Movies Ltd

Lesbian – chic vintage

του gaRis (@takisgaris)

Η χρονιά είναι ιδιαίτερα σημαντική για το LGBT σινεμά, στη λογική του περάσματος στα mainstream σαλόνια, όχι ως κλειδαρότρυπα – βαρβατίλα τύπου Verhoeven στο Βασικό Ένστικτο πίσω στα καρακιτσάτα ΄80ς, παρά ως καθαρή δήλωση σεξουαλικής χειραφέτησης σε έναν κόσμο όπου πλέον το φύλο θεωρείται όχι γενετήσια προκαθορισμένο χαρακτηριστικό ταυτότητας αλλά επιλογή ως αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Το φετινό ντάμπλ μπιλ εμπεριέχει αφενός το Danish Girl (Το Κορίτσι Από τη Δανία) με το α λα (περιοδικό) Φαντάζιο φωτο-ρομάντζο της πρώτης εγχειρισμένης τρανς Lily και αφετέρου την επιστροφή του Todd Haynes μετά το καθηλωτικά ελεγκάντ Far From Heaven (2002) στο σικάτο - gay ιντερλούδιο - ομάζ στον Douglas Sirk - Carol. H δολοφονική πένα της Patricia Highsmith (The Talented Mr Ripley) του ημιδιάφανα ομο-ερωτικού Strangers on a Train (1951) που απογείωσε ο Hitch, συγγράφει ένα χρόνο αργότερα το The Price of Salt με ψευδώνυμο Claire Morgan και στη ουσία αποτυπώνει προσωπικά σαπφικά ειδύλλια που στις αρχές του 50 στο λουσάτο μα πουριτανό Μανχάταν ακούγονταν ανεκδοτολογικά ως πιπεράτα αστεία ή κουτσομπολιά μετά καθωσπρεπικής αποστροφής.

Το βιβλίο μοιάζει κάπως σα το κλασάτο τζιβιτζιλίκι των γιαγιάδων των Thelma & Louise – άλλη μια ταινία χειραφέτησης ενάντια στην ανδροκρατούμενη καθημερινότητα δυο ηρωίδων που πέρα (και έξω) από τον ερωτισμό έλκονται από τον αλληλοθαυμασμό και το πάθος για ατομική ανεξαρτησία. Η Carol (Cate Blanchett) – μια κοκέτα χάουζγουάιφ που είναι στα χωρίσματα με τον πατριαρχικό ζηλιάρη σύζυγο (Kyle Chandler), o οποίος της τα χρωστάει από το δεσμό της με την πλέον επιστήθια φίλη της Abby (Sarah Paulson) με απώτερο στόχο να της αποσπάσει την επιμέλεια του κοριτσιού τους λόγω «ανηθικότητας». Η Therese (Rooney Mara) η υπαλληλάκος που την εξυπηρετεί τυχαία σε ακριβό πολυκατάστημα για να καταστεί θήραμα των ορέξεων της Carol αλλά και σωσίβια λέμβος στο προσωπικό της αδιέξοδο. Η Τερέζ στα είκοσι ψάχνεται σεξουαλικά. Η σαραντάρα Κάρολ δεν ψάχνει απαντήσεις, μόνο στιγμές για να βιώσει ένα αληθινό ερωτικό άγγιγμα.

Μη γελιέσαι, ο Haynes δεν είναι Abdellatif Kechiche (La Vie D'Adele (Η Ζωή της Αντέλ)) να σου αλλάξει τον ανανία στα ψαλίδια και το κάθιδρο οργασμικό αναφιλητό. Η κάμερα κρατά πόστα στη μια και μόνη ουσιαστικά σκηνή λεσβιακού έρωτα που φυσικά δεν πείθει, σεβόμενη το λιγοστής χημείας σταρ πάουερ των πρωταγωνιστριών. Η οσκαρίλας ρέει άφθονη στα κάδρα του E. Lachman και τα ανυπερβλήτου κοστούμια της Sandy Powel. Το στόρυ στη διασκευή της Phyllis Nagy γκελάρει ως σαπουνορομάντζα τάχαμου, θολώνοντας τη λεπίδα της Highsmith που παραδοσιακά διχοτομεί ανθρωπινή ψυχοσύνθεση για να ανασύρει ταυτοσημίες μέσα στην ετεροπροσωπία αλλά αυτά ψιλά γράμματα. Ο Haynes έχει βαρέσει υπερωρία στη μαστοριά του υλικού του υπονομεύοντας το σφυγμό των χαρακτήρων του.

Έτσι, η διάδοχος της La Streep Καιτούλα σαρώνει το εκράν στην πολλοστή α λα Rita Hayworth μπραβούρα κάνοντάς με να αναστενάξω ενθυμούμενος την αναλόγου θεματολογίας παρουσία της στο Notes on a Scandal και τους σπινθήρες που πέταξε αντίκρυ στην Dame Dench. H Rooney Mara, τυπικότατα κασταρισμένη (και βέβαια είναι αστείο το category fraud της TWC να τη μοστράρει ως β’ ρόλο) ως το ποντικάκι – Audrey Hepburn - γουαναμπή, της κλέβει το κουλούρι (όπως και το βραβείο στις Κάνες), κλείνοντας τη διαδρομή του ρόλου της ωριμότερη και χειραφετημένη. Η Carol είναι μια αρχετυπική ιστορία απαγορευμένου έρωτα τυλιγμένη λούσα, με το θάμπος του πάγου να ρίχνει γκρίζα ανασεμιά στο πάθος δυο ηρωίδων που μοιάζουν σα μια, σε μοιραία συνάντηση στα μισά της διαδρομής.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Δεκεμβρίου 2015 από την Odeon

του Μανούσου Μανουσάκη. Με τους Ανδρέα Κωνσταντίνου, Χάρη Φραγκούλη, Χριστίνα Χειλά Φαμέλη, Βασιλική Τρουφάκου, Γιάννη Στάνκογλου, Γεράσιμο Σκιαδαρέση, Λάκη Κομνηνό, Αλμπέρτο Εσκενάζυ, Μαρία Καβουκίδου, Μιχάλη Αεράκη, Γιάννη Αϊβαζή, Ξανθή Γεωργίου, Θοδωρή Αντωνιάδη

Ρεμπέτ Ασκέρι...

του zerVo (@moviesltd)

Μάθε τέχνη κι άστηνε κι αν πεινάσεις πιάστηνε, λέει ο σοφός λαός, αν και μου είναι κομματάκι δύσκολο να πιστέψω πως μετά από τόσες και τέτοιου τρομακτικού βεληνεκούς επιτυχίες, σε πολλά επίπεδα, στον εδώ σκηνοθέτη δημιουργήθηκε καμιά ανάγκη τέτοιου χαρακτήρα. Τόση ώστε να τον ωθήσει, μετά από 17 ολόκληρα χρόνια να επιστρέψει πίσω από την κινηματογραφική κάμερα, κατόπιν του Κόκκινου Δράκου του 98' και ύστερα από μια παρεμβαλλόμενη ντουζίνα σχεδόν megahits της μικρής οθόνης, που σάρωσαν κάθε έννοια τηλεθέασης. Αν κάτι θεωρείται βέβαιο, είναι πως το σινεμά έχει αλλάξει σημαντικά από την τελευταία φορά που ο Μανούσος Μανουσάκης φώναξε cut σε φιλμικό πλατό, χρονικό κενό που μάλλον λειτουργεί απελπιστικά εναντίον του, πόσο μάλλον όταν ο βετεράνος ντιρέκτορας έχει συνηθίσει - πια - να κατευθύνει με καθαρόαιμα τηλεοπτικά μέτρα. Κι αυτό, τουλάχιστον στην περίπτωση του Ουζερί Τσιτσάνης, είναι κάτι παραπάνω από προφανές.

Διανύουμε τον δεύτερο χρόνο της στρατιωτικής κατοχής της Ελλάδας, από τις ναζιστικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν βάλει μπροστά τον μηχανισμό αφανισμού όλων των Εβραϊκής καταγωγής πολιτών, που ζουν στις κατεχόμενες επικράτειες τους. Γεγονός που θα σημάνει συναγερμό στην ιδιαίτερα μεγάλη σε πληθυσμό και ολοζώντανη οικονομικά, κοινωνικά και καλλιτεχνικά παροικία της Θεσσαλονίκης, που σταδιακά θα αισθανθεί τον αντισημιτικό γερμανικό κλοιό να στενεύει γύρω της. Φόβος που θα κυριεύσει και την νεαρή Εστρέα, θυγατέρα μιας από τις πιο εύπορες φαμίλιες Εβραίων της συμπρωτεύουσας, που αναζητώντας διέξοδο από τον διωγμό, συμμετέχοντας ενεργά στην Αντίσταση, θα γνωρίσει τον συνομήλικο της, Γιώργο, Χριστιανό, γιο ξυλουργού, που τα βράδια του εργάζεται σαν σερβιτόρος στο, πάντοτε γεμάτο από κάθε λογής κόσμο, καπηλειό του ρεμπέτη Βασίλη Τσιτσάνη.

Εκεί που συχνάζει κάθε καρυδιάς καρύδι, μαυραγορίτες και δωσίλογοι, αγωνιστές και απόστρατοι του μετώπου, αντιστασιακοί δίπλα στους κουκουλοφόρους, όλοι μαζί σε ένα εύφλεκτο μείγμα, που οι ταυτότητες πολλές φορές δεν είναι εκείνες που φαίνονται, ούτε παρουσιάζουν την πλήρη αλήθεια στους μανιασμένους Ες Ες, που έχουν σαν συνήθεια να διακόπτουν ασεβώς τις μαγικές νότες της Αχάριστης. Το Ουζερί του μπουζουκτσή, είναι ένας χώρος που ο καθένας έρχεται για να πνίξει τον πόνο, τον καημό του, δυστυχώς για εκείνον πάντα δίπλα στις σιχαμερές φάτσες των προδοτών, που σκορπίζουν αφειδώς στον αέρα, τους παράδες - εύκολα κέρδη, όλων των παράνομων και άτιμων ενεργειών τους.

Σε αυτό το περιβάλλον και υπό την αυστηρή επίβλεψη (όχι με την έννοια της επιτήρησης, αλλά της προστασίας) του ίδιου του μαγαζάτορα, ο γκαρσονάκος, θα έλθει σε επαφή με όλες τις φράξιες που στήθηκαν εν καιρώ πολέμου. Τους υποταγμένους στις ορέξεις της Γκεστάπο αστυνόμους, τους αισχροκερδείς με τα τιγκαρισμένα πορτοφόλια, τα καρφιά που με ένα τους νεύμα στέλνουν στον άλλο κόσμο αθώους, αλλά και τους κρυφούς αντιστασιακούς, που θα τον στρατολογήσουν, γνωρίζοντας το θάρρος και την πυγμή του, υπέρ του αγώνα. Σχεδόν πάντα ο Γιώργος βρίσκεται στο στόχαστρο των Γερμανών, με έξυπνο τρόπο όμως, διαρκώς πετυχαίνει να ξεγλιστρά από τα νύχια τους. Όπως και να βρίσκει λύσεις, κρύβοντας τους φουκαράδες κυνηγημένους, ένεκα της θρησκείας τους, Εβραίους, κίνηση που θα προκαλέσει την συμπάθεια - αρχικά, που πολύ σύντομα θα εξελιχθεί σε φλογερό πάθος - της όμορφης Εστρέα, πολυτάλαντης νέας, που μέσα της γνωρίζει καλά πως το μέλλον προδιαγράφεται κατάμαυρο.

Αφορμή της μοιραίας ερωτικής ιστορίας που περιγράφει το Ουζερί Τσιτσάνης, ο Μανουσάκης παίρνει από το κομμάτι εκείνο του Ολοκαυτώματος, που έλαβε χώρα στον τόπο μας, στέλνοντας 46 χιλιάδες αθώους στα κρεματόρια, με ελάχιστους να καταφέρνουν εντέλει εν επιβιώσουν της Γενοκτονίας. Σύμφωνοι, κανείς δεν θα περίμενε από την υψηλού μπάτζετ για τα ελληνικά δεδομένα παραγωγή, να ακολουθήσει σε ποιότητα τις πολύ πιο μελετημένες, κυρίως στην ιστορική τους ακρίβεια διεθνείς, εδώ όμως συναντώνται προβλήματα στην ανάπτυξη του θέματος και στην αφήγηση, που δεν είναι δυνατόν να παρακαμφθούν με ευκολία. Με αφετηρία την παντελή απουσία της Νύμφης του Θερμαϊκού από το φυσικό φόντο, μιας και τα δυο τρία πλακόστρωτα, τα ίδια και τα ίδια χαλάσματα και οι επαναλαμβανόμενοι χωματόδρομοι, θα μπορούσαν να συναντηθούν οπουδήποτε αλλού ως σκηνικό. Ούτε βέβαια μια φλουταρισμένη γαλάζια εικόνα στο μπακγκράουντ, μπορεί να αποτελέσει εκδοχή της πανέμορφης παραλίας της μεγαλούπολης του 40'.

Ζητήματα που πέραν των ασύμμετρα φτωχών, για το συνολικό κόστος του φιλμ, εσωτερικών και εξωτερικών σετς, μεταπηδούν στο στόρι, προβάλλοντας ακόμη πιότερο τις αδυναμίες. Μαθημένος να λειτουργεί σε εντελώς διαφορετικούς χρόνους στην TV, ο Μανουσάκης, γεμίζει ένα ολόκληρο δίωρο με τόσες πληροφορίες, σαν να επρόκειτο να φτιάξει αντίστοιχα ένα ολόκληρο σίριαλ! Συνέπεια τούτου είναι η ταινία να μην παίρνει τις κατάλληλες αναπνοές, το ψαλίδι να μάχεται να κόψει και να ράψει πλάνα που δεν συντονίζονται με τίποτα και το σύνολο εντέλει να μοιάζει με ένα συνονθύλευμα εικόνων, καλογυρισμένων ας πούμε, όχι όμως προσαρμοσμένων κατά τέτοιο τρόπο, που να ορίζουν ένα πόνημα της προκοπής. Μετριότατα και ερασιτεχνικά τα πλάνα της δράσης, πασιφανώς φτιαχτές σε κομπιούτερ οι σεκάνς της πολυπληθούς μάζωξης των Εβραίων, διάλογοι θεατρικοί, που δεν δείχνουν ποτέ πως προϋπήρξε έστω η στοιχειώδης πρόβα, ενώ είναι δεδομένη και η τεχνική δυσκολία της ξεχωριστής λατινολαλιάς, που οι ερμηνευτές την εκφέρουν λες και είναι ένα ποιηματάκι με άγνωστες λέξεις, που δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνει. Για τα αμπάλωτα κενά, όπως για το μη κάρφωμα της βεβαιωμένης σαδίστριας υπασπιστού, της κρυψώνας του όπλου του Γιώργη ας πούμε ή για το σουρεαλιστικά εκρηκτικό εναέριο τελείωμα, τα λόγια απλώς περιττεύουν.

Σε αντίθεση με τις προαναφερόμενες, συνήθως εξωτερικές λήψεις (ή μάλλον για να ακριβολογώ τις πιο μαζικές σε κόσμο, κάποιες εκ των οποίων είναι ολοκληρωτικά ανεπίδεκτες, όπως το σύνολο όσων συμβαίνουν στην Συναγωγή) μόλις η κάμερα εισαχθεί στο ταβερνείο, έχεις την εντύπωση πως κάποιος άλλος σκηνοθετεί, κάποιος άλλος συγγράφει, κάποιοι άλλοι παίζουν τους ρόλους. Το κλίμα πέριξ του πάλκου ανεβάζει θερμοκρασία και στροφές, πρωτίστως λόγω των μοναδικών σκοπών που βγάζει το λεβέντικο μπουζούκι του μαέστρου και ακολούθως γιατί ακολουθείται μια γνώριμη οδός Μινόρε της Αυγής, που είναι και πιασάρικη και ελκυστική. Κι ας είναι ο Τσιτσάνης (αποδιδόμενος από τον ντεφορμέ σε σχέση με την Μικρά Αγγλία που συγκλόνισε, Ανδρέα Κωνσταντίνου) όχι ο πρωταγωνιστής, αλλά κομμάτι της περιφέρειας, ο διάσημος της ομήγυρης, ο αποστασιοποιημένος πολιτικά λόγω του μαγαζιού και των περίεργων θαμώνων του, μπος, που κάποια στιγμή, πολύ, πολύ μακρινή, θα ντυθεί κομματάκι το κοστούμι του Σίντλερ. μπας και σώσει κανέναν από τον θάλαμο αερίων.

Το ετερόκλητο, κατά την προσφιλή συνήθεια του δημιουργού, ερωτευμένο ζευγάρι, του Χριστιανού και της Εβραίας, που δίνει την μελοδραματική πνοή στην πλοκή, ορίζεται από τον Χάρη Φραγκούλη, που εδώ τον βρήκα πολύ πιο γήινο και ανθρώπινο από την (βραβευμένη πάντως) υπερέκθεση των Αισθηματιών και από την εκφραστική Χριστίνα Χειλά Φαμέλη, που δεν πετυχαίνει την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία του Ουζερί. Αυτή που ανήκει δηλαδή στην Βασιλική Τρουφάκου, που στους περιφερειακούς χαρακτήρες, αποδίδει την ζορισμένη ψυχικά ρεμπέτισσα Λέλα, με την βαθιά γεμάτη γρέζι φωνή, που το σκριπτ της έχει χαρίσει και τις πιο αβανταδόρικες στιγμές του. Εκ των πιο διασήμων του καστ, έτερον ουδέν, με τον Στάνκογλου να μιλά σπανιόλικα μάλλον για πρώτη φορά στη ζωή του, τον Σκιαδαρέση να έχει πολύ περιορισμένη παρουσία για το όνομα του, τον Αιβάζη να περνά απαρατήρητος. Θετικό συναίσθημα προκάλεσε τέλος, το γεγονός της επανεμφάνισης του υπ αριθμόν ένα γόητα στην ιστορία του εγχώριου σινεμά, Λάκη Κομνηνού, που έστω σε προχωρημένη ηλικία, ανέβασε ψηλότερα το συνολικό υποκριτικό λέβελ με την αναμφίβολη εμπειρία του.

Για πες: Δεν περίμενα περισσότερα από το πολυδιαφημισμένο φιλμ - επανεμφάνιση του Μανουσάκη, εκτιμώντας πως πολύ δύσκολα θα διέφευγε ο σκηνοθέτης από το στυλ που τον κατέστησε για δεκαετίες ως τον Μίδα της μικρής μας οθόνης. Είναι σχεδόν βέβαιο πάντως, πως οι φανατικοί φίλοι του έργου του, που έχουν παρακολουθήσει σε διψήφιες θεάσεις τους Ψίθυρους Καρδιάς, το Άγγιγμα Ψυχής ή το Μη μου λες Αντίο και δεν διαβαίνουν τακτικά το κατώφλι της σκοτεινής αίθουσας, θα μείνουν ικανοποιημένοι και από την βαριάς υπογραφής του, σινέ-τηλεταινία.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Δεκεμβρίου 2015 από την Feelgood Entertainment

Η Ακαδημία Κινηματογράφου Τεχνών κι Επιστημών έδωσε μόλις στην κυκλοφορία την λίστα με τις δεκαπέντε επικρατέστερες δημιουργίες, που θα διεκδικήσουν για φέτος τον τίτλο του καλύτερου ντοκιμαντέρ, αποσπώντας έτσι το πολυπόθητο βραβείο Όσκαρ, μιας από τις πλέον σημαντικές κατηγορίες του θεσμού. 15 που επελέγησαν με αυστηρά κριτήρια μέσα από 154 υποψηφιότητες ταινιών τεκμηρίωσης που κατατέθηκαν στον διαγωνισμό και εκ των οποίων οι πέντε φιναλίστ, θα είναι εκείνες που θα φτάσουν μέχρι τέλους, στην λαμπερή βραδιά της 88ης Απονομής, που θα λάβει χώρα στις 28 Φεβρουαρίου 2016 στο μεγαλοπρεπές Dolby Theatre του Χόλιγουντ. Οι τελικές πέντε επιλογές θα ανακοινωθούν σημαντικά νωρίτερα πάντως, στις 14 του Γενάρη, μαζί με τον υπολοίπων κατηγοριών φυσικά και ειδικά για φέτος στο συγκεκριμένο section, το ενδιαφέρον είναι έκδηλο, μιας αι εξαιρετικές ταινίες έχουν μπει στο γκρουπ της ημιτελικής προεπιλογής. το οποίο συνθέτουν τα κάτωθι, αναγραφόμενα με αλφαβητική σειρά φιλμς:

“Amy” On the Corner Films και Universal Music, Σκηνοθεσία - Asif Kapadia
“Best of Enemies” Sandbar, Σκηνοθεσία - Robert Gordon, Morgan Neville
“Cartel Land” Our Time Projects και The Documentary Group, Σκηνοθεσία - Matthew Heineman
“Going Clear: Scientology and the Prison of Belief” Jigsaw Productions, Σκηνοθεσία - Alex Gibney
“He Named Me Malala” Parkes-MacDonald και Little Room, Σκηνοθεσία - Davis Guggenheim
“Heart of a Dog” Canal Street Communications, Σκηνοθεσία - Laurie Anderson
“The Hunting Ground” Chain Camera Pictures, Σκηνοθεσία - Kirby Dick
“Listen to Me Marlon” Passion Pictures, Σκηνοθεσία - Stevan Riley
“The Look of Silence” Final Cut for Real, Σκηνοθεσία - Joshua Oppenheimer
“Meru” Little Monster Films, Σκηνοθεσία - Jimmy Chin, Elizabeth Chai Vasarhelyi
“3 1/2 Minutes, 10 Bullets” The Filmmaker Fund, Motto Pictures, Lakehouse Films, Actual Films, JustFilms, MacArthur Foundation και Bertha BRITDOC, Σκηνοθεσία - Marc Silver
“We Come as Friends” Adelante Films, Σκηνοθεσία - Hubert Sauper
“What Happened, Miss Simone?” RadicalMedia και Moxie Firecracker, Σκηνοθεσία - Liz Garbus
“Where to Invade Next” Dog Eat Dog Productions, Σκηνοθεσία - Michael Moore
“Winter on Fire: Ukraine’s Fight for Freedom” Pray for Ukraine Productions, Σκηνοθεσία - Evgeny Afineevsky

People don't write music. It's given to them! Ταλαιπωρημένο σε ότι αφορά κυρίως στην ημερομηνία εξόδου τους στις αίθουσες, είναι το βιογραφικό κινηματογραφικό αφιέρωμα, σε έναν από τους θρύλους της αμερικάνικης λαϊκής μουσικής κάντρι, Χανκ Ουίλιαμς, που φέρει τον τίτλο I Saw The Light και την σκηνοθετική υπογραφή του Marc Abraham, γνωστού κυρίως από την δράση του ως παραγωγού σε Children Of Men και Dawn Of The Dead. Βασισμένο στο βιβλίο που έγραψε για την ζωή του τραγουδιστή ο Colin Escott, το φιλμ παρακολουθεί την πορεία του από την στιγμή που θα περάσει με επιτυχία την οντισιόν ενός μεγαλοατζέντη, μέχρι την ώρα που θα κατακτήσει την κορυφή των σχετικών τσαρτς με τα τραγούδια του. Φυσικά δεν απουσιάζουν οι προσωπικές στιγμές στην εξιστόρηση των γεγονότων, εκείνες που συνήθως κάνουν την αφήγηση πιο ιντριγκαδόρικη και ενδιαφέρουσα, όπως άλλωστε προκύπτει και από το κάπως μελαγχολικό τρέιλερ που μόλις έδωσε στην κυκλοφορία η Sony Classics. Η οποία ως υπεύθυνη κυκλοφορίας του έργου, καθυστέρησε κάτά τέσσερις περίπου μήνες την πρεμιέρα του και αντί για τον Νοέμβριο του τρέχοντος έτους, εντέλει θα το δούμε στους κινηματογράφους στις 25 Μαρτίου του 2016.

Τραγουδώντας ακόμη και την τελευταία νότα των μελωδιών του Ουίλιαμς, ο Tom Hiddleston (Βρετανός παρακαλώ!) προσθέτει ακόμη μια σπουδαία ερμηνεία στην αλυσίδα των εξαιρετικών του, πρόσφατων εμφανίσεων, υποδυόμενος τον μυθικό καλλιτέχνη. Στον ρόλο της γυναίκας του Όντρει Μέι Σέπαρντ, την οποία γνώρισε από πολύ νεαρή ηλικία, συναντάμε την Elizabeth Olsen, ενώ το καστ συμπληρώνουν ακόμη οι Bradley Whitford, David Krumholtz και Cherry Jones.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Mockingjay Part 2	Seven / Spentzos	1	79	43.444	43.444
2	Spectre	Feelgood Ent.	3	88	39.226	407.431
3	Bridge Of Spies	Odeon	1	65	33.544	33.544
4	Hotel Transylvania 2	Feelgood Ent.	6	52	6.252	153.813
5	The Peanuts Movie	Odeon	4	50	5.939	54.516
6	Son Of Saul	Filmtrade	3	8	3.421	18.047
7	Minuscule	Seven / Spentzos	2	42	3.214	7.787
8	99 Homes	Tanweer	1	14	3.085	3.085
9	Chevalier	Feelgood Ent.	1	8	2.517	2.517
10	Dheepan	Seven / Spentzos	2	9	2.284	8.069

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Ξυπνώντας τις μνήμες του Ολοκαυτώματος, με έναν ιδιαίτερο, ξεχωριστό κινηματογραφικά τρόπο στον συγκλονιστικό Γιο του Σαούλ (Son Of Saul), που του χάρισε δόξες και τιμές σε όλα τα φεστιβάλ όπου προβλήθηκε και ενδεχόμενα θα τον φτάσει μέχρι την Οσκαρική κορύφωση, ο σκηνοθέτης Laszlo Nemes, δεν δείχνει διατεθειμένος να αφήσει από την θεματική των έργων του, τις συνέπειες του πολέμου. Στην επόμενη δημιουργία του, που θα φέρει τον τίτλο Sunset, ο πολυβραβευμένος φέτος Ούγγρος, θα επιστρέψει μερικές δεκαετίες τον χρόνο πίσω από την εποχή των θηριωδιών των Ναζί, την περίοδο λίγο πριν ξεσπάσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, τοποθετώντας την ιστορία του στην Βουδαπέστη, εκεί που οι επερχόμενες φλόγες των μαχών θα αλλάξουν ολοκληρωτικά την ζωή μιας νεαρής γυναίκας. Παρουσιάζοντας συνάμα και το πόσο επηρέασαν αυτές οι αιματηρές διαμάχες που έλαβαν χώρα στους δύο μεγάλους πολέμους, την πατρίδα του, που από πολιτιστικό επίκεντρο της Ευρώπης, σε μια εποχή που γνώρισε απίστευτη άνθηση, εξελίχθηκε σε ένα πάμφτωχο κράτος, απομονωμένο από τις διεθνείς εξελίξεις και την παγκόσμια πρόοδο. 

Γιαγιά Δυναμίτης! Έχοντας αποσπάσει δάφνες οπουδήποτε κι αν προβλήθηκε, από το Sundance, μέχρι το πρόσφατο φεστιβάλ του Λονδίνου, το Grandma, είναι το καινούργιο, αθυρόστομο κατά την αποκάλυψη του ευρηματικού του τρέιλερ, κωμικό πόνημα του αγαπημένου Paul Weitz. Ο δημιουργός των About A Boy, In Good Company, Little Fockers και Being Flynn, επιστρέφει δύο χρόνια μετά το Admission, με μια πιπεράτη road movie, που στο επίκεντρο της έχει μια εντελώς διαφορετική από τα συνηθισμένα ηλικιωμένη κυριούλα, την Ελ Ριντ, που δεν έχει ακόμη καταφέρει να συμβιβαστεί με τα χρόνια που κουβαλά στην πλάτη. Αντισυμβατική και χωρίς ταμπού, μόλις μπροστά της εμφανιστεί η αγαπημένη, όσο και απόμακρη, εγγονή της, ζητώντας την βοήθεια της καθώς έχει την άμεση ανάγκη 600 δολαρίων, θα κάνει ότι περνά από το χέρι της, αλλά όχι από την τσέπη της για να την διευκολύνει. Σε αυτή την βόλτα εξεύρεσης του ποσού, οι δυο τους θα έρθουν απίστευτα κοντά και θα μοιραστούν την αγάπη και την αλληλεγγύη που είχαν χάσει για μεγάλο χρονικό διάστημα αποξένωσης, η μια από την άλλη. Πρεμιέρα στις διεθνείς αίθουσες στις 11 Δεκεμβρίου, σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Ένας ακόμη μεγάλος ρόλος για την σπουδαία και χαρισματική κωμικό Lily Tomlin, που στα 76 της χρόνια, καταφέρνει ακόμη να συγκινήσει με την υποκριτική της άνεση. Υποδυόμενη εδώ την χωρίς αναστολές γιαγιά, έχει στο πλευρό της την Julia Garner ως εγγονή της, αλλά και πλειάδα διάσημων αστέρων στην υποστήριξη όπως οι Marcia Gay Harden, Judy Greer, Laverne Cox, Elizabeth Pena, Nat Wolff και Sam Elliott.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

του Francis Lawrence. Με τους Jennifer Lawrence, Josh Hutcherson, Liam Hemsworth, Woody Harrelson, Elizabeth Banks, Julianne Moore, Philip Seymour Hoffman, Jeffrey Wright, Sam Claflin, Jena Malone, Stanley Tucci, Donald Sutherland

No More Games!

του zerVo (@moviesltd)

Γενικά το όλο σίριαλ δεν το είχα πάρει με καλό μάτι αποξαρχής, ίσως να είχε φταίξει και η συμπεριφορά απειρίας της εδώ διανομής, που είχε καταφέρει να γίνει η Ελλάδα, η μοναδική χώρα στον κόσμο, όπου ο τίτλος κάηκε στα γεννητούρια του. Στην πορεία μπορεί η ντιστριμπιούσιον να έδειξε πως βελτιώνεται και οι Αγώνες να ένιωσαν μια συσπείρωση γύρω του, των κατά βάση νεανικών σινεφίλ κοινών, στην ουσία όμως, η εξέλιξη της πλοκής του τετραμερούς εννιάωρου έπους, σκορπισμένου σε ένα εύρος κυκλοφορίας τριών ετών, μάλλον έδειξε να ξεφτίζει από την εισαγωγική φούρια, των φονικών εφηβικών μονομαχιών επιβίωσης στο δάσος του θανάτου. Το τέλος έρχεται λοιπόν λογικά χωρίς εκπλήξεις, για το δημοφιλέστερο πρότζεκτ young adult περιπετειών δράσης, που κατάφερε να γεννήσει στο διάβα του, τουλάχιστον δύο πανομοιότυπης συλλογιστικής και φόρμας, πολύπτυχα κλωνάρια.

Έχοντας αναρρώσει πλήρως από το πιο πρόσφατο, σχεδόν μοιραίο δολοφονικό κτύπημα που δέχτηκε, κατ εντολή του Τυράννου Σνόου, η ατρόμητη πολεμιστής Κάτνις Έβερντιν, θα στρατολογηθεί από τις δυνάμεις του αντάρτικου της φιλόδοξης Άλμα Κόιν και του συμβουλάτορα της Πλούταρχου Χέβενσμπι, που σχεδιάζουν μεθοδικά την επανάσταση, ώστε να γκρεμίσουν την πολυετή δικτατορία. Απογοητευμένη από τον σχετικά περιοριστικό ρόλο που της έχει αποδοθεί ως Mockingjay - συμβόλου της εξέγερσης, η νεαρή επιζών και τελική νικήτρια των προηγούμενων Αγώνων Πείνας, θα σχηματίσει την δική της ομάδα κρούσης, που θα βάλει σαν στόχο την εξόντωση του Σνόου, την επιβολή της ειρήνης και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στην χώρα της Πάνεμ και τις επί μακρά περίοδο σε κατάσταση πολέμου Περιοχές της.

Οδηγώντας τους ψυχωμένους και καλά εκπαιδευμένους στην μάχη συντρόφους της προς την κραταιά Κάπιτολ, η Κάτνις θα αντιληφθεί πως η μοίρα έχει ορίσει μόνο εκείνη να επιτύχει την μεγάλη ανατροπή και πως οι συμπεριφορές όλων όσων την περιβάλλουν, θετικές ή αρνητικές προς το όραμα της, δεν ανταποκρίνονται στα πραγματικά τους πιστεύω. Το έργο που καλείται να φέρει εις πέρας, ριψοκίνδυνο και γεμάτο κρυφές φονικές παγίδες που στην πορεία θα αποκαλυφθούν...

Και κάπως έτσι όπως υποσχέθηκε το μακροσκελές τρέιλερ στην Επαναάσταση Part 1, επέρχεται το πολυαναμενόμενο τέλος μιας από τις πλέον δημοφιλείς φιλμικές σειρές στην ιστορία του σινεμά, που σκόρπισε θύελλα θαυμασμού στους αμέτρητους θαυμαστές του εν αρχή συγγραφικού πονήματος της Suzanne Collins. Εκατόν είκοσι και πλέον λεπτά, εκρηκτικού τέμπο, πλημμυρισμένα με σεκάνς ακατάπαυστων μαχών, που διαδέχονται με καταιγιστικούς ρυθμούς η μία την άλλη, αλλά και σημαντικών εναλλαγών στην ταυτότητα των βασικών συμμετεχόντων στην πλοκή, που πετυχαίνουν θεαματικές ανατροπές, αρχικά στα συναισθήματα της κεντρικής ηρωίδας και κατοπινά στην πλατεία, που συμμετέχει παρέα της στην Στάση.

Έμπειρος πλέον και χωρίς να πρέπει κτίσει άλλες μελλοντικές προσδοκίες για το πρότζεκτ, ο Francis Lawrence, αποδεικνύεται ικανός μάστορας στο φκιασίδωμα μιας περιπέτειας χορταστικής, χωρίς σημαντικά επεξηγηματικά κενά στην αφήγηση που θα ρίξουν τους παλμούς, ολοκληρώνει τον μύθο του Hunger Games, όπως θα ανέμενε ακόμη και ο πιο φανατικός φίλος του. Φροντίζοντας να κτίσει σεκάνς που και την συγκινησιακή φόρτιση ανεβάζουν όσο πλησιάζουμε στην λύτρωση του τέλους, αλλά και να διατηρήσει τον πολιτικό στόχο ξεκάθαρο, ενόσω οι αντάρτες καταφτάνουν στις Πύλες του Προεδρικού Μεγάρου. Φυσικά ελάχιστα από όσα λαμβάνουν χώρα στους φλογισμένους δρόμους της Πρωτεύουσας, στο τέταρτο ετούτο τσάπτερ, θυμίζουν από το που ακριβώς ξεκίνησε το όλο στόρι, ενώ είναι πολύ πιθανό οι λιγότερο μυημένοι και παθιασμένοι Hungerίστας, να έχουν λησμονήσει μέσα στην τριετία που μεσολάβησε, τα κίνητρα που έχουν ωθήσει την δεσποινίδα Έβερντίν στην κορυφή του ιστού της Επανάστασης, καθιστώντας την ως ζωντανή της παντιέρα.

Για ακόμη μια φορά, η μαγευτικών χαρακτηριστικών Jennifer Lawrence, παίζει την ερμηνεία της, πανεύκολα μέσα στα ικανά της δάκτυλα, που μπορεί την μια στιγμή να αγγίζουν το πρόσωπο του ρομαντικού της πόθου (ποιος από τους δύο άραγε) την άλλη δεν διστάζουν να τεντώσουν την χορδή του τόξου, σκορπώντας τον θάνατο. Τέλος και για την JLaw του ενός μπλοκμπάστερ που ενδεχόμενα την απασχολεί από τις πολύ πιο σοβαρές υποκριτικές της επιλογές (οι έτεροι X-Men, πολύ δύσκολα θα ολοκληρωθούν ποτέ) και είσοδος στην πιο δύσκολη περίοδο για κάθε ηθοποιό που έφτιαξε τεράστια καριέρα νωρίς ηλικιακά, καθώς πλέον μπαίνει στην εποχή των pre 30s, όπου θα κληθεί να δείξει μια ακόμη ωριμότερη περσόνα. Όλοι οι λοιποί χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένου και του πότε εδώ και πότε εκεί Πίτα Μέλαρκ (o Josh Hutcherson, εκφραστικός ξανά) μοιράζονται από λίγο έως ελάχιστο χρόνο στο εκράν, λογική αδυναμία του σεναρίου, μιας και ο αριθμός τους είναι τόσο μεγάλος, που είναι κομματάκι αδύνατον να τους δοθεί κάτι περισσότερο. Αντίο, για να μην λησμονούμε, ύστατο και θλιβερό, στον μέγα Seymour Hoffman, που είχε γυρίσει τις δικές του στιγμές, λίγο πριν τον αιφνίδιο θάνατο του, που στέρησε από το σινεμά, ένα από τα πιο ατόφια του ταλέντα...

Για πες: Δεδομένα στην από κει μεριά του Ατλαντικού η τελευταία πράξη των Αγώνων Πείνας, θα διαλύσει οποιοδήποτε ταμείο συναντήσει στο δρόμο της, όντας ένα από τα πιο δημοφιλή σχέδια της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Εδώ, που ποτέ δεν ίσχυσε παρόμοια κοσμοσυρροή, ενδεχόμενα οι θεατές να τιμήσουν το final part, ενδεχόμενα και από την αίσθηση αγαλλίασης πως επιτέλους ρίχνει την αυλαία του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Νοεμβρίου 2015 από την Seven / Spentzos

Το Ξύρισμα

του gaRis (@takisgaris)

Θυμάσαι (αν ζούσες) εκείνο τον πτι κακά αποδιοπομπαίο δίσκαρο του Νιόνιου (ήτανε 1989) με τον τίτλο Το Κούρεμα; Πέρα από τα τσιτάτα Κωλοέλληνες και Μητσοτάκ η εξώφυλλη φωτό κάνει κροτίδα απιστεύτου σημειολογημένου κάλλους: Ο Σαββόπουλος (δι’ εμέ ο ύστατος των μεγίστων τραγουδοποιών στην πτωχή τω σύγχρονο πνεύματι Ελλάδα) έχει κουρέψει την καραφλοχαίτη και έχει ξουρίσει μούσι. Σχώρα με αλλά παρακολουθώντας τη διπλή παρουσίαση του Bridge of Spies του Μούσια σε Scorsese και Paul Anderson (σε Νέα Υόρκη και Λος Άντζελες αντίστοιχα σε κοινό συναδέλφων / μελών της DGA) ένοιωσα αυτή τη θλίψη, την αποκαθήλωση. Ο Spielberg με μια υποψία γενιού, με σπορτέξ πατούμενο και γκρίζο μαλλί – ένα με τη θλίψη. Αυτή που με τρόπο (γιατί ο Steven είναι ιερή αγελάδα στο Χόλυγουντ αλλά και στην Ακαδημία μετά τη Λίστα του Σίντλερ) ψιθυρίζει πως δαύτο το cold era spy drama είναι “lesser Spielberg” κατηγόρια δηλαδή Always, The Terminal και (όχι για μένα) War Horse.

27η ταινία και 4η με τον Καλό Στρατιώτη (μετενσάρκωση του Jimmy Stewart) Tom Hanks. Χωρίς τον John Williams, παρά με τον λίγο Thomas Newman στο ανέμπνευστο σκορ. Με το σεξπηρικό θεατρικό τέρας υποκριτικής Mark Rylance (κάρο τα Tony, ίσως τον θυμάσαι από το Intimacy του Patrice Chereau στα 1991 που το έπαιξε τουρνέ και σοκάρισε με τη γύμνια και την πεολειξία επί σκηνής). Αληθινή ψυχροπολεμική ιστορία, γραμμένη από τον πρωτάρη Matt Charman, περασμένη ένα λούστρο από τους Coen (ο Spielberg τους έκανε παραγωγή στο True Grit) που συμπάθαμε αλλά δε με κέρδισαν ούτε στο περσινό άνοστο Unbroken. Amy Ryan η σύζυγος του Χανκς, η κόρη του Bono (Eve Hewson) ένα από τα παιδιά του στην ταινία που θα δεις από πού ονοματίστηκαν οι U2 και βέβαια η τεράστια μπάντα του ανθρώπου με το κοφτερότερο μάτι στο κάδρο (κατά παραδοχή Marty) με Janusz Kaminski στη διεύθυνση κινηματογράφησης (κι όχι απλά φωτογραφία), Michael Kahn στο κοπίδι και τους μάγους του Wes Anderson σε άρτ ντιρέξιον και διεύθυνση παραγωγής. Αντιλαμβάνεσαι ότι κατασκευαστικά η ταινία σε μπάζει από Μπρούκλυν φίφτιζ – σοβιετοκρατούμενο Ανατολικό Βερολίνο του Τείχους με τα μπούνια, νόου ντάουτ.

Το ξύρισμα του Μούσια είναι αλλαχού μόιν φρόιντ. Ότι, εμφανέστατα μετά το υπερσεβάσμια ανιαρό Lincoln cineχίζεται αυτή η μετάβαση από τη φυσική δράση στους διαλόγους σκοτεινού δωματίου και σχώρα ξανά αλλά ο Παραμυθάς δεν ήταν ποτέ Bergman (καθόλου κακό) με αποτέλεσμα η ένταση να πέφτει κάτω του μετρίου σε μια ιστορία που εκ φύσεως προσφέρεται για ασφυκτική, καθηλωτική ατμόσφαιρα, όχι τύπου Μποντ ή Τζέησον Μπορν προς Θεού αλλά στα χωράφια του αριστουργηματικού Πιανίστα ή (εννοείται) στη «συμβαίνει τώρα» μεγαλουργία της αυτού-του-ιδίου Λίστας. Διόλου τυχαίο το ότι η αναπαράσταση του ανατολικού Μπερλίν είναι όλα τα λεφτά, μια γερή ανάσα από την all american righteous figure του Hanks και την άσπρο - μαύρο παρέλαση γερμανών μετα - νάτζις ή σοβιετικών διπλωματών που κουβαλούσε ο Steven από τα νιάτα του Ίντι Τζόουνς. Αποκάλυψη ο σπανίως στη μεγάλη οθόνη (και BFG στην επόμενη «οικογενειακή» ταινία του Spielberg, προγραμματισμένη για το επόμενο καλοκαίρι) Rylance, περίπου απαθής, στωικά είρων, ευσεβής Ρώσος κατάσκοπος που με εύγλωττες σιωπές και διαπεραστικά βλέμματα μοιράζεται σκηνές με τον υπεραγαπημένο- ναι- δικό μας Θωμά, διορισμένο δικηγόρο του Rylance κι - από σπόντα - διαπραγματευτή ανταλλαγής κατασκόπων που τόσο μου λείπουν οι προ-οσκαρικές του εκλάμψεις κωμικής ευφορίας.

Το Bridge of Spies πολύ θατόθελε να είχε την ευθυβολία του One, Two, Three (1961), σεναριακών ομοιοτήτων κωμωδία του Billy Wilder που αναμενόμενα τριμπιουτάρει ο Spielberg ως μαρκίζα σε βερολινέζικο μούβι θήατερ εδώ. Το όνομα είναι θεόρατο και αρκετές οσκαρικές υποψηφιότητες αναμενόμενες. Εγώ θα επιμείνω Steve άφησε ξανά και πούλα μας άφθονο μούσι – οι παλιοί θα σε λατρέψουμε και τα χιπστερόνια θα βαρέσουν προσοχές.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Νοεμβρίου 2015 από την Odeon

Είναι χοντρά – τα μπούτια του Ρουβά;

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

"A Buddie Movie Without the Buddies"...

Σεβαλιέ είναι το δαχτυλίδι που φοριέται στο μικρό δάχτυλο του χεριού. Η λέξη σεβαλιέ είναι γαλλική (chevalier) και σημαίνει ιππότης. Όταν στη Γαλλία αποκτούσε κάποιος το αξίωμα του ιππότη, του δινόταν κι ένα δαχτυλίδι που συμβόλιζε το αξίωμα που κατέκτησε και φοριόταν στο μικρό δάχτυλο του χεριού. Ο όρος Chevalier προέρχεται από τα «Παλιά» Γαλλικά, από τη μεσαιωνική λατινική λέξη caballārius, που σημαίνει άνθρωπος των αλόγων ή πιο απλά ιππότης! Η ίδια λέξη στα αγγλικά απαντάται ως cavalier και στα ισπανικά ως cavaleros. Μια χαρά ενημερωτική εισαγωγή, έτσι;

Την ταινία της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη την παρακολουθήσαμε στο πρόσφατο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου έλαβε μέρος ως Ειδική Προβολή στο τμήμα των Ελληνικών Ταινιών. Μάλιστα, τιμήθηκε και με το αντίστοιχο βραβείο κοινού.

Το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ήταν το 11ο στη σειρά στο οποίο συμμετείχε ανά τον κόσμο, μετά από εκείνα (μεταξύ των άλλων) του Λοκάρνο, του Αμβούργου, του Σαράγιεβο και του Λονδίνου (το BFI) - στο τελευταίο τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης ταινίας στο διαγωνιστικό τμήμα. Και από τη στιγμή που το σήμα της Match Factory κυριαρχεί στους τίτλους της αρχής, η ταινία - πέρα από τη χώρα μας και στα φεστιβάλ που έλαβε μέρος - θα έχει εμπορική διανομή και στο εξωτερικό. Σε μια χρονιά που οι ελληνικές ταινίες έχουν γενικώς ανεβασμένο επίπεδο, τούτη εδώ ξεχωρίζει για παραπάνω από έναν λόγους...

Η υπόθεση: Χειμώνας. Έξι άντρες βρίσκονται σε ρώτα επιστροφης μετά από χειμερινή εκδρομή ψαρέματος σ’ ένα πολυτελές γιοτ. Όταν μια μηχανική βλάβη τους εγκλωβίζει στο σκάφος, κάπου στον Σαρωνικό, κοντά σε ένα ανολοκλήρωτο ξενοδοχείο, ψάχνουν τρόπο να σκοτώσουν την ώρα τους μέχρι να αποκατασταθεί το πρόβλημα. Εντέλει, συμφωνούν όλοι να συμμετάσχουν σε ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι που ονομάζεται «Chevalier». Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού οι πάντες θα βαθμολογούν τους πάντες. Θα γίνονται συγκρίσεις. Θα γίνονται μετρήσεις. Και στο τέλος ο νικητής θα κερδίσει ένα δαχτυλίδι chevalier και θα αναδειχθεί ο «καλύτερος γενικώς». Το παιχνίδι είναι διασκεδαστικό είναι όμως και βαθιά ανταγωνιστικό. Κανείς δεν θα κατέβει από το σκάφος αν δεν ανακηρυχτεί ο νικητής.

Η άποψή μας: Είμαστε από εκείνους που δεν ενθουσιάστηκαν (για να μην γράψουμε κάτι περισσότερο γαργαλιστικό) από τη βραβευμένη στη Βενετία προηγούμενη ταινία της Τσαγγάρη, το Attenberg. Οπότε προσεγγίσαμε τούτη την ταινία με μια επιφύλαξη. Ευτυχώς, διαψευστήκαμε: τούτη η ταινία είναι σπουδαία! Και ως κωμωδία να την πάρει κανείς, καλά θα περάσει. Κι αν θέλει να την ψάξει σε βαθύτερα επίπεδα δεν θα μείνει ανικανοποίητος. Η βασική σεναριακή ιδέα είναι λίγων μόλις γραμμών: οι σχέσεις των ανδρών είναι ένα παιχνίδι. Οι άντρες είναι ανταγωνιστικοί. Κανένας δεν θέλει να χάσει στο παιχνίδι. Όλοι θέλουν να βγουν νικητές. Προπονούνται γι' αυτό. Χρησιμοποιούν τις γνώσεις τους γι' αυτό. Λένε ψέματα γι' αυτό. Ματώνουν γι' αυτό.

Το σενάριο που συνέγραψαν η Τσαγγάρη μαζί με τον Έλληνα Τσάρλι Κάουφμαν, Ευθύμη Φιλίππου, θα μπορούσε να γίνει ένα πρώτης τάξεων θεατρικό. Η Τσαγγάρη, όμως, κάνει μια εντελώς κινηματογραφική ταινία κρύβοντας τα θεατρικά πατήματα του σεναρίου. Και το κάνει αυτό τόσο έχοντας βελτιωθεί η ίδια ως κινηματογραφίστρια όσο - κυρίως - εκμαιεύοντας κινηματογραφικές ερμηνείες από το σύνολο του καστ της. Και ναι, δεν με ενδιαφέρει πόσες δεκάδες λήψεις χρειάστηκαν ενδεχομένως για να πει ο σταρ της ταινίας, ο Σάκης Ρουβάς, τα λόγια του, αλλά τις λέει σωστά κι έχοντας τη σωστή έκφραση στο πρόσωπο, το σωστό βλέμμα, τη σωστή στάση σώματος. Μεγάλη χαρά να βλέπεις τον Γιώργο Κέντρο ξανά σε κινηματογραφική ταινία, ο Μουρίκης είναι σταθερή αξία, ο Πυρπασόπουλος το ίδιο, ο Πάνος Κορώνης επίσης (είχαν παίξει το ανδρόγυνο με την Τσαγγάρη στο Before Midnight (Πριν τα μεσάνυχτα) του Linklater μα εκείνος που κλέβει την παράσταση με άνεση είναι ο Μάκης Παπαδημητρίου.

Αν δεν πιστέψεις τους ηθοποιούς δεν μπορείς να πιστέψεις την ταινία, κι εδώ τους ηθοποιούς τους πιστεύεις. Τώρα, σε ότι αφορά την επανάληψη: κάποιος θα μπορούσε να πει πως από ένα σημείο και μετά παρακολουθούμε παραλλαγές στο ίδιο θέμα. Επεισόδια ανταγωνισμών στο επίπεδο ανεκδότων. Κι όμως, δεν είναι έτσι. Γιατί ο Φιλίππου κάθε φορά πάει κι ένα βήμα παραπάνω. Κι εν πάση περιπτώσει κάθε φορά που ένας νέος αγώνας εμφανίζεται, μια καινούργια δοκιμασία τίθεται σε ισχύ, μια ακόμα σύγκριση, υπάρχει παράλληλα και κλιμάκωση των δρώμενων. Οι άντρες από αρχαιοτάτων χρόνων τσεκάρουν μεταξύ τους «ποιος την έχει πιο μεγάλη». Έτσι, για την πλάκα. Έτσι, για την κυριαρχία. Και οι άνθρωποι κατ' επέκταση, γιατί μας αρέσουν οι επεκτάσεις. Και οι προεκτάσεις. Η άρχουσα τάξη θα παίξει το παιχνίδι, φιλίες θα ακυρωθούν, αλήθειες θα ξεστομιστούν, ποταπά μέσα θα χρησιμοποιηθούν αλλά από τη στιγμή που θα στεφθεί ο νικητής (πολύ έξυπνα η Τσαγγάρη δεν μας αποκαλύπτει τον νικητή - εξάλλου δεν έχει σημασία, σωστά;) η ζωή θα συνεχιστεί και τα μέλη της άρχουσας τάξης θα συνεχίσουν να είναι συνολικά κυρίαρχα. Την ίδια ώρα, τα χαμηλότερα στρώματα, ο μάγειρας, ο θαλαμηπόλος, θα αντιγράψουν τα παιχνίδια των αφεντικών τους. Και θα φαγωθούν μεταξύ τους, με έπαθλο όχι ένα δαχτυλίδι chevalier αλλά να παραμείνουν για πάντα στη θέση τους, δούλοι.

Εντάξει, το χόντρυνα και είπαμε, η ταινία προσφέρει άφθονο γέλιο. Από την αφίσα με το τιμόνι του γιοτ που είναι φτιαγμένο από πέη, μέχρι τη σκηνή πριν ξεκινήσει το παιχνίδι chevalier, με τον ανανά (που θα μπορούσε κανείς με ζωηρή φαντασία να το συγκρίνει με τη σκηνή με τον Mr. Pink από το «Reservoir Dogs») έως την πιο τρελή τελετή αδελφοποίησης με αίμα που έχετε παρακολουθήσει ποτέ, τούτη η ταινία είναι – το επαναλαμβάνουμε – απολαυστική. Τούτη λοιπόν είναι μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της χρονιάς. Το θέμα είναι το εξής: θα τσιμπήσουν το δόλωμα οι ρουβίτσες να πάνε να δουν την ταινία στο σινεμά; (στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έγινε χαμός με τον Sakis - κάτι μας λέει αυτό!). Κι αν τσιμπήσουν, ευνοώντας την εμπορική προοπτική της ταινίας, πόσο weird θα τους φανεί το όλο σκηνικό; Θα απογοητευτούν; Ή θα το ευχαριστηθούν; Ελπίζουμε να συμβεί το δεύτερο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Νοεμβρίου 2015 από την Feelgood Entertainment

του Ramin Bahrani. Με τους Andrew Garfield, Michael Shannon, Laura Dern, Noah Lomax, Tim Guinee, Cynthia Santiago, Manu Narayan, Cullen Moss

Στο Δρόμο...

του zerVo (@moviesltd)

Για όποιον ενδεχόμενα δεν γνωρίζει τι μπορεί να σημαίνει έξωση και κατοπινός πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας, μέτρο που πρωτοφανερώθηκε στον τόπο μας προσφάτως από την πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση μας, υπάρχει μια ταινία που θα του λύσει την οποιαδήποτε απορία. Μια αμερικάνικη - φυσικά, αφού όλα αυτού του είδους τα αντικοινωνικά εφευρήματα, έχουν εκείνον τον τόπο για αφετηρία - δημιουργία, που σαν σε τύπο ντοκιμαντέρ ξεδιπλώνει στις εικόνες της μερικά παραδείγματα της πραγματικής έννοιας σε πετάω στον δρόμο. Και που δυστυχώς, εκείνος που έχει εδώ το πάνω χέρι, με την κάλυψη του Νόμου βεβαίως, δεν είναι ένας απαιτητικός ιδιοκτήτης, ο οποίος ενδεχόμενα σε κάποια στιγμή να λυγίσει δείχνοντας πρόσωπο οίκτου, αλλά οι αχόρταγες τράπεζες και οι μεσίτες αρπαχτικά, που μπροστά στο κέρδος, δεν έχουν ούτε Ιερό, ούτε Όσιο να υπολογίσουν.

Απλήρωτος για εβδομάδες από τα αφεντικά του, που σχεδόν έχουν χρεοκοπήσει, ο οικοδόμος Ντένις Νας, θα βρεθεί μπροστά στο φάσμα της απόγνωσης, καθώς το δικαστήριο θα αποφανθεί εναντίον του και θα του δώσει προθεσμία τριάντα μόλις ημερών να αδειάσει το σπίτι που κατοικεί μαζί με την μητέρα και τον ανήλικο γιο του, εφόσον δεν έχει την δυνατότητα να καλύψει τις απαιτήσεις της τράπεζας. Στην χαραυγή της αποφράδας ημέρας, την πόρτα του θα κτυπήσουν οι αστυνομικοί που συνοδεύουν τον μεγαλομεσίτη Ρικ Κάρβερ, ο οποίος έχει αναλάβει την διαδικασία των εξώσεων, δίχως να δίνει το παραμικρό χρονικό περιθώριο αντίδρασης, στους φουκαράδες που μόλις έχουν απολέσει κόπους ετών. Απελπισμένοι και χωρίς να έχουν μπίρα στον ήλιο οι τρεις ξεσπιτωμένοι θα εγκατασταθούν πρόχειρα σε μοτέλ, λύση που για πολλούς ομοιοπαθείς της γειτονιάς έχει εξελιχθεί σε χρόνια.

Ελπίζοντας πως κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί στον ίδιο, ο πανέτοιμος να κάνει την οποιαδήποτε εργασία Ντένις, θα αναζητήσει δουλειά και το διάβα της μοίρας θα τον οδηγήσει και πάλι μπροστά στον καρχαρία Κάρβερ. Που όχι απλά θα τον προσλάβει να φέρει εις πέρας τις παράνομες αγγαρείες του, αλλά σύντομα θα του δώσει και επιπλέον αρμοδιότητες, χρήζοντας τον ως εκείνον που θα ξεσπιτώνει τους άμοιρους φτωχούς, που η ανέχεια τους έχει αναγκάσει να μην έχουν να ξεπληρώσουν τους τοκογλύφους. Επάγγελμα αποδοτικότατο για τον μέχρι πρότινος κατατρεγμένο νέο, που σύντομα θα δει την τσέπη να γεμίζει χρήμα, σχετικά εύκολα και άκοπα, όχι όμως και δίχως πόνο ψυχής στο αντίκρυ όλων εκείνων που με ένα νομότυπο χαρτί στο χέρι, έστειλε στους πέντε δρόμους.

Κινηματογράφηση των ημερών της ανέχειας, που βιώνει στην καθημερινότητα της η ταλαιπωρημένη οικονομικά υπερδύναμη, από την στιγμή που η ύφεση σάρωσε σαν τσουνάμι το υποτιθέμενα ακλόνητο και καμαρωτό καπιταλιστικό της σύστημα. Δεν απαιτείται από κανένα introduction να αναφέρει πουθενά πως όλα όσα αφηγείται το 99 Homes, είναι βασισμένα σε πραγματικές ιστορίες, εφόσον κάτι τέτοιο είναι όχι απλά βέβαιο, αλλά πασιφανές. Φροντίζει άλλωστε να το υπερτονίσει με μια υπέρμετρα ρεαλιστική απλότητα στο φιλμάρισμα του, ο εμπνευσμένος σκηνοθέτης Ramin Bahrani, μέσα από σπαραξικάρδια πλάνα που βουρκώνουν την ματιά, όπου οι (σίγουρα ερασιτέχνες ερμηνευτές που τους υποδύονται με απόλυτη αληθινότητα) κακόμοιροι δεν προλαβαίνουν κιχ να βγάλουν, μπροστά στην ετοιμόλογη ορμή του κόρακα που τους αποσπά μονομιάς το βιος.

Είναι σπάνιες οι φορές που φιλμικά πονήματα κριτικάρουν με τόσο έντονο τρόπο τα κακώς κείμενα και τις πομπές του αντικοινωνικού συστήματος των ΗΠΑ, όπως όμως είναι και ανεξήγητη η αδιαφορία που επιδεικνύει το σινεφίλ κοινό γι αυτά, απορρίπτοντας τα παντελώς, σαν να μην τα ζει, να μην τα βιώνει διαρκώς, σαν να μην επιθυμεί την δημοσιοποίηση και διεθνοποίηση τους. Πιθανόν γιατί αποτελεί την υπέρτατη αιδώ για εκείνους, να θεωρούν εαυτό υπερήφανο για μια χώρα διαβρωμένη σε κάθε τομέα, νομοθετικό, δικαστικό κι εκτελεστικό, που λεπτό με το λεπτό μετατρέπει τους πλούσιους σε μεγιστάνες και τους φτωχούς σε ερείπια. Ο δημιουργός του εξίσου καθηλωτικού Man Push Cart, ξεβρακώνει αυτή την χωρίς την παραμικρή ηθική αναστολή σοσιετέ, που βουλιάζει μέσα στην ίδια της την αναξιοπιστία και τους σαθρούς κανόνες που μόνη της θέσπισε.

Για πες: Σε έναν κινηματογραφικό κόσμο που θα βασίλευε η δικαιοσύνη, αυτός ο απίστευτα εκφραστικός μέσα από το πυρακτωμένο του βλέμμα, Michael Shannon, θα είχε φύγει ήδη σφαίρα για όλες τις πιθανές και απίθανες υποκριτικές υποψηφιότητες των μεγαλοβραβείων. Συνεπικουρούμενος από τον εξαιρετικό πιτσιρικά Andrew Garfield, ο οποίος ευτυχώς τίναξε νωρίς από πάνω του τα μασκαριλίκια του Spider-Man και μας δείχνει τις εκπληκτικές ικανότητες που αρχικά είχε υποσχεθεί στο The Social Network. Εδώ, το άλλο μέρος του δίσκου που περιέχει το The Pursuit Of Happyness, είναι πολύ πιο ευθύβολο σε όσα καυτηριάζει, εξίσου μελαγχολικό μα και επιθετικό, μοιράζοντας αφειδώς γροθιές στο στομάχι και στο φινάλε του δεν εστιάζει στην ευτυχία που ενδέχεται να σκορπίσει η κατάκτηση του αμερικάνικου ονείρου, αλλά στον ξεπεσμό των αξιών που πλέον ταυτοποιεί την Land Of The Free...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Νοεμβρίου 2015 από την Tanweer

Divided We Fall! Μια από τις πιο φιλόδοξες στιγμές του καινούργιου κύματος ταινιών, βασισμένων σε κόμικ της Marvel, είναι ετούτη που σηματοδοτεί την τρίτη κατά σειρά της κινηματογραφικής πορείας του πιο αγαπημένου, σίγουρα του Γιάνκικου κοινού, ήρωα της Κάπτεν Αμέρικα. Όπως άλλωστε μαρτυρά και ο ο τίτλος Captain America: Civil War, πρόκειται να παρακολουθήσουμε στην μεγάλη οθόνη την οριστική ρήξη στις σχέσεις δύο εκ των πιο χαρακτηριστικών μορφών των Avengers, μιας και ο πανίσχυρος ασπιδοφόρος θα έλθει σε άμεση κόντρα με τον εξίσου πανίσχυρο, αλλά και πολεμοχαρή Iron Man. Το εισαγωγικό τρέιλερ που οι διανομείς της Disney έκτισαν για να κεντρίσουν ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον του φανατικού του είδους κοινού για το φιλμ, που πρόκειται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 29 Απριλίου 2016, είναι πολύ εντυπωσιακότερο του αναμενόμενου, προδιαθέτει πως η τιτανομαχία που θα παρακολουθήσουμε στο εκράν θα είναι άνευ προηγουμένου και υπόσχεται ένα συγκλονιστικό υπερθέαμα, όπως έχει συμβεί στο μεγαλύτερο άλλωστε τμήμα των κυκλοφοριών της ερυθρόλευκης μπράντας. Το σενάριο επιμελείται το δίδυμο των Christopher Markus και Stephen McFeely, που ήδη έχει πάρει το κολάι από τις προηγούμενες συνεργασίες του πάνω στις περιπέτειες του υπέρ ήρωα, ενώ η σκηνοθεσία υπογράφεται από το δοκιμασμένο ντουέτο των αδελφών Anthony και Joe Russo.

Η τρίτη φορά στον ρόλο του Στιβ Ρότζερς / Πρώτου Εκδικητή, μετά τον The First Avenger και τον The Winter Soldier, για τον σούπερ σταρ πια Chris Evans, αναμένεται να είναι και η πιο αξιομνημόνευτη, μιας και ο πόλεμος ενάντια στον Τόνι Σταρκ, που και βέβαια υποδύεται ο Robert Downey Jr, αναμένεται συγκλονιστική. Στους γνώριμους από τις προηγούμενες εμφανίσεις τους ρόλους τους, επιστρέφουν και οι Scarlett Johansson ως Μαύρη Χήρα, Sebastian Stan σαν Winter Soldier, Anthony Mackie σαν Φάλκον, Paul Bettany ως The Vision, Jeremy Renner ως Χόκαι, Elizabeth Olsen ως Scarlet Witch.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαΐου από την Feelgood Ent.