Movies Ltd

Ή όταν ο Θεός δεν έχει τον Θεό του

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Των... 18 Αποστόλων

Ανακοίνωσις: Δηλώνω άθρησκος και ουχί άθεος. Μετά από αυτήν την ταινία, πάντως, ίσως και να αναθεωρήσω! Λύστε μου όμως μια απορία ρε παιδιά πριν και πάνω από όλα: αυτός που αφήνει Διαθήκη (την οποία καταγράφουν άλλοι) δεν είναι αυτός που καταλαβαίνει ότι πλησιάζει το τέλος του; Αυτός που πεθαίνει; Από Νομικής απόψεως τουλάχιστον, έτσι; Αυτό δεν είναι η διαθήκη; Αφήνω στον υιό μου ένα διαμέρισμα 70 τετραγωνικών στο Καραμπουρνάκι; Και μάλιστα, η διαθήκη δεν ανοίγεται αφού πρώτα πεθάνει αυτός που ενδιαφέρεται να διαχειριστεί την περιουσία του; Μήπως είναι λάθος η χρησιμοποίηση της λέξεως «Διαθήκη» στην περίπτωση του χριστιανισμού; Ή μήπως ο θεός έχει πεθάνει;;;

Ο Jaco Van Dormael ξεκίνησε εντυπωσιακά την κινηματογραφική του καριέρα και μάλιστα είχε (αναλογικά) μεγάλη επιτυχία στη χώρα μας ως σκηνοθέτης. Το «Τοτό ο ήρωας» (Toto le héros, 1991), η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία είναι θαυμάσια και μάλλον είναι και η καλύτερή του. Ακολούθησε η «Όγδοη ημέρα» (Le huitième jour, 1996), ένα δυνητικά μελό που εντέλει κρατούσε τις ισορροπίες όντας αρκούντως συγκινητικό, με ήρωα και πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο πάσχοντα από Σύνδρομο Down (τον Pascal Duquenne, που έτσι κι αλλιώς έχει παίξει στις τέσσερις από τις πέντε μεγάλου μήκους ταινίες του Van Dormael). 13 χρόνια μετά, ο σκηνοθέτης γύρισε την 3η του συνολικά και πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, το «Mr. Nobody» (στην Ελλάδα βγήκε κατευθείαν σε dvd), μια παράξενη, ονειρική ταινία, που οδηγούσε τον Van Dormael, σε νέα μονοπάτια, καθώς φλέρταρε πλέον ανοιχτά με τον σουρεαλισμό. Το 2011 γύρισε το «Kiss & Cry» αγνώστων λοιπών στοιχείων και το 2015 γύρισε αυτό για το οποίο σας γράφουμε εδώ. Με την Le Tout Nouveau Testament (της οποίας η καριέρα ξεκίνησε στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών, και συγκεκριμένα στο τμήμα «Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών») ο 59χρονος Βέλγος δημιουργός ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, έφτασε στην τελική εννιάδα (αλλά όχι και στην πεντάδα) των ξενόγλωσσων Όσκαρ, κέρδισε και το Ευρωπαϊκό Κινηματογραφικό Βραβείο Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης και σε σας απομένει αν θα πάτε να τη δείτε. Εμείς, τη γνώμη μας θα γράψουμε. Χωρίς φόβο αλλά (δυστυχώς...) και χωρίς πάθος.

Η υπόθεση: Ξεχάστε ό,τι γνωρίζατε ως σήμερα: ο Θεός είναι ένα υπαρκτό, καθημερινό πρόσωπο, σαν όλα τα άλλα και ζει στο Βέλγιο και συγκεκριμένα σε ένα διαμέρισμα στις Βρυξέλλες. Στη γη ωστόσο ο Θεός δεν είναι τίποτα άλλο από ένας μικρόψυχος δειλός, αντιπαθής ακόμα και για την ίδια του την οικογένεια. Η σύζυγός του, η Θεά, δεν του φέρνει καμία αντίρριση ποτέ, ο Ιησούς Χριστός έχει φύγει από το σπίτι (ή μήπως όχι;) και η μόνη που αντιδρά στον padre padrone είναι η πιτσιρίκα κόρη του, η Έα. Κάποια στιγμή, αγανακτισμένη από τη σκληρή συμπεριφορά του πατέρα της εναντίον της ανθρωπότητας, η Έα επαναστατεί, χακεύει τον υπολογιστή του, διαρρέει σε όλον τον κόσμο την ημερομηνία που πρόκειται ο καθένας να πεθάνει και το σκάει από το σπίτι της. Σύντομα όλοι οι άνθρωποι θα πρέπει να σκεφτούν τι θα κάνουν με τις ημέρες, μήνες, χρόνια που τους έχουν απομείνει. Και μέσα σ' αυτό το πλαίσιο η Έα αναζητεί έξι ανθρώπους για να τους κάνει Απόστολους, οι οποίοι θα αναλάβουν να γράψουν την ολοκαίνουργια Καινή Διαθήκη. Μια Διαθήκη φιλική προς την ανθρωπότητα. Όταν ο πατέρας της, ο Θεός καταλαβαίνει τι έχει συμβεί αποφασίζει πως αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να το αφήσει ατιμώρητο. Βγαίνει κι εκείνος από το διαμέρισμα και ψάχνει την Έα για να την πείσει να γυρίσει πίσω και να του φτιάξει το κομπιούτερ. Να επιστρέψουν τα πράγματα στη φυσιολογική τους ρουτίνα...

Η άποψή μας: Όταν διαθέτεις στα χέρια σου μια έξυπνη, διαφορετική ιδέα, είσαι ένα βήμα πριν από το να δημιουργήσεις μιαν έξυπνη, διαφορετική ταινία. Το θέμα είναι πως διαχειρίζεσαι αυτήν την ιδέα. Πως τη μετατρέπεις σε σενάριο. Και με ποιον τρόπο μεταφέρεις το σενάριο στη μεγάλη οθόνη, κάνοντάς το εικόνα. Χμ, δύσκολη και επικίνδυνη... αποστολή! Ο Jaco Van Dormael (που συνυπογράφει και το σενάριο) έχει μια εξαιρετική ιδέα. Δεν ξέρει, όμως, πως να τη διαχειριστεί. Και η ταινία του μοιάζει ασαφής ως προς τα κίνητρα και τους στόχους της. Είναι κωμωδία; Είναι δράμα; Ή μήπως απλά είναι «γεια σου» για το «γεια σου» του πράγματος; Πχ, η Catherine Deneuve μέλλει να γίνει η μία από τις νέες έξι Αποστόλους. Είναι μια ώριμη γυναίκα που ο άνδρας της την παραμελλεί. Μετά τη συνάντησή της με την Έα, η οποία την πληροφορεί ότι η «μουσική» της είναι η μουσική του τσίρκου, η γυναίκα που υποδύεται ερωτεύεται έναν γορίλα! Ναι, αλλά ρε παιδιά, και ο Leos Carax το έκανε και ο Nagisa Ôshima (εντάξει, ο Ιάπωνας χρησιμοποίησε χιμπαντζή!).

Θέλω να πω, καλύτεροι σκηνοθέτες από τον Jaco Van Dormael έκαναν «παράλογα» πράγματα με σαφώς σπουδαιότερα αποτελέσματα. Η σκηνή όπου ο Θεός βγαίνει από το πλυντήριο και μοιάζει σαν γέννα: άλλη σκηνή που λες, «κοίτα να δεις», αλλά αρκεί; Αρκεί ο ουρανός να γίνεται πολύχρωμος σαν σχέδιο καλειδοσκοπείου για να φτιαχτεί μια καλή ταινία; Το μάτι διεγείρεται πλειστάκις, δεν αντιλέγω, εξ ου και η βράβευση σε ότι αφορά την καλλιτεχνική διεύθυνση είναι καθ' όλα σωστή. Αλλά σαν να μην έχει ψυχή η ταινία, σαν να είναι μια εγκεφαλική κατασκευή που γρήγορα ξεφουσκώνει. Ενώ έχει ενδιαφέροντα πράγματα να πει. Αλλά φευ. Ο J.C. είναι ο Jesus Christ αλλά είναι και ο Jean-Claude Van Damme! Α, το πόσο χρόνος μας μένει μέχρι να πεθάνουμε έχει επίσης ξαναπαρουσιαστεί στον κινηματογράφο, όπως και γυμνές γυναίκες στο σούπερ μάρκετ, όπως και έγκυος άνδρας, όπως, όπως, όπως...

Ο Van Dormael «δανείζεται» από παντού (κι εσείς κατηγορείτε τον Παπακαλιάτη για κλέφτη) και από τον εαυτό του! Αλλά μάλλον του στοίχισε πολύ το γεγονός ότι η «Αμελί» έκανε πολύ μεγαλύτερη επιτυχία (και δικαίως) από το «Τοτό ο ήρωας». Δεν ξέρω τι θα έκανα αν ήξερα ότι έχω μόλις δύο ώρες για να ζήσω, μάλλον όμως δεν θα έβαζα να δω τούτη την ταινία.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Ιανουαρίου 2016 από την Strada Films

«We found love in a hopeless place»; Δύσκολα...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Αμαλιάδα – Rosarno, ένα τσιγάρο δρόμο

Οι ταινίες με ήρωες μετανάστες κλείνουν σπίτια! Δεν πουλάνε ρε παιδί μου, δεν κόβουν εισιτήρια! Το ξέρουν (ξέρουμε) όλοι όσοι ασχολούνται (ασχολούμαστε) με το σινεμά, άμεσα ή έμμεσα, στη χώρα μας (το ίδιο νομίζω πάντως πως ισχύει σε όλο τον δυτικό κόσμο). Διανομείς, αιθουσάρχες, κριτικοί, με ένα στόμα, μια φωνή: ποιος θα δει ταινία με πρωταγωνιστές πρόσφυγες; Γιατί συμβαίνει αυτό; Υπάρχουν αρκετές απαντήσεις που μπορεί να δώσει κανείς για να εξηγήσει το φαινόμενο, επιφανειακά ή εν τω βάθει. Οι μετανάστες δεν είναι φωτογενείς! Η μετανάστευση, ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα του 21ου αιώνα, είναι κάτι που βιώνουμε, να πάμε να το δούμε και σινεμά; Πολύ δυστυχία και μιζέρια ρε παιδί μου. Τα ρούχα τους είναι λερωμένα, η ανάσα τους βρωμάει από την πείνα, το βλέμμα τους είναι βαρύ από τη νύστα και την κούραση, είναι πτωχοί, omg, omg, omg... Και τι γυρεύουν στη χώρα μας, να γυρίσουν πίσω από εκεί που ήρθαν, που θα τους δούμε και στο σινεμά! Μέχρι που ήρθαν οι Αλβανοί και οι Πακιστανοί αφήναμε τα κλειδιά στην εξώπορτα – τόσο καλοί ήταν οι άνθρωποι (μόνο Έλληνες, εννοείται). Τώρα, διπλαμπαρώνουμε. Μας πήραν τις δουλειές! Είναι μέλη του Isis! Υπάρχει σχέδιο ανθελληνοποίησης, αλλαγής του DNA του τόπου! Άσε που έχουν και την κακή συνήθεια να πνίγονται μεσοπέλαγα και πεθαίνουν και τα παιδιά τους – μα να βλέπουμε τέτοια πράγματα μεσημεριάτικα, την ώρα που τρώμε, κι εμείς λίγη ηρεμία θέλουμε, έλα τώρα, σε παρακαλώ, σιγά μην είναι φτωχοί, τόσα λεφτά δίνουν στους δουλεμπόρους, καλά κάνουν οι Δανοί και τους παίρνουν τα χρυσαφικά και τα χρήματα, τι, τσάμπα θα τη βγάλουν οι αλήτες, μωρέ δεν σφάξαμε, άσε που θα βιάσουν και τις γυναίκες μας... Τέτοια πράγματα...

Τι εύκολα ξεχνάμε όλοι, ε; Μωρέ, δεν έχετε δει το «America America»; Κανείς πια; Δεν έχετε συγγενείς, φίλους, γνωστούς, που μετανάστευσαν όντας Έλληνες; Σε Γερμανία, Αγγλία, Βέλγιο, Σουηδία, ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία; Δύο με τρία εκατομμύρια Έλληνες ζουν εκτός συνόρων! Σε αναζήτηση καλύτερης ζωής! Κι ο αριθμός αυξάνεται καθώς η κρίση στέλνει πλέον στο εξωτερικό όχι μόνον ανειδίκευτους εργάτες (όπως συνέβαινε τη δεκαετία του '60) αλλά και επιστημονικό προσωπικό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη Γερμανίδα κωλόγρια που όταν με είδε, πιτσιρικά (άντε να ήμουν 10 χρονών) στη Γερμανία, παρέα με τους φίλους μου (σκούροι όλοι, Έλληνες, Τούρκοι, Ιταλοί, Ισπανοί, Πορτογάλοι) κούνησε το κεφάλι της με φοβερή αηδία επαναλαμβάνοντας συνεχώς τη λέξη «Ausländer»: αλλοδαποί. Οπότε, ναι, συνυπογράφω ως δήλωση τον τίτλο του τρομερού άσματος των Pop Will Eat Itself: «Ich bin ein Ausländer»! Και ναι, άντε ρε παιδιά, δεν είναι αντιτουριστικές οι ταινίες με μετανάστες. Όπως σε όλα τα φιλμ υπάρχουν καλές και κακές ταινίες. H Mediterranea είναι μια σπουδαία ταινία με ήρωες μετανάστες. Και βασίζεται και σε πραγματική ιστορία.

Η υπόθεση: Ο Αγίβα άφησε πρόσφατα το σπίτι του στην Μπουρκίνα Φάσο, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή κι έναν τρόπο για να συντηρήσει την αδελφή του και τη μικρή του κόρη, που έμειναν πίσω στην πατρίδα. Προκειμένου να τα καταφέρει, θα εκμεταλλευτεί τη συμμετοχή του σε μια παράνομη επιχείρηση διακίνησης λαθρομεταναστών και θα κατορθώσει να φύγει από την Αφρική για τη νότια Ιταλία, μαζί με τον καλύτερό του φίλο, Αμπάς. Παρά τις δυσχέρειες, ο Αγίβα προσαρμόζεται στη ζωή στην Ιταλία, αλλά όταν αναπτύσσονται εντάσεις στην τοπική κοινότητα της πόλης Ροσάρνο όπου εγκαθίσταται, ανάμεσα στους μετανάστες, τους ντόπιους και την αστυνομία, τα πράγματα γίνονται ολοένα και περισσότερο επικίνδυνα. Αποφασισμένος να διατηρήσει τη νέα του ζωή, θα επιχειρήσει να ξεπεράσει τις δυσκολίες, όχι όμως χωρίς προσωπικό κόστος. Ταυτόχρονα, οι διαφορετικές κοσμοθεωρίες τους θα τον φέρουν σε σύγκρουση με τον Αμπάς, που μοιάζει να παρασύρεται από την οργή για την περιφρόνηση, τον ρατσισμό και την εκμετάλλευση που καλούνται να αντιμετωπίσουν.

Η άποψή μας: Αυτή η ταινία ξεκίνησε την καριέρα της στο φεστιβάλ των Καννών, όπου προβλήθηκε στο παράλληλο τμήμα «Εβδομάδα της Κριτικής». Παίχτηκε και στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, καθώς ήταν υποψήφια για το βραβείο Lux του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλείου. Να σας πω γιατί μου άρεσε προσωπικά αυτή η ταινία; Γιατί παρουσιάζει την κατάσταση όπως είναι. Χωρίς ωραιοποιήσεις αλλά και χωρίς επιτηδευμένους μελοδραματισμούς. Για τη ζωή τους μάχονται οι άνθρωποι. Κάποιοι δολοφονούνται από «πειρατές» της ερήμου. Κάποιοι μπορεί να μην τη βγάλουν καθαρή στο ταξίδι μέσα στη Μεσόγειο. Κάποιοι θα παγώσουν από το κρύο της Ευρώπης. Ναι. Αλλά έχουν και το «We found love» της Rihanna ως ringtone! Το «We found love» ακούγεται πολλάκις γιατί στους στίχους επαναλαμβάνεται συχνά το «We found love in a hopeless place» και ο σκηνοθέτης το χρησιμοποιεί ως λάιφ μοτίφ: άλλοτε τονίζει την ελπίδα κι άλλοτε δεν μπορεί παρά να αναδείξει την ειρωνεία του πράγματος.

Ο Koudous Seihon, που υποδύεται τον Αγίβα, ουσιαστικά υποδύεται τον εαυτό του, μιας που τη δική του ιστορία άκουσε ο σκηνοθέτης και αποφάσισε, αφού την παρουσίασε σε δύο μικρού μήκους ταινίες, να την παρουσιάσει και σε μεγάλου μήκους – την πρώτη του. Ο Αγίβα λοιπόν από την Μπουρκίνα Φάσο βρίσκεται στην Αλγερία, πηγαίνει στη Λιβύη και από εκεί στην Ιταλία, όπου βρίσκεται να μαζεύει πορτοκάλια (θα μπορούσε να μαζεύει φράουλες στην Αμαλιάδα...). Μπορεί να παγώνει, να κοιμάται καταγής, να κάνει παρέα σε ποντίκια, να κλέβει μια βαλίτσα για να βρει ζεστά ρούχα, αλλά την ανθρωπιά του δεν την χάνει στιγμή. Παλεύει γιατί αυτό ξέρει να κάνει. Θέλει το όλον να λειτουργήσει. Στέλνει ένα mp3 player στην κόρη του (η σκηνή της συνομιλίας τους στο Skype είναι από τις πιο υπέροχες της ταινίας), έρχεται σε επαφή με άλλους μετανάστες, με αλληλέγγυους αλλά και με στραβωμένους ντόπιους που απλά δεν γουστάρουν ή πιο βαθιά θέλουν να διώξουν τους μετανάστες, να τους κάνουν κακό αν μπορούν, να εκτονώσουν το μίσος τους για τους άλλους, τους ξένους.

Υπάρχει η Μάμα Άφρικα που διοργανώνει συσσίτια, υπάρχει ο... μαφιόζος πιτσιρικάς, που πουλάει τα πάντα και καπνίζει σαν μαύρος (χα!) και δεν τον νοιάζουν χρώματα, προέλευση, θρησκεία, υπάρχει η οικογένεια του αφεντικού που εντάξει, τη δουλειά του κάνει, εκμεταλλεύεται τους μετανάστες αλλά δεν είναι κακός ρε παιδί μου, πως να το κάνουμε. Υπάρχουν και οι άλλοι, που δέρνουν, που ουρλιάζουν, που μισούν. And the hatters gonna hate, που λέει και η Taylor Swift (ναι, κι αυτό ακούγεται στην ταινία!). Κι όταν έρθει η αναπόφευκτη σύγκρουση κι αφού ο Αμπάς λιντσαριστεί κι αφού πολλοί μετανάστες αποφασίσουν να γυρίσουν πίσω γιατί η Ευρώπη κάθε άλλο παρά ο παράδεισος που νόμιζαν αποδεικνύεται, τι θα κάνει ο Αγίβα; Θα βάζει σαμπάνιες σε πάρτι όπου θα παραβρεθούν και κάποιοι από τους ντόπιους φασίστες. Και υπό τους ήχους του αθάνατου «Sarà perché ti amo» των επιτυχημένων και στη χώρα μας Ricchi e Poveri (μα όνομα για συγκρότημα είναι αυτό; άκου πλούσιοι και φτωχοί...), που έγινε επιτυχία το μακρινό 1981 (εδώ τότε εμφανίστηκε η περίφημη «Αλλαγή» - 12 χρονών ήμουν τότε...), ο φίλος μας ο Αγίβα θα μπει κι αυτός στο πάρτι. Out of focus. Και θα γίνει ίδιος με τους άλλους. Δεν θα ξεχωρίζει. Γιατί, θα είναι στη Μεσόγειο. Τι λέω, στις Μεσόγειες. Πληθυντικός. Τι σου είναι το καλό σινεμά ρε φίλε...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Ιανουαρίου 2016 από την Weird Wave

Ο Stallone εντός μου

του gaRis (@takisgaris)

Που τον ήξευρες ωρέ παπάροβιτς εσύ τον Ρόκυ Μπαλμπόα στα μακρινά χίλια εννιακόσα και βδομήντα έξω; Αφού αγέννητο ήσο. Και τον λες και Σλάι Σταλόουν τρελοχίπστερο. Σιλβέστερ Σταλόνε, στο έβδομο (κρυπτο)Rocky, με έξι γραμμένα και τέσσερα σκηνοθετημένα εξαυτού - του ιδίου. Στα παραένα εβδομήντα, ο Stallone σχεδόν τα βρήκε με τον πλαστικό και τον χονδρέμπορα πρωτεϊνά του και βαρά καμπανάκι φινάλε κρεμιώντας τα τιμημένα γάντια του. Γεροντάκι, τέλος καραμπογιάς. Αυτός που κάθε κριτίκαρος που εσέβετο εαυτόν και αλλήλους του έριχνε κεραυνούς και αναθέματα με γεωμετρική πρόοδο, από το πλέον ανάξιο όσκαρ Καλύτερης Ταινίας (δεδομένων των λοιπών διεκδικητών) πριχού 40 χρόνια ως το εντελώς γελοίο Rocky IV με την κατατροπωσάρα της πάλαι ποτε (χωρίς τόνο) Σοβιετικής Ένωσης. Ήδη στα δυο πρώτα είχε κατατροπώσει (κυρίως σεναριακά) τον μαύρο πάνθηρα Apollo Creed, για να δικαιώσει τον συμβολισμό του all American white trash male, του φτωχομπινέ χασαπόσκυλου που μάθανε μέχρι τα γεννησιμιά μου Άσπρα Χώματα να αποκαλούν underdog.

Τωραδά όμως έχουμε είκοσι δεκαπέντε κι ο κόσμος άλλαξε. Με Ομπάμα πρόεδρα το franchise αλλάζει σώβρακο (μποξεράκι) και λέγεται Creed από το μπαστάρδι Adonis που δε πρόλαβε να γνωρίσει τον Apollo πριν σβήσει στο καναβάτσο. Μεγαλώνει στη φυλακή ανηλίκων πριν τον αναλάβει η νόμιμη σύζυγος και καραπλουσία χήρα του Creed. Στα πούπουλα πια και με θεσάρα οικονομολόγου ο μικρέας, αλλά τον τρώει ο πυθμένας του να αρπάξει τις ψιλές καθότι πυγμαχεί ήδη προ καιρού κρυφά στα μπουντρούμια του Μέχικο για να ξορκίσει το πατρώο φάντασμα. Ο Donnie δε θα αργήσει να παρατήσει τα πάντα για να ζητήσει απαντήσεις στη δοξασμένη Φιλαδέλφεια, όπου θα συναντήσει τον ξωμάχο Stallone (που είναι πιο Ρόκυ από τον αληθινό Μπαλμπόα) και θα τον παρακαλέσει να αναλάβει γυμναστής του. Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία ή πιότερο, η νέα τροχιά που παίρνει η saga, με το Stallone να δηλώνει πιο ιλαροτραγικά παρών από ποτέ κι ας μη ματώνει ούτε μια στάλα στο παρκέ.

Έκανε ένα Southpaw (Ο Αριστερόχειρας) ο Fuqua με Jake Gy και βρώμισε κλισεδοβαρβατίλας. Κι ας μόχθησε ο Τζέικ, το προτζέτο ήτο φιγούρα χωρίς την καρδιά του πρωταθλητή. Έρχεται τώρα ο Ryan Coogler, αυτό το νέο παιδί που σκότωσε με το Fruitvale Station (Μια Στάση Πριν Το Τέλος) παρέα με τον κολλητό του Michael B. Jordan, προτού καν καβατζάρει τα τριάντα για να ρίξει το ξύλο της αρκούδας. Ζεστασιά, διακριτικό ρησπέκτ του μύθου και ψυχή στο στόμα, το Creed ανάβει τζάκι στα παγωμένα αποδυτήρια και λυτρώνει τον πιο ξεφτιλισμένο ηθοποιό με όσκαρ στην ιστορία του κινηματογράφου. Οι μικροί μπορεί να τσιμπήσουν με ένα 2λεπτο άκοφτο στέντικαμ και ένα κάρο αστροπελέκια να σχίζουν τις σάρκες δικαίου (Adonis) και αδίκων (λετζίτ επαγγελματίες πυγμάχοι) στα σχοινιά, όμως είναι ο άρρωστος, μόνος και ξοφλημένος Stallone που σου μελανιάζει τα νεφρά από τον πόνο, ένα κράμα καλοσύνης και αποδοχής της ήττας από τον πανδαμάτορα χρόνο, κι άντε μετά ορκίσου μου ότι δεν έκλαψες με φρακαρισμένα τα λαιμά από τον κόμπο στο θέαμα ενός μέγκασταρ που βγάζει ρεσιτάλ στο μόνο ρόλο που έμαθε να παίζει στη ζωή του.

Αν ρωτήσεις πως έγινε η Online Film Critics Society να τον έβγαλε 5άδα στις χθεσινές υποψηφιότητες για Β’ Ρόλο – εγώ τον ψήφισα. Κι αν νικήσει – εγώ θα έχω βρει τρόπο να ψηφίσω 50 φορές. Γιατί το οφείλω στον Stallone εντός μου - εκείνον που μου έλεγε ότι η μόνη αληθινή νίκη στη ζωή μου ήταν να μην εγκαταλείπω τη μάχη ποτέ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Ιανουαρίου 2016 από την Tanweer

Trans for the Masses

του gaRis (@takisgaris)

LGBT με τα μπούνια το TIFF15, στη λογική του εδώ στο Τορόντο όχι απλά ανεχόμαστε αλλά προάγουμε την ισότητα των τριών (;) φύλων. Η Δανέζα είναι εμφανώς η κορωνίδα των φετινών LGBT παραγωγών, υπό την αιγίδα του βροντερά οσκαρούχου (The King’s Speech (Ο Λόγος του Βασιλιά) - Les Miserables (Οι Άθλιοι)) Tom Hooper. Το «βροντερά» πηγαίνει στο καραμπαμπάμ σκηνοθετιλίκι του Αλβιώνου, το να σου καρφώνει δλδ κατακούτελα μπραβούρα και ελεγκάνς, αμπαλάροντας ιδεολογία αλίπαστης κονσέρβας βαθείας καταψύξεως. ΑΥΤΟΣ είναι λοιπόν ο πλέον ενδεδειγμένος σκηνοθέτης να εικονογραφήσει το ταξίδι της πρώτη - φορά - γυναίκα Einar / Lili Elbe, ενός τρανσέξουαλ ζωγράφου, μικρότερου ταλάντου από την σύζυγο Gerda, τη οποία τρελά αγάπησε και πάνω στο τσακίρ κέφι, φορώντας τα κατωφόρια της, ήρθε σε επαφή με τη φυλακισμένη γυναίκα μέσα του; Η Gerda (Alicia Vikander, A Royal Affair (Ο Έρωτας της Βασίλισσας), Ex Machina (Από Μηχανής)) εν αρχή γουστάρει, ύστερα τσινάει και μετά της κρατά το χέρι στην (περίπου παγκόσμια πρώτη) εγχείρηση αλλαγής φύλου.

Ναι, είναι ταινία του Tom Hooper και όχι (παρολίγον) του Tomas Alfredson (Let the Right One in (Άσε το Κακό να μπει), που είναι αυτό το παιδί;) σε μια παραγωγή που χρόνια πάλευε να φέρει στα μέτρα της η Nicole Kidman (στο ρόλο της Lili) και απόπου παρήλασαν ως υποψήφιες οι μισές ηθοποιάρες της γυναικείας υφηλίου. Ο Hooper έφερε τον Eddie Redmayne (Les Miserables) με νωπές τις δάφνες του περσινού The Theory of Everything (Η Θεωρία των Πάντων) και από το πρώτο πόστερ της ταινίας ακόμα, ξέραμε πως οδεύει για μια ακόμη υποψηφιότητα ή το back-2-back όσκαρ α λα Tom Hanks. Ο Eddie, σαφέστατα λάτρης της πολυδουλεμένης εξπρεσιονιστικής ερμηνείας, ενσαρκώνει αέρινα έναν χαρακτήρα που θεωρεί την εγχείρηση αυτοσκοπό για να απελευθερώσει τη γυναικεία φύση του, τελειώνοντας τον άνευ ουσίας γάμο με την αφιερωμένη σε βαθμό αγιοποίησης Gerda (η Vikander σίγουρο οσκαρικό στοίχημα) που, ανάμεσα στα δυο αρσενικά αντικείμενα του πόθου της Lili (Ben Whishaw σε διαρκή άνοδο και Matthias Schoenaerts που θα έκανε μια χόρτα τον οιοδήποτε Daniel Craig ως Bond) αναζητά το ρόλο της ως γυναίκα που ο σύζυγος - εραστής της γίνεται η καλύτερή της φίλη.

Δεν αμφισβητώ τις τεχνικές αρετές του τημ (Ο Desplat μπολιάζει ξεχωριστά τις νότες δραματουργικής σακχαρίνης του καθώς ο Danny Cohen στροβιλίζει το πινέλο αναπλάθοντας επακριβώς την εποχή). Το ζήτημα τίθεται στο ότι, εκτός του φκιασιδώματος του πραγματικού δράματος (η Gerda ως λεσβία δεν υπέφερε ιδιαίτερα για την απουσία του άντρα της στον συζυγικό κρέββατο χώρια που έχασε επαφή με τη Lili μετά την ακύρωση του γάμου τους), είναι έκδηλη η προσπάθεια να σερβιριστεί μια ταινία με ατζέντα (όχι απαραίτητα επιλήψιμο αυτό) με πολύ αισθητικό φρου-φρου και τηλεγραφική αναφορά στην ασχήμια του κόσμου και την εκμετάλλευση /διαπόμπευση / περιθωριοποίηση ίσως της πιο κατατρεγμένης και αποδιοπομπαίας μερίδας ανθρώπων από πλευράς διακρίσεων. Προτιμώ την παλαιότερη Transamerica με τη Felicity Huffman, αν και εντέλει κατανοώ ότι και μόνη η παρακολούθηση του The Danish Girl θα κινήσει μια συζήτηση σε θετική κατεύθυνση τουλάχιστον στην Ελλάδα, όπου εξαπανέκαθεν βασιλεύει η ηθική της κλειδαρότρυπας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Ιανουαρίου 2016 από την UIP

Δεν χρειάζεται να ψάξουμε και πολύ για να εντοπίσουμε ποια ταινία έχει κλέψει την παράσταση, στο φετινό φεστιβάλ του Sundance, Που τρέχει αυτές τις ημέρες στην παραδοσιακά χιονισμένη και παγωμένη κωμόπολη της Γιούτα. Ο ντόρος άλλωστε που έχει ξεσηκώσει γύρω από το όνομα της, η πρώτη δημιουργία του (ηθοποιού μέχρι τα τώρα) Nate Parker, The Birth Of A Nation, σε συνδυασμό με την επίκαιρη γκρίνια περί της απουσίας έγχρωμων επιλογών, στις υποψηφιότητες της Ακαδημίας, την έχουν καταστήσει ως ένα από τα πλέον σπουδαία έργα της χρονιάς του 2016. Γεγονός που ώθησε την συνηθισμένη να αποκαλύπτει τα ανεξάρτητα διαμάντια του θεσμούς Fox Searchlight, να πληρώσει για την αγορά της το ποσόν των 17μισι εκατομμυρίων δολαρίων, για να αποκτήσει την εκμετάλλευση της, ένα νούμερο που πανεύκολα συντρίβει το προηγούμενο ρεκόρ, που κατείχε το αξιόλογο Little Miss Sunshine, από δεκαετίας, με κόστος μόλις 10,5. Αν σε αυτό συνυπολογιστεί πως το φιλμ κόστισε 10 εκ. τότε είναι εύκολα αντιληπτό το ότι οι αρχικοί επενδυτές ήδη έχουν πάρει τα χρήματα τους πίσω και μάλιστα με ένα σημαντικότατο κέρδος. Βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά το φιλμ παρουσιάζει την ιστορία του Νατ Τέρνερ, ενός γεννημένου στα αμερικάνικα εδάφη της Βιρτζίνια σκλάβου, ο οποίος θα ξεσηκώσει την πιο γνωστή στα χρονικά των ΗΠΑ εξέγερση των ομόφυλων του, κατά των ρατσιστών αφεντικών τους. Το καστ του βιογραφικού δράματος, που έκανε μόλις την παγκόσμια πρεμιέρα του, σηκώνοντας θύελλα ενθουσιασμού σε όσους το παρακολούθησαν στο φεστιβάλ, αποτελούν οι Armie Hammer, Aja Naomi King, Jackie Earle Haley, Penelope Ann Miller και Gabrielle Union.

Μπορεί να απέσπασε θετικότατα σχόλια για την τελευταία του ταινία, το δράμα εποχής Far From The Madding Crowd, ο Σκανδιναβός Thomas Vinterberg, η εμπορική της απήχηση, ειδικά στην Ευρώπη, δεν ήταν όμως η αναμενόμενη. Παρόλα αυτά το όνομα του Δανού παραμένει από τα πιο πολυσυζητημένα στην αγορά, με συνέπεια ο χαρισματικός Luc Besson να τον επιλέξει ως τον σκηνοθέτη της επόμενης του παραγωγής, που αφορά σε ένα από τα πιο γνωστά θαλάσσια δυστυχήματα των τελευταίων χρόνων. Η δραματική περίπτωση του Ρώσικου υποβρυχίου Kursk, που η βύθιση του στοίχισε την ζωή σε 120 ναύτες, θα μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη με τις ευλογίες του Γάλλου, στο ομώνυμο φιλμ που βρίσκεται ήδη σε στάδιο pre production. Τα περιστατικά που έλαβαν χώρα στην Θάλασσα του Μπάρεντς στον Αρκτικό Ωκεανό, τον Αύγουστο του 2000 και στιγμάτισαν το κύρος του πανίσχυρου Κόκκινου Ναυτικού, με την χαρακτηριστική αργοπορία που επέδειξαν οι σωστικές δυνάμεις, ήδη καταγράφονται σε σενάριο από τον έμπειρο Robert Rodat (Saving Private Ryan) που θα έχει σαν μπούσουλα, το πλήρες έργο, πάνω στα πραγματικά γεγονότα, του δημοσιογράφου Robert Moore,  Time To Die.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Revenant	Odeon	1	95	84.298	84.298
2	Νοτιάς	Feelgood Ent.	2	90	26.908	87.880
3	Ένας Άλλος Κόσμος	Village	6	66	20.740	588.870
4	Un Gallo Con Muchos Huevos	Tanweer	1	72	8.646	8.646
5	The Big Short	Odeon	3	27	8.354	58.727
6	Star Wars: The Force Awakens	Feelgood Ent.	5	40	8.051	428.147
7	The Little Prince	Feelgood Ent.	4	69	7.708	88.557
8	The Hateful Eight	Odeon	3	30	6.940	80.919
9	The Good Dinosaur	Feelgood Ent.	6	56	6.456	175.239
10	Steve Jobs	UIP	1	32	5.090	5.090

Πολύ πιο σύντομα από ότι αναμενόταν, έχασε την κορυφή το νέο φιλόδοξο πόνημα του Τάσου Μπουλμέτη, Νοτιάς, που εντέλει την γεύτηκε για μόλις μία εβδομάδα, σε αντίθεση με το σαρωτικό πέρασμα, του πρώτου του έργου, της Πολιτικης Κουζίνας. Αιτία δεν ήταν άλλη από την άφιξη της πολυδιαφημισμένης περιπέτειας επιβίωσης The Revenant, που τα πήγε εξαιρετικά στο άνοιγμα της πετυχαίνοντας κοντά στις 85 χιλιάδες εισιτήρια. Αξίζει να αναφερθεί πως πρόκειται για το καλύτερο opening ταινίας του Leonardo DiCaprio στην Ελλάδα εδώ και πάρα πολύ καιρό, αφού οι προηγούμενες ταινίες του είχαν πετύχει πολύ χαμηλότερα σκορ: Ο Wolf Of Wall Street σχεδόν τα μισά, ο The Great Gatsby γύρω στις 35 χιλιάδες, ο Django Unchained περίπου 40, ο J. Edgar μόλις 17 χιλιάδες και το μακρινό Inception, απλά είχε πλησιάσει στις 65 χιλιάδες στην επίσημη πρεμιέρα του το 2009.

Τα δύο ελληνικής κοπής φιλμς μοιράστηκαν τις λοιπές θέσεις του βάθρου, με το Ένας Άλλος Κόσμος να καλπάζει ολοταχώς προς τις 600 χιλιάδες επισκέψεις, ενώ από τις καινούργιες κυκλοφορίες της εβδομάδας, μόνο το Μεξικάνικο κινούμενο σχέδιο Κοκορόκι ξεπέρασε την μετριότητα, φτάνοντας κοντά στις 9 χιλιάδες θεάσεις. Απογοήτευση και παταγώδης αποτυχία για τον Steve Jobs των τόσων αστέρων που κέντρισε το ενδιαφέρον μόλις 5 χιλιάδων θεατών, νούμερο που καταγράφεται ως μακράν το χειρότερο της ιστορίας, για όλους τους συντελεστές του (Boyle, Fassbender, Winslet). Αξίζουν αναφοράς, οι 175 χιλιάδες που έχει πετύχει το τζακ ποτ The Good Dinosaur, οι 430 χιλιάδες του πιο πρόσφατου Star Wars, αλλά και το 90άρι του δύσκολου animation, The Little Prince.

Οκτώ οι νέες ταινίες την εβδομάδα που ξεκινά την ερχόμενη Πέμπτη, με πιο δυνατή από όλες εκείνη που θα χαρίσει το Όσκαρ Υποστηρικτικής Ερμηνείας στον μεγάλο και τρανό Sly, Creed, αλλά και το The Danish Girl, που έχει να διηγηθεί μια πραγματική, όσο και ιδιαίτερη δραματική ιστορία.

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Πρόσεχε τι Εύχεσαι! Μπορεί να καθυστέρησε, αδικαιολόγητα ίσως, μιας και θα μπορούσε να έχει κάνει την εμφάνιση της τουλάχιστον μια διετία πριν, όμως η πρώτη εγχώρια τρισδιάστατη κινηματογραφική παραγωγή είναι πλέον γεγονός. Την τιμή αυτής της πρωτιάς την έχει μάλιστα μια κωμωδία, σπαρταριστή όπως υποστηρίζει, που φέρει τον τίτλο Ο Μαγικός Καθρέφτης και την σκηνοθετική υπογραφή του Χρήστου Δήμα, δημιουργού αναλόγου ύφους ταινιών, που είχαν σημαντική εμπορική απήχηση, όπως η Νήσος, το Poker Face, ο Ακάλυπτος και το Amore Mio. Στο επίκεντρο της ιστορίας, που το σενάριο της έχουν επιμεληθεί η Έλενα Σολωμού και ο Κωστής Παπαδόπουλος, βρίσκεται ο Κλεάνθης, ένας βουτηγμένος στην ρουτίνα 35χρονος, που μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει παλεύει για τον επιούσιο σε δύο δουλειές. Το πρωί ως έφορος αρχαιοτήτων σε μουσείο και το απόγευμα σε συνεργείο αυτοκινήτων, εργασίες που δεν του αφήνουν στιγμή ελεύθερου χρόνου, για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του. Όνειρα, που θα γίνουν αλήθεια μονομιάς, όταν ο συνεσταλμένος άντρας θα ανακαλύψει την ύπαρξη ενός παράξενου και αγνώστου προέλευσης ειδώλου, που σαν άλλο τζίνι, θα του δώσει την υπόσχεση πως θα μετατρέψει οποιαδήποτε ευχή του σε πραγματικότητα. Κεφάτο και διασκεδαστικό μοιάζει το ταχύτατο τρέιλερ του σχεδίου που αποτελεί συμπαραγωγή του OTE TV και της Black Orange SA, με μουσικές πενιές από Μαζωνάκη και Onirama, ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις να βάζουν σφραγίδα στο σάουντρακ, ενός φιλμ που αναμένεται να κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στις αίθουσες στις 4 Φεβρουαρίου 2016.

Έχοντας σκαρφαλώσει πολλά σκαλοπάτια αναγνώρισιμότητας από την εποχή του Μαύρα Μεσάνυχτα, ο Μάκης Παπαδημητρίου ενσαρκώνει με το γνωστό του κωμικό στυλ τον φουκαρά Κλεάνθη. Στο πλευρό του αμέτρητοι γνώριμοι αστέρες της εγχώριας σκηνής τον περιβάλλουν, όπως οι Ζέτα Δούκα, Αθηνά Οικονομάκου, Ελένη Κοκκίδου, Τάκης Παπαματθαίου, Δημήτρης Ήμελλος, Λευτέρης Ελευθερίου και ο Κώστας Κόκλας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Φεβρουαρίου 2016 από την Feelgood Entertainment

Με την κατάθεση στην αρμόδια επιτροπή της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, των φιλμς, που θα συναγωνιστούν για την συμμετοχή τους στην λίστα των υποψηφίων ανά κατηγορία, ξεκίνησε για έβδομη συνεχή χρονιά, η διεργασία για την ανάδειξη των καλύτερων της χρονιάς που πέρασε. Ένας θεσμός που ενώ γίνονται προσπάθειες από τους ιθύνοντες να αποκτήσει την αίγλη που θα άξιζε στην διαρκώς ανερχόμενη εγχώρια παραγωγή, εντούτοις δεν έχει καταφέρει ακόμη να αποκτήσει το λαϊκό έρεισμα, να γίνει γνωστή και στον ευρύτερο κύκλο των Ελλήνων σινεφίλ.

19 ταινίες μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, 15 ντοκιμαντέρ και 27 ακόμη μικρής διάρκειας δημιουργίας, θα πέσουν στα υπόψη των μελών της Greek Film Academy που θα κληθούν να επιλέξουν εντός των προσεχών εβδομάδων τους επικρατέστερους, οι οποίοι με την σειρά τους θα μπουν στην κούρσα για την βράβευση, που θα πραγματοποιηθεί στα μέσα του Μάρτη. Οι ταινίες που υποβλήθηκαν είναι οι ακόλουθες:

Μεγάλου Μήκους Μυθοπλασίας
1. Ανεμιστήρας, του Δημήτρη Μπίτου
2. Ειμαρμένη, του Ανδρέα Μαριανού
3. Ένας άλλος κόσμος, του Χριστόφορου Παπακαλιάτη
4. Ζενάιντα, των Αλέξη Τσάφα και Γιάννη Φώτου
5. Καύσωνας, της Joyce Nashawati
6. O Λέων της Πεντέλης, του Τάκη Βογόπουλου
7. Μαριονέτες, του Παντελή Καλατζή
8. Ουζερί Τσιτσάνης, του Μανούσου Μανουσάκη
9. Όχθες, του Πάνου Καρκανεβάτου
10. Περιπέτεια στο Αιγαίο, του Τάαβι Βάρτα
11. Σύμπτωμα, του Άγγελου Φραντζή
12. Τετάρτη 04:45, του Αλέξη Αλεξίου
13. Chevalier, της Αθηνάς Τσαγγάρη
14. Interruption, του Γιώργου Ζώη
15. Invisible, του Δημήτρη Αθανίτη
16. The Republic, του Δημήτρη Τζέτζα
17. Silent, του Γιώργου Γκικαπέππα
18. Smac, του Ηλία Δημητρίου
19. Tabula Rasa, των Ναταλίας Στράτου και Ηρώς Δοντά

Ντοκιμαντέρ
1. Αρκαδία Χαίρε, του Φίλιππου Κουτσαφτή
2. Η Αρχαιολόγος, του Κίμωνα Τσακίρη
3. Εικόνα, του Λάμπρου Γεωργόπουλου
4. Επόμενος σταθμός: Ουτοπία, του Απόστολου Καρακάση
5. Στην κόψη του ξυραφιού, του Χρήστου Ν. Καρακάση
6. Μάνα, της Βάλερυ Κοντάκου
7. Μίλαντ, ο πλανήτης μου, του Μενέλαου Καραμαγγιώλη
8. Ολυμπία, του Σταύρου Ψυλλάκη
9. Πωγωνίσκος, του Θανάση Νεοφώτιστου
10. Ψ, της Καλλιόπης Λεγάκη
11. Burning from the inside, της Μάρσια Τζιβάρα
12. Erotica, exotica, etc, της Ευαγγελίας Κρανιώτη
13. The longest run, της Μαριάννας Οικονόμου
14. Un Condor, του Γιάννη Κολόζη
15. La vida pura, του Παναγιώτη Ευαγγελίδη

Μικρού Μήκους Μυθοπλασίας
1. 4η Μαρτίου, του Δημήτρη Νάκου
2. Ανάδρομος, του Βασίλη Κεκάτου
3. Ο γιος της μάνας, της Γκρατσιέλας Ρούσου
4. Έκδυσις, της Φαίδρας Τσολίνα
5. Εφτά βήματα, του Γιάννη Καρύδα
6. Ίκαρος, του Γιώργου Φουρτούνη
7. Κατηφόρα, του Στέλιου Καμμίτση
8. Το κλάμα, των Κωστή Αντωνίνη και Γιώργου Δημητρόπουλου
9. Μια ανάσα, του Κωστή Λεβέντη
10. Μια ξύλινη φλογέρα, του Παναγιώτη Κράββαρη
11. Μύες, του Κωνσταντίνου Ξενάκη
12. Πορτραίτο, του Ανδρέα Καλαπόδη
13. Η ρουτίνα, του Δημήτρη Άντζους
14. Σπίτι με κήπο, της Μαριτίνας Πάσαρη
15. Ο σπόρος, της Ιφιγένειας Κοτσώνη
16. Το σύκο, του Νικόλα Κολοβού
17. Τι κρίμα, του Τάκη Παπαναστασίου
18. Bookless, του Βασίλη Γουδέλη
19. Dreamtoy, του Χρήστου Χουλιάρα
20. E-social, ης Ναταλίας Λαμπροπούλου
21. Inner Land, της Βίβιαν Παπαγεωργίου
22. Joanna, του Παναγιώτη Φαφούτη
23. Pacino’s way, του Χάρη Παντελιδάκη
24. Quantum, του Ορφέα Περετζή
25. Simon says, του Νίκου Τσεμπερόπουλου
26. Whack, της Σύνης Παππά
27. Woman, του Κωνσταντίνου Χαλιάσα

Σαν να δείχνει να μην συνετίζεται το Χόλιγουντ, από τις πρόσφατες, εμπορικές και καλλιτεχνικές αποτυχίες, των ριμέικς σημαντικών στιγμών, της παγκόσμιας, μη αγγλόφωνης παραγωγής. Κι αυτό διότι η μία μετά την άλλη ταινίες που προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον κόσμο, οδηγούνται προς την καινούργια, Δυτική τους, βερσιόν, με πιο πρόσφατη την περίπτωση του εξαιρετικού κοινωνικού δράματος του Jacques Audiard, Un Prophetε (A Prophet). Ο Προφήτης που εδώ και χρόνια γυρόφερνε στα γραφεία των μεγάλων στούντιος, διεκδικώντας την χρηματοδότηση τους, καθώς φαίνεται θα πάρει μπροστά κάτω από την επίβλεψη του γνωστού και μη εξαιρετέου Sam Raimi, που βρίσκεται ένα βήμα πριν αποφασίσει να αναλάβει την σκηνοθετική του επιμέλεια. Πάντως ο υπεύθυνος για το ριμέικ Neal Moritz, που έχει κατά το παρελθόν προμοτάρει φιλμς σαν τα Furious 7, Jack The Giant Slayer, Battle: Los Angeles, SWAT, Stealth και I Am Legend, έχει πάρει πολύ ζεστά το πρότζεκτ υπό την αιγίδα του, φροντίζοντας να δώσει το ήδη γνωστό σενάριο για ανασύνταξη στον περίφημο Dennis Lehane, συγγραφέα σημαντικών ταινιών όπως τα The Drop, The Wire και φυσικά του μοναδικού Mystic River. Με τελικό σκοπό να μεταφέρει το στόρι σε πιο Αμερικάνικα πρότυπα, δίχως όμως να χαθεί η ξεχωριστή προσωπικότητα του ορίτζιναλ.

Με ξεχωριστές, πανύψηλες φιλοδοξίες ξεκινά την διαδικασία του pre production του ριμπούτ μιας από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της, του θρυλικού The Mummy, η Universal, επιλέγοντας τον υπ αριθμόν ένα χολιγουντιανό αστέρα, ως πρωταγωνιστή. Ο Tom Cruise που διανύει περίοδο δεύτερης νιότης, θα είναι εκείνος που θα ηγηθεί του καστ της πρώτης ταινίας της σειράς Monsters, που το στούντιο θα επανακυκλοφορήσει σε καινούργιες υπερσύγχρονες βερσιόν, καθώς το νέο ξεκίνημα της Μούμιας θα ακολουθήσουν οι επανεκδόσεις των Δράκουλα, Φρανκενστάιν, Λυκανθρώπου, αλλά και όλων των άλλων τεράτων της φημισμένης κινηματογραφικής συλλογής. Ήδη έχει οριστεί ο σκηνοθέτης που θα αναλάβει να φέρει εις πέρας το σχέδιο κι αυτός είναι ο Alex Kurtzman, ενώ στο πλευρό του σούπερ σταρ, θα βρεθεί η Sofia Boutella, η κούκλα που ξεχώρισε από το φιλμ Kingsman: The Secret Service. Η ημερομηνία κυκλοφορίας του νέου The Mummy, έχει οριστεί η 9η Ιουνίου 2017, ενώ τα γυρίσματα αναμένεται να ξεκινήσουν μέσα στο προσεχές φθινόπωρο. Ο Cruise που απολαμβάνει την επιτυχία του πιο πρόσφατου Mission Impossible: Rogue Nation, θα βρεθεί στα πλατό του επόμενου επεισοδίου των Επικίνδυνων Αποστολών το καλοκαίρι, αφού ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του στο δεύτερο μέρος του Jack Reacher; Never Go Back, ενώ σε λίγο καιρό θα τον δούμε ξανά στο πανί, στην νέα δημιουργία του Doug Liman, Mena.

Για να σώσεις ότι αγαπάς, πρέπει να γίνεις αυτό που φοβάσαι περισσότερο! Πέντε σεζόν κράτησε η τηλεοπτική τους συνύπαρξη, στο κωμικό σίριαλ Key And Peele στο κανάλι του Comedy Central και ήρθε πλέον η στιγμή να ενώσουν τα ταλέντα ους στην μεγάλη οθόνη. Κάτι που αναμένεται να πραγματοποιηθεί στην ταινία που σκηνοθετεί ο Peter Atencio, βασισμένη σε δικό τους φυσικά σενάριο, που φέρει τον τίτλο Keanu και από τις πρώτες εικόνες του τρέιλερ, γίνεται σαφές πως πρόκειται για μια στυλιζαρισμένη και μοντέρνα action movie. Ο Κιάνου είναι το αγαπημένο γατί των Κλάρενς και Ρελ, δύο εξαδέλφων που μπορεί να ζουν στην πόλη, η αγαθοσύνη τους όμως δεν τους αφήνει να φανταστούν τους αμέτρητους κινδύνους που τους περιβάλλουν. Ένας από αυτούς είναι και η Μαφία της γειτονιάς τους, που στο μάτι του αρχηγού της θα μπει το χαδιάρικο γατάκι με συνέπεια να το απαγάγει και να ρίξει στην στενοχώρια τους καλόκαρδους κατόχους του. Όταν εκείνοι ανακαλύψουν την αλήθεια, πως το τετράποδο βρίσκεται παγιδευμένο στα πόδια της συμμορίας, οι δυο τους θα οπλιστούν με θάρρος για να το διεκδικήσουν και να το κάνουν πάλι δικό τους. Πρεμιέρα για το φιλόδοξο για εμπορική πορεία, ειδικά στην Αμερικάνικη αγορά, φιλμ της Warner Brow και της New Line, στις 29 Απριλίου 2016.

Εκτός από το αχώριστο δίδυμο των Jordan Peele και Keegan Michael Key, που βεβαίως κρατούν τους ρόλους των ξαδέλφων, συμμετέχουν ακόμη και οι εξίσου δημοφιλείς του μαύρου αμερικάνικου σινεμά, Method Man, Gabrielle Union αλλά και ο πάντα αγριεμένος Will Forte.

Στις δικές μας αίθουσες? Αμφίβολο