Ελληνικό Box Office 26 - 29 Μαΐου 2016 by OPTOMA


Φιλμ
Διανομή
Wks Αίθουσες
4ήμερο Ελλάδας
Σύνολο Ελλάδας
1
X-Men: Apocalypse
Odeon
2
101
15.773
85.174
2
Alice Through The Looking Glass
Feelgood Ent.
1
181
13.083
13.083
3
The Nice Guys
Odeon
1
65
12.537
12.537
4
Angry Birds
Feelgood Ent.
3
92
8.095
71.813
5
The Truth
Seven / Spentzos
1
18
3.586
3.586
6
Captain America: Civil War
Feelgood Ent.
4
28
3.289
209.465
7
Bad Neighbors 2
UIP
2
20
1.600
12.114
8
Comme Un Avion
Filmtrade
1
9
1.573
1.573
9
The Jungle Book
Feelgood Ent.
6
23
1.284
76.734
10
The man Who Knew Infinity
Odeon
3
11
1.013
16.144


Περισσότερα... »

Get A Job PosterGet A Job
του Dylan Kidd. Με τους Anna Kendrick, Alison Brie, Miles Teller, Bryan Cranston, Christopher Mintz-Plasse, Nicholas Braun, Marcia Gay Harden, John C. McGinley, John Cho


Ούτε μισό ένσημο!
του zerVo (@moviesltd)

Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώτικα, οι τύποι που σκαρφίστηκαν και υλοποίησαν ετούτη εδώ την (υποτιθέμενη) σάτιρα, όχι δεν έχουν έλθει ποτέ πρόσωπο με πρόσωπο με τον τρόμο της ανεργίας, αλλά καθώς φαίνεται δεν πρέπει να έχουν προσληφθεί και ποτέ σε καμιά ιδιωτική επιχείρηση της προκοπής. Πως το λένε, δεν πρέπει να έχουν κολλήσει στο βιβλιάριο τους, ούτε μισό ένσημο. Μονάχα με αυτή την υπόθεση εργασίας, έχει την δυνατότητα ο υποψήφιος θεατής του Get A Job να συνεχίσει την παρακολούθηση του, μιας και όσα συμβαίνουν στις σκηνές του, όχι απλώς βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πραγματικότητα, μα την προτάσσουν και με τέτοιο τρόπο, που ανά στιγμές καταντά αφόρητα ενοχλητική...

Get A Job Wallpaper
Έχοντας προσφέρει τις υπηρεσίες του, αμισθί και περισσότερο για να αποκτήσει εμπειρίες, για περισσότερο από δύο χρόνια σε διαφημιστική μπράντα, ο χαρισματικός στην δημιουργία πιασάρικων βίντεο κλιπς, Γουίλ Ντέιβις, θα αντικρύσει την πόρτα αυτής της επαγγελματικής ευκαιρίας να κλείνει, καθώς οι "εργοδότες" του θα τον ενημερώσουν πως δεν χρειάζονται πλέον τις υπηρεσίες του. Καλομαθημένος, να ζει μέχρι και σήμερα, στα 22 του, με το χαρτζιλίκι των γονιών, τρώγοντας το μέχρι τελευταίας δεκάρας στην τρώγλη όπου συμβιώνει με τρεις ακόμη ανεπάγγελτους συνομηλίκους του, ο Γουίλ πρέπει το συντομότερο να βρει την μπράντα που θα στεγάσει τα όνειρα του, προκειμένου να δείξει σοβαρός και υπεύθυνος απέναντι στο κορίτσι του, την Τζίλιαν, που ήδη αποτελεί ελπιδοφόρο στέλεχος μεγάλης πολυεθνικής...

Τι κάνει γι αυτό λοιπόν, ο πιτσιρικάς με το άπλυτο κι ασιδέρωτο πουκάμισο και τα σνίκερς, αφού οι περιστασιακές απασχολήσεις, που θα του καλύψουν κάποια έξοδα, δεν τον ενδιαφέρουν? Φορτώνει το κομπιούτερ του με ότι βιντεάκι έχει φκιάσει και το περιφέρει από προσωπάρχη σε προσωπάρχη, διαλαλώντας την πραμάτεια του. Και ω, του θαύματος, εκείνοι που θα συγκινηθούν περισσότερο, κοζάροντας τις δεξιότητες του νεαρού, θα είναι οι ιδιοκτήτες γραφείου ευρέσεως εργασίας, που θα θεωρήσουν πως με τον μοντέρνο τρόπο αυτό, θα μπορέσουν οι (άνεργοι) πελάτες τους, να προβάλλουν το CV στον ιστοχώρο, τους με περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας...

Τρίχες κατσαρές δηλαδή. Χιλιάδες, μυριάδες άνθρωποι βρίσκονται με το κεφάλι στον κρόταφο, ένεκα της απελπισίας τους να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες και το νοιάξιμο τους θα είναι να πετύχουν το ιδανικό, συνήθως φωτεινό και γλαφυρών τόνων, κλιπάκι, που θα τους οδηγήσει ξανά στο πολυπόθητο payroll. Πέραν της βασικής ιστορίας που ορίζει και τον κορμό της ανάπτυξης της πλοκής, που δύσκολα θα μπορούσε να αποτελέσει σπινθήρα για πεντάλεπτο μικρού μήκους, τριγύρω της αναπτύσσονται και τέσσερις - πέντε ακόμη ρουμπρίκες, με πρόσωπα του στενού κύκλου του Γουίλ, που επίσης ζορίζονται στο να πατήσουν γερά στην δουλειά τους. Είτε μόλις τώρα ξεκινούν την καριέρα τους, είτε μετρούν λίγο καιρό για την συνταξιοδότηση και μόλις πρόσφατα πήραν την εντολή να περάσουν για τα περαιτέρω από το λογιστήριο, όπως δηλαδή συνέβη με τον καλοπληρωμένο ίσαμε τα χθες, πατέρα του ήρωα μας...

Καμία ανησυχία όμως και κανένας πανικός. Στην χώρα που όλα τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα την επαύριο κιόλας του μοιραίου, όλοι θα αποκατασταθούν και μάλιστα σε πολύ καλύτερα, πιο ενδιαφέροντα και βεβαίως πιο καλοπληρωμένα πόστα. Ο ιδανικός κόσμος κατά την εκτίμηση του σκηνοθέτη Dylan Kidd - δημιουργού επίσης και των αξιοπρεπών Roger Dodger και P.S. τουλάχιστον μια ντουζίνα χρόνια πριν, είναι αυτός που ξετυλίγεται στα πλάνα του έργου του. Ζωάρα με φούντες και ολοήμερο Playstation μέχρι τα 25, ας είναι καλά ο μπαμπάς και για μετά έχει ο Θεός,αφού μπορεί να μην τους θέλουν κάποιοι στην δούλεψη τους, ούτε δωρεάν, στο παραδίπλα μέγαρο όμως, θα τους φτάσουν ίσαμε αντιπροέδρους, με μισθούς που ξεπερνούν το τριχίλιαρο το μήνα! Τριχίλιαρα λαλούν και διχίλιαρα χορεύουν!

Προβληματική αποδεικνύεται η συνέχεια της πορείας του Miles Teller, ηθοποιού που δέχτηκε απίστευτη ώθηση από την τεράστια καλλιτεχνική επιτυχία του Whiplash, σε καμία περίπτωση όμως δεν την εξαργυρώνει, ούτε εδώ, ούτε φυσικά στους πενιχρής αξίας Fantastic 4. Έστω κι έτσι εμφανίζεται πάντως, σοβαρότερος του σεναρίου, άσχετα αν στο πλευρό του η παραγωγή επέλεξε να στήσει την άχρωμη Kendrick, αντί της πεταχτούλας Brie, που περιορίζεται σε δυο τρία, ευχάριστα σεξι αστειάκια. Ναυάγιο δηλαδή, που από τα συντρίμμια του δεν βγαίνουν αλώβητοι, ούτε οι τόσο έμπειροι και ικανοί ρολίστες Bryan Cranston και Marcia Gay Harden, οι οποίοι αντιμετωπ΄ζιονται σαν καρικατούρες από το σκριπτ κι αυτό εντέλει αποβαίνει εις βάρος τους...

Get A Job Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Με τίποτα!
Περισσότερα... »



Christian Langhammer: "Ο κινηματογράφος συνεχίζει να είναι ο καλύτερος τρόπος διασκέδασης"

του Θόδωρου Γιαχουστίδη 

«Ο θερινός κινηματογράφος των Cineplexx στην Ελλάδα βρίσκεται στον δεύτερο όροφο του ONE Salonica Outlet Mall και παρέχει όλες τις προδιαγραφές ενός υπερσύγχρονου κινηματογράφου σε ένα μοναδικό περιβάλλον κάτω από τα αστέρια. Με σύστημα ήχου Dolby digital, εικόνα Dolby digital 2D και RealD 3D θα ξεχάσετε ό,τι ξέρατε για τον θερινό κινηματογράφο.

Με την καλοκαιρινή υπερσύγχρονη κινηματογραφική αίθουσα, τα Cineplexx αποδεικνύουν έμπρακτα ότι σέβονται τις συνήθειες του ελληνικού σινεφίλ κοινού κι έχουν στόχο να το αγκαλιάσουν κάνοντας τον θερινό κινηματογράφο μια αληθινή εμπειρία διασκέδασης. Ο θεατής θα έχει την δυνατότητα να απολαύσει την αγαπημένη του ταινία, επιλέγοντας από ένα πλούσιο μενού, εδέσματα της αρεσκείας του.

Τα εγκαίνια της θερινής αίθουσας, πραγματοποιήθηκαν στις 10 Μαΐου 2016 στα Cineplexx, όπου προβλήθηκε σε επίσημη πρεμιέρα η καινούργια ταινία «Angry Birds», με dj party και πολλές εκπλήξεις!

Ο οραματιστής και ιδρυτής των Cineplexx International GmbH, Christian Langhammer, μαζί με την ομάδα του δημιούργησαν ένα καταπληκτικό δίκτυο κινηματογραφικών αιθουσών, για το οποίο βραβεύτηκαν παγκοσμίως. Το μεγάλο τους στοίχημα ήταν να συνδυάσουν την υψηλή τεχνολογία, την ποιότητα των υπηρεσιών, το φιλικό περιβάλλον, το άψογο marketing και τα κατάφεραν! Απόδειξη αυτού, είναι η επίσημη βράβευση του CineEurope’s 2016 “International Exhibitor of the Year Award”, η οποία πρόκειται να λάβει χώρα στις 23 Ιουνίου 2016, στην Βαρκελώνη.

Αυτό το βραβείο αποτελεί μια παγκόσμια διάκριση, τόσο για τα Cineplexx παγκοσμίως, όσο και για τον κύριο Langhammer προσωπικά».

Αυτά και άλλα πολλά ενδιαφέροντα υπάρχουν στο δελτίο τύπου που μας εστάλη, για να μας πληροφορήσει σχετικά με το άνοιγμα του θερινού κινηματογράφου στο Cineplexx της Θεσσαλονίκης. Εμείς είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε συνέντευξη από τον κ. Langhammer όπου ειπώθηκαν πράγματα μέσω των οποίων βλέπουμε και την οπτική από τη μεριά των αιθουσαρχών σε ότι αφορά το παρόν και το μέλλον του κινηματογράφου.

- Κύριε Λανγκχάμερ, τα Cineplexx έχουν μια ιστορία σχεδόν 50 ετών. Είστε αισιόδοξοι για τα επόμενα 50 χρόνια της εταιρίας;
- Ναι, βεβαίως και είμαι αισιόδοξος. Υπάρχουν διαρκώς μεγάλες προκλήσεις να αντιμετωπίσουμε. Έχουμε αποδείξει πάντως πως η προσέγγισή μας είναι πάντοτε καινοτόμα σε ότι αφορά τον τρόπο που κάνουμε τη δουλειά μας. Και καθώς η εταιρία μας κυριαρχεί στην εφαρμογή καινοτομιών, είμαστε σίγουροι πως θα βρισκόμαστε πάντοτε στην κορυφή σε ότι αφορά την ανάπτυξη χώρων διασκέδασης και δη κινηματογραφικής.

- Στις 9 Νοεμβρίου του 2015 άνοιξαν τα πρώτα Cineplexx στην Ελλάδα εδώ, στη Θεσσαλονίκη. Είστε ευχαριστημένος με την έως τώρα πορεία τους;
- Μπορώ να πω πως είμαστε κάτι παραπάνω από ευχαριστημένοι με το γεγονός ότι έχουμε δημιουργήσει έναν τόσο ωραίο πολυκινηματογράφο σε ένα τόσο ενδιαφέρον outlet mall. Το πρώτο τρίμηνο του 2016 ήταν πάρα πολύ επιτυχημένο. Κατά τη διάρκειά του έχουν κοπεί στις αίθουσες μας περισσότερα από 60 χιλιάδες εισιτήρια. Και υπολογίζουμε πως από την έναρξη λειτουργίας μας στη Θεσσαλονίκη, έχουν κοπεί συνολικά πάνω από 100 χιλιάδες εισιτήρια.

- Υπάρχουν σκέψεις να ανοίξουν κι άλλα Cineplexx στην Ελλάδα;
Υπάρχει το επιχειρηματικό πλάνο για κάτι τέτοιο κι έχει σχεδιαστεί και η ανάλογη στρατηγική αλλά, όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορούμε να μιλήσουμε με λεπτομέρειες αυτήν τη στιγμή για τα επόμενα βήματά μας στην Ελλάδα.


- Γιατί επιλέξατε τη Θεσσαλονίκη ως την πόλη με την οποία κάνατε το επιχειρηματικό σας άνοιγμα στην Ελλάδα;
- Όταν άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά η υλοποίηση του σχεδίου για το ONE Salonica outlet mall ήταν μια καλή ευκαιρία για εμάς να εκδηλώσουμε το ενδιαφέρον μας για την δημιουργία του πρώτου ελληνικού Cineplexx. Η συγκυρία αυτή σε συνδυασμό με μια ελκυστική εμπορική συμφωνία συνεργασίας μας οδήγησε να ξεκινήσουμε από εδώ. Πέρα όλων των άλλων έχει σημασία για εμάς το γεγονός ότι η Θεσσαλονίκη είναι μια εξαιρετικά ζωντανή πόλη με πολύ νεαρόκοσμο και με μεγάλες προοπτικές σε ότι αφορά επιχειρήσεις που έχουν να κάνουν με τον κινηματογράφο.

- Η οικονομική κρίση είναι μια πραγματικότητα που αφορά ολόκληρη την Ευρώπη. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα τα προβλήματα φαίνεται να γιγαντώνονται καθημερινά. Αυτό είναι κάτι που σας απασχολεί;
- Προφανώς κι έχουμε τις ανησυχίες μας σε ότι αφορά την οικονομική κατάσταση. Από την άλλη δεν επιθυμούμε να σχολιάσουμε συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις και διαδικασίες. Πιστεύουμε πάντως πως υπάρχει ακόμα χώρος για βιώσιμες και με θετικό πρόσημο business σχετικά με τον κινηματογράφο και ιδίως σχετικά με κινηματογραφικές αίθουσες στις πόλεις στις οποίες λειτουργούμε.

- Στα Cineplexx ο πελάτης πληρώνει για το εισιτήριό του στο ίδιο ταμείο στο οποίο πληρώνει τα ποπκόρν του, τα αναψυκτικά του κ.ο.κ. Δεν έχετε ξεχωριστό box office, όπως είναι η νόρμα. Πώς οδηγηθήκατε σε αυτήν την ιδέα;
- Είναι πάρα πολύ απλό: δεν θέλουμε οι άνθρωποι να χρειάζεται να είναι σε δύο διαφορετικές «ουρές», μία για το εισιτήριο και μία για ότι καταναλώσουν μέσα στις αίθουσες. Οι πελάτες μας είναι πολύ ευχαριστημένοι καθώς γλυτώνουν από αυτήν την – έστω μικρή – ταλαιπωρία. Βέβαια, σε ότι αφορά τις κρατήσεις θέσεων και τα προπληρωμένα εισιτήρια υπάρχουν διαφορετικές «ουρές».


- Το παράνομο «κατέβασμα» κινηματογραφικών ταινιών και ο τρόπος που γυρίζονται πλέον οι τηλεοπτικές σειρές έχουν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι «καταναλώνουν» εικόνες στις μέρες μας. Πιστεύετε ότι δημιουργούν πρόβλημα στις κινηματογραφικές αίθουσες;
- Δεν μπορείς να ανταγωνιστείς απέναντι στο παράνομο «κατέβασμα» και σε προσφορές που γίνονται δωρεάν με το να μειώσεις την τιμή του εισιτηρίου στο σινεμά. Ακόμα χειρότερα, δεν μπορείς να δείξεις με το δάχτυλο και να πεις «όχι, είναι κακό» στους ανθρώπους που κάνουν κάτι τέτοιο. Έχει ξεκινήσει μια μεγάλη νομική συζήτηση με ειδικές υπηρεσίες στις Βρυξέλλες σχετικά με την επιβολή περιορισμών στο ελεύθερο διαδίκτυο και αναμένονται πολιτικές αποφάσεις σχετικά με το πως και που μπορείς να τεθούν σύνορα και φραγμοί σχετικά με την ελεύθερη κατανάλωση καλλιτεχνικών προϊόντων στο διαδίκτυο.

Προς το παρόν αυτό που επιθυμούμε είναι να ανταγωνιστούμε όλα τα παραπάνω με έναν θετικό τρόπο, παρέχοντας εξαιρετική ποιότητα σε ότι αφορά το τεχνικό μέρος και την παροχή υπηρεσιών. Και θέλουμε να δώσουμε μεγάλη έμφαση στο πόσο σπουδαία είναι η εμπειρία έξω από το σπίτι προκειμένου να παρακολουθήσει κανείς μια ταινία στη μεγάλη οθόνη. Η τιμή του εισιτηρίου στον κινηματογράφο εκφρασμένη σε χρέωση ανά ώρα, είναι ιδιαίτερα χαμηλή σε σχέση με άλλους τρόπους διασκέδασης. Κι όλα αυτά σε ένα εξαιρετικά ποιοτικό περιβάλλον, έτσι; Γι' αυτόν το λόγο ο κινηματογράφος συνεχίζει να είναι ο καλύτερος τρόπος διασκέδασης σε σχέση με το κόστος κι αυτό βοηθά στο να μπορούμε να συνεχίζουμε να υπάρχουμε και να επεκτεινόμαστε.

- O Sean Parker, συνδημιουργός του Napster και καταλύτης σε ότι αφορά το Facebook έβγαλε στη φόρα μια νέα startup εταιρία με τίτλο «Screening Room». Μέσω αυτής θα παρέχεται η δυνατότητα σε όσους το επιθυμούν να βλέπουν μέσω μιας υπηρεσίας streaming νέες ταινίες στο σπίτι τους την ίδια ημέρα που αυτές θα βγαίνουν στις κινηματογραφικές αίθουσες. Πώς το σχολιάζετε αυτό;
- Ουσιαστικά θα επαναλάβω ό,τι σας απάντησα στην προηγούμενη ερώτησή σας. Η κινηματογραφική απόλαυση είναι συνυφασμένη με την εμπειρία της επίσκεψης μιας κινηματογραφικής αίθουσας και της παρακολούθησης μιας ταινίας στη μεγάλη οθόνη έξω από το σπίτι. Προφανώς, τα κινηματογραφικά στούντιο θα αποφασίσουν αν θέλουν να μειώσουν την ποιότητα διασκέδασης με την παράλληλη δυνατότητα παρακολούθησης μιας ταινίας σε μικρότερες συσκευές. Αν υποστηρίξουν ένα νομικό σύστημα με μια day-to-day έξοδο ταινιών τόσο στο σινεμά όσο και στο σπίτι, θα πρέπει να ξανασκεφτούμε το επιχειρηματικό μοντέλο σε ότι αφορά τόσο τους κινηματογράφους όσο και το Video on Demand. Αν στόχος είναι να διατηρήσουν ή να αυξήσουν τα έσοδά τους από τις κινηματογραφικές παραγωγές, θα πρέπει πρώτα να αναλύσουν καλά τις πηγές εσόδων σε ότι αφορά την εκμετάλλευση των ταινιών. Η κινηματογραφική αίθουσα συνεχίζει να είναι με μεγάλη διαφορά αυτή που δίνει το μεγαλύτερο ποσοστό εσόδων. Και πιστεύουμε πως αυτό θα συνεχίσει να υφίσταται. Στο τέλος, όλα έχουν να κάνουν με την εμπειρία έξω από το σπίτι και την διασκέδαση αλλά και τη μαγεία που παρέχει η μεγάλη οθόνη.

- Κατά πως φαίνεται ο κόσμος βγαίνει από τα σπίτια του πλέον μόνο για να παρακολουθήσει ταινίες – γεγονότα με μεγάλο μπάτζετ και πως η κινηματογραφική βιομηχανία έχει ως βασικό της target group τις ηλικίες από 12 έως 20 ετών. Δεν πιστεύετε πως αυτό είναι κακό για τις κινηματογραφικές αίθουσες;
Θα μου επιτρέψετε να σας πω πως κάνετε λάθος. Όπως δείχνουν τα στοιχεία μας οι ηλικίες από 12 έως 20 είναι ένα targer group που πηγαίνει ολοένα και λιγότερο στο σινεμά. Το group των 20+ είναι πολύ πιο ισχυρό σε διάφορες κινηματογραφικές αγορές. Και θα ήθελα να τονίσω πως οι ηλικίες των 40+ έχουν μεγάλη δυναμική σε ότι αφορά την επίσκεψη στους κινηματογράφους. Κι αν κάνουμε σύγκριση με προηγούμενες δεκαετίες, αυτή η πληθυσμιακή ομάδα αντιπροσωπεύεται πολύ πιο έντονα σε ότι αφορά το moviegoing!

- Υπάρχουν οχτώ κινηματογραφικές αίθουσες στο Cineplexx της Θεσσαλονίκης και μόλις πρόσφατα κάνατε τα εγκαίνια και σε έναν θερινό κινηματογράφο που προστίθεται στις κλειστές αίθουσες. Αποτελεί ένα είδος πειράματος για εσάς κάτι τέτοιο ή έχετε ανάλογη εμπειρία με θερινούς κινηματογράφους στις άλλες χώρες που βρίσκεστε εγκατεστημένοι;
Ο θερινός κινηματογράφος που εγκαινιάσαμε στο Cineplexx του ONE Salonica είναι ο πρώτος που θέτουμε σε λειτουργία. Προσπαθήσαμε να κάνουμε κάτι ανάλογο και παλιότερα αλλά στην πατρίδα μας, την Αυστρία, το κλίμα είναι πολύ πιο ψυχρό, το καλοκαίρι πολύ πιο μικρό σε διάρκεια οπότε δεν υπάρχει μεγάλη αγορά για κάτι τέτοιο. Είμαστε ενθουσιασμένοι με τον πρώτο ουσιαστικά θερινό κινηματογράφο της εταιρίας μας! Και με βάση την εμπειρία των υπαλλήλων μας και την διεξοδική έρευνα αγοράς που κάναμε, πιστεύουμε ακράδαντα πως θα παρέχουμε ακόμα μία πολύ ελκυστική προσφορά στους πελάτες μας.

- Σας ευχαριστώ!
Περισσότερα... »

Η αλήθεια (Truth) PosterΗ αλήθεια
του James Vanderbilt. Με τους Cate Blanchett, Robert Redford, Topher Grace, Elisabeth Moss, Bruce Greenwood, Stacy Keach, John Benjamin Hickey, Dermot Mulroney, Dennis Quaid


Η δημοσιογραφία στο εδώλιο
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Όταν δείχνεις το φεγγάρι και οι άλλοι κοιτάνε το δάχτυλο

Παρακολουθείτε τις εξελίξεις στο MEGA; Ένα χρεωκοπημένο, ιδιωτικό κανάλι, το παλαιότερο στην Ελλάδα, ακούγονταν ότι θα κυρήξει πτώχευση. Οι ζάμπλουτοι μέτοχοι – ιδιοκτήτες του λεγόταν πως δεν θα έβαζαν χρήματα για αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, οι εργαζόμενοι από τους χαμηλόμισθους μέχρι τους υψηλόμισθους δεν θα έπαιρναν ποτέ τα δεδουλευμένα τους, τα χρέη του καναλιού θα αναγκαζόμασταν να τα πληρώσουμε εμείς, οι Έλληνες πολίτες συνολικά. Εντέλει, λέγεται πως τελικά το κανάλι θα σωθεί, οι μέτοχοι θα βάλουν το χέρι στην τσέπη, οι εργαζόμενοι θα πάρουν τα δεδουλευμένα τους. Βέβαια, λογικά, θα αρχίσουν περικοπές: σε θέσεις εργασίας, σε μισθούς κτλ. Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που ο «Αγγελιοφόρος» στη βόρεια Ελλάδα κύρηξε πτώχευση. Με περίπου τους ίδιους μετόχους με αυτούς του MEGA, έτσι; Με πάνω από 100 εργαζομένους (τόσοι είχαν απομείνει) που δεν θα πάρουν ευρώ τσακιστό από τα χρωστούμενα. Όλα καλά για τη δημοσιογραφία στην Ελλάδα τη σήμερον ημέρα.

Η αλήθεια (Truth) Wallpaper
Στα social media που εν πολλοίς εκφράζουν την κοινή γνώμη (μια κοινή, μια πόρνη, που έλεγε και ο Πανούσης) γινόταν πάρτι τις τελευταίες μέρες. Και τι R.I.P. για το MEGA, και επιχειρήματα ένθεν και ένθεν. Άλλοι γούσταραν τρελά που έκλεινε το κανάλι, άλλοι σκεφτόντουσαν πως πώς είναι δυνατόν κάποιοι να χαίρονται που θα χάσουν τη δουλειά τους τόσοι άνθρωποι, άλλοι επιχειρηματολογούσαν πως όταν ένας εργαζόμενος δουλεύει για αφερρέγγυο αφεντικό φταίει και ο εργαζόμενος (!), άλλοι έκαναν τη διάκριση ανάμεσα στους ανθρώπους που έχαναν τη δουλειά τους χωρίς να φταίνε κι αυτούς που έκαναν προπαγάνδα μέσω της «δουλειάς» τους και κάπου θα βρουν να συνεχίσουν το θεάρεστον έργο τους... Η ταινία Truth μιλάει για τη δημοσιογραφία. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Και δεν μπορεί παρά να είναι εντελώς επίκαιρη. Ένα (ακόμα) λειτούργημα χάνει τη δυναμική του. Σε λίγο απλά δεν θα υπάρχουν εφημερίδες. Σε λίγο οι ειδήσεις στην τηλεόραση θα είναι κουτσομπολιά. Σε λίγο το να αναζητά κανείς την αλήθεια θα μοιάζει ολοένα και περισσότερο με ανέκδοτο. Από αυτά στα οποία δεν γελά κανείς...

Η υπόθεση: Το πρωί της 9ης Σεπτεμβρίου 2004, η βετεράνος παραγωγός του δελτίου ειδήσεων του CBS, Μέρι Μέιπς, πίστευε ότι είχε κάθε λόγο να αισθάνεται περήφανη για τη δουλειά της. Μέχρι το βράδι της ίδιας μέρας, η Μέιπς με τον παρουσιαστή του δελτίου Νταν Ράδερ, θα δεχόντουσαν πολύ σκληρή κριτική κι έλεγχο. Το προηγούμενο βράδι, ο Ράδερ παρουσίασε στην εκπομπή 60 Minutes I, αποδείξεις ότι ο πρόεδρος Τζορτ Μπους είχε βρει τρόπο να αποφύγει τη στρατιωτική του θητεία από το 1968 έως το 1974. Η εκπομπή υποστήριξε ότι ο Τζορτζ Μπους χρησιμοποίησε οικογενειακές γνωριμίες και πολιτική δύναμη για να μη στρατολογηθεί στο πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά να καταταχθεί στην Εναέρια Εθνοφρουρά του Τέξας. Ωστόσο, ούτε στο σώμα του Τέξας παρουσιάστηκε ποτέ.

Η Μέιπς και η ομάδα της δούλεψαν σκληρά για να έχουν ζωντανά στην εκπομπή μάρτυρες κι έγγραφα για να υποστηρίξουν τις κατηγορίες τους, κι ένιωθαν βέβαιοι ότι η υπόθεση ευσταθούσε. Το θέμα θα είχε σοβαρές επιπτώσεις στην επερχόμενη καμπάνια του Μπους για τις προεδρικές εκλογές του 2004. Μέσα σε λίγες μέρες από την αναμετάδοση της εκπομπής όμως, η θητεία του Μπους δεν ήταν πια το επίκεντρο των μέσω ενημέρωσης. Αντίθετα, ήταν η ίδια η εκπομπή, η Μέιπς και ο Ράδερ που τέθηκαν υπό αμφισβήτηση. Τα έγγραφά τους απορρίφθηκαν ως πλαστά, και οι συντελεστές της εκπομπής κατηγορήθηκαν για κακή δημοσιογραφία ή ότι είχαν εξαπατηθεί. Η Μέιπς θα έχανε τη δουλειά και τη φήμη της κι ο Νταν Ράδερ δε θα παρουσίαζε ξανά το δελτίο του CBS. Πως κατέληξε όλη η προσοχή στους δημοσιογράφους αντί για την ιστορία; Γιατί οι γραμματοσειρές και οι σημειώσεις των εγγράφων ξαφνικά ήταν πιο σημαντικές από το ερώτημα εάν ο Πρόεδρος είχε χρησιμοποιήσει αθέμιτα μέσα για να μην εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία; Έχει αλλάξει άραγε η δημοσιογραφική ακεραιότητα θεμελιωδώς σε όλα τα δελτία ειδήσεων;

Η άποψή μας: Το σενάριο της ταινίας το υπογράφει ο πρωτάρης στη σκηνοθετική καρέκλα James Vanderbilt βασισμένος στο βιβλίο της Μέρι Μέιπς «Truth and Duty: The Press, the President, and the Privilege of Power». Γνωστός ως ο σεναριογράφος του «Zodiac», ο Vanderbilt φτιάχνει μια ταινία που μόνο αντικειμενική δεν τη λες – προς τιμήν του! Ο δημιουργός παίρνει ξεκάθαρα θέση και είναι μια θέση υπέρ της μαχητικής δημοσιογραφίας, υπέρ του δικαιώματος να θέτει κανείς ερωτήματα ιδίως όταν αυτά ενοχλούν την εξουσία, υπέρ της ανεύρεσης της αλήθειας. Βασισμένος σε πραγματικά γεγονότα καταγράφει με έναν πολυεπίπεδο και καθόλου επιδεικτικό (όπως θα μπορούσε) τρόπο την ανθρωποφαγία στην οποία μπορεί να οδηγήσει κάτι που δεν αρέσει στην εξουσία.

Θυμάστε τι γινόταν στις τηλεοράσεις λίγο πριν το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015; Εκείνου ντε, στο οποίο ο ελληνικός λαός ψήφισε ένα μεγαλοπρεπέστατο ΟΧΙ και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με ένα τριπλό φλικ φλακ και μια μεγαλειώδη κυβίστηση (αλλαίως πως, «κωλοτούμπα») μετέφρασε σε ΝΑΙ; Εκεί όπου το MEGA (ναι μωρέ, αυτό, της αντικειμενικής πληροφόρησης), ο ΣΚΑΪ, ο ΑΝΤ1, όλα τα συστημικά μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν έκρυβαν καθόλου την υποστήριξή τους στο ΝΑΙ; Γιατί με το ΟΧΙ θα ερχόταν ο μπαμπούλας, ο γκοτζίλα, η καταστροφή; Εκφοβισμός του κόσμου: «αντικειμενική» δημοσιογραφία στα χρόνια της χολέρας. Ο Vanderbilt λοιπόν δεν είναι αντικειμενικός όταν υπερασπίζεται τη μαχητική δημοσιογραφία κατακεραυνώνοντας την «αντικειμενική» δημοσιογραφία, που είναι κατευθυνόμενη από την εξουσία! Είναι πολύ απλό. Και είναι πολύ σπουδαίο. Και είναι και πολύ παλιομοδίτικο.

Η ταινία μοιάζει πια με «επιστημονικής φαντασίας». Ολοένα και λιγότεροι εμπιστεύονται τις τηλεοπτικές ειδήσεις, ολοένα και περισσότεροι χλευάζουν τους δημοσιογράφους μιας που «όλοι τα παίρνουν». Εκεί καταντήσαμε: να μην υπάρχει αντικειμενική πληροφόρηση, να υπάρχει υπερπληροφόρηση και η αναζήτηση της αλήθειας να έγκειται στις γνώσεις του κάθε ενός από εμάς ξεχωριστά με βάση τις προσλαμβάνουσες, το χρόνο ψαξίματος, την όποια ευφυΐα και τα φίλτρα για την απομάκρυνση της spam «αντικειμενικότητας». Για να γυρίσουμε στην ταινία: αποτελεί μια αποθέωση των παλιών, καλών καιρών της δημοσιογραφίας, που μάλλον την «έκαναν» ανεπιστρεπτί. Με ηρεμία, παίρνοντας το χρόνο του, δίνοντας ανάσες, παρουσιάζει τα γεγονότα έτσι όπως εκτυλίχθηκαν. Η παραγωγός αναγκάστηκε να σταθεί μπροστά σε εχθρική επιτροπή για να υποστηρίξει τα αυτονόητα. Είναι μια από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας, καθώς ο Vanderbilt δείχνει τις αναλογίες με την εποχή του Μακάρθι και το κυνήγι των «μαγισσών» ή για να ακριβολογούμε των κομουνιστών στις ΗΠΑ! «Were you or have you ever been a liberal?» ρωτάει ειρωνικότατα η Μέιπς την «επιτροπή» θυμίζοντας το «Were you or have you ever been a memder of the communist party?» της επιτροπής Μακάρθι. Είπαμε: κάνεις τις σωστές ερωτήσεις; Είσαι επικίνδυνος! Μπορεί να αποκαλύψεις την αλήθεια!

Σπουδαία ταινία, με μια εκπληκτική για άλλη μια φορά Cate Blanchett στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Robert Redford να σφραγίζει με την ποιότητά του και την περσόνα του το ρόλο του Νταν Ράδερ, ενός από τους πιο σπουδαίους δημοσιογράφους που πέρασαν ποτέ από την αμερικάνικη τηλεόραση. Το μόνο που μένει να πούμε για την ταινία είναι αυτό που λέει κλείνοντας ο Ράδερ το τελευταίο δελτίο ειδήσεων που εκφωνεί: «Κουράγιο». Οι χειρότερες μέρες βρίσκονται μπροστά μας... Ή όπως έλεγε και μια άλλη ψυχή: «you can't handle the truth»...

Η αλήθεια (Truth) Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Μαΐου 2016 από την Seven / Spentzos
Περισσότερα... »

Υπόθεση Άγνωστο DNA (L`Affaire SK1) PosterΥπόθεση Άγνωστο DNA
του Frédéric Telliers. Με τους Raphaël Personnaz, Nathalie Baye, Olivier Gourmet, Michel Vuillermoz, Adama Niane, Christa Théret, Thierry Neuvic, William Nadylam, Marianne Denicourt, Chloë Stéfani, John Sehil


Επτά φονικά αναζητούν δράστη!
του zerVo (@moviesltd)

Από τις πλέον ανατριχιαστικές υποθέσεις κατά συρροήν δολοφόνου, στα παγκόσμια αστυνομικά χρονικά και αναμφίβολα εκείνη που συγκλόνισε συθέμελα την κοινή γνώμη της Πόλης του Φωτός, λίγο καιρό πριν την έλευση του Μιλένιουμ, υπήρξε εκείνη που έμεινε στην ιστορία ως του Σφαγέα του Ανατολικού Παρισιού. Ενός παρανοϊκού άντρα, που μέσα σε μια περίοδο δέκα και πλέον χρόνων, διέπραξε είκοσι τουλάχιστον επιθέσεις σε ανυποψίαστες νεαρές γυναίκες, προκαλώντας τον φρικτό θάνατο επτά εξ αυτών και σκορπώντας τον φόβο και τον τρόμο στις συνοικίες της γαλλικής πρωτεύουσας. Μια αστυνομική έρευνα στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 4000 ένστολοι, ψάχνοντας σπιθαμή προς σπιθαμή τα ίχνη του serial killer σε όλη την επικράτεια και που γράφτηκε στην εγκληματολογική Βίβλο, ως η πρώτη που επιλύθηκε χάρη στην αρωγή της επιστήμης, που ταυτοποίησε και υπέδειξε το DNA του δράστη...

Υπόθεση Άγνωστο DNA (L`Affaire SK1) Wallpaper
1991. Χρονιά σταθμός για τον άγουρο ακόμη αστυνομικό Φρανκ Μάνιε, αφού έκανε το παιδικό του όνειρο πραγματικότητα, περνώντας το κατώφλι του κτιρίου με τον αριθμό 36 της οδού Ορφέβρ, ως μέλος του Τμήματος Ανθρωποκτονιών των Παρισίων. Με ούτε καλά συμπληρωμένες λίγες μέρες στο Σώμα, θα αναλάβει την πρώτη δύσκολη υπόθεση της καριέρας του, καθώς θα συμμετάσχει στην ομάδα εντοπισμού του δράστη, της μανιακής επίθεσης μέσα στο ίδιο της το διαμέρισμα, μιας δεκαεννιάχρονης, που βρήκε φρικτό θάνατο στα χέρια του. Με τις μνήμες από τις εικόνες φρίκης του βάναυσα δεμένου και κτυπημένου πτώματος μέσα σε μια λίμνη αίματος να τριβελίζουν το μυαλό του, ο άμαθος και με ελάχιστες εμπειρίες Μάνιε, θα δώσει όρκο στον εαυτό του να συλλάβει το Τέρας. Που εντός ολίγου θα κτυπήσει και πάλι, κόβοντας το νήμα της ζωής μιας ακόμη απροστάτευτης κοπέλας. Κτύπημα που δυστυχώς δεν θα είναι και το τελευταίο...

Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο κάποιες φορές να μεταφερθεί αυτούσιο στο εκράν, το χρονικό μιας τόσο περίπλοκης έρευνας, που λαμβάνει χώρα ταυτόχρονα με τα καινούργια εγκλήματα που ο κακούργος διαπράττει, ξεδιψώντας τα φονικά του ένστικτα. Άλλωστε όταν μιλάμε για μια περίπτωση που κράτησε περισσότερο από μια δεκαετία, είναι εύκολο να αναλογιστεί κανείς την φθορά που προκάλεσε στην ψυχολογία των ντετέκτιβ που την ανέλαβαν, όσο και στο κύρος της ίδιας της Αστυνομίας, που δεν υπέπεσε και σε λίγα (τρομακτικά) λάθη κατά την διάρκεια της. Η συνήθης μέθοδος απεικόνισης του timeline, εστιάζει στα ίδια τα περιστατικά, τονισμένα κατά τέτοιον τρόπο ώστε να δημιουργήσουν συνθήκες ανατριχιαστικές στο θρίλερ, ρίχνοντας πιο πολύ φως στην (ανθρώπινη?) υπόσταση του σχιζοφρενή και λιγότερο στην διωκτική μεθοδολογία των Αρχών. Ένεκα λοιπόν της πρωτιάς που κατέχει η L'Affaire SK1, η κάμερα δεν στέκεται τόσο πολύ στα μέρη που συνέβησαν οι επιθέσεις, αποφεύγοντας μάλιστα επιμελώς να δείξει το πραγματικό πρόσωπο του θύτη. Σκορπώντας με αυτή την τεχνική, αμφιβολίες στην κινηματογραφική πλατεία, παρόμοιες με εκείνες που θα ένιωθαν (φαντάζομαι) οι του CSI Paris, ενόσω βρίσκονταν στο κατόπι του.

Με βασικό άξονα ανάπτυξης της πλοκής, τον ψάρακα μπάτσο, που σταδιακά γερνάει δίχως να έχει καταφέρει ακόμη να κάνει πράξη την υπόσχεση του λησμονώντας συνάμα βασικές του αξίες και μαζί τους μια φαμίλια που τον καρτερεί υπομονετικά, το γεμάτο σασπένς φιλμ, βραδυφλέγεται, ανάμεσα στις φρέσκες επιθέσεις και τις αστυνομικές φλόπες. Ο σκηνοθέτης Frederic Telier, μόλις στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, αποφασίζει πως ο δρόμος που θα ακολουθήσει, δεν είναι κανένας από τους ήδη γνωστούς, ούτε ο καθαρόαιμα φραντσέζικος του νεο νουάρ, με τα σκοτεινά αγωνιώδη πλάνα, ούτε ο αμιγής αμερικάνικος του ακατάπαυστου τρεχαλητού, όπως σε Αμνούς ή Zodiac. Πολύ ενδιαφέρουσα η άποψη του δημιουργού να παίξει ένα ιδιόμορφο πινγκ πονγκ, μεταξύ του μαραζωμένου διώκτη και (σε ασύμβατο χρόνο) του αρνούμενου να αποδεχθεί την ενοχή του συλληφθέντα, δίνοντας μια πιο ανθρώπινη υπόσταση στο σύνολο του.

Για να το πραγματοποιήσει το πλάνο, όμως, έχει και την τύχη με το μέρος του καθώς θα βρει γι αυτούς ακριβώς τους δύο, ιδιαίτερα απαιτητικούς ρόλους, αντιστοίχως δύο πρόσωπα φρέσκα κι όχι τριμμένα ή μανιερισμένα. Η επιλογή του πανάγνωστου Adama Niane, για να αποδώσει τον Αρσεν Λουπέν Γκι Ζορζ, που ξεγλιστρούσε μόνιμα από το δίχτυ του Νόμου, σαν να φρόντιζε ένα αόρατο χέρι γι αυτό, είναι πραγματικός λαχνός. Δεν είμαι τόσο βέβαιος πως τον πλήρους αληθινότητας στην έκφραση του φονιά, έγχρωμο ηθοποιό, θα ξαναδούμε ποτέ σε παραγωγή τέτοιου επιπέδου. Το αναφέρω αυτό, κτίζοντας κλίμα αντίφασης, διότι ακριβώς απέναντι του, φορώντας το παλιοκαιρισμένο σακάκι του επιθεωρητή, ο Raphael Personnaz, ορίζει την απόλυτη έννοια του a star is born! Φυσικά και τον έχουμε ξαναπετύχει τον 35χρονο Γάλλο σε καμιά ντουζίνα ρολίστικες παρεμβάσεις του κατά το παρελθόν, καμία όμως τόσο ηχηρά πρωταγωνιστική, ώστε να του δώσει την ώθηση καριέρας που δικαιούται. Μπορεί να ακούγεται βαρύ, αλλά τέτοια αύρα Delon, ειδικά στις σεάνς που ο blue eyes φοβισμένα παίρνει πληροφορίες για το καινούργιο του επαγγελματικό περιβάλλον, δεν έχω συναντήσει ξανά. Με μια και μόνο λέξη, καταπληκτικός!

Και καταλύτης σωστής απόδοσης κατά την θωριά του δημιουργού, ενός έργου, που αναπαριστά τα πραγματικά γεγονότα με μια ιδιάζουσα και πρωτότυπη χροιά, χωρίς να καταφεύγει στους φτηνούς εντυπωσιασμούς. Αφήνοντας τον τρόμο να ξετυλιχθεί είτε στο φόντο, μέσω φωτογραφιών, φακέλων, μέμο, είτε ακόμη και off screen, δίνοντας στον θεατή την ευκαιρία να ζωγραφίσει μόνος του το κάδρο της τραγωδίας. Δίχως άλλο, η (πραγματικά) καλύτερη ταινία που προβλήθηκε στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Γαλλόφωνου Φεστιβάλ Αθηνών 2016.

Υπόθεση Άγνωστο DNA (L`Affaire SK1) Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Μαΐου 2016 από την Danaos Films
Περισσότερα... »

Το μπαρμπέρικο: Η νέα κουπ (Barbershop: The Next Cut) PosterΤο μπαρμπέρικο: Η νέα κουπ
του Malcolm D. Lee. Με τους Ice Cube, Cedric the Entertainer, Regina Hall, Sean Patrick Thomas, Eve, Anthony Anderson, Common, Nicki Minaj, Lamorne Morris, Tyga


Εδώ το καλό... κούρεμα!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Σύριζα» και χωρίς... ΔΝΤ!

Για να δούμε λίγο την πορεία του «Μπαρμπέρικου» ως franchise: Η πρώτη ταινία με τίτλο «Το μπαρμπέρικο» (Barbershop) γυρίστηκε το 2002 και είχε ως σκηνοθέτη τον Tim Story. Η δεύτερη ταινία με τίτλο «Barbershop 2: Back in Business» γυρίστηκε το 2004 και είχε ως σκηνοθέτη τον Kevin Rodney Sullivan. Και 12 χρόνια μετά έχουμε το τρίτο «επεισόδιο» της σειράς και το πρώτο που προβάλλεται κινηματογραφικά στη χώρα μας! Οι τέσσερις ηθοποιοί που παίζουν και στις τρεις ταινίες της σειράς είναι οι Ice Cube, Cedric the Entertainer, Sean Patrick Thomas και Eve. Σε ότι αφορά τον Malcolm D. Lee, αυτή είναι η 8η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί, με καλύτερή του από αυτές που έχουμε δει το «Ο μαύρος αδελφός» (Undercover Brother, 2002), ταινία που είχε βγει κατευθείαν στο dvd στην Ελλάδα.

Το μπαρμπέρικο: Η νέα κουπ (Barbershop: The Next Cut) Wallpaper
Σε ότι αφορά τον πρωταγωνιστή Ice Cube είναι από τις πλέον εμβληματικές φιγούρες στο χώρο της ραπ. Ξεκίνησε την καριέρα του ως μέλος των C.I.A. (Cru' in Action!) και ακολούθως έγινε μέλος των N.W.A. (Niggaz Wit Attitudes) – την άνοδο και την πτώση του συγκροτήματος την «είδαμε» στην ταινία «Straight Outta Compton» του 2015, μια από τις καλύτερες μουσικές βιογραφίες των τελευταίων ετών! Το 1989 ξεκίνησε τη solo καριέρα του. Το MTV τον έχει τοποθετήσει στην 8η θέση των καλύτερων Mcs όλων των εποχών, ενώ ο συνάδελφός του, Snoop Dogg, τον θεωρεί τον κορυφαίο! Είναι από τους ιδρυτές του gangsta rap κι είναι γνωστός ως εξαιρετικός στιχουργός και αφηγητής ιστοριών στα τραγούδια του. Οι στίχοι του είναι επιθετικοί, θυμωμένοι, βίαιοι, ασχολούνται με την πολιτική και την κοινωνία. Παράλληλα με τη μουσική του καριέρα έχει αξιόλογη καριέρα και στον κινηματογράφο, καθώς συχνά πυκνά εμφανίζεται σε ταινίες είτε ως πρωταγωνιστής είτε σε δεύτερους ρόλους. Αλλά και ταινία έχει σκηνοθετήσει, και σενάρια έχει γράψει και παραγωγές έχει κάνει και τηλεοπτικές σειρές είχαν την εποπτεία του. Πολυάσχολος ο γεννημένος στις 15 Ιουνίου του 1969 Καλιφορνέζος.

Η υπόθεση: Ο Κάλβιν Πάλμερ διατηρεί ένα μπαρμπέρικο στην υποβαθμισμένη, ουσιαστικά γκετοποιημένη και γεμάτη βία Νότια Πλευρά του Σικάγου. Καθώς τα χρόνια έχουν περάσει και η οικονομική κρίση είναι γεγονός και στις ΗΠΑ, ο Κάλβιν έχει αναγκαστεί να «διευρύνει» τον καθαρά ανδρικό χώρο συνάντησης για κόψιμο μαλλιών και εξομολογήσεις. Βάζοντας συνέταιρο την Άντζι έχει μετατρέψει το μισό μαγαζί σε κομμωτήριο και γενικότερα «beauty salon» για γυναίκες. Παρά τις καλές στιγμές, το εύθυμο κλίμα και το αίσθημα συντροφικότητας μέσα στο μαγαζί, η κατάσταση στην γειτονιά τους πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Αιτία: οι βίαιες συγκρούσες ανάμεσα σε συμμορίες Αφροαμερικάνων, που οδηγούν σε καθημερινές σχεδόν δολοφονίες νεαρών παιδιών, που δεν προλαβαίνουν καν να φτάσουν τα 18 τους χρόνια. Έχοντας γιο στην εφηβεία ο Κάλβιν τρομάζει και ετοιμάζει σχέδιο για μετακόμιση και άνοιγμα μπαρμπέρικου σε πιο ασφαλείς περιοχές της πόλης. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό αποφασίζει για ένα σαββατοκύριακο να καλέσει τις συμμορίες σε ανακωχή, με αντάλλαγμα τσάμπα κουρέματα! Θα πιάσει το... κόλπο;

Η άποψή μας: Η πρώτη ταινία της σειράς έκανε περί τα 76 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις, η δεύτερη έφτασε τα 65 εκατομμύρια και η τρίτη ακούμπησε τα 53 εκατομμύρια δολάρια. Target group για την ταινία είναι οι Αφροαμερικάνοι. Θα μπορούσαμε να πούμε πως κατά μία έννοια είναι ταινία είδους. Και μάλιστα από τις εμπορικές. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι καλογυρισμένη. Ή πως δεν έχει ενδιαφέρον και για τους μη Αφροαμερικάνους. Ίσα ίσα. Η λογική τούτης της ταινίας (να εξομολογηθώ εδώ ότι δεν έχω δει καμία άλλη ταινία της σειράς) είναι να μιλάει για τα προβλήματα των Μαύρων με τρόπο που να μην «διώχνει» το λευκό κοινό. Θέλω να πω: λειτουργεί και ως όχημα κατανόησης μιας διαφορετικής κουλτούρας. Σε πολλές μέινστριμ παραγωγές οι Αφροαμερικάνοι παρουσιάζονται ως στερεότυπα. Εδώ, μιας που μιλάνε οι ίδιοι για τους εαυτούς τους, το πράγμα είναι πιο αληθινό.

Οι καθημερινές κουβέντες μέσα στο μπαρμπέρικο έχουν – πρωτίστως – πλάκα. Πειράγματα, κοροϊδίες και η αιώνια διαμάχη των δύο φύλων μέσα από ατάκες, συζητήσεις, αλήθειες και... στερεότυπα! Στη βάση μας, λέει η ταινία, όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι. Πέρα από το χρώμα του δέρματός μας έχουμε τις ίδιες ανησυχίες, την ίδια ανάγκη για αγάπη, την ίδια σχέση με την οικογένεια, τους ίδιους προβληματισμούς για το μέλλον, τη νεολαία, τη βία, την αδικία. Εκεί που δεν τα καταφέρνει η ταινία είναι στο να περάσει το μήνυμά της. Φαίνεται λίγο artificial, λίγο παρατραβηγμένο, λίγο fake. Αλλά τουλάχιστον είναι ειλικρινής. Να σταματήσει η βία ανάμεσα στις συμμορίες. Ok, ευχολόγιο. Πώς φτάσαμε να δημιουργηθούν οι συμμορίες; Γιατί σκοτώνονται μεταξύ τους; Για τη διαδικασία δεν μας λέει τίποτε η ταινία.

Στις χαλαρές στιγμές της, πάντως, η ταινία λειτουργεί μια χαρά. Οι κουβέντες βγάζουν γέλιο. Κι εκεί είναι που πετυχαίνει το στόχο της. Η Nicki Minaj δεν τα πάει καθόλου άσχημα ως η... πέτρα του σκανδάλου (απορώ, πάντως, με τη μανία που έχουν οι Αφροαμερικάνοι με τους τεράστιους κώλους!), ο Common είναι επίσης λειτουργικότατος, γενικώς πολλοί μέσα στην ταινία είναι ράπερ που παίζουν και τους ηθοποιούς. Δεν κόβεις φλέβες, δεν περνάς και άσχημα. Και στο φινάλε έχουμε και καλά και την επίσκεψη του προέδρου Ομπάμα στο μπαρμπέρικο. Άραγε, θα έμπαινε ο Αλέξης σε ένα κουρείο της γειτονιάς; Ω, ρε ξεφωνητό που θα έτρωγε...

Το μπαρμπέρικο: Η νέα κουπ (Barbershop: The Next Cut) Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Μαΐου 2016 από την Tanweer
Περισσότερα... »

Γλυκιά Απόδραση (Comme Un Avion) PosterΓλυκιά Απόδραση
του Bruno Podalydès. Με τους Bruno Podalydès, Agnès Jaoui, Sandrine Kiberlain, Denis Podalydès, Vimala Pons


Λίγο αψέντι, λίγο ποταμός και το κορίτσι μου!
του zerVo (@moviesltd)

Κι έρχεται εκείνη η στιγμή της έκρηξης του μεσήλικα, παγιδευμένου στο καθημερινό και ανιαρό γύρω γύρω όλοι, που για δεκαετίες το ακολουθεί πιστά, δίχως να παρεκκλίνει πόντο από την ρουτίνα του. Τι φαντάζεσαι να κρύβει ετούτο το σκάσιμο? Απόδραση, φυγή, ταξίδι μακρινό. Τίποτα Αφρική, καμιά Βραζιλία, ακόμη και στην Αστραλία μπορεί να τον ψάχουν οι δικοί του και οι Φως στο Τούνελ. Μπα, το Excape είναι ιδέα, στο μυαλό του καθενός φουκαριάρη δέσμιου της επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας είναι και δεν χρειάζεται να διαβεί απέραντες θάλασσες και ατέρμονες ηπείρους για να νιώσει πως είναι ελεύθερος. Έστω και τρία, τέσσερα χιλιόμετρα, ενδεχόμενα, να του είναι υπεραρκετά.

Γλυκιά Απόδραση (Comme Un Avion) Wallpaper
Στο κατώφλι των πενήντα χρόνων ζωής του, ο Μισέλ, εργασιομανής γραφίστας, φανατικός μοντελιστής και παθιασμένος οπαδός των επιτευγμάτων των σπουδαίων αεροπόρων, θα αντιληφθεί πως τα πάντα στο 24ωρό του κυλούν δίχως συγκεκριμένο νόημα, δίχως σκοπό, δίχως να του δίνουν την αφορμή να ονειρευτεί, να ταξιδέψει. Παρακινούμενος από το συναδελφικό παιχνίδι της εύρεσης καρκινικών λέξεων, θα πέσει πάνω στην έκφραση καγιάκ (kayak) και γοητευμένος από τον τρόπο σχεδίασης του σκάφους, που μοιάζει εντυπωσιακά με εκείνον του αεροπλάνου, θα πάρει το ρίσκο να προμηθευτεί ένα - παρότι ακριβό - σχεδιάζοντας ταυτόχρονα να κάνει μέσα στο μονοθέσιο πλεούμενο, την μεγάλη βόλτα στο ποτάμι, που φανταζόταν από μικρός.

Έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση της επί δεκαετίες συζύγου του, που θα αντιληφθεί την ανάγκη του για διέξοδο, ο ζορισμένος μέχρι τα χθες άντρας, θα σχηματίσει μια λίστα με τα απαραίτητα - ένα αντίσκοινο, μια πυξίδα, ξηρά τροφή, ένα τρανζίστορ - και αφού τα τοποθετήσει όπως - όπως στον περιορισμένο χώρο του κανό, θα τραβήξει σαν άλλος Λίντμπεργκ το μακρύ υδάτινο μονοπάτι. Ούτε τρία μίλια κατοπινά της αφετηρίας του και μέσα σε ενα καταπράσινο περιβάλλον, ο Μισέλ θα εντοπίσει υπαίθρια φάρμα / κάμπινγκ / ξενώνα / εστιατόριο, που οι ένοικοι του είναι μονίμως ευτυχισμένοι και χαμογελαστοί, στοιχείο που θα του εξάψει την περιέργεια, ώστε να βρει που οφείλεται. Δεν βαριέσαι. Είναι ευκαιρία και για μια πρώτη στάση, μετά από τόσο κουπί. Και που ξέρεις, πίσω από τις φυλλωσιές, μπορεί α ανακαλύψει κι εκείνος το μυστικό της απόλυτης ευθυμίας και ανανέωσης...

Μα road movie μέσα σε ένα καγιάκ? Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που ενδέχεται να βασανίσει το μυαλό του υποψήφιου θεατή του Comme Un Avion, μιας φρέσκιας και ανανεωτικού στυλ Φραντσέζικης κομεντί, από αυτές που μόνο οι τρικολόρ δύνανται να φτιάχνουν πετυχημένα. Ακριβώς! Όπως τυχαίνει στις αμερικανιές, φίλοι, κολλητοί, παρέες ή και άνθρωποι μονάχοι όπως εδώ, να μπαίνουν σε ένα στέισον για να διασχίσουν τους Long and winding road από τον Ατλαντικό ίσαμε τον Ειρηνικό, έτσι ακριβώς συμβαίνει κι εδώ, μονάχα που το μέσο μεταφοράς είναι κάπως...εναλλακτικό. Σημασία όμως επί του παρόντος, έχει το πως ακριβώς αντιλαμβάνεται ο ήρωας μας το ταξίδι του και πως ακριβώς έχει ονειρευτεί την δική του Ιθάκη.

Γλυκόπικρο, με πάμπολλες ενέσεις χιουμοριστικές είναι το διάβα που παίρνει και τραβά, έστω και για αυτά τα ελάχιστα μέτρα, ο ασούμπαλος, ανεύθυνος, άτακτος, ανοργάνωτος, μα τόσο ονειροπόλος και σίγουρος για τις δυνάμεις του πιλότος. Και σίγουρα δεν είναι ο μακρινός ορίζοντας εκείνος που θα του γιατρέψει το ψυχικό κενό, του αρκούν λίγες και καλές ελευθερίες, που τις έχει απολέσει δέσμιος της εργασιακής παράνοιας και της βαριεστημάρας, όντας τυπικότατος στις υποχρεώσεις του από πολύ νέος. Λίγο η φύση, λίγο η ξενοιασιά, λίγο η ώριμη καινούργια αγκάλη της πανδοχέα (η Agnes Jaoui, πάντα γήινη και προσιτή), λίγο το σαγηνευτικό κορμάκι της κορούλας της (το λουκούμι Vimala Pons), λίγο το τρελοποτό, ο φουκαράς μας, θα βρει σε αυτά τα λίγα τετραγωνικά του καμπ, το ιδανικό, το παραδεισένιο που δεν ξέρουμε αν θα το εντόπιζε, ακόμη κι αν γινόταν ο νέος Φιλέας Φογκ.

Ζεστή, ανθρώπινη, πρωτότυπη, μα και γαργαλιστικά αφελής, με έντονη ποιητική διάθεση, η καινούργια ανάλαφρη δημιουργία του Denis Podalydes, δεν υπόσχεται απλώς, αλλά σχηματίζει κιόλας ένα μόνιμο χαμογελάκι, στο πρόσωπο του θεατή που με ονειροπόληση την παρακολουθεί. Στον κεντρικό ρόλο, δε, ο ίδιος, βγάζει όλο εκείνο το συναίσθημα στις εκφράσεις του, που ομοιάζει με του καθενός που βιώνει την κατάσταση του "μια από τα ίδια", της επανάληψης που από ένα σημείο και μετά εξωθεί ακόμη και τον πιο φιλήσυχο χαρακτήρα στο να πραγματοποιήσει την δική του αθώα και αγαθή επανάσταση. Που σε σμίκρυνση μπορεί να την καταφέρει κανείς, κλείνοντας απλώς τα μάτια του και φεύγοντας για την βόλτα που είχε από καιρό υποσχεθεί στον εαυτό του.

Γλυκιά Απόδραση (Comme Un Avion) Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Μαΐου 2016 από την Filmtrade
Περισσότερα... »

The Nice Guys PosterThe Nice Guys
του Shane Black. Με τους Russell Crowe, Ryan Gosling, Angourie Rice, Matt Bomer, Margaret Qualley, Murielle Telio, Keith David, Kim Basinger


Τέρμα τα Καλά Παιδιά!
του zerVo (@moviesltd)

Βρισκόμαστε στην κορύφωση της πλέον ξεχωριστής δεκαετίας ever, όταν με μια όχι και τόσο πρωτότυπη στον σπινθήρα ιδέα, μα στην υλοποίηση της ευρηματική και πιασάρικη κίνηση, η Warner με την στήριξη του Μίδα εκείνα τα χρόνια Joel Silver, προτείνει την απόλυτη φιλμική buddy movie στα χρονικά, σπάζοντας κάθε έννοια ρεκόρ στα παγκόσμια box office. Το Φονικό Όπλο, το συναπάντημα δύο εντελώς ετερόκλητων μπάτσων του LA, στην πορεία του γνώρισε ακόμη τρεις, την μια καλύτερη από την άλλη, συνέχειες, αλλά και αμέτρητα άλλα σπιν οφς, που συνήθως είχαν μέτρια εμπορική απήχηση, ενώ σπανιότερα έπιασαν κι εκείνα το ταμειακό τζακποτ (Rush Hour). Με το είδος να φθίνει παραγωγικά στην πάροδο των χρόνων και να εκλείπει ολοκληρωτικά την τελευταία δεκαετία, η απαίτηση του κοινού που το νοστάλγησε μέσω των επαναλήψεων στην TV των θρυλικών περιπετειών των Ριγκς και Μέρτο, κτύπησε διάνα στην φιλοδοξία εκείνου που τις φαντάστηκε μια φορά κι έναν καιρό. Μονάχα που είναι κάτι ξέχωρο να είσαι γραφιάς από ντιρέκτορας. Και σαν δείγμα γραφής - κοντινό - μια κατά παραγγελία μεταφορά κόμικ στο πανί από την Marvel, ούτε καν μπορεί να σταθεί ως σκηνοθετικό βιογραφικό...

The Nice Guys Wallpaper
Άδεια ασκήσεως επαγγέλματος του ιδιωτικού ντετέκτιβ δεν διαθέτει, γι αυτό και οι δουλίτσες που αναλαμβάνει ο εκρηκτικός ίσαμε βαθμό μπρουτάλ Τζάκσον Χίλυ, προειδοποιήσεις οι περισσότερες σε τυπάκους να μην φυτρώνουν σε μέρη που δεν τους σπέρνουν, δεν του αποφέρουν παρά μόνο πενταροδεκάρες. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η πιο πρόσφατη που θα αναλάβει κατ εντολή της κουκλίτσας με ακτιβιστικά κίνητρα στάρλετ, Αμέλια, να κόψει τον βήχα όλων όσων μπλέκονται το τελευταίο διάστημα στα πόδια της. Ένας εξ αυτών, ο με στάμπα, σφραγίδα και βούλα private investigator, που κι αυτός αναλώνεται σε μικρής σημασίας έρευνες, Χόλαντ Μαρτς, που την αναζητά την 20χρονη εναγωνίως, μην τυχόν και καταφέρει να της αποσπάσει πληροφορίες για τις συνθήκες που οδήγησαν στον αναπάντεχο θάνατο, την γνωστότερη πορνοστάρ από άκρο εις άκρου της Μαλχόλαντ Ντράιβ, Μίστυ Μάουντενς...

Χάρη στην φυσική τους έλξη στο ξεσκέπασμα των υπαιτίων, οι δύο εντελώς διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας ερευνητές, από οχτροί θα ενώσουν δυνάμεις, προκειμένου να αποκαλύψουν το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τον χαμό του κολ γκερλ. Και όσο πιο βαθιά εισέρχονται στην υπόθεση, τόσο θα βουλιάζουν σε έναν γκλαμουράτο στην βιτρίνα του κόσμο, που ξοπίσω από τα μεθυστικά ολονύκτια και λαμπερά του πάρτι, κρύβει εκδίκηση, μίσος, προδοσία, εκμετάλλευση και χαρακτήρες που δεν θα διστάσουν να φτάσουν μέχρι το υπέρτατο έγκλημα, για να πραγματοποιήσουν τα σχέδια τους.

Πόσο όμορφα λοιπόν θα ήταν να βάζαμε έναν loner καινούργιο Gibson κι έναν φαμιλιάρη μοντέρνο Danny Glover να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά, να πέσουν με τα μούτρα στον χαμό, να κινδυνεύσουν φυσικά, μα να επιλύσουν το ζήτημα, λυτρώνοντας κι εμάς από την νοσταλγία του παλιού καλού καιρού. Όοοοοοχι, έρχεται να αντικρούσει την λαϊκή απαίτηση ο μίστερ Shane Black, που το τόσο καλτοποιημένο, χαμένο στα βάθη των αιώνων, Kiss Kiss Bang Bang του, στα μέρη μας πήγε περίπατο straight to video, θεωρούμενο (ορθώς ή όχι, αδιάφορο) ως φολίτσα. Δική μου είναι η ταινία και θα την σερβίρω όπως γουστάρω εγώ. Έχουμε και λέμε λοιπόν, στοιχείο πρώτο και βασικότατο, το χρονικό στήσιμο της πλοκής, στα μέσα των 70s, λίγο κατοπινά της πτώσης από την εξουσία του πιο βασανισμένου στα χρονικά Πλανητάρχη, Ρίτσαρντ Νίξον. Για ποιον ακριβώς λόγο, αυτή η επιλογή δεν διασαφηνίζεται ποτέ. Πιθανόν διότι ο Black, έκρυβε μέσα του μια ματαιοδοξία να φκιάσει κάποτε εργάκι που οι ήρωες του να φορούν πουκάμισα με γιακάδες - χάρακες και πανταλόνια καμπανέ της Αγιασοφιάς. Να ζωγραφίσει κάθε δρόμο, τοίχο, φυσικό ή τεχνητό σκηνικό με παστέλ χρώματα και πόστερ μουτσουνών αστέρων της περιόδου, να γεμίσει τα πλάνα του με οποιοδήποτε γκατζετάκι ψώνισε από το γειτονικό του Γιουσουρούμ και να παίξει στα πλατό soundtrack που να περιέχει μέσα του όλες τις disco επιτυχίες, από Earth Wind & Fire μέχρι Boogie Oogie Oogie. Για να πω την αλήθεια μου, κι εμένα ως θιασώτη του συγκεκριμένου ρυθμού, με έριξε στην εισαγωγή του, διαλέγοντας το κοφτό μπάσο των The Temptations. Μέχρις εκεί όμως...

Ξεπερνώντας τον παντελώς αδιάφορο λόγο του στησίματος του στόρι σε μια παρελθούσα εποχή, εξεπλάγην αρνητικά και στην επιλογή της γενικότερης φιλοσοφίας ανάπτυξης του. Αναπόσπαστο στοιχείο της πετυχημένης χημείας, όλων των buddy films κατά το παρελθόν υπήρξε το χιούμορ, το κέφι που θα έσπαζε ανά στιγμές την ένταση από τους σκοτωμούς και τις εκρήξεις. Εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι ήρωες της ιστορίας που καλούμαστε να παρακολουθήσουμε, δεν είναι νορμάλ, δεν είναι στα καλά τους, αφού ο μεν ένας ως μοναδικό του όπλο έχει την βία, ενώ ο έτερος είναι τόσο εγωιστικά ηλίθιος που κανονικά θα έπρεπε να πάει στην στενή, όποιος του χορήγησε την άδεια του αστυνομικού. Με ετούτους λοιπόν τους Dumb And Dumber στο επίκεντρο, φυσικά οποιαδήποτε έννοια σοβαρότητας πηγαίνει περίπατο, το καταιγιστικό σλάσπτικ (που ουδέποτε υπήρξε λατρεία μου) κυριαρχεί κι εκεί που περιμένεις, σύμφωνα με τις εξαγγελίες των τρέιλερ να κοζάρεις Lethal Weapon, σου λαχαίνει ένα ντελιριακό πακέτο, φάνκι ρυθμών και στρας αισθητικής, που από την μια κοπιάρει την αφέλεια των Μαρξ, από την άλλη δεν διστάζει στιγμή να γεμίσει με αίμα το πανί, τάχαμου ελευθεριότητας Tarantino κι έτσι. Αν είσαι αποφασισμένος να ξεκαρδιστείς με οτιδήποτε κι αν παρακολουθήσεις, όπως η μαντάμ στο διπλανό κάθισμα μου, που κακάριζε ακόμη και στις ώρες των δολοφονιών, αυτή είναι η ταινία της ζωής σου. Δεν χρειάζεται καν να διαβάσεις παρακάτω...

Δίχως να με προκαταβάλλει το ενδεχόμενο μιας commercial failure, μιας και το εργάκι κοστίζοντας 50 κι έχοντας κόψει το πρώτο του Σ/Κ 10 εκατομμύρια, μάλλον προς τα εκεί βαδίζει, όπως ούτε και οι κρίσεις των Αμερικάνων θεατών, που πέταξαν σκούφια διψώντας για Αμερικανιά, πρέπει να ομολογήσω πως τέτοιου είδους αντισυμβατικές με ότι έχουν κάνει στο παρελθόν, ερμηνείες, από τους πρωταγωνιστές, κάποτε θα θεωρούνταν ως αιτία καταστροφής περαιτέρω καριέρας. Και καλά για τον Russell Crowe, που θα επεναλάβω μπας και βάλει νου, πως έχει γίνει πιο χοντρός και από τον μακαρίτη τον Hoffman, η πορεία του μέσα στα 10's είναι φθίνουσα δεν ορίζει πια τον πανίσχυρο Μάξιμο, που οι πάντες υποκλίνονταν στο διάβα του. Ο άλλος, ο Gosling, πως πήρε τέτοιο ρίσκο, στο σχεδόν απόγειο του, να το γυρίσει στην πειραγμένη κομεντί, υποδυόμενος έναν τύπο που θα ήταν ο τελευταίος τον οποίο θα σκεφτόσουν να τον καστάρεις? Ανάλαφρη η σύγκλιση των δύο πρωταγωνιστών, ποτέ δεν σου δίνει την εντύπωση πως ο ένας θα έδινε και ψυχή για τον άλλο, συνεπώς η λογική του μπάντι, μάλλον προς το fuzzy παρά προς το ρεαλιστικό τείνει. Είναι κι εκείνες οι στιγμές της μέθης τους, που τα πάντα γύρω τους μοιάζουν τόσο ψυχεδελικά, ώστε οι μορφασμοί τους, αδόκιμοι στο είδος μέχρι στιγμής, δεν κουμπώνουν.

Τι περισώζει λοιπόν το όλον? Μια από τις λίγες έξυπνες ιδέες του βαρυφορτωμένου είναι η αλήθεια σεναρίου, να κάνει το δίδυμο, τρίο (όπως με Λίο Γκετζ ένα πράμα) στήνοντας ένα 13χρονο κοριτσάκι σαν καταλύτη ισορροπίας ανάμεσα στο λογικό και το αλλοπρόσαλλο. Η μικρούλα και συμπαθέστατη Angourie Rice είναι και ο μοναδικός λόγος που το στόρι δεν εκτραχύνεται (πολύ) παίζοντας ίσως τον μοναδικό αληθινό και όχι καρικατουρίστικο χαρακτήρα όλης της διανομής και δίνοντας αφορμή στην παραγωγή, να σκεφτεί το ενδεχόμενο σίκουελ. Εκεί που δεν ξέρω με ποιον τρόπο, μιας και το χάσμα των γενεών από τον χρόνο της δράσης, μέχρι το τώρα είναι αγεφύρωτο, θα πρέπει να εισαχθεί στην αφήγηση και ένας πιο αποδεκτός φάκτορας κοινωνικού προβληματισμού, από το αν τα εργοστάσια παραγωγής αμαξιών στο Ντιτρόιτ, υιοθετήσουν ή όχι αντιρυπαντική τεχνολογία! Σημείο εξέλιξης στο παρόν πανηγύρι, όπου εισέρχεται η ανέκφραστη φιγούρα της προ τριών δεκαετιών θεότητος Kim Basinger, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να μας θυμίσει, πως με ίδιο (τον ένα από τους δύο) στάρινγκ, στον ίδιο ακριβώς τόπο του Λος Άντζελες και πάλι σε παρελθοντικό χρόνο, μπορεί φτιαχτεί κινηματογραφικό αριστούργημα. Κι όχι κάτι, σαν...

The Nice Guys Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Μαΐου 2016 από την Odeon
Περισσότερα... »

X-Men: Απόκαλιψ (X-Men: Apocalypse) PosterX-Men: Απόκαλιψ
του Bryan Singer. Με τους James McAvoy, Michael Fassbender, Jennifer Lawrence, Oscar Isaac, Nicholas Hoult, Rose Byrne, Tye Sheridan, Sophie Turner, Olivia Munn, Lucas Till


Everybody is looking for something...
του zerVo (@moviesltd)

Κανένας Iron Man, μηδένας Captain America, ουδεμιά σύναξη των Εκδικητών. Δικαίωμα να λένε πως αποτελούν τους κύριους - για να μην πω τους μοναδικούς - υπαίτιους της έκρηξης που οδήγησε στην τεράστια απήχηση των κομικένιων τίτλων και στα συνεχή ερυθρόλευκα κύματα επιτυχίας, που φέρουν την σφραγίδα της Marvel, μόνον οι X-Men το έχουν, αφού το θεμελίωσαν με εκείνη την συνταρακτική, πρώτη τους εμφάνιση στην μεγάλη οθόνη, την αυγή του μιλένιουμ. Συνεπώς η μπράντα, τώρα που έχει βρει κι άλλες αγελάδες, ακόμη πιο παχιές, παραγωγικές κι αποδοτικές, να της φισκάρουν τα ταμεία, καλό θα είναι να μην λησμονεί ποιοι ήταν εκείνοι οι σκαπανείς που άνοιξαν κι έδειξαν τον δρόμο προς την καταξίωση. Γιατί στην περίπτωση του Apocalypse, το προφανές fail, βαρύνει την ίδια, αφού μιλάμε για σαφή απροσεξία, βιασύνη και δεδομένη αστοχία του (σούπερ, υπό άλλες περιπτώσεις) υλικού.

X-Men: Απόκαλιψ (X-Men: Apocalypse) Wallpaper
Έχοντας παραμείνει για αιώνες φυλακισμένος στην άβυσσο, τιμωρημένος για όλα τα δεινά που σκόρπισε στον αρχαίο κόσμο, ο πρώτος και πιο ισχυρός όλων των μεταλλαγμένων, Απόκαλυψ, κατόπιν δεήσεων και επικλήσεων των πιστών του στην Αίγυπτο, θα ξυπνήσει και θα επανέλθει στην ζωή, απειλώντας εκ νέου να αφανίσει από προσώπου Γης, καθετί θεϊκό, που λειτουργεί προστατευτικά προς το ανθρώπινο γένος. Με τα κύματα και τις δονήσεις από την έλευση του πανίσχυρου άρχοντα του Σκότους, να ηχούν προειδοποιητικά, οι νεαροί, μα πιο έμπειροι των θετικώς σκεπτόμενων mutants, θα συνταχθούν γύρω από το πλευρό του μετρημένου Καθηγητή Τσαρλς Ξαβιέρ, στον χώρο του Ινστιτούτου του, προσμετρώντας τις δυνάμεις τους. Ερωτηματικό παραμένει ακόμη το αν μαζί τους θα πολεμήσει και ο παντοδύναμος Μαγκνέτο, που καλυμμένος πίσω από την πραγματική του ταυτότητα, ως άσημος Έρικ Λένσερ, εργάζεται σε φάμπρικα της Πολωνίας, φροντίζοντας την οικογένεια του, την σύζυγο και την μικρή του κόρη, που κυριολεκτικά λατρεύει. Η μοίρα θα παίξει όμως τέτοιο παιχνίδι στον δύσμοιρο Έρικ, που δύσκολα η απόφαση που θα πάρει, θα στερείται εκδικητικής οργής.

Στημένη στις αρχές της δεκαετίας του 80 είναι χρονικά η νέα αυτή περιπέτεια με πρωταγωνιστές τους X-Men, που για να μην χάνεις τον μπούσουλα - όχι ότι κι εμείς δεν χρειαστήκαμε σκονάκι, είναι η όγδοη αποξαρχής, είτε αφορά την πρώτη περίοδο, είτε την νεότερη μετά το ριμπούτ, είτε σπιν οφ βασισμένο στην κεντρική ιδέα. Περίοδος που είχε σαν βασικό πολιτικό γνώρισμα της, την όξυνση των σχέσεων ανάμεσα στις δύο Υπερδυνάμεις, τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, όταν πολλοί φοβούνταν πως το πάτημα του κουμπιού από έναν παρανοϊκό, που θα σημάνει έναν ακόμη μεγάλο πόλεμο, ήταν ζήτημα χρόνου να συμβεί. Σε αυτό τον αμφίβολα ειρηνικό καμβά, που δεν θέλει και πολύ για να αποτελέσει εκ νέου πεδίο των μαχών, επανέρχεται η μορφή ενός προαιώνιου δεινού για να προκαλέσει, απλά και μόνο με την παρουσία του, ακόμη περισσότερο αρνητισμό στους πολιτικάντηδες. Καθώς ο αναγεννημένος Απόκαλυψ, συντροφιά με τους Τέσσερις Καβαλάρηδες του προελαύνει για να καταφέρει τον μεγάλο του σκοπό, μόνον όσοι κινούνται υπό την σκέπη του έχοντα πάντοτε την λύση Προφέσορα Χ θα μπορέσουν να σταθούν τροχοπέδη στις ορέξεις του!

Τα προβλήματα που έχει να ξεπεράσει στην αφήγηση του, ένα ακόμη φιλμικό πλάνο που υπογράφει ο άρρηκτα δεμένος με το πρότζεκτ, από όλες τις πιθανές δημιουργικές θέσεις, Bryan Singer, δεν είναι λίγα όμως. Αρχής γενομένης από το πως επανέρχεται στον κόσμο το Κακό, με σκηνές που δεν συναντάμε ούτε στις δεύτερης διαλογής περιπέτειες με φόντο τον μυστικισμό της Αρχαίας Αιγύπτου (οποιαδήποτε σύγκριση με την εμπνευσμένη Μούμια, μάλλον γέρνει ακόμη πιότερο την πλάστιγγα εις βάρος του παρόντος) ενόσω ελάχιστοι, μόνον όσοι έχουν μελετήσει για τα καλά τα άπαντα της Marvel θα καταφέρουν να εξηγήσουν. Όσο όμως η περιπέτεια εξελίσσεται, για πρώτη φορά σε τέτοιο μεγάλο βαθμό, τίθεται και θέμα αξιοπιστίας της σειράς, διαρκούς επαναληψιμότητας όλων όσων έχει ματαπεί στο παρελθόν και γενικότερα ανακύκλωσης των ιδεών, που μια φορά κι έναν καιρό είχαν καθηλώσει τους αμέτρητους φανς στην θωριά των δυναμικών μεταλλαγμένων.

Ειδικά στην περίπτωση του Μαγκνέτο  Michael Fassbender, που πλέον καπαρώνει τον τίτλο του πλέον πτυσσόμενου με τάσεις κυβίστησης σούπερ ήρωα, αυτό το πέρα δώθε από το στρατόπεδο των ηθικών, σε εκείνο των αιμοβόρων, έχει αρχίσει να βαραίνει στην ματιά του θεατή. Πόσο μάλλον όταν το περιτύλιγμα έχει για δεύτερη φορά να κάνει με την προσωπική απώλεια και το ερωτηματικό που γεννάται λογικά στην πλατεία, "μα όλα σε δαύτονα τυχαίνουν". Συνεπώς με ελάχιστες ενέσεις νεωτερισμών, απλώς και μόνο μα την μάζωξη των ίδιων ακριβώς προσώπων, σε πολύ νεότερη ηλικία, δεν γίνεται παιχνίδι που θα κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο ίσαμε το φινάλε. Εκεί που σε ένα παραλήρημα ειδικών εφέ και φανφάρας, συντελείται η τελειωτική μάχη, που για να λέμε και του στραβού το δίκιο, μετά από τους δύο πολύ πρόσφατους κόμικ φιλμικούς Εμφύλιους, δεν έχει να δώσει το παραμικρό σε αυτόν που πληρώνει αντίτιμο για να την απολαύσει. Ούτε τεχνικά, έχουμε δει πολύ ποιοτικότερες ψευδαισθήσεις στο εκράν, ούτε, κυρίως, θεματικά πρωτοποριακά...

Τι κρατάμε λοιπόν από το πιο πρόσφατο X-Men? Σίγουρα όχι τον πόλεμο ενάντια σε έναν Κακό, που δεν χτίζεται ποτέ όπως θα του έπρεπε, ζημιά που βαρύνει και τον Oscar Isaac που τον ντύθηκε, με την φιλοδοξία να ανεβάσει ακόμη πιο πολύ, το ήδη εκτοξευμένο του σταρόμετρο. Κρατάμε λοιπόν την πληροφορία, για το πως εξαφανίστηκε η μακρά και καλοχτενισμένη κώμη του Κυρίου Καθηγητή / James McAvoy, το ραβασάκι με τα ρομαντικά διδυμάκια που γεννιούνται και ως γνωστόν θα διατηρηθούν για αρκετό καιρό μονοιασμένα, αλλά και μια απίθανη σεκάνς ανθολογίας, με πρωταγωνιστή τον πιο αβανταδόρο των X-Men, τον Quicksilver, που γι αυτό και μόνο το τρίλεπτο δράσης του υπό τους ήχους των Eurythmics, θα πεις τρεις φορές χαλάλι όσα πλήρωσα στον γκισέ, για να τσιμπήσω το μπιλιέτο.

X-Men: Απόκαλιψ (X-Men: Apocalypse) Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Μαΐου 2016 από την Odeon
Περισσότερα... »



Ελληνικό Box Office 19 - 22 Μαΐου 2016 by OPTOMA


Φιλμ
Διανομή
Wks Αίθουσες
4ήμερο Ελλάδας
Σύνολο Ελλάδας
1
X-Men: Apocalypse
Odeon
1
151
42.310
42.310
2
Angry Birds
Feelgood Ent.
2
132
21.297
60.651
3
Captain America: Civil War
Feelgood Ent.
3
64
9.950
200.477
4
Bad Neighbors 2
UIP
1
39
6.139
6.139
5
The man Who Knew Infinity
Odeon
2
22
3.847
13.318
6
The Jungle Book
Feelgood Ent.
5
28
3.560
75.222
7
Robinson Crusoe
Odeon
5
14
1.370
19.990
8
El Cuerpo
Weird Wave
1
9
1.136
1.136
9
Friend Request
Tanweer
3
10
1.086
1.086
10
The Huntsman: Winter's War
UIP
4
9
973
48.818


Περισσότερα... »