Movies Ltd

Πάντα υπάρχει χώρος για καλές – και για κακές! - ταινίες!

Μου τη δίνει που αργώ πάντοτε να κάνω ανασκοπήσεις. Οι συνάδελφοι από την Αθήνα τις έχουν έτοιμες από τα μέσα του Δεκέμβρη! Λογικό, βεβαίως βεβαίως. Μπορούν να το κάνουν αυτό, μιας που έχουν προλάβει να δουν όλες τις ταινίες οι οποίες βγαίνουν μέσα στο έτος. Συμβάλλουν σε αυτό τόσο οι δημοσιογραφικές προβολές (που δεν γίνονται στη Θεσσαλονίκη – καλώς, δυστυχώς!) όσο και οι επισκέψεις τους σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Προσωπικά, αγκομαχώ να καλύπτω τα κενά που δημιουργούνται κάθε βδομάδα. Έτσι, έχουν μείνει πολλές ταινίες, οι οποίες ακούγονται ενδιαφέρουσες, εκτός της λίστας που θα σας παρουσιάσω σε λίγες αράδες παρακάτω. Θα προσπαθήσω να τις δω κι αυτές μέχρι τις 17 Ιανουαρίου, οπότε έχουμε deadline από την ΠΕΚΚ (Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου), της οποίας είμαι περήφανο μέλος. Κι αυτό ίσως να διαφοροποιήσει κατά τι τη λίστα που παρουσιάζω εδώ. Ίσως πάλι και όχι...

Από τις ταινίες που είδα, στη λίστα δεν χώρεσαν πολλές που αγάπησα, όπως «Το τραγούδι του Φοίνικα» του Christian Petzold, «Η φυλή» του Miroslav Slaboshpitsky, «Με σειρά εξαφάνισης» του Hans Petter Moland, «Μάκβεθ» του Justin Kurzel, «Ατίθασες» της Deniz Gamze Ergüven, «Ο κύριος Χολμς» του Bill Condon, «Ο κος Τέρνερ» του Mike Leigh, «Ταξίδι στην Ιταλία» του Michael Winterbottom, «Slow West» του John Maclean, «Spy» του Paul Feig, «Ο γιος του Σαούλ» του László Nemes, «45 χρόνια» του Andrew Haigh, «Μαχητές των δρόμων 7» του James Wan και «Τα μυαλά που κουβαλάς» των Pete Docter και Ronnie Del Carmen.

Σε αυτές που μου έχουν μείνει να δω αναφέρω μεταξύ των άλλων τις «Η διάσωση» του Ridley Scott, «Δίδυμοι θρύλοι» του Brian Helgeland, «Βόλτα στο κενό» του Robert Zemeckis, «Το αλάτι της γης» των Juliano Ribeiro Salgado και Wim Wenders, «Mommy» του Xavier Dolan, «Έρωτας με την πρώτη μπουνιά» του Thomas Cailley, «Μήπως είσαι ο τύπος μου;» του Lucas Belvaux και «Ένα κορίτσι γυρίζει σπίτι μόνο του τη νύχτα» της Ana Lily Amirpour.

Και με αυτά και με αυτά, without further ado, ιδού η δεκάδα μου για τις πιο αγαπημένες μου ταινίες μέσα στο 2015 (η σειρά είναι απόλυτα αξιολογική):

1) «Λεβιάθαν» (Leviafan) του Andrey Zvyagintsev
2) «Ο νόμος της αγοράς» (La loi du marché) του Stéphane Brizé
3) «Mad Max: Ο δρόμος της οργής» (Mad Max: Fury Road) του George Miller
4) «Birdman» του Alejandro González Iñárritu
5) «Μακριά από τους ανθρώπους» (Loin des hommes) του David Oelhoffen
6) «Ανωτέρα βία» (Force Majeure) του Ruben Östlund
7) «Ο αστακός» (The Lobster) του Γιώργου Λάνθιμου
8) «Σε ακολουθεί» (It Follows) του David Robert Mitchell
9) «Ο ηλίθιος» (Durak) του Yuriy Bykov
10) «Kingsman: Η μυστική υπηρεσία» (Kingsman: The Secret Service) του Matthew Vaughn

Νομίζω όμως πως έχει πλάκα να αναφέρουμε και τις λιγότερο αγαπημένες μας ταινίες για το 2015. Ήταν πολλές, αλλά οι... χειρότερες ήταν οι παρακάτω (και πάλι αξιολογικά):

1) «Η δεύτερη αλήθεια» (En chance til) της Susanne Bier
2) «Το πεπρωμένο της Τζούπιτερ» (Jupiter Ascending) των The Wachowskis
3) «Ο αρχάριος» (The Intern) της Nancy Meyers
4) «Τρελό θηριοτροφείο: Η νέα γενιά» (Vacation) των John Francis Daley, Jonathan M. Goldstein
5) «Ευχήσου κι όλα γίνονται» (Absolutely Anything) του Terry Jones
6) «Μπερδέματα στο Broadway» (She's Funny That Way) του Peter Bogdanovich
7) «Καταδίωξη σε δύο ηπείρους» (Survivor) του James McTeigue
8) «Ο εκατοντάχρονος που πήδηξε από το παράθυρο κι εξαφανίστηκε» (Hundraåringen som klev ut genom fönstret och försvann) του Felix Herngren
9) «Ελεύθερος σκοπευτής» (American Sniper) του Clint Eastwood
10) «Μεγάλα μάτια» (Big Eyes) του Tim Burton

Άντε, και του χρόνου (φέτος δηλαδή!) καλύτερα!

Θόδωρος Γιαχουστίδης

του zerVo (@moviesltd)

Με καλεί λοιπόν κι εμένα, ετούτος ο φρενήρης στην λαλιά του Adam Mc Kay, να περάσω σαν καμέο από την ταινία του, με την ιδιότητα του Παγκόσμιου Πρωταθλητή στην Μονόπολη, δίνοντας μου την ευκαιρία να εξηγήσω με πολύ απλά λογάκια, τι ακριβώς τρέχει με το σύστημα. Κι εκεί λοιπόν του αραδιάζω την σαθρότητα του πραγματικού παιχνιδιού, το πόσο ψεύτικο και άδειο είναι με μονάχα δυο κουβέντες. Αν υποθέσουμε πως υπάρχει ένας παίκτης του τετράγωνου γύρω γύρω όλοι με τις οδούς, τα λεφτά, τα κόκκινα ξενοδοχεία και τα ζάρια, που θα παίξει εκατό φορές, τις εβδομήντα ας πούμε θα θησαυρίσει, αλλά τις τριάντα θα μαζεύει από το πάτωμα τα υπάρχοντα του. Κάποιος δεύτερος ενδέχεται να έχει σκορ 50 - 50, ενώ ένας τρίτος μπορεί μονάχα τις δέκα από όλες να θριαμβεύσει και τις λοιπές να χάσει ίσαμε σώβρακο. Μονάχα ένας από όλους τους παίκτες, όσες φορές κι αν επαναληφθεί το ματς, δεν θα βγει ποτέ χαμένος κι ας παρακολουθεί μόνος και σιωπηλός από ψηλά, άπαντες να ιδρώνουν και να αλαφιάζουν αγοραπωλόντας την Εταιρεία Υδάτων και την Πατησίων. Εκείνος ο αόρατος, που μόνο στην έναρξη δηλώνει το παρόν, ο χρηματοδότης των λεφτών, ας πούμε ο τραπεζίτης, που πάντοτε στο φινάλε, τα φραγκάκια Όοοολα, θα τα επαναφέρει στην γκραν κάσα. Γι αυτό σου λέω θεατή μου, παιχνίδι είναι τα πάντα και μάλιστα ληγμένο αποξαρχής. Κι εσύ δεν είσαι ούτε το ένα εκατομμυριοστό της μιας ζαριάς του...

Μοναχικός, απόμακρος, λιγομίλητος και με αρκετές δόσεις παράνοιας στην συμπεριφορά του, ο Μαίκλ Μπάρυ, άσσος των μαθηματικών και τς στατιστικής, που έχει κτίσει ένα αξιοπρεπές όνομα, ανεβάζοντας τα κέρδη των μετοχών του, σε υπερπολλαπλάσιο νούμερο από εκείνο της ημέρας που ξεκίνησε το ποντάρισμα, θα σκεφτεί πρώτος το μεγάλο κόλπο: Κοιτάζοντας πίσω από τις πανίσχυρες γραμμές τις ασφάλειας των χαμηλού ρίσκου ενυπόθηκων τίτλων, θα αντιληφθεί πως μια ενδεχόμενη κατάρρευση των αξιών τους, θα οδηγήσει σε ολοκληρωτική καταστροφή την οικονομία της χώρας, αφού καθένας τους αλληλεπιδρά με αμέτρητους άλλους και το κραχ θα είναι ακαριαίο. Συνεπώς θα ποντάρει ότι έχει και δεν έχει στην καθίζηση των ασφαλών τίτλων, κόντρα σε κάθε λογική, όταν σύσσωμη η αγορά υποστηρίζει ακράδαντα το αντίθετο.

Θεωρώντας τον Μπάρυ ως ένα απλό κουτορνίθι, η συντριπτική πλειοψηφία των παικτών θα τζογάρει στο αντίθετο, δίνοντας του τεράστιο αβάντζο στην γκανιότα. Οι πιο έμπειροι του αγώνα, όμως, όπως ο Εβραίος μεγαλοτραπεζίτης της Νέας Υόρκης Μάρκ Μπάουμ και το κονκλάβιο του, θα αντιληφθούν τι παίζει πίσω από την φαινομενικά ακραία κίνηση, ψάχνοντας το κομματάκι παραπάνω. Οι πληροφορίες που θα συλλέξουν γυρνοβολώντας ολάκερες τις Στέιτς κι ερευνώντας όσα κρύβονται πίσω από τις safe υποθήκες θα είναι καταλυτικές. Όλο το οικοδόμημα, αυτός ο ακέραιος και ευθυτενής financial ουρανοξύστης, δεν διαθέτει στα θεμέλια του ίχνος μπετό. και κάθε ώρα που περνάει, πλησιάζουμε ολοένα και πιο κοντά στην διάλυση του, ωσάν πύργου από τραπουλόχαρτα...

Το ανέκδοτο στην περίπτωση μας ακούει στην περίπτωση των ηθικών αναστολών. Την στιγμή που οι καρχαρίες, είτε καλά μπασμένοι στα τρικ, όπως ο Τζάρεντ Βενέτ, που είναι και ο αφηγητής της πλοκής μας εδώ, είτε ερασιτέχνες που διακονούν ψίχουλα από το γκαράζ του πατρικού τους, καταλαβαίνουν τι τρέχει και κάνουν χώρο στους λογαριασμούς τους για να υποδεχθούν τους μυθικούς παράδες, υπάρχουν και κάποιοι που θα σηκώσουν κίτρινη σημαία προειδοποίησης στο κοντινό τους μάρκετ. Αλλά που? Ούτε με σφύριγμα του σίγουρου αλόγου, οι και καλά πανέξυπνοι της Γουόλ Στριτ και των πιστωτικών κολοσσών, δεν θα πάρουν πρέφα για το τσουνάμι που οσονούπω έρχεται και θα τους παρασύρει στο διάβα του. Οπότε τι λες κι εσύ μέσα σου παικταρά μου banker και σύντομα τρισεκατομμυριούχε? Τα χέρια μου τις ένιψα, το καλό πήγα να κάμω, στην πλάκα με πήρατε, πάρτε δρόμο τώρα κι αφήστε με να χαρώ όσα κέρδισα εν μια και μόνο νύχτα.

Χρονικό των όσων έλαβαν χώρα εκεί στα μέσα της πρώτης μετά μιλένιουμ δεκαετίας, όταν συντελέστηκε το μεγαλύτερο μπαμ των τελευταίων ογδόντα ετών, αρχικά στην Αμερικάνικη οικονομία και κατοπινά σε όλες τις ακόλουθες της, είναι το The Big Short, που σαν δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, με ρόλους και χαρακτήρες, επιχειρεί να φωτίσει ακόμη και τον πιο αδαή από λογιστική, στο πως φτάσαμε στον πάτο του Καιάδα. Με άριστη γνώση στον χειρισμό της καυστικότητας και του κυνισμού, ο Mc Kay, όχι ιδιαίτερα γνώριμος στην διεθνή σινεφίλ κοινότητα, μα πραγματικός θρύλος στις πέραν του Ατλαντικού φιλμικές συνειδήσεις, ένεκα των απίθανα σατιρικών του Anchroman, σπιντάρει για δύο ολόκληρες ώρες, μιξάροντας φράσεις, εκφράσεις και ντοκουμέντα, για να βγάλει στο πανί την αλήθεια, που πολλοί γνωρίζουν, μα ελάχιστοι θα ήθελαν να αντικρίσουν κατάματα.

Μοχλός της ανάπτυξης του θέματος του Μεγάλου Σορταρίσματος, ένα ακόμη εκπληκτικό ερμηνευτικό ανσάμπλ - η χρονιά της ομαδικότητας εφέτος - που λειτουργεί σαν σώμα ένα, σαν καλοκουρδισμένη μηχανή στην αναπαραγωγή των συμβάντων, ανέκδοτων τε και γνώριμων. Από που να πιαστεί κανείς και να ξεκινήσει την αναφορά του? Από τον χαμαιλέοντα Carell, που πέφτει στην κατάθλιψη σκεπτόμενος τα δεινά που προκαλεί η πλεονεξία του? Από τον χεβιμεταλά, ξυπόλητο, paranoid Christan Bale, που με οφθαλμό γυάλινο βλέπει παρασάγγες μακρύτερα από τους ανοιχτομάτηδες που τον περιβάλλουν? Από τον μαυρισμένο σε βαθμό να μην τον αντιλαμβάνεσαι Ryan Gosling, που αποδίδει σε όλο του το εύρος το βλαχαδερό και χωρίς μισή τύψη αρπαχτικό? Ή από τον μεστότερο από ποτέ αποδοτικά Brad Pitt, που σε μια χαρακτηριστική υποιστορία, ντύνεται την φόρμα του μετρ επιχειρηματία,  που παίζει στα δάκτυλα τα δις, έστω και σε χώρους που κυκλοφορούν μπατίρηδες και κουτσαβάκια?

Για πες: Ακόμη κι αν χρησιμοποιεί ορολογία δύσκολη και δύσπεπτη για τον μη μυημένο στα δάνεια και τους τοκισμούς θεατή, το σενάριο του μπαρουτοκαπνισμένου στις εβδομαδιαίες επιθεωρήσεις του Saturday Night Live, Mc Kay είναι υπερβολικά επεξηγηματικό, ειδικά όταν παρεμβάλλονται σαν από μηχανής Θεοί, διάφοροι σελέμπριτις, απλοποιώντας με τον τρόπο τους τους αβάσταχτους τύτπους του σεναρίου. Το αποτέλεσμα είναι ευφυές και πνευματώδες, δοσμένο κατά τρόπο που οι φανατικοί οπαδοί του Scorsesικού σινεμά θα λατρέψουν, αφού πέρα από το πασιφανές δάκρυ του καταστροφικού αποτελέσματος, μέσα από την ετών φωτός ταχύτητα διαλόγων και μονολόγων, αφήνει άπλετο χώρο για αυτοκριτική. Αυτοκριτική όχι του τρισαλί, αλλά εκείνου που την πάτησε και τώρα γελάει με τα χάλια του. Και που ίσως κάπου μέσα του να είναι και πεπεισμένος πως μαζί τα φάγαμε...

του Quentin Tarantino. Με τους Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh, Walton Goggins, Demián Bichir, Tim Roth, Michael Madsen, Bruce Dern, Channing Tatum

Είμεθα Έθνος Ανάδελφον!

του zerVo (@moviesltd)

Έλα εδώ τώρα ρε συ Στραβοσάγωνε, που σε πέτυχα εύκαιρο, κάθισε κάτω να σου πω δυο λογάκια, γιατί κάτι σε χρειαζόμουν σημαντικό. Λοιπόν, μιας και έχω ακούσει πως είσαι μαέστρος φίνος και μόρτης, τυγχάνει και το πασαπόρτι σου να σε κονφιρμάρει σαν Γιάνκη, τι θα έλεγες να φκιάσουμε ένα φιλμάκι, ζόρικο και μερακλήδικο που στο διάβα του να περπατά ολάκερη η διαδρομή του τόπου σου, από την ώρα κιόλα μου γεννήθηκε, ίσαμε τις μέρες μας? Παρατήρα με καλά, δεν σου ζητάω μάθημα ιστορίας, άλλωστε ποτέ και καμιά διακοσίων χρονώ χώρα, δεν απέκτησε από την μια στιγμή στην άλλη, στοιχεία τέτοια που να γεμίσουν πεντάλεπτο μικρού μήκους. Από σένα, που σε θεωρώ δικό μας παλικάρι, θα ήθελα να μου τα πεις έξω από τα δόντια και να μου απεικονίσεις το Αμέρικα στην πραγματική του μορφή, όπως ακριβώς είναι. Και από χρόνο σου δίνω όσο θέλεις. Σου φτάνουν δυο μέρες? Ένα 24ωρο? Αν μου τα πεις τα κάλαντα σε τρεις ωρίτσες, να ξέρεις πως θα είσαι και ο πρώτος. Που έτσι κι αλλιώς είσαι και ο πρώτος!

Κάπου μισή μέρα, έξω από το Ρεντ Ροκ του Γουαιόμινγκ, μέσα σε μια άμαξα που διασχίζει την παγωμένη ερημική περιοχή, βρίσκεται ο φημισμένος κυνηγός επικηρυγμένων Τζον Ρουθ, γνωστός σε όλο το Φαρ Ουέστ σαν Κρεμάλας, συνοδεύοντας το τελευταίο του λαβράκι, την συμμορίτισσα Ντέιζι Ντομέργκ, που την οδηγεί στις αρχές προκειμένου να καπαρώσει την αμοιβή των δέκα χιλιάδων δολαρίων. Με την χιονοθύελλα να πλησιάζει αμείλικτη, στο διάβα τους οι ταξιδιώτες θα συναντήσουν και θα πάρουν αντάμα, τόσο τον πασίγνωστο, πρώην αξιωματικό των νικητών Βορείων Μαρκουίς Γουόρεν, που έχει εξαργυρώσει την φήμη του, διώκοντας κι εκείνος παρανόμους, όπως καλή ώρα τους τρεις πεθαμένους που έχει φορτώσει στον ώμο και θα του αποδώσουν μισή ντουζίνα χιλιάρικα σαν έπαθλο, αλλά και τον πολυλογά κι εξυπνάκια Κρις Μάννιξ, που υποστηρίζει πως είναι ο καινούργιος σερίφης του Κόκκινου Βράχου. Πριν η νύχτα και η παγωνιά πέσει βαριά, το αγώι θα κάνει στάση αναγκαστική, στο πανδοχείο της Μίνι, τόπο συνάντησης των απανταχού περιπλανώμενων στις αφιλόξενες ερημιές της Άγριας Δύσης...

Με την ιδιοκτήτρια περιέργως να απουσιάζει σε ταξίδι, μέσα στο χάνι θα συναντήσουν μια φράξια μυστηριωδών τύπων, που ψάχνουν απάγκιο από τον χιονιά, όπως ο λιγομίλητος Μεχικάνος βοηθός της ξενοδόχου Μπομπ, ο Εγγλέζος Οσβάλντο Μομπρέυ, που αποκαλύπτεται δίχως την μάσκα πια, σαν ο Δήμιος της γειτονιάς, ο loner Τζο Γκέιτζ και ο Στρατηγός των ηττημένων Νοτίων Σάντι Σμίθερς, που αναζητά τα ίχνη του εξαφανισμένου και πιθανόν νεκρού γιου του. Από τις πρώτες κιόλας στιγμές στο καπηλειό, η ατμόσφαιρα θα βαρύνει στο συναπάντημα των ετερόκλητων τυχοδιωκτών και το αναμενόμενο ξέσπασμα της βίας, δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνιση του.

Πως το είχε πει εκείνο το κραυγαλέο μοτό, ο θρυλικός εισαγγελέας - διώκτης της Χούντας και μετέπειτα στόχος λοιδορίας του κάθε ανιστόρητου βλαμμένου, ένεκα της απόκτησης του ύπατου αξιώματος? Είμεθα Έθνος Ανάδελφον! Εδώ να δεις πανηγύρι Κυρ Χρήστο! Εδώ θα σε ήθελα από μια γωνιά, πάνω σε μια πανβρώμικη ψωροκαρέκλα της μονοδωματιακής πανσιόν, να παρατηράς τους εκπροσώπους κάθε τάξης, φατρίας και ράτσας, να βγάζουν μάτια και κοιλιές, πάντοτε στον βωμό της πρόσκαιρης ματαιοδοξίας, να δούμε πως θα το αποκαλούσες ετούτο το καρναβάλι. Οκ, ως έθνος, μόνον στα όνειρα των πιο φανατικών Ριπάμπλικανς μπορεί μονάχα πια να θεωρηθεί. Οι συνοχές Αρχής και οι ηθικοί δεσμοί, που έχουν πάει από καιρό περίπατο, δεν έχουν αφήσει και πολλά περιθώρια στο να θεωρηθεί όλος αυτός ο παγκοσμιοποιημένος συρφετός, που προσδοκά να βγάλει τα μάτια του διπλανού σε κάθε λεπτό, σαν οντότητα μία, σαν σώμα ένα...

Εν Αρχήν ειρωνεία έριψες στον καμβά μέγιστε εικονοπλάστη μου. Η ιστορία σου είναι στημένη λίγο καιρό, όπως λες, μετά από τον Πόλεμο. Ποιον από όλους θα ήθελα να μου διευκρινίσεις όμως, γιατί USA και ετούτη η λέξις, κομματάκι είναι ένα κορμί. Αχά, τον εμφύλιο, μα δεν μου το κάνεις σαφές. Των North And South? Των Μαύρων και των Άσπρων? Των Ελεφάντων και των Γαιδάρων? Των Πλουσίων και των Φτωχών? Των Δικαίων και των Αδίκων? Μην σε νοιάζει, νωρίς κατάλαβα πως στο παιχνίδι παίζουν όλοι. Και ήρωες και μπιστολέρο και αξιωματούχοι και μπαχαλάκηδες και παρανόμοι και τιμωροί και σούπερ σταρς και κατιμάς και βέροι Yankees και μετανάστες και νίγκερς και εθνικιστές και το λουρί της μάνας. Οι συμμαχίες, λόγω συμφερόντων και ενδεχόμενου κέρδους, αλλάζουν μονομιάς. Οι λυκοφιλίες βασιλεύουν, όπως όμως και η πλήρης έλλειψη εμπιστοσύνης. Μα για στάσου. Από το ξύλινο καλύβι που το τρώει ο Βοριάς, λείπει κάποιος, η Άρχουσα Τάξη και η Ηγεσία. Ε, όχι δα. Κι ετούτοι οι πολυχρονεμένοι δηλώνουν το παρόν, έστω και εξ αποστάσεως από την θαλπωρή του Λευκού τους Οίκου, μέσα από τα γράμματα, τις επιστολές, τις λέξεις. Σιγά μην πέσει στο πεδίο της μάχης, εκεί που οσονούπω θα βγάλει τα άντερα της η μαρίδα.

Πέντε ή έξι πράξεις μέτρησα να έχει χωρίσει το διαλεκτικό του θαύμα ο σκηνοθέτης. Εκ των οποίων μόνον η εισαγωγή λαμβάνει χώρα στο ύπαιθρο, τονίζοντας τον κακό καιρό που περιβάλλει την ρημάδα κοινωνία. Όλο το υπόλοιπο στόρι, εξελίσσεται μέσα σε ένα κλειστό, ημιφωτισμένο δωμάτιο σαράντα - πενήντα τετραγωνικών, εκεί που χνώτο με το χνώτο, θωλαίνει το περιβάλλον και τα αποκαμωμένα από την πολλή σκέψη μυαλά όπου νάναι τρελαίνονται. Άπαντες οι Μισητοί Οκτώ, λίγο έως πολύ οπλισμένοι ή με κάρτες μπαλαντέρ κρυμμένες στα μανίκια, άπαντες να μιλούν για τον θάνατο, σε μακροσκελείς ποιητικές διαλέξεις, δίχως όμως ποτέ να πιστεύουν, έστω ένας, πως ο Χάρος και η καταστροφή θα αγγίξει τα αχαμνά τους. Η μεγαλομανία, η φανφάρα, το πνεύμα του One And Only One δεν αφήνει κανέναν τους να πιστέψει πως από το Στέκι της Μίνι, δεν θα φύγει ζωντανός. Εντάξει ο Quentin το έχει ξανακάμει στα μικράτα του και από ένα σημείο και μετά είσαι ψυλλιασμένος για το τι πρόκειται να συμβεί.

Τι θα πρέπει να έχεις εσύ σαν όπλο θεατή μου, που θα διαβείς το κατώφλι του σινεμά για να δεις την πολυδιαφημισμένη Οκτάδα σε δράση? Υπομονή και καθαρό μυαλό. Όπως συμβαίνει σε κάτι Transformers και τέτοια που δεν υπάρχει πλάνο χωρίς εκρήξεις, έτσι κι εδώ δεν υπάρχει στιγμή που κάποιος να μην ανοίγει το στόμα να μιλήσει. Ιδίωμα παλιό και γνώριμο του QT, που έχει αποδείξει πως μπορεί να βγάλει περιπέτεια που κόβει την ανάσα, μόνο με ατάκες. Πόσο μάλλον όταν εδώ τα λόγια έχουν τεράστια σημασία, αντανακλούν μόνιμη αλληγορία, κριτικάρουν στην διαπασών και όταν οι κάννες ξεράσουν το μολύβι τους, αναδεικνύουν και την κενότητα σκέψης, όσων βαρύγδουπα τις εκστόμισαν.

Το χαλαρό τέμπο του πρώτου ημιχρόνου, εκεί που σε κάποιες γωνιές μοιάζει να κρύβεται το πνεύμα της Αγκάθας και του Αγίου Σέργιου, δίνει στην επανάληψη την σκυτάλη στην αγριότητα και το γκορ, τις λίμνες αίματος και το σπλατ, που στα προηγούμενα είχαμε τύχει και στον Django Unchained. Σοσιολογικό όμως είναι το παραμύθι της πλοκής, που ενδεχόμενα να ταιριάζει και σε άλλες γειτονιές Δυτικού όπως τις λέμε τύπου και που εκεί ζει και βασιλεύει ο Νόμος της Ζούγκλας, του Πατήματος επί Πτωμάτων του Πνεύματος Αλληλοσπαραγμού. Ρε κανένας καλός λέμε...

Για πες: Το Hateful Eight εκτιμώ πως είναι ταινία ορόσημο για τον Tarantino, αν και τελικά κοιτάζοντας πίσω, κάτι τέτοιο, μάλλον το έχω ξαναπεί (και ακούσει) γύρω στις επτά φορές. Το καυστικό ύφος και το χιούμορ που τσακίζει κόκαλα δεν λείπει, οι χρονικές αναδρομές το ίδιο, οι τρελοματιές σύσσωμου του καστ δηλώνουν πως η μπαγκέτα πάνω από το κεφάλι τους είναι η ίδια με εκείνη που κίνησε το Pulp Fiction. Ο Quentin όμως έχει ωριμάσει κι αυτό του βγαίνει αλλιώς. Όχι με χορούς, ανοιχτά δακτυλάκια στα μάτια και Μισιρλούδες. Αλλά με τον ίδιο κυνισμό, στους ίδιους ματοβαμμένους καναπέδες και εκφρασμένο στο ολόλευκο χιονέ χαρτόνι της μη ελπίδας πάνω σε ριφ του Morricone. Μέτρα δέκα βήματα και πυροβόλα τώρα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Ιανουαρίου 2016 από την Odeon

Ένας χωρισμός κι ένας... προσωρινός γάμος!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ιστορία μου, αμαρτία μου

Ο ιρανικός κινηματογράφος των τελευταίων χρόνων, τουλάχιστον αυτός που γνωρίσαμε με τις λίγες ταινίες από εκεί που έχει τύχει να προβληθούν στη χώρα μας, είναι φύση και θέση ανθρωποκεντρικός. Οι Ιρανοί δημιουργοί έχουν να αντιμετωπίσουν ένα καθεστώς λογοκρισίας και μια (τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα) συντηρητική, θεοκρατική κοινωνία, κι όμως δημιουργούν μικρά διαμαντάκια τα οποία συχνά πυκνά κλέβουν την παράσταση στα διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ. Μάλιστα, μετά τη γνωριμία μας με τον Asghar Farhadi είδαμε πως το ιρανικό σινεμά πέρα από ανθρωποκεντρικό, έχει γίνει και πολύ... μοντέρνο σε ότι αφορά τη θεματική του. Πάντα στο επίκεντρο είναι ο άνθρωπος αλλά τα πράγματα έχουν πάει παραπέρα από ταινίες που σχηματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελούν παραβολές πάνω στο πως εντέλει στον άνθρωπο κυριαρχεί το καλό. Ναι, υπάρχει πρόβλημα ναρκωτικών στη χώρα, οι άνθρωποι εκεί τζογάρουν, η ανεργία στις πόλεις δεν είναι αμελητέα κατάσταση. Από την άλλη, όμως, παρά τον συντηρητισμό και τη δυσκολότερη θέση των γυναικών, υπάρχουν νόμοι όπως ο... προσωρινός γάμος, που ανάλογα όπως το δει κανείς, μπορεί να θεωρηθεί άκρως προοδευτικός! Μπορεί με αυτόν το γάμο να δικαιολογηθεί και να μην ποινικοποιηθεί η «αρπαχτή» μιας βραδιάς ή η πολυγαμία (ανδρικά προνόμια, προφανώς) αλλά να που εδώ βολεύει μια γυναίκα. Ή της μπερδεύει περισσότερο τα πράγματα...

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία, μετά το «The Story of Davood and the Dove» (2011) που σκηνοθετεί η Ida Panahandeh. Έτσι τουλάχιστον μας πληροφορεί το εγκυρότατο imdb. Και δεν αναφέρει εκείνη την ταινία ως ντοκιμαντέρ αλλά ως δράμα. Η ταινία έλαβε μέρος στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» του περασμένου φεστιβάλ των Καννών και τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο Ελπιδοφόρου Μέλλοντος. Ήτοι, στις Κάννες, την αντιμετώπισαν ως πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της σκηνοθέτιδας. Η ελληνική πρεμιέρα της ταινίας έλαβε χώρα στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Αθήνας - «Νύχτες Πρεμιέρας 2015».

Η υπόθεση: Η Ναχίντ είναι μια νεαρή, όμορφη διαζευγμένη γυναίκα με παιδί, που ζει σε μια μικρή, παραθαλάσσια πόλη στο Ιράν. Ενώ σύμφωνα με τους ιρανικούς κανόνες σε περίπτωση διαζυγίου την επιμέλεια του παιδιού έχει ο πατέρας, εκείνος την παραχωρεί στη Ναχίντ, με τον όρο ότι εκείνη δεν θα ξαναπαντρευτεί. Η Ναχίντ, όμως, ερωτεύεται έναν χήρο, που έχει μια μικρή κόρη. Και βεβαίως, συνάπτει σχέση μαζί του. Και βεβαίως, θέλει να τον παντρευτεί. Προσπαθώντας να διατηρήσει την κηδεμονία του παιδιού της, αλλά και εκείνον που αγαπά, η Ναχίντ αναγκάζεται να σκεφτεί τον προσωρινό γάμο (Sighe) ως διέξοδο. Παρά το γεγονός ότι η πράξη αυτή είναι νόμιμη, δεν έχει την αποδοχή της κοινωνίας. Ποια μπορεί να είναι η λύση στο πρόβλημά της; Κι όλα αυτά την ίδια στιγμή που η δουλειά της ως δακτυλογράφου δεν της αποδίδει τα απαραίτητα προς το ζην και γενικά τα φέρνει δύσκολα βόλτα ενώ παράλληλα φοβάται μήπως ο γιος της ακολουθήσει τα βήματα του πρώην άνδρα της σε ότι αφορά τον τζόγο.

Η άποψή μας: «Ακόμα και οι φυλακισμένοι παίρνουν λίγο καθαρό αέρα μια φορά την ημέρα» λέει κάποια στιγμή η Ναχίντ. Μια φράση, που περιγράφει την κατάσταση την οποία βιώνει. Είναι στριμωγμένη από παντού. Ο πρώην άντρας της δεν χάνει ευκαιρία να την διεκδικήσει. Η ίδια δεν έχει λεφτά. Και παρά το γεγονός αυτό, στέλνει τον γιο της σε ένα ακριβό ιδιωτικό σχολείο, ενώ αγοράζει κι έναν κατακόκκινο καναπέ! Ανά πάσα στιγμή απειλείται με έξωση! Η νέα της σχέση πρέπει να παραμείνει κρυφή. Γιατί αν μαθευτεί, ο πρώην της, θα της πάρει το παιδί. Το εν λόγω παιδί δεν είναι κανά μπουμπούκι. Δεν νοιάζεται και πολύ για τα γράμματα κι έρχεται συχνά πυκνά σε κόντρα με τη μητέρα του. Και μέσα σε όλα αυτά, της πονάει το χέρι της Ναχίντ...

Το μελόδραμα που βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά μας παίρνει το χαρακτήρα γυναικείας ταινίας. Δεν φτάνει στα όρια θρίλερ του Ένας χωρισμός. Οι γυναικείοι χαρακτήρες της ταινίας είναι καλογραμμένοι – η Sareh Bayat που υποδύεται την Ναχίντ είναι και καλή ηθοποιός και όμορφη. Οι αντρικοί ρόλοι από την άλλη είναι πιο σχηματικοί, πιο καλουπαρισμένοι. Το πολύ ενδιαφέρον με την ταινία είναι πως δεν παρουσιάζει την Ναχίντ ως αγία, που τα βάζει με όλους. Καμία σχέση. Είναι μια γυναίκα που και ψέματα λέει και σε υπερβολές οδηγείται και λάθος επιλογές κάνει. Μα γι' αυτό είναι και τόσο ενδιαφέρουσα: επειδή είναι τόσο αληθινή. Η μουντή και άχρωμη φωτογραφία δίνει το στίγμα της ζωής της Ναχίντ: μόνο ο κόκκινος καναπές ξεχωρίζει τόσο έντονα. Ενδιαφέρουσα ταινία και ακόμα πιο ενδιαφέρουσα φαίνεται η πόλη στην οποία γυρίστηκε η ταινία. Δεν αναφέρεται στα credits ποια είναι, ούτε στα production notes, ούτε βρήκαμε ποια είναι αλλά λογικά είναι μια πόλη στα παράλια της Κασπίας Θάλασσας (η ιρανική ριβιέρα!), που δεν είναι θάλασσα, αλλά λίμνη, μόνο που είναι τόσο μεγάλη ώστε να λογίζεται ως θάλασσα! It's nice.

ΥΓ: Δεν έχω τρελαθεί (ακόμα) αλλά αν σας πω ότι κατά μία έννοια η Nahid ως ηρωίδα έχει κάποιες ομοιότητες με την Carol της ταινίας του Todd Haynes, τι θα μου πείτε, ε;

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Ιανουαρίου 2015 από την Strada Films

Σε συνέχεια των καλλιτεχνικών του δραστηριοτήτων και δη των κινηματογραφικών, μετά το φεστιβάλ θεσμός κάθε Άνοιξης και των παρουσιάσεων εξαιρετικών ντοκιμαντέρ της σειράς Ciné Doc, το Γαλλικό Ινστιτούτο της Ελλάδας, ξεκινά έναν καινούργιο κύκλο προβολών, που φέρει τον τίτλο Ciné Club. Πρόκειται για την περιοδική, ανά μήνα, παρουσίασης μιας ταινίας είτε από την κλασσική εποχή του Γαλλικού σινεμά, είτε πιο πρόσφατης κοπής, που θα έχει άμεση σχέση με την πολιτιστική επικαιρότητα, τόσο του IFA, όσο και της χώρας. Η πρώτη ετούτη συνάντηση στο φιλόξενο θεατράκι της Σίνα, έχει προγραμματιστεί για τις 12 Ιανουαρίου και θα αποτελέσει το ίντρο στο 6ο Φεστιβάλ Athens Video Project (22-24/1/2016) προβάλλοντας μια αγαπημένη ταινία που σχετίζεται με τον χορό και το τραγούδι. To φιλμ που θα έχει την τιμή της έναρξης του νέου αυτού προγράμματος, είναι οι Les Demoiselles De Rochefort (Οι Δεσποινίδες του Ροσφόρ) του Jacques Demy από το 1967, που περιγράφει την σχέση δύο δίδυμων 25χρονων, της χορεύτριας Σολάνζ και της μουσικού Ντελφίν, που μέσα από τις αρτιστικές τους ανησυχίες, θα ανακαλύψουν και τον μεγάλο έρωτα. Η μουσική του έργου, υπογεγραμμένη από τον μαέστρο Michel Legrand έφτασε μέχρι τις Οσκαρικές Υποψηφιότητες ενώ τις κοπέλες της πλοκής υποδύονται οι και στην πραγματικότητα αδελφές, η μυθική Catherine Deneuve και η αδικοχαμένη Francoise Dorleac. Το έργο, που θα εκκινήσει την προβολή του στις 8 το απόγευμα, θα προλογίσει ο εκλεκτός κριτικός κινηματογράφου (και φίλος) Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος, ενώ η είσοδος για το κοινό είναι δωρεάν.

Μπορεί ήδη στο καστ της κινηματογραφικής μεταφοράς, μιας από τις μεγαλύτερες τηλεοπτικές επιτυχίες όλων των εποχών, του θρυλικού Baywatch, να έχουν ενταχθεί μερικά πολύ δυνατά πρωταγωνιστικά ονόματα, διαμετρήματος του εμπορικότατου Dwayne Johnson, του γοητευτικού Zac Efron, ενώ ο βασικός γυναικείος ρόλος έχει δοθεί στην πάντα καυτή Alexandra Daddario, αν περίμεναν κάτι με αγωνία οι αμέτρητοι φανς, είναι το ποια θα κρατήσει τον ρόλο της C. J. Parker. Για να το κάνουμε λιανά για τους λιγότερο μυημένους, ποια θα πάρει την σκυτάλη της πιο hot ναυαγοσώστριας από την μυθικών προσόντων Pamela Anderson. Με ανακοίνωση του στο Instagram, ο ίδιος ο The Rock, έδωσε την απάντηση και η τυχερή είναι η σούπερ μόντελ και κορίτσι της χρονιάς για το Sport Illustrated, Kelly Rohrbach, που αρκεί μια και μόνο ματιά πάνω της για να αντιληφθεί κανείς τους λόγους της επιλογής της. Η Rohrbach από τα εξώφυλλα των περιοδικών, πρόσφατα πέρασε στην ηθοποιία συμμετέχοντας σε κάποια επεισόδια του σίριαλ Two And A Half Men, στον πιλότο του Rush και στο The Pet Squad Files, ενώ προς μεγάλη έκπληξη όλων, βρίσκεται μεταξύ των επιλογών του Woody Allen για το επόμενο πόνημα του, ανάμεσα στους Blake Lively, Kristen Stewart και Steve Carell. Στην φιλμική εκδοχή του Baywatch, που την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Seth Gordon των Horrible Bosses, ο Johnson φυσικά θα κρατήσει τον ρόλο του αρχηγού Μιτς, που μαζί με τον καλό του φίλο (Efron) θα κάνουν τα πάντα για να σταματήσουν την παράνομη δράση ενός πάμπλουτου μεγιστάνα, από το να πραγματοποιήσει τα οικιστικά του σχέδια, καταστρέφοντας την όμορφη παραλία της Καλιφόρνια. Όσο για την Daddario, εκείνη θα υποδυθεί στην νέα βερσιόν, την Σάμερ Κουίν, ρόλο που στο κλασσικό σίριαλ κρατούσε η επίσης κούκλα Nicole Eggert.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Star Wars: The Force Awakens	Feelgood Ent.	2	151	67.992	291.351
2	Ένας Άλλος Κόσμος	Village	3	93	59.215	370.711
3	The Little Prince	Feelgood Ent.	1	107	27.015	27.015
4	In The Heart Of The Sea	Tanweer	1	67	26.077	26.077
5	The Good Dinosaur	Feelgood Ent.	2	77	23.906	125.085
6	Joy	Odeon	2	24	7.683	26.296
7	Point Break	Odeon	2	25	4.461	20.123
8	Ουζερί Τσιτσάνης	Feelgood Ent.	5	18	3.777	108.974
9	Brooklyn	Odeon	1	10	3.195	3.195
10	Belle And Sebastian 2	Odeon	1	33	2.831	2.831

Πρώτο ημερολογιακά για την καινούργια χρονιά, ουσιαστικά όμως τελευταίο για το 2015 είναι το Τοπ 10 αυτής της εβδομάδας, που ως εορταστικό και Πρωτοχρονιάτικο ξεπερνά στο σύνολο του τις 210 χιλιάδες επισκέψεις στις αίθουσες πανελλαδικά. Καμία έκπληξη φυσικά σε ότι αφορά στην κορυφή, αφού η έβδομη εκδοχή του Star Wars και το τρίπτυχο δράμα του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, δεν άφησαν περιθώρια αμφισβήτησης της εμπορικής τους αξίας, με 70 και 60 χιλιάδες αντίστοιχα, στην δεύτερη και τρίτη του εβδομάδα κυκλοφορίας το καθένα. Παρότι δεν πρόκειται για animation ευρείας νεαρής κατανάλωσης, αλλά προϋποθέτει κοινό με εντονότερο προβληματισμό, το The Little Prince ανέβηκε στο βάθρο με ένα αξιοπρεπές 27άρι στο τετραήμερο του.

Παρακάτω από τις προσδοκίες, ένεκα και του δυναμικού προμόσιον που γνώρισε, πήγε το εντυπωσιακών τρισδιάστατων πλάνων In The Heart Of The Sea, παρόλα αυτά προσέλκυσε το ενδιαφέρον 26 χιλιάδων θεατών, ενώ εξίσου καλά με πάνω κάτω το ίδιο σκορ στην δεύτερη εβδομάδα του, πήγε ο The Little Dinosaur. Δεν δικαιολόγησε στο γκισέ την Οσκαρική του φήμη το Brooklyn, με το πενιχρό τριχίλιαρο, ενώ ελάχιστα καλύτερα τα πήγε η Joy, που σε δέκα ημέρες εξόδου έχει μαζέψει κάτι παραπάνω από 26 χιλιάδες θεάσεις. Αποχαιρετά κατά πάσα πιθανότητα την δεκάδα μετά από πέντε εβδομάδες παρουσίας τέλος το Ουζερί Τσιτσάνης, έχοντας ξεπεράσει μεν το ψυχολογικό όριο των 100 χιλιάδων εισιτηρίων, είναι σίγουρος πως η παραγωγή του, ποντάριζε σε πολύ μεγαλύτερο κατόρθωμα, όταν το σχεδίαζε.

Και όλα αυτά μόλις μια εβδομάδα πριν φανεί στο εκράν ο καινούργιος τρίωρος Tarantino, αλλά και το επίσης διαφημισμένο και με δυνατό καστ The Big Short.

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Λίγες μόλις ημέρες μετά την απώλεια του σπουδαίου Haskell Wexler, η Έβδομη Τέχνη θρηνεί τον χαμό ενός ακόμη σημαντικότατου κινηματογραφιστή, του Vilmos Zsigmond, που έφυγε από την ζωή σε ηλικία 85 ετών. Γεννημένος στην Ουγγαρία και εκπαιδευμένος στην Βουδαπέστη, δημιούργησε την δική του σχολή, παρέα με τον αδελφικό φίλο και συνάδελφο του Laszlo Kovacs, συμμετέχοντας σε δημιουργίες που κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 50 απεικόνισαν στην μεγάλη οθόνη, την είσοδο των Ρώσικων στρατευμάτων στην χώρα του το 56'. Καταφέρνοντας να αποδράσει από το καθεστώς, μέσω της γειτονικής Αυστρίας, θα καταλήξει εντέλει στο Χόλιγουντ, εκεί που τον περίμενε μια ακόμη πιο σπουδαία καριέρα. Ξεκινώντας από φιλμς χαμηλού προϋπολογισμού, το ταλέντο του πολύ σύντομα αναγνωρίστηκε από μεγάλους σκηνοθέτες, που τον επέλεξαν ως διευθυντή φωτογραφίας στις δημιουργίες τους, όπως ο Robert Altman στα McCabe And Mrs Miller, Images και The Long Goodbye, ο John Boorman στο Deliverance, ο Steven Spielberg στα Sugarland Express και Close Encounters Of The Third Kind, ο Michael Cimino στα The Deer Hunter και Heaven's Gate.

Τις περισσότερες δουλειές του τις πραγματοποίησε μέσα στην δεκαετία του 90, αφού το όνομα του καταγράφηκε στο crew ταινιών όπως, The Two Jakes, The Bonfire Of The Vanities, Sliver, Maverick, The Crossing Guard, The Body. Μια πορεία που κατέγραψε συμμετοχές σε δυνατές παραγωγές μέχρι και πολύ πρόσφατα, κρατώντας τον φακό σε ταινίες του Woody Allen (Melinda And Melinda, Cassandra's Dream, You Will Meet A Tall Dark Stranger), του Brian De Palma (The Dark Dahlia), του Kevin Smith (Jersey Girl) αλλά και στα περισσότερα επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς The Mindy Project.

Ο Zsigmond, προτάθηκε τέσσερις φορές για Όσκαρ Φωτογραφίας και εντέλει κατάφερε να αποσπάσει μία φορά το Βραβείο της Ακαδημίας για τις Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου το 1978 - οι άλλες τρεις ήταν για τον Ελαφοκυνηγό (1979, νικητής Nestor Almendros, Days Of Heaven) για το The River (1985, νικητής Chris Menges, The Killing Fields) και για την Μαύρη Ντάλια (2007, νικητής Guillermo Navarro, Pan's Labyrinth). 

του Mark Osborne. Με τις φωνές των Mackenzie Foy, Jeff Bridges, Rachel McAdams, Riley Osborne, Paul Rudd, James Franco, Marion Cotillard, Benicio del Toro, Paul Giamatti, Bud Cort, Albert Brooks, Ricky Gervais

Το δικό σου αστέρι ψάξε βρες...

του zerVo (@moviesltd)

1943 έγραφε το ημερολόγιο, όταν για πρώτη φορά κυκλοφόρησε σε βιβλίο, η φιλοσοφική και ποιητική έμπνευση του συγγραφέα Αντουάν Ντε Σεντ Εξιπερί, Le Petit Prince. Αυτοεξόριστος στην Νότια Αμερική, μετά την κατάρρευση της πατρίδας του στις ορέξεις των Ναζί, ο Γάλλος με τις ευγενείς ρίζες, μέσα από την ιδιόμορφη γραφή του, που συνδύαζε στίχους και ιδιόχειρα σκίτσα, κατάφερε να συντάξει μια αριστουργηματική νουβέλα, με θέμα την αγάπη, την φιλία, την μοναξιά, την απώλεια. Το έργο του Σεντ Εξιπερί, ορίζει την κορυφαία τρικολόρ φιλολογική στιγμή του 20ου αιώνα, έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 250 γλώσσες και διαλέκτους και εδώ αποτελεί την βάση μιας πανέμορφης animation δημιουργίας, που σέβεται μέχρι τελευταίου πόντου της το πρωτότυπο.

Όνειρο ζωής της αυταρχικής μητέρας μιας καταπιεσμένης δεκατριάχρονης, είναι να γίνει αποδεκτή από την φημισμένη Ακαδημία Ουέρθ, οι απόφοιτοι της οποίας έχουν εξασφαλισμένο επαγγελματικό μέλλον, με γερές αποδοχές. Μέχρι και στην πανάκριβη γειτονιά που στεγάζει το έγκυρο λύκειο, θα μετακομίσουν μάνα και κόρη, προκειμένου να μην χαθεί η σχολική χρονιά, αφού η πιτσιρίκα, γεμάτη άγχος και τρακ, δεν κατάφερε να περάσει τις εισαγωγικές εξετάσεις. Κι από την στιγμή που τα μαθήματα θα ξεκινήσουν, η μικρούλα θα μπει σε αυστηρό πρόγραμμα μελέτης και πειθαρχίας ενόσω η Λοχίας μαμά της λείπει στο εργασιακό οκτάωρο της.

Αποσπώντας κομματάκι την ματιά της από τα μαθηματικά και τις εξισώσεις, η μπεμπούλα θα αντιληφθεί στο διπλανό, ερειπωμένο σπίτι, την ύπαρξη ενός μυστηριώδη και μοναχικού γέρου, με φοβιστική όψη και αλλόκοτη συμπεριφορά, που κανείς γείτονας δεν του δίνει σημασία. παρακινούμενη από την περιέργεια της περισσότερο, εκείνη θα τον προσεγγίσει κι αυτός από την ταράτσα της μονοκατοικίας του, θα της αφηγηθεί τις αναμνήσεις από τα νιάτα του, όταν πιλότος, φτάνοντας με το αεροπλάνο του στην έρημο, συνάντησε ένα νεαρό αγόρι, τον Μικρό Πρίγκιπα, που έπεσε στην Γη από τον μακρινό αστεροειδή και έχασε την μία και μοναδική του αγάπη, το τριαντάφυλλο του.

Εννοείται πως μετά από εκείνη την πρώτη τους συνάντηση, παιδάκι και παππούς, ανανέωσαν το ραντεβού τους επί καθημερινής βάσης, με την μικρούλα να διψά για καινούργιες σελίδες της γοητευτικής ιστορίας και τον ενήλικα να αποζητά εναγωνίως λίγη συντροφιά που τόσο πολύ του είχε λείψει. Μια σχέση που πολύ σύντομα θα δοκιμαστεί, μιας και ο υποτιθέμενα πιο υπεύθυνος του διδύμου, δεν θα δείξει και τόσο συνεπής, παρακινούμενος από τις μόνιμες τάσεις παλιμπαιδισμού του. Η καμπάνα για το κορίτσι θα είναι βαριά. Απομόνωση και επιστροφή στο διάβασμα. Αυστηρώς!

Ακολουθώντας πλήρως την συλλογιστική του ορίτζιναλ, η ανεξάρτητη ετούτη παραγωγή κινουμένων σχεδίων, βάζει στο τιμόνι της έναν διεθνώς αναγνωρισμένο μάστορα του είδους, τον Mark Osborne του Kung Fu Panda και δίνει στους χαρισματικούς σεναριογράφους της την εντολή, να αναπλάσουν την έτσι κι αλλιώς αδύναμη να σταθεί σαν δίωρη φιλμική οντότητα short story, τυλίγοντας την με ένα μοντέρνο παραμύθι, ικανό να έλξει την ματιά των νεότερων σινεφίλ. Το αποτέλεσμα, σχεδιαστικά κινούμενο άλλοτε ανάμεσα στο σύγχρονο ψηφιακό καρτούν και άλλοτε στο δύσκολο stop motion, είναι εξίσου ανθρώπινο και ευαίσθητο, ειδικά από την στιγμή που οι αναλυμένοι στο έπακρο χαρακτήρες του αταίριαστου φαινομενικά ντουέτου, θα δείξουν να μην μπορούν να κάνουν χωριστά.

Οι στροφές που ανεβάζει από το μέσον και μετά ο καινούργιος Μικρός Πρίγκιπας - μόλις στην τρίτη φορά που ταξιδεύει στην μεγάλη οθόνη - δείχνουν να απευθύνονται κατά βάση στο αρκετά μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό, εκείνο που έχει απολέσει μέσα του την ζωντάνια, την ανεμελιά, το παιχνίδι, ενίοτε την τάση για σκανταλιά. Μέσα από τις αλληγορίες και τις μεταφορές του, ειδικά στο δεύτερο μισό του που λειτουργεί σε τέχνη και ιδεολογία, σαν φλιπ σάιντ του απαράμιλλου The Wall, το The Little Prince φτάνει στην κορύφωση του, μέσα σε ένα γαϊτανάκι ανάμειξης φαντασίας και αλήθειας, βουρκώματος ίσως για την χαμένη νιότη, αλλά και αισιοδοξίας για ότι ξημερώνει.

Για πες: Το άσχημο δεν είναι να μεγαλώνεις, αλλά να ξεχνάς. Κι εκεί ακριβώς κρύβεται το μυστικό που μοιράζεται μαζί μας ο υπερήλικας πιλότος, που μια φορά κι έναν καιρό το βρήκε το άστρο του κι έκτοτε δεν το λησμόνησε ποτέ. Μάθημα γερό, για όλους όσους καταπιέζουν και καταπιέζονται στον βωμό της περαστικής και εφήμερης ματαιοδοξίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Δεκεμβρίου 2015 από την Feelgood

ΑΞΙΖΕ ΤΟΝ ΚΟΠΟ...

Γενικά δεν είμαι μίζερος στο παραμικρό. Και γενικότερα, σε ότι αφορά στον σινεμά, μου αρκεί και μόνο που θα νιώσω το φως να χαμηλοσβήνει, λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι έναρξης για να καταλάβω πως η ψυχή μου αναγαλλιάζει και ευφραίνεται από την προσμονή του τι, εντός ολίγου, θα βιώσει. Κοντά στις τρακόσες φορές αυτό το σβήσιμο συνέβη την χρονιά που μας πέρασε, κοντά μια φορά την ημέρα, σχεδόν επτά φορές την εβδομάδα, που κινηματογραφικό πόνημα παρέλασε μπροστά από τα μάτια μου. Σύμφωνοι, υπήρξαν δεδομένα δυο τουλάχιστον ντουζίνες περιπτώσεων, απαράδεκτων, που μετρούσες μαρτυρικά τα λεπτά να περάσουν μέχρι να φτάσει το πολυπόθητο The End, αλλά εκείνες έχουν ήδη λησμονηθεί, ούτε καν που έχουν σταθεί στην μνήμη, ξεχάστηκαν ας πούμε στην γέννηση τους. Και ας υπογράφονται κάποιες κραυγαλέες απογοητεύσεις από βαρύγδουπα ονόματα μεγέθους Woody Allen, Brad Bird κι ακόμη χειρότερα του Amenabar ας πούμε. Εδώ απόψε, πρώτη μέρα του 2016, η αναδρομή αφορά στους καλύτερους, τους πιο ποιοτικούς, μα κυρίως στους λιγότερο λησμονήσιμους της σεζόν που μόλις πέρασε, η οποία δίχως να είναι η καλύτερη που έχω ζήσει στις αίθουσες, αφήνει εντέλει θετικό πρόσημο στην κατάληξη της. Τουλάχιστον μια κατοστάδα κράτησα ως άξια λόγου, από αυτές οι πενήντα μπήκαν στην καρδιά μου, οι 25 περίπου μπαίνουν στο αποκαλούμενο Roll Of Honour μου...

Να πούμε για όσες χρήζουν τιμητικού επαίνου, εκείνες που στις λεπτομέρειες δεν μπήκαν στο τοπ τεν, που μου άρεσαν πολύ και για διαφόρους λόγους, καλλιτεχνικούς τε και συναισθηματικούς. Μιλώντας για feeling, καμία άλλη σε όλο το 15' δεν έβγαλε πιότερο από το Fast And Furious 7, ίσως και καμία άλλη να προκάλεσε τόσο το δάκρυ να κυλήσει. Από τα Αμερικάνικα, διακρίθηκαν σίγουρα τα ξεχωριστά The Theory Of Everything και Carol, το ορόσημο του μοντέρνου τρόμου The Babadook, η υπερβολικά αδικημένη Selma, ο υπερβολικά προμοταρισμένος Birdman, φυσικά ο πιο πρόσφατος Τζέιμς Μποντ και το Spectre του και δεδομένα το 99 Homes, που έφτασε όσο κανένα άλλο κοντύτερα στην δεκάδα μου. Ειδική μνεία δικαιούται ο μελετημένος Macbeth, που σέρνει τον χορό της Ευρώπης μαζί με τον στυλιζαρισμένης εποχής La French, τον Τούρκικο Winter Sleep, τις συγκινητικές Tangerines, τον καθηλωτικό White Dog, την αρτιστικά άψογη Youth. Η ενδέκατη καλύτερη μου στιγμή προέρχεται από την Ρωσία και ακούει στην μαρκίζα The Fool / Durak. Δυστυχώς η θέση ετούτη, έχει την τιμή να είναι η πλησιέστερη στις δέκα κορυφαίες, αλλά και το κρίμα να μένει στην απόξω στο παρατρίχα...

Παγκόσμιο πατιρντί λοιπόν στις πρώτες Ten, στα καλύτερα μου για φέτο. Στα διαλεχτά μου που λένε. Και Γαλλία και Ρωσία και Αμέρικα και Εσπάνα και Ντίσνευ και κυρίως Μαγυαρία. Όπως αποκαλείται εντός των τειχών η πατρίδα του Φραντζ Λιστ, από όπου και προήλθε η μέγιστη έκπληξη του χρόνου.

10 / MUSTANG - Γαλλίδες μόνο στην ταυτότητα οι κόρες, αφού σε άλλο τόπο ζουν κι άλλη γλώσσα μιλούν. Οι μικρές Τουρκάλες αδελφές, μέσα από τις πονεμένες οικογενειακές τους ιστορίες, διεθνοποίησαν ακόμη πιότερο τα ήθη και τις κουλτούρες που απαντώνται στην Ανατολία. Συγκινώντας, προβληματίζοντας, ανάβοντας ταυτόχρονα ένα λαμπάκι αισιοδοξίας για το κατιτίς που αλλάζει στα μέρη που προστάζει ο Προφήτης.

9 / LOIN DES HOMMES - Μια απίστευτη ιστορία θάρρους, φιλίας και αλληλεγγύης που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολειά, σαν κι εκείνο του έργου, για να καταλάβουν όλοι τι μπορεί να σημάνει ξένος, μετανάστης, άνθρωπος που αγαπά όμως τον νέο του τόπο, καλύτερα κι από τον δικό του. Αφαιρετικό σε φόντα και σκηνικά το πόνημα του Φραντσέζου David Oelhoffen, σοκάρει με τον ρεαλισμό, αλλά κυρίως με την προφανή του σχέση με το σοσιολογικό σήμερα.

8 / THE IMITATION GAME - Το πιο διακριθέν κατ εμέ από όλα τα Οσκαρικά που έπαιξαν εκεί γύρω στον περσινό Φλεβαρή, άσχετα αν στο φινάλε κέρδισε μόνον σε μία από τις οκτώ κατηγορίες που προτάθηκε από την Ακαδημία. Μια υπόθεση θάρρους, εντελώς διαφορετικού ύφους όμως από εκείνα που θα μπορούσε να φανταστεί ο θεατής, που στο επίκεντρο της βρίσκεται μια πανίσχυρη περσόνα, αποδιδόμενη εκπληκτικά από έναν μαγικό ερμηνευτή όπως ο Cumberbatch.

7 / LEVIATHAN - Καλλιτεχνικό κομψοτέχνημα από την Ρωσία που διαρκώς ανέρχεται σκάλες χρόνο με τον χρόνο στην διεθνή κινηματογραφική ιεραρχία, μετά από το εμφανές κενό που άφησε η άφιξη της...Πτώσης. Διδαχή υπομονής και σθένους, πίστης και ακεραιότητας στις αρχές είναι η ιστορία του φουκαρά που θα κάνει τα πάντα, ακόμη και να εμπιστευτεί τους λάθος ανθρώπους, προκειμένου να μην χάσει...τα πάντα. Διαμάντι! Κατεργασμένο!

6 / CINDERELLA - Τρομακτική έκπληξη! Εκεί που βαδίζεις αμέριμνος, περιμένοντας ένα ακόμη κοινότυπο μελό παραμύθι, στο εκράν σχηματίζεται ένα μαγικό αποτέλεσμα, για το οποίο ακόμη και προετοιμασμένος να ήσουν, δύσκολα μπορείς να του αντισταθείς. Όνειρο και μακράν το ποιοτικότερο Production Design της χρονιάς, εκεί που μπήκε φαρδιά πλατιά η στάμπα της κραταιάς Disney αλλά και του μαέστρου Branagh. Μην με ξυπνάτε, αφήστε με να το απολαύσω!

5 / SICARIO - Φυσικά και δεν θα μπορούσε να λείψει από το Τοπ ο λατρεμένος μου σκηνοθέτης, από εκείνους της νέας μιλένιουμ γενιάς, Άλλωστε από τον καιρό του Incendies, ο Καναδός Villeneuve δεν έχει απουσιάσει από καμία ανάλογη λίστα. Αποκαλυπτικό όσο και αληθινό στην εξέλιξή του, το έργο βγάζει στην σέντρα όλες εκείνες τις κρατικές και παρακρατικές δυνάμεις που ντεμέκ δίνουν τον ορισμό στην In The Land Of The Free. My ass...

4 / INSIDE OUT - Αν έχω καταλάβει καλά όταν ο Θεός μοίραζε την έμπνευση, περνώντας πάνω από το στούντιο της Pixar του σκίστηκε το σακί. Οι μάγοι του animation, εκείνοι που μόνοι τους το ταξίδεψαν το είδος παρασάγγες παραπέρα, εδώ έπαιξαν με τα συναισθήματα, βάζοντας τα σε πρώτο πλάνο, δίνοντας τους ρόλο, οντότητα, ύπαρξη. Το αποτέλεσμα ονειρώδες, σε μια πολύχρωμη καλλιγραφία, που αποδεσμεύει από μέσα σου το παιδί που πάντοτε κουβαλάς.

3 / WHIPLASH - Χωρίς Τέμπο λέει ο νεομάστορας Chazelle, τα ματωμένα χέρια που βαστούν τις μανιασμένες μπαγκέτες άλλα προστάζουν, σε σημείο που ο ξέφρενος ρυθμός των ντραμς να ορίζει το δυνατότερο παιχνίδι ανάμεσα σε εκπαιδευτή και ταλαντούχο νέουρα, που έτυχε να δεις για πολλά χρόνια. Κι αν αισθανθείς κάποια στιγμή να γονατίζεις στην εξέλιξη, μάλλον εσύ θα είσαι και ο μόνος χαμένος της κοφτής πλοκής, που δεν τα παρατά ποτέ! Ότι καλύτερο μας πρόσφεραν οι States μέσα στο έτος.

2 / LA ISLA MINIMA - Θα μπορούσε να ξετυλίγει ολάκερη την νεότερη ιστορία του τόπου μας, ειδικά όταν στην περίοδο που κυκλοφόρησε, δοκιμάστηκε ξανά η δημοκρατικότητα της από τις ακραίες τάσεις που όλοι μας ζήσαμε. Ατυχώς η Ελλάς μπορεί να μην μαθαίνει από όσα την πίκραναν και ανακυκλώνονται, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με την Ισπανία, που το μοιραίο και αιματηρό παρελθόν της ξαναζεί μέσα από τα συγκλονιστικά πλάνα του Μικρού Νησιού. Μάθημα σκηνοθεσίας και φιλμικής οικονομίας.

1 / SON OF SAUL - Ξεφεύγοντας από τα τετριμμένα αν πρόκειται για ένα φιλμ γύρω από το Ολοκαύτωμα ή όχι, θα κοιτάξουμε το δάσος και όχι τους μπροστινούς θάμνους. Αν μία ταινία που προβλήθηκε στους κινηματογράφους μας μέσα στο 2015 αξίζει το παράσημο αριστούργημα είναι αυτή η προερχόμενη από την Ουγγαρία στιγμή. Που ναι μεν σε καθίζει στο κάθισμά σου σωματικά, σε περιφέρει ψυχικά όμως σε κάθε πόντο της οθόνης, ντενετάροντας σου τον περίγυρο, μην τυχόν και δεν διακρίνεις τον στόχο, την απαίτηση. Αδυναμία και ισχύς, φρίκη και παράδεισος, απόγνωση και ελπίδα, θάνατος και ζωή, όλα μαζί συντροφιά. Ο Laszlo Nemes απέδειξε πως γίνεται.

PS - Να βάλουμε κάπου στον χάρτη και τα Ελληνάκια να μην μείνουν παραπονεμένα? Δεν θα πω ποια, δεν θα κατονομάσω, τον ένα για τον άλλο. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιες στιγμές που το κριτήριο του κοινού, είναι ικανό να μιλήσει από μόνο του. Να πει τα πάντα, χωρίς να μιλούν οι "ειδικοί" και οι "Ακαδημαϊκοί"...

Εικαστική πανδαισία σε low tempo

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο

Ο Hou Hsiao-hsien γεννήθηκε το 1947 στην Κίνα. Σε ηλικία ενός έτους, όμως, μαζί με την οικογένειά του «μετανάστευσαν» στην Ταϊβάν (γνωστή και ως Φορμόζα ή και ως Εθνικιστική Κίνα!). Οπότε θεωρείται Ταϊβανός σκηνοθέτης. Σε ηλικία 33 ετών γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Την είχαμε δει στην (πλήρη) ρετροσπεκτίβα που είχε ετοιμάσει το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε αυτόν, το 2005, το πρώτο με τη Δέσποινα Μουζάκη στο τιμόνι του, τότε που έγινε το μεγάλο άνοιγμα (λεφτά υπήρχαν) και κατέφθασε στη Θεσσαλονίκη μέχρι και ο πολύς Francis Ford Coppola! Η ελληνική απόδοση του τίτλου είναι «Χαριτωμένο κορίτσι» ενώ ο πρωτότυπος τίτλος ήταν «Jiu shi liu liu de ta» (1980). Μέχρι το 2005 που ο Hou Hsiao-hsien πάτησε τα άγια χώματα της Θεσσαλονίκης (έδωσε και masterclass) είχε προλάβει να γυρίσει τις 17 από τις 19 συνολικά μεγάλου μήκους ταινίες της φιλμογραφίας του. Στα επόμενα 10 χρόνια, μέχρι σήμερα, γύρισε άλλες δύο ταινίες. Την πρώτη του γαλλόφωνη, το «Κυνηγώντας το κόκκινο μπαλόνι» (Le voyage du ballon rouge, 2007) και τούτη εδώ, την The Assassin, την τελευταία του! Τη μοναδική κινεζικών πολεμικών τεχνών ή wuxia (γουσιά), όπως είναι γνωστό το συγκεκριμένο είδος. Μόνο που έχουμε wuxia αλά Hou Hsiao-hsien. Θα εξηγήσουμε πιο κάτω τι σημαίνει αυτό...

Ο Hou Hsiao-hsien είναι λατρεμένος σκηνοθέτης της διεθνούς κριτικής και ιδίως των Γάλλων συναδέλφων. Αλλά και με τα φεστιβάλ δεν τα πάει καθόλου άσχημα: αυτή είναι η 7η ταινία του που πήρε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών! Μάλιστα, η συγκεκριμένη τιμήθηκε και με το βραβείο σκηνοθεσίας! Αποτέλεσε την επίσημη πρόταση της Ταϊβάν για το εφετινό ξενόγλωσσο Όσκαρ, δεν κατάφερε όμως να φτάσει στη short list των εννέα ταινιών που θα διεκδικήσουν τελικά το Όσκαρ στη συγκεκριμένη κατηγορία. Οι κριτικοί λοιπόν αλλά και οι συνάδελφοί του, πίνουν νερό στο όνομά του. Τι γίνεται με το κοινό όμως; Χμ. Εντάξει, οι θεατές μαζικά δεν πετάνε τη σκούφια τους. Είναι ενδεικτικό ότι στη χώρα μας αυτή είναι μόλις η τέταρτη ταινία του που βρίσκει διανομή! Για να δούμε πως θα τα πάει ετούτη εδώ λοιπόν...

Η υπόθεση: Στην Κίνα του 9ου αιώνα, μια καλόγρια απαγάγει ένα δεκάχρονο κορίτσι, τη Νι Γινιάνγκ, με σκοπό να τη μυήσει στις πολεμικές τέχνες και να την μετατρέψει σε ψυχρή δολοφόνο. Απώτερος στόχος της είναι η πάταξη της διαφθοράς. Όταν η Νι Γινιάνγκ αποτύχει σε μία από τις αποστολές της, θα σταλεί πίσω στη γενέτειρά της για να σκοτώσει τον άντρα που προοριζόταν να παντρευτεί. Ο Τιάν Τζιάν, ο άντρας που πρέπει να σκοτώσει, είναι ξάδελφός της και βρίσκεται σε ανοιχτή κόντρα με την αυτοκρατορική αυλή. Μετά από 13 χρόνια εξορίας, πρέπει να αντιμετωπίσει την οικογένειά της, τις αναμνήσεις της και τα καταπιεσμένα της συναισθήματα. Θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στον άντρα που αγαπά και τον ιερό σκοπό που πλέον υπηρετεί.

Η άποψή μας: «Γυρίζω ταινίες γιατί αγαπώ αυτόν τον κόσμο και πιστεύω στους ανθρώπους... Μπροστά στον καθρέφτη του κινηματογράφου συνειδητοποιώ καλύτερα τα όριά μου και συγχρόνως κερδίζω την ελευθερία μου». Χαρακτηριστική δήλωση του Hou Hsiao-hsien. Ενός δημιουργού που υπηρετεί πιστά την τέχνη του κινηματογράφου. Έχει το δικό του όραμα, το δικό του χαρακτηριστικό στυλ. Κι αυτό το στυλ βλέπει το σινεμά αποκλειστικά ως τέχνη κι όχι ως λαϊκό μέσο διασκέδασης. Αν δώσετε σημασία στην υπόθεση και δεν γνωρίζετε ποιος είναι ο Hou Hsiao-hsien λογικό είναι να περιμένετε ένα εντυπωσιακό έργο ανάλογο με το «Τίγρης και Δράκος», που έφερε ουσιαστικά το πλατύ δυτικό κοινό κοντά στο wuxia.

Το ξεκαθαρίζω: καμία σχέση. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί την πλοκή ως πρόσχημα. Χρησιμοποιεί το είδος απλά ως όχημα για να παρουσιάσει όλα όσα έχουν κάνει γνωστό το κινηματογραφικό του σύμπαν. Αργοί, λυρικοί ρυθμοί, προσοχή στη φωτογραφία που φτάνει σε επίπεδα εικαστικού αριστουργήματος (να τα λέμε αυτά), ελάχιστοι διάλογοι και τα υπόλοιπα, ένας δύσκολος γρίφος. Γιατί η εξέλιξη της ιστορίας δεν είναι γραμμική. Γιατί αυτά που δεν γνωρίζει ο θεατής είναι περισσότερα από αυτά που γνωρίζει κι επομένως πρέπει να ενώσει πολλές κουκίδες για να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει, Δύσκολο. Κι αυτό επειδή από μία στιγμή και μετά, απλώς δεν ενδιαφέρεται. Αυτό που βλέπει είναι υπέροχο οπτικά (προσέξτε εδώ και το τετράγωνο ουσιαστικά φορμά), με τρομερή επιμονή και προσοχή στη λεπτομέρεια (από τα κοστούμια μέχρι την επιλογή των τοπίων) αλλά δεν τον αφορά. Δεν μπορεί να ταυτιστεί με κανέναν, με οποιονδήποτε τρόπο.

Και οι πολεμικές σκηνές; Ναι, είναι εντυπωσιακές αλλά είναι λίγες και μικρές σε διάρκεια. Δεν επιμένει σε αυτές ο σκηνοθέτης, θαρρείς και θέλει να τις αποδομήσει. Οι πιστοί σινεφίλ θα ενθουσιαστούν αλλά ο μέσος θεατής μόνο με έναν τρόπο θα φύγει από την αίθουσα: σιωπηλός...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Δεκεμβρίου 2015 από την Seven / Spentzos.

Fuck you Moby!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

"Θάλασσα κι αλμυρό νερό / να σε ξεχάσω δεν μπορώ!"

Τον Ιούλιο του 1996 κατέβηκα στην Αθήνα για να παρακολουθήσω το «Rock of Gods», την πρώτη πολύ μεγάλη συγκέντρωση ροκ σχημάτων, τραγουδιστών και συγκροτημάτων που έλαβε χώρα στη... χώρα μας. Όλοι αδημονούσαμε να βγει ο headliner, ο τιτανομέγιστος Iggy Pop. Ναι, αλλά πριν από αυτόν ήταν να παίξει το δικό του σετ ο...Moby! Το τι γιουχάρισμα έφαγε ο έρμος όταν βγήκε στη σκηνή, δεν περιγράφεται. Κι όμως, δεν πτοήθηκε. Ίσα ίσα βρήκε ευκαιρία να κερδίσει το κοινό με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. Πώς; Μας προέτρεψε όλους μαζί να φωνάζουμε ρυθμικά και εν χορώ «Fuck you Moby»! Αυτό ήταν! Η ένταση καταλάγιασε, ο άνθρωπος έπαιξε το σετ του με άνεση, έφαγε μπουκάλι μπύρας στο κούτελο μετά ο Iggy Pop, μάτωσε (μιλάμε για πολύ αίμα), μας φώναξε «you fuckers thing you can stop me», ωραίες στιγμές, ωραίες εποχές... Θα μου πείτε, τι ήπιες πάλι παραμονή Πρωτοχρονιάς ρε παραπλανημένε πρώην ψηφοφόρε του ΣΥΡΙΖΑ; Τι σχέση έχει ο Moby με την ταινία του Ron Howard; Ε, ο Moby είναι απόγονος του Χέρμαν Μέλβιλ, του συγγραφέα του Moby (dah) Dick, βιβλίου που σύμφωνα με το In The Heart Of The Sea, βασίστηκε στα γεγονότα τα οποία αυτό διηγείται...

Το «Moby Dick» θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του γραπτού λόγου, της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο συγγραφέας του, Χέρμαν Μέλβιλ, δεν γεύτηκε εν ζωή το μέγεθος της επιτυχίας του. Οι περιπέτειες του καπετάνιου Έιχαμπ, ο οποίος είχε βάλει όλο του το είναι προκειμένου να εκδικηθεί μια φάλαινα που σε προηγούμενο μπάργκο του, του είχε καταστρέψει το καράβι και του κατέστρεψε το πόδι, αναγνωρίστηκαν ως ένα έργο ανάλογο της ομηρικής «Οδύσσειας»! Η φράση «Call me Ishmael.» είναι μία από τις πλέον διάσημες και από τις πιο αναγνωρισμένες εναρκτήριες προτάσεις βιβλίου σε όλο τον κόσμο! Ε, λοιπόν, όπως μας πληροφορεί τούτη η ταινία, πηγή έμπνευσης για το «Moby Dick» ήταν ένα ναυάγιο, αυτό του φαλαινοθηρικού Essex, που έλαβε χώρα το χειμώνα του 1820, στα ανοιχτά του Ειρηνικού Ωκεανού.

Είναι σημαντικό να πούμε πως οι φάλαινες και ιδιαίτερα το λίπος τους, συνέβαλαν τα μάλα στη μετάβαση προς τη βιομηχανική επανάσταση. Ο ηλεκτρισμός δεν είχε ακόμα εφευρεθεί στις αρχές του 18ου αιώνα κι αυτό που πρόσφεραν οι φάλαινες και ιδιαίτερα το λίπος τους ήταν... φως! Το λίπος καιγόταν και μπορούσε να φωτίσει σπίτια, ολόκληρες πόλεις. Οπότε, το λίπος της φάλαινας είχε αξία απίστευτη κατά την εποχή εκείνη. Ήταν κάτι τόσο σημαντικό που η αξία του ήταν ανάλογη με το χρυσάφι. Ακόμα μεγαλύτερη αξία είχε αυτό που γνωρίζουμε σήμερα ως σπαρματσέτο ή σπερματσέτο, όπως είναι πιο σωστό να λέγεται. Το σπαρματσέτο λοιπόν ή spermaceti oil για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς σε ότι αφορά την αγγλική ορολογία, είναι λιπαρή ύλη που βρίσκεται στις εγκεφαλικές κοιλότητες μερικών κητών, όπως των φαλαινών (σημείωση: μια από τις λίγες αστείες σκηνές της ταινίας μιλάει ακριβώς για τη δύσκολη – και δύσοσμη – συλλογή του σπαρματσέτου). Περιουσίες φτιάχτηκαν από το κυνήγι αυτών των τεράστιων θαλάσσιων πλασμάτων. Ο Ron Howard είδε τις δυνατότητες που θα μπορούσε να του προσφέρει μια τόσο συναρπαστική ιστορία. Κι όμως, το «γλυκό» εντέλει δεν έδεσε.

Η υπόθεση: Ο φιλόδοξος νεαρός συγγραφέας, Χέρμαν Μέλβιλ, πηγαίνει στο Ναντάκετ της Νέας Αγγλίας. Στόχος του είναι να συναντήσει τον μοναδικό εν ζωή επιζώντα του φαλαινοθηρικού Essex, τον Τομ Νίκερσον, ο οποίος έζησε από πρώτο χέρι μια περιπέτεια για την οποία όλοι μιλούσαν μα κανείς δεν γνώριζε σε όλες της τις λεπτομέρειες. Συγκεκριμένα, τον χειμώνα του 1820, το Essex δέχτηκε επίθεση από ένα θαλάσσιο κήτος. Μια λευκή φάλαινα πρωτοφανούς μεγέθους, η οποία κατά πως φαίνεται, είχε πολύ έντονο μέσα της το αίσθημα της εκδίκησης! Ο καπετάνιος του φαλαινοθηρικού, Τζορτζ Πόλαρντ και ο πρώτος αξιωματικός, Όουεν Τζέις ήταν από τους λιγοστούς που κατάφεραν να γλυτώσουν. Κανείς, όμως, δεν ήθελε να μιλήσει για το πως, με ποιον τρόπο έγινε κάτι τέτοιο εφικτό. Ο Μέλβιλ ελπίζει να κάνει τον Νίκερσον να μιλήσει, καθώς ετοιμάζεται να γράψει ένα βιβλίο βασισμένο στη συγκεκριμένη περιπέτεια. Ο Νίκερσον φανερά δεν έχει καμία τέτοια διάθεση. Δεν θέλει να θυμάται καθώς αυτά που βίωσε δεν τα χωράει ανθρώπου νους. Όμως, η προσφορά μιας μεγάλης για την εποχή χρηματικής αμοιβής, η παραίνεση της συζύγου του και ο πειστικός τρόπος στην προσέγγιση του συγγραφέα, θα κάνουν τον μεσήλικα Νίκερσον να μιλήσει. Έναν άνθρωπο που ήταν στην πρώιμη εφηβεία του όταν συνέβησαν τα γεγονότα...

Η άποψή μας: Ο Ron Howard είναι ένας συνεπής σκηνοθέτης. Ποτέ δεν πρόκειται να κάνει τη διαφορά, να αναγνωριστεί ως ένας μεγάλος δημιουργός. Οι ταινίες του, όμως, αποτελούν εγγύηση για τους θεατές: αυτό που θα δουν δεν θα τους απογοητεύσει. Μπορεί να μην πάθουν πλάκα, μπορεί να μην ανοίξει ο νους τους, αλλά θα παρακολουθήσουν μία ταινία που δεν θα τους αφήσει στιγμή να βαρεθούν. Δεν θα εκπλαγούν από τη μία, δεν θα δυσαρεστηθούν από την άλλη. Αυτή είναι η 23η (!) μεγάλου μήκους ταινία της φιλμογραφίας του! Έχει κερδίσει Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας για το «Ένας υπέροχος άνθρωπος» (A Beautiful Mind, 2001). Είναι η 6η ταινία του που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Και είναι η δεύτερη ταινία του (μετά την προηγούμενή του, το «Rush») στην οποία πρωταγωνιστεί ο Chris Hemsworth. Α, και αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές αποτυχίες της χρονιάς!

Ένα περίεργο πράγμα: ο κόσμος γύρισε την πλάτη στο φιλμ του Howard. Να φταίει ο Hemsworth; Έτσι κι αλλιώς δεν είναι τέρας υποκριτικής. Ένας όμορφος ψηλός είναι, που η καλύτερη ερμηνεία του πρέπει να είναι εκείνη στο Rush. Εδώ, δεν πείθει. Ούτε ως θαλασσόλυκος ούτε ως οικογενειάρχης με όραμα ούτε ως πρότυπο για τον πιτσιρικά. Μάλλον όμως δεν φταίει για την αποτυχία της ταινίας. Φταίνε οι σκηνές με τις φάλαινες; Χμ, ο Howard δείχνει μια αμηχανία σε αυτές τις σκηνές. Ενώ του προσφέρουν θεωρητικά το πιο πιασάρικο υλικό δεν τα «δίνει όλα». Όσες σκηνές κι αν γυρίζει, από όποιες γωνίες λήψεως κι αν τις επιχειρεί, μία αντίστοιχη σκηνή του The Life Of Pi αρκεί για να τον κατατροπώσει σε επίπεδο εντυπωσιασμού. Γενικώς, η ταινία εκείνη του Ang Lee ομοιάζει αρκετά με τούτη αλλά την κατατροπώνει σε κάθε επίπεδο. Ο Howard κάτι προσπαθεί να ψελλίσει για κοινωνικές τάξεις, για ψεύτικη ιεραρχία, για τις απαρχές του καπιταλισμού. Δεν έχει όμως τις φιλοσοφικές αναζητήσεις, τα πανανθρώπινα μηνύματα, την αποθέωση του ανθρώπινου πνεύματος, όπως έχει η ταινία του Lee. Ο οποίος και ως storyteller κερδίζει κατά κράτος τον Αμερικάνο συνάδελφό του.

Γιατί πέρα όλων των άλλων κρατάει στο χέρι του κι έναν κρυφό άσο. Η ιστορία που αφηγείται ο βασικός πρωταγωνιστής του έχει ψήγματα αμφιβολίας, μπορεί να είναι η αλήθεια μπορεί και όχι. Ο Howard ξετυλίγει την ταινία του ως πέραν πάσης αμφισβήτησης. Έξυπνη η προσέγγιση του καπετάνιου με τον αξιωματικό του, με τον οποίο τον χωρίζουν πολλά. Τρομερό το μέχρι που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη θέληση για να πετύχει την επιβίωση. Συγκλονιστικό το πώς διαχειρίζεται κανείς κάτι που έχει βιώσει, κάτι τόσο δυνατό που τον στιγματίζει για όλη του τη ζωή. Αυτή δεν είναι μια κακή ταινία, να το ξεκαθαρίσουμε. Απλά, δεν διαθέτει το κάτι παραπάνω που θα την κάνει να ξεφύγει από τα έτσι κι αλλιώς άκρως ενδιαφέροντα τα οποία μας αφηγείται. Και κρίμα που κανείς δεν σκέφτηκε να καλέσει τον… Moby για να γράψει το μουσικό σκορ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Δεκεμβρίου 2015 από την Tanweer.