Movies Ltd

19/11/15

Dheepan: Ο Άνθρωπος Χωρίς Πατρίδα (Dheepan) - Review / Κριτική

Dheepan: Ο Άνθρωπος Χωρίς Πατρίδα

του Jacques Audiard. Με τους Antonythasan Jesuthasan, Kalieaswari Srinivasan, Claudine Vinasithamby, Vincent Rottiers, Marc Zinga

Από πόλεμο σε πόλεμο

του zerVo (@moviesltd)

Άνετα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ως απάντηση στο καίριο ερώτημα, τι στην ευχή ανθρώποι είναι ετούτοι που αραδιάζονται κατά χιλιάδες καθημερινά από τα καρυδότσουφλα των γειτόνων δουλεμπόρων στα νησιά του Αιγαίου, που λειτουργούν ουσιαστικά σαν γεφύρια προώθησης τους σε αυτό το σίχαμα που ονομάζουμε Ευρώπη. Το οποίο για εκείνους λειτουργεί εντελώς διαφορετικά στην ψυχοσύνθεση, στην λογική, στον τρόπο σκέψης τους, μιας και φαντάζει με τόπο παραδεισένιο και λαμπρό, που δεν έχει την παραμικρή σχέση με την κόλαση που μέχρι τα χθες βίωναν στον τόπο τους. Στην πατρίδα τους δηλαδή, που θα διάλεγαν μονομιάς να επανέλθουν, αν και εφόσον οι συνθήκες τους το επέτρεπαν και έσβηνε ολοσχερώς η φλόγα του πολέμου. Η βασική μου ένσταση δηλαδή με την εγχώρια μαρκίζα του φιλμ. Οι φουκαριάρηδες φυσικά και έχουν εστία, που ακόμη και καταματωμένη και κατακερματισμένη τους καρτερεί. Το όνειρο τους, είναι εκείνο που μαραζώνει και διαλύεται μόλις δουν που ακριβώς πάτησαν το πόδι τους, υποτίθεται για να σωθούν...

Πολεμώντας στο πλευρό των ανταρτών, των ηττημένων της εμφύλιας διαμάχης στην πολύπαθη Κεΰλάνη, Τίγρεων Ταμίλ, ο Σιβαντάσαν, έχοντας απολέσει σύζυγο και θυγατέρες, θα πάρει την γεμάτη ρίσκο, αλλά και μοναδική λογική, απόφαση να κάψει τη στολή και να ακολουθήσει το διάβα προς την Γηραιά Ήπειρο, όπως κάνουν αμέτρητοι κυνηγημένοι συμπατριώτες του. Παίρνοντας καινούργια ταυτότητα, ενός ήδη νεκρού στις σφαγές, θα αλλάξει το όνομα του σε Ντιπάν και μαζί με την εξίσου άμοιρη νεαρή Γιαλίνι, αλλά και την εννιάχρονη περιφερόμενη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης ορφανή Ιλαγιάλ, θα συνθέσουν μια ψεύτικη τριμελή οικογένεια, που θα ψάξει τις ελάχιστες ελπίδες της στην Γαλλία.

Αφού οι τρεις τους περάσουν ένα μικρό διάστημα στο βαρέλι των εθνοτήτων της πρωτεύουσας, εντέλει θα σταθούν τυχεροί, καθώς εκείνος θα βρει εργασία ως επιστάτης, σε μπλοκ θεόρατων πολυκατοικιών της περιφέρειας κι εκείνη ως οικιακή βοηθός ενός ταλαιπωρημένου εύπορου κυρίου, αποκομίζοντας έσοδα, που θα τους βοηθήσουν να κάνουν ένα καινούργιο ξεκίνημα, έστω και ως κίβδηλη φαμίλια. Η πραγματική ταυτότητα των εργοδοτών της Γιαλίνι, δεν θα αργήσει να αποκαλυφθεί, καθώς ο διαρκώς οπλισμένος και κυκλοθυμικός Μπραχίμ, είναι ο αρχηγός μιας εκ των τοπικών συμμοριών, που παίρνουν μέρος στον πόλεμο για την κυριαρχία της υποβαθμισμένης περιοχής. Μια κατάσταση που στον νου του Ντιπάν θα ξυπνήσει μνήμες του πρόσφατου παρελθόντος και μαζί τα άγρια ένστικτα που γεννήθηκαν στην ψυχή του, στην αφιλόξενη ζούγκλα της Σρι Λάνκα.

Ουσιαστικά δηλαδή παίρνει μπροστά κατά την διάρκεια της αφήγησης ο απαράβατος κανόνας του "το παρελθόν φυγείν αδύνατον", μιας και εκεί ακριβώς που διαφαίνεται στον μακρινό ορίζοντα μια υποψία ηλιαχτίδας, που ενδεχόμενα θα φωτίσει την θολή ματιά του ταλαιπωρημένου Ασιάτη, ξυπνούν τα φαντάσματα και εκείνες οι θύμησες που θα τον μετατρέψουν ξανά σε δολοφόνο - εγκληματία - πολεμιστή. Πάνω που ο ίδιος αρχίζει και γίνεται αποδεκτός, από την στην συντριπτική της πλειοψηφία μικρή σοσιετέ των πολυκατοικιών ως ο φιλήσυχος μάστορας / οδοκαθαριστής / θυρωρός, πάνω που η fake Κυρά του, θα δελεαστεί ακραία από το πεντακοσάρικο μηνιάτικο, που της δίνει ο ντόπιος βαρόνος για να του μαγειρεύει νοστιμιές και να του καθαρίζει το δωμάτιο. Μα για στάσου, κάπου υπάρχει κι ένα παιδί στο στόρι, ούτε καν δέκα χρονώ, που μπορεί να μην πέθανε από το γιαταγάνι στο χωριό του, αλλά πεθαίνει καθημερινά από μαρασμό, ελλείψει αληθινών γονιών, πραγματικών φίλων, ουσιαστικών ανθρώπων που να νοιάζονται για εκείνη. Όπως δεν νοιάστηκε και πολύ η προοπτική του σπουδαίου Jacques Audiard, χάνοντας μια μεγάλη ευκαιρία να μετατοπίσει το μελοδραματικό βάρος της πλοκής του σε αυτή την παιδούλα, αντίθετα από ένα σημείο και κατοπινά την λησμονεί ολοσχερώς, σαν να μην υφίσταται καν στο γενικό κάδρο.

Είναι η στιγμή που το κοινωνικό δράμα, δίνει την σκυτάλη του στον γκανγκστερικό χαμό, τονίζοντας το επιμύθιο προς τους ήρωες του, λέγοντας τους πως πόλεμο άφησαν πίσω τους, πόλεμο θα ξαναβρούν μπροστά τους. Άριστος μαέστρος του ρεαλισμού των εικόνων του, ο Γάλλος δημιουργός, ακολουθεί τα βήματα των πιο πρόσφατων αναλόγου ύφους, αλλά πολύ πιο σφιχτοδεμένων σεναριακά Un Prophete και De Rouille Et D'Os, προσφέροντας πλάνα που ρίχνουν γροθιές στο στομάχι, σίγουρα πολύ μικρότερης έντασης πάντως, από εκείνες που μοίρασαν ο Άραβας φυλακισμένος που εξελίχθηκε σε μέγα μαφιόζο ή το ιδιόμορφο δέσιμο του πρώην εκτελεστή με την τραυματισμένη σωματικά και ψυχικά εκπαιδεύτρια φαλαινών, αντίστοιχα.

Μπορεί στην πλατεία που παρακολουθεί την αγωνία των Ταμίλ στην νέα Γη της Επαγγελίας τους, να επικρατεί μια τάση συμπάθειας προς τα πρόσωπα τους (στην ξεχασμένη πιτσιρίκα δεν υπάρχει απλά τάση, αυτό είναι δεδομένο) ουδείς λησμονεί όμως πως ο Ντιπάν δύναται να μεταβληθεί μονομιάς στο καλά εκπαιδευμένο στους γκουερίλας φονικό όπλο, την ίδια στιγμή που η Γιαλίνι (μια από τις πέντε σπουδαιότερες γυναικείες ερμηνείες της χρονιάς, από την Srinivasan) δεν πείθει στιγμή για το αγαθό των προθέσεων της, ούσα πανέτοιμη να εγκαταλείψει τους πάντες και τα πάντα για να περάσει μόνη της με ελαφρά πηδηματάκια την Μάγχη. Πιθανολογώ πως για την χρονική οικονομία του έργου, στο κοπίδι πρέπει να χάθηκαν επεξηγηματικές σεκάνς, που θα έφεραν τους ήρωες κοντύτερα τόσο μεταξύ τους - ένα ματσάκι μαργαριτούλες, δεν κάνει τόση δουλειά - όσο κυρίως στον θεατή τους.

Ανισότητες και αυξομειώσεις των παλμών που ο Audiard από την απαρχή του καλλιτεχνικού του δρόμου δεν με είχε συνηθισμένο, δίνοντας μου σχεδόν πάντα μια γραμμή εξιστόρησης που δεν απαιτούσε τόση ατέρμονη φαντασία για να κολλήσει με την συνέχεια και την εξέλιξη. Εδώ ενώ τα βήματα έγιναν σωστά και μελετημένα μέχρι το πέρας της πρώτης πράξης, στην δεύτερη έγιναν τέτοια άλματα, που ούτε την αρχική (πριν την πολύ μεγάλη και έξοχα κινηματογραφημένη) έκρηξη του Dheepan δικαιολογούν, ενώ αφήνουν και μια ασάφεια για τους παραστρατιωτικούς που επιστρέφουν από το πουθενά στην ζωή του, την συνθλίβουν και - επίσης - χάνονται μετά δευτερολέπτων.

Για πες: Ο Φραντσέζος στήνοντας τόσο ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων του κοινού του, είναι λογικό σε κάποιες στιγμές να περνά την κάμερα από κάτω του, μην καλύπτοντας τις. Ασυζητητί ο ασήκωτος Χρυσός Φοίνικας των πιο πρόσφατων Καννών, δεν καθρεφτίζεται στην ποιότητα του φιλμ, που είναι μεν αξιόλογο, μα όχι καλύτερο άλλων του Κονκόρσο. Και σαφέστατα όχι καλύτερο του συνόλου της φιλμογραφίας του Audiard, που στην προσωπική μου ματιά θεωρείται ως ο μέγιστος της σύγχρονης τρικολόρ φιλμικής βιομηχανίας, εξού και ο βαρύγδουπος Παλμ Ντορ, που του δόθηκε εκτιμώ πιότερο για την τεράστια προσφορά του στην Έβδομη Τέχνη, παρά για την παρούσα μελέτη της ψυχής των κατατρεγμένων από όλους μεταναστών.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Νοεμβρίου 2015 από την Seven / Spentzos

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

18/11/15

Σύμπτωμα (Symptom) - Review / Κριτική

Σύμπτωμα

του Άγγελου Φραντζή. Με τους Κάτια Γκουλιώνη, Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Μισέλ Βάλεϊ, Ελένη Βεργέτη, Γιάννη Νικολαϊδη

She Devil!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Να πάρει ο διάολος να πάρει...

Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι πλέον μπορούμε να δούμε ελληνικές ταινίες είδους, χωρίς να προσπαθούμε να κρυφτούμε από ντροπή και χωρίς να χασκογελάμε. Είναι κι αυτό μια κατάκτηση. Αν κρίνουμε από αυτά που είδαμε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που τελείωσε πριν λίγες μέρες, το επίπεδο των πρόσφατων ελληνικών ταινιών είναι ανεβασμένο. Κι αυτό όσο να πεις είναι παρήγορο σε μια άθλια, καταθλιπτική και άγρια περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Αυτή είναι η 4η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Άγγελος Φραντζής και είναι φανερό πως έχει διανύσει πολύ μεγάλη απόσταση από την πρώτη του, το «Polaroid» (2000). Ήδη βέβαια από τη δεύτερη ταινία του, το πολύ όμορφο «Το όνειρο του σκύλου» (2005) έδειχνε να τον ελκύει το σινεμά του φανταστικού, ένα σινεμά που συνήθως οι σκηνοθέτες μας οι οποίοι ασχολούνται μαζί του τα κάνουν μαντάρα! Η επόμενή του ταινία ήταν το πειραματικό «Μέσα στο δάσος» (2010), την οποία γύρισε εξολοκλήρου με μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή! Και ακολουθώντας το patern της μίας ταινίας ανά πέντε χρόνια έσκασε μύτη φέτος το «Σύμπτωμα». Πάντως, για την επόμενη ταινία του, τη διεθνή συμπαραγωγή «Virus» στην οποία χρήματα βάζουν η Ελλάδα, η Γαλλία και η Λετονία, δεν θα χρειαστεί κατά πως φαίνεται να περιμένουμε πέντε χρόνια, μιας που τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν τον ερχόμενο χειμώνα στη Λετονία και τη Ρωσία με πρωταγωνιστές την Κάτια Γκουλιώνη, τον Ανδρέα Κωνσταντίνου και ξένους ηθοποιούς.

Η υπόθεση: Ένα χειμώνα, σ’ ένα απομονωμένο νησί κάνει την εμφάνισή του ένα πλάσμα με δερμάτινο μπουφάν και μάτια που λαμπυρίζουν στο σκοτάδι. Όποιος έρχεται σε επαφή μαζί του χάνει τα λογικά του. Οι κάτοικοι ζητούν τη βοήθεια μιας παράξενης κοπέλας που μοιάζει να είναι η μόνη που μπορεί να τα βάλει μαζί του. Προκειμένου να δυναμώσει την πίστη της, εκείνη οδηγείται σε πράξεις όλο και πιο ακραίες, που μοιάζουν να κρύβουν μια μυστική σχέση μαζί του.

Η άποψή μας: Ομολογώ πως δεν έχω τις αισθητικές και τεχνικές γνώσεις για να αποκρυπτογραφήσω τούτο το φιλμικό γρίφο. Μια ταινία που μου άρεσε οπτικά πάρα πολύ αλλά από την οποία δεν κατάλαβα Χριστό! Ό,τι κατάλαβα θα προσπαθήσω να το μοιραστώ εδώ μαζί σας. Συνεπικουρούμενος από μια δήλωση του ίδιου του σκηνοθέτη: «Το ''Σύμπτωμα'' είναι μια ταινία για όλα όσα νομίζουμε ότι είναι ο διάβολος… μια ποιητική έρευνα πάνω στην σκοτεινή και ανοίκεια πλευρά της ύπαρξης. Ένα φιλμ φανταστικού κινηματογράφου, με καρδιά μελοδράματος, που βυθίζεται στον υποσυνείδητο κόσμο μιας γυναίκας για να αγγίξει το σύμπτωμα της άγριας σύγκρουσης ανάμεσα στην ενόρμηση και την ηθική». Εγώ θα ήθελα να έχω ένα λεξικό, κάποιους κώδικες, για να νιώθω, να καταλαβαίνω, να εξηγώ. Όπως συμβαίνει με τον ήχο που παίζει στη φλογέρα ένας από τους ηθοποιούς της ταινίας. Βγάζει έναν χαρακτηριστικό ήχο: «Κίνδυνος», λέει. Βγάζει άλλον χαρακτηριστικό ήχο: «Ήσυχα», λέει. Βγάζει και τρίτο χαρακτηριστικό ήχο: «Κάτι συμβαίνει», εξηγεί.

Ανάλογα με τον ήχο της φλογέρας, λοιπόν, οι συγχωριανοί του συγκεκριμένου ανθρώπου καταλαβαίνουν τι γίνεται αναφορικά με τις δραστηριότητες αυτού του παράξενου πλάσματος, του διαβόλου εν πάση περιπτώσει. Ο θεατής δεν έχει τέτοιο βοήθημα λοιπόν. Φευ! Ο διάβολος πηδάει το βουνό. Ο διάβολος αναγκάζει μια γυναίκα να ξεγυμνωθεί εν μέσω κοπαδιού προβάτων (χωρίς πλάκα, εξαιρετική σκηνή, που σε ταράζει χωρίς να καταλαβαίνεις για ποιον λόγο ακριβώς). Ο διάβολος αναγκάζει άλλη γυναίκα να κατουρήσει αντίθετα στον άνεμο. Ο διάβολος μοιάζει λίγο με τον κουνελάνθρωπο στο «Donnie Darko». Γενικώς, η ταινία, βαριά σε συμβολισμούς, με παρέπεμψε σε μια στιγμή στο σινεμά του Apichatpong Weerasethakul, χωρίς τις πολιτικές αναφορές.

Σπουδαία ατμόσφαιρα, το χειμωνιάτικο τοπίο της Αμοργού και της Τήνου (όπου έγινε το μεγαλύτερο μέρος των γυρισμάτων) λειτουργεί εξαιρετικά, ελάχιστοι διάλογοι και ξαφνικά, στο μέσον της ταινίας, ένα γαμήλιο πάρτι με πολλούς συνδαιτημόνες και πολύ, πάρα πολύ λόγο! Αυτός που παντρεύεται είναι ο Μαρκουλάκης. Πολλά συζητιούνται στη συγκεκριμένη κουβέντα για την ηθική, το καλό κτλ κτλ. Εντέλει, ο Μαρκουλάκης φιλάει κρυφά την παράξενη κοπέλα, που είναι καλεσμένη στο γάμο και η γυναίκα την οποία είχε παντρευτεί, αυτοκτονεί! Για να πάμε μετά πάλι σε weird mode. Και ιδού, η παράξενη κοπέλα να πλησιάζει τον διάβολο! Και το συγκεντρωμένο πλήθος, έξω από ένα νταμάρι, αρχίζει να πετροβολά το παράξενο πλάσμα. Και το σκοτώνει. Ναι, αλλά τι σκοτώνει; Είπαμε, εξαιρετική ατμόσφαιρα, αισθητική τελειότητα, κυριαρχία του σκηνοθέτη στα αισθητικά του μέσα, αλλά αν καταλάβετε κάτι παραπάνω, σας παρακαλώ, εξηγείστε το και σε μένα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Νοεμβρίου 2015 στην Ταινιοθήκη

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Το παραμύθι των παραμυθιών (Tale of Tales) - Review / Κριτική

Το παραμύθι των παραμυθιών

του Matteo Garrone. Με τους Salma Hayek, Vincent Cassel, Toby Jones, John C. Reilly, Shirley Henderson, Stacy Martin, Bebe Cave, Alba Rohrwacher

Σόδομα και... Γόμορα

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Και ζήσαν αυτοί καλά;

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ταυτίσει την έννοια του παραμυθιού στην κινηματογραφική του εκδοχή με τις ταινίες κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϊ. Όπου, προφανώς, πολλά κακά συμβαίνουν μέχρι τη δικαίωση των «καλών» στο φινάλε αλλά τίποτε δεν πλησιάζει τον ρεαλισμό. Ήθελε να τον ξορκίσει τον ρεαλισμό ο Ντίσνεϊ, ήθελε το κακό να είναι γραφικό χωρίς να είναι έντονο, χωρίς να τρομάζει τα παιδιά – θεατές των ταινιών του. Ήθελε το κακό καρικατούρα και πάντα μα πάντα να υπάρχει happy end. Ε, λοιπόν, τα πράγματα είχαν πολύ διαφορετική αφετηρία και πορεία μέχρι τον τερματισμό...

Αν ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν μπορεί να θεωρηθεί βασιλιάς των παραμυθιών «θετικού προσήμου», οι Γερμανοί Αδελφοί Γκριμ είχαν διαφορετική προσέγγιση στο θέμα, εντελώς σκοτεινή, καθόλου οπτιμιστική, μπολιασμένη με τους αρχέγονους φόβους του ανθρώπινου είδους. Ε, λοιπόν, οι Γκριμ τον Τζιαμπατίστα Μπαζίλε είχαν ως θεό τους και εμπνευστή τους! Ο Μπαζίλε (1570 - 1632) ήταν ακαδημαϊκός, αυλικός και στρατιώτης. Άντλησε ιδέες και ιστορίες από την προφορική παράδοσης της Κρήτης και της Βενετίας. Με την καταγραφή 50 παραμυθιών, δημιούργησε ένα σημαντικότατο μνημείο του γραπτού λόγου, το «Παραμύθι των παραμυθιών». Με θαυμάσια χρήση της γλώσσας, καθώς κι ένα στιλ που αναμιγνύει μαγικά τον ερωτισμό και τη βία, το κομψό και το γκροτέσκο, ο συγγραφέας τοποθετεί σε ένα εντυπωσιακό καμβά ένα καταπληκτικό φάσμα χαρακτήρων, από τέρατα και μάγους μέχρι βασιλιάδες και μαγεμένα ζώα. Όμως, ακόμη και αυτά τα υπερφυσικά πλάσματα αποκαλύπτονται με έναν τρόπο νατουραλιστικό, αφού, για τον Μπαζίλε, το φόντο για τις ιστορίες του είναι ένας κόσμος προσεγγίσιμος, στον οποίο εισβάλλουν θαυματουργά ή και τερατώδη στοιχεία. Το «Παραμύθι των Παραμυθιών» είναι το πρώτο έργο που αποτελείται αποκλειστικά από παραμύθια, ενώ ο Μπαζίλε ήταν ο πρώτος συγγραφέας που πέτυχε να αναπαραγάγει στην εντέλεια τους τοπικούς προφορικούς επιτονισμούς. Από αυτά τα 50 παραμύθια ο Matteo Garrone, στην πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, επέλεξε τρία και τα μετέφερε στη μεγάλη οθόνη.

Η υπόθεση: Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχαν τρία σπουδαία βασίλεια που γειτνιάζανε. Σε κάθε ένα από αυτά, οι βασιλείς κινούσαν τα νήματα, παλεύοντας ταυτόχρονα με τους ανομολόγητους πόθους τους.

Η Βασίλισσα του Longtrellis θέλει, πάνω και πέρα από κάθε τι, ένα δικό της παιδί. Μαθαίνοντας ότι ο μόνος τρόπος να μείνει επιτέλους έγκυος είναι να φάει την καρδιά ενός θαλάσσιου τέρατος, παροτρύνει τον Βασιλιά της να το σκοτώσει για χάρη της. Η επιθυμία της θα γίνει πραγματικότητα, όχι όμως χωρίς το αντίστοιχο τίμημα…

Ο Βασιλιάς του Strongcliff κυβερνάται από την ηδυπάθεια του, παραδομένος στις ανεξέλεγκτες ορμές του. Μία μυστηριώδης φωνή που έρχεται μέσα από ένα σπίτι, θα του τραβήξει την προσοχή, όμως όσο εκείνος ερωτεύεται τη γυναίκα που κρύβεται στην άλλη μεριά του τοίχου, τόσο εκείνη διστάζει να του αποκαλυφθεί. Συμφωνεί μόνο να τον επισκεφθεί ένα βράδυ στο παλάτι. Αλλά υπό έναν όρο: όλα τα κεριά να παραμείνουν σβηστά και οι δυο τους να βρεθούν στο απόλυτο σκοτάδι.

Τέλος, ο Βασιλιάς του Highhills αναπτύσσει μια αφύσικη εμμονή με έναν ψύλλο, ο οποίος σιγά-σιγά γιγαντώνεται. Όταν έρθει η στιγμή της επιλογής συζύγου για την όμορφη νεαρή κόρη του, ο Βασιλιάς αποφασίζει να την παντρέψει με όποιον απαντήσει σε ένα ιδιόμορφο γρίφο. Εκείνος, όμως, που απαντά σωστά, σοκάρει με την εμφάνισή του...

Η άποψή μας: Με αυτήν την ταινία ο Ιταλός σκηνοθέτης Matteo Garrone έλαβε μέρος για τρίτη φορά στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών. Εντάξει, αυτό δεν λέει κάτι το ιδιαίτερο αν δεν συμπληρώσουμε πως ο Garrone έχει σκηνοθετήσει τρεις ταινίες όλες κι όλες! Ήτοι, όλες του οι ταινίες διαγωνίστηκαν στις Κάννες! Μάλιστα, οι προηγούμενες δύο τιμήθηκαν – και οι δύο – με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής! Τόσο το «Gomorra» του 2008 (σημείωση: ήμουν κι εγώ παρών σε εκείνο το φεστιβάλ – κλαψ, λυγμ) όσο και το «Reality» του 2012 (το οποίο, σημειωτέον, δεν προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες).

Ο 47χρονος σκηνοθέτης λοιπόν δημιουργεί ένα γκροτέσκο, μεσαιωνικό και αναγεννησιακό ταυτόχρονα κόσμο για να μας διηγηθεί τις υπέροχες – οπτικά – ιστορίες του. Και τονίζουμε το «οπτικά» γιατί κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τα υψηλής αισθητικής πλάνα του που παραπέμπουν σε πίνακες ζωγραφικής. Είτε μιλάμε για έναν βασιλιά που βουτάει με σκάφανδρο στη θάλασσα προκειμένου να σκοτώσει ένα τέρας. Είτε μιλάμε για μια βασίλισσα που ψάχνει τον πολυαγαπημένο της γιο σε έναν λαβύρινθο. Είτε μιλάμε για μια κοπέλα που την κυνηγάει ο ευμεγέθης σύζυγός της – δράκος μέσα σε ρεματιές και λαγκάδια. Είτε μιλάμε για κάποιον σχοινοβάτη που ισορροπεί πάνω από τα κεφάλια των πρωταγωνιστών. Είτε μιλάμε για έναν πύργο από τις άκρες του οποίου άνετα κάποιος μπορεί να αυτοκτονήσει. Οι εικόνες του Garrone μένουν στο νου, το μετείκασμα σε ακολουθεί πολύ ώρα αφού έχεις φύγει από την αίθουσα. Και το κόκκινο, πόσο κόκκινο και έντονο και κυρίαρχο: από την καρδιά του τέρατος, από το φόρεμα της βασίλισσας, από το αίμα που αναβλύζει από την πηγή στο δέντρο. Κοστούμια, τοποθεσίες, σκηνικά, όλα υψηλής αισθητικής. Όπως και η μουσική που χαϊδεύει τα αυτιά σε σύμπνοια με τα οπτικά ερεθίσματα. Κι έρχεται το αλήτικο «ναι, αλλά...».

Αν χρειάζεται ηθικό δίδαγμα (όπως συνήθως συμβαίνει με τα παραμύθια) ποιο είναι αυτό; Του αρκεί του σκηνοθέτη να μας αφηγείται εντυπωσιακές ιστορίες που μένουν ως εικόνες στο νου ή θέλει και κάτι να μας πει παραπάνω; Χμ, δύσκολα. Εντάξει, κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει την ταινία... γυναικεία (και όχι φεμινιστική, υπάρχει διαφορά), μιας που καθεμιά από τις ιστορίες αφηγείται κάτι που εμείς οι σωβινιστές άνδρες χαρακτηρίζουμε θηλυκές εμμονές: παιδί, νεότητα, χειραφέτηση. Η Salma Hayek κάνει τα πάντα για να αποκτήσει παιδί και μετά προβαίνει στην υπέρτατη θυσία για χάρη του. Η Stacy Martin από τη στιγμή που γίνεται νέα και όμορφη δεν θέλει να έχει πια καμία σχέση με την γραία, πολυαγαπημένη της αδελφή. Και η Bebe Cave μέχρι που θα δολοφονήσει προκειμένου να γλυτώσει από τον σύζυγο με τον οποίο την πάντρεψε ο πατέρας της παρά τη θέλησή της. Τεςπα, μια χαρά ταινία είναι η συγκεκριμένη, θα σας... παραμυθιάσει για τα καλά χωρίς να χάνει την επαφή της με την πραγματικότητα και προφανώς απευθύνεται σε μεγάλα παιδιά – τα μικρά παιδιά μπορούν πάντοτε να επιλέξουν κάποια χολιγουντιανή παραγωγή κινουμένων σχεδίων...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Νοεμβρίου 2015 από την Odeon

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

News - Και επίσημα ο Ryan Gosling στο καστ του Blade Runner 2

Για καιρό το όνομα του έπαιζε δυνατά ως ένα από τα επικρατέστερα για να συνθέσουν το καστ μιας από τις πλέον αναμενόμενες κινηματογραφικές συνέχειες και εντέλει οι φήμες αποδείχτηκε πως είχαν βάση. Ο λόγος για τον σούπερ αστέρα Ryan Gosling, που και επίσημα πλέον αποτελεί μέλος της ερμηνευτικής ομάδας του Blade Runner 2, την παραγωγή του οποίου υποστηρίζει με θέρμη ο σκηνοθέτης του ορίτζιναλ, Ridley Scott. Ο Αμερικάνος ηθοποιός θα βρεθεί έτσι δίπλα στον Harrison Ford, που επιστρέφει σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους της τεράστιας καριέρας του, στο φιλμ που την σκηνοθεσία του έχει αναλάβει ο σπουδαίος Denis Villeneuve, δημιουργός των Incendies, Prisoners, Enemy και του πρόσφατου Sicario. Δεδομένα στο σίκουελ της μυθικής κινηματογραφικής μεταφοράς του έργου του Philip Dick, θέση ήδη έχει πάρει ο βετεράνος και 12 φορές υποψήφιος για Όσκαρ διευθυντής φωτογραφίας Roger Deakins (από το The Shawshank Redemption ίσαμε το No Country For Old Men και το Skyfall) ενώ το φιλόδοξο ετούτο πλάνο της Warner Bros αναμένεται να προσεγγίσει τις αίθουσες, άγνωστο με ποιον ακριβώς τίτλο, στα μέσα του 2017.

Περισσότερα... »

News - To Μεροκάματο του Τρόμου αποκτά (ξανά) αγγλόφωνο ριμέικ!

Μπορεί το όνομα του ακόμη να μην είναι από τα πιο διαδεδομένα, χαίρει όμως ιδιαίτερης εκτίμησης στις σινεφίλ κοινότητες, χάρη στο μέχρι στιγμής έργο του, που έχει αναγνωριστεί ακόμη κι από τον μέγα Martin Scorsese, ο οποίος ανέλαβε και την παραγωγή της πιο πρόσφατης ταινίας του με τον τίτλο High Rise. Ο σκηνοθέτης Ben Wheatley. χάρη σε ένα από τα καλύτερα θρίλερς της δεκαετίας όπως το Kill List, σε μια από τις πιο ιδιόμορφες ιστορίες αγάπης σαν του Sightseers και λόγω του ασπρόμαυρου δράματος εποχής γύρω από τον Βρετανικό Εμφύλιο στο A Field In England, έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο ελπιδοφόρους δημιουργούς της γενιάς του. Τόσο ώστε να μοιάζει σαν μια ιδανική επιλογή για την περίπτωση του ριμέικ της ονομαστής ταινίας του Henri Georges Clouzot, The Wages Of Fear, από το 1953. Το Μεροκάματο του Τρόμου, που ήδη είχε αποκτήσει μια πρώτη αγγλόφωνη διασκευή στα 1978 από τον William Friedkin, με τον τίτλο Sorcerer και αποτελεί μεταφορά στην μεγάλη οθόνη της νουβέλας του Georges Arnaud, παρουσιάζει την γεμάτη τρόμο πορεία τεσσάρων ετερόκλητων τυχοδιωκτών, που στην καυτή μεξικάνικη έρημο, καλούνται να μεταφέρουν δύο νταλίκες φορτωμένες με νιτρογλυκερίνη, υλικό που απαιτείται για να σβήσει η φωτιά που έχει αρπάξει πετρελαιοπηγή αμερικάνικων συμφερόντων. Εκτός από το γεγονός πως ο χαρισματικός Εγγλέζος κινηματογραφιστής ανέλαβε να συγγράψει σενάριο και να κρατήσει την μπαγκέτα του διευθυντή, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε ποιοι θα συνθέσουν το καστ και κυρίως ποιος θα πάρει την θέση του ενός και μοναδικού Yves Montand, που εδώ έδωσε μια από τις πλέον αξιομνημόνευτες ερμηνείες της σπουδαίας καριέρας του.

Περισσότερα... »

17/11/15

Οι Θεοί της Αιγύπτου (Gods Of Egypt) - Trailer / Τρέιλερ

Οι Θεοί της Αιγύπτου (Gods Of Egypt) Poster

Η μάχη για να μείνει ζωντανό το ανθρώπινο είδος ξεκινά! Συνήθως αυτού του είδους οι παραγωγές, που αναπλάθουν μυθολογικές ιστορίες με χολιγουντιανή αφήγηση και είναι τιογκαρισμένες στο CGI, καταφτάνουν στις αίθουσες κατά τις πρώτες εβδομάδες της κάθε καινούργιας χρονιάς, οπότε πολύ λογικά τα προωθητικά του τρέιλερ, κάνουν την εμφάνιση τους, λίγο πριν εκπνεύσει η προηγούμενη. Μια χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση αφορά και στο Gods Of Egypt, που την σκηνοθετική του επιμέλεια έχει αναλάβει ο φημισμένος από τα The Crow και I, Robot, αν και η καλύτερη ταινία του υπήρξε το λιγότερο διαφημισμένο Dark City, Alex Proyas. Στο διάβα που χάραξαν λοιπόν τα Pompeii (Φωτιά Πάνω από την Πομπηία), Clash Of The Titans και Immortals, βαδίζει το μπλοκμπάστερ που μας ταξιδεύει στην Αίγυπτο των αρχαίων χρόνων, εκεί που ο ατρόμητος μαχητής Μπεκ, παλεύει για να σώσει την ανθρωπότητα και μαζί της και την γυναίκα που λατρεύει. Σε αυτή του την αγωνιώδη μάχη, θα ζητήσει την βοήθεια του θεού Χόρους, προκειμένου να εξολοθρεύσει τον κακίστρο και μανιασμένο Σετ, που έχει βαλθεί να ισοπεδώσει ολάκερη την περιοχή στα πλάγια του Νείλου, σκορπώντας το χάος, στην κάποτε ειρηνική και φιλήσυχη περιοχή. Προετοιμασμένος ο ήρωας με την συνδρομή του προστάτη του να έρθει σε πρόσωπο με πρόσωπο αντιπαράθεση με τον εχθρό, θα αντιμετωπίσει αμέτρητες δυσκολίες και αποστολές, που πρέπει να προσπεράσει για να τα καταφέρει. Στις 26 Φεβρουαρίου του 2016 αναμένεται να πραγματοποιηθεί η επίσημη πρεμιέρα της περιπέτειας, φυσικά σε 3D στα μέρη μας και σε IMAX στους προοδευτικούς κινηματογραφικά κόσμους...

Οι Θεοί της Αιγύπτου (Gods Of Egypt) Movie

Ευκαιρία για να ανεβάσει το σταρικό του επίπεδο έχει εδώ ο νεαρός Brenton Thwaites Oculus (Ο Καθρέφτης της Κολάσεως), The Giver (Ο Φύλακας της Μνήμης), Son Of A Gun (Ο Νόμος της Σιωπής), ο οποίος στο πλευρό του έχει άξιους συμπαραστάτες τους Nikolaj Coster Waldau, Courtney Eaton, Abbey Lee, Geoffrey Rush, Rufus Sewell, Chadwick Boseman, Elodie Yung και τον πολύ Gerard Butler, στις μια από τις λίγες του εμφανίσεις σε ρόλο κακού.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Φεβρουαρίου 2016 από την Odeon

Περισσότερα... »

News - Στα σκαριά και το ριμέικ του Memento!

Παρότι δεν ήταν η πρώτη του μεγάλου μήκους δημιουργία, εντούτοις ήταν εκείνη που έκανε γνωστό σε όλο τον κινηματογραφικό κόσμο, το όνομα του Christopher Nolan, φτάνοντας τον μέχρι τις οσκαρικές υποψηφιότητες του 2000. Το Memento, χάρη στην ευφυή του πλοκή και την παντελώς ασύνταχτη όσο και ιδιόμορφη αφήγηση του, ακόμη και σήμερα αποτελεί μια από τις πλέον ιδιαίτερες φιλμικές στιγμές της μετά μιλένιουμ κινηματογραφίας. Συνεπώς δεν είναι διόλου τυχαίο που το Χόλιγουντ σκέφτεται πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο ενός ριμέικ, εκσυγχρονισμένου και εκμοντερνισμένου, πιθανότατα και αχρείαστου όμως. Οι εκπρόσωποι της μπράντας AMBI Pictures, Andrea Iervolino και Monica Bacardi, της ίδιας φίρμας δηλαδή που επιθυμεί να επαναλάβει στο πανί το μυθικό La Dolce Vita, δηλώνουν πανέτοιμοι να χρηματοδοτήσουν το πρότζεκτ, έχοντας ηδηα αποσπάσει τα δικαιώματα του φιλμ, μαζί με μερικούς ακόμη τίτλους όπως οι Donnie Darko, Rush, The Ides Of March, που ανήκαν στην Exclusive Media Group, Η περίπτωση του Memento φαντάζει η πρώτη από το σακούλι που θα ακολουθήσει την διαδρομή της επανάληψης, όποτε θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε σιγά, σιγά για διασκευές και των υπολοίπων θεμάτων που έπεσαν στα χέρια του φιλόδοξου (?) στούντιο.

Περισσότερα... »

Ελληνικό Box Office (16/11/2015) by OPTOMA

Ελληνικό Box Office 12 - 15 Νοεμβρίου 2015 by OPTOMA

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Spectre	Feelgood Ent.	1	186	166.068	166.068
2	The Peanuts Movie	Odeon	2	83	14.838	36.669
3	Hotel Transylvania 2	Feelgood Ent.	4	69	10.124	137.929
4	Son Of Saul	Filmtrade	1	4	5.352	5.352
5	The Lobster	Feelgood Ent.	4	20	5.128	51.902
6	The Last Witch Hunter	Odeon	3	21	4.437	45.487
7	Legend	Seven / Spentzos	2	24	3.894	23.223
8	Love The Coopers	Odeon	1	19	3.708	3.708
9	Minions	UIP	8	28	2.780	281.918
10	Youth	Odeon	5	12	2.248	42.856

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Περισσότερα... »

13/11/15

Γάμος Αλά Ελληνικά 2 (My Big Fat Greek Wedding 2) - Trailer / Τρέιλερ

Οι άνθρωποι αλλάζουν. Οι Έλληνες ποτέ! Δεν πρέπει να υπάρχει πλέον θεατής ετούτης εδώ της ώρας, που να μην έχει παρακολουθήσει σε οποιαδήποτε φόρμα του τον περιβόητο Γάμο Αλά Ελληνικά, που σάρωσε τα ταμεία οπουδήποτε στον κόσμο κι αν προβλήθηκε. Ευκαιρία για γλέντι και γιορτή έψαχναν οι ιθύνοντες εκεί στην Universal, για να επιστρέψουν στο θέμα, δεκατρία χρόνια μετά από το ορίτζιναλ, στο μεγάλο εκράν, με τον My Big Fat Greek Wedding 2, αφού πέραν του φιλμικού, απέκτησε και τηλεοπτικό αδερφάκι κι ακολούθησε εξίσου δυναμική πορεία και στην μικρή οθόνη. Παντρεμένη πλέον με τον καλό της Ίαν, η πάντοτε χαμογελαστή Τούλα, βρίσκεται μπροστά σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της, καθώς η μοναχοκόρη τους, έχει φτάσει πια στην ηλικία να αφήσει το σπίτι και να μεταβεί στο Πανεπιστήμιο, που βρίσκεται σε άλλη πόλη. Συνάμα όμως ένα μυστικό από το παρελθόν, θα αναστατώσει την έτσι κι αλλιώς σε διαρκές κομφούζιο φαμίλια των Πορτοκάλος. Σίγουρα αυτή την φορά τα 5 εκατομμύρια του κόστους, δεν θα γίνουν 370 (!!!) των εσόδων, υπάρχει όμως το ενδεχόμενο μιας ακόμη σημαντικής επιτυχίας για την παραγωγή της Rita Wilson, του Tom Hanks και της Playtone, που από το τρέιλερ της δείχνει εξίσου φωνακλάδικη και ελληναράδικη με την προηγούμενη. Στο τιμόνι της σκηνοθεσίας βρίσκεται ο Kirk Jones του nanny McPhee και του Waking Ned Devine και ως ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες, φαντάζομαι με μια λαμπερή πρεμιέρα στην Αθήνα, έχει οριστεί η - ΠΑΡΑΜ ΠΑΡΑΜ - 25η Μαρτίου 2016!

Φυσικά δεν λείπει και από εδώ η εμπνευστής του όλου κόλπου Ελληνοαμερικάνα Nia Vardalos, που συναντά ξανά τον καλό της John Corbett. Όπως δεν λείπει και το σύνολο του πανικού των συμπατριωτών μας, που αν κρίνω από τα ελάχιστα πλάνα του κλιπ, δεν έχει αλλάξει και ιδιαίτερα σε εμφάνιση, μιάμιση δεκαετία κοντά μετά το ορίτζιναλ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2016 από την UIP

Περισσότερα... »

The Night Before - Trailer / Τρέιλερ

To Παρελθόν, το παρόν και το μέλλον τους. Όλα σε μια νύχτα... Ως κομεντί και μάλιστα ιδιαίτερα ευρηματική και πιπεράτη μας συστήνεται μέσα από το ολοκαίνουργο τρέιλερ της η ταινία The Night Before, που φέρει την σκηνοθετική υπογραφή του Jonathan Levine, δημιουργού που είχε αποσπάσει θετικότατα σχόλια με το 50/50 και λιγότερο με το πιο πρόσφατο Warm Bodies (Αγάπησα Ένα Ζόμπι) του. Εδώ ο Ήθαν, ο Άιζακ και ο Κρις, που είναι φίλοι από τα σχολικά τους χρόνια, εδώ και μια δεκαετία συναντιούνται ξανά την Παραμονή των Χριστουγέννων σε ένα reunion βουτηγμένο στην ακολασία και το πάθος. Στην τελευταία όπως έχουν υποσχεθεί συνάντηση που θα πραγματοποιήσουν όμως, μιας και έχουν καταλάβει πως είναι ιδιαίτερα ενήλικες για τέτοιου είδους ακρότητες, θα διοργανώσουν το ύστατο ξέφρενο πάρτυ, όπου οι συμμετέχοντες θα κληθούν να εντοπίσουν το Άγιο Δισκοπότηρο της μεγάλης γιορτής. Από τις πρώτες εικόνες του προωθητικού κλιπ της Sony Columbia γίνεται αντιληπτό πως ακολουθείται το ίδιο περίπου πλάνο με τις προηγούμενες ταινίες των ίδιων παραγωγών, Neighbors (Ανυπόφοροι Γείτονες) και This Is The End (Το Τέλος του Κόσμου), που δεν είχαν κερδίσει ιδιαίτερα την εκτίμηση του εγχώριου κοινού. Κατάσταση που θα δούμε αν και πόσο θα αλλάξει, μετά τις 20 Νοεμβρίου 2015, όταν και το φιλμ θα κάνει την πρεμιέρα του στην πατρίδα του την Αμερική.

Κοινή συνιστώσα όλων των παραπάνω ο πλέον όχι και τόσο αστείος Seth Rogen, που διανύει μια ντεφορμέ περίοδο μέτριων προς σαχλών εμφανίσεων. Οι ελπίδες που στηρίζουμε για κάτι τουλάχιστον αξιοπρεπές έχουν να κάνουν με την παρουσία του πάντα εξαιρετικού Joseph Gordon Levitt και του ικανού ρολίστα Anthony Mackie, που ενδεχόμενα θα σώσουν την κατάσταση. Μαζί τους και οι Jillian Bell, Mindy Kaling και Lizzy Caplan.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Περισσότερα... »

56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Ημέρα Έβδομη

του Θόδωρου Γιαχουστίδη

Άτιτλο

Απορώ με τους συναδέλφους από την Αθήνα, που έρχονται εδώ για το φεστιβάλ. Πότε προλαβαίνουν να δουν τις ταινίες, πότε να γράψουν γι' αυτές και πότε να ξενυχτάνε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες για να το ξανακάνουν όλο αυτό από την αρχή την επόμενη μέρα... μπράβο τους. Όχι, μπράβο. Θα μου πεις, είναι η λογική του επισκέπτη. Εμείς, οι ντόπιοι επισήμως έχουμε ρετάρει. Δεν είμαστε και 20χρονα πλέον. Δύσκολο πράμα ρε παιδιά να βλέπεις ταινίες τόσο συμπυκνωμένα. Εντάξει, δεν σκάβουμε και σε ορυχεία, αλλά ξέρετε πως γίνεται ο κώλος σου μετά από τόση ώρα σε καθίσματα κινηματογράφου; Ιδίως αν η ταινία που παρακολουθείς δεν σου αρέσει και αναγκάζεσαι να στριφογυρνάς συνεχώς; Γκρίνια τέλος, παρουσίαση των ταινιών που είδαμε την Πέμπτη στο προσκήνιο λοιπόν:

Το «Silent» του Γιώργου Γκικαπέππα (Ελληνικές ταινίες) είναι η δεύτερη ταινία από τη χώρα μας που συμμετέχει στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ μας. Και είναι και η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη, μετά από το «Η πόλη των παιδιών», που στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 2011 τιμήθηκε τόσο με το το βραβείο της FIPRESCI για τις ελληνικές ταινίες όσο και με το βραβείο της ΠΕΚΚ.

Η υπόθεση: Η Διδώ είναι μια νεαρή και όμορφη κοπέλα. Είναι σοπράνο, έχει ως ίνδαλμά της τη Μαρία Κάλλας αλλά στις κρίσιμες εξετάσεις που θα της δώσουν την απαραίτητη πιστοποίηση (ή την είσοδό της σε σπουδαία σχολή, τι να σας πω) χάνει τη φωνή της. Ο γιατρός που την εξετάζει της λέει πως δεν έχει πρόβλημα ιατρικής φύσης, σωματικό: όλα είναι ψυχολογικά. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στο μυαλό της. Η Διδώ επιστρέφει στο παλιό σπίτι της μητέρας της. Φαίνεται να προσπαθεί να ξαναμιλήσει. Εκει, την επισκέπτονται διαδοχικά: ο εραστής της, η αδελφή της, ο πατέρας της και η μητέρα της. Όλοι με τον ίδιο σκοπό: να πείσουν τη Διδώ ότι πρέπει να μιλήσει. Θα τα καταφέρουν;

Η άποψή μας: Την υπόθεση που διαβάσατε παραπάνω την ετοιμάσαμε από μόνοι μας από τη στιγμή που είδαμε την ταινία και μετά, προσπαθώντας να κάνουμε μια σύνοψη – περίληψη των επί της μεγάλης οθόνης δρώμενων. Στο site του φεστιβάλ, προφανώς με την έγκριση του σκηνοθέτη, στη θέση της υπόθεσης υπήρχε αυτό το κείμενο: «Ανάμεσα στα ομιλώντα ζώα μιας σύγχρονης αγέλης, ο κανόνας που κυριαρχεί είναι το θέατρο της συνομιλίας. Όταν ένα νεαρό ζώο χάνει τη φωνή του και κρύβεται στη φωλιά του, η ομιλούσα αγέλη δεν μπορεί να αποδεχτεί την ανικανότητά του και ακολουθεί τον βασικό κανόνα μονολογώντας μπροστά του. Καθώς όμως το νεαρό ζώο εξακολουθεί να μην τους μιλά, η αγέλη στέκει διχασμένη κι αναποφάσιστη εάν είναι πραγματικά άρρωστο ή αν τους λέει ψέματα. Κι ενώ το σιωπηλό ζώο προσπαθεί απομονωμένο να ξαναβρεί τη φωνή του, τα ομιλώντα ζώα το περικυκλώνουν ακόμα πιο πολύ και το πιο δύσπιστο απ’ όλα επιτίθεται».

Ακριβώς αυτό συμβαίνει στην ταινία λοιπόν! Αυτό που διαβάσετε στην επίσημη υπόθεση. Οπότε, δεν υπάρχει χώρος για παρερμηνείες. Κι απλά στη θέση των ζώων εσείς βάλτε τη λέξη «οικογένεια» με την ευρύτερη έννοιά της, έτσι ώστε να μπορεί να συμπεριλάβει και τον εν δυνάμει σύζυγο, ήτοι, τον εραστή. Η Διδώ είναι το νεαρό ζώο που δεν μιλάει ξαφνικά. Έχει χάσει τη φωνή της ή υποκρίνεται; Λέει αλήθεια ή ψέματα; Μα αν υποκρίνεται γιατί κάνει τόσο απεγνωσμένες προσπάθειες να μιλήσει όταν είναι μόνη της, όταν δεν τη βλέπει κανείς; Μήπως λέει ψέματα και στον εαυτό της; Τι πυροδότησε την κατάστασή της; Η άρνησή της να παλέψει για κάτι που πραγματικά θέλει όταν στραβώνουν τα πράγματα, όπως υποστηρίζει η μητέρα της ή η ανησυχία της νεότητας μπροστά στο μέλλον, όπως λέει η γνωστή αφίσα από τον γαλλικό Μάη; Γενικά, ο γαλλικός Μάης είναι κυρίαρχος στην ταινία: ως απόηχος, ως ήττα, ως σημαίνον και σημαινόμενο. Οι αφίσες και τα συνθήματα εκεί, να τα βλέπει ο θεατής και να μην φεύγουν από το οπτικό του πεδίο: «Είμαστε όλοι ανεπιθύμητοι» (nous sommes tous indésirables), «Η ομορφιά είναι στο δρόμο» (la beauté est dans la rue) και «Πίσω στην κανονική...» (retour à la normale...). Κι ένα σύνθημα του Γαλλικού Μάη που δεν λέγεται και δεν φαίνεται πουθενά, αλλά διασχίζει όλη την ταινία: «Ελευθερία είναι το δικαίωμα στην σιωπή».

Η ταινία του Γκικαπέππα θα μπορούσε να γίνει μια χαρά θεατρικό καθώς στη συντριπτική της πλειοψηφία ό,τι συμβαίνει λαμβάνει χώρα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού. Με κάποια πλάνα από το Κατοβίτσε της Πολωνίας να σπάνε το ασφυκτικό πλέγμα. Η έμφαση δίνεται στο διάλογο και τις ερμηνείες. Και οι ερμηνείες είναι όλες πολύ καλές, με κυρίαρχη εκείνη της βασικής πρωταγωνίστριας, της Κίκας Γεωργίου που, όπως και στην «Πόλη των παιδιών», είναι εξαιρετική. Όντως, τι βλέμμα έχει αυτή η κοπέλα! Ενδιαφέρουσα ταινία, με πολύ πρωτότυπη σεναριακή ιδέα, αλλά να το πούμε αυτό, οι προσδοκίες μας ήταν μεγαλύτερες. Και φινάλε εθελούσιας αφωνίας με δραστικό, δραματικό τρόπο, σαν εκείνο στη «Σφαγή του κόκορα» του Ανδρέα Πάντζη θα αργήσουμε να ξαναδούμε...

(η ταινία ολοκληρώνει τις προβολές της στο φεστιβάλ την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου στις 22.30, στην αίθουσα Φρίντα Λιάππα)

Η ταινία «Η κόρη του πατέρα μας» (Our Little Sister) του Hirokazu Koreeda (Ειδικές προβολές) ήταν μία από τις πλέον ανέφελες προβολές στο φεστιβάλ! Αυτό!

Η υπόθεση: Τρεις αδελφές – η Σάτσι, η Γιοσίνο και η Τσίκα – ζουν μαζί σ’ ένα μεγάλο σπίτι στην πόλη Καμακούρα. Όταν πεθαίνει ο πατέρας τους – που ήταν απών από την οικογενειακή εστία τα τελευταία 15 χρόνια – ταξιδεύουν στην εξοχή για την κηδεία του, όπου και γνωρίζουν την ντροπαλή έφηβη ετεροθαλή αδελφή τους, τη Σούζου. Δένονται γρήγορα με την ορφανή Σούζου και την προσκαλούν να ζήσει μαζί τους στο μεγάλο σπίτι. Η Σούζου δέχεται κι έτσι μια καινούργια ζωή γεμάτη εκπλήξεις και ανακαλύψεις ξεκινά για τις τέσσερις αδελφές...

Η άποψή μας: 11 χρόνια έχουν περάσει από τότε που με τη βραβευμένη στις Κάννες ταινία του «Κανείς δεν ξέρει» ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Hirokazu Koreeda συστήθηκε στο ελληνικό κοινό. Και τούτη η τελευταία έως τώρα ταινία του έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Καννών. Και σε τούτη την ταινία παιδιά μικρότερης και μεγαλύτερης ηλικίας ζουν μόνα τους με απόντες τους γονείς τους, όπως και στο «Κανείς δεν ξέρει». Μόνο που σαφώς έχουμε εντελώς διαφορετικό χειρισμό της κατάστασης. Εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα και διάθεση. Εδώ, ο σκηνοθέτης είναι σαφώς πιο αισιόδοξος. Γενικά, σε αυτήν την ταινία σε εντυπωσιάζει ως θεατή η θετικότητα που βγάζουν όλοι οι πρωταγωνιστές, ακόμα και οι κακοί – μα τι λέω, δεν υπάρχουν κακοί στην ταινία! Δεν απασχολεί η ανεργία κανέναν εδώ, δεν έχουν να αντιμετωπίσουν κάτι τραγικό, μια αρρώστια, μια δυστυχία, κάτι άσχημο βρε αδελφέ! Ακόμα και ο θρήνος του θανάτου γίνεται με θετικό τρόπο, καλόβολα, σαν κάτι που συμβαίνει, πρέπει να συμβεί, θα περάσει και πάμε γι' άλλα! Ακόμα και τα χρέη μπορούν να αντιμετωπιστούν! Δεν υπάρχουν εντάσεις, υπάρχει τρομερή ευγένεια, τρομερή καλοσύνη. Διάολε, θα ήθελα να ζήσω στο σύμπαν της συγκεκριμένης ταινίας! Και δεν κοροϊδεύω!

Τούτη είναι χαρακτηριστική, είναι από εκείνες τις ταινίες που αρέσουν στο κοινό: πριν καλά καλά το καταλάβεις έχουν περάσει δύο ώρες, παρακολούθησες μια σειρά από γεγονότα, χαμογέλασες αλλού, αλλού γέλασες κιόλας, ίσως και να συγκινήθηκες και ελαφρώς και φεύγεις από την αίθουσα ελαφρύτερος. Όχι, αυτή δεν είναι μια σπουδαία ταινία, να το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Αλλά πάλι, γέμισε ο κόσμος από σπουδαίες ταινίες και από σκουπίδια, δεν είναι κακό να υπάρχουν κι αυτές οι ταινίες. Μεταξύ των άλλων, μάθαμε και δύο τρία πράγματα: ότι υπάρχουν περιοχές της Ιαπωνίας όπου κάνουν κρασί από δαμάσκηνα, ότι στις ομάδες ποδοσφαίρου των σχολείων αγόρια και κορίτσια δεν διαχωρίζονται, ότι θεωρείται λιχουδιά η μαρίδα ακόμα και απλωμένη πάνω στο ψωμί. Ότι μετά θάνατον γίνονται τουλάχιστον εφτά μνημόσυνα, ότι όταν κάποιος μπαίνει σπίτι λέει «ήρθα σπίτι» και όσοι βρίσκονται σε αυτό απαντάνε «καλώς όρισες», τέτοια. Δεν ξέρω αν πεθαίναμε από πλήξη αλλά έστω για λίγο θα ήθελα να μπορούσαμε να ζήσουμε έτσι, αγαπημένοι όλοι, μονιασμένοι και γιατί όχι, ευτυχισμένοι! Τα κορίτσια στην πλειοψηφία τους είναι πανέμορφα, εντάξει, εγώ έπαθα έρωτα με την Haruka Ayase που υποδύεται τη μεγάλη αδελφή, το ομολογώ, τα τοπία είναι υπέροχα, η σκηνή στο «τούνελ» των ανθισμένων λουλουδιών και η άλλη, με την έκρηξη των βεγγαλικών που βάφουν κόκκινη τη σκοτεινή θάλασσα είναι απλά μεγαλειώδεις... όλα καλά! Να σημειώσουμε κλείνοντας πως το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο ομώνυμο manga.

(η ταινία ολοκληρώνει τις προβολές της στο φεστιβάλ την Κυριακή 15 Νοεμβρίου στις 20.00, στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης – η ταινία έχει διανομή στη χώρα μας από την Feelgood Entertainment με άγνωστη προς το παρόν ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες)

Η ταινία «Η ωραία εποχή» (La belle saison / Summertime) της Catherine Corsini (Ανοιχτοί Ορίζοντες) είναι η δεύτερη ταινία που είδα στο εφετινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης η οποία έχει και κτηνιατρικό ενδιαφέρον, μετά το «Rams»! Μόνο που εδώ έχουμε αγελάδες στην περιοχή της Λιμόζ, χωρίς αρρώστιες και τέτοια, οι οποίες χωρίζουν τις δύο βασικές πρωταγωνίστριες, ενώ στο «Rams» έχουμε πρόβατα με αρρώστια κάπου στην Ισλανδία, τα οποία εντέλει ενώνουν τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές.

Η υπόθεση:1971, Γαλλία. Η Ντελφίν, κόρη αγροτών, μετακομίζει στο Παρίσι για να απελευθερωθεί από τα δεσμά της οικογένειάς της και να γιατρέψει τις πληγές της από έναν έρωτα που έληξε άδοξα. Η Καρόλ είναι Παριζιάνα, ζει με τον Μανουέλ και είναι ενεργά αναμεμειγμένη με τις ζυμώσεις του φεμινιστικού κινήματος. Θα συναντηθούν τυχαία. Η συνάντηση αυτή, όμως, θα αλλάξει για πάντα τις ζωές τους.

Η άποψή μας: «Εδώ, το έδαφος είναι σκληρό, στεγνό, στερεό. Περπατάω και θαρρείς ότι μπορώ να κάνω άλματα ψηλά. Στο χωριό μου το χώμα είναι υγρό, λασπώδες. Περπατάς και βυθίζεσαι μέσα στη γη, σαν να σε καταπίνει». Κάπως έτσι έχει η εξομολόγηση της Ντελφίν απέναντι στην Καρόλ σε μια από τις πιο σημαντικές σκηνές της ταινίας, που κουβαλάει και το ιδεολογικό της στίγμα. Μία ταινία που φαίνεται να εντάσσεται σε μία... μόδα (μη βαράτε – ακόμα – φεμινίστριες και οπαδοί του πολιτικώς ορθού). Τι θέλω να πω; «Η ζωή της Αντέλ» δυο χρόνια πριν είχε κάνει πάταγο, τόσο καλλιτεχνικό όσο και (για τα μέτρα της και τις φιλοδοξίες της) εισπρακτικό. Ο έρωτας δύο νεαρών γυναικών, οι υπέροχες, προκλητικές σκηνές, η αιδοιολειχία που συζητήθηκε, ο σχολιασμός του κοινωνικού περιγύρου, η ενδελεχής ματιά στο κοινωνικό γίγνεσθαι συνέτειναν στην επιτυχία της ταινίας. Αυτό προσπαθεί να «εκμεταλλευθεί» εδώ η Corsini, μετρ των ατελέσφορων ερώτων (δείτε πχ το λατρεμένο «Φεύγω» του 2009). Που ρίχνει βεβαίως μια μπόλικη τζούρα φεμινισμού στα δρώμενα. Και κινείται σε σαφώς πιο μέινστριμ μονοπάτια.

Ναι, τα σώματα των δύο γυναικών είναι υπέροχα και η 40χρονη Cécile De France δεν κρύβει επ' ουδενί το σώμα της, που μας το δείχνει σε πλήρη αδαμιαία (χμ, μήπως να την λέγαμε «ευα-ιαία»;) περιβολή σε κρεβάτια αλλά και σε λαγκάδια, στη φύση. Αλλά δεν είναι κάπως safe όλο αυτό; Θέλω να πω, ταινίες με ομοφυλόφιλους άντρες ενδεχομένως να μην κάνουν καθόλου γκελ σε ετεροφυλόφιλες γυναίκες. Ταινίες με ομοφυλόφιλες γυναίκες, όμως, που παρουσιάζονται όπως εδώ, στην ταινία της Corsini, με μπόλικο αισθησιασμό, σαφώς και θα τραβήξουν το ενδιαφέρον και των ετεροφυλόφιλων ανδρών (αν και ο φεμινισμός ξενερώνει, μουάχαχαχαχα). Και ναι, η Ντελφίν φοβάται τι θα πουν οι γύρω, κρύβεται από τους γονείς της, από τους συγχωριανούς της, ο έρωτάς της για την Καρόλ είναι κάτι που θέλει να απολαύσει κι ας είναι κρυμμένο κι ας δέχεται περιορισμούς. Πώς όμως οι δύο κοπέλες φιλιούνται δημοσίως στο Παρίσι όταν, όπως μας πληροφορεί η ταινία, οι άντρες ομοφυλόφιλοι μπορούσαν να εγκλειστούν μέσα σε ψυχιατρική κλινική για... θεραπεία; Υπάρχει μάλιστα και μια σκηνή απελευθέρωσης! Το δράμα παίζεται σωστά αλλά προβλεπόμενα, παρά την πρόκληση υπάρχει ασφαλής διαχείριση του όλου πράγματος, οπότε καθε στιγμή φαίνεται πως η ταινία χρειαζόταν κάτι τις για να εκτιναχθεί στα ύψη.

Τεςπα, οι ερμηνείες είναι καλές, η καταγραφή της εποχής ενδιαφέρουσα, η μουσική υπέροχη. Μένει να δούμε τι κάνει ο Todd Haynes με τις δικές του ερωτευμένες γυναίκες στο «Carol», που βγαίνει λίαν συντόμως στις αίθουσες της χώρας μας. Αυτός, μάλιστα, είναι ένας σκηνοθέτης που ποτέ δεν προχωράει «Safe» (by the way, αν μπορείτε, δείτε την συγκεκριμένη ταινία – το «Safe» εννοώ – θα πάθετε πλάκα!).

(η ταινία ολοκληρώνει τις προβολές της στο φεστιβάλ την Κυριακή 15 Νοεμβρίου στις 23.00, στην αίθουσα Φρίντα Λιάππα – σύμφωνα με τις πληροφορίες μας τα δικαιώματα της ταινίας για την Ελλάδα τα απέκτησε η Seven Films εδώ, στο φεστιβάλ, οπότε προσεχώς θα προβληθεί και εμπορικά στη χώρα μας)

Θοδωρής Γιαχουστίδης

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Μια Φορά το Χρόνο (Love The Coopers) - Review / Κριτική

Μια Φορά το Χρόνο

του Jessie Nelson. Με τους Alan Arkin, John Goodman, Ed Helms, Diane Keaton, Anthony Mackie, Amanda Seyfried, June Squibb, Marisa Tomei, Olivia Wilde

Παραπαπάμ Πάμ

του zerVo (@moviesltd)

Ούτε λόγος για ξεφάντωμα είναι, ούτε πιθανολόγημα θρησκευτικού παραληρήματος. Μια ευκαιρία είναι οι γιορτές, μια όμορφα εφευρημένη δυνατότητα που παρέχεται στις απανταχού κοινωνίες, να σβήσουν προς στιγμήν, έγνοιες, σκοτούρες, βάσανα, καημούς, μελαγχολίες, πόνους, θλίψεις, γκρίνιες, μανίες και να δουν την καθημερινή ρουτίνα, μέσα από ένα άλλο, πιο πολύχρωμο πρίσμα. Φωτεινό, λαμπερό, συναισθηματικά φορτισμένο πολλές φορές, μπας και νιώσουν για λίγες ώρες, για μια, δυο ημέρες άνθρωποι με όλη την σημασία της λέξης. Ευτυχισμένα όντα, που δεν νοιάζονται για όσο διαρκεί το ζωγραφισμένο, μα και πρόσκαιρο δυστυχώς, χαμόγελο ευτυχίας στα χείλη τους, για οτιδήποτε αρνητικό ενδέχεται να σκιάσει, τούτη τους την χαρά.

Παραμονή Χριστουγέννων και όπως όλες οι οικογένειες έτσι κι εκείνη των Κούπερς, προετοιμάζεται να υποδεχθεί τα μέλη της γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Με διοργανωτές όπως πάντα τους γονείς Σαμ και Σάρλοτ, που στο σπιτικό τους θα στηθεί η σύναξη, αν και φέτος η διάθεση τους δεν είναι και η καλύτερη δυνατή, μιας και κλείνοντας 40 χρόνια γαμήλιας συμβίωσης, βλέπουν πως το επετειακό ταξίδι τους στην Αφρική, πιθανότατα δεν θα πραγματοποιηθεί. Ακόμη περισσότερα ζόρια, αντιμετωπίζει όμως ο μεγάλος τους γιος, Χανκ, αφού μετά τον πρόσφατο χωρισμό του, έχει μείνει και χωρίς εργασία, γεγονός που του στερεί την δυνατότητα να προσφέρει στα δύο ανήλικα παιδιά του τα δώρα που εκείνα θα επιθυμούσαν. Όσο για την κόρη των Κούπερς, Έλενορ, μια ατίθαση μεγαλοκοπέλα που επαγγέλλεται συγγραφέας και ακόμη δεν έχει βρει τον άντρα των ονείρων της, μάλλον στην επίσκεψη στο πατρικό, θα την συνοδεύει η μοναξιά, αφού ο καλός της είναι παντρεμένος και οι υποχρεώσεις του δεν του επιτρέπουν να βρεθεί μαζί της. Όπως μόνη της θα είναι και η θεία Έμμα, αδελφή της μαμάς Σάρλοτ, αν δεν την βγάλει σε κανένα κρατητήριο χρονιάρα μέρα, λόγω των κλεπτομανιακών της τάσεων. Και φυσικά από την εορταστική μάζωξη, δεν θα απουσιάσει ο γηραιότερος όλων, ο πατριάρχης, πρώην καθηγητής Μπάκι, που πικραμένος εδώ και καιρό από την απώλεια της αγαπημένης του συζύγου, περιδιαβαίνει ολομόναχος τους συννεφιασμένους δρόμους της μεγαλούπολης, βρίσκοντας καταφύγιο στο μικρό καφέ, όπου η σερβιτόρα Ρόυμπυ του ενός τετάρτου των χρόνων του, του κρατά φιλική συντροφιά.

Τύπου σπονδυλωτή η αφήγηση στο Love The Coopers των περίπου τριάντα έξι ωρών που ημερολογιακά συμπίπτουν με τις πιο χαρμόσυνες του έτους, εκεί στα τέλη του Δεκέμβρη, όταν στην θεωρία η αγάπη, η ομόνοια και η αλληλεγγύη βασιλεύουν. Κανένας από τους καμιά δεκαριά Κούπερς - σε όλους τους προαναφερόμενους να προσθέσω και την πάσχουσα από γεροντική άνοια αιωνόβια περίπου οντ Φίσυ που εξαιρείται του εδώ κανόνα - όμως δεν είναι ευτυχισμένος, για την ακρίβεια είναι δυστυχής, μίζερος, σκυθρωπός, με το κεφάλι σκυμμένο και κυρίως με κατακερματισμένες ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο. Ο γηραιότερος τρέμει μήπως αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο δίχως να το αντιληφθεί κανείς, οι γονείς φοβούνται πως ο έρωτας τους έχει ξεθυμάνει επικίνδυνα μετά από περίπου μισό αιώνα συμβίωσης, η θεία που νιώθει πως ο γκρινιάρης χαρακτήρας της την έχει αποξενώσει από τους πάντες, τα δύο κοντά στα σαράντα αδέλφια που αντιλαμβάνονται πως η καλή τους εποχή πάει πέρασε, οι νεότεροι δισέγγονοι, που ψάχνουν, μα δεν βρίσκουν τα νεανικά σκιρτήματα της καρδιάς τους.

Τρυφερούλα και αν μη τι άλλο ευχάριστη είναι λοιπόν η ομήγυρη που στήνει η Jessie Nelson, καμιά δεκαπενταρία χρόνους μετά το ντράμεντι I Am Sam, φροντίζοντας να διανθίσει τις ρουμπρίκες της, με την ίδια αναλογία δράματος και κωμικού στοιχείου. Και για να πω την αλήθεια, μάλλον στο πρώτο μέρος του φιλμ, εκεί που προβάλλονται οι προσωπικότητες, πολύ πριν περάσουν το χιονισμένο κατώφλι της οικίας τους, τα πράγματα είναι καλύτερα και σαφώς ποιοτικότερα, εφόσον στο δεύτερο σκέλος, λογικά τα πάντα, ακόμη και τα πιο δυσμενή, οδηγούνται με πλήρη κοινοτυπία στο αναμενόμενο χάπι έντ.

Εστιάζοντας εκ πρώτης όψης στα θετικά, θα πρέπει να ομολογήσω πως είναι από τις σπάνιες φορές, που τα παζλάκια ενός πολύπλευρου κινηματογραφικού οικοδομήματος, έχουν σχεδόν την ίδια βαρύτητα, δίχως να εμφανίζουν σημαντικές θεματικές ανισότητες μεταξύ τους. Στοιχείο που διτηρεί το ενδιαφέρον της μεταπήδησης από την μια στην άλλη υποιστορία σταθερό, χωρίς ο θεατής να επιθυμεί πιότερο να σταθεί σε κάποια τους. τα ζητήματα που αντιμετωπίζει καθείς εκ των Κούπερς είναι ανθρώπινα και τόσο κοινά, που ελάχιστοι στην πλατεία, δεν θα βρουν σε κάποιον από όλους τον δικό τους εαυτό. Φυσικά θα πάρουν και το αισιόδοξο μήνυμα του τέλους, με την ευκαιρία που θα τους δώσει το πλημμυρισμένο με γκι και γαλοπούλες περιβάλλον.

Εκεί που το πράγμα περιπλέκει, είναι στο κάστινγκ, αφού δεδομένα κάποιου από τους πολλούς αστέρες η επιλογή, είναι κραυγαλέα λανθασμένη. Κι εντέλει πιστεύω πως είναι εκείνη της Marisa Tomei, της γεροντοκόρης που πιθανότατα θα κάνει Χριστούγεννα στο φρέσκο, αφού συνελήφθη να αρπάζει φο μπιζού σε κατάστημα του μολ και οδηγείται για τα περαιτέρω στο τμήμα από τον μπατσούλη Anthony Mackie (που ο ρόλος του δεν δικαιολογείται σε κανένα σημείο του σεναρίου). Το παράδοξο εδώ είναι που η μέχρι πρότινος σούπερ μιλφ πενηντάρα και Οσκαρούχα προ 22 ετών παρακαλώ, υποτίθεται πως είναι αδελφή της 20 χοντρικά Μαΐων παραπάνω Diane Keaton, μια ασυμβατότητα που κάνει μπαμ εκ προοιμίου, μπερδεύοντας ακόμη και τους πιο παρατηρητικούς της πλοκής, που θέλουν να βάλουν μια τάξη στις πληροφορίες που εκείνη γεννά.

Κατά τα άλλα, οι άνδρες ρολίστες είναι και εκείνοι που κλέβουν το πιο πολύ παλαμάκι, αφού τόσο ο Goodman όσο και ο σπουδαίος και συγκινητικότερος όλων Alan Arkin, είναι ηθοποιοί κορυφαίας κλάσης. Τις ανδρικές ανάσες με χαρακτηριστική άνεση κλέβει η αιθέρια Olivia Wilde, ως το απροσάρμοστο και ριζοσπαστικό στέλεχος του γκρουπ, ειδικά όταν η κάμερα εστιάζει αποκλειστικά και μόνο στο ωκεάνιο χρώμα των ματιών της, στις σεκάνς που παλεύει να τα βρει με τον ντυμένο στα χακί, όμορφο, αλλά και άχαρο Jake Lacey, που μόλις γνώρισε στην αναμονή του αεροδρομίου. Ουδέτερος και μακρυά από τον γνώριμα κωμικό εαυτό του ο Ed Helms, ακόμη πιο αδιάφορη η Seyfried, που δεν την ευνοούν και οι ατάκες.

Για πες: Συνοπτικά σε ένα φιλμ, στο το οποίο παρελαύνουν τρεις κάτοχοι αγαλματιδίου της Ακαδημίας Τεχνών, άλλοι τόσοι υποψήφιοι να το κερδίσουν και μερικοί αξιόλογοι εκπρόσωποι της νέας χολιγουντιανής γενιάς, θα ήταν και παράξενο να μην νιώσει εκείνος που το παρακολουθεί οικεία με τις περσόνες που ξετυλίγονται στο πανί. Σε μια γλυκιά ιστορία, τιγκαρισμένη στα παραπαπάμ παμ, τους αγιοβασίληδες και τα merry christmas, που θα ήθελε πολύ να φτάσει τα κορυφαία επίπεδα του Love Actually κι αν δεν το καταφέρνει, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα πως δεν αξίζει τουλάχιστον της θέασης.