Movies Ltd

Μια κόρη εκτός επιλογών, ένας πατέρας εκτός χρόνου! Κυνηγημένοι από την Μαφία, δίχως να έχουν την υποστήριξη της διεφθαρμένης αστυνομίας και με τις ζωές του να απειλούνται ανά πάσα στιγμή, είναι ο γονιός και η θυγατέρα, οι βασικοί χαρακτήρες του περιπετειώδους θρίλερ με τον τίτλο Term Life. Ένα φιλμ που σκηνοθετεί ο Peter Billingsley (Couples Retreat) και που στο επίκεντρο του έχει την αγωνιώδη αναζήτηση ενός όχι και τόσο ηθικού παρελθόντος άντρα, να βρει ένα τεράστιο ποσό που οφείλει στους τοκογλύφους, έχοντας βάλει σαν υποθήκη την ίδια του την ύπαρξη και για να το επιτύχει έχει στην διάθεση του, μόλις 21 ημέρες. Το τρέιλερ του έργου αποκαλύπτει πως δεν πρόκειται για καμία ακριβή παραγωγή, αντίθετα το σύνολο μοιάζει με τηλεταινία φτιαγμένη κατευθείαν για το βίντεο. Και η πραγματικότητα δεν είναι ιδιαίτερα μακρινή, αφού το έργο θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του, αρχικά σε video on demand την 1η Μαρτίου ενώ ένα περίπου μήνα αργότερα θα προβληθεί και στους κινηματογράφους σε πολύ περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στις ΗΠΑ (8 Απριλίου 2016).

Με τον τηλεοπτικό True Detective ο Vince Vaughn πραγματοποίησε μια δραματική στροφή στην (ας πούμε) κωμική μέχρι στιγμής καριέρα του, κάτι που επιχειρεί να συνεχίσει κι εδώ, προστατεύοντας ως πατέρας την απειλούμενη κόρη του, που υποδύεται η Hailee Steinfeld. Το καστ συμπληρώνουν αρκετά γνωστά ονόματα όπως οι Bill Paxton, Jonathan Banks, Mike Epps, Jon Favreau, Jordi Molla, Shea Whigham, William Levy, Taraji P. Henson, Annabeth Gish, Terrence Howard και Cain Velasquez.

Στις δικές μας αίθουσες? Αμφίβολο

των Gabriel Riva Palacio Alatriste, Rodolfo Riva-Palacio Alatriste. Με τις φωνές των Bruno Bichir, Angélica Vale, Carlos Espejel, Omar Chaparro, Maite Perroni, Sergio Sendel, Ninel Conde, Facundo Gomez

Έ, ρε και νά' ταν έτσι στ' αλήθεια...

του zerVo (@moviesltd)

Να είσαι, λέει, άπορος ή έστω πολίτης πενιχρού εισοδήματος και όσα λίγα χρήματα καρπώνεσαι από την εργασία σου να μην φτάνουν για να καλύψεις τις ανάγκες σου, την ίδια στιγμή που τα χρέη σου έχουν φτάσει ίσαμε τα ουράνια. Έχεις πέσει στην απόγνωση, καθώς ετούτη η ρημάδα η κρίση δεν έχει αφήσει σε χλωρό κλαρί ούτε έναν γνώριμο σου, που ενδεχόμενα, θα μπορούσε να συνδράμει με τον οβολό του και να σε σώσει και από στιγμή σε στιγμή, καρτερείς τους άπονους εκτελεστές εντολών, που θα σε πετάξουν στον δρόμο. Κι εκεί που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η παραμικρή σανίδα σωτηρίας, τα κατοικίδια ζωάκια που έχεις περιμαζέψει, δείχνοντας τους την στοργή σου, θα στο ανταποδώσουν, καταφέρνοντας να μαζέψουν και να σου προσφέρουν το ποσό εκείνο που θα σε βγάλει από την δύσκολη θέση. Μακάρι όμως να μην μιλούσαμε μόνο για καρτούν...

Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει και τα πουλερικά της μικρής οικογενειακής φάρμας, συντροφιά με τα ολοζώντανα αυγά της παρέας τους, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να περιγράφουν θρύλους και παραδόσεις από τις παλιές ηρωικές στιγμές των ομοίων τους. Ειδικά των ηρωισμών του Ιπτάμενου Κοτόπουλου, που με αυτοθυσία κατάφερε αμέτρητες φορές να σώσει τις ζωές των καλών του φίλων και που διάδοχο του έχει αφήσει πλέον στην γειτονιά, τον Τότο, ένα μονίμως ευδιάθετο και χαμογελαστό κοκοράκι, που ενώ δεν το έχει, παριστάνει τον καμπόσο στην ομήγυρη, προκειμένου να κλέψει τις ματιές της αγαπημένης του Ντι.

Όταν θα φτάσουν τα άσχημα μαντάτα, για την χρεωκοπία της καλοσυνάτης χήρας που τα ταΐζει και τα φροντίζει και μπροστά στον φόβο να χάσουν το σπιτικό τους, τα κοτοπουλάκια με τα αυγουλάκια, θα σκεφτούν κάθε τρόπο που θα μπορούσε να τους αποφέρει παράδες για να εξοφλήσουν τον μαφιόζο γαιοκτήμονα. Και η πιο προσιτή λύση, θα είναι εκείνη που θα στείλει τον ανασφαλή και φοβιτσάρη Τότο πάνω στο ρινγκ των κοκορομαχιών, για να αντιμετωπίσει τον αιμοβόρο πρωταθλητή της χώρας, σε μια μονομαχία μέχρι τέλους, από την οποία αν βγει νικητής, θα έχει καταφέρει να σώσει από τον αφανισμό της και την φάρμα...

Στα ιστορικά δεδομένα της υπόθεσης, πρόκειται για το πρώτο αμιγές Μεξικάνικο animation που παίρνει ευρεία διανομή στους κινηματογράφους όλου του κόσμου, μια επιτυχία που πιστώνεται η Simka Entertainment, μια από τις πιο επίμονες και φιλόδοξες μπράντες κινουμένων σχεδίων, πέραν των απλησίαστης ποιότητας Αμερικάνικων. Η θεματική ιδέα που χρησιμοποιούν εδώ οι δημιουργοί Alatriste, δεν μοιάζει και ιδιαίτερα πρωτότυπη, αντιθέτως οι κυρίως πιτσιρικάδες θεατές που δεν χάνουν καρτούν για καρτούν, σίγουρα θα θυμούνται το Barnyard από το 2006, που έχει αρκετά κοινά στοιχεία στην αφήγηση του με τον Gallo. Κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες σεναριακές πινελιές είναι εκείνες που τυλίγουν το πολύχρωμο και αμιγώς λατινογενές σκίτσο, όταν στην κουβέντα εισέρχονται στιγμές από πασίγνωστες ταινίες όπως το Star Wars, το Karate Kid ή το Rocky. Η πιο αστεία δε στιγμή με διαφορά είναι όταν εισέρχεται επί σκηνής, ο Νονός ιδιοκτήτης του μπαρ Palenque που διεξάγονται οι αγώνες και που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα...αυγό με Ιταλιάνικο μουστάκι και μπόλικη μπριγιαντίνη!

Για πες: Έχει τις αστείες του στιγμές ο...Κοκορόκι, που θα βγάλουν ένα κάποιο γελάκι από τα χείλη των ανήλικων θαυμαστών του. Μοναδική μου ένσταση, αν και είναι γνωστό πως οι Μεξικάνοι τις θεωρούν ως κομμάτι της κουλτούρας τους, η έντονη προβολή των πραγματικά σκληρών στην έκβαση τους κοκορομαχιών, που σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν κατακριθεί ως αποτρόπαιες πράξεις βίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Ιανουαρίου 2016 από την Tanweer

"10 years ago we had Johnny Cash, Bob Hope and Steve Jobs. Now we have no Cash, no Hope and no Jobs." Please don't let Kevin Bacon die.

του gaRis (@takisgaris)

Δε βλέπω γιατί το βιοεπικό του Steve Jobs να υπολείπεται ως κονσέψιο του Μαχάτμα Γκάντι για παράδειγμα. Ελπίδα, μετρητό ή δουλειές για υπερπαραπολύ κόσμο ενδεχόμενα δε παίζει αλλά αϊφόνι; Ρώτα τη γυναίκα μου, υπάρχει Γκαρίδαινα ζωή χωρίς i-Phone; Φυσικά όχι, ποτέ και ζαμαί. Όπως ο Woz, αυτός ο μουσάτος σαμπρέλας που έφτιαξε σε ένα γκαράζ την κιβωτό του μέλλοντός μας (βλ PC),  του τη λέει δημοσίως και ιδιωτικώς με περισσή αφέλεια: “Τι ακριβώς είναι αυτό που κάνεις Steve;” Και απαντά ο Aaron Sorkin, ο μεγκαλομάνιακ της πένας με περισσή έπαρση: "Εγώ παίζω (διευθύνω) την ορχήστρα". Όντως ο μαέστρος εδώ δεν είναι ο αστεράτος Danny Boyle του θρυλικού Trainspotting, του οσκαροστεφθέντος Slumdog Millionaire και των Ολυμπιακών του Λονδίνου. Είναι ο Sorkin του Homeland και της απόλυτης νερντονείρωξης, του κατά Fincher The Social Network. Τρίπρακτο κλειδαροτρυπικό πέρα-δώθε ατακαρούμπας, όπως συνήθως το σπινάρει ο Aaron, ξετυλίγοντας ένα κοφτερό reality distortion (κλειδί συμπεριφορικής ανάλυσης της μεγαλοφυούς μουνοσκυλίασης της περσόνας πίσω από την Apple), μήλο που κατάπιαμε αμάσητο μαζί με τα κουκούτσια ως σειρά προϊόντων, όπως τα Macintosh - NeXT - iMac (1984-1998), κορμός τούτης της προ-μεταφήγησης.

Ντοκυμαντέρ και μια χλιαρή μυθοπλασία με τον φιλότιμο Ashton Kutcher έχουν προηγηθεί όμως δεν υπάρχει σύγκριση με το ταλέντο που δεσπόζει σε κάθε καρέ των 16mm-36mm-digital εικόνων (ανάλογα με την εποχή που διαδραματίστηκε το καθένα από τα παραπάνω launching events). Το μουσικό θέμα παιγμένο μέσα από τον Apple προσέσσορα δημιουργεί μια σχεδόν ανυπόφορα έντονη αίσθηση αρπακτικού μεγαλείου, καθώς ο σβούρας Danny Boyle λυσσά να ξεφύγει από τον λεκτικό θεορατισμό του Sorkin. Θες γρήγορες απαντήσεις στα βασικά ερωτήματα; Όχι, δεν επιμορφώνεσαι στα επί της πληροφορικής ούτε γνωρίζεις τον Jobs στον πλήρη βιολογικό του κύκλο, παρά μόνο με φτηνοφλασμπάκς. Κόλλημα με τη Λίζα, το βιολογικό του παιδί που άργησε να αναγνωρίσει, τη σχέση δέους-μίσους με τον μέντορα CEO της Apple John Sculley (που τον απέλυσε προτού ο Jobs επιστρέψει για να του πάρει τη θέση), την «παντρειά» του με τη πιστή συνεργάτιδα, μάρκετιν γκούρου Joanna Hoffman, την S&M φιλία του με τον Steve Wozniak (σύμβουλο παραγωγής του φιλμ που βασίστηκε στην εγκεκριμένη από τον Jobs βιογραφία του Walter Isaacson).

Βοή και χειροκροτήματα πριν από τις τρεις παρουσιάσεις, όμως την παράσταση δεν την βλέπουμε ποτέ. Παρασκήνιο, άγχος και δηλητηριασμένοι από το Εγώ του Jobs διάλογοι που παραπέμπουν ευθέως σε θεατρικό σανίδι. Ο Boyle κρατά σεκόντο στον Sorkin μέχρι το τελευταίο τρίλεπτο όπου πετά στη μάπα μια ηλεκτροφόρα οπτικοακουστική έκσταση για να σε αφήσει κλαμένο και εν πολλοίς τσαντίλα γιατί δεν κράτησε γκέμια όπως ο Fincher στο Network που ήθελε να γυρίσει την ταινία με Christian Bale, ενώ ο Sorkin βλεφάριαζε Tom Cruise. Jobs όμως είναι μόνο ο Fassbender -τέλος. Φαβορί για το όσκαρ (DiCaprio ακούς;) σε ερμηνεία που ελάχιστα βασίζεται σε ταυτοπροσωπία, παρά στην αύρα και το δισυπόστατο, ικανό για το χείριστο (για τους γύρω του ) και βέλτιστο (για την ανθρωπότητα) Είναι του. Από τον σωματικό υποκριτικό θρίαμβο του Shame και την τολμηρή κατάδυση στην ανθρώπινη δυσωδία του 12 Years A Slave o Ιρλανδός εδώ μαγνητίζει, περιτριγυρισμένος από την μαυρομάλλα με πολωνέζικο αξάν Cate Winslet (στάνταρ υποψήφια για β’) και Seth Rogen - Jeff Daniels που ποστάρουν με άνεση πολύτιμες δέσμες φωτός στην ψυχή ενός ανθρώπου ο οποίος το μόνο πράγμα που ερωτεύτηκε αληθινά ήταν η αποστολή του. Το Steve Jobs είναι εν πολλοίς σα το NeXT του δημιουργού του: Σαγηνευτική εργονομία παγκοσμίου κλάσης, χωρίς όμως έναν επεξεργαστή της προκοπής.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Ιανουαρίου 2016 από την UIP

Ιστορίες με Αρκούδες

του gaRis (@takisgaris)

Τον πεθαμενατζή τον Iñárritu δεν τον μάθαμε βλέποντας τα simulated one-takes του οσκαροστεφθέντος Birdman. Departure υπήρξε δαύτο από μια σειρά ωδές του μακάβριου, σφυρί - στο - κεφάλι - του - θεατάκου μαγικού ρεαλισμού της μωβιασμένης αρτηρίας, ή του φετιχιστικού ιμπρεσιονισμού αν γουλάρεις μπέτερ. Εξεπίτηδες κινώ τοιουτοτρόπως, να ζοριστείς, να αποφασίσεις πως θα μπεις σε βάσανο γλιέποντας τον Μεχικάνο να περνά στη σούβλα αγρίους, αγροίκους, θεριά ανήμερα και εξανδραποδίζουσα Φύση για να προτάξει καναδυό σημαινόμενα όταν μιλάμε για κινηματογραφική τέχνη: Καταρχάς, η αληθινή ροή των πραγμάτων ενέχει Βία αμείλικτη, φθορά κινητήριο, καθαρτήριο και σωτήριο. Δευτερευόντως, ημείς ως αχαρτογράφητες στην αχορτασά μας ανθρωπίδες, σερνόμαστε πάνω στη γης, μοιράζοντας ασέβεια ως δικαιοσύνη. Υπερασπιζόμαστε το σαρκίο μας μακελεύοντας τη δημιουργία. Σαρτρικά, υπαρξιστικά, νιχιλιστικά, επιβιώνουμε δια της κολάσεως των άλλων.

Φιλμς επιβίωσης λοιπόν. Αφήνω μαστερπίσια με Aguirre του Herzog ή το Walkabout του Roeg. Σκέψου Mc Teigue και Marcus στο γκραν φινάλε του Gredd υπό του Erich von Stroheim. Ή έστω την καθάρια τεστοστερόνη του The Grey. Εξακολουθώ να απευθύνομαι στον μυημένο ταξιδευτή των εικόνων, περισσότερο στον κριτικό γραφιά, γιατί στέκομαι έναντι του θεατού που θα διαβάσει ανάλυση του Revenant προτού του σχίσει τα σύμπαντα επί 155 λεπτά το διδυμάκι Alejandro - Emmanuel. Αν χοντρικά υπάρχουν δυο σχολές σινεμά, εδώ ξέχνα τη διαλογικοποιημένη «υπόθεση». Αν το πράξεις τότε πας στο βασισμένο στα ίδια πραγματικά γεγονότα Man In The Wilderness με Richard Harris και John Huston. Η 6.5k ARRI 65 ντίτζιταλ του Lubezki στοχεύει αψηλότερα από σφαγές στα χιονισμένα δέντρα επί των Καναδέζικων Ρόκις (Αλμπέρτα μεριά κι όταν το χιόνι έλιωσε τα γυρίσματα / βασανιστήρια cineχιστηκαν στις αργεντίνικες Άνδεις), όπως κι ο Iñárritu έχει προσθέσει το γάμο του Hugo Glass εκεί κατά τα 1823 με Φιρστ Νέισονς (δεν υπάρχει ο όρος Ινδιάνος στα μέρη μας) κοπελιά που τη φόνευσαν οι γουναράδες γιάνκις στα πλαίσια της γενοκτονίας που έχτισε το αμερικάνικο νέισον, επίσης για να κάνει στέιτμεντ.

Θέλω ειπείν πως ο Νεκραναστημένος είναι η χλεμπόνα του Μεχικάνου ιπτάμενη καταπρόσωπο του εξολοθρευτή νομίμων κληρονόμων της βορειοαμερικανικής γης Αμερικάνου. Απαξάπαντες, πλην του μύγα - μες - το - γάλα DiCaprio είναι άξεστοι λεχρίτες που σκοτώνουν αδιακρίτως, μισθόδουλοι και απηθικοποιημένοι (διπλής). Όταν η αρκούδα (δεν το ματάδες αυτό τόσο αληθινά στο πανί) σπαράσσει τον άμοιρο Glass, οι ίδιοι του οι σύντροφοι έρχονται να τον θάψουν ζωντανό και να σφαγιάσουν τον καρπό της σύνδεσής του με τη δολοφονημένη γυναίκα του. Το 200 μιλίων και έξι εβδομάδων κυνηγητό δεν είναι απλό υπερχειλίζον ρεζερβουάρ εκδίκησης. Είναι αποκατάσταση δικαιοσύνης και επιστροφή στη φυσική (προ-γιάνκηδων) ροή των πραγμάτων. Ο κατά Tom Hardy μισθοφόρος - αλήτρα Τζον Φιτζέραλντ είναι η αριβίστρια αστερόεσσα, το τρένο που δε σταματά για κανένα, ό,τι αποδέχεσαι ή όχι ως American Dream. Ο Iñárritu κινητοποιεί, με τον signature overstatin' φακό του νεκρούς και θρησκευτικά σύμβολα για να βαφτίσει δια αίματος τους δυο κόσμους όπου ο αδυσώπητος θρονιάζεται συντρίβοντας τα κόκαλα του διαλλακτικού που αμύνεται θαλερά πριχού τη νομοτελειακή του εξαφάνιση.

Ο Τσίβο θα πάρει το τρίτο cineχόμενο όσκαρ κινηματογράφισης πανάξια όπως και ο Leo κερδίζει με ιδρώτα και αίμα μετά από 4 αποτυχίες το άγαλμά του, κάνοντας την υποκριτική γνωριμία με τον τρόμο του θανάτου. Με αγριότητα και ψυχή έρπουσα στο χιόνι παλεύει ως αγνώριστος από τα μούσια και τις πληγές με το άλλο το τέρας τον Hardy που μοιράζει παλμό και κουλαντρισμένη τρέλα σε κάθε κάδρο. Τα $150 μύρια παραγωγής που αποκλείεται να γυρίσουν σε εισπράξεις ήταν η τρέλα να γυριστούν τα πάντα με πραγματικό φως – δείγμα του λοξού εστετισμού του Μεχικάνου που είναι τουλάχιστον μια κλάση ανώτερος από οτιδήποτε έχει κάνει στη ζωή του ο Malick. Είναι όμως αμετροεπής και υπερφιλόδοξος. Είναι. Σε προκαλώ όμως να κοιτάξεις πολλά χρόνια πίσω και να βρεις τέτοια άγρια, αδυσώπητη ομορφιά να σου μαστιγώνει τις αισθήσεις μέχρι τελικής πτώσεως.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Ιανουαρίου 2016 από την Odeon

του Zoe Berriatúa. Με τους Jorge Clemente, Emilio Palacios, Beatriz Medina, Olivia Baglivi, Nacho Coronado, Macarena Gómez

Οι Μπάτμαν του περιθωρίου

του zerVo (@moviesltd)

Τα ιδιαίτερα ζόρια της χρονικής περιόδου που οδηγεί στην ενηλικίωση, αποτελούν πλέον ένα από τα σημαντικότερα θέματα προς συζήτηση που θέτει ο παγκόσμιος κινηματογράφος, εφόσον όλο και περισσότερες δημιουργίες, ασχολούνται με την δύσκολη, για κάθε φύλο, εποχή της εφηβείας. Ως συνήθως, σε τέτοιου διεθνούς επιπέδου ζητήματα, μπορεί την κουβέντα να έχει ανοίξει το Γαλλικό σινεμά, αφού ένα μεγάλο μέρος της πρόσφατης παραγωγής του έχει σκύψει πάνω από τα προφανή προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι, η μία μετά την άλλη όμως, οι διεθνείς κινηματογραφίες, όπως στην παρούσα περίπτωση η Ισπανική. Παρότι στην εκκίνηση τους οι Les Heroes Del Mal σκορπίζουν υψηλές προσδοκίες, εντούτοις στην συνέχεια χάνουν τον προσανατολισμό τους και δεν βγάζουν το απαιτητό ζουμί, καθώς οδηγούνται σε μονοπάτια ιδιαίτερα πεσιμιστικά και περιθωριακά.

Από τις πρώτες κιόλας στιγμές της καινούργιας σχολικής χρονιάς, στο λύκειο της Ισπανικής περιφερειακής μεγαλούπολης, ο Άριτζ και ο Εστέμπαν θα αντιληφθούν πως δεν ανήκουν στην φατρία των εκλεκτών, των ισχυρών, των καμπόσων της τάξης. Αντιθέτως, σε οποιαδήποτε κίνηση τους, ο βαρύμαγκας της σειράς, θα επιβάλλει τον δικό του Νόμο της βίας, μαυρίζοντας τους στο ξύλο και ρεζιλεύοντας τους μπροστά στην συμμαθητική ομήγυρη. Η είσοδος στην άτυπη ακόμη ομάδα τους, την συνομήλικης τους Σάρα, θα τους δώσει το απαιτούμενο κίνητρο να σχεδιάσουν το πλάνο αντίστασης και εκδίκησης προς το πρόσωπο εκείνων που τους καταδυναστεύουν και τους λοιδορούν. Μια αντίδραση που σύντομα θα οδηγηθεί στις ακρότητες και οι συνέπειες της θα είναι οδυνηρές για όλους.

Λογικό κι επόμενο της αρχικής (και φαινομενικής) ισχυροποίησης της τριμελούς φράξιας των τιμωρών, είναι να επέλθει το σχίσμα και η διχόνοια, ειδικά από την στιγμή που στην μέση θα μπει ο έρως και θα κτιστεί δίδυμο πιο αγκαλιασμένο σε σχέση με το όλο, συνεπώς η κάθε πράξη στο εφεξής θα χαρακτηρίζεται από ζήλια, φθόνο, ακόμη και από δόλο. Ο εισαγωγικός σκοπός λειτουργίας του τιμ των ερασιτεχνών Batman της αντίπερα όχθης, που αυτόκλητα θα υποδυθούν τους αποδίδοντες την δικαιοσύνη, θα χάσει την σημασία του, ενόσω θα υπάρξουν (και παρεξηγούμενες) συμμαχίες που θα ανατρέψουν τα δεδομένα. Πορεία που αγνοώ τους πραγματικούς λόγους που επέλεξε να ακολουθήσει ο δημιουργός, ρίχνοντας φως πιότερο στο βάθος χαρακτήρων εξεζητημένων, έως και μη υπαρκτών και όχι στο ρεαλιστικό θέμα που εν αρχή είχε στην ατζέντα του.

Κι όλα αυτά παρότι πλησίασε στο ίντρο του με έκδηλη ειρωνεία, χρησιμοποιώντας μελωδίες κλασσικές και χορογραφίες βουβών μαθητών, το περιβάλλον εκείνο του σχολειού που στην πραγματικότητα θα έπρεπε να διδάσκει, να γαλουχεί, να μεγαλώνει σωστά τον εντός ολίγου χρήσιμο πολίτη, αντιθέτως δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για να οξυνθεί ακόμη παραπάνω το σιχαμερό φαινόμενο του bullying. Το σενάριο μάλιστα αφήνει απέξω - αδίκως εκτιμώ - όλους εκείνους τους κοινωνικούς παράγοντες που συντείνουν στα βίαια ξεσπάσματα των νέων, οικονομική κρίση, ανέχεια, αβεβαιότητα για το αύριο, δικαιολογώντας τις αιματηρές συμπλοκές απλά και μόνο με το σκεπτικό που στριφογυρνά στο μυαλό των πιτσιρικάδων, για το ποιος είναι ο ισχυρότερος, ο πιο μπρατσωμένος, εκείνος που αν και εφόσον κερδίσει την μάχη, θα αποσπάσει και την εκτίμηση της μικρής μαθητικής κοινωνίας.

Άρα με τα κατορθώματα τους οι Τρεις Αόρατοι Εκδικητές, πέρα από την αυτοικανοποίηση, δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα παραπάνω, εφόσον οι πράξεις τους δεν δημοσιοποιούνται, άρα δεν γίνονται ούτε ήρωες, ούτε δημοφιλείς. Πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης, έχοντας όμως την αμέριστη υποστήριξη του βετεράνου Alex de la Inglesia, ο Zoe Berriatua, έχει κάποιες όμορφες ιδέες για το πως πρέπει να ξεγυμνώσει στην οθόνη την πλοκή του και δείχνει πως ξέρει να στήνει την κάμερα μπροστά στα υποκείμενα του. Το υπέρ το δέον φιλόδοξο σκριπτ όμως τον προδίδει, ειδικά την στιγμή που οι μακροσκελείς διάλογοι, αναγκαστικά πρέπει να βγουν από τα στόματα ηθοποιών όχι απλώς άπειρων, αλλά και πολύ κακώς επιλεγμένων για τους ρόλους. Η διανομή ακραία δραματικών προσωπικοτήτων, σε ούτε καλά καλά φοιτητές δραματικής σχολής, αναδεικνύεται ως η αχίλλειος πτέρνα του φιλμ, που άμεσα χάνει την σοβαρότητα του, όταν εκείνοι υποχρεούνται να βγάλουν το παραπάνω συναίσθημα. Και το ότι κάποιοι εξ αυτών τιμήθηκαν σε διεθνείς διοργανώσεις, μόνο προβληματισμό για το κύρος των συγκεκριμένων θεσμών μπορεί να προκαλέσει...

Για πες: Σε γενικές γραμμές μου αφέθηκε η αίσθηση πως ο Σπανιόλος πάνω στην στιγμή που απίστευτα παρορμητικός θα προκαλούσε ένα γενικευμένο βίαιο μακελειό, με περιστατικά που έχουν εμφανιστεί σε ουκ ολίγα μαθησιακά ιδρύματα ανά τον κόσμο, επιλέγει να πατήσει χειρόφρενο και να στρίψει απότομα σε ένα σοκάκι, που συναντά κάποιες άλλες πτυχές της νεανικής ανατάραξης: ο καταπιεσμένος ερωτισμός, η λαθεμένες εκτιμήσεις της έννοιας της φιλίας, η κατάθλιψη, η αυτοκαταστροφή. Σύμφωνοι, δεδομένα πρέπει ο φακός να δει όλο το εφηβικό ζήτημα σφαιρικά, πρέπει να το κάμει όμως ρεαλιστικά και με συνέπεια. Και η εκτίμηση μου είναι πως ο Berriatua φόρτωσε τους μελαγχολικούς 17ρηδες του, με πολύ περισσότερα άγχη, από όσα θα μπορούσαν να αντέξουν. Και τελικώς δεν τα αντέχουν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Ιανουαρίου 2016 από την Weird Wave

Ολοκληρώθηκε η διαδικασία της επιλογής των φιλμς που θα απαρτίσουν το Διαγωνιστικό Τμήμα του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. 23 ταινίες από όλο τον κόσμο θα συμμετάσχουν στο φημισμένο ετήσιο Wettbewerb, με τις 18 από αυτές να ρίχνονται στην κούρσα για την κατάκτηση των βαρύτιμων Άρκτων, ενώ 19 από αυτές αποτελούν παγκόσμιες πρεμιέρες. Οι χώρες που θα εκπροσωπηθούν στο σημαντικότερο τμήμα του θεσμού είναι οι Βέλγιο, Βοσνία Ερζεγοβίνη, Καναδάς, Δανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιράν, Ιταλία, Μεξικό, Ολλανδία, Νέα Ζηλανδία, Κίνα, Φιλιππίνες, Πολωνία, Πορτογαλία, Σιγκαπούρη, Σουηδία, Τυνησία, Ηνωμένο Βασίλειο και φυσικά Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Οι ταινίες που συγκροτούν την διαγωνιστική ομάδα της φετινής Μπερλινάλε, που θα εκκινήσει τις διεργασίες της στις 11 Φεβρουαρίου για να τις ολοκληρώσει με την διαδικασία των βραβεύσεων, ακριβώς δέκα ημέρες κατοπινά στο λαμπερό Berlinale Palast, είναι οι ακόλουθες:

24 Wochen (24 Weeks)
Γερμανία
Σκηνοθεσία: Anne Zohra Berrached (Two Mothers)
Ηθοποιοί: Julia Jentsch, Bjarne Mädel, Johanna Gastdorf, Emilia Pieske
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Chang Jiang Tu (Crosscurrent)
Κίνα
Σκηνοθεσία: Yang Chao (Passages)
Ηθοποιοί: Qin Hao, Xin Zhi Lei
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Chi-Raq
ΗΠΑ
Σκηνοθεσία: Spike Lee (Malcom X, Do the Right Thing)
Ηθοποιοί: Nick Cannon, Wesley Snipes, Teyonah Parris, Jennifer Hudson, Angela Bassett, John Cusack, Samuel L. Jackson
Διεθνής Πρεμιέρα – Εκτός συναγωνισμού

Des nouvelles de la planète Mars (News from planet Mars)
Γαλλία / Βέλγιο
Σκηνοθεσία: Dominik Moll (Lemming, Harry, He’s Here to Help)
Ηθοποιοί: François Damiens, Vincent Macaigne, Veerle Baetens, Jeanne Guittet, Tom Rivoire
Παγκόσμια Πρεμιέρα – Εκτός συναγωνισμού

Inhebbek Hedi (Hedi)
Τυνησία / Βέλγιο / Γαλλία
Σκηνοθεσία: Mohamed Ben Attia
Ηθοποιοί: Majd Mastoura, Rym Ben Messaoud, Sabah Bouzouita, Hakim Boumessoudi, Omnia Ben Ghali
Παγκόσμια Πρεμιέρα – First feature

Mahana (The Patriarch)
Νέα Ζηλανδία
Σκηνοθεσία: Lee Tamahori (The Devil's Double, Die Another Day, Once Were Warriors)
Ηθοποιοί: Temuera Morrison, Akuhata Keefe, Nancy Brunning, Jim Moriarty, Regan Taylor, Maria Walker
Παγκόσμια Πρεμιέρα – Εκτός συναγωνισμού

Saint Amour
Γαλλία / Βέλγιο
Σκηνοθεσία: Benoît Delépine, Gustave Kervern (Mammuth, Le grand soir)
Ηθοποιοί: Gérard Depardieu, Benoît Poelvoorde, Vincent Lacoste, Céline Sallette
Παγκόσμια Πρεμιέρα – Εκτός συναγωνισμού

Soy Nero
Γερμανία / Γαλλία / Μεξικό
Σκηνοθεσία: Rafi Pitts (The Hunter, It's Winter)
Ηθοποιοί: Johnny Ortiz, Rory Cochrane, Aml Ameen, Darell Britt-Gibson, Michael Harney
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Cartas da guerra (Letters from War)
Πορτογαλία
Σκηνοθεσία: Ivo M. Ferreira (Na Escama do Dragão)
Ηθοποιοί: Miguel Nunes, Margarida Vila-Nova
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Ejhdeha Vared Mishavad! (A Dragon Arrives!)
Ιράν
Σκηνοθεσία: Mani Haghighi (Modest Reception, Men at Work)
Ηθοποιοί: Amir Jadidi, Homayoun Ghanizadeh, Ehsan Goudarzi, Kiana Tajammol
Διεθνής Πρεμιέρα

Fuocoammare (Fire at Sea) – ντοκιμαντέρ
Ιταλία / Γαλλία
Σκηνοθεσία: Gianfranco Rosi (Sacro GRA, El Sicario - Room 164)
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Hele Sa Hiwagang Hapis (A Lullaby to the Sorrowful Mystery)
Φιλιππίνες / Σιγκαπούρη
Σκηνοθεσία: Lav Diaz (From What Is Before, Norte, the End of History, Melancholia)
Ηθοποιοί: John Lloyd Cruz, Piolo Pascual, Hazel Orencio, Alessandra De Rossi, Joel Saracho, Susan Africa, Sid Lucero, Ely Buendia, Bernardo Bernardo, Angel Aquino, Cherie Gil
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Kollektivet (The Commune)
Δανία / Σουηδία / Ολλανδία
Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg (The Hunt, Submarino, It's All About Love)
Ηθοποιοί: Trine Dyrholm, Ulrich Thomsen, Helene Reingaard Neumann, Marta Sofie Wallstrøm Hansen, Lars Ranthe, Fares Fares, Magnus Millang, Anne Gry Henningsen, Julie Agnete Vang
Διεθνής Πρεμιέρα

L’avenir (Things to Come)
Γαλλία / Γερμανία
Σκηνοθεσία: Mia Hansen-Løve (Eden, Goodbye First Love, Father of My Children)
With Isabelle Huppert, Roman Kolinka, Edith Scob, André Marcon
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Quand on a 17 ans (Being 17)
Γαλλία
Σκηνοθεσία: André Téchiné (Les Témoins)
Ηθοποιοί: Sandrine Kiberlain, Kacey Mottet Klein, Corentin Fila, Alexis Loret
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Smrt u Sarajevu / Mort à Sarajevo (Death in Sarajevo)
Γαλλία / Βοσνία Ερζεγοβίνη
Σκηνοθεσία: Danis Tanović (An Episode in the Life of an Iron Picker, No Man’s Land)
Ηθοποιοί: Jacques Weber, Snežana Vidović, Izudin Bajrović, Vedrana Seksan, Muhamed Hadžović, Faketa Salihbegović-Avdagić, Edin Avdagić
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Zjednoczone Stany Miłosci (United States of Love)
Πολωνία / Σουηδία
Σκηνοθεσία: Tomasz Wasilewski (Floating Skyscrapers)
Ηθοποιοί: Julia Kijowska, Magdalena Cielecka, Dorota Kolak, Marta Nieradkiewicz, Łukasz Simlat, Andrzej Chyra, Tomek Tyndyk
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Boris sans Béatrice (Boris without Béatrice)
Καναδάς
Σκηνοθεσία: Denis Côté (Vic+Flo Saw a Bear)
Ηθοποιοί: James Hyndman, Simone-Elise Girard, Denis Lavant, Isolda Dychauk, Dounia Sichov
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Genius
Ηνωμένο Βασίλειο / ΗΠΑ
Σκηνοθεσία: Michael Grandage
Ηθοποιοί: Colin Firth, Jude Law, Nicole Kidman, Laura Linney, Guy Pearce, Dominic West
Παγκόσμια Πρεμιέρα - Σκηνοθετικό ντεμπούτο

Alone in Berlin
Γερμανία / Γαλλία / Ηνωμένο Βασίλειο
Σκηνοθεσία: Vincent Perez (The Secret)
Ηθοποιοί: Brendan Gleeson, Emma Thompson, Daniel Brühl, Mikael Persbrandt
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Midnight Special
ΗΠΑ
Σκηνοθεσία: Jeff Nichols (Mud, Take Shelter)
Ηθοποιοί: Michael Shannon, Joel Edgerton, Kirsten Dunst, Adam Driver, Jaedan Lieberher, Sam Shepard
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Zero Days - ντοκιμαντέρ
ΗΠΑ
Σκηνοθεσία: Alex Gibney (Taxi to the Dark Side)
Παγκόσμια Πρεμιέρα

Hail, Caesar!
Σκηνοθεσία: Joel και Ethan Coen
Ηθοποιοί: Josh Brolin, George Clooney, Alden Ehrenreich, Ralph Fiennes, Jonah Hill, Scarlett Johansson, Frances McDormand, Tilda Swinton, Channing Tatum
Διεθνής Πρεμιέρα – Εκτός συναγωνισμού

Worst Heroes Ever! Εδώ κι αν μιλάμε για την απόλυτη σύναξη κακών, ιδιόμορφων, παρανοϊκών και ουσιαστικά ανήθικων χαρακτήρων, που ξεπήδησαν μέσα από τις σελίδες των κόμικ της DC για να δώσουν ραντεβού στα καρέ του πολυαναμενόμενου και φασαριόζικου Suicide Squad. Όλα τα αποβράσματα, Ρικ Φλαγκ, Κάπτεν Μπούμερανγκ, Κίλλερ Κροκ, Χάρλει Κουίν, Ντεντσοτ, Enchantress και φυσικά ο κορυφαίος όλων ο περιβόητος Τζόκερ, ενώνονται κάτω από την ίδια στέγη, που η ίδια η κυβέρνηση θα οργανώσει, προκειμένου να πάρουν μέρος σε μια μυστική και άκρως επικίνδυνη αποστολή. Η Ομάδα Αυτοκτονίας που σκηνοθετικά καθοδηγείται από τον David Ayer, δημιουργό του ιδιόρρυθμου End Of Watch, του καταιγιστικού Sabotage και του κλειστοφοβικού πολεμικού περιπετειώδους Fury, μόλις έκανε την πρώτη της κοινή παρουσία μέσα από το τρέιλερ που διένειμε η Warner Bros, επενδύοντας σημαντικά στο πρότζεκτ και αναμένοντας μια ενθουσιώδη εμπορική πορεία, από τις 5 Αυγούστου 2016, όταν και θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες όλου του κόσμου. ΣΤο πιο καυτό κινηματογραφικό καλοκαίρι των τελευταίων ετών!

Άλλωστε και το καστ από μόνο του προδιαθέτει για ένα μίτινγκ πολύ υψηλού επιπέδου, εφόσον αποτελείται από αστέρες υψηλού διαμετρήματος, όπως οι Will Smith (Deadshot), Joel Kinnaman (Rick Flagg), Margot Robbie (Harley Quinn), Jared Leto (Joker), Jai Courtney (Boomerang), Cara Delevingne (Enchantress), Adewale Akinnuoye Agbaje (Killer Croc). Η Viola Davis - για πολλοστή φορά - θα υποδυθεί την κρατική λειτουργό, ενώ συμμετέχουν ακόμη και οι Common, Jay Hernandez, Adam Beach και Ike Barinholtz.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Αυγούστου 2016 από την Tanweer

Καλησπέρα σας. Ζητούμε συγνώμη για την διακοπή. Έχοντας συμμετάσχει στο περιφερειακό τμήμα Ορίζοντες του φεστιβάλ της Βενετίας, αλλά και στην πιο πρόσφατη εκδοχή του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αφήνοντας μάλιστα ιδιαίτερα θετικές κριτικές, το Interruption του Γιώργου Ζώη, λίγες μόλις ημέρες πριν κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στις αίθουσες, αποκτά το δικό του τρέιλερ, που είναι αρκούντως ενημερωτικό, για όσα λαμβάνουν χώρα στο φιλμ. Μια μεταμοντέρνα θεατρική παράσταση μιας κλασικής αρχαίας τραγωδίας, και συγκεκριμένα της «Ορέστειας», ανεβαίνει σε ένα κεντρικό θέατρο της Αθήνας. Όπως κάθε βράδυ, οι θεατές κάθονται στις θέσεις τους και η παράσταση ξεκινά. Ξαφνικά, τα φώτα σβήνουν και η σκηνή βυθίζεται στο σκοτάδι. Μια ομάδα αγοριών και κοριτσιών με όπλα στα χέρια ανεβαίνουν στη σκηνή. Ζητάνε συγγνώμη για τη διακοπή μέσω του ηγέτη τους και προσκαλούν όσους θεατές επιθυμούν να ανέβουν στη σκηνή μαζί τους. Κάποιοι το επιχειρούν. Κανείς όμως δεν ξέρει αν αυτό που συμβαίνει είναι ένα χάπενινγκ ενταγμένο στην παράσταση ή κάτι εντελώς διαφορετικό. Η πρώτη εκτίμηση μας για το φιλμ, βρίσκεται αυτούσια στην ανταπόκριση από την συμπρωτεύουσα, δίνοντας το στίγμα του τι πρόκειται να παρακολουθήσουμε από τις 28 Ιανουαρίου, όταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός ιδιαίτερα ταλαντούχου δημιουργού, θα προβληθεί σε διακεκριμένους κινηματογράφους, όπως εκείνος της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Οι βασικοί ρόλοι μοιράζονται σε εξαιρετικούς ερμηνευτές, όπως οι Αλέξανδρος Βαρδαξογλου, Σοφία Κόκκαλη, Παύλος Ιορδανόπουλος, Χρήστος Καρτέρης, Ρομάνα Λόμπατς, Αγγελική Μαργέτη, Νατάσα Μπρουζιώτη, Αινείας Τσαμάτης, Κωσνταντίνος Βουδούρης, Μαρία Καλλιμάνη, Αρετή Σειδαρίδου, Αλεξία Καλτσίκη, Χρήστος Στέργιογλου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Ιανουαρίου 2016

Ωχ, νέοι γειτόνοι! Παρότι μετριότατο, απελπιστικά φασαριόζικο δίχως την συναίσθηση της καλής κωμωδίας μέσα του, εντούτοις το πρώτο Neighbors (Ανυπόφοροι Γείτονες) αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές εκπλήξεις του 2014, ειδικά στην πατρίδα του την Αμερική. Λογικό κι επόμενο να αποκτήσει λοιπόν και μάλιστα πολύ σύντομα το πρώτο τους αδελφάκι, που θα στοχεύσει να βάλει στα ταμεία της Universal, νούμερο κοντινό στα 270 εκ. που πέτυχε στο παγκόσμιο Box Office. Με τον τίτλο Neighbors 2: Sorority Rising και με τον Nicholas Stoller να επιστρέφει στην σκηνοθετική καρέκλα, το φιλμ επαναφέρει τους δύο βασικούς χαρακτήρες της υπόθεσης στο επίκεντρο της ιστορίας του, για να ενώσουν τις δυνάμεις τους, ενάντια στην θηλυκή αδελφότητα, που μόλις κατέλυσε στο παραδιπλανό σπίτι και στοχεύει να τους πάρει τα πρωτεία στην καταπάτηση της κοινής ησυχίας. Κι όλα αυτά λίγο πριν ο Μακ - ο συνεσταλμένος φαμιλιάρης της πλοκής - και η γυναίκα του, αποκτήσουν δεύτερο παιδί, γεγονός που θα τους ωθήσει να μετακομίσουν στα πιο ήρεμα και χαλαρά προάστια της μεγαλούπολης. Το τρέιλερ που κινείται σε πανομοιότυπα χνάρια με το ορίτζιναλ, υπόσχεται και πάλι έναν πανζουρλισμό επί της οθόνης, κάτι που θα δούμε αν θα συμβεί στις 20 του ερχόμενο Μαΐου.

Φυσικά μαζί με τους ρόλους τους, γυρίζουν και οι πρωταγωνιστές Seth Rogen και Zac Efron, έχοντας από κοντά και την όμορφη Rose Byrne, ενώ στην παρέα τους προστίθεται και η Chloe Grace Moretz, υποδυόμενη την ηγέτιδα των ασταμάτητων κοριτσιών. Ομάδα ερμηνευτική που ολοκληρώνουν και οι Kiersey Clemons, Beanie Feldstein, Carla Gallo, Ike Barinholtz.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Νοτιάς	Feelgood Ent.	1	92	41.886	41.886
2	Ένας Άλλος Κόσμος	Village	5	82	33.957	549.101
3	The Hateful Eight	Odeon	2	72	18.602	62.501
4	Star Wars: The Force Awakens	Feelgood Ent.	4	72	17.424	413.026
5	The Big Short	Odeon	2	36	15.424	43.240
6	Secret In Their Eyes	Seven / Spentzos	1	28	11.548	11.548
7	The Little Prince	Feelgood Ent.	3	88	11.027	79.875
8	The Good Dinosaur	Feelgood Ent.	5	72	9.612	167.911
9	In The Heart Of The Sea	Tanweer	3	29	5.506	76.260
10	Rams	AMA Films	1	2	1.700	1.700

Αναμφίβολα το μεγάλο γεγονός της εβδομάδας, σε ότι αφορά στην στατιστική ανάλυση του Τοπ 10, είναι πως στις δύο κορυφαίες θέσεις του, βρίσκονται αντιστοίχως δύο εγχώριες παραγωγές, γεγονός που αντίστοιχό του, χάνεται σε μεγάλο βάθος χρόνου και που δείχνει πως το κοινό είναι διατεθειμένο να υποστηρίξει τις αξιόλογες προτάσεις των Ελλήνων σκηνοθετών. Βεβαίως με γνωστό το τελικό σκορ της Πολιτικης Κουζίνας, που άγγιξε σε νούμερα το 1 εκατομμύριο, οι 42 χιλιάδες επισκέψεις στον Νοτιά, μέσα στο πρώτο τετραήμερο του, δεν ανταποκρίνονται και στον στόχο, που σίγουρα θα ήταν νούμερο εξαψήφιο. Παρόλα αυτά η νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη, έχει την ικανοποίηση τόσο της πρωτιάς, όσο και του ότι έριξε από το ψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου, τον Ένα Άλλο Κόσμο του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, που πάντως θεωρείται ο μεγαλύτερος θριαμβευτής των γκισέ, με 550 χιλιάδες εισιτήρια, αριθμός που έχει ήδη υπερκαλύψει το αντίστοιχο ρεκόρ της προηγούμενης ταινίας του. Το στοιχείο πάντως, πως 75 χιλιάδες θεατές τίμησαν το Ελληνικό σινεμά μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, μόνο ως αισιόδοξο μπορεί να εκληφθεί.

Στο χάλκινο μετάλλιο, ο τελευταίος Tarantino και το The Hateful Eight του, πραγματοποίησε μια πολύ καλή δεύτερη εβδομάδα, φτάνοντας τις 62 χιλιάδες στο σύνολο, την ίδια στιγμή που το The Big Short, άγγιξε τις 44 χιλ. αξιοπρεπές αν μη τι άλλο, για την δυσκολία της ανάγνωσης των αριθμών και των ορολογιών του. Το Έβδομο Star Wars ξεπέρασε και αυτό όπως αναμενόταν τις 410 χιλιάδες συνολικά και θετει εαυτόν στα σίγουρα εντός της εμπορικότερης δεκάδας της χρονιάς. Μικρή απογοήτευση, όπως ήταν και η ταινία άλλωστε, η πενιχρή προσέλευση του ανούσιου ριμέικ Secret In Their Eyes, που παρόλα τα αστέρια της σύνθεσης του, δεν ξεπέρασε τις 12 χιλιάδες κάρτες, ενώ στα πολύ θετικά του ΠΠΣΚ, το διχίλιαρο του Rams, σε μόλις δύο αίθουσες, που γέμισαν από διψασμένους για καλό σινεμά σινεφίλ.

Μια από τις ταινίες με τις περισσότερες υποψηφιότητες στα προσεχή Όσκαρς, το The Revenant που αναμένεται να χαρίσει στον Leonardo DiCaprio, το πρώτο χρυσό αγαλματάκι της καριέρας του, ανοίγει την ερχόμενη Πέμπτη, επιδιώκοντας να ρίξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, που θα προσελκύσουν τους θεατές στην σκοτεινή αίθουσα.

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Ένας στρατιώτης που έγινε παράνομος. Ένας παράνομος που έγινε ηγέτης. Ένας ηγέτης που έδωσε όραμα στην επανάσταση! Βασισμένη σε πραγματικά, ιστορικά περιστατικά, είναι η καινούργια ταινία Free State Of Jones, του επί τέσσερις φορές υποψήφιου για την Οσκαρική διάκριση, σκηνοθέτη Gary Ross (Seabiscuit, Big, Dave στα σενάρια) που έγινε γνωστότερος εσχάτως ως ο δημιουργός του πρώτου Hunger Games. Πρόκειται για μια επική και δραματική περιπέτεια εποχής, που μας ταξιδεύει χρονικά στην εποχή του Εμφυλίου Πολέμου της Αμερικής, περιγράφοντας την δράση ενός ραντσέρη από τον Νότο, του Νουτ Νάιτ, που πολεμώντας στο πλευρό της Συνομοσπονδίας, αποτίναξε την στολή αντιλαμβανόμενος την αδικία και οργάνωσε στάση εναντίον της, δίνοντας οπλισμό και ηθικά πιστεύω στους σκλαβωμένους μαύρους των υπό καθεστώς διακρίσεων πολιτειών. Μια αντίδραση που είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία ενός ανεξάρτητου κρατιδίου, της Ελεύθερης Περιοχής του Τζόουνς, στην καρδιά μέσα του σκληροπυρηνικού Μισισίπι. Μια ακριβή παραγωγή, που αναβιώνει τα αιματηρά και ακραία περιστατικά που έλαβαν χώρα μια δύσκολη περίοδο της ιστορίας των ΗΠΑ, όπως αποκαλύπτει και το εξαιρετικό και αναλυτικό τρέιλερ, με το οποίο η ΙΜ Global προαναγγέλλει την έξοδο του έργου στις αίθουσες στις 13 Μαΐου 2016.

Αν ήταν μια φορά εκλεκτικός ο Matthew McConaughey, πριν από το Όσκαρ ερμηνείας που απέκτησε, πλέον είναι πολλές περισσότερες και οι ρόλοι που διαλέγει για να υποδυθεί, είναι ιδιαίτερα ψαγμένοι καλλιτεχνικά. Όπως ακριβώς συμβαίνει κι εδώ, που αναμένεται να φτάσει για μια ακόμη φορά κοντά στις nods τις Ακαδημίας, αποδίδοντας τον γεμάτο Αρχές και μαχητικότητα Southern. Στο πλευρό του συνυπάρχουν και οι Gugu Mbatha Raw, Keri Russell και Mahershala Ali.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 από την Spentzos Films

Πάντα με την μητέρα μου! Μια τριετία μετά από το μεγαλύτερο φάουλ της καριέρας του, ο πιο αγαπημένος των Ευρωπαίων σκηνοθετών, Pedro Almodovar, αφήνει πέρα τις σαχλαμάρες επιπέδου Los Amantes Pasajeros για να ασχοληθεί με το δραματικό σινεμά και ε τα θέματα που περιστρέφονται γύρω από την γυναίκα και που αποδεδειγμένα λατρεύει να επιμελείται. Τίτλος του φιλμ, λιτός και μονολεκτικός, Julieta και έρχεται χωρίς πολλές πληροφορίες για το τι ακριβώς συμβαίνει στην πλοκή του, εκτός από το γεγονός ίσως πως παρουσιάζει την πορεία της ίδιας γυναίκας, σε δύο διαφορετικές φάσεις της ζωής της, με διαφορά κάποιων δεκαετιών. Όλα τα μοιραία κτυπήματα που έχουν συμβεί στην κεντρική ηρωίδα, προέρχονται από την Σιωπή - Silencio δηλαδή, όπως είναι και η αρχική μαρκίζα της ταινίας, πριν αποκτήσει την τελική της μορφή. Ελάχιστα δευτερόλεπτα διαρκεί το εισαγωγικό τρέιλερ της παραγωγής της El Deseo (φυσικά), που δεν είναι αρκετά για να απεικονίσουν κάποιες περισσότερες λεπτομέρειες της υπόθεσης. Το βέβαιο είναι πως η Χουλιέτα θα κάνει την επίσημη εμφάνιση της στην πατρίδα της την Ισπανία στις 8 Απριλίου από την Sony Classics και ακολούθως θα πάρει τον δρόμο των διεθνών διανομών, ταξιδεύοντας ακόμη και στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Δύο καινούργια φυντάνια θα παρουσιάσει εδώ ο Μέγας Πέτρος, δύο νέες πρωταγωνίστριες που δεδομένα τα ονόματα τους θα συζητήσουμε κατόπιν της κυκλοφορίας. Πρόκειται για την Adriana Ugarte και την Emma Suarez, εξαιρετικών εμφανισιακών προσόντων αμφότερες, όπως πηγάζει από το προσεγμένο πόστερ. Μαζί τους θα εμφανιστεί και η κλασσική Almodovarική ηθοποιός Rossy De Palma.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Οκτωβρίου 2016 από την Odeon