Movies Ltd

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ο Μικρός Ήρως αλά σοβιετικά!

Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η ηθοποιός Natalya Kudryashova, η οποία πρωταγωνιστεί κιόλας εδώ, υποδυόμενη την ενήλικη Όλγκα. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 2015, όπου προβλήθηκε στο παράλληλο του διαγωνιστκού τμήμα, «Πανόραμα».

Το σημείωμα της σκηνοθέτιδας για την ταινία σίγουρα βοηθάει κατά την άποψή μας στην καλύτερη κατανόηση της ταινίας Pionery-geroi, αν και μοιάζει ολίγον τι ανολοκλήρωτο. Κάπως σαν την εξαιρετική κατά τα άλλα ταινία της. Οπότε, ιδού:

«Το κόκκινο είναι το χρώμα του αίματος και του κινδύνου, των ηρωικών πράξεων, της σημαίας, της γραβάτας των πιονέρων. Μάθαμε να αγαπάμε το κόκκινο χρώμα από τότε που γεννηθήκαμε. Μας δίδαξαν να παραμείνουμε πιστοί στην ηρωική ιδεολογία: ο ήρωας είναι αυτός που κατορθώνει τη νίκη. Τα ηρωικά κατορθώματα είναι η μόνη δικαιολογία για κάθε ριψοκίνδυνη πράξη. Ηρωικά κατορθώματα στο όνομα των συντρόφων σου, στο όνομα της Μητέρας Πατρίδας. Τι θα μπορούσε να σαγηνεύσει τις νεανικές καρδιές περισσότερο από τον κίνδυνο! Οι πιονέροι θεωρούνταν ένα ιπποτικό τάγμα, όπου γραβάτες και τύμπανα αντικαθιστούσαν πανοπλία και σπαθί. Το μότο μας ήταν «Πάντα έτοιμοι!»

Ήμασταν Οκτωβριανιστές μέχρι την τρίτη τάξη του σχολείου. Η εισαγωγή στις βαθμίδες των Πιονέρων σηματοδοτούσε ένα βήμα προς την ωριμότητα και συνοδευόταν από μια πομπώδη ατμόσφαιρα. Ορκιζόμασταν στη ζωή μας να αγαπάμε και να φροντίζουμε τη Μητέρα Πατρίδα μας. Χωριζόμασταν από μια αυστηρά ιεραρχία από την παιδική μας ηλικία και το επόμενο βήμα προς την ωριμότητα και την ιεραρχία ήταν η ένταξη στην Κομσομόλ (κομμουνιστική οργάνωση νέων στη Σοβιετική Ένωση)».

Η υπόθεση: 1987, έναν χρόνο πριν την κυριαρχία του Γκορμπατσόφ και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Τρία παιδιά, η Όλγκα, η Κάτια και ο Αντρέι, μπαίνουν στην οργάνωση των Νεαρών Πιονέρων του Βλαντίμιρ Ίλιτς Λένιν και, με οδηγό τους τη σοβιετική ιδεολογία, ονειρεύονται να γίνουν ήρωες. Ο Αντρέι ονειρεύεται να δημιουργήσει ένα χάπι που θα σώσει την ανθρωπότητα από το θάνατο και την αρρώστια. Η Όλγκα καταδιώκει μυθικούς πράκτορες που κυνηγούν τα παιδιά των σοβιετικών. Και η Κάτια ονειρεύεται να γίνει μια Πιονέρα, αλλά έχει εφιάλτες όταν ανακαλύπτει ότι ο παππούς της παράγει παράνομα αλκοόλ. 25 χρόνια αργότερα, οι τρεις τριαντάρηδες ήρωες έχουν φύγει από τη γενέτειρά τους και ζουν συμβιβασμένοι στη σύγχρονη Μόσχα, έχοντας καταφέρει να καθιερωθούν επαγγελματικά: η Όλγκα είναι ηθοποιός, η Κάτια είναι εξπέρ στις δημόσιες σχέσεις και ο Αντρέι είναι πολιτικός αναλυτής. Τα σοβιετικά ιδεώδη έχουν χαθεί, μεταλλαγμένα από νέα ιδανικά απόκτησης και συσσώρευσης πλούτου. Μέσα στους τρεις παιδικούς φίλους, όμως, υπάρχει ακόμα η έντονη επιθυμία για κάτι μεγαλύτερο, για κάτι ηρωικό…

Η άποψή μας: Κι εκεί που σε ανατρέφουν με ηθικές αξίες και μεγαλώνεις με όνειρο να κάνεις κάτι ηρωικό, κάτι σπουδαίο για την ανθρωπότητα, τσουπ, σου προκύπτει Γκλάσνοστ, Περεστρόικα, υπαρκτός καπιταλισμός (!!!) κι όλα καταλήγουν στον κάλαθο των αχρήστων. Κι άντε να γεμίσεις το κενό. Πώς να συνέλθεις όταν όλα όσα ήξερες ως σωστά και ηθικά γκρεμίζονται; Όταν τα όνειρά σου κατακρημνίζονται και στα μπάζα το μόνο που μπορεί να ανθίσει είναι πίκρα, λύπη, μελαγχολία, ήττα; Τον ρωτάει τον ενήλικο Αντρέι η κοπέλα του: «Γιατί δεν είσαι χαρούμενος; Σήμερα είναι τα γενέθλιά σου. Έλα να γιορτάσουμε». Τίποτα ο Αντρέι. Ζόμπι, που έχει να γράψει τέσσερις χιλιάδες λέξεις. Που δεν ξέρει να αγαπήσει, να νιώσει, να χαρεί. Εντέλει, σε όλους τους φίλους δίνεται η ευκαιρία να κάνουν κάτι ηρωικό.

Η Όλγκα προσπαθεί απεγνωσμένα να κερδίσει την αγοραφοβία της και τον τρόμο του να μετακινείται με το μετρό. Ο Αντρέι καλείται να σώσει έναν άνθρωπο που βρίσκεται στη μέση ενός ποταμού χωρίς να ξέρει να κολυμπάει. Και η Κάτια αγκαλιάζει ένα παιδί προσπαθώντας να το προστατέψει κατά τη διάρκεια τρομοκρατικής επίθεσης. Θα τα καταφέρουν οι πιονέροι μας; Θα μπορέσουν να φέρουν εις πέρας αυτό το ένα και μοναδικό ηρωικό πράγμα που ονειρεύονταν σε ολόκληρη τη ζωή τους; Έστω κι αν οι συνθήκες και το νέο περιβάλλον στο οποίο ζουν καθόλου δεν ευνοεί ηρωισμούς, ανθρωπισμούς και άλλους, καλούς -ισμούς; Η Kudryashova υπογράφει ένα εντυπωσιακό κινηματογραφικό ντεμπούτο. Η ταινία της κινείται έξυπνα ανάμεσα σε δύο (χμ, τελικά τρεις) διαφορετικές χρονικές περιόδους με μεγάλη άνεση. Εκείνη που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι η καταγραφή του παρελθόντος. Οι σκηνές με τα παιδιά. Παιδιά με τρομερό υποκριτικό ταλέντο. Η σκηνή όπου δίνουν τον όρκο των πιονέρων και η μικρή Κάτια πνίγεται από λυγμούς, καθώς πιστεύει πως δεν είναι ηθικά άμεμπτη ώστε να βαφτιστεί πιονέρισσα και με δυσκολία βγάζει τα λόγια, είναι υπέροχη, φορτισμένη συναισθηματικά, και άψογα εκτελεσμένη τόσο σε επίπεδο ερμηνείας όσο και σε επίπεδο σκηνοθεσίας. Αμ η αρχική σκηνή με το υπέροχο ρωσικό τραγούδι, όπου ο μικρός Αντρέι με την υπέροχη φωνή δεν θέλει να τραγουδήσει αλλά να κάνει ότι κάνουν και οι σύντροφοί του, δηλαδή να κάνει με τη γλώσσα του «κλακ, κλακ», προσομοιάζοντας τον καλπασμό των αλόγων; Εξαιρετική!

Οι σκηνές του «παρόντος» δεν λειτουργούν τόσο καλά ίσως ή ακριβώς επειδή συλλαμβάνουν αυτό το κενό του σήμερα. Δυνατή ταινία, που σε βάζει να σκεφτείς και να αναλογιστείς για τις δικές σου ηθικές αξίες. Τα δικά σου κενά. Εικαστικά υπέροχη και με εύστοχους συμβολισμούς ίσως το παρακάνει με αυτούς. Ίσως να περισσεύει και ο διδακτισμός σε κάποια σημεία. Ίσως θα ήθελε και λίγο τριμάρισμα χρονικό. Και κάποιοι κακεντρεχείς ίσως να υποστηρίξουν πως νοσταλγεί τον κομουνισμό, που βεβαίως κι εκείνος ήταν γεμάτος προβλήματα, σωστά; Χμ, σκέψη για προβληματισμό. Ακόμα κι έτσι, όμως, ακόμα και με τις ελλείψεις της (κυρίως συνοχής) και τις υπερβολές της, τούτη η ταινία αξίζει τον κόπο επίσκεψης και θέασης.

του zerVo (@moviesltd)

Κακό πράγμα είναι η αρνητική προδιάθεση, αν την έχεις για συνήθεια πριν ρίξεις βλέφαρο σε μια ταινία. Κακό, με την έννοια πως θα πρέπει το πόνημα να προσπαθήσει πολύ για να σου την ανατρέψει, αν μάλιστα είσαι τύπου θεατής - αγύριστο κεφάλι, που (λανθασμένα, φυσικά) εκ προοιμίου αντιπαθείς τον καλλιτέχνη και οτιδήποτε κι αν σου σερβίρει θα το δεις με μάτι μισό. Το ζήτημα είναι πως από λίγο μέχρι πολύ, όλοι μας το κρύβουμε κάπου αυτό το χούι, ώστε στο άκουσμα ενός - τουλάχιστον - αχώνευτου συντελεστή του εργακίου, να στραβώνουμε μουτσούνα, πριν καν πέσουν οι τίτλοι έναρξης. Διαβάζω λοιπόν εδώ: "Από τους συντελεστές της ταινίας This Is The End" και τι να σκεφτώ περιμένοντας το Sausage Party, αναλογιζόμενος εκείνη την τερρα-σαχλαμάρα? Για να μην προχωρήσω παρακάτω, ανοίγοντας πιότερο το ολάνθιστο μπουκέτο κοπής των ιδίων, σε παρόμοιας κουτής αισθητικής ανουσιότητες σαν τα Bad Neighbors 1 και 2, The Watch, φτάνοντας ίσαμε το υπέρτατο μπουρδολόγημα του The Interview. Άντε να παρακολουθήσεις φιλμάκι τώρα και μάλιστα animation...

Από νωρίς το πρωί, μέχρι αργά το απόγευμα οι πύλες του καταστήματος Shopwell είναι ορθάνοιχτες για το κοινό, προκειμένου να ψωνίσει τα απαραίτητα αγαθά για το νοικοκυριό του. Αγαθά, που είναι τακτοποιημένα ανά είδος στα ράφια, όπως συμβαίνει σε κάθε μοντέρνο σούπερ μάρκετ, ολοκαίνουργια, φρέσκα και λαχταριστά, αναμένοντας τον επίδοξο αγοραστή τους για να τα βάλει στο μπάσκετ. Το καρτερούν όμως, έχει την πλήρη σημασία του εδώ, αφού άπαντα τα καλούδια είναι ζωντανά, έχουν υπόσταση, ομιλούν, τρέφουν συναισθήματα και η μοναδική τους αγωνία είναι, πριν μπαγιατέψουν κάποιος να τα διαλέξει από το σταντ, ώστε να φύγουν από τον ψυχρό χώρο του μεγαλομπακάλικου και να διαβούν την πύλη του έξω κόσμου, του Παραδείσου, όπως πιστεύουν, κατά τους άγραφους νόμους της αγοράς.

Ανάμεσα τους, στο σέξιον των φαγώσιμων, βρίσκεται ο ερμητικά σφραγισμένος στο σακουλάκι μαζί με άλλους ομοίους κομπανιέρους του, ο λουκανικάκης Φρανκ, που εδώ και καιρό ζαχαρώνει την κοπελιά από το διπλανό ερμάρι, την όμορφη φρατζολίτσα Μπρέντα, που πολύ θα ήθελε να ταξιδέψει μαζί της στην Γη της Επαγγελίας κ;αι να αναπαύσει το κορμί του στα έσω της ψύχας της. Δέηση στον Θεό που θα γίνει ακουστή και ο πελάτης θα διαλέξει αμφότερες τις συσκευασίες στο καρότσι του, με τα βασικά συστατικά του χοτ ντογκ να έχουν στήσει το δικό τους πανηγύρι, που επιτέλους οσονούπω θα γίνουν ένα. Χαρά, που μονομιάς όμως θα μεταβληθεί σε τραγωδία, καθώς ο κατατρομαγμένος Μουστάρδας, που μόλις έχει επιστρέψει πίσω στο ράφι, έχοντας γίνει αλλαγή από τον αγοραστή του, θα τους προειδοποιήσει όλους, πως εκεί έξω δεν συμβαίνει το παραμικρό από όσα πιστεύουν, μα οι άνθρωποι στην πραγματικότητα αγοράζουν τα προϊόντα (φυσικά) για να τα χρησιμοποιήσουν. Αντίο ζωή, σημαίνει αυτό, για όλους τους!

Πανικός που θα μετατρέψει τους διαδρόμους του καταστήματος σε ζούγκλα, καθώς στην μεταφορά προς το ταμείο, Φρανκ - Μπρέντα και μερικοί ακόμη επαναστάτες συντρόφοι όπως ο Αρμένης Πίτας Καρίμ Αμπντουλ Λαβάς (!), ο Εβραίος Μπαγκέτας Σάμι Τζούνιορ και η Μεχικάν τερέζα Ντελ Τάκο, θα καταφέρουν να το σκάσουν και να διοργανώσουν σχέδιο ενημέρωσης όλων των αγαθών για το τι πραγματικά τρέχει, Εκεί Όξω. Εκτός από την δεδομένη δυσπιστία όλων των υπολοίπων όμως, που θα θεωρήσει τους στασιαστές υβριστές των Θείων και αντιδραστικούς, η ομάδα έχει να κοντράρει και την μήνη του κακίστρου Ντούτσε, του είδους υγιεινής που το μυαλό του έχει καταστραφεί από τα κάθε λογής που ρίχνει μέσα στο φιαλένιο σώμα του. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή για τους φιλαράκους, που μέσα σε όλα τα δεινά, λες και δεν τους είναι αρκετά, θα νιώσουν και τις ερωτικές ορμές να τινάζονται στα ύψη, τώρα που καμία νάιλον συσκευασία δεν τους έχει χωριστά...

Για να λέμε δηλαδή την αλήθεια, αν κάτι ισχύει στο μεγαλύτερο κομμάτι αυτού του απευθυνόμενου φανερά σε πιο ενήλικο κοινό κινουμένου σχεδίου, αυτό είναι η μόνιμα σεξιστική διάθεση των χαρακτήρων του, που πίσω από το οτιδήποτε, το παραμικρό, θετικό δε και αρνητικό, ζόρικο ή διασκεδαστικό, πάντα στο μυαλό τους θα έχουν το οποιασδήποτε μορφής και φόρμας ερωτικό πάθος. Βεβαίως οι πειραγμένοι εγκέφαλοι που απαρτίζουν την συμμορία του "κάπως" Evan Goldberg, αφού μετά από χίλιες δυο περιπέτειες, εντός κι εκτός του Mart, βάλουν τέλος στα δεινά, θα διοργανώσουν και ένα μεγαλοπρεπές παρτουζοπάρτυ, με την συμμετοχή των πάντων, από χαρτοπολτούς υγείας μέχρι φόιλ αλουμινίου και Πουμαρό! Φινάλε που στην θεωρία ακούγεται κάτι το ξεχωριστά κεφάτο, στην πράξη όμως δεν είμαι και τόσο βέβαιος πως θα σκορπίσει και τίποτα τόνους ευχαρίστησης στην πλατεία, που αν θα επιθυμούσε να παρακολουθήσει κάτι τέτοιο χοντροειδές, μάλλον θα διάλεγε την ορίτζιναλ γραφή του Σειρηνάκη, από την πολύχρωμη των ολοζώντανων χαριτωμένων (?) αγαθών.

Που στην παρούσα φάση υποκαθιστούν τα πρωταρχικά ζωάκια - πρωταγωνιστές της Disney και τα μετέπειτα Παιχνίδια και Αυτοκίνητα της Pixar, που παρόντων ων ανθρώπων, αποκτούν λαλιά και feelings, ασχέτως αν ουδείς λογικός το αντιλαμβάνεται, πλην όσων έχουν πέσει στην νιρβάνα των περίεργων ουσιών. Μέσα από αυτή την προσπάθεια να δοθεί ύπαρξη σε άψυχα στην αλήθεια προϊόντα, οι δημιουργοί με την υποστήριξη του στούντιο της Sony, προσπαθούν να σπείρουν διαφόρων ειδών αλληγορίες, θρησκευτικού, πολιτικού, κοινωνικού επιπέδου, όχι πάντοτε όμως με την ίδια διάνα στο διάβα τους. Μια από τα ίδια δηλαδή με τα προαναφερθέντα πονήματα συμμετοχής της γνώριμης για την φαφλατοσύνη της ομάδα των Rogen (πρωτοστάτης, αλλά αφού το εξτρίμ χιούμορ του έχει πέραση, χέρια ψηλά) - Hill - Hader - Cera - Franco και δεν συμμαζεύεται, που σώζεται σαν σύνολο χάρη στο πολύ καλά μελετημένο σχέδιο, αλλά και σε κάποιες πιπεράτες κατά κύριο λόγο ατάκες, που ομολογουμένως βγάζουν ένα κάποιο γελάκι και σου μένουν. Όπως ασούμε το Once Youre Taco, You Never Go Backo της τζιβιτζιλούς ηρωίδας της Hayek εν ώρα γκάνγκμπανγκ που ορίζει και το μπεστ οφ στιγμιότυπο του Πάρτι με...λουκάνικα.

Καταπληκτικό το μουσικοχορευτικό ίντρο, βγαλμένο από live action μιούζικαλ παλιών εποχών, προσεγμένη η σχεδίαση των Vernon και Tiernan, ταχύτατο το μοντάζ και κοφτό δείγμα της σωστής δουλειάς που έχει γίνει στους υπολογιστές της μπράντας, αλλά μέχρις εκεί. Δεν ένιωσα καμία πλάκα και κανένα funny thing στην ιδέα του λουκάνικου που τρίβεται στο ψωμάκι ή του φοβιστικού μπιντέ χειρός ενόσω εισβάλλει "εντός" του φουκαρά υπαλλήλου. Χοντράδες μεν, αποδοτικότατες όμως στα box office δε. Οπότε να μην αποκλείει κανείς την ενδεχόμενη συνέχεια του...μύθου.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Gasoline, που έλεγε και ο Bowie...

18 χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο μέτριος ηθοποιός Peter Berg πέρασε για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα και σκηνοθέτησε ένα δικό του σενάριο, κάτι που μας έδωσε εντέλει το απολαυστικά διασκεδαστικό και κατάμαυρου χιούμορ «Πολύ μεγάλες κακίες» (Very Bad Things, 1998). Κι όμως από τη φιλμογραφία του, πλην της πρώτης του εκείνης ταινίας και του «Hancock» (2008), δεν υπάρχει άλλη ταινία του που να θυμάμαι σκηνές της! Από κάποιο σημείο και μετά τα χολιγουντιανά στούντιο άρχισαν να του εμπιστεύονται πανάκριβα πρότζεκτ. Πχ, εδώ, για τις ανάγκες της ταινίες, κατασκευάστηκε ένα αντίγραφο του Deepwater Horizon, το οποίο λέγεται ότι είναι το μεγαλύτερο και ακριβότερο set piece που φτιάχτηκε αποκλειστικά για τις ανάγκες κάποιας ταινίας, για να καταστραφεί εντέλει ολοσχερώς!

Στην ταινία ο Peter Berg συνεργάζεται για δεύτερη φορά με τον Mark Wahlberg, μετά το «Ο μόνος επιζών» (Lone Survivor, 2013), που επίσης βασιζόταν σε πραγματικά γεγονότα. Κι αυτές είναι οι μοναδικές ταινίες του Berg που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Επίσης, για πρώτη φορά η Kate Hudson συμμετέχει στα γυρίσματα μιας ταινίας μαζί με τον πατριό της, τον Kurt Russell, με τον οποίο μάλιστα μοιράζεται και μια μικρής διαρκείας σκηνή στο φινάλε.

Η υπόθεση: Η ακόρεστη ζήτηση του πλανήτη για περισσότερο πετρέλαιο έχει οδηγήσει τις πετρελαιοβιομηχανίες σε ένα ατελείωτο κυνήγι κέρδους, το οποίο βασίζεται σε ολοένα και πιο άφταστους στόχους για τα πληρώματά τους που μοχθούν πάνω στις πλατφόρμες άντλησης, βάζοντας σε κίνδυνο την ασφάλειά τους αλλά και εκείνη του οικολογικού συστήματος της περιοχής. Οι κίνδυνοι των πρακτικών αυτών έγιναν κάτι παραπάνω από σαφείς στις 20 Απριλίου του 2010. Τη μέρα εκείνη, το Deepwater Horizon, μία προηγμένης τεχνολογίας πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου, που ανήκε στην ελβετική εταιρεία Transocean και είχε μισθωθεί από την British Petroleum, έκανε γεώτρηση στο πηγάδι Macondo, στα ανοιχτά του Κόλπου του Μεξικού, όταν συνάντησε θύλακες μεθανίου που προκάλεσαν τεράστια πίεση στους σωλήνες και, τελικά, πολλαπλές εκρήξεις. Όλα τα συστήματα ασφαλείας και αποτροπής ατυχημάτων απέτυχαν να περιορίσουν την έκρηξη, η οποία σκότωσε 11 εργάτες και τραυμάτισε δεκάδες άλλους, ορισμένους πολύ σοβαρά.

Μετά από δύο μέρες τεράστιας πυρκαγιάς, τα απομεινάρια του Deepwater Horizon βυθίστηκαν στον ωκεανό, αφήνοντας πίσω τους το πηγάδι Macondo να ξερνάει εκτός ελέγχου τόνους πετρελαίου – σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου 4,9 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου απελευθερώθηκαν στον ωκεανό. Μετά από αρκετές προσπάθειες, τελικά το πηγάδι ανακηρύχτηκε ανενεργό στις 21 Σεπτεμβρίου 2010. Η BP κρίθηκε ένοχη για τους χειρισμούς της και κλήθηκε να πληρώσει αποζημίωση-μαμούθ, την μεγαλύτερη στα χρονικά – όμως, οι συνέπειες για το περιβάλλον παραμένουν ανυπολόγιστες.

Η άποψή μας: Αντί υποθέσεως μεταφέραμε σε περίληψη το πραγματικό γεγονός, έτσι όπως το αποτυπώνει ένα τμήμα του δελτίου τύπου που λάβαμε από την εγχώρια εταιρία διανομής της ταινίας. Πάνω σε αυτό βασίστηκε ο Peter Berg και οι σεναριογράφοι του, Matthew Michael Carnahan και Matthew Sand, για να δραματοποιήσουν το γεγονός. Καθότι, χωρίς δραματοποίηση προκύπτει ντοκιμαντέρ. Πρώτο ερώτημα: αν θέλαμε να μάθουμε τι ακριβώς συνέβη στο Deepwater Horizon, δεν θα ήταν προτιμότερο ένα ντοκιμαντέρ; Θέλω να πω, το γεγονός παραείναι φρέσκο και πρόσφατο κι ένα ντοκιμαντέρ θα έδινε και περισσότερες εξειδικευμένες πληροφορίες και θα μας έδινε όλο το πλαίσιο μέσα στο οποίο έλαβε χώρα το συμβάν. Τι λείπει από τη συγκεκριμένη εξίσωση; Μα το... χρήμα! Πόσοι θα πήγαιναν να δουν ένα ντοκιμαντέρ για τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή που έλαβε χώρα στις ΗΠΑ; Ελάχιστοι. Πόσοι θα σπεύσουν να δουν τούτη την ταινία μυθοπλασίας; Εκατομμύρια!

Εννοείται ότι και το κόστος παραγωγής είναι υπέρ το δέον μεγαλύτερο στην ταινία μυθοπλασίας σε σχέση με το ντοκιμαντέρ, αλλά και τα αναμενόμενα κέρδη είναι πολλαπλώς περισσότερα! Αφού ξεμπερδέψαμε με το πρώτο ερώτημα, σας αποκαλύπτω πως... δεν έχουμε δεύτερο! Η ταινία είναι κλασική χολιγουντιανή παραγωγή. Ήτοι, πώς μερικοί ηρωικοί Αμερικάνοι κατορθώνουν να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό τους εν μέσω μιας τρομερής καταστροφής. Ας κάνουμε όμως μια γρήγορη σύγκριση με το «Sully», το οποίο επίσης είδαμε πρόσφατα, έτσι; Όσο εντυπωσιακή είναι η σκηνή του ατυχήματος, ο Eastwood μας την δείχνει και μας την ξαναδείχνει και από διάφορες οπτικές γωνίες, αλλά δεν θέλει να μείνει μόνο σ' αυτό. Δεν θέλει μόνο να ανοίξουμε διάπλατα τα μάτια μας και να καταναλώσουμε την εικόνα, βάζοντας στο pause το μυαλό μας. Κι αυτός για ηρωισμό ανθρώπων μιλάει, κι αυτός για Αμερικάνους που πετυχαίνουν το ακατόρθωτο μιλάει, κι αυτός έχει την αστερόεσσα να κυματίζει σε πλάνα του. Όμως, πόση μεγάλη σημασία δίνει στον παράγοντα άνθρωπος, έτσι; Πόσο παρουσιάζει ανθρώπινους χαρακτήρες με βάθος, πόσο μας οδηγεί στο να νιώσουμε την όλη κατάσταση κι όχι να μείνουμε με ανοιχτό στόμα απλά παρακολουθώντας την.

Στην ταινία του Berg αν και γίνεται προσπάθεια σκιαγράφησης χαρακτήρων όλα γίνονται στάχτη και μπούρμπερη καθώς σημασία για εκείνον έχει η έκρηξη, η φωτιά, ο χαμός, το χάος. Για να μην προχωρήσουμε σε σύγκριση με τον «Τιτανικό», έτσι; Ένα από τα μπόλικα προβλήματα της ταινίας είναι ότι δίνει πολλές πληροφορίες σχετικά με την προετοιμασία της άντλησης πετρελαίου σε μικρό χρονικό διάστημα, οπότε οι μη εξοικειωμένοι δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί έγινε εντέλει η έκρηξη. Αλλά κι αυτή η εμμονή να μας δείχνει ημισκοτεινά πλάνα από το βυθό, με τους σωλήνες, και καλά για να μας δείξει την απειλή καθώς αυτή φουντώνει, δεν λειτουργεί. Για να μην σχολιάσω την ομαδική προσευχή των διασωθέντων στο κατάστρωμα του πλοίου που περισυνέλεξε τους διασωθέντες.

Οι ηθοποιοί διεκπεραιώνουν τους ρόλους τους και τίποτε παραπάνω, ο Wahlberg δεν θα γίνει ποτέ σπουδαίος ηθοποιός αλλά σίγουρα είναι από τους πλέον συμπαθείς, το ότι κατονομάζεται ως υπεύθυνη η BP για όλον τον χαμό είναι από τα θετικά της ταινίας και μετά it's up to you αν θα σας αρέσει η ταινία. Μπαμ, μπουμ, εκρήξεις και σίδερα. Ε, ρε τι τραβάμε για το πετρέλαιο. Χμ, για το χρήμα ήθελα να πω...

του zerVo (@moviesltd)

Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι τον καρτερούσαν στην γωνιά, με ρόπαλο μεγαλύτερο κι από εκείνο του Ηρακλέους. Υπεύθυνος γι αυτό αποκλειστικά και μόνο ο ίδιος, που φρόντισε να απογοητεύσει άπαντες με τις πιο πρόσφατες δημιουργικές ατασθαλίες του, που ποιοτικά κινήθηκαν σε πολύ κατώτερα επίπεδα των όσων μας είχε συνηθίσει. Όχι δηλαδή πως στο γερό του comeback, στο παραμυθένιο είδος που ο ίδιος κυριαρχεί και βασιλεύει, άγγιξε τίποτα levels αριστουργήματος, αλλά να, όπως και να το κάνουμε, όταν ο Burton αποφασίζει να ξετυλίξει με κέφι και σοβαρότητα την φανταστική κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη, γνωρίζεις από πριν καλά πως δεύτερος σαν κι αυτόν δεν υπάρχει!

Μπορεί ποτέ του να μην υπήρξε ο πιο υπεύθυνος πατέρας, ο γηρασμένος πλέον Άμπι Πόρτμαν, σίγουρα όμως ήταν στα μάτια του εγγονού του Τζέικ, ο καλύτερος παππούς. Κι αυτό γιατί μέσα από τις ευφάνταστες αφηγήσεις του, για όλα εκείνα τα μαγικά ταξίδια που πραγματοποίησε όσο ήταν νέος, έκτισε μια εντυπωσιακή εικόνα στα όνειρα του μικρού, γεμάτη θαυμασμό για τα κατορθώματα του προγόνου του. Όταν εκείνος, εντελώς αναπάντεχα θα πέσει δεχτεί επίθεση στην αυλή του σπιτιού του στην Φλόριντα, από έναν απροσδιόριστο εισβολέα, λίγο πριν ξεψυχήσει θα αφήσει κληρονομιά στον πιτσιρικά, να ολοκληρώσει το έργο που εκείνος είχε αφήσει στην μέση, μισό και κάτι αιώνα πριν, στην μακρινή Ουαλία, εκεί που θα πρέπει να ταξιδέψει σε απομονωμένο νησάκι για να αναζητήσει τα ίχνη της μυστηριώδους Κυρίας Πέρεγκριν. Της υπεύθυνης του ασύλου που βρίσκεται εκεί και στεγάζει μια ντουζίνα ξεχωριστά παιδιά που διαθέτουν πραγματικά, μοναδικές ικανότητες!

Κι όμως φτάνοντας στον αφιλόξενο βρετανικό τόπο, συνοδευόμενος από τον μέθυσο και ματαιόδοξο πατέρα του, Φράνκλιν, ο Τζέικ δεν θα συναντήσει παρά ένα ρημάδι στην θέση που θα έπρεπε να βρισκόταν το νεοκλασικό ορφανοτροφείο. Αποτέλεσμα της βομβιστικής επίθεσης που δέχτηκε την 3η του Σεπτέμβρη του 1943 από τα αεροσκάφη της Λουφτβάφε, μακελειό που είχε σαν συνέπεια όλοι οι ένοικοι του να βρουν τραγικό θάνατο στα ερείπια του κτιρίου. Απογοητευμένος που για μια ακόμη φορά τα λόγια του παππού του αποδείχτηκαν μπαρούφες, ο μικρός λυπημένος θα πάρει το μονοπάτι της επιστροφής, ώσπου εν αγνοία του θα διαβεί την κρυφή πύλη του χωροχρόνου, που θα τον οδηγήσει πίσω στην εποχή που η Μίς Πέρεγκριν και τα χαρισματικά της παιδιά, έχαιραν άκρας υγείας!

Εκείνη σοβαρή μα και αινιγματική, εντυπωσιακή σε μορφή και με ανάλογες μαγικές δυνατότητες μεταμόρφωσης σε πτηνό, έχει να φέρει εις πέρας μια σημαντική αποστολή: Να κρατήσει τους προστατευόμενους της ζωντανούς και μακρυά από τις ορέξεις των ανθρωποφάγων στοιχειών, φυλάσσοντας τους σε μια ασφαλή χρονική λούπα που ξεκινά και καταλήγει την μοιραία εκείνη μέρα του βομβαρδισμού. Ανήλικοι που έχουν ενώσει τις ξεχωριστές δυνάμεις τους σαν μια γροθιά ενάντια στις υπάρχουσες απειλές, επιλέγοντας να ζήσουν για πάντα νέοι στο διαρκές και επαναλαμβανόμενο κάθε μέρα, που τους συντηρεί σταθερά στην ίδια ακριβώς ηλικία, δίχως να γερνούν ούτε ώρα...

Τι ακριβώς, όμως, μπορεί να γυρεύει ο προβληματισμένος, για όσα παράξενα συμβαίνουν γύρω του, αλλά κανονικός τουλάχιστον εμφανισιακά, Τζέικ, ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ασυνήθιστους συνομηλίκους του? Που είτε ξεπερνούν τους κανόνες της βαρύτητας, είτε έχουν τρομακτική ισχύ στην άρση του οποιουδήποτε βάρους, είτε διαθέτουν την ικανότητα ελέγχου των φυτικών οργανισμών, είτε μπορούν να σκορπούν πανίσχυρες φλόγες θερμότητας με μια απλή κίνηση των χεριών τους. Μα για στάσου. Που ακριβώς αναφερόμαστε? Στο άσυλο της γοητευτικής Κυρίας Πέργκριν ή στην οικία που συμβιώνουν όλοι οι ξεχωριστοί μεταλλαγμένοι και την επίβλεψη της έχει κάποιος Καθηγητής Ξαβιέ?

Για να μην ανακατεύουμε την τράπουλα, μπερδεύοντας τον πιθανό θεατή, η συλλογιστική στον σχεδιασμό της πλοκής, εδώ στο Peculiar Chldren είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη που έχει ισχύσει μέχρι τώρα στην πάνοπλη πορεία του σίριαλ των X-Men. Σε μια φόρμα όμως πολύ πιο παιδική, Young adult για να χρησιμοποιήσω μια φράση της μόδας, αφού οι ένοικοι του σπιτιού στην Ουαλική ύπαιθρο, δεν ξεπερνούν σε μέσο όρο τα 15 χρόνια. Παιδάκια οι πιο πολλοί και μερικοί έφηβοι ανάμεσα τους, που μια παραξενιά της φύσης τους έχει προσδώσει απίστευτες δυνάμεις, σε σημείο που να βρίσκονται στο στόχαστρο ομοίων τους, ανήθικης ψυχής και δράσης, που επιβιώνουν επίσης σε χρονικούς βρόχους που είναι διάσπαρτοι σε όλο τον πλανήτη. Οπότε όλης αυτή η φιλοσοφία των mutants αυτομάτων περιτυλίγεται από το νεανικότερο (και βρετανικότερο) HarryPotterϊστικο στυλ, που εξ ορισμού μοιάζει υπερβολικά ενδιαφέρον.

Το σημαντικό για να μπορέσεις να αναγνώσεις το καινούργιο αυτό παραμύθι του Burton, που στηρίζεται στο υπερ-επιτυχημένο μπεστ σέλλερ του Ransom Riggs (για πολλές εβδομάδες στην κορυφή της σχετικής λίστας των Times) θα είναι να εξοικειωθείς το συντομότερο με το διαρκές παιχνίδισμα του χρόνου, που πηγαινοφέρνει τους ήρωες από το χθες στο σήμερα και τούμπαλι. Εύκολο για όσους συμβαδίζουν με την ελκυστική μα και δαιδαλώδη λογική των Terminator / Blade Runner / Looper / Back To The Future, όχι και τόσο πάντως για όσους δεν καταφέρνουν να αντιληφθούν αυτή ακριβώς την έννοια των περασμάτων από το χθες στο σήμερα και άντε πάλι πίσω.

Για να προσφερθεί όμως όλο αυτό το προιόν σε πλήρες πακέτο και να μην φτάσουμε στα όρια της μπερδεψούρας, πρέπει την μπαγκέτα να κρατά στα χέρια μάστορας ξεχωριστός και μοναδικός στην δουλειά του. Και ο Burton είναι ένας τέτοιος ειδικά όταν από τις πρώτες κιόλας στιγμές του έργου, γίνεται αντιληπτό πως ο Καλισφορνέζος βρίσκεται σε φόρμα. Ίσως όχι αντίστοιχη με τα λέβελς ενός Ψαλιδοψέρη ή ενός (πρωτόγονου, με την θετική σημασία του όρου) Μπάτμαν, αλλά σίγουρα τόσο σημαντικά υψηλή, ώστε το πόνημα του να χαρακτηριστεί με ευκολία σαν φαντασμαγορικό. Το χάρισμα του να συνδυάζει στην ίδια ακριβώς σκηνή, το σασπένς, την αγωνία και την δράση, με το χιούμορ και την σάτιρα είναι μοναδικό κι αυτό διαφαίνεται τόσο στην υφή των Κακών της ιστορίας του (ο Sam Jackson σολάρει ως συνήθως σε ρόλο που τον παίζει στα δάκτυλα πια) όσο και στην πανδαιμονικά καταπληκτική σεκάνς της προβλήτας του Μπλάκπουλ, εκεί που ζωντανεύει και η νοσταλγική ψυχή του Christmas Nightmare και του Corpse Bride.

Σε γενικές γραμμές μέσα από την περιπέτεια του οικήματος της Miss Peregrine (πόσο αισθαντική πια αυτή η Eva Green, τι μάτια είναι αυτά?) ο σπουδαίος Tim δηλώνει και πάλι το παρόν, στο λατρεμένο του (και από όλους μας ε?) στοιχείο του, το τρισδιάστατο, όχι μόνο στο εκράν γαιτανάκι, που χρησιμοποιεί σαν μέσο ταξιδέματος την αχαλίνωτη φαντασία μας. Που δεδομένα την χρειάζεται η πλοκή για να πάρει μπροστά και να μην βαλτώσει στην ανία της αδιαφορίας, αν ετούτο όμως συμβεί, η βόλτα που υπόσχεται ο Παραμυθάς στα παράλια της Αλβιόνας, ίσως και να ενθουσιάσει ακόμη το κοινό. Ενδεχόμενο που θα σημάνει αυτομάτως, την έναρξη του σίκουελ, που ήδη έχει σαλπάρει με όλους τους "ασυνήθιστους" αντάμα, πάνω σε βαπόρι, σαν βγαλμένο από άλλο σινε-μύθο, εκείνον του τρελο Κάπτεν Σπάρροου...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Η μάνα εν κρύον νερόν και σο ποτήρ και μπεν»

Αυτή είναι η όγδοη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Julio Medem, μια ιδιάζουσα περίπτωση Ισπανού σκηνοθέτη. Θυμάμαι ότι είχα διαβάσει ένα κείμενο εκθειαστικό για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το «Vacas» («Αγελάδες») στο περιοδικό «Σινεμά» το 1992 – την ταινία τελικά δεν κατάφερα να τη δω έως και σήμερα. Μεγάλο σουξέ στη χώρα μας έκανε με την τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του, το «Οι εραστές του αρκτικού κύκλου» (Los amantes del Círculo Polar, 1998), με την οποία γνωρίσαμε την εξαιρετική ηθοποιό, Najwa Nimri. Αυτή είναι μάλλον και η καλύτερη ταινία της καριέρας του. Την ακολούθησε η πιο... γκαβλιάρικη ταινία της καριέρας του, «Το σεξ και η Λουτσία» (Lucía y el sexo, 2001), με πρωταγωνίστρια την υπέροχη Paz Vega. Σε τούτη την ταινία έχουμε την αποθέωση του στυλ του: αισθηματικά μελοδράματα στα όρια του υπερβολικού, με πολύ έντονο το ερωτικό στοιχείο και εξαιρετικά όμορφες και δυνατές γυναίκες πρωταγωνίστριες. Η τελευταία του ταινία, που είδαμε στην Ελλάδα ήταν το «Δωμάτιο στη Ρώμη» (Habitación en Roma, 2010), όπου έχουμε δύο δυνατές γυναικείες ερμηνείες και την περιγραφή με γαργαλιστικές λεπτομέρειες του έρωτα ανάμεσα σε δύο γυναίκες.

Ο Julio Medem συνεργάζεται στο Ma Ma για πρώτη φορά στην καριέρα του με την Penelope Cruz. Το σενάριο το είχε γράψει οχτώ χρόνια πριν από το γύρισμα της ταινίας. Όταν του πρότεινε η Cruz να συνεργαστούν, τότε της έστειλε το σενάριο και προχώρησαν μαζί. Μάλιστα, η Cruz βρίσκεται μεταξύ των παραγωγών της ταινίας, πράγμα που δηλώνει ότι την πίστεψε πολύ.

Η υπόθεση: Η Μάγδα είναι μια όμορφη γυναίκα. Είναι καθηγήτρια, παντρεμένη κι έχει έναν μικρό γιο, τον Ντάνι. Σαν να της συμβαίνουν, όμως, πολλά άσχημα πράγματα μαζί. Αρχικά, την εγκαταλείπει ο διανοούμενος άντρας της για κάποια μικρότερη, φοιτήτριά του. Στη συνέχεια λαμβάνει την ειδοποίηση της απόλυσής της, κάτι που θα την καταστήσει άνεργη λίαν συντόμως. Κυρίως, όμως, τα μικρά γρουμπουλάκια που έπιανε στο στήθος της είναι καρκίνος. Ο γυναικολόγος της, παρά τις ανησυχίες του, είναι αισιόδοξος: με επιθετικές χημειοθεραπείες και με εγχείρηση μαστεκτομής, ο καρκίνος θα νικηθεί.

Η Μάγδα πηγαίνει σε αγώνα ποδοσφαίρου του γιου της, ο οποίος κατά τα φαινόμενα, είναι μεγάλο ταλέντο. Εκεί θα συναντήσει τον κυνηγό ταλέντων και πρώην ποδοσφαιριστή, Αρτούρο, που της λέει πως ο γιος της έχει πολύ μέλλον. Πριν προλάβει να χαρεί η Μάγδα για ένα – επιτέλους – ευχάριστο νέο, ο Αρτούρο μαθαίνει δια τηλεφώνου ότι σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα η κόρη του σκοτώθηκε και η γυναίκα του έπεσε σε κώμα! Οι δύο αυτοί πληγωμένοι άνθρωποι θα έρθουν πιο κοντά, πολύ κοντά. Η ζωή τους φαίνεται να βρίσκει το δρόμο της μόνο που οι δυσκολίες θα ξαναέρθουν, ακόμα μεγαλύτερες, για να ταράξουν την ηρεμία του ζευγαριού. Μπορεί να βρεθεί κάτι αισιόδοξο για να κρατηθούν από αυτό;

Η άποψή μας: Ο καρκίνος είναι η πιο σκατένια αρρώστια στην εποχή μας. Πολύς κόσμος πάσχει από την επονομαζόμενη και ως επάρατη νόσο και συχνά οδηγείται στο θάνατο εξαιτίας της. Όλοι γνωρίζουμε στην οικογένειά μας με την ευρύτερη έννοια ή στο φιλικό μας περιβάλλον κάποιον που πάσχει από τη νόσο ή/ και κάποιον που πέθανε από αυτήν. Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, να υπάρχει προσπάθεια από μπόλικους σκηνοθέτες να αποτυπώσουν κάποια ιστορία με επίκεντρο τον καρκίνο και να τη μεταφέρουν στον κινηματογράφο. Ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι ένας και μοναδικός: η ιστορία από ενδιαφέρουσα να γίνει απλά μελοδραματική και να εκβιάζει για τα δάκρυά μας. Ή ακόμα χειρότερα να μην ορρωδεί προ μηδενός και να μας κάνει να ψάχνουμε τα μαντήλια μας. Στυγνή εκμετάλλευση που στοχεύει κατευθείαν στο θυμικό μας.

Ο Julio Medem δεν έχει κανένα πρόβλημα να δημιουργήσει ένα ξεδιάντροπο μελόδραμα! Δεν κρατάει κανένα πρόσχημα: σχεδόν βρίσκει ηδονή από τη μιζέρια. Ευτυχώς για εκείνον διαθέτει στον πρωταγωνιστικό ρόλο μια ηθοποιό που κατορθώνει να κρατήσει την ταινία στο ύψος των περιστάσεων με την ερμηνεία της. Εδώ η Penelope Cruz είναι πιο ερωτεύσιμη από ποτέ! Με σχεδόν καθόλου μέικ απ, φυσική, χωρίς φανταχτερά ρούχα ή εξεζητημένα κοσμήματα, είναι η γυναίκα της διπλανής πόρτας που όλοι οι άντρες θα ερωτευόμασταν, άνετα και χαλαρά. Υποστηρίζει με πάθος και με κάθε μέσον το ρόλο της: κουρεύεται γουλί σε μια σκηνή της ταινίας για το ρόλο της, εμφανίζεται «κομμένη» όπως κάθε ασθενής με καρκίνο που κάνει χημειοθεραπεία, δείχνει το στήθος της, το δείχνει και αφού έχει αφαιρεθεί (προφανώς οπτικό εφέ), κυρίως όμως δείχνει το πόσο ευάλωτη είναι, όντας παράλληλα και απίστευτα δυνατή και αισιόδοξη, χωρίς να χάνει το κέφι της, με πίστη πως ουδέν κακόν αμιγές καλού. Πιστεύει στον άνθρωπο, όπως λέει στο γιο της κι όχι στο θεό, όπως κάνει ο Αρτούρο. Είναι η χαρά της ζωής, μια γυναίκα γεμάτη δύναμη, μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη. Και το όλον το φέρει μια χαρά εις πέρας.

Εντάξει, δεν μαθαίνει ποτέ για το πως στο διάολο παίζεται το ποδόσφαιρο (έχουν πλάκα τόσο οι σκηνές με τη νίκη της Ισπανίας επί της Ιταλίας στον τελικό του Euro του 2012 όσο κι εκείνες με την αγαπημένη ομάδα του γιου της, την Ρεάλ Μαδρίτης), αλλά και πάλι, όλα καλά. Πάνω από όλα είναι μητέρα: είναι ο ρόλος που της ταιριάζει πιο πολύ. Είπαμε, πολλά προβλήματα η ταινία: ο γιατρός – τραγουδιστής υπάρχει προφανώς μόνο στη συγκεκριμένη ταινία και ουχί στην πραγματικότητα, το μοτίβο με το κοριτσάκι από τη Σιβηρία δεν οδηγεί πουθενά, οι άλλες γυναίκες υπάρχουν στο φόντο μόνο ως ντεσού, καθόλου ως πραγματικές οντότητες, μιας που αυτή που πρέπει να αφεθεί να λάμψει είναι η Μάγδα της Cruz. Και λάμπει η ρουφιάνα, λάμπει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, όπου η μέγιστη επιθυμία της γίνεται πραγματικότητα λίγο πριν η καρδιά της σταματήσει να χτυπάει για πάντα. Είναι στο χέρι σας να αποφασίσετε αν η ατρόμητη ερμηνεία της Cruz αρκεί για να υποστείτε τόσο μεγάλο συναισθηματικό εκβιασμό.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Παράνομος κι αν είναι ο δεσμός μας...

Ο Adrian Sitaru ανήκει στη νέα γενιά των Ρουμάνων σκηνοθετών, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια κυριαρχούν στα φεστιβάλ δημιουργώντας ταινίες εντελώς ανθρωποκεντρικές, θέτοντας πολύ ενδιαφέροντα, σύγχρονα ζητήματα και με καθόλου ελιτίστικο τρόπο, αφήνουν στο θεατή να αποφανθεί, αφού πρώτα σκεφτεί αυτά που έχει παρακολουθήσει επί της μεγάλης οθόνης. Χειροποίητο σινεμά, αυθεντικό, δυνατό, που σου μένει, όχι χαζοχαρούμενες ασκήσεις επί χάρτου ή ντεμέκ κουλτουριάρικα «διαμάντια» με βάθος επιδερμίδας. Ο Sitaru εδώ ασχολείται ταυτόχρονα με δύο (μην πω και τρία) θέματα ταμπού ταυτόχρονα: την έκτρωση από τη μια και – κυρίως – την αιμομιξία από την άλλη: το τρίτο είναι η «διακυβέρνηση» Τσαουσέσκου, πιο... τοπικού χαρακτήρα ταμπού αυτό. Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, η ταινία αναμένεται να ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων σε ότι αφορά το θέμα της αιμομιξίας εάν και εφόσον την πάρουν χαμπάρι οι υποκριτές ηθικολόγοι. Και το πιο ενοχλητικό απ' όλα είναι το γεγονός ότι θα εκφέρουν άποψη άνθρωποι που δεν θα έχουν δει καν την ταινία. Μακάρι να διαψευσθώ αλλά χλωμό το βλέπω...

Τον Sitaru τον γνωρίσαμε στη Θεσσαλονίκη όταν είδαμε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του στο φεστιβάλ μας. Το 2008 λοιπόν έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του ΦΚΘ η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το «Κυριακάτικο ψάρεμα» (Pescuit sportiv/ Hooked), μια εξαιρετική σπουδή πάνω στο βλέμμα, την ηδονοβλεψία, και τα διαφορετικά point of view μέσω των οποίων μπορούμε να πάρουμε διαφορετικές πληροφορίες κάθε φορά. Η ταινία εκείνη τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής (Αργυρός Αλέξανδρος) και με το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, το οποίο μοιράστηκαν οι δύο σπουδαίες πρωταγωνίστριές της. Αν τη βρείτε πουθενά, δείτε την: είναι πραγματικά σπουδαία. Το 2011 έφερε στο ΦΚΘ και τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, το «Με τις καλύτερες προθέσεις» (Din dragoste cu cele mai bune intentii/ Best Intentions», αυτήν τη φορά, όμως, στο τμήμα «Ματιές στα Βαλκάνια». Το 2012 γύρισε την ταινία «Domestic». Το Ilegitim είναι η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του, η οποία ξεκίνησε την καριέρα της λαμβάνοντας μέρος στην περασμένη Berlinale, στο τμήμα «Forum». Την αρχική ιδέα για την ταινία την είχε η πρωταγωνίστριά της, Alina Grigore. Γυρίστηκε με ελάχιστο μπάτζετ (λέγεται πως τα γυρίσματα κόστισαν 7 χιλιάδες ευρώ και τελικά το όλο κόστος της ταινίας έφτασε στα 57 χιλιάδες ευρώ!), οι ηθοποιοί δεν είχαν γραμμένο σενάριο, αυτοσχεδίαζαν αφού προετοιμάστηκαν για τους ρόλους τους για πάνω από έναν χρόνο και ο Sitaru δεν γύρισε καμία σκηνή δεύτερη φορά, για να διατηρήσει μια ντοκιμαντερίστικη αίσθηση αυθεντικότητας και αλήθειας.

Η υπόθεση: Ο Βίκτορ είναι ένας ηλικιωμένος άνδρας, συνταξιούχος γυναικολόγος, ο οποίος απολαμβάνει ένα οικογενειακό δείπνο μαζί με τα τέσσερα παιδιά του και τους συντρόφους τους. Όμως, η όμορφη ατμόσφαιρα θα χαλάσει όταν ο μεγαλύτερος γιος του, ο Κόσμα, γιατρός και ο ίδιος, θα αναφέρει πως ο Βίκτορ, πριν από το 1989 και σύμφωνα με στοιχεία που έχουν έρθει στο φως, κατέδιδε στην αστυνομία γυναίκες που ήθελαν να κάνουν έκτρωση. Το καθεστώς του Τσαουσέσκου απαγόρευε τις εκτρώσεις και ο Βίκτορ υπερασπίζεται εκείνη την επιλογή του, καθώς και ο ίδιος ήταν εναντίον των εκτρώσεων, οπότε δεν θεωρούσε ότι έκανε κάτι μεμπτό αλλά κάτι που του επίτασσε η ηθική του. Μάλιστα, όπως αποκαλύπτει, η συχωρεμένη γυναίκα του, ήθελε να κάνει έκτρωση σε μια από τις εγκυμοσύνες της αλλά η δική του εναντίωση οδήγησε στο να γεννηθούν τελικά τα δίδυμά του, η Σάσα και ο Ρόμι. Μετά από λίγο καιρό, η Σάσα θα μείνει έγκυος, η εγκυμοσύνη της μόνον επιθυμητή δεν είναι και ο Βίκτορ θα βρεθεί μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα που θα τον φέρει αντιμέτωπο με τα πιστεύω του. Και την ηθική του.

Η άποψή μας: 89 λεπτά ταινίας στο μεγαλύτερο μέρος της οποίας υπάρχει πολύς και πυκνός λόγος. Και δεν είναι ότι κατορθώνει και ασχολείται με πάρα πολλά θέματα, πολλά εκ των οποίων είναι ταμπού στις περισσότερες (αν όχι σε όλες) χώρες του κόσμου. Είναι κυρίως ο τρόπος που ασχολείται με αυτά. Είναι ταυτόχρονα προκλητικός (ο σκηνοθέτης ολοφάνερα θέλει να προβοκάρει), περιπαιχτικός, στα όρια της μαύρης κωμωδίας, έχει την αίσθηση του επείγοντος, αλλά είναι και λίγο «νίπτω τας χείρας μου», ήτοι: εγώ σας δείχνω πράγματα που δεν μπορεί να καταπιεί η ηθική σας μάγκες μου, μήπως όμως να το ξανασκεφτόσασταν λίγο; Προς Θεού, ο άνθρωπος δεν πάει να μας κάνει να αποδεχτούμε την αιμομιξία. Και θα καταλάβω οποιονδήποτε θεατή ο οποίος θα αντιδράσει έντονα με όσα βλέπει να διαμείβονται επί της μεγάλης οθόνης. Ούτε φασίστα θα τον χαρακτηρίσω ούτε παλαιολιθικό ούτε πουριτανό.

Μας βάζει δύσκολα ο μπαγάσας ο σκηνοθέτης και είναι και η θέση ημών, όσων γράψουμε για την ταινία, δύσκολη: πώς μπορείς να προτείνεις να δει κάποιος την ταινία όταν είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα του «κάτσει» καλά, ακόμα και του πιο καλοπροαίρετου θεατή; Το επιχείρημα εντέλει είναι πολύ απλό: η ταινία είναι καλή ακριβώς επειδή κινητοποιεί τον θεατή να τσεκάρει τις ηθικές του βεβαιότητες. Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα και τίθενται με ρυθμό πολυβόλου. Μπορεί ένα «κάρφωμα» να γίνει αποδεκτό, όταν αυτός που «καρφώνει» δεν το κάνει για να είναι αρεστός στην εξουσία αλλά για ιδεολογικούς λόγους, που συμβαδίζουν με την προσωπική του ηθική; Ο έρωτας μεταξύ δύο ενήλικων αδελφών μπορεί να βάλει βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας μας; Υπάρχουν ελαφρυντικά στην περίπτωση σαρκικής ένωσης δύο αδελφών – όχι στιγμιαίο... λάθος αλλά συστηματικά, καθ' έξιν και κατά εξακολούθηση; Η έκτρωση είναι ένα από τα δικαιώματα των γυναικών σε ότι αφορά τη διαχείριση του σώματός τους; Είναι μήπως δολοφονία; Μια εγκυμοσύνη που προκύπτει από αιμομιξία πρέπει οπωσδήποτε να τερματιστεί; Ακόμα κι όταν αυτή προκύπτει από αγάπη κι όχι από βιασμό ή εξαναγκασμό;

Ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας «παίζει» ανάμεσα σε δύο έννοιες: σημαίνει και «νόθος» αλλά και «παράνομος». Τι είναι όμως νόμιμο και τι παράνομο; Άραγε ισχύει αυτό που έλεγε ο Βουλγαράκης (μουάχαχαχαχα) «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό»; Αν μπορείτε να αντιμετωπίσετε την ταινία με ανοιχτό μυαλό, πηγαίνετε να τη δείτε, παρά τις ενδεχόμενες αντιρρήσεις σας. Σε πείσμα των διλημμάτων σας και αφήνοντας για λίγο στην άκρη τις προκαταλήψεις σας. Γιατί όλα αυτά που λέγονται, που γίνονται ή δεν γίνονται στην ταινία, έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Γιατί στο τέλος, όπως φαίνεται στην οικογενειακή φωτογραφία, θα θριαμβεύσει η αγάπη! Ή μήπως πάλι μας «κοροϊδεύει» ο σκηνοθέτης; Μήπως μας βάζει να ταυτιστούμε με τη μεγάλη αδελφή, η οποία ξεκάθαρα διαχωρίζει τη θέση της από τους υπόλοιπους; Και τέλος πάντων, γιατί μας ζαλίζει τον έρωτα με τη «Σονάτα του σεληνόφωτος» του Μπετόβεν που ακούγεται συχνά πυκνά, καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας; Εσύ αποφασίζεις.

του zerVo (@moviesltd)

Είναι 2013 και σε ένα τοπικό κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βόρειας Ευρώπης, ένας Σκανδιναβός μικρομηκάς παρουσιάζει την ανατριχιαστική μίνι ιστορία του, σκάρτων τριών λεπτών, που σκοπό της έχει να σκορπίσει φοβίες στους θεατές της χρησιμοποιώντας το αρχαιότερο τρομακτικό τρικ, το σβήσιμο των φώτων. Στιγμές συσκότισης που εναλλάσσονται με τις φωτεινές, πηγαινοφέρνοντας επί της οθόνης το φάντασμα του στόρυ, που μοιάζει να παίρνει δύναμη από το κατέβασμα του διακόπτη, προκειμένου να πραγματοποιήσει το κακίστρο έργο του. Καθώς φαίνεται, ετούτο το short film κίνησε το ενδιαφέρον των σκάουτερς του δαιμόνιου James Wan, που κινήθηκαν άμεσα, αποκτώντας τα δικαιώματα της ιδέας, δίνοντας στον βασικό της εμπνευστή David Sandberg να την μετατρέψει σε long play, ξεχειλώνοντας την κατά το δοκούν, δίχως όμως ποτέ να σκεφτεί ενέσεις ενδιαφέροντος που θα την ορίσουν σαν μια ολοκληρωμένη φιλμική άποψη.

Δεν έχει περάσει καιρός από εκείνη την μοιραία νύχτα, που ο οικογενειάρχης Πολ βρήκε φρικτό και αναπάντεχο θάνατο, εν ώρα εργασίας, ένα γεγονός που έχει σημαδέψει ψυχικά όλα τα εναπομείναντα μέλη της φαμίλιας του. Τόσο την σύζυγό του Σόφι, ήδη κατακερματισμένη εσωτερικά από την χρόνια κατάθλιψη που την έχει στείλει όχι και λίγες φορές για νοσηλεία στην κλινική, τον μικρό του γιο Μάρτιν, που βγάζει τις φοβίες του τις στιγμές που κανονικά θα έπρεπε να ξεκουράζεται, με συνέπεια να είναι ένα πραγματικό ράκος στο σχολείο, όσο και την ενήλικη (θετή) κόρη Ρεμπέκα, που προσπαθεί να στήσει το δικό της ανεξάρτητο σπιτικό, σε μια καλλιτεχνική γειτονιά του Λος Άντζελες.

Τα σημάδια όμως και τα περιστατικά που έρχονται στο φως από όσα συμβαίνουν στο πατρικό, θα ανησυχήσουν ιδιαίτερα την νεαρή κοπέλα, αντιλαμβανόμενη πως ζορίζουν την καθημερινότητα του αδελφού της. Κι αν αρχικά εκείνη θα αντιμετωπίσει με δυσπιστία τις μαρτυρίες του περί της ύπαρξης μιας ασχημάτιστης μορφής γυναίκας, που κινείται στο δωμάτιο του σπιτιού μέσα στα σκοτάδια, όταν εκείνη γίνει μάρτυρας των ανεξήγητων περιστατικών, θα αναζητήσει την αλήθεια για το τι ακριβώς κρύβεται πίσω από αυτή την μυστηριώδη παρουσία. Έρευνα που θα την οδηγήσει μέχρι και στα αρχεία του ψυχιατρείου, όπου θα ανακαλύψει πως η Νταιάνα, μια φωτοφοβική συνασθενής της μητέρας της, είχε χάσει την ζωή της κατά την διάρκεια ιατρικών πειραμάτων στα υπόγεια του ασύλου!

Οπότε χωρίς καλά καλά να έχει καταλάβει η Ρεμπέκα με ποιον ακριβώς καλείται να τα βάλει, με φάντασμα (?), με στοιχειό (?), με δαιμόνιο (?), με ζόμπι (?), πρέπει να ανασυντάξει δυνάμεις ώστε να προστατέψει πρωτίστως τον πιτσιρίκο και κατοπινά την ίδια την γυναίκα που την έφερε στον κόσμο και δίνει εδώ και καιρό την δική της μάχη με την αφιλότιμη depression. Παιχνίδι που πρέπει οπωσδήποτε να παιχτεί στην έδρα που πέρασε τα παιδικά της χρόνια (και υπάρχουν αμυδρές θύμησες πως η Dirty Diana είναι από τότε υπαρκτή) και με τους όρους που εκείνη θέτει. Όχι φως, μόνο μαυρίλα, αφού οποιαδήποτε ακτίνα του προκαλεί ζημιές στο ίδιο το απροσδιόριστο πνεύμα. Να το δούμε από την ρεαλιστική του σκοπιά το θέμα του Lights Out, πιθανότατα και να το έχουμε παρακολουθήσει μερικές εκατοντάδες φορές να ξετυλίγεται στο πανί, οπότε όποια αρχική προδιάθεση πηγαίνει περίπατο, γνωρίζοντας σε κάθε φάση το τι πρόκειται να συμβεί. Υπάρχει, όμως, και μια εναλλακτική διάσταση, που έχει να κάνει με την τραγική ψυχική πάθηση της κατάθλιψης, που μέσα από μια τύποις μεταφορικότητα του σεναρίου, υποτίθεται πως αναζητούνται οι συνθήκες εκείνες για να αναδείξουν τον αληθινό τρόμο που την περιβάλλει.

Εν ολίγοις πρόκειται για μια από τις πιο αδύναμες horror στιγμές από όσες έχει βάλει την τζίφρα του ο αναγεννητής του είδους Wan, αφού ακολουθεί πιστά το πατρόν πολλών άλλων που έχουν προηγηθεί, δίχως να προσθέτει τον παραμικρό νεωτερισμό στην εξέλιξη της. Φυσικά το σκοτάδι παίζει δυνατά σαν παράγοντας εκφοβισμού της πλατείας, αλλά όταν εκείνη βάζει και στοίχημα πότε θα ακουστεί ο συριστικός επιπλέον ήχος ή πότε η συρόμενη μουτσούνα της Νταιάνας θα μοστράρει στο εκράν και το κερδίζει, τότε το παιχνίδι για ένα φιλμ τρόμου που σέβεται τον εαυτό του έχει χαθεί. Σημαντικές και πολύ δύσκολα καλύψιμες οι ανακρίβειες του σκριπτ, δεν μαντάρονται ποτέ από τις αναληθείς και μίζερες παρουσίες των πρωταγωνιστών, είτε των πολύ νεότερων (μισμάτς για James Wan film η επιλογή του μέτριου μπόμπιρα Gabriel Bateman), ούτε των φερέλπιδων (ομορφούλα η Palmer, άλλα ίσαμε εκεί), ούτε όμως των αλλού για αλλού πεπειραμένων (η Maria Bello είναι αυτή, σε μια από τις πιο μέτριες στιγμές της, δεν σου βγάζει από το μυαλό ποτέ, το prediction που έχεις κάνει από τους τίτλους αρχής, για το τι την περιμένει στο "δεν πληρώνει" φινάλε). Αν κάποιοι αναμένω να απογοητευτούν περισσότερο από το πολυδιαφημισμένο Μη Σβήσεις το Φως, είναι οι ίδιοι οι φανατικοί του είδους, που μάλλον θα περίμεναν κάτι παραπάνω, σύμφωνα με όσα είχε υποσχεθεί το προωθητικό κλιπ.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Όσο και να τρέχουμε ο χρόνος πάντα μας προσπερνάει

Ο David Foenkinos είναι συγγραφέας. Κι αυτή είναι η δεύτερη ταινία η οποία βασίζεται σε βιβλίο του που μεταφέρεται στον κινηματογράφο, με τον ίδιο να συμμετέχει στο σενάριο. Το πρώτο ήταν το «La délicatesse», το οποίο το σκηνοθέτησε ο ίδιος με πρωταγωνιστές τους Audrey Tautou και François Damiens, οπότε μας προέκυψε το «Επιστροφή στον έρωτα» (2011), μια ταινία που προσωπικά την αγαπώ πολύ. Εδώ, τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο καλά ως προς το τελικό κινηματογραφικό αποτέλεσμα. Ίσως η πρώτη ύλη να μην ήταν... πρώτης τάξης. Ίσως ο σκηνοθέτης να μην μπόρεσε να συλλάβει το πνεύμα του βιβλίου. Το τελικό αποτέλεσμα, πάντως, ενώ δεν είναι κακό, δεν μπορείς να πεις ότι είναι και κάτι σπουδαίο. Πάντως, στη Γαλλία, στην οποία η ταινία βγήκε στις αρχές του 2015, έκοψε σχεδόν 850 χιλιάδες εισιτήρια, οπότε κάτι καλό έκανε σύμφωνα με τους Γάλλους θεατές.

Το Les Souvenirs είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο ηθοποιός κατά βάση Jean-Paul Rouve – και η πρώτη που βλέπουμε στο εμπορικό κύκλωμα στη χώρα μας. Προηγήθηκαν τα «Sans arme, ni haine, ni violence» (2008) και «Quand je serai petit» (2012), όπου πρωταγωνιστούσε κιόλας. Στη συγκεκριμένη ταινία κρατάει έναν μικρότερο ρόλο και συγκεκριμένα εκείνον του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου που προσλαμβάνει τον Ρομάν.

Η υπόθεση: Ο Ρομάν είναι 23 ετών. Το όνειρό του είναι να γίνει συγγραφέας. Προς το παρόν, πάντως, πιάνει δουλειά ως θυρωρός της νύχτας σε ένα μικρό ξενοδοχείο. Ο πατέρας του, ο Μισέλ είναι 62 ετών κι έχει βγει μόλις στη σύνταξη μετά από χρόνια εργασίας ως υπάλληλος ταχυδρομείου. Ο συγκάτοικος του Ρομάν, ο Καρίμ, είναι 24 ετών. Σκέφτεται μόνο ένα πράγμα: να αποπλανήσει ένα κορίτσι, οποιαδήποτε, με οποιοδήποτε μέσο. Η γιαγιά του Ρομάν, η Μαντλέν, είναι 85 ετών. Μένει χήρα και τα τρία της παιδιά (μεταξύ των οποίων και ο πατέρας του Ρομάν) αποφασίζουν να την κλείσουν σε οίκο ευγηρίας, μιας που δεν μπορούν να τη φροντίζουν – και πιστεύουν πως και η ίδια δεν μπορεί πλέον να προσέχει τον εαυτό της. Πικραμένη, η Μαντλέν, επιστρέφει στο παρελθόν της. Και μια μέρα το σκάει. Ο Ρομάν προσπαθεί να τη βρει. Θα την εντοπίσει εκεί που την οδήγησαν οι γλυκές της αναμνήσεις και η επιθυμία της να συνεχίσει να ζει «ελεύθερα».

Η άποψή μας: Από τη μια, διάφορες εκδοχές της νιότης. Από την άλλη, διάφορες εκδοχές των γηρατειών. Κι επίσης, διαφορετικές αντιμετωπίσεις της ζωής, ανάλογα με το φύλο και την ηλικία. Η ταινία του Rouve είναι μια ευχάριστη δραμεντί, την οποία ξεχνάς αμέσως μετά την ολοκλήρωσή της. Οι νέοι της ταινίας είναι καθαρά μυθιστορηματικά κατασκευάσματα: δεν μπορεί να υπάρχει 23χρονος (όπως ο Ρομάν) που να πιστεύει πως η μοίρα είναι βασικό κριτήριο για να γνωρίσεις τη γυναίκα των ονείρων σου (πείτε μου αν σήμερα κάποιος 23χρονος αναζητά τη γυναίκα των ονείρων του!). Δεν μπορεί να υπάρχει 24χρονος (όπως ο Καρίμ) που χρησιμοποιεί καραγκιοζιλίκια για να γνωρίσει γυναίκες: να ξυπνά νωρίς και να ντύνεται με κουστούμι πχ για να τον δει η απέναντι νέα γειτόνισσα, να νομίσει ότι είναι εργαζόμενος οπότε πιο εύκολα να πειστεί να τον γνωρίσει!

Θέλω να πω: ο σκηνοθέτης τοποθετεί την ιστορία του σε ένα αρκούντως ρεαλιστικό πλαίσιο, για να υποκύπτει σε τέτοιες «φανταστικές» ευκολίες. Σε ότι αφορά τη σκιαγράφηση των μεγαλυτέρων, εκεί τα πάει πολύ καλύτερα. Ο συνταξιοδοτημένος πατέρας του Ρομάν, που βαυκαλιζόταν πως πλέον, ως συνταξιούχος, θα έχει άπλετο χρόνο για να κάνει «ότι θέλει», δεν ξέρει τι να κάνει! Του λείπει η δουλειά του, του λείπει η ρουτίνα του. Και νιώθει και ενοχές για το γεγονός ότι δεν φροντίζει τη μητέρα του – απλά, βρίσκει την εύκολη λύση του γηροκομείου. Και η σύζυγός του σκιαγραφείται ωραία: έχει βαρεθεί τη ρουτίνα με τον άντρα της, της έχει γίνει πολύ προβλέψιμος και θυμάται παλιότερες εποχές, που ήταν ευτυχισμένοι μαζί. Η δε γιαγιά, αυτή μάλιστα. Ένας ζωντανός άνθρωπος, με κορμί σε φθίνουσα πορεία αλλά με μυαλό σε εγρήγορση, στεναχωριέται που τα παιδιά της δεν ξέρουν πως να τη χειριστούν και βρίσκουν την εύκολη λύση. Επικοινωνεί καλύτερα με τον εγγονό της και βρίσκει παρηγοριά στο παρελθόν της. Η αγάπη της για τη ζωή τη σπρώχνει στα παιδικά της χρόνια, που παρά το γεγονός ότι σημαδεύτηκαν από έναν πόλεμο, ήταν ευτυχισμένα.

Η ταινία κυλάει χαλαρά, χωρίς εξάρσεις, χωρίς εκπλήξεις. Υπάρχουν κωμικές σκηνές οι οποίες υποτίθεται ότι προσπαθούν να ελαφρύνουν την ταινία – μα η ταινία είναι ήδη ελαφριά από την κατασκευή της! Πάντως, σκηνές όπως εκείνη με τον μπούφο αστυνομικό, που ρωτάει στον πατέρα του Ρομάν αν η μητέρα του είναι μεγαλύτερη ηλικιακά από εκείνον (!!!) ή όλες εκείνες με τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου που συνεχώς κερνάει κρασί στον Ρομάν και τον προτρέπει να γράψει κάτι για το παρελθόν, «για τους Ναζί, ο κόσμος τρελαίνεται να διαβάζει τέτοια πράγματα», έχουν πλάκα. Ή εκείνες με τον φοβερό και τρομερό ζωγράφο που σχεδιάζει ζώα ολίγον τι... μπερδεμένα. Μπερδεμένη και η ζωή, τι τα θες, ακόμα και τον έρωτα μπορεί να γνωρίσει κανείς στο νεκροταφείο, αρκεί να πάει στο σωστό, σωστά; Εσείς θα μου πείτε...

Όνειρα και όνειρα, πήγανε χαμένα... Πρόκειται για την τρίτη σκηνοθετική προσπάθεια του δυο φορές τιμημένου με Όσκαρ ερμηνείας Denzel Washington, που βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του τιμημένου με Πούλιτζερ συγγραφέα Augustt Wilson, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο του φιλμ. To Fences παρουσιάζει μέσα από τις εικόνες του την ιστορία του προβληματισμένου μεσήλικα Τρόυ Μάκσον, του 53χρονου δημοτικού υπάλληλου της καθαριότητας στην πόλη του Πίτσμπουργκ, που ζει μια φιλήσυχη καθημερινότητα δίπλα στην αγαπημένη του σύζυγο Ρόουζ. Ποτέ του όμως μέσα του δεν έσβησε το παράπονο πως θα μπορούσε να ακολουθήσει μια μεγάλη καριέρα παίκτη του μπέιζμπολ, αλλά οι ανάγκες της οικογένειας του τον έστρεψαν σε άλλες κατευθύνσεις. Πικραμένος που δεν έπαιξε ποτέ ούτε ένα επαγγελματικό παιχνίδι, αναβιώνει διαρκώς τις ένδοξες θύμησες των νεανικών του χρόνων, προσπαθώντας να οδηγήσει τους δυο του γιους, τον Λίον και τον Κόνι, σε μονοπάτια που δεν θα έχουν την ίδια μίζερη κατάληξη με εκείνου. Το έργο έχοντας μια αξιόλογη πορεία στα σανίδια του Μπρόντγουει, επιχειρεί μέσα από την παραγωγή της Paramount το πέρασμα στην μεγάλη οθόνη, ελπίζοντας πως τουλάχιστον στους ρόλους θα βρεθεί μέσα στις Οσκαρικές πεντάδες της Ακαδημίας. Το εισαγωγικό τρέιλερ αποδεικνύει με τις στιβαρές παρουσίες των πρωταγωνιστών του, πως ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι αρκετά σοβαρό, κάτι που θα δούμε στις αίθουσες από τις 25 Δεκεμβρίου 2016, ανήμερα Χριστούγεννα όταν και θα πραγματοποιήσει την μεγάλη του πρεμιέρα.

Είναι και η τρίτη επίσης φορά που ο Denzel Washington κρατά τον βασικό ρόλο για τον εαυτό του σε ταινία που επιμελείται ο ίδιος - οι προηγούμενες ήταν οι Antwone Fisher και The Great Debaters, έχοντας στο πλευρό του την πάντοτε εξαιρετική ρολίστα Viola Davis. Το καστ συμπληρώνουν επίσης και οι Mykelti Williamson, Russell Hornsby, Saniyya Sidney και Jovan Adepo.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Η επιστήμη είναι ξεκάθαρη. Το μέλλον όμως όχι! Έχοντας πραγματοποιήσει την παγκόσμια πρεμιέρα του στο πρόσφατο φεστιβάλ κινηματογράφου του Τορόντο, έρχεται το ντοκιμαντέρ Before The Flood, που σκοπό του έχει και αυτό μέσα από τις εικόνες του να σημάνει το καμπανάκι του κινδύνου για την καταστροφική πορεία που έχει πάρει το περιβάλλον που ζούμε. Από τον βραβευμένο από την Αμερικάνικη Ακαδημία Τεχνών σκηνοθέτη Fisher Stevens και με την αρωγή του κορυφαίου σούπερ σταρ της εποχής μας Leonardo DiCaprio, το έργο παρουσιάζει με δραματικό τρόπο το πόσο έχουν επηρεάσει οι κλιματικές αλλαγές την κατάσταση στον πλανήτη, που βαδίζει με σταθερά και γοργά βήματα προς την ολοκληρωτική του καταστροφή. Ο σπουδαίος πρωταγωνιστής συνοδευόμενος από την κάμερα του δημιουργού, ταξιδεύει και στις πέντε ηπείρους αλλά και στην Αρκτική, για να συναντήσει από κοντά επιστήμονες, πολιτικούς ηγέτες, ακτιβιστές αλλά και κατοίκους της εκάστοτε περιοχής, για να συζητήσει μαζί τους τρόπους και μεθόδους που πρέπει να ακολουθηθούν ώστε να αλλάξει με την βοήθεια όλων μας η καθοδική πορεία προς τον αφανισμό που έχει πάρει ο κόσμος μας. Η ανεξάρτητη αυτή παραγωγή διάρκειας δυόμισι περίπου ωρών θα κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες - πρωτίστως της Αμερικής - στις 21 Οκτωβρίου 2016.

Εξ ορισμού η παρουσία του σημαντικού και προσφάτως τιμηθέντα με Όσκαρ DiCaprio δίνει μια διαφορετική ώθηση στο ντοκιμαντέρ γα να το παρακολουθήσει μεγαλύτερη μερίδα κοινού, υπάρχουν όμως και παρουσίες πολύ σημαντικών και αναγνωρίσιμων προσώπων με τους οποίους συζητά ο σταρ, όπως ο νυν Πρόεδρος των ΗΠΑ Barrack Obama, ο πρώην Πλανητάρχης Bill Clinton, αλλά και ο υποψήφιος για την Προεδρία John Kerry, που η άποψη τους έχει πάντα βαρύνουσα σημασία.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Viper Boyz! Εμπνευσμένο από πραγματικά περιστατικά είναι το φιλμ King Cobra του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Justin Kelly, που ήδη έχει διανύσει μια αξιόλογη διαδρομή σε διεθνή φεστιβάλς όπως του Sundance, της Tribeca και του Λονδίνου. Πρόκειται για την αφήγηση της επιτυχημένης μπράντας στην βιομηχανία του πορνό Κινγκ Κόμπρα, που πίσω στα 2006 εκμεταλλεύτηκε την εκτόξευση της δημοτικότητας του διαδικτύου για να ανεβάσει τα κέρδη της με συνεχείς παραγωγές που πρόβαλλε μέσω του ίντερνετ. Έχοντας μόλις δημιουργήσει το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μπρέτ Κόριγκαν, ένας νεαρός και φιλόδοξος ηθοποιός, θα πάρει το ρίσκο να συμμετάσχει σε ταινίες ερωτικού περιεχομένου, παρακινούμενος από τον πλούσιο επιχειρηματία και δημιουργό της μπράντας των γκέι φιλμ Cobra, Στίβεν. Καθώς όμως οι φιλοδοξίες του νεαρού αστέρα ανεβαίνουν και ο νυν μέντορας του δεν μπορεί να τις καλύψει οικονομικά, θα προκαλέσει το ενδιαφέρον ενός αντιπάλου επίσης παραγωγού παρομοίου είδους ταινιών, που θα θελήσει να αρπάξει μέσα από τα χέρια του ανταγωνιστή του τον νούμερο ένα αστέρα του. Κοφτό σε μοντάζ και πιπεράτο στα όρια του κατακόκκινου ακατάλληλου είναι το τρέιλερ που η IFC Midnight μόλις έδωσε στην δημοσιότητα προαναγγέλλοντας και την ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες αλλά και στο Video On Demand στις 21 Οκτωβρίου 2016.

Δυνατό το δίδυμο που κοντράρεται για τα μάτια του μορφονιού σούπερ σταρ (που το πραγματικό του όνομα είναι Sean Paul Lockhart και έχει εμφανιστεί και σε "κανονικές" ταινίες σαν τα Milk και Judas Kiss) τον οποίο υποδύεται ο Garrett Clayton, που συνθέτουν οι έμπειροι James Franco και Christian Slater. Την ομάδα που παρελαύνει από τις εικόνες της ενδιαφέρουσας ταινίας συμπληρώνουν και οι Alicia Silverstone, Molly Ringwald και Keegan Allen.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Όταν η ζωή προκύπτει μέσα από ένα βιβλίο, κάποιος πρέπει να εντοπίσει τον συγγραφέα του! Βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία είναι το δράμα ενηλικίωσης Coming Through The Rye, που σκηνοθετεί και επιμελείται το σενάριο του, ο James Steven Sadwith. Τοποθετημένο χρονικά στα 1969 το φιλμ αφηγείται την περίπτωση ενός ευαίσθητου 16άρη, του Τζέιμι Σβάρτζ, που δεν είναι ούτε ο πιο δημοφιλής ανάμεσα στους μαθητές του σχολείου του, ούτε ο πιο κοινωνικός. Δίχως να έχει ιδιαίτερες σχέσεις με τους συνομηλίκους ή τους καθηγητές του, θα σχηματίσει την άποψη πως διαθέτει το υποκριτικό ταλέντο για να υποδυθεί τον βασικό πρωταγωνιστή του θεατρικού The Catcher In The Rye Χόλντεν Κόλφιλντ, του φημισμένου γραφιά Τζέι Ντι Σάλιντζερ, γι αυτό και θα ξεκινήσει την διαδικασία διασκευής του έργου, σύμφωνα με την δική του οπτική γωνία. Για να αποδώσει όμως το πασίγνωστο μυθιστόρημα με τον σωστότερο τρόπο, θα επιχειρήσει να συναντήσει τον ίδιο του τον δημιουργό, αναζητώντας τον, συνοδευόμενος από την όμορφη φίλη του Ντίντι, στον μακρινό τόπο κατοικίας του. Χαμηλών τόνων και ρυθμών η πλοκή, όπως αποκαλύπτει και το φορτισμένο συναισθηματικά τρέιλερ, που η Samuel Goldwyn Films μόλις κυκλοφόρησε προγραμματίζοντας την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες στις 14 Οκτωβρίου 2016.

Ενδιαφέρουσα η γνωριμία με το ευρύ κοινό για τον νεαρό και ταλαντούχο κατά πως φαίνεται Alex Wolff (αδελφός του επίσης χαρισματικού Nat), που εδώ συναντά τον τόσο έμπειρο και σπουδαίο ρολίστα Chris Cooper, ο οποίος φυσικά και υποδύεται τον φιλόσοφο συγγραφέα. Το καστ ολοκληρώνουν οι Stefania Owen και ο Adrian Pasdar.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...