Movies Ltd

You're The Inspiration!

του zerVo (@moviesltd)

Από όποια σκοπιά και αν τους κοιτάξεις, είτε της πανίσχυρης ομήγυρης των μεταλλαγμένων, είτε της ανίκητης φράξιας των εκδικητών, στο σύνολο τους οι τύποι που έχουν ξεπηδήσει από τα πολύχρωμα σκίτσα των κόμικ της Marvel είναι βλοσυροί, αγριεμένοι, απόλυτοι, άτεγκτοι, δίχως το παραμικρό ίχνος για αστείο που ενδέχεται να κοστίσει ακριβά στην δύσκολη αποστολή που έχουν αναλάβει. Επειδή όμως είναι κανόνας απαράβατος, καμία παρέα, κομπανία, συγκέντρωση ή ομάδα εν πάση περιπτώσει να μην υπάρχει δίχως τον δικό της κλόουν, εκείνον που σπάει την ένταση στα δύο, που κατεβάζει το θερμόμετρο λίγο πριν ο υδράργυρος εκραγεί, που θα πετάξει και το χωρατό του κι ας καίγεται ο κόσμος όλος, έτσι κι εδώ ήρθε η στιγμή η όποια σοβαρότητα να πάει περίπατο. Κυρίες και κύριοι, υποδεχθείτε, κρατώντας στομάχια, τον ένα και μοναδικό Deadpool!

Μαθημένος να αποδίδει δικαιοσύνη, ακόμη κι όταν κανείς δεν του ζητά, ο μπρατσωμένος αλλά και μονίμως σε κεφάτη διάθεση Ουέιντ Ουίλσον, πρώην στέλεχος των ειδικών δυνάμεων, χαίρει την πλήρους εκτίμησης των περιθωριακών συναναστροφών του. Εκεί στα κακόφημα και ημιφωτισμένα μπαράκια, που θα συναντήσει την κουκλίνα και πρώην κακό κορίτσι, Βανέσα και μονομιάς η ζωή του θα αποκτήσει καινούργιο νόημα, αφού μαζί της θα περάσει έναν ολάκερο χρόνο πάθους και παιχνιδιάρικου έρωτα. Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, όμως, η μοίρα θα σταθεί σκληρή και άπονη μπροστά στην ευτυχία τους. Ο Ουέιντ θα διαγνωστεί με την παλιοαρρώστια σε τελικό στάδιο και οι μέρες του σε ετούτον τον μάταιο κόσμο είναι μετρημένες. Εκτός...

Εκτός κι αν εμφανιστεί από το πουθενά - πρόσεχε τις λακκούβες θεατή - ο από μηχανής Θεός και προσφέρει την γιατρειά στον φουκαρά ερωτοχτυπημένο, που πιότερο δεν νοιάζεται να σωθεί ο ίδιος, αλλά να επιβιώσει της επαράτου, μόνο και μόνο για να έχει για πάντα υπό την σκέπη του την καλή του. Έλα όμως που το πείραμα του υποτιθέμενου σωτήρα Αίαντα έχει άλλους σκοπούς, να αναδείξει τον τρελοεπιστήμονα σε μεγάλο και τρανό και ας πάνε στην ευχή, τα λογικά (?) ζώα που πάνω τους θα κάμει τις δοκιμές του. Μεγάλη μπουκιά να φας τοπ μόντελ γενετιστή μου, Άγιαξ με το όνομα, μεγάλη κουβέντα μην πεις στον Ουέιντ, που μπορεί να τον μετέτρεψες σε αναίσθητο και δίχως το παραμικρό νοιάξιμο πόνου, υγιές και πανίσχυρο, μα πανάσχημο και τερατώδες, ον, εκείνος όμως στην φυλάει και ωσότου εκστομίσεις κύμινο θα σου την ανάψει, τυφλωμένος από το πάθος για εκδίκηση.

Δέκα, δεκαπέντε γραμμές περίληψης διάβασες. Κι η εντύπωση που σου δόθηκε είναι πως εδώ έχουμε μια από τα - εξαιρετικά, για να μην το τραβάμε στην μεριά του βαριεστημένου - ίδια. Οι ειδικές ανάγκες, μεταβλήθηκαν μονομιάς σε ειδικές ικανότητες και ο super hero καλά τον δρόμο του τραβά. Όχι, δεν είναι έτσι ακριβώς, αφού στην αφήγηση, τουλάχιστον του πρώτου μέρους του Deadpool (το ψευδώνυμο δράσης που αποκτά ο Σπάιντερμαν, Άιρονμαν και Κάπτεν Αμέρικα μαζί, δηλαδή, ούτε μπορείς να φανταστείς για ποιον λόγο) δεν υφίσταται η παραμικρή γραμμικότητα. Το απόλυτο χρονικό πέρα δώθε, μετά από ένα ίντρο αποθεωτικό και άριστα χορογραφημένο υπό τους ήχους του μυθικού Angel Of The Morning, που με έναν απίθανο σε συλλογιστική αλλά και σε εκτέλεση τρόπο, θα μας συστήσει τον καινούργιο ετούτο, υπέρ του δικαίου, μαχητή.

Που μπορεί να σου μοιάζει τσαμπουκαλεμένος και αγριωπός, είναι όμως ψυχούλα έτοιμη να την πατήσεις χάμω, μπορεί να σου δίνει την εντύπωση του στην εντέλεια οργανωμένου πολεμιστή, σίγουρα θα λησμονήσει πάντως όπλα και σπαθιά στο ταξί (!!!) που θα τον μεταφέρει στο πεδίο του αγώνα, μπορεί να δείχνει πιο αιμοσταγής κι από τον Χαλκ, στο ρινγκ όμως είναι χορευτικότερος κι από τον Τζιν Κέλι. Είναι πραγματικά απίθανος ο τρόπος που σκέφτηκε να πλασάρει την διασκεδαστική και τραγουδιάρα - ίσαμε Careless Whispers - μουτσούνα του Deadpool σε αυτό το τελευταίο κύμα αστέρων της η Marvel, σε ένα πολύ ευχάριστο διάλειμμα από τα κοινότυπα, που ένεκα της δυναμικής τους συχνότητας εσχάτως, είχαν αρχίσει να βαραίνουν κομματάκι τους φανς. Το σαρωτικό πέρασμα από τα Box Office, δεδομένα υπόσχεται συνέχεια και ίσως άμεση με τον αθυρόστομο και χαζοβιόλη μεταλλαγμένο στο επίκεντρο, αν και εξ ορισμού θα αποτελέσει την επόμενη προσθήκη στην μεριά των καλών X-Men, όταν ολοκληρώσουν την στρατολόγηση του, οι απεσταλμένοι του Καθηγητή Ξ, ο Κολοσσός και η Νεγκασόνικ. Σαν να τον βλέπω να τρίβει χέρια από ικανοποίηση ο υπέργηρος Stan Lee - DJ σε στριπτιζάδικο, εδώ, για να πάρουμε μια ιδέα του τι τρέχει στο ενήλικο φρενήρες γαϊτανάκι, υπογραφής animation μαέστρου, ονόματι Tim Miller...

Στο πρώτο, πανταχόθεν αποτυχημένο, πέρασμα του πίσω από αποκριάτικη στολή, θυμάμαι είχα βάλει ρίξει γερό κράξιμο στον Reynolds, που είχε έμοιαζε σαν ξυλάγγουρο μέσα στην πράσινη ολόσωμη φόρμα με το φανάρι στο στήθος. Καθένας έχει ανάγκη μια δεύτερη ευκαιρία κι εδώ σε κόντρα ρόλο, ο πάλαι ποτέ ρομαντζαδούρας Καναδός, την πιάνει από τα μαλλιά, ανοίγοντας καινούργιο κεφάλαιο στην καριέρα του, θέτοντας εαυτόν στον ήδη all star στρατό του στούντιο. Δεν γνωρίζω, αν και κατά πόσο, στο πλάι του θα συνυπάρξει η χάρμα ιδέσθαι Morena Baccarin, μια μελαχρινή μπουκιά και συχώριο από τα μέρη της σάμπας, που ήδη τσεκαρίστηκε το όνομα της στην λίστα των πιο ερωτικών βομβών της εποχής μας.

Μια λέξη, ένα ρήμα μονάχα, μου περνάει από το μυαλό, για το πως θα πάρει το κοινό το ραντεβού του με τον εναλλακτικό mutant Ντέντπουλ: Θα γουστάρει! Κι όταν λέμε θα κάνει κέφι, αυτό δεν θα είναι επιφανειακό και της πλάκας, αλλά ίσαμε που θα γονατίσει στο κάθισμα από τα γέλια, αν το σηκώνει και η υπόλοιπη πλατεία κι αβαντάρει τον πανζουρλισμό. Δεν αποφεύγει τις χοντράδες, σύμφωνοι, ο ήρωας μας, οι στιγμές πηγαίου, έστω και ακραίου χιούμορ, είναι πολύ περισσότερες όμως από τις άστοχες. Και η κορύφωση τους θα σκάσει μόλις από τα ηχεία ακουστεί η χαρακτηριστική φωνή του Peter Cetera. Σημείο που εγώ, δάκρυσα και πνίγηκα ταυτόχρονα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Φεβρουαρίου 2016 από την Odeon

του gaRis (@takisgaris)

Καταμεσής της προ-οσκαρικής περιόδου οι Coenηδες ξαναχτυπούσι με τον γνωστό, τετριμμένο αστεϊσμό, φιλοδοξώντας να παραδώσουν τη δικιά τους ρετρό εκδοχή που υπηρετήθηκε προσφάτως από το, λίαν επιτυχημένο σε κάθε επίπεδο, The Grand Budapest Hotel (χέι Tilda Swinton και Ralph Fiennes – κι εσείς εδώ;). Στα φιλμικά απόνερα του Κουτσοφλέβαρου, ανοίγοντας όμως μια ακόμη Μπερλινάλε (βλ. Inside Llewyn Davis). Και ξανά, είναι μια γενιά χιπστερικές ηλεκτρογραφίδες που θα κροάξουν ωσαννά - οι άλλοι ομήλικοι (γκουχ) που θα προτάξουν το δόγμα “Coens Can Do No Wrong”. Ξεύρεις, ακόμη κι ο Θρύλος θα χάσει το αήττητο μια φορά απλώς και μόνο επειδή ο διαιτητής θα σφυρίξει δυο αποβολές κι ένα πενάλντι. Γιατί έτσι τόδε. Προσωπίκαλι βέβαια, έχω κατέβει προ πολλού από το τρένο της χαράς, μειονότητα στην κριτική αποδοχή του πρωθύστερου Davis, ίσως γιατί με τα χρόνια τα αδέρφια Joel και Ethan έχουν καβαλήσει την προνόμα να κοροδεύουν, κουρταλώντας τους καρκατούρ-ήρωες τους στο πανί, φάτσα φόρα τον θεατάκο, ναι δαύτον τον ημιμαθή, θεοσεβούμενο, παθιασμένο με ιδεολογίες και αυτό το ίδιο το σινεμά νομοταγή πολίτη.

Το έπραξαν πιότερο ορθοτομημένα στο A Serious Man, το μεταφέρουν εδώ με ένα μάτσο αναφορές στα έρλι 50ς του εγκληματικά ανέμελου Hollywood: H γοργόνα – Scarlett Johansson / Έσθερ Ουίλλιαμς, τα γυρίσματα του Hail Caesar / Ben Hur, o Channing Tatum / Gene Kelly, o πολλά φέρελπις Alden Ehrenreich / Τέξας Ρέηντζερ, ο George Clooney / ο γνωστός μπούφος του Coenικού σύμπαντος και βέβαια η Capitol Pictures / Barton Fink του υπαρκτού καλοκάγαθου φίξερ Έντι Μάνιξ / Josh Brolin (ο οποίος εξόφθαλμα θα ταίριαζε να αντικασταριστεί με τον Clooney ως ρόλος) και πολλά γκαγκς που προτρέπουν τους φανς σε πολλαπλές θεάσεις. Όμως το κουλουβάχατο της αφελέστατης πλοκής και η μασημένη τροφή – τσιτάτα περί κομμουνισμού - θρησκείας και της καταπίεσης που ασκεί ο θεσμός της κινηματογραφικής μπίζνας στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι φορεμένο, μισοψημένο και περίπου γραφικό για να πείσει. Σαφέστατα ο αντίλογος υποστηρίζει πως ακριβώς τέτοια είναι η όλη συλλογιστική των Coen, όμως το μπότομ λάιν κάθε φορά στο τέλος μιας ταινίας είναι το τι σου αφήνει. Εμένα με εγκατέλειψε με το που σηκώθηκα από το κάθισμα.

Αναντίρρητα ο Roger Deakins (πλέον αδικημένος DP του πλανήτη βραβευτικά) ποστάρει αναλογική φαντασμαγορία στο φακό του και το Hail, Caesar! κατορθώνει να επιβληθεί κατασκευαστικά (κοστούμια-σκηνικά) με εμφατική άνεση παρά τα πενιχρά $22Μ του μπάτζετ. Το ανσάμπλ παίζει κεφάτα ακόμη κι όταν υπάρχουν ευρήματα που δε λειτουργούν (όπως ο διπλός ρόλος διδύμων γκόσιπ κόλουμνιστς της Swinton). Ποιος θα τολμήσει να πει ότι οι Coen Bros δεν έχουν πλήρη γνώση των κινηματογραφικών μέσων. Παρότι όμως το να περιμένεις ξανα ένα αριστούργημα όπως το Barton Fink μοιάζει αλυσιτελές, τουλάχιστον είναι αυτονόητη μια αντίσταση στην ευκολία και το ιντάλτζ που κάνει την ταινία να ψάχνει λόγο ύπαρξης.

“I don’t know what the hell a third act is” – Charlie Kaufman

του gaRis (@takisgaris)

"Είμαι το μυαλό του Charlie Kaufman. Έκλεισα τα 57 μου την εβδομάδα που πέρασε. Μεγαλώνω και η φήμη μου καταπνίγει την ψυχή. Με λένε αυθεντικότερο (κάνει περίπου σαν «σπουδαιότερο» αλλά και δεν είναι) κινηματογραφικό γραφιά του 21ου αιώνα. Being John Malkovich - Human Nature - Adaptation - Confessions of α Dangerous Mind - The Eternal Sunshine of the Spotless Mind (πήρα Oscar, η ζωή μου δεν άλλαξε, εξακολουθώ να ζω στη Πασαντίνα με τη Ντενίζ και την κόρη μας Άννα). Έκανα μια ταινία πριν 7 χρόνια με τον απλό τίτλο Synecdoche, New York που όπως είθισται, άλλαξε τη ζωή μερικών και άφησε από αμήχανους ως περίπου ενοχλημένους τους υπόλοιπους. Τι έκανα; Πως ξόδεψα το χρόνο μου; Έγραψα ένα θεατρικό, την Anomalisa, με το παρόνομα Francis Fregoli. Ξέρεις από τη νόσο που όλοι γύρω σου φαίνονται ύποπτα ίδιοι, σα να πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο με ελαφρά αλλοιωμένη φωνή."

Χρειάστηκα 8 εκατομμύρια για να το γυρίσω σε stop-motion. Ειδικά η σκηνή σεξ στο ξενοδοχείο Fregoli μεταξύ του Michael / David Thewlis και της Anomalisa / Jennifer Jason Leigh χρειάστηκε 6 μήνες να γυριστεί στην πλήρη πλαστικότητά της από τον μάγο-συνσκηνοθέτη μου Duke Johnson. Όλοι οι χαρακτήρες του μονότονου σύμπαντος του μοτιβέισοναλ σπήκερ-συγγραφέα Michael Stone παίρνουν φωνή από τον Tom Noonan. H Λίσα είναι η μόνη γλυκειά, σωτήρια ανωμαλία στο κούκικάτερ σύμπαν του Μάικλ. Θα ερωτευτούν παράφορα παρότι φευγαλέα στο ξενοδοχείο Fregoli. Πρέπει να ευχαριστήσω τους 1.070 που συνέδραμαν χρηματικά στο Kickstarter. Βραβευμένος με όσκαρ, τεράστιας φήμης. Καλά. Το βιβλίο του Michael λέγεται «Πως μπορώ να σας βοηθήσω να τους βοηθήσετε» και είναι κοινότυπα λατρευτικό στο customer service όπως αυτό που κάνω εξαρχής και κάποιοι θεωρούν πως είμαι χαρτογράφος της ανθρώπινης ψυχής.

Είναι η Τέχνη μια ανακούφιση από τη Ζωή; Είναι βαρετή η Ύπαρξη και ο Έρωτας μια πόλαρόιντ περιπετειούλα της οκάς, που το υποτιθέμενο Εγώ εκτονώνεται μέσα από την με ημερομηνία λήξης αποδοχή από τον Άλλο; H γνώση σκοτώνει τον Έρωτα; Μισώ το να ανακαλύπτω την ετερότητα έναντι του γούστου μου; Υπάρχουν φαγητά-κουμπιά που πατώ απλά από υποχρέωση επιβίωσης; Είναι πάντοτε αργά να αλλάξω; Να είμαι ευτυχισμένος παρότι τα όνειρά μου σπάσανε κατάρτι καταμεσίς του πελάγους; Είναι σχεδία η επιστροφή; Αξίζω άλλη μια ευκαιρία; Αυτή η οικογένεια που με περιμένει στο σπίτι στο τέρμα του ταξιδιού είναι ότι μου έχει απομείνει; Υπήρξα στα αλήθεια ποτέ σημαντικός εξόν για μένα τον ίδιο; Τι μένει πίσω φεύγοντας; Τι σημαίνει μοναδικός; Αντικειμενικά, έστω ανεκτά, όμορφος; Είναι η ζωή μου το προσχέδιο ή μήπως μια αλληγορία κάποιας αυθεντικής ύπαρξης;

Η Anomalisa μου είναι μια τρωτή, ατελής, με εμφανή κατασκευαστικά ελαττώματα stop motion παρεκτροπή. Όπως Εγώ. Εσύ. Εμείς. Προβλέψιμοι και γεμάτοι απορίες. Στον αγώνα της επιβεβαίωσης μέσα από τις συμπληγάδες της ακύρωσης. Γιατί ο κόσμος προχωρά εμπρός αναπαλαιώνοντας τα προαιώνια άγχη του. Μεγαλώνω και αποφάσισα να μην αφήσω άλλο τη φήμη να μου καταπνίγει την ψυχή. Είμαι εδώ ξανά λοιπόν. Έλειψα καθόλου;"

Πολύ, Charlie Kaufman. Πάρα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Φεβρουαρίου 2016 από την Odeon

Αντράκια!

του zerVo (@moviesltd)

Πήραν το όνομα τους από τον ειδικό όρο suffragist, που ουσιαστικά καταδεικνύει εκείνον που μάχεται μέσω του συνασπισμού του για την απόκτηση του δικαιώματος ψήφου. Στην πραγματικότητα την μαρκίζα κόλλησε πάνω τους, η πιο γνωστή των κιτρινοφυλλάδων της Γηραιάς Αλβιόνας, με τρόπο υποτιμητικό, απαξιώνοντας το πόση μαχητικότητα θα μπορούσε να κρύβει ο μέσα της η γυναικεία - αδύναμη ίσαμε τότε - ψυχή. Στο πέρασμα των ετών, που οι δεδηλωμένες αγωνίστριες με τα ριζοσπαστικά ιδεώδη, που έφτασαν μέχρι και σε εξτρεμιστικές ακρότητες για να τα υπερασπιστούν, υιοθέτησαν από μόνες τους την ταμπέλα, που πλέον δεν είχε πάνω την παραμικρή διάθεση λοιδορίας και εξέφραζε περήφανα το κίνημα διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους.

Από τα επτά της χρόνια, μελανιάζει τα χέρια της, στα νερά του οργανωμένου πλυσταριού του σιχαμερού Κυρίου Τέιλορ, αναγκασμένη να αποδέχεται τους εξευτελισμούς του στο πρόσωπο της για λίγα σελίνια μεροκάματο, η 24χρονη πλέον, Μοντ Γουότς. Εκεί γνώρισε τον χαμηλών τόνων και συνήθως φοβισμένο σύζυγό της, Σόνι και μαζί του απέκτησε ένα αγοράκι, μια φαμίλια που στεγάζεται κάτω από την στέγη του φτωχικού τους ελάχιστων μέτρων, διαμερίσματος του Λονδίνου. Πικραμένη από την συμπεριφορά του αφεντικού της, αγανακτισμένη που οι γυναίκες συνάδελφοι της δεν αντιδρούν στην εκμετάλλευση και την άνισότητα και παρακινούμενη από τις φανατικές διαδηλώσεις μιας χούφτας ομοίων της, καταπιεσμένων εργατριών, ενάντια στις τάσεις της συντηρητικής Κυβέρνησης Τζορτζ να μην τους παράσχει το δικαίωμα να ψηφίσουν, η Μοντ θα πάρει την δύσκολη, όσο και θαρραλέα απόφαση να ενταχθεί στο ριζοσπαστικό κίνημα. Ρισκάροντας να λερώσει το μέχρι τα χθες πεντακάθαρο κούτελο της, να χάσει άντρα και παιδί, να απολέσει την εργασία που της παρέχει τα προς το ζην, να διατηρήσει όμως ακέραιη την όποια αξιοπρέπεια έχει απομείνει μέσα της...

Η κλιμάκωση στην αντίδραση έχει γνωστή πορεία, εν αρχή ο άτακτος πετροβολισμός βιτρινών, ακολούθως οι τύποις οργανωμένες και αγριεμένες μαζώξεις των ποδόγυρων σε κεντρικά σημεία της πόλης, μετέπειτα οι τετ α τετ συναντήσεις των απεσταλμένων με τους ηγέτες και στο ενδεχόμενο απόρριψης των αιτημάτων, σειρά θα πάρει ο πόλεμος! Σε όλη αυτή την διαδρομή, πολύ πολύ λίγο κατόπιν του μηδενός, ίσαμε το ζενίθ της αντίστασης, η Μοντ θα αποτελέσει την κρυφή κάμερα, την ματιά του ιστορικού, που θα επιθυμήσει να ρίξει φως στην δράση των Βρετανίδων Σουφραζετών. Που κάτω από την Ιερά Σκέπη της Μίσιζ Πάνκχερστ, έφτασαν μέχρι και την Βουλή των αντιπροσώπων 110 χρόνια πριν από την εποχή μας, για να απαιτήσουν - απλώς - τα αυτονόητα.

Παρλιαμέντο που για πρώτη φορά άνοιξε τις πόρτες του για να εισέλθει μέσα του κινηματογραφικό συνεργείο, προκειμένου να απαθανατίσει τα περιστατικά, ρεαλιστικότερα κατά το δοκούν, σε μια ταινία που πραγματικά εστίασε υπερβολικά στην ακρίβεια του στησίματος κλίματος εποχής. Υπάρχουν στιγμές, στο έξοχα ετούτο φυσικό σκηνικό της Λόνδρας, που το περπατούν αμέτρητοι (όχι cgi) διαβάτες, που θαρρείς πως η πρωτεύουσα του Μεγάλου Νησιού, έχει παραμείνει η ίδια και απαράλλαχτη εδώ και έναν αιώνα. Point που ασφαλώς κατευθύνεται προς εκείνους που διατήρησαν μεγάλο μέρος της μεγαλούπολης αναλλοίωτο στο διάβα του χρόνου, point επί της παρούσης που πιστώνεται η έξοχη διεύθυνση παραγωγής του Suffragette.

Που στην ουσία μοιάζει σαν μια συρραφή πραγματικών περιστατικών (τα μίτινγκ με τον Λόυδ, οι αιματηρές διώξεις, οι απεργίες πείνας, το κυνηγητό της νούμερο ένα καταζητούμενης Εμαλίν και βεβαίως η τραγωδία του βασιλικού ιπποδρομιακού ντέρμπι) στα οποία η φανταστική (ως πρόσωπο) βασική μας ηρωίδα, δηλώνει παρούσα, με βασικό της στόχο να τα γνωστοποιήσει σε ακόμη περισσοτέρους που τα αγνοούν. Ίσως αυτός να είναι και ο κύριος σκοπός της καλοσχηματισμένης δημιουργίας της Sarah Gavron, που σκηνοθετεί πιο άτολμα από ότι θα περίμενε κανείς από μια τέτοια μανιφεστική θεματική βάση, φροντίζοντας διαρκώς να μην διαφύγει η παραμικρή λεπτομέρεια, στην ενδυματολογία, τα φόντα, τις ατάκες.

Ότι πρόκειται περί εξαιρετικής ηθοποιού, μοιάζει εκ των ουκ άνευ για την Carey Mulligan, που στήνει με άνεση ακόμη μια σπουδαία ερμηνεία εδώ, ως μητέρα, σύζυγος, εργαζόμενη, επαναστάτρια. Ιδιαίτερα προσεγμένος ο υποκριτικός της περίγυρος, περιλαμβάνει πρώτης τάξης επιλογής, τόσο στους πιο σημαντικούς χαρακτήρες, με την Anne Marie Duff να ξεχωρίζει ως η κολλητή πασιονάρια και την δεδομένα καλή Helena Bonham Carter να αποδίδει την σκληροπυρηνικότερη (λογικό) του αγώνα, όσο και στους συμβολικότερους, με την εντέχνως μακιγιαρισμένη La Streep να δίνει άλλη βαρύτητα στο πρότζεκτ ως ηγέτιδα της αντίστασης. Οι αρσενικοί, λογικό και δικαιολογημένο το φάουλ, περνούν απαρατήρητοι, όπως δεν θα τους έπρεπε πάντως, σε ένα έτσι κι αλλιώς περισσότερο θηλυκού ενδιαφέροντος χρονικό.

Που ως τέτοιο μια χαρά φαντάζει και πολλές πληροφορίες σκορπά, σε όσους δηλώνουν άγνοια περί του Κινήματος των Σουφραζετών. Δίχως να έχω γνώση πάντως για την ισχύουσα κοινωνική κατάσταση στην Βρετανία και αναζητώντας έτερο σοσιολογικό σκοπό ύπαρξης του φιλμ, ενίσταμαι ελαφρώς για την πραγματική του ουσία, όταν σε αυτή ακριβώς την χώρα, το σπουδαιότερο πολιτικό πρόσωπο μεταπολεμικά, ανήκει στο φύλο των καλοντυμένων κυριών, με την κονκάρτα στο στήθος και την γόπα ανάμεσα στα δάκτυλα. Δεν τολμώ να φανταστώ, δηλαδή, πως το ποτάμι γύρισε πίσω, ακόμη και στην φημισμένη για τα κονσερβαρισμένα μυαλά, κοινωνία του Ηνωμένου Βασιλείου. Εξόν και ο στόχος, έχει πιο ανατολίτικη χροιά, εκεί που δεν νομίζω όμως να αλλάξει το παραμικρό, ακόμη κι όταν θα γιορτάσουμε την χιλιετία από την δημιουργία του Suffragette Movement...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Φεβρουαρίου 2016 από την Seven / Spentzosn

του Θόδωρου Γιαχουστίδη

66η Berlinale: Τρίτη 16 Φεβρουαρίου
Η φτώχεια τρώει τον παρά

Σήμερα είχα λίγο χρόνο παραπάνω κι έκανα μια βόλτα πέρα από το κέντρο του φεστιβάλ που περιλαμβάνει την πλατεία Ποτσντάμερ και το Sony Center ουσιαστικά. Περπάτησα μέχρι την Πύλη του Βραδεμβούργου, έφτασα στο γερμανικό κοινοβούλιο ενώ επισκέφτηκα και το τουλάχιστον αμφιλεγόμενο μνημείο που έχει χτιστεί δίπλα στην οδό Χάνα Αρέντ (και απέναντι από την αμερικάνικη πρεσβεία). Κατά τα άλλα, μια διαπίστωση που έκανα σε σχέση με εννέα χρόνια πριν που είχα έρθει τελευταία φορά στο Βερολίνο: τα πάντα έχουν ακριβύνει! Φτηνά είναι τα πράγματα μόνο στα σούπερ μάρκετ. Το φαγητό το πληρώνεις ακριβά, όπως και τους καφέδες και τα αναψυκτικά. Εδώ χρεώνουν 60 ολόκληρα ευρώ για να βγάλεις τη διαπίστευσή σου ως δημοσιογράφος στο φεστιβάλ! Και φέτος δεν είχαν χρήματα να τυπώσουν καταλόγους, για πρώτη φορά στην ιστορία! Τι σου είναι ο καπιταλισμός ρε παιδί μου...

Σε ότι αφορά τις ταινίες, πιο διασκεδαστική όλων από όσες είδαμε συνεχίζει να είναι το «War on Everyone» και πιο αγαπησιάρικη όλων το «Les premiers les derniers». Τι είδαμε όμως Τρίτη και 16;

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Revenant	Odeon	4	53	16.597	290.075
2	How To Be Single	Tanweer	1	38	10.774	10.774
3	The Boy	Odeon	3	40	10.582	66.613
4	Les Nouvelles Aventures D'Aladin	Feelgood Ent.	1	81	10.047	10.047
5	The Danish Girl	UIP	3	46	8.979	58.054
6	Room	Seven / Spentzos	2	30	8.486	30.463
7	Ένας Άλλος Κόσμος	Village	9	35	7.480	648.515
8	Fifty Shades Of Black	Odeon	2	24	7.210	23.562
9	Ο Μαγικός Καθρέφτης	Feelgood Ent.	2	42	6.516	28.978
10	Creed	Tanweer	3	28	6.120	61.312

Ένα σημαντικό ρεκόρ έφτασε στην τέταρτη εβδομάδα κυκλοφορίας του το The Revenant, αφού κατάφερε να παραμείνει στην κορυφαία θέση του τοπ και πάλι, πετυχαίνοντας ένα σερί πρωτιάς που ελάχιστοι έχουν καταφέρει στο εγχώριο τσαρτ κατά το παρελθόν. Πολύ κοντά στις 300 χιλιάδες εισιτήρια η περιπετειώδης ταινία, που αναμένεται να χαρίσει στον Leo Dicaprio το πρώτο Όσκαρ στην μεγάλη του καριέρα. Σε ότι αφορά στις νέες κυκλοφορίες της εβδομάδας, εκεί είχαμε μια σχετική πανωλεθρία, αφού από τις επτά μόλις οι δύο μπόρεσαν να γίνουν New entry στην δεκάδα, με το How To Be Single να κερδίζει τον άτυπο τίτλο της νικήτριας των ρούκις, όχι πάντως με κανένα σπουδαίο ρεκόρ, μόλις λίγο πάνω από το δεκαχίλιαρο. Εκεί που πολύ κοντά κινήθηκε και η δεύτερη από τις νέες εκδόσεις, με τις γαλλόφωνες περιπέτειες του Aladin, που πάντως προβλήθηκε πανελλαδικά σε 81 αίθουσες! Trumbo, Jane Got A Gub ούτε καν πλησίασαν, ενώ ο Γερμανικός Λαβύρινθος με μπορεί να έμεινε εκτός, κατόρθωσε να προκαλέσει το ενδιαφέρον περίπου πέντε χιλιάδων θεατών, σε 7 μόλις αίθουσες που προβλήθηκε.

Σχετικά καλή η συμπεριφορά του The Boy, που πατάει γερά για το 70άρι, το Danish Girl δεν έχει πάει σύμφωνα με την Οσκαρική του εμβέλεια, ενώ και το Room, στο δεκαήμερο της κυκλοφορίας του, δεν έχει αποδώσει κατά πως θα έπρεπε μένοντας στις 30 χιλιάδες χαρτάκια. Αξιοσημείωτη η κατρακύλα για εγχώρια κωμωδία του Μαγικού Καθρέφτη, που ασθμαίνοντας πιάνει το τριαντάρι, εκεί που άλλοτε θα έπαιζε στα δάκτυλα το τραικοσάρι. Δεν είναι όλοι Παπακαλιάτηδες, βλέπεις να βαδίζουν για πλάκα στις 700 χιλιάδες εισιτήρια και μάλιστα με μια ταινία εξαιρετική κι ανθρώπινη...

Οι καινούργιες εκδόσεις της ερχόμενης Πέμπτης συμπεριλαμβάνουν τον Deadpool ένα μίλις επταήμερο μετά τον θρίαμβο της Αμερικής, ενώ στα εκρά θα δούμε ακόμη τους νέους Coen με το Hail, Caesar! αλλά και το καλοφτιαγμένο εποχής Sufraggette.

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

του Θόδωρου Γιαχουστίδη

66η Berlinale: Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου
Το τέλος του φιλμ νουάρ

Για το περιοδικό μιλάω. Που σε χαλεπούς καιρούς προσπάθησε να υποστηρίξει τον πολιτισμό στη ριμάδα τη Θεσσαλονίκη. Τα πράγματα θα ήταν σίγουρα διαφορετικά αν ζούσε ο Τάσος Μιχαηλίδης. Θα μπορούσε τώρα ο δικός του «εξώστης» να μεγαλουργεί. Πάντα έβρισκε ο Τάσος τρόπους να τα βάζει με τα θηρία, να αντιμετωπίζει προβλήματα, να παλεύει με τα κύματα και να βγαίνει σώος και αβλαβής. Οι συνεχιστές του μετρηθήκαμε και βρεθήκαμε ελλείπείς. Τουλάχιστον, υπάρχει αυτός ο δίαυλος επικοινωνίας από το facebook. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα. Έως ότου βελτιωθούν τα πράγματα; Αν γνωρίζαμε το μέλλον θα ήμασταν μάντεις κι όχι καθημερινοί, τρωτοί άνθρωποι με χαρίσματα και ελαττώματα.

Εντάξει, είμαι προκλητικός. Γράφω σε site, portal, γουατέβα που ανήκει σε Γάβρο μέχρι τα μπούνια, και βάζω τίτλο σε κείμενα όπως «Η μέρα που έσπασε το αήττητο του Θρύλου»! Και ο μπαγάσας το αφήνει, παρά το ολοφάνερο πικάρισμα. Ε, 24 ώρες μετά, έρχεται ένα ξεγυρισμένο διπλό του Ηρακλή μέσα στην Τούμπα και άνω κάτω ο ΠΑΟΚ, για άλλη μια φορά! Λαϊκά δικαστήρια, να φύγει ο Τούντορ, αν φταίω να φύγω να λέει ο Σαββίδης, ωραία πράγματα. Μάλιστα, την ώρα που θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές πολλά πράγματα πιθανότατα να έχουν ήδη αλλάξει και παγιωθεί... Αλλά εδώ θέλετε να διαβάσετε για ταινίες, έτσι; Εντάξει, θα σας γράψω και για ταινίες, αμάν πια, όλο απαιτήσεις μου είστε...