Movies Ltd

She'll pull the nasty, in Gymnastycs! Ακολουθώντας πιστά την παράδοση που θέλει την ταινία πρεμιέρας του φεστιβάλ του Sundance να παίρνει τον δρόμο της καλλιτεχνικής, μα και εμπορικής επιτυχίας, όπως ακριβώς συνέβη έναν χρόνο πριν με το Whiplash, το The Bronze, είναι ένα φιλόδοξο φιλμ που αναμένεται να κάνει εξαιρετική καριέρα στις αίθουσες. Πρόκειται για αθυρόστομη, όπως ακριβώς αποκαλύπτει το κατακόκκινο τρέιλερ και ανεξάρτητης κοπής κομεντί, που την σκηνοθεσία της υπογράφει ο Bryan Buckley και έχει αθλητικό χαρακτήρα, μεταφέροντας την δράση της πάνω στα ταπί του γυμναστηρίου. Εκεί που έχει ρίξει τόνους ιδρώτα η Χόουπ Άναμπελ Γκρέγκορυ, Ολυμπιονίκης και κάτοχος του χάλκινου μεταλλίου των αγώνων του 2004 - της Αθήνας δηλαδή - που κατόπιν της τεράστιας διάκρισης της, πρέπει πλέον να ακολουθήσει έναν καινούργιο δρόμο στην ζωή της. Με την φήμη, ακόμη και στην μικρή κοινωνία της γενέτειρας της σιγά σιγά να ξεθωριάζει, η πρώην πρωταθλήτρια καλείται να διατηρεί τα επίπεδα του βεντετισμού της ψηλά, ενόσω ένα καινούργιο αστέρι στο σπορ, από την περιοχή της ανατέλλει. Πρεμιέρα για το φιλμ που πάντως δεν έτυχε και της καλύτερης μεταχείρισης από την κριτική, στην πρεμιέρα του στην Γιούτα, στις 16 Μαρτίου 2016 από την Sony Classics.

Πρωταγωνίστρια, αλλά και σεναριογράφος, μαζί με τον σύζυγό της Winston, η Melissa Rauch, νέο αστεράκι που έκανε την εμφάνιση του στο κόκκινο χαλί του Sundance, που εδώ αποδίδει με σθένος όπως φαίνεται την αθυρόστομη, αλλά και σχετικά απελπισμένη που η λάμψη της αργοσβήνει, γυμνάστρια. Δίπλα της συνυπάρχουν και οι Gary Cole, Thomas Middleditch και Sebastian Stan.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

“In a completely sane world, madness is the only freedom.” - J.G. Ballard

του gaRis (@takisgaris)

Με άφατη ευχαρίστηση και μέχρι τελικής εξαντλήσεως θα υποστηρίξω ότι η σειρούλα από το Brighton, ο ιδιοφυής Ben Wheatley είναι ο συναρπαστικότερος σκηνοθέτης από την εποχή του Kubrick (στο λουκ του οποίου φέρνει έντονα τελευταία). Είναι από τις περιπτώσεις (εύκολα μου έρχεται στο νου ο Tarantino) που η σφραγίδα του ξεπερνά το στόρυ, ίσως και ενάντια στη φυσική του ροή, άναρχα, με φλογισμένη ζωντάνια και παράτολμη καλλιτεχνικά ακροβασία. Κάθε ταινία του μετά το σφιχτό, γυρισμένο σε ένα 8ημερο Down Terrace (2009), υποχρεωτική παρακολούθηση για cineπεις άρτχάους αφισιονέιντος: Το αριστουργηματικό χόρορ Kill List (2011), η δηλητηριώδης εγκληματική κωμωδία Sightseers (2012), το ντοπαρισμένο μανιτάρι του μεσαιωνικού τριπ A Field in England (2013), άπαντα παραδίδουν μαθήματα οργιαστικής σκηνοθεσίας.

Ίσως αναπόφευκτα, ο ορκισμένος παραγωγός του κορυφαίου βιβλίου του αιρετικού J.G. Ballard (συγγραφέας του ημι-αυτοβιογραφικού Empire of the Sun εκ χειρών Spielberg στα 1987), μιλώ για το φαυλεπίφαυλο Crash με το νυστέρι του χειρουργού Cronenberg, ο σημαντικός Jeremy Thomas (βραβευμένος με Oscar για τον Τελευταίο Αυτοκράτορα) τον επιλέγει να εκτελέσει εν ψυχρώ άλλο ένα ανφίλμαμπολ πρότζεκτ που όχι άδικα φέρνει στο νου το εξαιρετικών συντελεστών μα ημι-επιτυχημένο Inherent Vice (Έμφυτο Ελάττωμα) του Thomas Pychon με την υπογραφή του τετραμέγιστου Paul Thomas Anderson. Ο Ben, με εμφανώς βελτιωμένο μπάτζετ και πάντα α λα μπρατσέτα την σόουλμέητ Amy Jump βουτά σε έναν ουρανοξύστη που εντελώς Καφκικά συμβολίζει την προ-Θατσερική Αγγλία του ουρμπανισμού, της καταναλωτικής παραφοράς, της καννιβαλιστικής σοσιοελίτ. Έξωκοσμο και άσπλαχνο, καμωμένο από απαθή γρανίτη και γυάλινες επιφάνειες που αποκαλύπτουν τα σεσηπότα ήθη του Royal (o ημίθεος Jeremy Irons αρχοντεύει το πλατό με τον Le Corbusier εστετισμό του), αρχιτέκτονα αυτού του μιάσματος που θα γενεί πεδίο βίαιης πάλης των τάξεων μετά την έλευση του κουλ υπεργόητα (δεν υπάρχει πιο υπέροχη ρετσινιά που τριβελίζει το νου στη θέα του Tom Hiddleston) παθοφυσιολόγου Dr. Laing.

Αποφεύγω τα πολλά για να ξαφνιαστείς από την παρέλαση φθισικών χαρακτήρων και τα ραδιούργα κολλάζ του Γουίτλι, συνοδεία μάλιστα ενός κολασμένου κάβερ του SOS των ABBA από τους Portishead. Το High-Rise έπαιξε στο πρόγραμμα Platform μαζί με νιόφερτα επί το πλείστον ταλέντα στο TIFF15 και αν μπορέσει την επόμενη φορά να κρατήσει γκέμια εις όφελος της ιστορίας και της αλήθειας των χαρακτήρων του, είμαι σίγουρος πως θα βρει περπατησιά τρανή στα ρετιρέ, φεστιβαλικά και μεγαλοστουντιακά αντάμα.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Spectre	Feelgood Ent.	2	184	85.174	335.428
2	The Peanuts Movie	Odeon	3	62	8.058	47.418
3	Hotel Transylvania 2	Feelgood Ent.	5	49	7.048	146.874
4	Son Of Saul	Filmtrade	2	5	4.723	12.944
5	Dheepan	Seven / Spentzos	1	8	4.391	4.391
6	Minuscule	Seven / Spentzos	1	43	3.946	3.946
7	Tale Of Tales	Odeon	1	22	3.719	3.719
8	The Lobster	Feelgood Ent.	5	24	3.661	58.262
9	Love The Coopers	Odeon	2	16	2.625	8.928
10	The Last Witch Hunter	Odeon	4	12	2.283	51.173

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

της Patricia Riggen. Με τους Antonio Banderas, Rodrigo Santoro, Juliette Binoche, James Brolin, Lou Diamond Phillips, Mario Casas, Juan Pablo Raba, Kate del Castillo, Cote de Pablo, Jacob Vargas, Bob Gunton, Gabriel Byrne, Naomi Scott, Marco Treviño, Oscar Nunez

Όλοι οι Άγιοι στο πλευρό τους

του zerVo (@moviesltd)

Ήταν ένα καλοκαιρινό πρωινό Τρίτης του 2010, όταν η πιο βασανισμένη από τις ήδη πολύπαθες χώρες της Λατινικής Αμερικής, δεχόταν ακόμη ένα κτύπημα της μοίρας. Σαν σε συνέπεια των καταστροφικών σεισμών που την συγκλόνισαν μήνες πριν, ένα ολόκληρο βουνό που στα έγκατα του έτρεφε ένα κακοσυντηρημένο μεταλλωρυχείο, θα βουλιάξει, καταπίνοντας στην άβυσσο του, όλους όσους αμέριμνοι εργάζονταν εκείνη την ώρα. Η ιστορία, που είναι γνωστό σε όλους πως είχε πανευτυχή κατάληξη, μετά από 69 ημέρες, όπου αποτέλεσε το επίκεντρο της παγκόσμιας κοινής γνώμης, λογίζεται ως το σημαντικότερο θαύμα που έλαβε χώρα επί των ημερών μας, αφού κανείς δεν δύναται να πιστέψει πως βγήκαν ζωντανοί από τον τάφο, όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, οι ταλαίπωροι εργάτες.

Σε συντριπτικό ποσοστό οι κάτοικοι του επαρχιακού και φτωχικού Κοπιαπό, στον Χιλιανό Βορρά, δηλώνουν σαν επάγγελμα μεταλλωρύχοι, μιας και από πάππου προς πάππου εδώ κι ενάμισι αιώνα, βγάζουν τα προς το ζην στις στοές του πλούσιου σε κοιτάσματα, τμήματος της ερήμου Ατακάμα. Μια δουλειά που έχει φέρει τους αγαθούς, ηθικούς, δουλευταράδες μα και αφάνταστα θρήσκους επαρχιώτες, τόσο κοντά, ώστε και εκτός των κοινών ωρών εργασίας να λειτουργούν όλοι τους σαν μια οικογένεια. Έτσι χαμογελαστή, παρόλο το αφάνταστα δύσκολο πρόγραμμα που είχε μπρος της, κίνησε το χάραμα της 5ης Αυγούστου, η πρωινή βάρδια, κάτω από την επιστασία του έμπειρου μηχανικού Δον Λούτσο, για το μεταλλείο, 700 ολόκληρα μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης.

Δεν πρέπει να υπάρχουν και πολλοί, που να μην γνωρίζουν τι ακριβώς συνέβη στους 33 άτυχους μεροκαματιάρηδες της Χιλής, εφόσον εκείνη την εποχή σύσσωμα τα τηλεοπτικά δίκτυα, πρόβαλλαν επί συνεχόμενης βάσης, τα πάντα, σχετικά με την διεθνή επιχείρηση διάσωσης τους. Αναπόφευκτο λοιπόν ετούτο το αληθινό, μα και παρά τρίχας μακάβριο θρίλερ, να αποτελέσει σύντομα την βάση ενός κινηματογραφικού σεναρίου, το οποίο σε τύπο χρονικού παρουσιάζει η Μεξικανή έμπειρη σκηνοθέτης Patricia Riggert (La Misma Luna). Η αφήγηση της, χωρισμένη σε δύο στάδια, κάνει αναφορά με σεκάνς ύφους Michael Bay, αρχικά στο πως παγιδεύτηκαν οι μεταλλωρύχοι στο υποτυπώδες καταφύγιο και πως κατάφεραν να αντέξουν την πείνα, την δίψα, την έλλειψη οξυγόνου και κυρίως την ανυπόφορη ζέστη, με μοναδικό τους όπλο την ελπίδα, εφόσον ουδείς στην επιφάνεια γνώριζε αν ήταν έστω κι ένας τους ζωντανός. Το δεύτερο κομμάτι, εστιάζει στην διαδικασία απεγκλωβισμού τους από το βάθος του πηγαδιού, τμήμα που πιθανότατα όσοι είχαν παρακολουθήσει τις live ανταποκρίσεις, ίσως και να γνωρίζουν περισσότερες λεπτομέρειες, από όσες ξετυλίγει η εδώ πλοκή.

Ουσιαστικά για να αναπτύξει το θέμα της, η δημιουργός, στηρίζεται επιλεκτικά, σε κάποιες από τις προσωπικές ιστορίες, τόσο των θαμμένων, με προεξάρχοντα τον πεπειραμένο Σούπερ Μάριο Σεπουλβέδα, με τις ηγετικές τάσεις σκαφτιά, που κατάφερε να διατηρήσει το επίπεδο των κομπανιέρων σε υψηλό επίπεδο, μην αφήνοντας τους να χάσουν την αισιοδοξία τους, αλλά και των επίσης απελπισμένων υπευθύνων της αποστολής δράσης, που βαδίζουν στο σκοτάδι, δίχως να γνωρίζουν καν, που μπορεί να βρίσκονται οι αγνοούμενοι συνάνθρωποι τους. Επιμέρους ιστορίες, που έχουν να κάνουν με την απώλεια, από κάθε μεριά, των μεν της πολύτιμης ζωής τους, των δε των αγαπημένων τους προσώπων και που στήνουν ένα μελοδραματικό περιβάλλον, κάτω από τον καυτό ήλιο της αχανούς ερημικής ζώνης.

Δίχως εκπλήξεις η γραμμική αναφορά στα συμβάντα από την Riggert, που δεν προσεγγίζει ιδιαίτερα τις συνέπειες της κλειστοφοβίας στην ψυχοσύνθεση των θαμμένων, εστιάζοντας ίσως λίγο παραπάνω στον αγώνα τους για την επιβίωση, ένα σημείο που κάνει την εμφάνιση του, ένα όμορφο και συγκινητικό πλάνο ποιητικής απόχρωσης, σπάζοντας την τυπική διαδρομή των τετριμμένων. Εκεί που αναμφίβολα θα χρειαζόταν λίγη περισσότερη προσοχή, ειδικά κατόπιν της επιλογής για την στελέχωση του, καστ πασίγνωστων λατινόφωνων αστέρων, είναι που εντελώς αναπάντεχα οι πάντες ομιλούν την Αγγλική, στερώντας από το φιλμ, ένα τεράστιο κομμάτι από την αυθεντικότητα του. Όχι σε σπουδαία φόρμα ο Antonio Banderas, με έντονο όμως το γνώριμο μεσογειακό σταρικό του συναίσθημα, αποδίδει αξιοπρεπώς τον αρχηγό των εργατών, έχοντας συμπαράσταση εφάμιλλου υποκριτικού βεληνεκούς, από τον χωστό Rodrigo Santoro ως υπουργού ανάπτυξης, τον Gabriel Byrne ως υπεύθυνου των γιγάντιων τρυπανιών, τον La Bamba Phillips ως μηχανικού βάρδιας. Τεράστια απογοήτευση η μη χρησιμοποίηση από το σκριπτ, της δίχως αντίπαλο κορυφαίας ηθοποιού του τιμ, Juliette Binoche, που ουδέτερα στέκει απλώς πέρα από τα συρματοπλέγματα καρτερώντας το αδερφάκι της, όπως και ο εκμηδενισμός της σπουδαίας Adriana Barazza, σε ρόλο σχεδόν κομπάρσου.

Για πες: Σημαντικά μεγάλο σε χρονική διάρκεια το The 33, όχι όμως ανάλογα ποιοτικό σε εντάσεις και σασπένς, καταφέρνει να σταθεί ικανά σαν ντόκου μιας από τις πιο απίστευτες ιστορίες της μετά μιλένιουμ εποχής, αδιαφορώντας να πάει μισό βήμα παραπέρα, ψάχνοντας το ποιος ευθύνεται για την παρολίγον τραγωδία ή αναλύοντας τις δουλικές συνθήκες εργασίας των απανταχού δύσμοιρων αρμπάιτερ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Ιανουαρίου 2016...

Ο Δούρειος Ίππος τι ήταν τελικά? Φοράδα ή επιβήτορας? Δώδεκα ολόκληρα χρόνια, μετά την Πολίτικη Κουζίνα, ταινία που (πανάξια) έκοψε κοντά στο ενάμισι εκατομμύριο εισιτήρια στις αίθουσες στην πρώτη της προβολή, ο σκηνοθέτης Τάσος Μπουλμέτης επιχειρεί το επόμενο του δημιουργικό βήμα με τον Νοτιά, μια γεμάτη νοσταλγία αλλά και χιουμοριστικές εκφάνσεις αφήγηση. Μια εξιστόρηση που διανύει περίπου δύο δεκαετίες της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, ξεκινώντας από τα ταραχώδη πολιτικά χρόνια των μέσων της δεκαετίας του 60 και ολοκληρώνεται την εποχή της Αλλαγής του 81, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που σταδιακά αυτή την περίοδο ενηλικιώνεται. Ο Σταύρος, ο κεντρικός ήρωας της υπόθεσης, κοντά στα τριάντα του πια, νέος με έκδηλες καλλιτεχνικές ανησυχίες, έχει έναν δικό του τρόπο αντιμετώπισης της πραγματικότητας, προσεγγίζοντας την μέσα από τις ιστορίες που διδάχθηκε μικρός από τον στενό οικογενειακό του κύκλο. Φέρνοντας στον νου του θύμησες από το παρελθόν του, θα τις τυλίξει με αχαλίνωτη φαντασία, δίνοντας τους το σχήμα που ο ίδιος επιθυμεί, σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν χρειάζεται κανείς να δει, παρά μόνο δύο τρία πλάνα από το τρέιλερ που η διανομή της Feelgood έδωσε στην κυκλοφορία για την συμπαραγωγή του Ote TV, της View Master, της Magikon, της Rosebud 21 και της Onion Films, ώστε να καταλάβει πώς πίσω από την κάμερα βρίσκεται ο δημοφιλής Έλληνας δημιουργός, μιας και το ύφος του είναι αναγνωρίσιμο, πέρα από ελκυστικό. Η διεύθυνση της κινηματογράφησης ανήκει στον Σίμο Σαρκετζή, που έκανε εξαιρετική δουλειά στην Μικρά Αγγλία, η σκηνογραφία στον Σπύρο Λάσκαρη, τα ενδύματα επιμελείται η Εύα Νάθενα, ενώ η μουσική επένδυση - σήμα κατατεθέν πηγάζει από την έμπνευση της Ευανθίας Ρεμπούτσικα. Τα γυρίσματα του έργου έλαβαν χώρα στο ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας, αλλά και σε επιλεγμένες τοποθεσίες όπως η Στοά Πανταζόπουλου στην πλατεία Κάννιγγος, το Θέατρο Τέχνης και ο Πειραϊκός Σύνδεσμος. Η έξοδος του Νοτιά στις αίθουσες υπολογίζεται για τις αρχές του 2016.

Τον βασικό χαρακτήρα, στην μεγαλύτερη του ηλικία, υποδύεται ο Γιάννης Νιάρος, τον οποίο περιστοιχίζει πλήθος σημαντικών ερμηνευτών, αποτελούμενο από τους Θέμη Πάνου, Μαρία Καλλιμάνη, Ταξιάρχη Χάνο, Αργύρη Ξάφη, Ερρίκο Λίτση, Όμηρο Πουλάκη, Μελισσάνθη Μάχουτ, Xαρά Μάτα Γιαννάτου, Γιώργο Βουρδαμή, Δημήτρη Ήμελλο, τον μικρό Φοίβο Ταραμπίκο και την θεότητα Ζωζώ Σαπουντζάκη σε ρόλο έκπληξη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις αρχές του 2016

NETFLIX’s FIRST ORIGINAL FILM

του gaRis (@takisgaris)

Cary Joji Fukunaga κύριοι. Από την απολυρικοποιημένη Jane Eyre (Τζέιν Έιρ) στο τραχύ χαλκέντερο της πρώτης σεζόν του True Detective. O Τζαποαμερικανός έχει καντάρια μαγκιά ως καλλιτέχνης. Με ένα τσούρμο παιδιά που χρησιμοποιήθηκαν ως αδίστακτοι φαντάροι σε αυτές τις μπανανίες της Δυτικής Αφρικής, από Λιβερία ως Σιέρα Λεόνε, παίζει στο τριπλό ταμπλό (γραφιάς - σκηνοθέτης - διευθυντής κινηματογράφησης) και σκοράρει αλύπητα. Συμπαραγωγή μικροστούντιος των περίπου 6 εκατ. η ταινία αγοράζεται από τη Netflix για τα διπλά λεφτά και πριν καλά ολοκληρωθεί το TIFF15 στρημάρισε επίσημα ονλάιν προς μεγάλη μου εκπληξάρα. Το αυτό συνέβη και με το ντόκου του Keith Richards: Under the Influence και βέβαια οδεύουμε ολοταχώς σε μια εποχή όπου οι γραμμές τηλεταινία - κατευθείαν στο στρημ - ταινία στην αίθουσα έχουν γίνει λίγο άλφαμπετ σούπ. Εννοείται φυσικά ότι τα μόλτιπλεξ σαμποτάρισαν το Beasts επειδή τόλμησε να σπάσει το φράγμα των 90 ημερών αποκλειστικής προβολής με οδυνηρά εισπρακτικά αποτελέσματα σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών.

Όχι βέβαια ότι το γκουερίλα στάιλ οδοιπορικό καταγραφής κτηνωδίας με πρωταγωνιστές αμούστακα προέφηβα έχει εγγενείς προδιαγραφές μπλοκμπάστερ καθότι ο Fukunaga δε χαρίζει κάστανα. Αφιονισμένα, brainwashed ορφανά σφάζουν, ληστεύουν, βιάζουν, με μπροστάρη τον κατηχητή Κομαντάντε που ενσαρκώνει εκρηκτικά ο Idris Elba στην οσκαρικότατη ερμηνεία που ζευγαρώνει το The Wire και τον Mandela και αιτιολογεί πειστικότατα γιατί αρκετοί τον έβλεπαν (αστείο για ένα σύμβολο γουάιτγουόσντ συντηρητικίλας) ως τον επόμενο James Bond. Η σχέση που ξεσκίζει το πανί είναι αυτή του καθοδηγητή Elba και του boy soldier Agu (Abraham Attah, μπραντεφέρ στα ίσα με τον απίστευτο Tremblay του Room για την παιδική ερμηνεία της χρονιάς), ηλεκτρισμένη ραδιοϊσότοπα από μετάδοση της γνώσης επιβίωσης στη φρίκη της ατελεύτητης αλυσίδας εγκλημάτων και βιασμού της παιδικής ψυχούλας παντοιοτρόπως. Προειδοποιάω, αυτά που υπονοούνται πονούν πιότερο από τα εφιαλτικά δρώμενα επί οθόνης.

Ενώ λοιπόν ο Cary παίρνει σκαλπ στην τεχνική αναπαράσταση της αγριότητας, εξίσου μάτι βγάζει η επιφανειακή προσέγγιση της γεωπολιτικής ανθρωπογεωγραφίας της υπόθεσης. Κλισέ απλοποίηση και νιχιλισμός που γκελάρει στο αμήχανα αισιόδοξο φινάλε που συμπυκνώνει την ως τα σήμερα βραχεία φιλμογραφία του χαρισματικού Fukunaga: Αισθησιαρχικός μαξιμαλισμός που κουκουλώνει δευτερότριτα επίπεδα φιλμικής ανάλυσης. Αυτού λεχθέντος, το Beasts of No Nation, εκτός της ταινίας που η Unicef οφείλει να προβάλλει σε κάθε ευκαιρία, είναι μια αιματηρά σημερινή, παγκοσμίου σήμανσης προβολή ενός φρικιαστικού φαινομένου που, σε συνδυασμό με την έξαρση του θρησκευτικού πολέμου τρομοκράτησης του δυτικού πολιτισμού (με σαφή ευθύνη και των ηγεσιών του τελευταίου), καθιστά την παρακολούθηση από συνειδητοποιημένους θεατές τουλάχιστον αναγκαία.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ξαναγυρίζουν, για την δεύτερη πράξη! Η μαγεία επιστρέφει ακριβώς στο σημείο που μας άφησε, η ομολογουμένως εντυπωσιακή, φαντασμαγορική, κυριολεκτικά καθηλωτική πρώτη φορά. Αναλογιζόμενη τον άσσο που κρύβει στο μανίκι της η Summit, δεν παίρνει το παραμικρό ρίσκο επιστρέφοντας με το Now You See Me 2, που υπόσχεται, μέσα από το εισαγωγικό, αλλά εξίσου καταιγιστικό τρέιλερ, να προσφέρει ακόμη περισσότερες ιλουζιονίστικες στιγμές ταχυδακτυλουργικών τρικ στο κοινό που πραγματικά έδειξε ενθουσιασμένο στο πρωτότυπο πέρασμα της. Με αντικατάσταση - ελπίζω όχι δυστυχώς - στην σκηνοθετική καρέκλα, αντί του Louis Letterier που ήταν απασχολημένος με τους The Brothers Grimsby, τον Jon M. Chu, το φιλμ μας ταξιδεύει και πάλι στην πόλη του υπερθεάματος, στο Λας Βέγκας, εκεί που η τετράδα των μάγων προετοιμάζεται για το μεγαλύτερο κόλπο της καριέρας της. Παρακινούμενη από το γεγονός πως ένας μεγαλοεπιχειρηματίας της Νεβάδα, τους έχει παγιδεύσει κατά τέτοιο τρόπο, ώστε μόνο με μια νέα εμφάνιση που θα δώσουν το 100 τοις εκατό των δυνατοτήτων τους, να καταφέρουν να καθαρίσουν το λερωμένο τους όνομα. Καλοκαίρι του 2016 και πιο συγκεκριμένα στις 10 Ιουνίου, είναι προγραμματισμένη η μεγάλη πρεμιέρα, με καπαρωμένη ήδη την πρώτη θέση του Box Office φαντάζομαι.

Η τετράδα των Ρομπέν των Δασών της πίστας έρχεται και πάλι, με μια μικρή αλλαγή στην σύνθεση της, αποτελούμενη από τους Woody Harrelson, Dave Franco, Jesse Eisenberg και την Lizzy Caplan να αντικαθιστά την απούσα Isla Fisher. Στα πλέον θετικά να προστεθεί το ότι τόσο ο Morgan Freeman, όσο και ο Michael Caine ανεβάζουν ένα τουλάχιστον επίπεδο την συνολική παραγωγή, αλλά και το ότι στον ρόλο του κακού μετρ των ηλεκτρονικών υπολογιστών, εμφανίζεται ο Daniel Radcliffe, σε μια εμφάνιση έκπληξη!

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Καλώς ήλθες στο πάρτι! Ρομαντική κομεντί, με αρκετές ευαίσθητες, δραματικές, μα και χαριτωμένες στιγμές υπόσχεται πως θα είναι το φιλμ How To Be Single, που σκηνοθετεί ο όχι ιδιαίτερων περγαμηνών Christian Ditter. Πρόκειται για μια παραγωγή της New Line Cinema και της MGM, που το σενάριο υπογράφει η Dana Fox και τοποθετεί την δράση της στην σύγχρονη Νέα Υόρκη, εστιάζοντας στον τρόπο ζωής και την καθημερινότητα των μόνων, των αδέσμευτων και φυσικά των ανύπαντρων. Όπως ακριβώς είναι η περίπτωση της μορφονιάς της ιστορίας μας, που σε έναν κόσμο γεμάτο από μοναχικές ψυχές, αναζητά το κατάλληλο ταίρι για να κτίσει μαζί του ένα ονειρικό μέλλον. Φυσικά με τέτοιες κολλητές φίλες, που διψάνε για νάιτ κλάμπινγκ διαρκείας στην πόλη που ποτέ δεν κοιμάται, μια τέτοια προοπτική φαντάζει κομματάκι δύσκολη, έως και ακατόρθωτη. Με στοιχεία που ακολουθούν την πεπατημένη, αλλά και αρκετές indie ιδιομορφίες, το τρέιλερ της κομεντί προδιαθέτει ευχάριστα τον υποψήφιο θεατή της, που πρόκειται να την παρακολουθήσει από τις 12 Φεβρουαρίου 2016 και κατοπινά, όταν και θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα της στις αμερικάνικες αίθουσες.

Ενδιαφέρον πολύπτυχο και με αρκετές διαστάσεις, αρχής γενομένης από την παρουσία της Dakota Johnson, πρωταγωνίστριας μιας από τις πλέον σαρωτικές εμπορικά επιτυχίες της χρονιάς, του πολυσυζητημένου Fifty Shades Of Grey (Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι). Στο πλάι της θυγατέρας του Don, η φωνακλού και με έκδηλο εκτόπισμα Rebel Wilson σολάρει όπως συνήθως, επιδιώκοντας να κλέψει με τα πιπεράτα της ανέκδοτα την παράσταση. Το καστ ολοκληρώνουν και οι εξίσου λαμπεροί Damon Wayans, Jr., Anders Holm, Alison Brie, Nicholas Braun, Jake Lacy, Jason Mantzoukas και η Leslie Mann.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Φεβρουαρίου 2016 από την Tanweer

Πόσος καιρός ακόμη χωρίς τον Z? Πανεύκολα μας δίνει την απάντηση στο ερώτημα η Paramount, που το σκεφτόταν περίπου 15 χρόνια, πριν προχωρήσει στην απόφαση του σίκουελ μιας ιδιαίτερα επιτυχημένης εμπορικά κωμωδίας, όχι πάντως με ανάλογη πορεία και στα μέρη μας. Ο Zoolander 2, σημαίνει και την ολοκαίνουργη συνεργασία του πολύπλευρου και ανά περιπτώσεις ικανότατου Ben Stiller, που εδώ κάθεται και πάλι στην καρέκλα του σκηνοθέτη, μαζί με τον Justin Theroux, που υπογράφει το σενάριο, ελπίζοντας σε πορεία ανάλογη στα box office, τόσο του ορίτζιναλ, όσο και του έτερου κοινού τους πονήματος Tropic Thunder. Μια δεκαετία μετά τα περιστατικά του πρωτότυπου, ο πάλαι ποτέ νούμερο ένα μοντέλος του κόσμου Ντέρεκ Ζουλάντερ, μαζί με τον καλό του φίλο κι επίσης περιζήτητο στις πασαρέλες Χάνσελ, δεν έχουν πλέον ούτε την λάμψη, ούτε την δημοτικότητα του παρελθόντος. Κάποιες συγκυρίες που θα λειτουργήσουν υπέρ τους, θα τους επαναφέρουν στην ενεργό δράση, θα ανεβάσουν το πεσμένο σταρικό τους επίπεδο και θα τους ανεβάσουν ξανά στην συνείδηση του κοινού. Οι παγίδες όπως πάντα όμως παραμονεύουν. Κωμωδία σπαρταριστή και δράση συνυπάρχουν στα πλάνα του τρέιλερ ενός φιλμ που αναμένεται με ενδιαφέρον από τους φανατικούς του φίλους, από τις 16 Φεβρουαρίου και κατοπινά, όταν και θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στις αμερικάνικες αίθουσες.

Και βέβαια ο Stiller επιστρέφει σε έναν από τους πιο αγαπημένους του ρόλους, μαζί με τον αδέξιο Owen Wilson, που δεν έχει κάνει πάντα σωστές επιλογές στην πορεία του. Τριγύρω τους πληθώρα αστεριών συμπληρώνει το καστ, που αποτελείται από τους Will Ferrell, Penélope Cruz, Kristen Wiig, Benedict Cumberbatch, Olivia Munn, Christine Taylor, Billy Zane, Justin Bieber και Fred Armisen.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Μαρτίου 2016 από την UIP

Το νου σου, στην περιουσία σου! Και να που σιγά σιγά δημιουργείται μια νέα υποκατηγορία κωμωδιών, καθαρά αμερικάνικης φιλοσοφίας και αισθητικής, τμήμα που φέρει την μαρκίζα "Κομεντί με την Melissa McCarthy. Μια ηθοποιό που έχει εξελιχθεί εκμεταλλευόμενη και την πιασάρικη ευτραφή της μόστρα, σε σούπερ αστέρι που σπάει τα ταμεία σε κάθε της εμφάνιση με απαρχή τις Bridesmaids και εν συνεχεία τα This Is 40, Identity Thief, The Heat, Spy. Στην καινούργια της πρωταγωνιστική στιγμή, με τον τίτλο The Boss, η Mel παριστάνει μια ιδιαίτερα επιτυχημένη επιχειρηματία, που λόγω κάποιων ατασθαλιών, θα οδηγηθεί πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Με το που θα εκτίσει την ποινή της, θα επιστρέψει στην κοινωνία πάμφτωχη πλέον, αλλά γεμάτη κέφι και όρεξη να ξεκινήσει ένα καινούργιο επιχειρηματικό πρότζεκτ εκ του μηδενός. Εδώ το σενάριο υπογράφεται από την ίδια την χαρισματική κωμικό, σε συνεργασία με τον σύζυγό της Ben Falcone, ο οποίος επιμελείται και την σκηνοθεσία, θυμίζοντας - για να λέμε και τα δυσμενή δεδομένα - πως μαζί έπραξαν την μοναδική φλοπ της ηθοποιού την τελευταία δεκαετία με το άνισο Tammy. Πρεμιέρα στις ΗΠΑ, που αναμένεται να κάνει ιδιαίτερη εμπορική αίσθηση στις 8 Απριλίου 2016 από την Universal.

Μαζί με την McCarthy, από τα καρέ του Αφεντικού παρελαύνουν ακόμη μερικά ενδιαφέροντα ονόματα όπως εκείνο της Kristen Bell, που δείχνει να ταιριάζουν δυνατά από τα πρώτα πλάνα του τρέιλερ, αλλά και οι Peter Dinklage και Kathy Bates που ολοκληρώνουν το καστ.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Saving the world takes a big Rock! Καιρό είχαμε να συναντήσουμε μια κομεντί από εκείνες τις αποκαλούμενες και buddy movies και μια φορά κι έναν καιρό έκαναν θραύση στα box office. Ευκαιρία να θυμηθούμε το ευχάριστο αυτό κινηματογραφικό είδος, μας δίνει η καινούργια δημιουργία του σκηνοθέτη των αξιοπρεπών We're The Millers (Οικογένεια Μίλερ), Rawson Marshall Thurber, Central Intelligence, που στην ουσία ακολουθεί πιστά όλα εκείνα τα κλισέ που απαιτούνται για να κτιστεί μια περιπέτεια αξιώσεων. Το ως συνήθως ετερόκλητο δίδυμο εδώ ορίζουν ένας, πάλαι ποτέ μεγαλωμένος στους δρόμους αλήτης, που έπεσε στα χέρια των μυστικών υπηρεσιών και εκπαιδεύτηκε ως το απόλυτο φονικό όπλο και ένας απλοϊκός κατώτερης βαθμίδας λογιστάκος, που στα παλιά σχολικά χρόνια θεωρούταν ως ο σπουδαιότερος μαθητής του κολεγίου. Όταν μετά από δεκαετίες οι πρώην συμμαθητές συναντηθούν και πάλι, θα αντιληφθούν πως αμφότεροι είναι παγιδευμένοι σε ένα μυστηριώδες παιχνίδι, προδοσίας, κατασκοπίας και απειλών, από το οποίο πολύ δύσκολα θα ξεφύγουν. Έχει την πλακίτσα του το τρέιλερ, που η Warner Bros μόλις έδωσε στην κυκλοφορία, συστήνοντας το κοινό με το προιόν της, που θα το μοιράσει στις αίθουσες στις 17 Ιουνίου 2017, βεβαίως πρώτα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το φιλμ διαθέτει αστέρι και αυτός φυσικά είναι ο Dwayne Johnson, που είναι γνωστή η πέραση του στα ταμεία, άσχετα αν ο πολυδιαφημισμένος San Andreas: Επικίνδυνο Ρήγμα, δεν τράβηξε όσο θα περίμεναν όλοι. Μαζί με τον θηριώδη σταρ πρωταγωνιστεί και ο πιο μικρός το δέμας και φοβιτσάρης του σκριπτ Kevin Hart, ενώ το καστ ολοκληρώνουν οι Amy Ryan, Aaron Paul, Danielle Nicolet.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

του James Ponsoldt. Με τους Jason Segel, Jesse Eisenberg, Ron Livingston, Anna Chlumsky, Joan Cusack, Mickey Sumner, Mamie Gummer, Becky Ann Baker

Μασημένη μαγνητοταινία

του zerVo (@moviesltd)

Μπορεί σε ένα χρονικό διάστημα 25 ετών, να έγραψε μόλις δύο - συν μία ανολοκλήρωτη, που όμως εκδόθηκε μετά τον θάνατο του - δουλειές, εντούτοις το όνομα του Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία των διανοούμενων που σημάδεψαν το τελευταίο μισό του 20ου αιώνα. Έγινε ευρέως γνωστός για το πόνημα του Infinite Jest, που εξεδόθη το 1996 και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά αναγνωστών, σε σημείο που το περιοδικό Time να το ανακηρύξει ένα εκ των κορυφαίων αγγλόφωνων έργων των τελευταίων 100 ετών. Στο φιλμ The End Of The Tour, επιχειρείται μια τύποις οπτικοποίηση των ιδεών και των αντιλήψεων του συγγραφέα, όπως σκόρπιες παρατίθενται μέσα από την απομαγνητοφώνηση ενός πενθήμερου διαλόγου μαζί του.

Αναζητώντας το τέλειο θέμα, που θα κάνει τους προϊσταμένους του στο έντυπο Rolling Stone, να τον υπολογίσουν σαν ρεπόρτερ της προκοπής, ο νεαρός δημοσιογράφος Ντείβιντ Λίπσκι, θα πείσει την αρχισυνταξία του, να του αναθέσει μια συνέντευξη με τον καθηγητή φιλολογίας και υπερ επιτυχημένο νοβελίστα Ν. Φ. Γουάλας, που το πιο πρόσφατο του έργο φιγουράρει στην κορυφή της λίστας των μπεστ σέλλερς. Ταξιδεύοντας στο παγωμένο Ιλλινόι, για να συναντήσει τον μοναχικό και ιδιόμορφο συγγραφέα, ο Λίπσκι θα αντιληφθεί πως απέναντι του έχει έναν ιδιοφυή καλλιτέχνη, ικανό να μεταφέρει σε λέξεις ακόμη και το πιο ισχυρό μανιφέστο, κλεισμένο όμως στον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό, που όλη του αυτή η αστείρευτη ικανότητα, να μετατραπεί σε μανία.

Πέντε ημέρες ταξιδιού, σε διάφορα σημεία που ο Γουάλας θα κληθεί να δώσει το παρόν, καλύπτοντας τις συμβατικές υποχρεώσεις του, στο πανεπιστήμιο, σε μια παρουσίαση του βιβλίου του στην Μινεάπολη, σε ραδιοφωνικές συνεντεύξεις, θα καταγραφούν από τον φιλόδοξο εφημεριδά, σαν να έχει απέναντι του το απόλυτο είδωλο, τον άνθρωπο εκείνο που πάντοτε στην ζωή του θαύμαζε. Φυσικά σε αυτή τους την κοινή πορεία των λιγοστών, μα τόσο σημαντικών 24ώρων και για τους δύο, μέσα από ιδιαίτερες στιγμές που το επίπεδο της κουβέντας δεν υπήρξε πάντα φιλικό, ένεκα της απίστευτα κυκλοθυμικής διάθεσης του συγγραφέα, θα απογυμνωθεί πλήρως ο χαρακτήρας του, άλλοτε αποκαλύπτοντας έναν απλοϊκό άνθρωπο που διασκεδάζει με τις κενές περιεχομένου περιπέτειες του John Woo, φλερτάρει, αστειεύεται, εκδηλώνει τα συναισθήματα του, άλλοτε όμως μοιάζει τόσο απόμακρος και καταπιεσμένος σε μια σχιζοειδή σκέψη, που ενδεχόμενα κάποια στιγμή να τον ωθήσει σε μοιραίες επιλογές.

Η αφήγηση στο έργο του James Ponsoldt, ενός αξιόλογου νέου Αμερικάνου indie συλλογιστικής σκηνοθέτη (The Spectacular Now) έχει παρελθοντικό ύφος και ξεκινά από την στιγμή που γίνεται γνωστή η αυτοκτονία του θεματικού του ήρωα. Μέσα από μια όμορφη έμπνευση, εκείνης του ξετυλίγματος της κασέτας, που τα πάντα μια φορά και έναν καιρό είχαν καταγραφεί, μα ουδέποτε δημοσιοποιηθεί, μιας και δεν θεωρήθηκαν σπουδαία αναφοράς από την ηγεσία της φημισμένης μουσικής επιθεώρησης. Ουσιαστικά την συντριπτική πλειοψηφία της παρουσίας στο εκράν, μοιράζονται οι δύο βασικοί πόλοι του στόρι, που ο καθένας τους από αυτούς τους ατέρμονους διάλογους, έχει κάτι να κερδίσει. Ο Λίπσκι σίγουρα κάτι παραπάνω, αφού το βιβλίο με το ίντερβιου που εξέδωσε, έγινε κι αυτό με την σειρά του διεθνές χιτ.

Για πες: Τονισμός του όμορφα δομημένου σεναρίου, οι δύο ερμηνείες των τόσο ταλαντούχων πρωταγωνιστών, που ο καθένας από την μεριά του έχει να επιδείξει ένα το λιγότερο αξιοπρεπές παρελθόν υποκριτικά. Δεν κατάφερα να διακρίνω ποιος ίσως να δικαιούται το περισσότερο χειροκρότημα, από τον Jason Segel ως αυτοκαταστροφικό συγγραφέα και τον Jesse Eisenberg ως επίμονο ρεπόρτερ, εκτιμώ πως ο πρώτος έφερε εις πέρας δυσκολότερο έργο από τον δεύτερο, που κατάτι έχει τυποποιηθεί σε τέτοιου είδους ρόλους. Ένα φιλμ ειδικού (ίσως και φανατικού του τιμώμενου προσώπου) κοινού, που θα πρέπει διαρκώς να σημειώνει είτε σε νου, είτε μπλοκάκι καλύτερα, τις φιλοσοφημένες ευθύβολες ατάκες του Γουάλας, ώστε να κερδίσει ακόμη περισσότερα από το Τέλος Διαδρομής.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Νοεμβρίου 2015 από την Tanweer