Movies Ltd

Γατάκια...

του zerVo (@moviesltd)

Από την εποχή του Ποντικομικρούλη, των Cats And Dogs, των πρώτων Chipmunks και φυσικά του Garfield, είχε διαφανεί πως υπάρχει ένα συγκεκριμένο traget group που ενδιαφέρεται γι αυτού του συνδυασμένου live action και CGI pet χαρακτήρων, φαμιλιάρικου ύφους κομεντί, με κατά βάση μονοψήφιο μέσο όρο ηλικίας. Έχοντας περάσει κάπου δεκαπέντε χρόνια από τον καιρό που τα γατάκια κήρυξαν τον πόλεμο στα σκυλάκια, ακόμη και οι πολύ νεαροί σινεφίλ, έδειξαν το ενδιαφέρον τους να στρέφεται προς τις πολύ πιο μελετημένες, προσεγμένες, και σχεδιασμένες περιπτώσεις κινουμένων σχεδίων (όλων) των στούντιος, με συνέπεια αυτού του είδους όπως το παρόν Nine Lives τα φιλμάκια να έχουν περάσει στο εμπορικό περιθώριο. Πόσο μάλλον όταν συνολικά δεν έχουν να προσφέρουν και το παραμικρό σε ποιότητα και περιεχόμενο, σε θέμα και ουσία, οπότε και θα λησμονηθούν ακριβώς την στιγμή που θα πέσουν οι τίτλοι τέλους τους.

Ο πλέον φημισμένος πολυεκατομμυριούχος της πόλης είναι ο υπερφίαλος και πομπώδης Τομ Μπραντ, που ξοδεύει όλη του την ημέρα σε διαρκείς επαγγελματικές συναντήσεις, αγνοώντας τις ανάγκες της οικογένειας του, της όμορφης συζύγου του και της χαριτωμένης εντεκάχρονης κόρης του. Με το μυαλό του να στριφογυρίζει διαρκώς στο πως θα ολοκληρωθεί ο ουρανοξύστης γίγας, το ψηλότερο και εντυπωσιακότερο κτίριο σε ολόκληρο τον κόσμο, τελευταία στιγμή θα θυμηθεί τα γενέθλια της θυγατέρας του και θα τρέξει να προλάβει να της ψωνίσει το δώρο που του ζήτησε: Ένα όμορφο γατάκι που πολύ θα ήθελε για παρέα.

Κι εκεί ακριβώς εισερχόμαστε στο μεταφυσικόν του πράγματος, καθώς ο μεγιστάνας ναι μεν θα ψωνίσει το κατοικίδιο από το μυστηριώδες κατάστημα με τον αλλόκοτο ιδιοκτήτη, στην πορεία για το σπίτι όμως θα πέσει θύμα τροχαίου και θα μεταφερθεί εσπευσμένα στο νοσοκομείο με την κατάσταση του να φαντάζει ιδιαίτερα κρίσιμη. Είναι η στιγμή που στην φαταουλίστικη και πλεονέκτρα ψυχή του Κυρίου Μπραντ θα δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία. Να ζήσει για ένα επταήμερο μέσα στο σώμα του γατιού, για να καταλάβει μέσα από τα μάτια του, το πως νιώθουν για εκείνον οι δικοί του άνθρωποι, καθώς εκείνος βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση στο κρεβάτι του πόνου.

Βεβαίως ο αναστατωμένος επιχειρηματίας από την πρώτη κιόλας στιγμή που θα αντιληφθεί το κακό που τον βρήκε, θα κάνει τα πάντα για να αποκαλύψει στον περίγυρο του την αλήθεια, αλλά ούτε να μιλήσει μπορεί, αφού μόνο νιαουρίζει (συνεχώς και εκνευριστικά) ούτε να γράψει σημείωμα, αφού δεν είναι δυνατόν το τετράποδο να χρησιμοποιήσει κατά πως επιθυμεί την...πένα. Μια κατάσταση που θα γίνει ακόμη πιο αγωνιώδης για τον φυλακισμένο στο κορμάκι του φλάφυ, όταν καταλάβει πως πίσω από την πλάτη του, οι λεγόμενοι πιστοί του συνεργάτες σχεδιάζουν να του βουτήξουν την εταιρεία, υπολογίζοντας πως η υγεία του δεν πρόκειται να επανέλθει μετά το ατύχημα.

Οπότε πολύ σύντομα μετά την επίσκεψη στο μαγαζάκι του τρόμου του Πέρκινς (ο Christopher Walken είναι αυτός που τέτοια δεύτερα ρολάκια τα παίζει με άνεση στα δάκτυλα) ξεκινά το φαρσικό στοιχείο της κωμωδίας, ενόσω ο γάτος / μπίζνεσμαν παλεύει να επαναφέρει την τάξη, με όσα λιγοστά μέσα του απομένουν. Λίγες είναι οι φορές που έστω ένα χαμογελάκι θα σκάσει από τις σκανταλιές του (άντε μια με το ουίσκι, άντε κι άλλη μια με το κάτουρο στην τσάντα της αχώνευτης) αφού γρήγορα καταλαβαίνει ακόμη και ο πλέον αδαής, πως το σπιν οφ του Σκρουτζ, βαδίζει την πεπατημένη προς την ψυχική εξυγίανση του βασικού του, κακίστρου ήρωα, χωρίς πολλές, πολλές εκπλήξεις.

Συνολικά δηλαδή μιλάμε για χάσιμο χρόνου, αφού ούτε τα ευρήματα στην εξέλιξη της πλοκής είναι ελκυστικά, ούτε όμως και τα ειδικά εφέ που δίνουν ανθρώπινη υφή σε έναν σπιτόγατο, ανοίγουν καμιά ιδιαίτερη όρεξη στον θεατή. Που εξαρχής προβληματίζεται για την παρουσία σε αυτό το μετριότατο και άνευρο φιλμάκι, του τεράστιου Kevin Spacey, σε έναν φλιπ σάιντ (για όσο παίζει ο ίδιος) γλαφυρό εναλλάξ της περσόνας του στο House Of Cards. Δηλαδή του εγωιστή, μεγαλομανή, παρτάκια, που δεν νοιάζεται στιγμή για τις ανάγκες των δικών του ανθρώπων, που εδώ τιμωρείται από μια μαγική και ανεξήγητη δύναμη, για να μάθει να φέρεται. Αρπαχτή και ένσημα για τον Kev (και για τον Walken και για τον Sonnenfeld) καλύπτοντας κάποιες οικονομικές ανάγκες δίχως να κατορθώνει να ανεβάζει το λέβελ μιας ματαιόδοξης παραγωγής, που ακόμη δεν έχει αποδώσει τα (όχι και λίγα) 30 εκατομμύρια που στοίχισε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 από την Odeon

Γκρέμιστα, γκρέμιστα, όλα πια!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μπαχαλάκηδες από τα βόρεια προάστια!

Denys Arcand, Robert Lepage, Denis Villeneuve, Xavier Dolan, Denis Côté, Philippe Falardeau: ονόματα μερικών μονάχα από τους πολλούς σπουδαίους σκηνοθέτες που προέρχονται από τον γαλλόφωνο Καναδά και διαπρέπουν εκεί αλλά και στο παγκόσμιο σινεμά. Στη λίστα αυτών των εκλεκτών δημιουργών κυρίαρχη θέση έχει και ο σκηνοθέτης της ταινίας με την οποία ασχολούμαστε εδώ: ο Jean-Marc Vallee. Αυτή είναι η 9η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί και η 6η του αγγλόφωνη. Τέσσερις ηθοποιοί από ταινίες του έχουν προταθεί για Όσκαρ ερμηνείας και δύο το έχουν κατακτήσει: για το «Dallas Byers Club» τιμήθηκαν με Όσκαρ α' ανδρικού ρόλου ο Matthew McConaughey και β' ανδρικού ρόλου ο Jared Leto. Έχοντας παρελθόν και στο χώρο της τηλεόρασης, μέσα στο 2017 θα δούμε δύο εξαιρετικά φιλόδοξες τηλεοπτικές σειρές των οποίων τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει εξολοκλήρου: από τη μία το «Sharp Objects» βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Gillian Flynn και από την άλλη το «Big Little Lies» βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Liane Moriarty. 8 επεισόδια θα έχει η πρώτη σειρά, επτά επεισόδια η δεύτερη και ο Vallee υποστηρίζει πως τις γυρίζει ωσάν ενιαίες κινηματογραφικές ταινίες. Εννοείται ότι ανυπομονούμε!

Την παγκόσμια πρεμιέρα της η ταινία την έκανε στο περσινό φεστιβάλ του Τορόντο. Το σενάριο του Demolition το υπογράφει ο Bryan Sipe. Το συγκεκριμένο σενάριο το 2007 μπήκε στην Black List, τη λίστα δηλαδή εκείνων των σεναρίων που αναδεικνύονται από τους επαΐοντες ως εξαιρετικά αλλά δεν φαινόταν να υπάρχει τρόπος να μετατραπούν σε ταινίες. Κι όμως, ο Vallee μετέτρεψε το συγκεκριμένο σενάριο σε ταινία – και τι ταινία, έτσι;

Η υπόθεση: Ο Ντέιβις είναι ένας επιτυχημένος τραπεζικός επενδυτής. Η ζωή του θα αλλάξει δραματικά όταν σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα σκοτώνεται η σύζυγός του ενώ ο ίδιος δεν παθαίνει τίποτα σωματικά. Ψυχικά, όμως, κλονίζεται. Με αφορμή το γεγονός ότι εκνευρίζεται από τη δυσλειτουργία μιας αυτόματης μηχανής πώλησης αρχίζει να γράφει μακροσκελείς επιστολές στο τμήμα παραπόνων της εταιρίας στην οποία ανήκει η μηχανή. Αποδέκτης των γραμμάτων είναι η Κάρεν, η οποία συγκινείται από τις, γεμάτες λεπτομέρειες για τη ζωή του, απόλυτα ειλικρινείς κι εν είδει εξομολόγησης, επιστολές του Ντέιβις.

Οι δυο τους θα συναντηθούν και θα αναπτύξουν μια παράξενη σχέση. Σε όλο αυτό το διάστημα ο Ντέιβις συμπεριφέρεται κάθε άλλο παρά φυσιολογικά. Ο πεθερός του είναι έτοιμος να τον αποκληρώσει, αλλά αυτό καθόλου δεν πτοεί τον Ντέιβις. Το μόνο που θέλει είναι να κατεδαφίσει εκ θεμελίων τη ζωή που ζούσε έως τη δεδομένη στιγμή. Αν θα καταφέρει να την συγκροτήσει εκ νέου είναι ένα ζήτημα προς διερεύνηση...

Η άποψή μας: - «Λείπει ένα κομμάτι από την καρδιά σας» - «Τι; Πώς έγινε αυτό;» - «Κρίνοντας από τη λογική που ακολουθούν οι δαγκωματιές, θα έλεγα ότι ευθύνεται ένα είδος πεταλούδας, η λυμάντρια». Μόλις σας μετέφερα έναν διάλογο ανάμεσα στον Ντέιβις και τον γιατρό που επισκέπτεται για να κάνει διάγνωση σχετικά με το τι ευθύνεται και δεν μπορεί να νιώσει τίποτα (κατά τα λεγόμενά του) ως αντίδραση στο θάνατο της γυναίκας του. Είναι ονειρική σκηνή προφανέστατα, που λαμβάνει χώρα μέσα στο ιατρείο. Είναι μία σκηνή όμως χαρακτηριστική του πως αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα ο φοβερός και τρομερός Jean-Marc Vallee.

Είναι μια σκηνή που πατάει πάνω σε μια άλλη η οποία έχει προηγηθεί: ο πατέρας του Ντέιβις ψεκάζει ένα μαραμένο δέντρου τύπου ιτιάς στον κήπο του γιου του και του λέει πως πρέπει να το κάνει γιατί διαφορετικά η λυμάντρια θα φάει όλα τα φύλλα του δέντρου και θα το πεθάνει. Μια ταινία που μπορεί να ιδωθεί ως μια μεταφορά πάνω στην ίδια τη ζωή. Ο ήρωας μάλιστα επισημαίνει τη σημασία των μεταφορών στη ζωή του, σε μία από τις αρκετές επιστολές που γράφει. Ένα δέντρο ξεριζωμένο και ο ήρωάς μας, εποχούμενος, το παρατηρεί και το ξεπερνάει. Μια από τις πολλές, πολλές υπέροχες σκηνές που πλημμυρίζουν την ταινία.

Ο Ντέιβις ζει την τέλεια ζωή, στο τέλειο σπίτι του, κάνοντας μια τέλεια δουλειά, έχοντας έναν τέλειο γάμο. Τέλεια. Ναι, αλλά το ψυγείο έχει διαρροές. Ναι, αλλά η γυναίκα του γκρινιάζει που δεν την ακούει. Ναι, αλλά η δουλειά του δεν τον γεμίζει. Ναι, αλλά το σπίτι του είναι η χρυσή φυλακή του. Ο ήρωας χρειάζεται να ταρακουνηθεί για να επαναπροσδιορίσει τη ζωή του. Χρειάζεται ένα σοκ για την απαραίτητη ενδοσκόπηση που τόσο εύκολα τον προσπέρασε και ζούσε στον αυτόματο πιλότο. Χρειάζεται να γκρεμίσει όλα όσα ήξερε για να χτίσει κάτι νέο από την αρχή. Λαϊκίζω τώρα αλλά πολύ θα ήθελα να διαβάσω μια... κριτική της Χριστίνας Ταχιάου για την ταινία, όπως έκανε για το «Τζέισον Μπορν». Να αναλύει πχ πως ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να οδηγήσει τους αστούς στην τρέλα και να τους κάνει μπαχαλάκηδες, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να ρημάξουν τον καθωσπρεπισμό και την κοινωνία – έτσι κι αλλιώς όλοι οι αναρχικοί παιδιά πλουσίων αστών είναι, σωστά;

Από την εποχή του «Cafe de Flore», της κορυφαίας κατά τη γνώμη μας ταινία της φιλμογραφίας του (ψαχτείτε!) έχει να πάρει τόσα ρίσκα, αδιαφορώντας για τις προφανείς υπερβολές του σεναρίου και τονίζοντας την αλληγορία και τις μεταφορές σε βαθμό... κακουργήματος. Και να σου οι ιππόκαμποι και ξανά παρόντα παιδιά πάσχοντα με σύνδρομο Ντάουν και πάρτε και μια κίνηση στους δρόμους του Μανχάταν προς τα εμπρός όταν όλοι, ΟΛΟΙ, περπατούν... ανάποδα! Εντάξει, δεν τις αποφεύγει τις ευκολίες στο φινάλε και οδηγεί τον ήρωα σε μια κάθαρση μη αντάξια της πορείας συνειδητοποίησής του. Κι όμως, τούτη η ταινία δεν σε κερδίζει επειδή δεν έχει λάθη αλλά και εξαιτίας αυτών.

Ο Jake Gyllenhaal αποδεικνύει για άλλη μια φορά γιατί είναι ο κορυφαίος ηθοποιός της γενιάς του, η Naomi Watts είναι απόλυτα γήινη και ταυτόχρονα «γεια σου» και ο πιτσιρίκος Judah Lewis κερδίζει τις εντυπώσεις υποδυόμενος το γιο της, Κρις, που σαν τον Ντέιβις, ψάχνει κι αυτός την πραγματική του ταυτότητα, όντας στην εφηβεία. Αλλά ακόμα κι αν δεν σας αρέσει τίποτα από τη σκηνοθετική στιβαρότητα και τη σεναριακή αλληγορία, αξίζει να δείτε την ταινία μόνο και μόνο για να απολαύσετε το σάουντράκ της. Για άλλη μια φορά σε ταινία του Vallee τα τραγούδια είναι επιλεγμένα ένα προς ένα και λειτουργούν υπέροχα ως αντίστιξη στα επί της οθόνης δρώμενα. Μα τι άλλο να γράψω για να σας πείσω να πάτε να δείτε την ταινία ο χριστιανός; Άντε να μην πάρω καμιά βαριοπούλα και τα κάνω πουτ@ν@ όλα εδώ μέσα!!!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 από την Feelgood Ent.

Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Η τελετουργία μιας βιογραφίας

12 ολόκληρα χρόνια χωρίζουν τούτη την ταινία από την προηγούμενη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας που σκηνοθέτησε ο Γερμανός Wolfgang Becker. Το 2003 λοιπόν συστήθηκε στους σινεφίλ της χώρας μας με την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία της φιλμογραφίας του, το εξαιρετικό «Good Bye Lenin!». Τότε δούλευα στο περιοδικό About Θεσσαλονίκη, ένα εβδομαδιαίο περιοδικό που ήθελε να γίνει για τη Θεσσαλονίκη ότι το Αθηνόραμα για την Αθήνα αλλά δεν τα κατάφερε τελικά. Έγραψα θυμάμαι μια διθυραμβική κριτική για την ταινία καθώς μου είχε αρέσει πάρα πολύ και για πρώτη φορά (και νομίζω και τελευταία – χα!), φράση από την κριτική μου χρησιμοποιήθηκε στο διαφημιστικό promo του φιλμ! Την ταινία διένειμε στην Ελλάδα η Playtime του αξέχαστου Γιώργου Τζιώτζιου. A trip down memory lane...

Στο «Good Bye Lenin!» λοιπόν ο πρωταγωνιστής Daniel Brühl προσπαθεί να προστατέψει τη μητέρα του μετά από ένα μακρόχρονο κώμα «παραμυθιάζοντάς» την και αποκρύπτοντάς της την αλήθεια – που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για τη ζωή της – ότι δηλαδή το Τείχος του Βερολίνου έπεσε και η λατρεμένη της DDR, η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας δηλαδή, έχει πάψει να υφίσταται. Στην τωρινή ταινία ο πρωταγωνιστής Daniel Brühl προσπαθεί να εκμεταλλευτεί έναν σπουδαίο ζωγράφο «παραμυθιάζοντάς» τον και αποκρύπτοντάς του την αλήθεια, ότι δηλαδή ετοιμάζει τη βιογραφία του όχι για να τον αποθεώσει αλλά για να κερδίσει δόξα και χρήμα μόλις τινάξει τα πέταλα ο βιογραφόμενος. Αν μη τι άλλο, οι ταινίες του σε ελκύουν από το γεγονός ότι προσφέρουν κάτι διαφορετικό από την πεπατημένη...

Η υπόθεση: Γερμανία, λίγο πριν από την αλλαγή της χιλιετίας. Ο Σεμπάστιαν Τζόλνερ είναι ένας γεμάτος αυτοπεποίθηση, στα όρια της αλαζονείας, δημοσιογράφος, που τομέας δράσης του είναι η Τέχνη και δη η ζωγραφική. Ο Σεμπάστιαν θέλει να κάνει στροφή στην καριέρα του γράφοντας τη βιογραφία του ξεχασμένου μεν, ολοζώντανου δε, ζωγράφου Μάνουελ Καμίνσκι. Ο Καμίνσκι υπήρξε μαθητής του Ματίς και φίλος του Πικάσο! Κάποια στιγμή έγινε διάσημος ως ο «τυφλός ζωγράφος», μιας που οι φήμες τον ήθελαν να χάνει σταδιακά την όρασή του. Μετά, απλά εξαφανίστηκε. Ο Τζόλνερ όντας αδίστακτος και φιλόδοξος καριερίστας, ξεκινάει για τις Άλπεις όπου βρίσκεται το απομακρυσμένο καταφύγιο στο οποίο έχει αποσυρθεί ο ηλικιωμένος ζωγράφος.

Ο Σεμπάστιαν εισβάλει όχι μόνο στο σπίτι του Καμίνσκι αλλά στη ζωή του και στο παρελθόν του. Εντέλει, τον παρασύρει σε ένα τρελό ταξίδι με προορισμό την παλιά αγάπη του Μάνουελ, την Τερέζ, που καιρό τώρα δεν θεωρούνταν εν ζωή. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού ο νεαρός δημοσιογράφος με πονηράδα και θράσος προσπαθεί να εκμαιεύσει όσο το δυνατόν περισσότερα μυστικά από τον ίδιο τον Καμίνσκι. Παρ’ όλα αυτά ο Σεμπάστιαν ανακαλύπτει ότι δεν είναι ισότιμος του ηλικιωμένου ζωγράφου είτε εκείνος είναι εντέλει τυφλός είτε όχι.

Η άποψή μας: Γιατί μου άρεσε αυτή η ταινία; Γιατί με αφορμή την τέχνη περνάει από κόσκινο δεκάδες θέματα που αφορούν τη ζωή μας, με τρόπο που ενώ βγάζει γέλιο σου αφήνει εντέλει μια αίσθηση πικράδας στο στόμα. Ο Τζόλνερ θέλει με έναν σμπάρο να πετύχει δυο τρυγόνια. Εμ να γίνει διάσημος, εμ να τα 'κονομήσει κατά το κοινώς λεγόμενο. Για να το πετύχει αυτό πρέπει από τη μια να «παρασιτήσει» όσο το δυνατόν περισσότερο στη ζωή του κάποτε διάσημου μα πλέον στην αφάνεια καλλιτέχνη και από την άλλη να εύχεται να... πεθάνει! Κι αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά παράδοξα δίπολα με τα οποία ασχολείται η ταινία. Για να επεκταθούμε λίγο σε σχέση με το προηγούμενο, για κάποιον μυστήριο λόγο, η αξία των έργων ενός καλλιτέχνη πολλαπλασιάζεται όταν εκείνος πεθαίνει! Και να σου τα αφιερώματα και να σου οι μελέτες στο έργο του και να σου και οι βιογραφίες! Αποτυπωμένες στο χαρτί, αποτυπωμένες και στο σινεμά.

Κι ενώ υποτίθεται πως οι βιογραφίες είναι ό,τι πιο πραγματικό μπορεί να διαβάσει κανείς για τη ζωή ενός ανθρώπου, εντέλει κατά πως φαίνεται είναι γεμάτες ψέματα, υπερβολές και αντιφάσεις. Κι αυτό μας το τονίζει συνέχεια το Ich Und Kaminski. Τη βιογραφία την αναλαμβάνει ένας άνθρωπος, που έχει συνήθως τη δική του ατζέντα. Μπορεί να θέλει να αποκαλύψει κρυφές πτυχές του βιογραφούμενου, μπορεί να θέλει να αποκρύψει άλλες που του φαίνονται αντιεμπορικές. Κι έχει και να συγκεντρώσει ένα τεράστιο υλικό από τον ίδιο τον βιογραφούμενο όταν είναι ζωντανός, αλλά και από τους ανθρώπους που τον γνωρίζουν. Κι εδώ αντιφάσεις κι εδώ αντιθέσεις: ο βιογραφούμενος επίσης μπορεί για τους δικούς του λόγους να κρύβει πράγματα για τη ζωή του, να λέει ψέματα για άλλα. Κι ένας άνθρωπος που τον ξέρει καλά να λέει για εκείνον άλφα κι ένας άλλος άνθρωπος που τον ξέρει επίσης καλά να λέει για εκείνον ωμέγα! Αντικρουόμενες πληροφορίες, προσωπικά κριτήρια, ότι να 'ναι. Κι εσύ διαβάζεις τη βιογραφία κι αναρωτιέσαι αν τελικά ο Καμίνσκι αποσύρθηκε όταν τυφλώθηκε ή επέλεξε να πει ότι τυφλώθηκε για να αποσυρθεί! Αναρωτιέσαι αν υπάρχουν έργα του που δεν τα έχει δει ανθρώπου μάτι. Ναι, έργα μπορεί να υπάρχουν κι ο ίδιος ο καλλιτέχνης να νομίζει πως δεν υπάρχουν επειδή η κόρη του, του είπε ότι τα έκαψε! Δεν έχει κι αυτός όλες τις πληροφορίες, δεν μπορεί να φτιάξει το πλήρες πορτρέτο, πάντα κάτι λείπει!

Ο Becker σκηνοθετεί έχοντας στο νου του το «Αμελί» του Jean-Pierre Jeunet. Ο κινηματογραφικός του κόσμος είναι υπέροχος, φωτογενής, εκθαμβωτικός και γεμάτος ιδέες. Μπροστά στα μάτια μας ένα πρώην μοντέλο στα άγρια γηρατειά του γυμνώνεται και μεταμορφώνεται σε εκείνο το μοντέλο που στα νιάτα του αποθανάτισε για πάντα στον καμβά του ο Καμίνσκι! Ο Καμίνσκι! Αυτός ο τεράστιος καλλιτέχνης που απλά δεν υπήρξε ποτέ! Είναι ο ήρωας του μπεστ σέλερ του Daniel Kehlmann, το οποίο μετέφερε στον κινηματογράφο ο Becker. Κι όμως, μοιάζει τόσο αληθινός, έτσι; Σε άλλες σκηνές βλέπουμε ανθρώπους να ανατινάζονται, τον Τζόλνερ να ξυπνάει από όνειρο μέσα σε όνειρο μέσα σε όνειρο συνεχώς και χωρίς διέξοδο, αγελάδες στη βροχή, κόκκινο τρένο σε τεράστια γέφυρα, υπέροχες εικόνες, υπέροχες σκηνές, γεμάτες από μια ομορφιά που σε κάνει να θέλεις να κλάψεις – ίσως επειδή καταλαβαίνεις ότι ναι, ο κόσμος μας είναι πανέμορφος, μα τόσο φθαρτός, τόσο αδύναμος, τόσο κοντά στην ημερομηνία λήξης του. Πέρα από την οπτική πανδαισία ο Becker, χρησιμοποιώντας το ιδιότυπο road trip των δύο πρωταγωνιστών του, δείχνει δύο ανθρώπους από τους οποίους το... έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται! Ο Τζόλνερ είναι ένας αντιπαθητικός χαρακτήρας αλλά δίπλα στον Καμίνσκι (που δεν είναι και καμιά σιγανοπαπαδιά) μαθαίνει, βελτιώνεται, ωριμάζει. Οι συζητήσεις τους έχουν φοβερό ενδιαφέρον – ιδίως εκείνη στο τραίνο για το πως μπορεί κάποιος να φτιάξει το πιο πραγματικό πορτρέτο μέσα από μια φωτογραφία. Η ταινία είναι γεμάτη κινηματογραφοφιλία – και δεν μιλάω μόνο για τις αφίσες των γιαπωνέζικων ταινιών στους τοίχους του διαμερίσματος όπου ζούσε ο Τζόλνερ με το αμόρε του. Η σκηνή όπου με τη βοήθεια του Καμίνσκι ο Τζόλνερ ζωγραφίζει στα τυφλά τον εαυτό του σε ένα χαρτί σημειωματάριου, με έναν απλό στυλό, είναι εξαιρετική. Και στο τέλος της κοινής διαδρομής τους, της γεμάτης απρόοπτα, οι δύο τόσο διαφορετικοί άνδρες θα έχουν γίνει σοφότεροι καθώς θα έχουν «απαλλαγεί» από τις τόσο εκκωφαντικές διαψεύσεις τους.

Ο Daniel Brühl το διασκεδάζει αφάνταστα στο ρόλο του Τζόλνερ, εκείνος που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι ο Δανός Jesper Christensen στο ρόλο του Καμίνσκι και βεβαίως πάντα είναι μεγάλη χαρά να βλέπουμε στο σινεμά τον λατρεμένο του Leos Carax, τον Denis Lavant, έστω και σε ρόλους σχεδόν φυσιολογικούς! Μια ταινία για όλους που θα την απολαύσουν περισσότερο φοιτητές της σχολής Καλών Τεχνών. Και να σημειώσουμε πως καθώς πέφτουν οι τίτλοι τέλους διάφοροι διάσημοι πίνακες «ζωντανεύουν» δίνοντας μια φανταστική επίγευση.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 από την Seven Films

Ο Άγνωστος Πόλεμος

του zerVo (@moviesltd)

Το ακόμη πιο παράξενο στοιχείο που αφορά στην πολύ πρόσφατα αποκαλυφθείσα ιστορία που μας παρουσιάζει η ταινία Free State Of Jones, είναι ο τρόπος που εκείνη θάφτηκε για περισσότερο από ενάμισι αιώνα, στα κιτάπια και τα αρχεία όπως τα έκτισαν οι κοτζαμπάσηδες του Νότου, μόλις ανέλαβαν αξιώματα. Με το πέρας των εχθροπραξιών και την επαναφορά της ειρήνευσης και εν συνεχεία της ανάκαμψης, τις θέσεις των προεστών στις "ηττημένες" Πολιτείες κατέλαβαν πολίτες πλούσιοι, που είχαν το πάνω χέρι και προπολεμικά και οι οποίοι δεν είχαν την παραμικρή σχέση με τις πολεμικές επιχειρήσεις. Φορώντας πλέον το κοστούμι του πολιτικού, οι τοπικοί άρχοντες, γνωρίζοντας την πέραση των στρατιωτικών στην κοινή γνώμη, επιχείρησαν να εξαφανίσουν οτιδήποτε θα μπορούσε να αναδείξει την ηρωική προσωπικότητα των οπλαρχηγών, των μαχητών, των αρματολών. Γενιά με την γενιά, τα επαναστατικά συμβάντα που περιγράφει εδώ το φιλμ, εξασθένησαν στην μνήμη, με συνέπεια να διαγραφούν σχεδόν οριστικά, μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, όταν μια σκοτεινού χαρακτήρα δίκη, απογόνου του κεντρικού ήρωα, επανέφερε τα στοιχεία της δράσης του στην δημοσιότητα.

1862. Ο Αμερικάνικος Εμφύλιος Πόλεμος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με τις αντίπαλες πλευρές να συγκρούονται μανιασμένα στα πεδία των μαχών, αφήνοντας πίσω τους χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και ξεσπιτωμένους πρόσφυγες. Στρατολογημένος στην πλευρά της Συνομοσπονδίας, ο φτωχός αγρότης Νούτον Νάιτ, υπηρετεί σαν νοσοκόμος, μεταφέροντας καθημερινά στο προχειροφτιαγμένο ιατρείο του στρατοπέδου του, σακατεμένους και έτοιμους να ξεψυχήσουν φαντάρους, που μόλις λαβώθηκαν από το βόλι του αντιπάλου. Παρακινούμενος από ιδεαλιστικά κίνητρα και πιστεύοντας πως μόνον οι μη προνομιούχοι χύνουν το αίμα τους στα ορύγματα, σε αντίθεση με τους πλούσιους που απολαμβάνουν ασυλία, θα εγκαταλείψει το στράτευμα και θα επιστρέψει πίσω στο σπίτι και την οικογένεια του, στην Κομητεία του Τζόουνς του βυθισμένου στις ρατσιστικές αντιλήψεις Μισισίπι.

Επικηρυγμένος αυτομάτως σαν λιποτάκτης και κυνηγημένος από τους πρώην συντρόφους του, ο Νουτ, δεν θα παραμείνει στιγμή στο σπιτικό του, μα θα αποδράσει αναζητώντας διαφυγή στα κοντινά απροσπέλαστα δάση, που κρυμμένα πίσω από τους αφιλόξενους βάλτους σφραγίζουν τον δρόμο του οποιουδήποτε εισβολέα. Εκεί που αρχικά ερχόμενος σε επαφή με τους μαύρους φυγάδες, που το είχαν σκάσει από την δουλεία και την καταναγκαστική εργασία των φυτειών, θα δημιουργήσει με τον καιρό μια φράξια ανταρτών που θα αντιταχθούν στις ανηλεείς ορέξεις των αξιωματικών των Νοτίων για πλιάτσικο και κλοπή της σοδειάς των ντόπιων. Με την συνεχή ροή καινούργιων προσώπων στην άτυπη κοινότητα, ο γεμάτος ηγετικές και οργανωτικές τάσεις Νάιτ, θα οργανώσει ανεξάρτητο στρατό, που θα εναντιωθεί ενόπλως πλέον ενάντια στις ανήθικες μεθόδους της, ένα μόλις βήμα πριν παραδοθεί στην τελική επίθεση των Γιάνκηδων, Confederation.

Ένα είδος δηλαδή Ρομπέν και Braveheart είναι εκείνο που πρεσβεύει με την στάση του Ο Επαναστάτης. που στασιάζει ενάντια στην ίδια του την φάρα, γνωρίζοντας καλά πως μπορεί να μοιάζει με υποχείριο των Βορείων, μα κάτι τέτοιο επ ουδενί είναι, αφού κοιτάζοντας μπροστά καταλαβαίνει πως ακόμη κι αν αναλάβουν εκείνοι την εξουσία δεν πρόκειται να αλλάξει το παραμικρό κοινωνικά. Πληγωμένος από την απώλεια δικών του αγαπημένων προσώπων, θα κηρύξει τον δικό του πόλεμο κόντρα στα συμφέροντα, στήνοντας την πρώτη ανεξάρτητη Πολιτεία του Τζόουνς, που διαθέτει ένα άτυπο Σύνταγμα, βασισμένο σε τέσσερις Αρχές. Της ισότητας, της ισονομίας, του σεβασμού στην προσωπικότητα και φυσικά της ελευθερίας.

Αφηγηματικά η ταινία που προσφέρει ο αναγνωρισμένος σκηνοθέτης Gary Ross, που στο παρελθόν έχει προσφέρει αξιόλογες δημιουργίες όπως το Pleasantville, το Seabiscuit, αλλά και το πρώτο επεισόδιο του Hunger Games, ακολουθεί πιστά τις προσταγές της γραμμικότητας, διανύοντας περίπου μια δεκαετία ατρόμητου ενόπλου αγώνα του Νουτ, είτε ενάντια στους Βορείους, είτε κόντρα στους παλιούς του κομπανιέρους, είτε τέλος ερχόμενος σε ρήξη με τους φασίστες της Κου Κλουξ Κλαν και των εξτρεμιστικών συμμοριών. Μοναδική παρεμβολή που σπάει την σταθερή εξέλιξη, είναι τα πλάνα από μια προφανώς μεταγενέστερη χρονικά δίκη, εκεί που ένας νεαρός άντρας κατηγορείται από την Πολιτεία, για ανάρμοστη συμπεριφορά ενάντια στους Νόμους, καθώς όντας κατά το 1/8 (!) "νέγρος" σύμφωνα με τις γραφές, δεν είναι δυνατόν να νυμφευθεί μια λευκή όπως επιθυμεί. Εμβόλιμη υποιστορία που στον επίλογο συμβαδίζει παράλληλα με εκείνη του Νουτ, καθώς είναι σαφές πως πρόκειται για δισέγγονο του, καρπό του έρωτα του με την δεύτερη γυναίκα του (και όχι επισήμως φυσικά σύζυγό του) Ρέιτσελ, που υποδύεται η Gugu Mbatha Raw, γνώριμη στους σινεφίλ από το επίσης φυλετικων διακρίσεων θεματικής Belle.

Όμορφη φωτογραφία του σκονισμένου και πάμφτωχου Νότου, ζωντανή αναπαράσταση της εποχής, αλλά και μερικά ιδιαιτέρως σκληρά στην απεικόνιση πλάνα νεκρών, τραυματιών, διαμελισμένων και απαγχονισμένων συνθέτουν το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που αφήνει σαν κληρονομιά ένα φιλμ βιογραφικό κατά βάση, με έκδηλα τα βαθύτερα νοήματα που αντανακλούν ίσαμε το σήμερα. Είναι σαφές πως ο Τεξανός, δηλωμένος Ρεπουμπλικάνος και συντηρητικών πεποιθήσεων Matthew McConaughey θα έπαιζε σε ετούτη εδώ την ηρωική αναφορά στους παρτιζάνους (τι, αντίφαση) του Τζόουνς, ακόμη και χωρίς καμία ανταμοιβή αν του το ζητούσαν. Κι αυτό διακρίνεται από το έντονο πάθος, που πολλές φορές φτάνει στα όρια του overacting, που βγάζει ο Οσκαρούχος σταρ, αποδίδοντας τον κινηματία Νάιτ με τρομακτικό σεβασμό στο πρόσωπο του. Φυσικά σε έτος Προεδρικών εκλογών, δεν είναι και λίγες οι μπηχτές για τις τάσεις που ακολούθησαν κατά το παρελθόν οι Κυβερνήσεις των Δημοκρατικών (μέχρι και για νοθεία στις κάλπες κάνει λόγο το σενάριο) αν και αυτή τελικά η κόντρα Ελεφάντων και Όνων, μάλλον τον οποιονδήποτε εκτός των συνόρων της χώρας που ακόμη δεν έχει μάθει την ιστορία της, δεν τον ενδιαφέρει διόλου...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 από την Spentzos Films

Jump Around!

του zerVo (@moviesltd)

Δεν πέρασα με κέφι το κατώφλι του σινεμά. Κάτι η προειδοποιητική ανία ενός τρίτου κινηματογραφικού μέρους, κάτι η ελάχιστη προσμονή για κάτι που πιθανότατα θα επαναλάβει εντός ολίγου ότι είδα στα προηγούμενα, κάτι η βαρυγκόμια του διπλανού συνάδελφου, που έκανε λόγο για το "πως θα περάσουν δύο ώρες και πέντε λεπτά βαρεμάρας", ε, το γλυκό είχε ξε-δέσει από νωρίς. Με την πτώση των τίτλων τέλους, έχοντας αναγκαστεί να ξελύσω ζωνάρι για να γελάω με ακόμη περισσότερη άνεση και αφού είχα συγκρατήσει τον κομπανιέρο μισή ντουζίνα φορές από το να πέσει στο πάτωμα από το σπαρτάρισμα, θα πρέπει να ομολογήσω πως είχα μια από τις πιο διασκεδαστικές εμπειρίες σε αίθουσα εδώ και πάρα πολύ καιρό. Και για να το κάνω ακόμη πιο πομπώδες το γνωμικό μου, δεν θα μιλήσω για την ποιοτικότερη ρομαντική κωμωδία της σεζόν, κάτι που θα αποδειχτεί πανεύκολα. Αλλά η νέα Μπρίτζετ είναι, χωρίς καμία άλλη σκέψη, ότι καλύτερο έχει παρουσιάσει το rom com μέσα στην δεκαετία που διανύουμε!

Τα 43 χρόνια ζωή κλείνει η Μπρίτζετ Τζόουνς, η τρισχαριτωμένη, κεφάτη, αγαθοβιόλα, χαμηλότονη, συμπαθητική προς το ομορφούλα, παραγωγός του δελτίου ειδήσεων, σε τηλεοπτικό σταθμό του Λονδίνου. 43 χρόνων κι όμως την βραδιά των γενεθλίων της η καλόψυχη μεγαλοκοπέλα, θα την περάσει ολομόναχη, δίχως τον πολυπόθητο άντρα στο πλευρό της. Ο Κύριος Ντάρσι, βλέπεις, έμεινε στις υποσχέσεις και τις φιοριτούρες δέκα χρόνια πριν και πλέον έχει κτίσει το σπιτικό του στην ακριβότερη συνοικία της πόλης, μαζί με μια ξινή συνάδελφο του, επίσης νομικό, μην τυχόν και του λείψουν οι δικηγορίστικες κουβέντες (και) κατ οίκον. Όσο για τον άλλο μεγάλο της έρωτα, τον σούπερ γόη, τον πάμπλουτο εκδότη Ντάνιελ Κλίβερ, αιωνία του η μνήμη, αφού το αεροπλάνο που οδηγούσε συνετρίβη σε δασώδη περιοχή και από εκείνον δεν διασώθηκε το παραμικρό.

Αποφασισμένη να δώσει τέλος στην απομόνωση, η Μπρίτζετ θα ενδώσει στις προτροπές της sex freak συναδέλφου της, Μιράντα, για να περάσουν ένα Σαββατοκύριακο παρέα σε ολοήμερο συναυλιακό πανηγύρι στην ύπαιθρο, με οτιδήποτε άλλο προκύψει να είναι ευπρόσδεκτο. Όπως ας πούμε την πρόσκαιρη αγκαλιά μορφονιού, που θα περάσει παρέα με την Δεσποινίδα Τζόουνς μια βραδιά γεμάτη πάθος και έρωτα, που κυριολεκτικά θα της μείνει αξέχαστη. Επιστρέφοντας στην ρουτίνα της όμως, ελάχιστες ημέρες κατοπινά, θα έρθει και πάλι - τυχαία - σε επαφή με τον λιγομίλητο και εσωστρεφή Ντάρσι, που αφού της εξομολογηθεί πως ο γάμος του υπήρξε μια καταστροφή, θα νιώσει να ξυπνά μέσα του το πάθος από τα παλιά. Δεύτερος γύρος ανεπανόρθωτου για την προβληματισμένη Μπριτζ, που ούτε καν έχει προβλέψει τι ακριβώς της ξημερώνει. Βουλιμία, ζαλάδες και ατονία θα την οδηγήσουν να τεστάρει το Predictor και - ω του θαύματος - She's Having A Baby! Ανείπωτη χαρά, τρομακτική ευτυχία, once in a lifetime ενθουσιασμός, αλλά και έκδηλη απορία: Τίνος είναι το παιδί?

Μπέρδεμα που θα μεγεθυνθεί ακόμη πιότερο στην αντίληψη πως εκείνος ο άγνωστος που την σιγόνταρε μια βραδιά στο Fest είναι ο φημισμένος Τζακ Κουάντ, που έχει γίνει πολυεκατομμυριούχος έχοντας ανακαλύψει τον μοναδικό αλγόριθμο του έρωτα. Με την σύγχυση μέσα στο μυαλό της να έχει κυριαρχήσει, αφού οι μέθοδοι για να εντοπιστεί ποιος είναι ο πατέρας δεν της κάνουν πρακτικά, η Τζόουνς, θα πρέπει να ανακοινώσει το γεγονός εις αμφοτέρους, για να γνωρίζουν το κατόρθωμα τους. Και από εκεί που είχε βρει, έστω και μοναχικά την ηρεμία της, τώρα βρίσκεται με ένα μωρό στην κοιλιά, δυο μπαμπάδες να το διεκδικούν επί ίσοις όροις και το πρόβλημα για το πως θα τους πει ολάκερη την αλήθεια να διατηρείται μονίμως ζωντανό!

Ευτυχώς για όλους εμάς που το παρακολουθούμε δηλαδή να ξετυλίγεται φαρσικά στο εκράν, ερχόμενοι κατά κάποιον τρόπο στην δύσκολη θέση της να βάλει μια τάξη γενικά, την στιγμή που τα έχει κάνει κυριολεκτικά μαντάρα. Κι αυτό γιατί τα περιστατικά, που διαδέχονται το ένα το άλλο, με ρυθμούς πολυβόλου, είναι τόσο κεφάτα και χιουμοριστικά που δεν αφήνουν παρά μόνο λίγες χαραμάδες χαλάρωσης, στα (δύο) ρομάντζα που αναπτύσσονται ταυτόχρονα. Με την επιστήμη να μην δίνει προς το παρόν απάντηση, πρέπει πλέον και η ίδια να αποφασίζει ποιον από τους δύο δρόμους να ακολουθήσει. Εκείνον του Μίστερ Ράιτ Τζακ, ανοιχτομάτη, ονείρου για κάθε γυναίκα, ακόμη και της ηλικίας της, που δεν διστάζει να κάνει όνειρα για το κοινό τους μέλλον, έχοντας πάντοτε στο επίκεντρο το μωρό. Ή τον συντηρητικάρα Μαρκ, που ναι μεν μια φορά κι έναν καιρό όρισε τον μεγάλο της έρωτα, μα η αγάπη τους ποτέ δεν μπήκε στον σωστό δρόμο και στην πορεία της ισοπεδώθηκε? Κομφούζιο! Και πες μου πως το λύνεις?

Η Μπρίτζετ Τζόουνς δεν διαφέρει και πολύ από όλες εκείνες τις περιπτώσεις γεροντοκορίασης που συναντάμε - πλέον όχι και τόσο - συχνά στην καθημερινότητα μας. Είναι μια γυναίκα περιορισμένων ενδιαφερόντων, που ξέδωσε τα θέλω της στην ίδια της την εργασία, ακόμη κι αν ποτέ δεν έφτασε η καριέρα της στα ύψη που κάποτε ονειρευόταν, που νιώθει έντονη την πίεση του στενού περίγυρου της να αποκατασταθεί κάποια στιγμή, ακούγοντας πάντοτε μόνο μια συμβουλή, εκείνη του πατέρα της, που την έκτισε κατ εικόνα και καθ ομοίωση του. Η Μπρίτζετ Τζόουνς μπορεί να δείχνει εκ πρώτης όψης θλιμμένη και ζορισμένη ψυχικά, που το ένα κεράκι θα το φυσήξει μονάχη στον καναπέ, χωρίς το αντρικό χάδι σιμά της, αυτό όμως ορίζει επιλογή της και όχι αναγκασμό της, είναι η προτίμηση της από τα να έχει να νταντεύει τους απανταχού Κυρίους Ντάρσι και τις όποιες νευρώσεις τους. Η Μπρίτζετ Τζόουνς είναι ευτυχισμένη και κοιμάται σε πλήρη γαλήνη με τις επιλογές της, άσε που δεν δίνει και δεκάρα για το τι θα πει ο κόσμος, είτε χορεύει το Jump Around σόλο στο δυάρι της, είτε χοροπηδά το Gangham Style ρεντίκολο δημοσίως. Η Μπρίζετ Τζόουνς έχει ψυχή μοναδική, όμως απόλυτα εκμεταλλεύσιμη και αυτό το έχουν καταλάβει άπαντες από την πρώτη της φιλμική παρουσία. Τώρα όμως πες μου τι γίνεται?

Για να επανέλθουμε στα του Bridget Jones's Baby, το βασικό ατού της ταινίας είναι το ανατρεπτικό ύφος που ακολουθεί στην σπαρταριστή της αφήγηση, κινούμενη διαρκώς στο διάβα του βρετανικού φλέγματος, με τις ακατάπαυστες πενιές ειρωνικού χιούμορ και τις έντονες δόσεις σλάπστικ. Οι παρεξηγήσεις, οι ανατροπές, οι χωρισμοί ακόμη, που το σκριπτ επεξεργάζεται λειτουργούν άψογα σε συνδυασμό με τις δευτερεύουσες ιστορίες, της ενδεχόμενης απόλυσης από το κανάλι ή της εκλογικής μανίας της ορκισμένης Τόρι Δημάρχου μαμάς. Κυρίαρχο στοιχείο του κεφιού, ξανά, οι γκάφες της Τζόουνς, που εκτός της βασικής, να μην γνωρίζει το ποιος είναι ο πατήρ του παιδιού της, λαμβάνουν ως συνήθως χώρα στα πλατό των γυρισμάτων, εκεί που η κομεντί γνωρίζει τις πιο ξεκαρδιστικές της στιγμές. Και εκεί ακριβώς είναι που ο καλός ο μαθητής (βλέπε μανιακός σινεφίλ) πιάνεται αδιάβαστος, μην δίνοντας σημασία στο ποιος γράφει το σενάριο παρέα με την Helen Fielding που εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα. Δηλαδή ο Dan Mazer του Borat και του Bruno και η Emma Thompson, που σε οποιαδήποτε έκφανση της πορείας της, ακόμη, δεν έχω πετύχει ούτε υπόνοια fail. Δεν συζητούμε καν, πως ο μικρός ρόλος της εδώ, ως απίστευτης γυναικολόγου, για να χρησιμοποιήσω μια κοινή έκφραση, τα σπάει!

Όπως τα σπάει κι η Renee ή τουλάχιστον κάποια που έστω και λιγάκι φέρνει στην Zellweger. Ταλαιπωρημένη μοστρικά η πιο ελπιδοφόρα ηθοποιός των αρχών του αιώνα, μετά την (λογική της) εξαφάνιση από το Face / Off κακό που την βρήκε, επανέρχεται στον ρόλο που την έκανε παγκοσμίως διάσημη, με πιότερο κέφι από ποτέ. Και φυσικά έτσι αγνώριστη που είναι, δεν την μέλλει πλέον αν θα τσαλακωθεί, αν θα δείξει παραπάνω αστεία από ότι πρέπει, αν θα πατήσει κάτω το πρότυπο της σούπερ σέξι κούγκαρ, περπατώντας ασούμπαλα στο πλάι του Τάμεση ή φορώντας φτερά νεράιδας για να παίξει γαιτανάκι με τα πιτσιρίκια. Η Renee πιστεύω, μετά το πρόσφατο κάζο του The Whole Truth που με σόκαρε, πως στο δράμα δεν έχει πια καμία τύχη, έχοντας απολέσει την εκφραστική δεινότητα που την διέκρινε. Κι εδώ τα περισσότερα του ρόλου δεν τα κάνει με τις γκριμάτσες, μα με το σώμα, φροντίδα που έδειξε πολύ πάνω της η ντιρέκτορας βγάζοντας της τον καλύτερο εαυτό. Όμως, πόσες ευκαιρίες θα της δώσει ακόμη στο μέλλον το πανηγύρι της Bridget Jones? Μελαγχολία της στιγμής, για μια σπουδαία ηθοποιό που πιθανότατα έσβησε, μέσα στο ξέφρενο γέλιο.

Πλάκα χωρίς όρια, που βεβαίως προκαλεί η ίδια, έχοντας πλάι της όμως δυο μνηστήρες που ο καθένας από την μεριά του κάνει τα πάντα για να την μπερδέψει ακόμη πιο πολύ. Φρεσκοσιδερωμένος, όπως συνήθως, μέσα στα κασμίρια και τα μπλέιζερ, ο Colin Firth, παίζει για δεύτερη φορά τον δυνητικό πατέρα μετά την (επίσης θεόρατου feelgood) στιγμή του Mamma Mia, εκεί που ως γνωστόν είχε αναδειχθεί θριαμβευτής της κούρσας, κάτι που εδώ αποτελεί ίσως και το μοναδικό του ατού. Γιατί από την άλλη ο υπερσέξι Patrick Dempsey, με γκρίζους κροτάφους κι εκείνος, κτίζει την περσόνα που κάθε θηλυκό θα ζητούσε στο πλάι του, τρυφερός, γλυκός, ανοιχτόκαρδος και το κυριότερο ευαίσθητος, σε αντίθεση με τον μονίμως κυνικό Ντάρσι. Τώρα το ποιος από τους δυο θα δώσει το επώνυμο του στο μωρό, ενδεχόμενα να αποτελέσει και επιλογή της ίδιας της μαμάς, πριν ακόμη αποφανθεί γι αυτό το DNA. Μέχρι τότε όμως το σίγουρο είναι πως ο προφανής επίλογος της σειράς, θα σε έχει αφήσει τόσο χορτάτο με την ζωντάνια και τις συνεχείς εύθυμες εκρήξεις του, που μάλλον ελάχιστα θα σε νοιάξει για το ποιος θα στεφανωθεί το κορίτσι.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 από την UIP

by Takis Garis (@takisgaris)

TIFF 41 Ep.6: ΜΥΡΙΣΕ ΟΣΚΑΡΙΛΑΣ!

Ο Χιλιανός Pablo Larrain δεν είναι άγνωστος ούτε στο οσκαρολάγνο κοινό (NO) μήτε στα απανταχού φεστιβάλια (Gloria). Σημειώνω ότι φέτο παίζει σε διπλό, καθότι βγάζει και το Neruda, σε αγαπημένη για τον ίδιο ντοκουντράμα φόρμα, που θα έκανε τον Todd Haynes (I’m Not There) υπερήφανο. Δε με εκπλήσσει που τυγχάνει κολλητάρι του Darren Aronofsky o οποίος έφερε στο κόλπο τη Natalie Portman (στεφανωμένη για το Black Swan του) ώστε να χτυπήσει δεύτερο biopic, κινηματογραφώντας την διαβόητη Jackie Kennedy σε τύπου The Queen (Frears), δηλαδή να περιγράφει εν μέσω συνέντευξης τα πεπραγμένα της σχετικά με την ημέρα της δολοφονίας του JFK ως την επικείμενη κηδεία του. Έξυπνο αλλά λειψό. Προϋποθέτει να ξέρεις ήδη τα πλείστα για την Jackie O. H Portman επικυριαρχεί σε κάθε πλάνο με την εκνευριστική (σκότωσέ με χιπστεροcineδελφε, hateψα το Under The Skin) υπόκρουση της Mica Levi και η σε 16mm με τα αμέτρητα close ups πατέντα του Larrain μου την έδωκε ή ίσως ήταν η κούραση της τελευταίας θέασης του TIFF16 ή η ατυχής συγκυρία να τη δω στον κάπακα μετά το La La La La La La Land (sic) οπότε...όχι επιμένω. Στόμφος και πόζα το Jackie αλλά και η ερμηνεία καριέρας της Portman να χτυπά καμπάνες για δεύτερο αγαλματάκι.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Η καλύτερή μου «φίλη»

Ο Alex Ross Perry είναι ηθοποιός και σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Το Queen Of Earth αποτελεί την τέταρτη μεγάλου μήκους που σκηνοθετεί υπογράφοντας παράλληλα και το σενάριο (μόνο σε μία από τις τέσσερις διαθέτει και συνσεναριογράφο). Η προηγούμενη ταινία του ήταν το «Listen Up Philip» (2014), που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Όπως κι αυτή. Εταιρία παραγωγής τούτης της ταινίας του είναι η Faliro House, η ελληνικότατη εταιρία του Χρήστου Κωνσταντακόπουλου. Η Faliro House είχε χρηματοδοτήσει και την προηγούμενη ταινία του Perry. Όπως χρηματοδοτεί και την επόμενη, το «Golden Exits», που αναμένεται να ολοκληρωθεί και να βγει στις αίθουσες το 2017. Ίσως να τη δούμε κι εκείνη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης...

Μεταξύ του «Listen Up Philip» και τούτης της ταινίας υπάρχει μια παράξενη σχέση. Συγκεκριμένα, καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας βλέπουμε τη μία από τις δύο πρωταγωνίστριες, και συγκεκριμένα τη Βιρτζίνια, να διαβάζει βιβλία του Ike Zimmerman. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας, αποκύημα και δημιούργημα της φαντασίας του Perry, ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές του «Listen Up Philip» και τον υποδύονταν εκεί ο Jonathan Pryce. Επίσης, και στις δύο ταινίες, μεταξύ των πρωταγωνιστών βρίσκουμε την Elisabeth Moss. Του αρέσει του Perry κατά πως φαίνεται να δημιουργεί συνδέσεις ανάμεσα στις ταινίες του...

Η υπόθεση: Η Κάθριν περνά μια εξαιρετικά σκοτεινή φάση στη ζωή της: πρόσφατα έχασε τον πατέρα της, έναν διάσημο καλλιτέχνη του οποίου τις υποθέσεις χειριζόταν προσωπικά, κι αμέσως μετά ο εραστής της, ο Τζέιμς, την παράτησε. Αναζητώντας παρηγοριά, η Κάθριν σπεύδει στο τοποθετημένο δίπλα σε μια λίμνη εξοχικό της καλύτερής της φίλης, Βιρτζίνια, για να βρει την ηρεμία που τόσο χρειάζεται. Ωστόσο, όταν φτάνει εκεί, αποδεικνύεται πως της είναι αδύνατον να χαλαρώσει, καθώς το μυαλό της πλημμυρίζει από αναμνήσεις του καιρού που πέρασε εκεί με τον Τζέιμς τον προηγούμενο χρόνο. Κι ενώ η Κάθριν ανοίγεται στη Βιρτζίνια αποζητώντας μια βαθύτερη επαφή, η Βιρτζίνια ξεκινά να περνά ολοένα και περισσότερο καιρό με τον Ριτς, έναν ντόπιο με τον οποίο φλερτάρει, με αποτέλεσμα να εμφανιστούν οι πρώτες ρωγμές στη σχέση των δύο γυναικών και να βυθιστεί η Κάθριν σε μια δίνη ψευδαισθήσεων στα όρια της τρέλας.

Η άποψή μας: Ok λοιπόν. Αναφορές και επιρροές από την «Περσόνα» του Bergman, το «Sisters» του De Palma, την «Αποστροφή» του Polanski και τις «Εσωτερικές σχέσεις» του Allen. Αρκούν για να προκύψει μια ενδιαφέρουσα ταινία; Προφανώς και όχι. Μια σπουδαία, εξαιρετική, ατρόμητη, θαυμάσια ερμηνεία από τη βασική πρωταγωνίστρια, την Elisabeth Moss αρκεί για να μετατρέψει μια ταινία σε αξιοθέατη; Μάλλον όχι. Η δυνατή διεύθυνση φωτογραφίας και η ψαγμένη καλλιτεχνική διεύθυνση μπορούν να τραβήξουν μια ταινία από τον σωρό; Σίγουρα όχι. Ο Alex Ross Perry είναι ταγμένος στον αμερικάνικο ανεξάρτητο κινηματογράφο. Κι έτσι στις ταινίες του κουβαλάει όλα τα καλά και κυρίως όλα τα κακά αυτού του ιδιαίτερου κινηματογραφικού παράδοξου.

Ο άνθρωπος δεν είναι τυχαίος, είναι διαβασμένος, είναι καλλιεργημένος, οι αναφορές του είναι υπέροχες, οι ιδέες του στο χαρτί φαίνονται σούπερ. Γιατί, όμως, οι ταινίες του είναι τόσο ερμητικές κλεισμένες στον... εαυτό τους; Να φταίει ο μισανθρωπισμός που πηγάζει από τα σενάρια; Να ευθύνεται η αποστροφή οποιουδήποτε στοιχείου θα μπορούσε να τονώσει μια ενδεχόμενη εμπορικότητα; Να εντοπίσουμε την «απώθηση» της ταινίας στο ότι είναι φτιαγμένη έχοντας κατά νου τα κινηματογραφικά φεστιβάλ και μόνον αυτά; Ότι και να «φταίει» το τελικό αποτέλεσμα σίγουρα δεν απευθύνεται σε όλους τους θεατές. Εδώ δεν απευθύνεται σε όλους τους κριτικούς! Προσωπικά, νίπτουμε τας χείρας μας. Και είθε να υπάρξουν άνθρωποι που θα δουν την ταινία και θα μας... κράξουν, μιας που θα ενθουσιαστούν μαζί της.

Ποτέ δεν ξέρεις... (ψέματα, ξέρω). Ίσως να γουστάρουν την ταινία οι φανατικοί οπαδοί του τηλεοπτικού «Outcast», που θα δουν τον πρωταγωνιστή του σε έναν άχαρο ρόλο, να δέχεται επάνω του όλα τα πυρά της Κάθριν, σε μια από τις χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας...

by Takis Garis (@takisgaris)

TIFF 41 Ep.5: ΕΝΑΣ ΑΛΛΑ LION

Το παρόνομα του Harvey Weinstein στην πιάτσα είναι The Oscar Whisperer. Η TWC που την τρέχει μαζί με τον αδερφό του Bob περνά μια στενωπό εσχάτως χαλώντας το σερί φιλμικής μπομπονέλας που έσκιζε στα βραβεία. Το Lion, ένα κάτι σαν Slumdog Millionaire spin-off μοιάζει να φέρνει ξανά ούριο άνεμο στα πανιά τους. Υπενθυμίζω ότι η εκπληκτική κούρσα του μαχαλάδικου έπους με υπογραφή Danny Boyle κίνησε εδωνά στο Τορόντο. Με μπρέικθρου του Dev Patel που ψάχνει στο Lion να βρει μάνα και αδέρφια στη Βεγγάλη μετά από 25 χρόνια υιοθετημένος από τη Nicole Kidman (λοκ για σαπόρτινγκ άκτρες) στην Αυστραλία. Το πρώτο μισό θα μπορούσε άνετα να προταθεί για όσκαρ ξενόγλωσσου με συγκλονιστικό τον πεντάχρονο Saroo ενώ το δεύτερο (που κλείνει με ένα δακρύβρεχτο αλλά πέρα για πέρα αληθινό homecoming – truestory) πλατειάζει ξοδεύοντας τη Rooney Mara στο ρόλο του αμόρε που τα φτιάχνει - ταχαλάει με τον μπερδεμένο Patel. Αν ήμουν η Google Maps θα χρηματοδοτούσα άνετα το οσκαρικό campaign.

Make Sure You Surprise Them! Συνέχεια στην τεράστια και ανέλπιστη επιτυχία που είχε κατά την περασμένη χρονιά, ιδίως στις λαμπερές Οσκαρικές βραβεύσεις το Spotlight, επαναφέροντας στην μόδα το πολιτικό θρίλερ αποκαλύψεων, επιχειρεί το φιλμ Miss Sloane, που σκηνοθετεί ο πάντοτε αξιοπρεπής στην μέχρι τώρα πορεία του John Madden. Κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης όπως είναι αντιληπτό είναι η ομώνυμη ηρωίδα Κυρία Σλόαν, μια αδίστακτη και εργασιομανής δικηγόρος, που είναι φημισμένη στους κύκλους της για την δίψα της να κερδίσει κάθε υπόθεση που αναλαμβάνει, με κάθε δυνατό κόστος. Ακόμη κι αν χρειαστεί γι αυτό να ρισκάρει την ίδια της την καριέρα. Η τελευταία της αποστολή όμως θα είναι και η δυσκολότερη, καθώς πρέπει να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με υψηλόβαθμα στελέχη του Κοινοβουλίου, που έχουν περιπέσει σε διαρκή σκάνδαλα εκμεταλλευόμενα την πολιτική ισχύ τους. H Europa Corp του ενός και μοναδικού Luc Besson έχοντας αναλάβει την διανομή της ταινίας σε όλο τον κόσμο, μόλις μοίρασε στην δημοσιότητα το πρώτο τρέιλερ που γνωστοποιεί στο σινεφίλ κοινό το ύφος του έργου, ταχύτατο, ρυθμικό, αγωνιώδες και πλήρους σασπένς, που υπόσχεται να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού μέχρι το φινάλε του. Για το αν θα τηρηθούν αυτές οι υποσχέσεις, θα το μάθουμε στις 9 Δεκεμβρίου, καταμεσίς της περιόδου που συρρέουν όλες οι Ακαδημαικού ενδιφέροντος ταινίες.

Αναμφίβολα το μεγάλο αστέρι που λάμπει στην παρούσα περίπτωση δεν είναι άλλο από εκείνο της Jessica Chastain, η οποία προετοιμάστηκε για έναν πυρετώδη πρωταγωνιστικό χειμώνα, κάνοντας διακοπές στην χώρα μας και φροντίζοντας σε κάθε της βήμα να δημοσιοποιεί τις ομορφιές του τόπου μας. Στο πλέι της εντυπωσιακής κοκκινομάλλας βρίσκεται ένα σημαντικής υποκριτικής ικανότητας καστ που αποτελούν οι Mark Strong, Gugu Mbatha-Raw, Michael Stuhlbarg, Alison Pill, Jake Lacy, John Lithgow και Sam Waterston.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Λησμόνησε το παρελθόν και ξεγλίστρα σε κάτι ακόμη σκοτεινότερο! Άσχετα αν η αποδοχή της κριτικής υπήρξε - το επιεικέστερο - μέτρια, το καταιγιστικό μπαζ που συνόδευσε το πρώτο μέρος της τριλογίας των Fifty, το οδήγησε σε έναν εμπορικό θρίαμβο, καταγράφοντας περισσότερα από 600 εκατομμύρια στο παγκόσμιο box office, έχοντας κοστίσει μόλις 40. Η παραγωγή, πολύ λογικά σκεπτόμενη, είχε να επιθυμία την άμεση συνέχιση του franchise πριν ατονίσει το ενδιαφέρον του κοινού, συνεπώς δύο ακριβώς χρόνια μετά το σήκωμα της αυλαίας έρχεται το πρώτο σίκουελ, που φέρει τον τίτλο Fifty Shades Darker και την σφραγίδα στην σκηνοθεσία του James Foley (από το House Of Cards) που πήρε την σκυτάλη από την άτονη και ελαφρώς άτολμη Sam Taylor-Johnson. Το δεύτερο μέρος του ερωτικού ρομάντσου - θρίλερ (σημειωτέον πως ήδη έχουν ολοκληρωθεί τα γυρίσματα και του επιλόγου) βρίσκει τον πληγωμένο δισεκατομμυριούχο Κρίστιαν Γκρέι να παλεύει να επαναφέρει την υποψιασμένη πλέον Ανα Στιλ στην ζωή του και γι αυτό αναζητά τον τρόπο να κερδίσει την ευκαιρία να πετύχει τον σκοπό του. Ενόσω τα πάντα κυλούν ξανά ρόδινα και μελωμένα, με την λήθη να έχει καλύψει τα ατοπήματα του χθες, μια ανάμνηση από το παρελθόν του Κρίστιαν θα επιστρέψει για να θέσει σε δοκιμασία τον φλογισμένο έρωτα. Εμπνευσμένο φυσικά από το διαβόητο μυθιστόρημα της E.L. James, το σενάριο του καινούργιου επεισοδίου του σινέ σίριαλ είναι γραμμένο από τον Niall Leonard, ενώ την παραγωγή υποστηρίζουν οι Michael De Luca, Dana Brunetti και Marcus Viscidi. Το εισαγωγικό τρέιλερ, περισσότερο μοιάζει με καλογυρισμένο αγαπησιάρικο βίντεο κλιπ, με κάπως πιο σκοτεινές προεκτάσεις και προαναγγέλλει την κυκλοφορία του έργου πέριξ της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου παγκοσμίως!

Φυσικά και επιστρέφουν στους βασικούς ρόλους οι γνώριμοι πια Jamie Dornan και Dakota Johnson, που είχαν ταιριάξει είναι η αλήθεια στο εισαγωγικό μέρος. Μαζί τους ξαναγυρίζουν στις υποστηρικτικές ερμηνείες και οι Hugh Dancy, Eric Johnson, Jennifer Ehle, Luke Grimes, Rita Ora, Victor Rasuk, Eloise Mumford, Max Martini, Bella Heathcote, Marcia Gay Harden ενώ άλλο επίπεδο στην έννοια του ερωτικού φιλμ δίνει η παρουσία της αειθαλούς Kim Basinger.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Φεβρουαρίου 2017 από την UIP

Όταν όλοι έχουν από ένα όπλο, δεν υπάρχει κανένας έλεγχος! Είναι η πρώτη φορά που ταινία του εξαιρετικά χαρισματικού, μα ακόμη όχι αναγνωρισμένου όσο του πρέπει σκηνοθέτη, Ben Whitley, γυρίζεται στην Αμερική. Πρόκειται λοιπόν για το Free Fire, με το οποίο ο δημιουργός των Kill List, Lightseers, High-rise, επιστρέφει στις ρίζες του γκανγκστερικού θρίλερ από όπου ξεκίνησε με το Down Terrace. Η ιστορία μας ταξιδεύει στην Βοστόνη της δεκαετίας του 70, όπου σε μια απομονωμένη αποθήκη θα λάβει χώρα μια επικίνδυνη συνάντηση παρανόμων: Της μυστηριώδους επιχειρηματία Ζιστίν, του στενότερου της συνεργάτη Ορντ, ενός εμπόρου όπλων που λειτουργεί για χάρη του IRA κι ενός Νοτιοαφρικάνου διακινητή βαρέως οπλισμού. Αυτό που θα ξεκινήσει μεταξύ τους σαν ένα πολιτισμένο παζάρι αγοραπωλησίας, θα εξελιχθεί σε μακελειό από όπου ο καθένας θα πρέπει να πάρει τα απαιτούμενα φονικά μέτρα για να σώσει το δικό του τομάρι. Από τα ελάχιστα πλάνα του Red Band τρέιλερ, μπορούμε να διακρίνουμε πως ολάκερη η πλοκή εξελίσσεται μέσα στα λίγα τετραγωνικά του λαμαρινένιου παραπήγματος, οπότε εμφανίζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το πως το σενάριο θα χειριστεί την εξέλιξη χωρίς να χάνει σε ρυθμό και ένταση. Για τον χαμό που θα επακολουθήσει θα μάθουμε περισσότερα όταν το φιλμ θα φτάσει και επίσημα στις αίθουσες από την A24 που το ταξιδεύει αυτή την στιγμή στο φεστιβάλ Τορόντο αναζητώντας διανομή.

Το ανσάμπλ που κάνει την εμφάνιση του στο Free Fire είναι πάντως εντυπωσιακό, με την Brie Larson, να ηγείται του σχήματος, ελάχιστο καιρό μετά την Οσκαρική της θριαμβευτική στιγμή. Το διεθνές καστ ολοκληρώνουν και οι αστέρες Cillian Murphy, Armie Hammer, Sharlto Copley, Sam Riley, Jack Reynor, Noah Taylor, Michael SMiley.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

by Takis Garis (@takisgaris)

TIFF 41 Ep.4: MAKE YOU OR BREAK YOU

Το φιλμικό ξεφάντωμα cineχίζεται, παρά τις α λα Αραράτ επί του Scotiabank Theater(s) αναβάσεις και τις all around the block ουρές για κοινό και κριτικούς σε κοινή μοίρα. Έχει άφατο μεγαλείο η αντίστιξη καλοντυμένης κοπελιάς μετά του αισθήματος εννιά το πρωί, δίπλα στο ξεπεταρούδι κριτικάτσι με λαχούρι χαβάιανσέρτ, μπερμιούντα, φλιπ-φλοπς, στόνα χέρι αϊφόνι και στο άλλο πεντοδόλλαρο στάρμπακς κόφι με creamcheese bagel. Το ωράριό μου ένεκα οικογενειακών υποχρεώσεων είναι 9πμ - 5μμ οπότε αναγκαστικά χάνω τις πρεμιέρες το προηγούμενο βράδυ των δημοσιογραφικών. Εκεί λοιπόν, για την ακρίβεια στη λεπτομέρεια της υποδοχής του κοινού, κρίνονται καριέρες, είσπραξες και μέλλοντα στουντιοκεφαλών. Φερειπείνδες τούτο: Ο υπεραγαπημένος προβοκάτορας του αμερικανικού πόπολου Oliver Stone δεν πήγε λέει να θάψει την 93χρονη μανούλα του γιατί δε γινόταν να θυσιάσει 3-4 μέρες από τα γυρίσματα του Snowden. Το αν άξιζε η θυσία κρίνεται.