Movies Ltd

Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Birth School Work Death

Ο Nanni Moretti έχει μεγαλώσει πια. Είναι 62 ετών πλάκα – πλάκα. Ο αγαπημένος Ιταλός δημιουργός, που έχει ονομάσει την εταιρία παραγωγής του Sacher από τις υπέροχες βιεννέζικες Sachertorte (είδος σοκολατίνας) εδώ υπογράφει την 12η μεγάλου μήκους ταινία της καριέρας του. Μιας καριέρας που αν θεωρήσουμε ότι ξεκίνησε με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του (προηγήθηκαν και κάποιες μικρού και μεσαίου μήκους ταινίες), μετράει σχεδόν 40 χρόνια! Ο Moretti ήταν 23 ετών λοιπόν όταν γύρισε το «Io sono un autarchico» το 1976, στο οποίο πρωταγωνιστεί ένας τυραννικός σκηνοθέτης που κάνει τη ζωή των ηθοποιών του δύσκολη! Σχεδόν σε όλη του τη φιλμογραφία ο Nanni αναρωτιέται και στοχάζεται πάνω στη ζωή και την αναπαράστασή της από την τέχνη και δη, τον κινηματογράφο. Και συχνά πυκνά χρησιμοποιεί αυτοβιογραφικά στοιχεία στα σενάριά του. Όπως εδώ. Για τη συγκεκριμένη ταινία χρησιμοποίησε σημειώσεις που κρατούσε κατά τη διάρκεια της αρρώστιας της δικής του μητέρας. Μιας καθηγήτριας λατινικών και ελληνικών. Η ηθοποιός που υποδύεται την άρρωστη μητέρα φοράει τα ρούχα της μητέρας του Moretti! Απλά, αυτήν τη φορά δεν θέλησε να κρατήσει ο ίδιος το βασικό ρόλο – η σκηνοθέτρια Μαργκερίτα, όμως, είναι εν πολλοίς εκείνος.

Η ταινία έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου φεστιβάλ των Καννών, όπου τιμήθηκε με το Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής. Μάλιστα, στην επίσημη προβολή της ταινίας στη σάλα Lumiere το κοινό έκανε standing ovation μετά το φινάλε της, που κράτησε για 7 λεπτά και 54 δευτερόλεπτα! Εφτά φορές ο Moretti διεκδίκησε τον Χρυσό Φοίνικα και τον κατέκτησε μία, το 2001, με την ταινία «Το δωμάτιο του γιου μου» (La stanza del figlio). Τέλος, να σημειώσουμε πως το ξακουστό κινηματογραφικό περιοδικό Cahiers du Cinéma ανακήρυξε την ταινία «Η μητέρα μου» ως την καλύτερη του 2015!

Η υπόθεση: Η Μαργκερίτα είναι μια μεσήλικη Ιταλίδα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και συναισθηματικής κατάρρευσης. Η τελευταία ταινία που σκηνοθετεί συναντά πολλά προβλήματα, κυρίως λόγω του πρωταγωνιστή της, του Μπάρι Χάγκινς, ενός διάσημου Αμερικάνου ηθοποιού με ιταλικές ρίζες. Η Μαργκερίτα είναι διαζευγμένη και φαίνεται να αδυνατεί να κρατήσει ζωντανή οποιαδήποτε ερωτική σχέση λόγω του χαρακτήρα της. Η έφηβη κόρη της μεγαλώνει και αποτελεί για εκείνην άλλο ένα ζήτημα προβληματισμού. Ο αδελφός της, της επισημαίνει καλοπροαίρετα πως είναι δύσκολος άνθρωπος και πως οι συνήθειές της δεν αφήνουν τους άλλους να την πλησιάσουν. Εκείνο πάντως που της κόβει τα πόδια είναι το γεγονός ότι η μητέρα της βρίσκεται άρρωστη στο νοσοκομείο. Έχει μεγαλοκαρδία και τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Η απώλεια πλησιάζει με βήματα γοργά...

Η άποψή μας: Μεταφέροντας τις αγωνίες του, τις εμπειρίες του, τους φόβους και τις ελπίδες του, ο Moretti έχει την τάση να γυμνώνεται μπροστά στο θεατή του και να μοιράζεται μαζί του πράγματα, ιδέες, γνώση. Είναι στο χέρι του θεατή πως όλα αυτά θα μπορέσει να τα χρησιμοποιήσει προς όφελός του. Παραδείγματος χάριν: θυμάστε το φινάλε της πιο... αγαπημένης ταινίας του Moretti, «Αγαπημένο μου ημερολόγιο» (Caro diario, 1993); Φινάλε της ταινίας είναι το φινάλε του τρίτου και τελευταίου από τα μέρη της, μιας που αυτή είναι σπονδυλωτή. Είναι εκείνο στο οποίο ο Moretti αφηγείται το πως ένα ξαφνικό πρόβλημα υγείας τον οδήγησε σε διάφορους γιατρούς και κομπογιαννήτες προκειμένου να βρει λύση. Στο τέλος της περιπέτειας, ο σοφότερος πλέον Nanni λέει πως ένα από τα πράγματα που έμαθε είναι πως κάνει καλό, μόλις ξυπνάει το πρωί, να πίνει ένα ποτήρι νερό. Είναι πολύ απλό, κι όμως τόσο θετικό και ελπιδοφόρο ταυτόχρονα. Για να μην τα πολυλογώ, από τότε, εδώ και 22 χρόνια δηλαδή, κάνω ακριβώς το ίδιο...

Οι... αρρώστιες και η απώλεια βγάζουν από τον Moretti τον καλύτερο εαυτό του. Εδώ εμφανίζεται πιο συγκινητικός από ποτέ. Οι σκηνές που προσπαθούν να βγάλουν γέλιο (αυτές από τα γυρίσματα της ταινίας μέσα στην ταινία και ιδίως εκείνες στις οποίες ο ηθοποιός που υποδύεται ο Turturro αποδεικνύει πως, παρά το γεγονός ότι είναι διάσημος, δεν το «έχει» με την υποκριτική) φαίνονται παράταιρες και αμήχανες. Ίσως ο δημιουργός να σκέφτηκε πως χωρίς λίγο χιούμορ, έστω και άβολο, η ταινία του θα μετατρέπονταν σε ένα ανερυθρίαστο μελόδραμα, κάτι που προφανώς δεν ήθελε. Οι πιο ενδιαφέρουσες σκηνές είναι εκείνες όπου κυριαρχεί η μητέρα είτε στις συναντήσεις της με τα παιδιά της και ιδίως την κόρη της αλλά και στις σκηνές ονείρου ή εκείνες από το παρελθόν. Η Μαργκερίτα βλέπει την πολυαγαπημένη της μητέρα να σβήνει μέρα με την ημέρα και νιώθει ανήμπορη να τη βοηθήσει. Δεν είναι έτοιμη για την επερχόμενη ορφάνια. Αυτός ο άνθρωπος είναι πολύ σημαντικός στη ζωή της αλλά και στη ζωή τόσων ανθρώπων που επηρέασε. Κι όμως, φεύγει. Ανεπιστρεπτί. Πώς να αντέξει κανείς την απώλεια; Είναι χαρακτηριστική η σκηνή στην οποία η μητέρα ζητά από τη Μαργκερίτα να τη βοηθήσει να πάει στην τουαλέτα. Μέσα σε 2 λεπτά ξεδιπλώνεται όλη η αγωνία, η ελπίδα, ο φόβος, η απογοήτευση, η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι!

Μέσω της ταινίας μέσα στην ταινία ο Moretti πέρα από χιούμορ τοποθετεί και ψηφίδες κοινωνικού προβληματισμού. Η Μαργκερίτα υποτίθεται πως γυρίζει μια ταινία σχετικά με ένα εργοστάσιο υπό κατάληψη από τους εργαζόμενους εκεί, οι οποίοι αγωνίζονται και απεργούν προκειμένου να μην απολυθεί κανείς, όπως θέλει το νέο αφεντικό, ο ήρωας που υποδύεται ο ηθοποιός που υποδύεται ο Turturro! Ο Moretti επιθυμεί κατά πως φαίνεται να δείξει την οικονομική και κοινωνική κατάσταση στη σημερινή Ιταλία, να τοποθετήσει το δράμα του σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, αλλά όλο αυτό δεν πολυλειτουργεί. Αυτό που λειτουργεί (συνεπικουρούμενο από την εξαιρετική χρήση μουσικής, από Arvo Pärt κυρίως, αλλά και από Philip Glass και Ólafur Arnalds) είναι το ίδιο το δράμα.. Η άρρωστη μητέρα. Η επερχόμενη ορφάνια. Είναι αυτές οι πιο ήσυχες, πιο αυθεντικές, πιο ντόμπρες σκηνές που σε κερδίζουν ως θεατή. Και το φινάλε του Mia Madre είναι απλά υπέροχο, νοτισμένο, δυνατό και, γιατί όχι, αισιόδοξο μέσα στη μελαγχολία του. «Τι σκέφτεσαι μητέρα;». «Το αύριο». Ούτε ο... Kubrick έτσι!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Δεκεμβρίου 2015 από την Feelgood Ent.

Ρίξε μια ζαριά καλή

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τζογαδόρος χωρίς αιτία (;)

Τούτη η ταινία γυρίστηκε στη Ρίγα της Λετονίας με κεφάλαια από την εν λόγω χώρα, τη Γερμανία και την Ελλάδα. Έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2014. Την ίδια χρονιά τσίμπησε και μια ειδική μνεία στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν. Αποτέλεσε την υποψηφιότητα της Λετονίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Και είναι αυτό που λέμε καλή ταινία. Όχι σπουδαία, όχι αριστούργημα, αλλά καλή.

Η ελληνική συμμετοχή στην ταινία έχει να κάνει με την παρουσία της Βίκυς Μίχα της Boo Productions στην παραγωγή, του Γιώργο Μαυροψαρείδη στο μοντάζ και του Λέανδρου Ντούνη στο σχεδιασμό ήχου. Μάλιστα, η ταινία ήταν υποψήφια για βραβείο μοντάζ και πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη σε ότι αφορά τα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για το 2015!

Η υπόθεση: Ο Μόντρις είναι ένας έφηβος στο όριο της ενηλικίωσης, που ζει μαζί με τη μητέρα του σε ένα φτωχικό διαμέρισμα στη Ρίγα. Δεν έχει γνωρίσει τον πατέρα του: εκείνος βρίσκεται στη φυλακή ή τουλάχιστον αυτό του έχει πει η μητέρα του. Ο Μόντρις είναι εθισμένος στον τζόγο. Και ειδικότερα στα περίφημα φρουτάκια. Ζητιανεύει χρήματα, βάζει χέρι στο πορτοφόλι της μητέρας του, ζητάει λεφτά από την εύπορη κοπέλα του. Λέει ψέματα, δεν πάει στο σχολείο, ζει σαν παρίας. Κι ας έχει ολοφάνερο ταλέντο στη ζωγραφική με στένσιλ. Όταν πουλάει το ηλεκτρικό σώμα θέρμανσης που έχει η μάνα του για να ζεσταίνεται, εκείνη, για να του «βάλει μυαλό», τον καταγγέλει στην αστυνομία. Δικάζεται και καταδικάζεται σε δύο χρόνια φυλάκιση με αναστολή. Τρία παραπτώματα να κάνει και η ποινή θα εφαρμοστεί. Ο Μόντρις προσέχει. Ο Μόντρις θέλει να κάνει το σωστό. Ο Μόντρις ψάχνει τον πατέρα του. Ο Μόντρις γίνεται 18 χρονών. Ο Μόντρις αδιαφορεί. O Μόντρις είναι απαθής.

Η άποψή μας: Από τα πρώτα πλάνα της ταινίας αυτό που ξεχωρίζει είναι η ιδιαίτερη φυσιογνωμία του πρωταγωνιστή της, Kristers Piksa. Τι φάτσα! Πως κυριαρχεί σε όλη την ταινία αυτός ο ερασιτέχνης ηθοποιός με την παράξενη, ξεχωριστή μύτη, στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση! Το δεύτερο που σε βαραίνει είναι η έξη του νέου στον τζόγο. Φίλους έχει, γκόμενες έχει, αλλά νιώθει και μοναξιά ενώ και η έλλειψη της πατρικής φιγούρας πέφτει βαριά πάνω του. Μόνο ο ήχος των κερμάτων που προσκρούουν το ένα πάνω στο άλλο όταν κερδίζει στα «φρουτάκια» τον κάνει να χαμογελάει. Το τρίτο γνώρισμα του μικρού είναι η απάθεια. Σπάνια δείχνει τα συναισθήματά του. Έχει μονίμως μια έκφραση στο πρόσωπο, εκείνη της πλήρους απάθειας. Λες και βιώνει τη ζωή του υπνοβατώντας, λες και πιστεύει πως μονίμως θα υπάρχει κάποιος που να βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά για εκείνον. Ότι παθαίνει προκύπτει από την παθητικότητά του και την έλλειψη στόχων. Δεν είναι κακός. Απλώς, δεν τον νοιάζει. Και η κοινωνία γύρω του δείχνει να ενδιαφέρεται ενώ εντέλει αδιαφορεί.

Η ταινία – και λίγο σαν ντοκιμαντέρ (οι ηθοποιοί δεν γνώριζαν όλο το σενάριο κάθε μέρα που γινόταν γυρίσματα και ο σκηνοθέτης επεδίωκε να αυτοσχεδιάζουν) – βασίζεται σε πραγματική ιστορία: ένας δικηγόρος φίλος του σκηνοθέτη, του διηγήθηκε την ιστορία ενός νέου σαν τον Μόντρις, για τον οποιο πίστεψε πως δεν έκανε πολλά. Και το φινάλε, μέσα στον πεσιμισμό του για την κατάληξη του Modris, αφήνει και μια χαραμάδα ελπίδας. Ίσως τα πράγματα κάποια στιγμή να βελτιωθούν στη ζωή του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Δεκεμβρίου 2015 στο Τριανόν

του zerVo (@moviesltd)

Είναι ο άρχων του αγώνα. Εκείνος που με δύο του σφυρίγματα, ορίζει την έναρξη και την λήξη του ματς και που ενδιάμεσα τους έχει πάμπολλες φορές πάρει αποφάσεις που κρίνουν την εξέλιξη του, σύμφωνα με τους επίσημους κανονισμούς. Είναι εκείνος που διασφαλίζει στην θεωρία με την εφαρμογή των νόμων, την ομαλή διεξαγωγή, κατά τρόπο τέτοιο ώστε να πρυτανεύσει η δικαιοσύνη και το ματς να μην μετατραπεί σε κατς, εφόσον θα υπάρχει έλεγχος, αντικειμενικός και αδιάβλητος. Φυσικά είναι και ο μόνος που κατά την διάρκεια της αναμέτρησης δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα, από τους 23 διαγωνιζόμενους να υποπέσει σε σφάλμα, αφού από τους αδικημένους της απόφασης του, θα κριθεί σαν πουλημένο τομάρι, πιασμένος, χρηματισμένος. Από την άλλη μεριά, είναι και εκείνος που δίνει το απόλυτο άλλοθι στους ανύπαρκτους οικονομικά (κυρίως) ιδιοκτήτες ομάδων, να ρίξουν επάνω του τις ευθύνες για την κακή πορεία του συλλόγου τους, αντί να τις επωμιστούν οι ίδιοι, που δεν έκαναν το παραμικρό για να την ενισχύσουν. Είναι το πιο αμφιλεγόμενο πρόσωπο της οποιασδήποτε αθλητικής αναμέτρησης λαμβάνει χώρα. Είναι Ο Διαιτητής...

Στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Σαρδηνίας, που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερες τοπικιστικές έχθρες, η ομάδα της Παμπαρίλε βρίσκεται στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα, έχοντας σαν απολογισμό μόνον ήττες και μάλιστα πολύ βαριές. Μέχρι την στιγμή που στο νησί θα επιστρέψει μετά από πολλά χρόνια στην ξενιτιά της Αργεντινής, ο Ματζούτσι, σέντερ φορ από τα λίγα, που θα δώσει νέα πνοή στους ουραγούς, οδηγώντας τους από νίκη σε νίκη και φτάνοντας τους ένα μόλις βήμα πριν ξεπεράσουν στην κατάταξη, τους αιώνιους αντιπάλους και υπερόπτες Μοντεκρίστους.

Διασυλλογικό κύπελλο της Διεθνούς Ομοσπονδίας FEFA. Καθώς οι γύροι προχωρούν και πλησιάζει ο μεγάλος τελικός, που θα διεξαχθεί μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες κόσμου, ο φιλόδοξος Ιταλός διαιτητής Κρουτσιάνι, ετοιμάζει την σφυρίχτρα τους ελπίζοντας να είναι εκείνος ο εκλεκτός των διοργανωτών. Πανέτοιμος να δεχτεί το χρίσμα, που του ανήκει δικαιωματικά μιας και είναι ο καλύτερος, πρέπει να ακολουθήσει τις προσταγές των ισχυρών και να κάνει κάποια "δωράκια" με τις αποφάσεις του στα κρίσιμα ματς. Ακόμη κι αν έτσι διακυβεύεται το κύρος του.

Με πολύ πρόσφατες τις μνήμες των σκανδάλων περί στημένων αγώνων στην γείτονα χώρα, που οδήγησαν μέχρι την χαμηλότερη κατηγορία την ιστορικότερη φίρμα των Ατζούρων, Γιουβέντους, ένας Ιταλιάνος σκηνοθέτης ονόματι Paolo Zucca, παίρνει το θάρρος να μετατρέψει την μικρού μήκους ιδέα του, σε long play έργο κι αυτό εκ του αποτελέσματος δεν του βγαίνει σε κακό. Διότι κινούμενος αφηγηματικά σε δύο τροχιές, με δύο ξεχωριστές ιστορίες, που αναμενόμενα κάποια στιγμή η μοίρα θα φέρει κοντά, πετυχαίνει να βγάλει σε όλο του το εύρος το συναίσθημα που νιώθουν άπαντες, για εκείνον τον άχαρο και ατσούμπαλο τύπο, που δεν ξέρει πόντο να κλωτσάει το τόπι, γνωρίζει καλά όμως πως να βάζει σε τάξη τους ακριβοπληρωμένους παικταράδες που αλωνίζουν γύρω του.

Καχυποψία και Άγιος ο Θεός για την παραμικρή απόφαση, όχι κατ ανάγκην άδικα, είτε παίζονται δισεκατομμύρια από ένα και μόνο του φρούιτ, είτε απλώς και μόνο η περηφάνια της νίκης επί των μισητών γειτόνων, που θα σημάνει ολοήμερο γλέντι στην πλατεία του χωριού. Αν το δει κανείς από πλευρά ενδιαφέροντος, υπάρχει θέμα, με το τέμπο που ακολουθεί η παραγωγή συνολικά, μιας και μεταφερόμενη η κάμερα από τα σκονισμένα ορεινά κατσάβραχα, όπου διεξάγεται το ερασιτεχνικότατο, μα διόλου φιλικό ματς, στα πολυτελή διαμερίσματα που οι διακεκριμένοι ρέφερι διαμένουν, υπάρχει μεγάλη απόσταση παλμού και συνολικού ενδιαφέροντος. Τα ασπρόμαυρα κάδρα που περιβάλλουν το πάμφτωχο ντέρμπι των Σαρδηνών, εκτός από υπέροχη αισθητική, κρύβουν και ένα ιδιότυπο σπαρταριστό χιούμορ, τύπου κόμικ, με χορογραφίες που συμμετέχουν άπαντες, αθλητές (κάθε ηλικίας), οπαδοί (μάλλον ερασιτέχνες ηθοποιοί) και φυσικά ο μαυροντυμένος κόρακας.

Αντίθετα η κατάσταση σοβαρεύει υπερβολικά όταν το λέβελ ανεβαίνει στα επαγγελματικότερα στάδια, μολονότι ο εξαιρετικός Ιταλός περφόρμερ Stefano Accorsi (Nous Trois) κάνει τα πάντα ώστε με τις αστείες χορογραφίες του, να πείσει ως μέγας και τρανός Κολίνα. Στιγμές που μάλλον ο διψασμένος για ίντριγκα και καφενειακό κουβεντολόι φίλαθλος, επιθυμεί το γύρισμα του φακού εκεί ψηλά στις βουνοκορφές, μιας και η συνάντηση κορυφής, μεταξύ των εντεκάδων των βοσκών, πλησιάζει.

Για πες: Αρκετά αστείες καταστάσεις θα δούμε στον L' Arbitro, που συναντά κανείς σε κάθε γήπεδο, με μια μικρή, επιδερμική αναφορά στις όποιες κοινωνικές ανισότητες εκφράζει ο Βασιλιάς των Σπορ, που δίνονται σαν σπόντες μέσα από το ξεχειλωμένο σενάριο. Και που στο φινάλε φυσικά, καθίσταται σαφές πως ο καλύτερος, πάντα στέφεται πρωταθλητής κι ο φουκαράς ο μαυροντυμένος δικαστής λυτρώνεται, ακόμη κι αν χωρίς πρόθεση, γίνεται για μια ακόμη φορά ο πρωταγωνιστής της αναμέτρησης.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Ένας Άλλος Κόσμος	Village	1	158	95.343	95.343
2	The Good Dinosaur	Feelgood Ent.	1	162	27.160	27.160
3	Bridge Of Spies	Odeon	4	31	8.290	122.617
4	Ουζερί Τσιτσάνης	Feelgood Ent.	3	46	7.473	95.751
5	Carol	Odeon	3	22	5.799	32.287
6	Spectre	Feelgood Ent.	6	27	5.480	474.962
7	Mockingjay Part 2	Seven / Spentzos	4	15	3.647	118.399
8	The Fool	One From The Heart	1	6	2.500	2.500
9	Goosebumps	Feelgood Ent.	2	21	1.659	7.691
10	Mune	Odeon	3	27	1.453	14.271

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Με τους J.K. Simmons, Μαρία Καβογιάννη, Χριστόφορο Παπακαλιάτη, Andrea Osvart, Μηνά Χατζησάββα, Tawfeek Barhom, Νίκη Βακάλη

Κι όλα τριγύρω αλλάζουνε...

του zerVo (@moviesltd)

Κοντά τέσσερις δεκαετίες γύρισα πίσω, ταξίδεψα με την γέφυρα του νου στο χρόνο κι έφερα στην μνήμη τα χρόνια τα μαθητικά, όταν υπήρχε ένα - σχετικά ενδιαφέρον - μάθημα, που κάποιος το είχε βαφτίσει πατριδογνωσία. Βασικά πραγματάκια γύρω από τον τόπο σου έβαζες στο σακούλι, θυμάμαι, γενικότητες και στατιστικές που έκτιζαν μια κάποια ταυτότητα πληθυσμιακή, κοινωνική, οικονομική, ηθών, για τα μέρη μας και τους συνήθειες των κατοίκων, όχι και λίγες φορές σε αντιστοίχιση με τους τρόπους ζωής των ξένων. Ήταν η εποχή που λέγαμε με περηφάνια κοκορίσα πως στην Ελλάδα μας υπάρχει Δημοκρατία (...), σε συντριπτικό νούμερο οι κάτοικοι είναι Γρακοί (...), σε ακόμη μεγαλύτερο το θρήσκευμα είναι Άγιος ο Θεός κοινό (...), μέχρι και για το κλίμα κάναμε λόγο, πως ήταν το καλύτερο του πλανήτη. Ήταν η εποχή, που μαθαίναμε να ξεχωρίζουμε τους μη Έλληνες σε δύο κατηγοριών. Αρχικά στους μελαψούς της γειτονιάς του Μπίθουλα, που καλό θα ήταν να τους αποφεύγεις στο διάβα σου για δεν ξέρεις από που θα στην φέρουν ή σε αυτούς τους φουκαράδες που ζούσαν μια καθημερινή φυλακή πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα και καμιά φορά αράδιαζαν πραμάτειες, αντίσκηνα και σλιπιμπαγκ στον Σταθμό Λαρίσης, ανταλλάσσοντας τα με καλτσόν και τσίχλες που τους στερούσε το...ποταπό πολίτευμα. Και από την άλλη, είχαμε τους Αρείους, τους πολιτισμένους, τους ευθυτενείς και εύπορους, τους υψηλότερης διεθνούς ταξικής διαβάθμισης, τους ακραία συμπαθητικούς ξανθούς, που ζητούσες εναγωνίως την παρέα τους όποτε τους πετύχαινες σε κανένα Αιγαιοπελαγίτικο νησί ή δουλικά τους προσέγγιζες σαν επαγγελματίας, αμά την άφιξη τους στο Γκρις, εκεί στις ανοιγοκλεινόμενες πόρτες του Ανατολικού Αεροδρομίου.

Σβήνεις την ματιά, την ανοίγεις και ξανακοιτάζεις γύρω σου πλέον στο σήμερα, με τις θύμησες ετούτης της πατριδογνωσίας ακόμη νωπές. Τι να δεις? Ένας άλλος κόσμος...

Ελλάς της κρίσης. 

Αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, μακριά από τις φλόγες του πολέμου που έχουν ζώσει τον τόπο του, ο Σύρος πρόσφυγας Φάρις, θα βρεθεί στην Αθήνα, υπολογίζοντας για μικρό χρονικό διάστημα, πριν μεταβεί στον τελικό του προορισμό, κάπου στην Βόρεια Ευρώπη. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην πόλη, θα γνωρίσει την συνομήλικη του Δάφνη και αφού της σώσει την ζωή από επίθεση αγνώστων, θα αναπτύξει μαζί της μια ιδιαίτερη σχέση, που σύντομα θα εξελιχθεί σε νεανικό έρωτα...

Απογοητευμένος από την τροπή που έχει πάρει ο αποτυχημένος γάμος του, ο σαραντάχρονος Γιώργος, θα ρίξει όλο το βάρος του ενδιαφέροντος του στην δουλειά του, μια πολυεθνική επιχείρηση υψηλών απαιτήσεων, που δεν διστάζει να μειώσει προσωπικό, προκειμένου να καλύψει τις δαπάνες της. Μια νυχτερινή βόλτα του στην ειδυλλιακή Πλάκα, θα τον οδηγήσει στο πλευρό της κούκλας Ελίζ, μιας κυκλοθυμικής Ολλανδέζας, που παρασυρμένη από την γοητεία του, δεν θα διστάσει να περάσει μαζί του μια φλογερή νύχτα πάθους...

Ανάμεσα στην ρουτίνα της καθημερινότητας, η Μαρία, νοικοκυρά που μόλις διάβηκε το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, έχει προγραμματισμένα και τα ψώνια της εβδομάδας. Κάπου εκεί ανάμεσα στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ, θα συναντήσει τον ηλικιωμένο Γερμανό Σεμπάστιαν, έναν ένθερμο φιλέλληνα που εργάζεται στην δημόσια βιβλιοθήκη, ο οποίος συγκλονισμένος από την θέρμη της ματιάς της και τον καλοκάγαθο χαρακτήρα της, θα επιδιώξει να μονιμοποιήσει την παρέα της, συναντώντας την στο ίδιο σημείο, κάθε νέα Παρασκευή...

Τρεις ιστορίες αγάπης, όχι πανομοιότυπα βαρύνουσας ηδονιστικής διάθεσης, με τις λάγνες αγκάλες να αυξομειώνονται ανάλογα με το ηλικιακό επίπεδο που το κάθε επιμέρους σκετς αναφέρεται, ορίζουν τον καμβά που πάνω του ξεδιπλώνει με έκδηλο κοινωνικό προβληματισμό ο σκηνοθεταράς Χριστόφορος Παπακαλιάτης. Ειλικρινά πάλευα με τον εαυτό μου για το πως θα εκφράσω αυτή ακριβώς την παράγραφο. Και για να εξηγούμαι. Προκατειλημμένος - αρκετά - από την υφή του προηγούμενου, πρώτου κινηματογραφικού (και όχι τηλεοπτικού, που δεν το γνωρίζω καν), πονήματος του, Αν, που ναι μεν για ντεμπούτο ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικό, πλην όμως έβριθε από σκεπτική παρμένη από τουλάχιστον μία άλλες δημιουργίες, είχα την προδιάθεση πως κάτι παρόμοιο θα συνέβαινε κι εδώ. Σκόρπιες ιδέες άλλων, που ο Κρητικός θα έβαζε σε μια τάξη, έχοντας το ανάλογο τάλαντο στο παζλ και θα τις πρόσφερε σαν το sophomore φιλμικό του έργο. Η διάψευση στον όποιο αρνητισμό, πάει περίπατο από τα πρώτα τρία λεπτά, αφού τίποτα, τίποτα απολύτως όμως, δεν σου δίνει την αίσθηση πως ο Christopher χρησιμοποίησε εδώ ξένα πατρόν και στυπόχαρτα.

Αντιθέτως, με διάθεση απολύτως μοντέρνα, ταχύτητα στην σκέψη, μα κυρίως στην εκτέλεση, συνδέει τις τραβηγμένες μέσα στο καρακέντρο του ζουρλάδικου που αποκαλείται πρωτεύουσα, εικόνες του, κατά τρόπο τέτοιο που σε βάζει μέσα τους, σε δένει με εκείνες, σε καθιστά αυτόπτη μάρτυρα των συμβάντων. Που στην πλειονότητα τους, δηλαδή, έτσι κι αλλιώς τις βιώνεις καθημερινά, βαδίζοντας το ηλιόλουστο άστυ των 5 - 6 εκατομμυρίων ψυχών. Στο λεωφορείο, στο πλακόστρωτο κάτω από την Ακρόπολη, στο γραφείο, στο μεγαλομπακάλικο. Δεν μπορώ να θυμηθώ και ούτε θα το προσπαθήσω ιδιαίτερα να μνημονεύσω, άλλη απόπειρα καταγραφής στον κινηματογραφικό φακό, τόσο ρεαλιστικά δωσμένων στιγμών βίας, σωματικής κατά βάση με θύματα τους φουκαράδες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και ξαποσταίνουν για λίγο στην γειτονιά μας, πριν τραβήξουν προς Βορρά, μα και πνευματικής, με την πραγματική αναπαράσταση όλου εκείνου του τρόμου που ζουν, οι αποκαλούμενοι τυχεροί, που έχουν ακόμη δουλειά. Που βγάζουν ακόμη το τίμιο ψωμί τους, με τον φόβο της χατζάρας, που στην πτώση της θα σημάνει το άνοιγμα του δρόμου προς την ανεργία και συνάμα στην εξαθλίωση και την ανέχεια.

Και τι σχηματίζει μπροστά σε ετούτο το συννεφιασμένο φόντο ο πονηρός? Τρεις περιπτώσεις που ο θεός Έρως έστειλε τα βέλη του, σχηματίζοντας ζευγάρια παντελώς ετερόκλητα και ασύμβατα να δέσουν, ακόμη και σαν σκέψη. Η ανέμελη σύγχρονη νεανίσκη των ακουστικών και της βόλτας με τον Ασιάτη ταξιδιάρη, που δεν έχει δεύτερη αλλαξιά στο δισάκι. Ο βουτηγμένος στα χρέη και τις λάθος προσωπικές επιλογές (υπ ατμόν κι ας μην το ξέρει) στελεχάρας, με την Ντάτς άψυχη, άτεγκτη, ανήλεη απεσταλμένη της Διοίκησης, που ζητά φρέσκο υπαλληλικό αίμα. Η πικραμένη από το πως της τα έφερε η μοίρα, αμόρφωτη Κυρά Τάδε, με έναν Αλεμάνο (εκ προοιμίου δηλαδή ασυμπάθιστο) διανοούμενο, που έχει αντιληφθεί την τρικυμία της ψυχής της. Και στο κύλισμα της αφήγησης τα λεγόμενα της Πατριδογνωσίας, παίρνουν εντελώς άλλη τροπή. Ο Μουτζούρης μουσουλμάνος σώζει, η οργανωτική Κομισιόν χάνει την μπάλα, ο Καλτσάκιας με τα Πέδιλα γίνεται ο λυτρωτής. Τι ωραία που τα σχημάτισε ο μπαγάσας ο Παπακαλιάτης, φτιάχνοντας την μοιραία ανατροπή του, όταν η τρόικα του, εκεί δίπλα στην νεκρική πομπή του Συμβόλου, γίνεται σώμα ένα? Κινηματογραφικά μέχρι τελευταίου πόντου. Για να φεύγει ακόμη κι από το τελευταίο καρέ, η όποια υποψία έστω, πλάνου μικρής οθόνης...

Βεβαίως ποτέ και κανείς δεν πήγε μπροστά, δίχως άστρο λαμπρό να φέγγει πάνω από την ήδη πανύψηλη αύρα του. Και ο Παπακαλιάτης έχει την τύχη βουνό, ο καστ ντιρέκτορας του να κτυπήσει διάνα, ακόμη και στις επιλογές των κομπάρσων. Γιατί σε εκείνες των πρωταγωνιστών κυριολεκτικά βάρεσε τζακ ποτ. Φυσικά η τελευταία χρονικά ιστορία του, η πιο συγκινητική και ευαίσθητη και στην δεδομένη σε όλες αυτές τις σπονδυλωτές περιπτώσεις, ανισότητα, η πιο δυνατή, έχει την τύχη να διαθέτει στα πλάνα της, την μορφή του τελευταίου Όσκαρ υποστηρικτικού ρόλου, αντάμα με την πιο ολοκληρωμένη Ελληνίδα ηθοποιό των ημερών μας. Δεν είναι τυχαίο, που στο εσπεράντο λεκτικό πινγκ πονγκ, η Μαρία Καβογιάννη, κωμικό ταλέντο παλιάς κοπής και δραματική ηθοποιός παγκόσμιου βεληνεκούς συνάμα, αποσπά πάνω της όλα τα βλέμματα, έχοντας απέναντι της ολάκερο J. K. Simmons, που μόλις μήνες πριν καθήλωσε τα σινεφίλ κοινά, αποδίδοντας έναν από τους πλέον φρενήρεις χαρακτήρες στην κινηματογραφική ιστορία. Ο Αμερικάνος βεβαίως με την εμπειρία του και μόνο, στήνει έναν τέτοιο χαρακτήρα που δεν μπορείς να του αρνηθείς τίποτα. Που σε κερδίζει με την ευγένεια του, ακόμη κι όταν μαθαίνεις πως είναι συμπατριώτης των κατακτητών. Που σε καθηλώνει με την λατρεία του, έστω κι όταν βιώνεις τον μεγαλύτερο πόνο που μπορεί να αισθανθεί κανείς. Βούρκωμα. Βούρκωμα σίγουρο.

Στο "κι όμως ο Παπακαλιάτης είναι σκηνοθέτης", οφείλω να προσθέσω το "κι όμως ο Παπακαλιάτης είναι και ερμηνευτής". Δίχως να πετά μακριά, ούτε εδώ, εκείνη την γνώριμη παιδιάστικη αφέλεια στην έκφραση, πετυχαίνει σταδιακά να αποδώσει συναίσθημα και αυτός, έχοντας στην δική του ρουμπρίκα συνοδοιπόρο, μια πραγματική Θεότητα. Μια κεντροευρωπαία καλλονή ουράνιου level, είναι η Andrea Osvart, που δύσκολα μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω της. Πόσο ταιριάζει η θωριά της με το νεοκλασικό σκηνικό περίβλημα! Πόσο πετυχαίνει και η ίδια να μεταλλάξει τον χαρακτήρα της, επηρεασμένη από το ελληνικό ώπα δίπλα στην δεδομένη καταχνιά, που αντιτίθεται στις ορέξεις των ανθρωποφάγων της Ένωσης. Τελευταίοι στην αναφορά, όχι όμως και στην απόδοση, οι δύο νέοι ηθοποιοί Tawfeek Barhom και Νίκη Βακάλη, που αντιπροσωπεύουν στο δικό τους ιντερλούδιο το φρέσκο, το ανανεωτικό, το ελπιδοφόρο. Το μάχιμο εντέλει, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα είναι πικρό και θλιβερό. Ύστατο χαίρε πάλι, στον Μηνά Χατζησάββα, το γνήσιο ετούτο εκφραστικό ταλέντο, που σε κάθε του στιγμή στο πανί, καταλαβαίνεις έντονα την μεγάλη απώλεια.

Για πες: Βγαίνοντας από την προβολή, έψαχνα το πάνω μέρος του κεφαλιού μου, να εντοπίσω ένα, οποιοδήποτε καπέλο, κάτι, έστω ένα ταπεινό τζόκει. Για να το βγάλω στον απίστευτα δημιουργικό και εμπνευσμένο Ηρακλειώτη, λέγοντας του με τον ίδιο εκείνο λαϊκό και ευθύ τρόπο που με αντιμετώπισε σαν θεατή του έργου του: Μπράβο ρε μάγκα! Αναμφισβήτητα η καλύτερη made in Greece κινηματογραφική στιγμή της χρονιάς, που δικαιότατα θα καταγράψει τεράστια νούμερα στην εμπορική της πορεία, που ουσιαστικά στέκει σαν ορόσημο στο πως πρέπει στο εφεξής οι ντόπιοι εκπρόσωποι του καλού σινεμά του είδους, να κινούνται. Διψώντας ήδη για το επόμενο βήμα Χριστόφορε, γνωρίζοντας ήδη μέσα μου, με θετική αυτή την φορά προαίσθηση, πως θα είναι εξίσου, αν όχι πιότερα, δυναμικό...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Δεκεμβρίου 2015 από την Village

Κάνε τον μ@λάκ@ σου λέω

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Διαφθορά, που έλεγε κι εκείνη η ψυχή, ο Abel Ferrara

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο μόλις 34 ετών Yuriy Bykov, μετά το «Mayor» του 2013, που προβλήθηκε στην «Εβδομάδα Κριτικής» του φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. H παγκόσμια πρεμιέρα τούτης της ταινίας έγινε στο φεστιβάλ του Λοκάρνο, τον Αύγουστο του 2014, όπου και τιμήθηκε με το βραβείο ανδρικής ερμηνείας για τον πρωταγωνιστή Artem Bystrov, το βραβείο ανθρωπισμού από την Οικουμενική Επιτροπή καθώς και το βραβείο καλύτερης ταινίας από την Επιτροπή Νεότητας. Στη συνέχεια κέρδισε το βραβείο καλύτερου σεναρίου στο φεστιβάλ του Σότσι αλλά και το βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Les Arcs ανάμεσα σε άλλα. Μια ταινία στην οποία συμπαραγωγός είναι το Υπουργείο Πολιτισμού της Ρωσίας!

Μια ταινία στην οποία εκτός από τη σκηνοθεσία ο Bykov υπογράφει και το σενάριο αλλά έχει κάνει και το μοντάζ. Μια μεγάλη ταινία, που αξίζει να παρακολουθήσει κανείς για να κάνει κατά μία έννοια και αυτοδιάγνωση: είναι ηλίθιος (ήτοι, μ@λάκ@ς εις την μαλλιαρήν), είναι λύκος ή είναι πρόβατο; Κι εντάξει, με τόοοοοσα παραδείγματα αναξιοκρατίας και διαφθοράς στη σημερινή Ελλάδα (από το ποδόσφαιρό μας μέχρι τις συλλήψεις καστανάδων όταν μεγαλόσχημοι «επιχειρηματίες» κλέβουν και τη βγάζουν καθαρή – εντάξει, λαϊκίζω...), δεν μπορεί, μια οικειότητα με όσα συμβαίνουν στην ταινία θα την έχετε...

Η υπόθεση: Ο Ντίμα είναι ένας νεαρός υδραυλικός, που ζει μαζί με τη μητέρα του, τον πατέρα του, τη σύζυγό του και το βρέφος τους σε μια πόλη της Ρωσίας. Στον ελεύθερο χρόνο του διαβάζει, προκειμένου να μπορέσει να γίνει πολιτικός μηχανικός, έτσι ώστε να βελτιώσει τη ζωή τη δική του και της οικογένειάς του. Μια χειμωνιάτικη νύχτα πηγαίνοντας σε μια εργατική πολυκατοικία όπου τον καλούν για μια διαρροή λόγω σπασμένων σωλήνων, αντιλαμβάνεται ότι το πολυώροφο κτίριο όπου στοιβάζονται πάνω από 800 άνθρωποι πρέπει να εκκενωθεί, καθώς υπάρχει άμεσος κίνδυνος να καταρρεύσει. Ενημερώνει τη δήμαρχο και τις δημοτικές αρχές με την πεποίθηση πως θα κινητοποιηθούν προκειμένου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, γρήγορα όμως αντιλαμβάνεται πως η διαφθορά έχει λερώσει όλους τους αξιωματούχους της πόλης. Και πως αντί να σκέφτονται πως θα σώσουν τους ανθρώπους, κύριο μέλημά τους είναι πως θα σώσουν τα τομάρια τους. Πώς θα διαχειριστούν οι προύχοντες την κρίση; Και πώς θα αντιδράσει ο Ντίμα;

Η άποψή μας: Εντάξει, λίγο ήθος (άντε, και ηθική) αν σου έχει απομείνει ακόμα στη σημερινή δύσκολη εποχή της κρίσης, δεν μπορείς παρά να αγανακτίσεις με όσα συμβαίνουν επί της μεγάλης οθόνης σε τούτη την ταινία. Θα μου πεις, τι να μας πει και η ταινία; Αφού όλα αυτά – και χειρότερα, τα βιώνουμε live στη χώρα μας! Και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως, ότι συμβαίνει εδώ και στη Ρωσία, προφανώς συμβαίνει περισσότερο ή λιγότερο «in your face» σε όλες τις χώρες του κόσμου!

Στην ταινία η δήμαρχος μαζί με τους τοπικούς άρχοντες της πολεοδομίας, της αστυνομίας, της πυροσβεστικής και του υγειονομικού έχουν να αντιμετωπίσουν μια καυτή πατάτα στα χέρια τους: ένα κτίριο με 800 και βάλε ανθρώπους κινδυνεύει να καταρρεύσει. Κι αντί να κάνουν ότι απαιτείται προκειμένου να εκκενωθεί το κτίριο και να μεταστεγαστούν οι άνθρωποι που μένουν σε αυτό, προσπαθούν να δουν πως θα... σωθούν οι ίδιοι! Αφού για να αρπάξουν χρήματα από τον κρατικό κορβανά, με κακοτεχνίες η συγκεκριμένη οικοδομή. Από τις μίζες και τις ρεμούλες δεν έμειναν χρήματα ούτε για να στελεχωθεί ως πρέπει η αστυνομία, ούτε η πυροσβεστική, ούτε το νοσοκομείο. Και δεν υπάρχουν λεφτά για να μεταστεγαστούν, έστω και προσωρινά οι άνθρωποι! Οπότε, αν γίνει εκκένωση, θα... καρφωθούν! Και το κράτος θα αναρωτηθεί, ως όφειλε ευθύς εξαρχής: πού πήγαν τα χρήματα; Γιατί δεν χτίστηκε σωστά η οικοδομή; Γιατί δεν υπάρχουν σωστοί δρόμοι; Γιατί δεν έκανε σωστά τη δουλειά της η αστυνομία και η πυροσβεστική; Η λύση; Απλή. Τρομοκρατούν τον... ηλίθιο και προετοιμάζουν άλλοθι, «τρώγοντας» τους δικούς τους!

Γιατί ο καπιταλισμός βρίσκει πάντα λύσεις. Κι όταν πρέπει να σωθεί η άρχουσα τάξη, δεν ορρωδεί προ μηδενός και στέλνει στην πυρά («στον άλλο κόσμο που θα πας») μέλη της ίδιας της της τάξης! Σιγά τα ωά. Να σωθούμε παιδιά! Να μην μας πάρουν χαμπάρι! Κι ας ψοφήσουν 800! Υπάρχουν εξιλαστήρια θύματα! Το όλον θα ξεχαστεί! Και μετά, ξανά, τη δουλειά μας εμείς! Να ξεκοκαλίζουμε! Να αρπάζουμε! Να τρώμε! Και να χέζουμε τους πάντες και τα πάντα!

Βλέποντας την ταινία σκεφτόμουνα τη συνάφειά της από το «Λεβιάθαν» (Leviafan, 2014) του Zvyagintsev μέχρι τις ταινίες κοινωνικής καταγγελίας του Φώσκολου! Ναι, εδώ υπάρχει μια μικρή μομφή για το γεγονός ότι η ταινία είναι υπέρ του δέοντος διδακτική εκεί που θα μπορούσε να είναι είτε πιο υπαινικτική είτε ακόμα πιο σκληρή και αδυσώπητη. Μικρό το κακό. Γιατί αυτά που λέει η ταινία είναι σαφώς συγκλονιστικά. Φτάσαμε στην εποχή όπου εκείνος που ενδιαφέρεται για τους άλλους να χαρακτηρίζεται ηλίθιος! Φτάσαμε στην εποχή του ωχαδελφισμού και του «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;». Όπως λέει κάποια στιγμή ο βασικός ήρωας: «Ζούμε σαν ζώα και πεθαίνουμε σαν ζώα επειδή δεν νοιαζόμαστε για τους άλλους». Ή σε κάποια άλλη στιγμή ο ήρωας λέει: «Τα πράγματα δεν θα αλλάξουν ποτέ εδώ». Ε, δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά από το «Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ», έτσι δεν είναι;

Ο σκηνοθέτης πάει τα πράγματα ένα βήμα πιο πέρα. Εκτός από το να στηλιτεύσει τη διαφθορά στα ανώτερα κλιμάκια της ρωσικής κοινωνίας τονίζει στο έξοχο φινάλε του πως το προλεταριάτο είναι πλέον τόσο λούμπεν, άξιο της μοίρας του, που αντί να αφυπνιστεί από υπέροχους «ηλίθιους», εντέλει τους μηδενίζει και τους βλέπει ως εχθρούς! Ναι, ο Προμηθέας έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς, αλλά αντί να τον τιμωρήσουν οι θεοί, τον τιμωρούν οι άνθρωποι! Πραγματικά σπουδαίο φιλμ. Που, πέρα όσων λέει σε επίπεδο κοινωνικό, λειτουργεί μια χαρά και ως θρίλερ, αφού ο θεατής αγωνιά: θα πέσει η ρημάδα η πολυκατοικία μέχρι το τέλος της ταινίας; Εσείς, τι νομίζετε;

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Δεκεμβρίου 2015 από την One From The Heart

Ένας είναι ο βασιλιάς! Ένα ακόμη διασκευασμένο θέμα, που επιχειρεί το κινηματογραφικό του ριμπούτ, ανάμεσα στα τόσα που θα μας απασχολήσουν το ερχόμενο καλοκαίρι, είναι κι εκείνο του The Legend Of Tarzan, που για ακόμη μια φορά θα μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη την μυθική περιπέτεια του άρχοντα της ζούγκλας. Από την Warner Bros, που τρέφει ιδιαίτερες φιλοδοξίες για έναν εμπορικό θρίαμβο και δια χειρός του David Yates, σκηνοθέτη των τεσσάρων τελευταίων τευχών του σίριαλ του Harry Potter, έρχεται η νέα βερσιόν γύρω από τον θρυλικό Ταρζάν, τον άντρα πλέον, που κάποτε ως παιδί χάθηκε ανάμεσα στις πυκνές φυλλωσιές της Αφρικής και μεγάλωσε σαν μέλος της οικογένειας των πιθήκων της αφιλόξενης περιοχής. Έχοντας εδώ και χρόνια εκπολιτιστεί, ταξιδεύοντας στην Δύση μαζί με τον Λόρδο Γκρέιστοουκ που τον πήρε υπό την κηδεμονία του, καλείται πια να επιστρέψει στον τόπο που ενηλικιώθηκε, στο Κονγκό, μαζί με την όμορφη σύζυγό του Τζέιν, για να πάρει μέρος σε μια υποτιθέμενα αποστολή οικολογικού χαρακτήρα. Στην ουσία όμως εν αγνοία του θα αποτελέσει πιόνι των ορέξεων της κυβέρνησης και του γεμάτου μίσους Βέλγου Λοχαγού Λεόν Ρομ, για κυριαρχία σε κάθε μορφή ζωής του άγριου βασιλείου στην Μαύρη Ήπειρο. Ιδανικά στημένο το τρέιλερ, γνωστοποιεί μια ακόμη πιο τέλεια τεχνικά παραγωγή του γνωστού σε όλους Θρύλου, που θα κάνει την εμφάνιση της στους κινηματογράφους, το καυτό από κυκλοφορίες καλοκαίρι του 2016, την 1η Ιουλίου.

Εξαιρετική επιλογή του ζευγαριού που συνθέτει το ντουέτο του Ταρζάν και της Τζέιν, το οποίο ορίζουν δύο από τους κατά τεκμήριο πιο σέξι ηθοποιούς της περιόδου που διανύουμε, ο Alexaander Skarsgard και η Margot Robbie. Τον ρόλο του κακού, έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας, ο παλιά μου τέχνη κόσκινο Christophe Waltz, ενώ το καστ ακόμη συμπληρώνουν και οι Samuel L. Jackson, Djimon Hounsou και John Hurt.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Χάσεις κερδίσεις, πάντα στόχευε ψηλά! Βασισμένο σε μια πραγματική, κυριολεκτικά απίστευτη ιστορία, είναι το θέμα της ταινίας Eddie The Eagle, που αποτελεί μια παραγωγή του Matthew Vaughn, σκηνοθέτη που ανέβασε εντυπωσιακά τις μετοχές του φέτος με τον Kingsman: Η Μυστική Υπηρεσία, ο οποίος δίνει εδώ το χρίσμα του δημιουργού στον προστατευόμενο του, Dexter Fletcher. Πρόκειται για την συγκινητική, όσο και γλαφυρή κατά περιπτώσεις, όπως αποκαλύπτει και το πολύ ενδιαφέρον τρέιλερ, περίπτωση του Μάικλ Έντουαρντς (δηλαδή του Έντι), ενός νέου που πάντοτε ήθελε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και στην αναζήτηση του κατάλληλου για εκείνον σπορ, κατέληξε στο - ιδιαίτερα ριψοκίνδυνο - άλμα από χιονισμένη πίστα πολλών μέτρων ύψους. Μια επιλογή που θα τον οδηγήσει να γίνει ο πρώτος Βρετανός αθλητής που έλαβε χώρα στους χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες, εκείνους του Κάλγκαρυ, δίχως να έχει ιδιαίτερες βλέψεις διάκρισης και έχοντας να αντιμετωπίσει την λοιδωρία των πολύ καλύτερων του σκιέρ, κάτω από την καθοδήγηση, του φημισμένου Μπρόνσον Πίρι, ενός πρώην αναγνωρισμένου πρωταθλητή της κατηγορίας. Πρεμιέρα στις ΗΠΑ στις 26 Φεβρουαρίου 2016 από την Lionsgate και έναν μήνα κατοπινά σε ολόκληρη την Ευρώπη...

Πολύ σημαντικό το ερμηνευτικό δίδυμο που συνθέτει την ομάδα τσάμπιον - κόουτς, με τον νεαρό Taron Egerton και τον πάντα εξαιρετικό Hugh Jackman, να αποτελούν από μόνοι τους πόλο έλξης για το σινεφίλ κοινό. Στο πλάι τους επίσης συμμετέχουν και οι Jo Hartley, Tim McInnerny, Keith Allen, Iris Berban, Rune Temte, Christopher Walken και ο βετεράνος Jim Broadbent.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Μαρτίου 2016 από την Odeon

Μόνο οι ισχυροί θα επιβιώσουν! Το ενδιαφέρον στην κινηματογραφική μεταφορά των περιπετειών των X-Men, μέχρι στιγμής επικεντρώνεται στην μάχη ανάμεσα στους μεταλλαγμένους, από την μια μεριά τους θεωρητικά ηθικούς κι ενάρετους κι από την άλλη εκείνους που δεν έχουν δει με παρόμοιο μάτι την διαφορετικότητα τους. Στην περίπτωση του Apocalypse, όπως άλλωστε υποστηρίζει και ο δημιουργός της νέας περιπέτειας δράσης, βγαλμένης από το δημοφιλές κόμικ, Bryan Singer, που ξαναγύρισε στην εποπτεία του πρότζεκτ στο Days Of Future Past, στην κόντρα πέφτουν και οι αρχαίες μορφές μετάλλαξης, Θεοί και άνθρωποι που θα μετατρέψουν το καινούργιο θέμα σε πεδίο παγκοσμιοποίησης, πεδίο που θα φέρει ενάντιους τους ισχυρούς και τους αδυνάτους. Ο Apocalypse είναι ο πρώτος γνωστός mutant στα χρονικά, εκείνος που λατρευόταν στα αρχαίο χρόνια ως είδωλο λόγω της ανυπέρβλητης δύναμης του, ισχύος που πολλούς αιώνες μετά θα ξυπνήσει για να σχηματίσει ομάδα αποτελούμενη από ομοίους του, έχοντας σκοπό να κυριαρχήσει στην Γη. Είναι η στιγμή που ο Καθηγητής Χ, με την βοήθεια της Ρέιβεν και των νεότερων της ειδικής φράξιας, θα κληθούν να αντιμετωπίσουν την καινούργια πρόκληση και να σώσουν την ανθρωπότητα από τον κίνδυνο. Το τρέιλερ που μόλις κυκλοφόρησε η 20th Century Fox, είναι απόλυτα διαφωτιστικό για όσα λάβουν χώρα στην επικού χαρακτήρα πλοκή, που αναμένεται να φτάσει στις αίθουσες στις 27 Μαίου του 2016.

Εκτός από τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές των συνεχειών, Michael Fassbender και James McAvoy, που ορίζουν τις ηγεσίες σε κάθε πλευρά, στο καστ προστίθεται ο ταχύτατα ανερχόμενος Oscar Isaac, που θα αποδώσει σε ειδική φόρμα τον ancient παντοδύναμο εχθρό. Στην ερμηνευτική ομάδα συμμετέχουν ακόμη και οι Jennifer Lawrence, Nicholas Hoult, Rose Byrne, Olivia Munn, Evan Peters, Kodi Smit-McPhee, Sophie Turner, Tye Sheridan, Alexandra Shipp, Lucas Till, Josh Helman, Lana Condor και Ben Hardy.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Μαΐου 2016 από την Odeon

Πάντοτε γνωρίζαμε πως θα επιστρέψουν, μα κανείς δεν μας προετοίμασε για το πότε θα γυρίσουν! Είκοσι χρόνια κράτησε η αναμονή. Δύο δεκαετίες μετρημένες από εκείνο το φθινόπωρο του 1996, όταν για πρώτη φορά οι ορδές των ΑΤΙΑ σκέπασαν τους ουρανούς της Γης, εξαπολύοντας την μεγάλη επίθεση κατά της ανθρωπότητας. Το 2016, ημερομηνία επετείου από την πρώτη παρουσία του "ο ορισμός του μπλοκμπάστερ" η Ημέρα Ανεξαρτησίας δηλώνει για δεύτερη φορά το παρόν, κάτω από την μαρκίζα Independence Day: Resurgence. Από τον παραγωγό Deon Devlin και τον σκηνοθέτης της απόλυτης καταστροφολογίας Roland Emmerich, που είχαν συνεργαστεί ξανά και στο ορίτζιναλ, το σίκουελ μεταφέρει την δράση του σε πραγματικό χρόνο, είκοσι κατοπινά χρόνια από τότε οι οι στρατιές των εξωγήινων κατατροπώθηκαν από τις ηνωμένες δυνάμεις (κυρίως βέβαια των Αμερικάνων) για μια ακόμη πιο οργανωμένη, εντυπωσιακή και εφετζίδικη επιδρομή στον γαλάζιο πλανήτη από τους επίδοξους κατακτητές. Το τρέιλερ που μόλις έριξε στην αγορά η 20th Century Fox, είναι απόλυτα πειστικό για όλα όσα μας περιμένουν στο εκράν, στο ανανεωμένο ετούτο ραντεβού με έναν τίτλο μύθο, που πρόκειται να κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στις 24 Ιουνίου, μέσα σε ένα πραγματικά καυτό κινηματογραφικό καλοκαίρι, γεμάτο εκρηκτικές εκπλήξεις.

Η αναφορά στο καστ, ξεκινά από την μεγάλη απώλεια του κορυφαίου του σταρ, αφού ο Will Smith δεν βρίσκεται πλέον εδώ για πολλούς και διαφόρους προσωπικούς λόγους. Εδώ όμως βρίσκονται οι περισσότεροι εκ των πρωταγωνιστών της πρώτης φοράς, αρχής γενομένης από τον πρώην Πλανητάρχη Bill Pullman και τον επιστήμονα που έθεσε τις βάσεις της αντεπίθεσης Jeff Goldblum, που εδώ περιστοιχίζονται από φρέσκους αστέρες, όπως οι Liam Hemsworth, , Charlotte Gainsbourg, Jessie Usher, Maika Monroe, Sela Ward, αλλά και τους Judd Hirsch, Vivica Fox, Brent Spiner που επίσης συμμετείχαν στο πρωτότυπο.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Εκείνος που δεν γνωρίζουμε, μπορεί να γίνει ο σωτήρας μας! Έχοντας καταγράψει μια σημαντική καριέρα ως ηθοποιός, συνεργαζόμενος με σκηνοθέτες διαμετρήματος των Coen, του Steven Spielberg, του Terrence Malick, ο Tim Blake Nelson, έχει ήδη επιχειρήσει να περάσει πίσω από την κάμερα, την πρώτη φορά προ ετών με το Leaves Of Grass και σήμερα με το Anesthesia, που κάνει το δεύτερο δημιουργικό του βήμα. Έχοντας ήδη προβληθεί στο φεστιβάλ της Tribeca κι αποσπάσει ιδιαίτερα κολακευτικά σχόλια, το φιλμ παρακολουθεί το χρονικό διάρκειας μιας εβδομάδας, που θα οδηγήσει στην βάναυση επίθεση και τον ξυλοδαρμό μέχρι τελικής πτώσης ενός από τους πλέον διακεκριμένους και αγαπητούς καθηγητές φιλοσοφίας, του πανεπιστημίου Κολούμπια. Ένα επταήμερο από περιστατικά, που περιπλέκουν μια αυτοακαταστροφική νεαρή κοπέλα, έναν απελπισμένο ναρκομανή και μια αλκοολική νοικοκυρά, σε περιστατικά που βαθμηδόν θα οδηγήσουν στο βίαιο και τραγικό συμβάν, με θύμα τον προφεσορα Ουόλτερ Ζάροου. Το συναισθηματικά φορτισμένο, σπονδυλωτής αφήγησης δράμα, αναμένεται να βγει στις αίθουσες, αλλά και σε Video On Demand, στις 8 Ιανουαρίου από την IFC Films.

Πλειάδα διάσημων ηθοποιών, περιβάλλουν τον πάντα εξαιρετικό ρολίστα Sam Waterston, που εδώ υποδύεται τον άμοιρο καθηγητή, αποτελούμενη από τους Kristen Stewart, Glenn Close, Michael K. Williams, Corey Stoll, Gretchen Mol και φυσικά τον ίδιο τον σκηνοθέτη.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Join Us! Πρόκειται για την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του ομώνυμου μυθιστορήματος του J.G. Ballard, High-Rise, που σημαδεύει μέσα από την αλληγορία του πολιτικές καταστάσεις διαχρονικές, όσο και κυρίαρχες στα μεγάλα κέντρα των Δυτικών κοινωνιών. Το φιλμ λαμβάνει χώρα εντός του νεόκτιστου, πολυτελούς ουρανοξύστη, που αποτελεί την νέα κατοικία των ευπόρων πολιτών, κατά την εποχή της ανόδου στην ηγεσία της Βρετανίας της Σιδηράς Κυρίας Μάφγκαρετ Θάτσερ. Ένα γεγονός που αυτομάτως θα μετατρέψει το κτίριο σύμβολο, σε έναν ιδιαίτερο, ξεχωριστό κόσμο. Εκεί που ζει ο νεαρός και φιλόδοξος δόκτορας Ρόμπερτ Λενγκ, ο οποίος έχει ήδη κτυπηθεί από το σύνδρομο της ταχείας αναρρίχησης της ιεραρχίας, παρακινούμενος και από τον αρχιτέκτονα της κατασκευής, Άντονυ Ρουαγιάλ. Πολύ σύντομα θα κάνουν την εμφάνιση τους τα καλά κρυμμένα αρνητικά στοιχεία που θα σκορπίσουν αμφιβολίες για το αψεγάδιαστο σχήμα της ξεχωριστής σοσιετέ που απολαμβάνει τα προνόμια της πανύψηλης στέγης. Ζητήματα που θα διχάσουν τους ενοίκους, οδηγώντας τους σε μια ανοιχτή κόντρα μεταξύ τους. Κι ο Λενγκ θα βρεθεί κάπου ανάμεσα τους. Η ταινία που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ του Τορόντο - εκεί που την είδαμε και έχουμε δώσει το πρώτο σχόλιο μας - μόλις απέκτησε το πρώτο της τρέιλερ, που είναι έντονα ατμοσφαιρικό, όπως ακριβώς συμβαίνει και στο φιλμ που φέρει την σκηνοθετική σφραγίδα του πάντα εξαίρετου σκηνοθέτη Ben Wheatley. Η έξοδος του έργου στις αίθουσες αναμένεται κάπου στα μέσα του 2016, εφόσον η διανομή του ακόμη δεν το έχει προγραμματίσει.

Εκτός των άλλων πάντως το High-Rise διαθέτει και έναν από τους πλέον διακεκριμένους σταρ της εποχής μας στο καστ του, τον Tom Hiddleston, που αναμένεται να προσφέρει μια ακόμη ερμηνεία υψηλού επιπέδου, έχοντας στο πλευρό του τον πεπειραμένο και διεθνώς αναγνωρισμένο Jeremy Irons, μα και την υπέροχης θωριάς Sienna Miller, δημιουργώντας έτσι ένα υποκριτικό τρίγωνο κύρους.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί