Movies Ltd

Που πας ρε παλιόγερε? Κωμωδία δρόμου, από εκείνες που όπως συνηθίζει η αμερικάνικη κινηματογραφική παραγωγή να υποστηρίζει πως συσφίγγουν σχέσεις και ανακαλύπτουν εσωτερικούς κόσμους των συνταξιδιωτών, είναι η ταινία Dirty Grandpa, την οποία σκηνοθετικά υπογράφει ο Dan Mazur, γνωστός στο ευρύτερο σινεφίλ κοινό ως στενότατος συνεργάτης του ενός και μοναδικού Sacha Baron Cohen σε Borat και Bruno. Νεαρός και φιλόδοξος δικηγόρος, μια μόλις εβδομάδα πριν παντρευτεί την εκλεκτή - αν και νευρωτική - της καρδιάς του, που τυγχάνει και κόρη του αφεντικού του, αναγκάζεται να συνοδεύσει τον χήρο παππού του σε ένα ταξίδι, οδικώς, από το σπίτι του στην Τζόρτζια ίσαμε την Φλόριντα, για να παραστεί κι εκείνος στην γαμήλια τελετή. Γι αυτό που δεν είναι καν προετοιμασμένος ο φουκαράς εγγονός, είναι πως ο πρόγονος του έχει ξεφύγει αρκετά και το έχει ρίξει στον παλιμπαιδισμό, γεγονός που θα του προκαλέσει αμέτρητα προβλήματα στο περιπετειώδες διάβα του. Το πρώτο τρέιλερ της όχι και τόσο ενδιαφέρουσας, κοινότυπης ετούτης κομεντί, που είναι γεμάτη με σέξι μπικίνι, άφθονο αλκοόλ και ναρκωτικές ουσίες, διαλαλεί πως θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες των ΗΠΑ στις 22 Ιανουαρίου 2016.

Κι αν την καινούργια γενιά εκπροσωπεί ο ζεν πρεμιέ Zac Efron, που ακόμη δεν έχει καταφέρει να εντοπίσει την ερμηνευτική του ταυτότητα, τι να πει κανείς για τον Robert De Niro, που στα γεράματα διαλέγει τους ρόλους με υπερβολικά αβάσταχτη ελαφρότητα. Το δίδυμο παππού κι εγγονού εδώ συνοδεύουν οι Aubrey Plaza, Julianne Hough, Zoey Deutch, Dermot Mulroney και Adam Pally.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Απριλίου 2016 από την Feelgood Ent.

του Breck Eisner. Με τους Vin Diesel, Rose Leslie, Elijah Wood, Michael Caine, Julie Engelbrecht, Rena Owen, Ólafur Darri Ólafsson, Isaach De Bankolé

Vin την πατήσαμε...

του zerVo (@moviesltd)

Συνήθως αφήνω την αναφορά μου στους ερμηνευτικούς συντελεστές της κάθε ταινίας για το τέλος, ετούτη τη φορά όμως, μιας και τον σταρ του εργακίου τον έχω σε υψηλή προσωπική εκτίμηση, ας μου επιτραπεί να ξεκινήσω από αυτόν τον σχολιασμό μου. Πως βρε πουλάκι μου υπέπεσες εσύ σε τέτοιο καταστροφικό ολίσθημα, όταν για μιάμιση δεκαετία και βάλε, έχεις προσέξει το κάθε σου βήμα να είναι μελετημένο και προσεχτικό, μέχρι πόντου? Και πως εγώ από την μεριά μου, που σε έχω στηρίξει ακόμη και σε λιγότερο πετυχημένα πρότζεκτ, από το αυτοκινητιστικό mega hit, που εσύ ο ίδιος οδήγησες στον θρίαμβο, θεωρώντας τις σειρές του Riddick, ευρηματικές περιπέτειες φαντασίας και τους αεροπλανικούς XxX ως ικανούς εναλλακτικούς Μποντ, να κλείσω μάτια και να κάνω πως δεν παρακολούθησα ετούτο το κάκιστο φανφαρόνικο παραμύθι?

Οκτακόσια ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από την στιγμή που η Βασίλισσα των Μαγισσών, καταράστηκε τον μαχητή Κόλντερ, σε αιώνια απέθαντη περιπλάνηση στον μάταιο τούτο κόσμο, με συνέπεια ο δυναμικός πολεμιστής, ορκισμένος εχθρός της φάρας της, να καταδιώκει αιώνια τις επίδοξες διαδόχους της. Το άσχημο νέο του αιφνίδιου θανάτου του γηρασμένου πλην σοφού, μέντορα και προστάτη του 36ου Ντολαν, θα σοκάρει τον Κόλντερ, που ακόμη περισσότερο θα θορυβηθεί διαπιστώνοντας πως ο χαμός του οφείλεται σε ξόρκι μαύρης και σκοτεινής μαγείας, που κάποιος εχθρός εξαπέλυσε εναντίον του με μανία. Μοναδική του λύση για να εντοπίσει τι ακριβώς συνέβη, θα είναι τα ταξιδέψει νοερά στο παρελθόν, ζητώντας την βοήθεια της νεαρής Κλόε, μάγισσας - ονειροβάτισσας, που έχει την δύναμη να του ανοίγει πόρτες του νου, χάρη στις ιδιαίτερες ικανότητες και γνώσεις της.

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς το βασανιστικό πήγαινε έλα που του επιφυλάσσει η πλοκή. Από το Μεσαιωνικό παρελθόν του ολιγόλεπτου ίντρο, εκεί που γνωρίσαμε έναν κακοντυμένο παλιάτσο Βίκινγκ να τα βάζει με ένα ανίκητο στοιχειό, μεταβαίνουμε σε δευτερόλεπτα στο παρόν, όπου στο σημερινό Μανχάταν, κυριευμένο από κάθε λογής witches που διατηρούν μπαρ και οίκους αισθητικής δρα με έξυπνους όσο και υπόγειους τρόπους ο Χαιλάντερ, καθοδηγούμενος από απροσδιόριστης πατέντας συντρόφους. Όταν ο καλός του συνοδοιπόρος (ο θρύλος Michael Caine δηλαδή, σε δικαιολογημένη κόλληση ενσήμων) λίγο πριν παραδώσει την σκυτάλη στον 37ο (από που και ως που ο αριθμός) εν σειρά διάδοχο του θρόνου, αποθάνει, αναγκαζόμαστε μέσω ονείρων, προκαλούμενων από...στοιχειωμένα κερασάκια, να επιστρέφουμε πίσω στον Σκοταδισμό, για να εντοπίσουμε τα ίχνη της σούπερ Μάγισσας, που το έχει βάλει αμέτι μοχαμέτι να ΜΗΝ θανατώσει τον αήττητο σωματαρά.

Πάλεψα πάρα πολύ με την λογική και την σύνεση για να βάλω σε μια τάξη ετούτες τις δέκα γραμμές της σύνοψης, από όσα αντιλήφθηκα παρακολουθώντας το πόνημα του Breck Eisner, υπαίτιου για την μέγκα αποτυχία της Sahara - ίδε και τις 10 τρομερότερες φλόπες όλων των εποχών - αλλά και του κάπως πιο εύπεπτου horror, The Crazies. Ειλικρινά δεν υπάρχει η παραμικρή γραμμικότητα που να δικαιολογεί όλα όσα συμβαίνουν στο εκράν, ενώ και οι επεξηγήσεις που σκάνε εκεί κάπου στο φινάλε και φυσικά έχουν να κάνουν πέρα από την δρακουλίσια φόρμα της κακίστρως, εντελώς προβλεπόμενα με τον αινιγματικό και δισυπόστατο χαρακτήρα που εμφανίζεται από το πουθενά αποξαρχής και ουσιαστικά δεν έχει κανέναν άλλο ρόλο στο γενικότερο σύνολο, από εκείνον που εντέλει αποκαλύπτει το ανύπαρκτο τουίστ.

Δεν θα μπορούσα να πω πως απογοητεύτηκα από το The Last Witch Hunter, έχοντας διαβάσει την πιθανότητα της θεματικής του χαντάκωσης από το προωθητικό τρέιλερ. με στενοχώρησε όμως που σε ετούτο το πενιχρής αξίας περιπετειάκι - πέραν κάποιων ας πούμε αξιόλογων εφέ, που ελλείψει σιτορίας από ένα σημείο και μετά τα βαριέσαι κι εκείνα οικτρά - πρωταγωνιστεί ο Vin Diesel, κατ εμέ ο κορυφαίος των σύγχρονων action performers. Ένας πανέξυπνος αστέρας, που πήρε ένα πρότζεκτ σχεδόν από τον θάνατο για να το οδηγήσει στην πέμπτη, έκτη, έβδομη και οσονούπω όγδοη συνέχεια του σπάζοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, ο οποίος μάλλον δεν διάβασε ποτέ το σενάριο που έστειλαν στο γραμματοκιβώτιο του, για να πει το ναι, οριστικοποιώντας την συμμετοχή του και δίνοντας υπόσταση σε ένα φιλμ που δίχως εκείνον αμφιβάλλω αν θα έπαιρνε ποτέ διανομή στις αίθουσες. Vin, να ξέρεις πως καριέρες έχουν διαλυθεί μονομιάς, ακόμη κι από λιγότερο τρανταχτλες σαχλαμάρες.

Για πες: Σπαθιά και σταυροί, κεραυνοί και βροντές, αστραπές και ρίζες δέντρων που ζωντανεύουν, εκρήξεις και φωτιές, μάγια και ξόρκια, χιούμορ της κακιάς ώρας, αθάνατοι μπρατσαράδες με μόνιμο εφιάλτη τις θύμησες γυναικός και θυγατέρας, μουσάτοι Gladiators που μάλλον, αν δεν κάνω λάθος τηλεμεταφέρονται, The Grudge ντεμέκ φοβιστικές Κίρκες, κουλ σημερινές νεράιδες που οραματίζονται σέλφι με τον ανήλεο διώκτη τους και φυσικά κάπου στο φόντο οι Ντολαν, που εγγυημένα το έψαξα, δεν έχουν καμία σχέση με τον νεαρό Καναδέζο Γαλλόφωνο σκηνοθέτη. Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2015 από την Odeon

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Δύτης στην Άγρια Δύση του Βορρά!

Αυτή είναι η πλέον... ανεξάρτητη ελληνική, αμερικάνικη ταινία που έχουμε δει στα τόσα χρόνια που παρακολουθούμε κινηματογράφο! Πρόκειται για ένα road movie στη θάλασσα, για ένα western στις εσχατιές του αμερικάνικου βορρά, στην Αλάσκα, για μια οδύσσεια με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, με Λωτοφάγους και Πηνελόπη. Φιλόδοξο, δεν τα καταφέρνει συνολικά, αλλά τουλάχιστον είναι τίμιο στις προθέσεις του. Κι αυτό έχει τη σημασία του.

Πρόκειται για τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Φάγκρα. Η προηγούμενή του ήταν το καλτ ασπρόμαυρο «Πες στη Μορφίνη ακόμα την ψάχνω» η οποία κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο 42ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το 2001! Τούτη εδώ, αμέσως μετά την έξοδό της στην Ελλάδα, θα προβληθεί στη 15η Vienalle (στη Βιέννη), η οποία ξεκίνησε στις 22 Οκτωβρίου και ολοκληρώνεται στις 5 Νοεμβρίου. Συγκεκριμένα, θα προβληθεί στις 1 και 3 Νοεμβρίου, συμμετέχοντας στο τμήμα Special Programs, στο αφιέρωμα του φεστιβάλ στον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο.

Η υπόθεση: Ο Άλεξ είναι ένας Έλληνας που βγάζει το ψωμί του στη Νέα Ορλεάνη. Τυχοδιώκτης κατά πως φαίνεται, βρέθηκε εκεί περαστικός, στο δρόμο του για αλλού. Για μια καλύτερη μπάζα; Για μια καλύτερη ζωή; Σίγουρα, πάντως, μακριά από μια γυναίκα που τον αγαπά, τη Δάφνη. Ο Άλεξ είναι άσσος στις καταδύσεις. Και προσφέρει τις υπηρεσίες του σε όποιον του δίνει αρκετά για να ψάξει πράγματα «θαμμένα» στα πιο δύσκολα μέρη, στη μέση των πιο δύσκολων ωκεανών. Δραστηριότητα προφανώς παράνομη. Όταν ένας παλιός του συνεργάτης τον καλεί να πάει για μια τέτοια αποστολή στην Αλάσκα και συγκεκριμένα, προκειμένου να ανασύρει ένα βυθισμένο αεροπλάνο από τον Βερίγγειο Πορθμό, δεν θα διστάσει λεπτό. Το ταξίδι θα έχει εκπλήξεις. Και ξοπίσω του θα βρεθεί η Δάφνη, που αποφασίζει να τον διεκδικήσει με πράξεις.

Η άποψή μας: Ταλαιπωρημένη ταινία, που έκανε πολλά χρόνια για να ολοκληρωθεί (σχεδόν 10 – τα γυρίσματα αυτά καθαυτά κράτησαν περίπου δύο μήνες...), έχει τα προβλήματά της, έχει όμως και σαφέστατες αρετές. Καταρχήν, είναι η πιο κινηματογραφική από όλες τις ελληνικές ταινίες που είδαμε στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο Φάγκρας ξέρει σινεμά, ξέρει πως να χειρίζεται την κάμερα στο χέρι, ξέρει την αλφαβήτα και το συντακτικό των ρόουντ μούβι. Μέχρι και η μουσική που του έγραψε ο Άκης Καπράνος για να ντύσει την ταινία θυμίζει Αμερική (εμένα με παρέπεμψε στον «Νεκρό» του Jarmusch για να λέμε την πάσα αλήθεια).

Την ίδια στιγμή, όμως, που η ταινία είναι τόσο αμερικάνικη είναι ταυτόχρονα και τελείως ελληνική. Είναι μια Οδύσσεια, το Forget Me Not, υπάρχει πόλη που ονομάζεται Όμηρος, τα νησάκια στον Βερίγγειο Πορθμό ονομάζονται Διομήδης. Μέχρι και το μπαρ στο οποίο ο Άλεξ βλέπει τα βιντεομέιλ που του στέλνει η Δάφνη, ονομάζεται «Λήθη», ήτοι, Λωτοφάγοι κτλ, κτλ. Ψάχνει την Ιθάκη του ο άνθρωπος. Και στη διαδρομή του θα μαγευτεί από το ταξίδι, θα γνωρίσει ενδιαφέροντες ανθρώπους, θα ωριμάσει. Εκτός από την Οδύσσεια έχουμε και τους μπίτνικ, με τον Φερλινγκέτι να απαγγέλλει το «Dream Within A Dream»! Ο Στάνκογλου είναι μια χαρά στο ρόλο του, οι χαρακτήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες, τα τοπία που συλλαμβάνει ο κινηματογραφικός φακός αποκαλύπτουν μιαν άγρια ομορφιά, αυτό που λείπει είναι ένα πιο στιβαρό σενάριο, με λιγότερα χάσματα, με πιο πολύ από αυτό που οι Αμερικάνοι ονομάζουν «πλοτ». Σίγουρα πάντως μια αγαπησιάρικη ταινία που αξίζει την προσοχή μας. Και την υποστήριξή σας.

...and justice for all!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Πλανώμαστε πλάνην οικτράν

Όπως στις παρυφές του Χόλιγουντ, της αμερικάνικης κινηματογραφικής βιομηχανίας, κινείται ένας ολόκληρος κόσμος ανεξάρτητων δημιουργών που αρθρώνουν το δικό τους, προσωπικό και πολύ ενδιαφέροντα λόγο, μαχόμενοι ενάντια σε μεγαθήρια, έτσι και στο Μπόλιγουντ, τη δεύτερη μεγαλύτερη κινηματογραφική βιομηχανία στον κόσμο, made in India φυσικά, ζουν και αναπνέουν δημιουργοί που έχουν μάθει τα πράγματα διαφορετικά. Που λένε αλλιώς το «ποίημα». Που δεν ενδιαφέρονται να αναπαράξουν συμβάσεις και να πιάσουν την καλή ποντάροντας σε συνταγές και πεπατημένες. Δύσκολος ο δρόμος τους, δύσβατος, αλλά καμιά φορά το αποτέλεσμα αξίζει τον κόπο.

Όπως στην περίπτωση της συγκεκριμένης ταινίας. Της οποίας η κινηματογραφική πορεία ξεκίνησε πέρσι τον Σεπτέμβριο, όπου και έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ Βενετίας, στο οποίο τιμήθηκε με τα βραβεία καλύτερης ταινίας στο τμήμα «Ορίζοντες» και Luigi De Laurentis (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη) για τον δημιουργό της Chaitanya Tamhane. Που, σημειωτέον, είναι μόλις 28 ετών και αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που υπογράφει! Η ταινία έχει λάβει μέρος σε περίπου 30 (!) κινηματογραφικά φεστιβάλ, ενώ αποτελεί και την επίσημη πρόταση της Ινδίας για το επόμενο ξενόγλωσσο Όσκαρ. Όχι και μικρό κατόρθωμα, έτσι; Και η χώρα μας είναι από τις πρώτες στις οποίες προβάλλεται με κανονική διανομή. Καλοτάξιδη λοιπόν!

Η υπόθεση: Ένας ηλικιωμένος τραγουδοποιός - ακτιβιστής συλλαμβάνεται κατηγορούμενος ότι με ένα επαναστατικό του τραγούδι προκάλεσε την αυτοκτονία ενός εργάτη του αποχετευτικού δικτύου, που πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Συνήγορος υπεράσπισης είναι ένας νέος δικηγόρος, ιδεολόγος, μέλος της ινδικής ελίτ, καθώς είναι γόνος πλούσιας οικογένειας. Αντίπαλός του στη δικαστική αίθουσα είναι μια παντρεμένη γυναίκα, μητέρα δύο παιδιών, προερχόμενη από τα λαϊκά στρώματα. Και δικάζει ένας σεβάσμιος δικαστής, γνωστός για την αποτελεσματικότητα και την ταχύτητά του. Καθώς εξελίσσεται η δίκη οι προσωπικές ζωές τόσο των δικηγόρων όσο και του δικαστή ακολουθούν τη δική τους πορεία εκτός δικαστηρίου.

Η άποψή μας: Μεγάλος ντόρος είχε δημιουργηθεί εκεί, στη δεκαετία του '70 στη χώρα μας όταν ένα πιτσιρίκι, αν θυμάμαι καλά, προσπαθώντας να αναπαραστήσει μια σκηνή από την τηλεοπτική μεταφορά του έργου του Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» έχασε τη ζωή του, καθώς κρεμάστηκε από ένα δέντρο. Αυτοκτονία στην κυριολεξία, ατύχημα όσο να πεις. Το 1986 οι γονείς ενός καταθλιπτικού εφήβου που αυτοκτόνησε στις ΗΠΑ, κατέθεσαν μήνυση εναντίον του Ozzy Osbourne, υποστηρίζοντας πως ο γιος τους οδηγήθηκε στο απονενοημένο διάβημα, αφού είχε ακούσει το τραγούδι «Suicide solution», που υπήρχε στο άλμπουμ της φωνής των Black Sabbath, «Blizzard of Ozz» του 1980. Οι ενάγοντες μέσω των δικηγόρων τους εντέλει δεν κατάφεραν να αποδείξουν στο δικαστήριο πως ο Ozzy Osbourne και το συγκεκριμένο τραγούδι θα μπορούσαν να ενοχοποιηθούν για την αυτοκτονία του τέκνου τους. Συμβαίνουν και στην εσπερία λοιπόν και πέρα από τον Ατλαντικό ωκεανό.

Ο σκηνοθέτης τούτης της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας ταινίας χρησιμοποιεί ως αφορμή για το φιλμ του κάτι εξ ορισμού παράλογο. Ήτοι, κάποιοι άνθρωποι μπορεί να «παρακινηθούν» από ένα έργο τέχνης ή να το ερμηνεύσουν λανθασμένα ή να το χρησιμοποιήσουν ως άλλοθι και να προβούν σε πράξεις βίας εναντίον άλλων ή εναντίον του εαυτού τους. Αυτό προφανώς, όμως, δεν μπορεί να ποινικοποιήσει το έργο τέχνης, σωστά; Έλα όμως που, κατά πως φαίνεται, το ποινικό σύστημα της Ινδίας προβλέπει τη φυλάκιση καλλιτεχνών για παρακίνηση σε αυτοκτονία. Τι ωραίος τρόπος για να ξεμπερδεύει το κράτος από ενοχλητικούς μαχητές και αγωνιστές, που αντιστέκονται στα πάσης φύσεως κακώς κείμενα, ε;

Ακόμα κι αν έμενε στο πρώτο επίπεδο, μια χαρά ταινία θα είχε δημιουργήσει ο σκηνοθέτης. Έλα, όμως, που χτυπάει ποικιλοτρόπως. Από τη μια στηλιτεύει χωρίς να αγορεύει ή να λαϊκίζει, το νομικό σύστημα της χώρας του. Απαρχαιωμένο, με δικαστές να τηρούν το γράμμα του νόμου και όχι την ουσία του, με υποθέσεις που «ξεπετάγονται» σε λίγα λεπτά και άλλες που τραβάνε σε βάθος χρόνου, έτσι, χωρίς νόημα, με υποθέσεις όπου αν ο κατηγορούμενος δεν διαθέτει δικηγόρο της προκόπας, μπορεί να κλειστεί στης φυλακής τα σίδερα επ' άπειρον και χωρίς να φταίει! Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο. Από εκεί και πέρα, όμως, μέσα από τα στιγμιότυπα από τις ζωές των τεσσάρων πρωταγωνιστών (του κατηγορούμενου, του δικηγόρου του, της αντίδικου και του δικαστή) γίνεται και μια εξαιρετικά to the point ανατομία μιας αχανούς χώρας.

Ο κατηγορούμενος παλεύει για τα πιστεύω του. Είναι κοινωνικός αγωνιστής. Μέσα από τα τραγούδια του, μέσα από τα βιβλία του, προσπαθεί να αφυπνίσει τους συμπατριώτες του. Και γίνεται εύκολος στόχος για τους ένστολους «εφαρμοστές» της τάξης. Που έχοντας μπροστά τους έναν «ταραξία» δεν διστάζουν να τον τυλίξουν σε μια κόλα χαρτί. Κατηγορώντας τον για... προτροπή σε αυτοκτονία! Ο δικηγόρος υπεράσπισης είναι επίσης αγωνιστής. Σύντροφος και αρωγός των φτωχών και των κατατρεγμένων ζει κατά τα άλλα έναν ανέφελο βίο. Πιο άνετα νιώθει στη δικαστική αίθουσα παρά στο τραπέζι με τους γονείς του, που τον πρήζουν πότε θα παντρευτεί. Η ζωή του είναι εύκολη, πλούσια, γεμάτη. Τρώει στα καλύτερα εστιατόρια, πηγαίνει στα καλύτερα μπαρ, περιποιείται τον εαυτό του στα καλύτερα beauty salons! Από την άλλη, η αντίδικος αποτελεί την άλλη πλευρά του νομίσματος. Θεωρητικά, αυτή θα έπρεπε να υπερασπίζεται τον κατηγορούμενο. Βρίσκεται πιο κοντά του ταξικά. Αυτήν θέλει να ταρακουνήσει εκείνος, να της εμφυσήσει κάποια ταξική συνείδηση. Φευ. Αλλοτρίωση. Καθημερινότητα. Γεύμα μαζί με τον σύζυγο και τα παιδιά μπροστά στην ανοιχτή τηλεόραση. Και διασκέδαση σε θέατρα που ανεβάζουν εθνικοπατριωτικά κωμειδύλλια.

Παραδόξως, ο σκηνοθέτης αποφασίζει να εστιάσει στον δικαστή αφού ο θεατής νιώθει πως η ταινία έχει ολοκληρωθεί. Μετά από το φινάλε με το κλείσιμο της δικαστικής αίθουσας έχουμε άλλο ένα δεκάλεπτο εστιασμένο στον δικαστή. Τον θρησκόληπτο. Τον παραδόπιστο. Τον άνθρωπο που πιστεύει στην αριθμολογία και την επιρροή των ορυκτών πάνω στην ικανότητα ενός παιδιού να μιλήσει! Του ανθρώπου που όταν ενοχλείται δεν διστάζει να... ρίξει κι ένα σκαμπίλι! Μάλιστα. Ωραίος τύπος. Ωραία αίσθηση δικαιοσύνης. Ωραία κατάσταση...

Αν σας άρεσε το ισραηλινό «Το διαζύγιο: Η δίκη της Βίβιαν Αμσαλέμ», το Court θα σας ενθουσιάσει, καθώς διαθέτει πιο διευρυμένη προβληματική. Σε κεντρίζει ακόμα και στις σκηνές όπου απλά έχουμε ανάγνωση κάποιων εδαφίων του ποινικού κώδικα! Και σε καθηλώνει με σκηνές όπως εκείνη της κατάθεσης της χήρας του εργάτη στους υπονόμους. Δεν είναι επαγγελματίας ηθοποιός η συγκεκριμένη γυναίκα. Είναι μια κυρία, φτωχή, που στην πραγματικότητα έχει μείνει χήρα, καθώς ο άνδρας της έχασε τη ζωή του από τις αναθυμιάσεις στους υπονόμους, προσπαθώντας να βγάλει μεροκάματο. Τόσο αληθινό και τόσο συγκλονιστικό. Slumdog millionaire σου λέει ο άλλος...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2015 από την One From The Heart

του Παντελή Καλατζή. Με τους Αλέξη Γεωργούλη, Γιώργο Κιμούλη, Γιούλικα Σκαφιδά, Γιώργο Χρανιώτη, Άκη Σακκελαρίου, Κλέλια Ρένεση, Γεράσιμο Σκιαδαρέση, Τάσο Νούσια, Ναταλία Δραγούμη, Μάνο Βακούση

Μια στην Πύλη, δυο στην Πύλη, πάει, σβήνει το καντήλι...

του zerVo (@moviesltd)

Ακόμη κι αν δεν πιάνουν, ούτε καν αγγίζουν από μακριά, τον βασικό τους σκοπό, κατά βάση καλλιτεχνικό και λιγότερα εμπορικό, ετούτες τις ταινίες, τις αποκαλούμενες Του Είδους, παραγωγής και κοπής της νέας μετά μιλένιουμ γενιάς, κάποια στιγμή θα τις ευγνωμονούμε για την ύπαρξη τους. Κι αυτό διότι μετά το ηθελημένο προ δεκαετιών ριμπούτ και την άρνηση από όλους της συνέχειας του έργου του Έλληνα μόνο στην ταυτότητα, Φώσκολου, τα πάντα στην εγχώρια περιπέτεια / θρίλερ / μυστηρίου / action, πρέπει αναγκαστικά να ξεκινήσουν εκ του μηδενός. Βήμα, βήμα και σκαλοπάτι το σκαλοπάτι οι δεδομένα ικανοί (και νεαροί) πολεμιστές του genre θα το προχωρήσουν, βελτιώνοντας την συνολική τους τεχνογνωσία, εκεί που του πρέπει. Προς το παρόν αρκούμαστε στο θερμό χειροκρότημα τους, για την σίγουρα φιλότιμη προσπάθεια τους.

Προδομένος από την στάση των συνεργατών του, κατά την διάρκεια της έρευνας πάνω στην παράνομη και βρώμικη δράση του επιχειρηματία Αλέξανδρου Λινάρδου, ο ρεπόρτερ Φίλιππος Κοραής, εδώ και μια πενταετία έχει αποτραβηχτεί από το επάγγελμα του, αλλά και από την πρωτεύουσα, επιλέγοντας την πιο φιλήσυχη καθημερινότητα της επαρχίας. Το μαντάτο της στυγερής δολοφονίας του κάποτε καλύτερου του φίλου και δεξιού του χεριού, φωτογράφου Στέργιου Νικολάου, αλλά και οι απειλές κατά της δικής του ζωής, θα τον αναγκάσουν να επιστρέψει στην Αθήνα, προκειμένου να ερευνήσει το ποιοι ακριβώς κρύβονται πίσω από αυτές τις φονικές πράξεις. Ερχόμενος σε επαφή με την προβληματισμένη και ψυχικά συντετριμμένη κοπέλα του νεκρού κολλητού του, Νικολέτα, θα αρχίσει σταδιακά να ξετυλίγει το κουβάρι της υπόθεσης, που θα τον οδηγήσει σε μονοπάτια αινιγματικά και δύσβατα, που ουδέποτε είχε φανταστεί πως θα περπατήσει.

Έτσι όπως ακούγεται η εισαγωγική σύνοψη, προσεγγίζει υπερβολικά τις όχι ξεχωριστές από από πλευράς θεματικού σπινθήρα, μα πανέξυπνες και ταχύτατες στην εξέλιξη τους, συνήθως γαλλόφωνες αστυνομικές περιπέτειες, που ο κεντρικός ήρωας δεν είναι κατ΄ανάγκη σκληροτράχηλος μπάτσος. Αντίθετα, όπως συμβαίνει εδώ, είναι ένας δυναμικός, όσο και τρωτός κι ευαίσθητος και ταλαιπωρημένος από το σύστημα που ποτέ δεν ανήκε, μάχιμος δημοσιογράφος - όπως Dragon Tattoo φάση - που ως μοναχικός καβαλάρης, παρακινούμενος από επαγγελματικό ένστικτο και πάθος για να ξεσκεπάσει την αλήθεια, δεν θα διστάσει να εισχωρήσει μέχρι και στα σκοτεινότερα υπόγεια για να την ξετρυπώσει. Το πρόβλημα για εκείνον, αλλά και για την εξέλιξη της πλοκής, είναι που σε μια από τις πάμπολλες διασταυρώσεις στο διάβα της, η αφήγηση παίρνει εντελώς λανθασμένο δρόμο και από το τίμιο flic story που αρχικά υποσχόταν, εξελίσσεται σε μια ιδεαλιστική ανακατωσούρα, πολιτικών, παραπολιτικών και παρακρατικών διαστάσεων.

Κι ενώ το καλλιτεχνικό τέκνο του Γέροντα Κούνδουρου, όπως αναγράφει το βιογραφικό του και μπράβο του, Παντελής Καλατζής, ίσαμε το πλάνο στην μπιτάτη Dreamcity, με είχε προδιαθέσει για ένα δεύτερο ημίχρονο καταιγιστικό, όπου στο μπλέξιμο παίζουν κλέφτες, αστυνόμοι και καλά παιδιά, εντούτοις εκείνο το ζιζάνιο που με έτρωγε ευθύς εξαρχής με την αταίριαστη με το υπόλοιπο παζλ, ύπαρξη κάποιας αόριστης εκκλησίας, ενός προβληματικού πάστορα και μερικών σκόρπιων παγανιστικών συμβόλων, εξελίχθηκε σε καταστροφικό σάρωθρο που διέλυσε τα πάντα. Μαγίστροι, αρχιερείς, τέκτονες και πυλάρχες, εμφανίζονται από του πουθενά για να μεταλλάξουν το αγωνιώδες ρεπορτάζ, σε υποφωτισμένο Eyes Wide Shut, που όμως κανείς από τους συμμετέχοντες δεν διαθέτει την παραμικρή υπόσταση.

Κομφούζιο που διάλεξε να περιπλακεί ο Καλατζής από μόνος του, διαθέτοντας την υπέρμετρη ματαιοδοξία να κρατήσει περισσότερα του ενός είδη κάτω από την μασχάλη, μα κυρίως προβάλλοντας μια θεματική - ταμπού, που ο κοινός θεατής έχει αποστρέψει το βλέμμα του από τον καθημερινό του βίο, πόσο μάλλον από το εκράν που επισκέπτεται μπας και ξεσκάσει κομματάκι. Στα θετικά, όπως έχουμε ματαπεί και στο παρελθόν για όλους τους ισάξιους Καλατζήδες της νεο νουάρ σχολής, το κτίσιμο της ατμόσφαιρας, σχεδόν αγγίζει το άριστα και πλέον δεν χρειάζεται να ζοριστούν για να το επιτύχουν, πάλι, στο μέλλον. Το ζόρι εστιάζεται βασικά στην έμπνευση που θα τυλίξει την εισαγωγική ιδέα, μα κυρίως στον ρυθμό που το φιλμ θα ακολουθήσει, διατηρώντας είτε μέσω μοντάζ, είτε μέσω μουσικής επένδυσης (παρεμπίπ, εδώ θετική έκπληξη το σάουντρακ του Γιώργου Αλκαίου), είτε μέσω ανατροπών και δυναμικών τουίστς το ενδιαφέρον αναλλοίωτο μέχρι τέλους. Για τέμπο στις Μαριονέτες κάλλιο να κρατήσουμε στόμα κλειστό, λες και πρέπει καλά και σώνει να γεμίσουμε δίωρο με σεκάνς ότι νάναι, ενώ για τις ανατροπές, ούτε καν που με άγγιξαν έχοντας προηγηθεί το κουφό (και υποτονικό) ημίωρο στις στοές της μασονίας.

Με εμφάνιση κόντρα σε εκείνη του ζεν πρεμιέ, σαν τύπου αδιάφορου για την μόστρα του, που έχει να κοιμηθεί τρεις μήνες, ο Αλέξης Γεωργούλης ως εκτός ΑΡΔ γραμμής ρεπόρτερ, δίνει πάμπολλες αρχικές υποσχέσεις, στην πορεία πέφτει κι εκείνος στην δίνη της παράνοιας του σεναρίου (που και ο ίδιος συνυπογράφει) χάνοντας την αρχική του τάση να υποδυθεί έναν εναλλακτικό Έλληνα Μίκαελ Μπλόμκβιστ. Καμία - μα καμία - άλλη προσωπικότητα δεν ξεπερνά τα όρια της καρικατούρας, με πιο χτυπητή αναμφίβολα αυτή του Κιμούλη, που κερδίζει στο φώτο φίνις τον εξίσου μέτριο εφημέριο (?) Σακελλαρίου. Υποστηρικτικά, αν κανείς από το πολυμελές καστ δικαιούται παλαμακίου, είναι αποκλειστικά και μόνον η Ρένεση, που με σούπερ σέξι άνεση παίζει την δισυπόστατη φαμφατάλ, στην μάχη των θηλέων, που βρίσκει ως συνήθως τελευταία την Δραγούμη, με την κραυγαλέα θαλασσομπλέ παρέμβαση στη ματιά, προϊόν, φαντάζομαι, πιότερο ωραιοπάθειας και λιγότερο σεναρίου.

Για πες: Άδετο και ασυναρμολόγητο, σηκώνοντας βάρη περισσότερα από όσα θα μπορούσε να αντέξει, το πόνημα του ελπιδοφόρου Καλατζή βυθίζεται γοργά στον βάλτο της φιλοδοξίας του, έχοντας να επιδείξει μόνον την ποιότητα των περισσότερο advertisement, παρά κινηματογραφικών εικόνων του. Σίγουρα το επόμενο του θα είναι καλύτερο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2015 από την Audiovisual

Στέγη μόνιμη για τα επόμενα χρόνια, με επίσημη σφραγίδα και με την βούλα βρήκε όπως φαίνεται ο Martin Scorsese, αφού ήλθε στην επιφάνεια το συμβόλαιο που συμφώνησε με την Paramount Pictures, η οποία θα βρεθεί στο πλευρό του σπουδαίου δημιουργού, μέχρι το 2019. Κι αν όλα πάνε κατ ευχήν, είναι πολύ πιθανό να δούμε στο εκράν κάποιες από τις ταινίες που ο ίδιος είχε βάλει στον προγραμματισμό του, όπως το The Irishman, σε σενάριο του Steven Zaillian με τον Robert De Niro να επιθυμεί διακαώς να κρατήσει τον βασικό ρόλο του φημισμένου Φρανκ Σίραν, που θα σημάνει μια ακόμη συνεργασία του με τον Δάσκαλο, αλλά και το The Devil In The White City, που το σκριπτ έχει επιμεληθεί ο Billy Ray και ο Leonardo DiCaprio αναμένεται να πρωταγωνιστήσει ως ο σίριαλ κίλλερ, που στα 1893 έχει σκορπίσει τον φόβο και τον τρόμο στο Σικάγο. Το πιο αναμενόμενο όμως σχέδιο του Marty έχει να κάνει με το βιογραφικό αφιέρωμα στον Leonard Bernstein, πλάνο που ο ίδιος έχει θέσει τις βάσεις του εδώ και πολλά χρόνια, χωρίς όμως να δημοσιοποιήσει περισσότερες λεπτομέρειες, εκτός του ότι το σενάριο φέρει την υπογραφή του Josh Singer (Spotlight). Αν μη τι άλλο πάντως, με το επερχόμενο Silence, που θα βγει στις αίθουσες μέχρι το καλοκαίρι, θα έχουμε μια γεμάτη πενταετία με φιλμς που θα φέρουν την σφραγίδα του κορυφαίου μάστερ!

του John Erick Dowdle. Με τους Owen Wilson, Lake Bell, Sterling Jerins, Claire Geare, Pierce Brosnan, Spencer Garrett

Πουθενά όπως Αμέρικα...

του zerVo (@moviesltd)

Οκ, το τσιμπήσαμε το υπονοούμενο: Πουθενά όπως Αμέρικα, πουθενά δεν υπάρχει ασφάλεια για εμάς και τα τζιέρια μας, όπως στα φιλήσυχα προάστια των μεγαλουπόλεων, πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει σοβαρός πολιτισμός, αφού αλλού τρώνε κατσαρίδες και μυρμήγκια και όχι τα ντόνατς με τις δωδεκάδες, πουθενά αλλού πέρα από τις Στέιτς υπάρχει η ελάχιστη κουλτούρα και όλοι μοιάζουν με άγριους ιθαγενείς, αν και βαθιά μέσα τους - τι υπερηφάνεια - όλοι επιθυμούν να μοιάσουν σε παγκόσμια σύμβολα πολιτισμού όπως ο Kenny Rogers... Εκείνο που σίγουρα ισχύει και μοιάζει πια δεδομένο ανά τους αιώνες, είναι πως ουδείς Γιάνκης, οπουδήποτε είναι καλοδεχούμενος. Και το γιατί ισχύει αυτό my friends θα πρέπει να το κοιτάξετε κομματάκι, να το λύσετε, αντί να φτιάχνετε ακόμη και ταινίες που διαλαλούν την τάχαμου "ανεξήγητη" έχθρα ολάκερης της γης για την φάρα σας...

Επιζητώντας ένα καλύτερο μέλλον, όπως πιστεύει, για εκείνον και την φαμίλια του, ο φιλόδοξος, όσο και αφελής Τζακ Ντουάιρ, θα αποδεχτεί την πρόταση συνεργασίας της πολυεθνικής Κάρντιφ και παρά τις έντονες ανησυχίες της συζύγου θα πάρει την δύσκολη απόφαση της μετοίκησης, σε μακρινή, από τον τόπο τους, γωνιά της Νοτιοανατολικής Ασίας. Φόβοι του γυναικείου ενστίκτου, που μόλις 17 ώρες μετά την εγκατάσταση στο νέο τους σπιτικό, θα βγουν αληθινοί, καθώς στην χώρα θα ξεσπάσει πραξικόπημα κατά του επί χρόνια τυράννου, με τους εξτρεμιστές να ξεχύνονται στους δρόμους έχοντας καταλύσει την εξουσία και να ζητούν εξιλέωση, αφανίζοντας κάθετι προερχόμενο από την εχθρική Δύση. Συμπεριλαμβανομένης και της φαμίλιας του Τζακ, φυσικά...

Άντε τώρα λοιπόν, από εκεί που δεν γνωρίζεις καν που βρίσκεται το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, να εντοπίσεις την διέξοδο που θα σε απομακρύνει, μαζί με τα γυναικόπαιδα, σώο και αβλαβή, μακριά από το μανιασμένο πλήθος των ανταρτών, που έχουν ισοπεδώσει τα πάντα και έχουν βυθίσει την έτσι κι αλλιώς άναρχης διαρρύθμισης περιοχή, στον πανικό. Με κάθετι Αμερικάνικο να κείτεται τριγύρω τους νεκρό, οι τέσσερις Ντουάιρς, καλούνται να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες και να ανακαλύψουν τον δρόμο που θα τους οδηγήσει στην ελευθερία. Κι αν δεν το επιτύχουν κατ αποκλειστικότητα μόνοι του, πάντοτε από το πουθενά μπορεί να ξεπεταχτεί ένας...Τζέιμς Μποντ για να βάλει τα πράγματα σε μια τάξη...

Κάπου, σε κάποια σύνοψη, διάβασα πως το θέμα του No Escape είναι βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά, στοιχείο που δεν μου προκαλεί την παραμικρή έκπληξη, μιας και το υπερατλαντικό γένος αφίλων, έχει φροντίσει να στήσει παντού εστίες πολέμου, λειτουργώντας ως παγκόσμιος σερίφης, προκαλώντας την μήνη των χωρίς λόγο και δια ασήμαντο αφορμή εχθρών του. Φυσικά και όλα όσα συμβαίνουν στα καρέ της ταινίας του μπερδεμένου για τι πρόκειται να φτιάξει, John Erick Dowdle, είναι παρατραβηγμένα από τα μαλλιά και δεν λαμβάνουν χώρα ούτε καν από τους έτερους παλαβούς και φανατικούς φονταμενταλιστές, απλώς εδώ χρησιμοποιούνται ως μυθοπλασία, τόσο για να τονιστεί το μίσος προς την κραταιά γη των free, όσο και για να αναδειχτεί το σθένος και το ατρόμητο πνεύμα των braves. Ελάχιστες είναι οι στιγμές που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κομμάτια ενός αξιοπρεπούς έστω θρίλερ, σε όλες τους συμμετοχή έχουν οι θυγατέρες του φουκαριάρη Τζακ, που όπως συμβαίνει σε κάθε λογικό άνθρωπο, εκκίνησε για άλλο τόπο, αλαργινό, δίχως καν να πάρει τις στοιχειώδεις πληροφορίες για το που ακριβώς βαδίζει. Σαχλαμάρες...

Αυτός ο Owen Wilson, παρότι δεν είναι κακός ηθοποιός, ενίοτε πέφτει σε γενικό μπλακ άουτ, όσον αφορά τις πρωταγωνιστικές του επιλογές. Και δεν αναφέρομαι τόσο σε εκείνες τις ας πούμε γλαφυρές συνεργασίες του με τον Jackie Chan, όσο στο ότι συνέδεσε το όνομα του με την πιο ηλίθια παραγωγή στην ιστορία του σινεμά, στο Behind Enemy Lines, από όπου κατοπινά θα έπρεπε να του έχει αφαιρεθεί η άδεια εξάσκησης του επαγγέλματος. Ο ξανθός στραβομύτης εδώ δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να κλαψουρίζει στην αγκάλη των γυναικών του, ελπίζοντας για σωτηρία, ενόσω οι ματσέτες των Ασιατών (ούτε καν τα κότσια να δώσουν όνομα χώρας δεν είχαν οι παραγωγοί) πλησιάζουν, με όλη την πλατεία να είναι απολύτως βέβαιη για το ποιος Pierve Brosnan, θα εμφανιστεί από το πουθενά για να καθαρίσει την μπουγάδα.

Για πες: Το μέγιστο ανέκδοτο, για να αντιληφθεί κανείς το πόσο ξεδιαντροπιά βασιλεύει στον κόσμο, είναι που ο λυτρωμός για την τετραμελή οικογένεια, βρίσκεται μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά από την φλεγόμενη Τσαίναταουν, πίσω από τα ασφαλή και φίλια σύνορα του...Βιετνάμ! Δεν νομίζω πως πλέον χρειάζονται περισσότερες εξηγήσεις για το αν πρέπει ή όχι να πάρει κανείς, λοιπόν, ετούτο το βάσανο στα σοβαρά.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2015 από την Tanweer

Σε όσους είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν το δημιουργικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη Charlie McDowell, The One I Love, με τους Mark Duplass και Elizabeth Moss, είναι πιθανό να έκανε θετική εντύπωση ο συνδυασμός ρομάντζου και φαντασίας που πέτυχε ο καλλιτέχνης, κτίζοντας το αισθηματικό αυτό δράμα. Συνταγή που πρόκειται να επαναλάβει και μάλιστα σύντομα, στην καινούργια του ταινία The Discovery, που θα είναι και ακριβότερη και πιο φιλόδοξη για μια καλύτερη εμπορική πορεία από την πρώτη. Ενδεικτικό άλλωστε είναι το γεγονός, πως δύο από τα πλέον ανερχόμενα αστέρια του Χόλιγουντ θα πρωταγωνιστήσουν στις εικόνες του. Δηλαδή η Rooney Mara, που η αναγνωρισιμότητα της εκτοξεύτηκε μετά από τον (πιο πολύ διαφημισμένο παρά εμπορικά επιτυχημένο) ρόλο της στο Κορίτσι με το Τατουάζ του Fincher και ο ζεν πρεμιέ Nicholas Hoult, που έχει γίνει ευρέως γνωστός ως ο Beast των X-Men. Το love story, εξελίσσεται μία μόλις ημέρα μετά την επίσημη επιβεβαίωση της ύπαρξης της μετά θάνατον ζωής, με τον Hoult να υποδύεται τον γιο του επιστήμονα που έκανε την ανακάλυψη και την Mara να παίζει την αγαπημένη του κάποτε, που η μοίρα της έπαιξε σε νεαρή ηλικία ένα θανάσιμο παιχνίδι. Προερχόμενοι και οι δύο από σημαντικές κινηματογραφικές στιγμές, τον τελευταίο Mad Max εκείνος, την ασυμβίβαστη Carol εκείνη, ομολογουμένως συνθέτουν ένα ντουέτο από τα πιο δυναμικά που θα μπορούσε να στηριχτεί κανείς.

Όχι μόνο πήρε για τα καλά μπροστά το ξεχασμένο βιογραφικό αφιέρωμα του Michael Mann στον Enzo Ferrari, τον πρωτοπόρο της βιομηχανίας των μηχανοκίνητων και ιδρυτή της πιο θρυλικής μπράντας στον χώρο των τεσσάρων τροχών, αλλά δείχνει πως έχει σκοπό να εντάξει στο δυναμικό του μερικά από τα πλέον διάσημα ονόματα του πλανήτη Χόλιγουντ. Τον μυθικό Έντσο, στο biopic, που την διανομή και προώθηση του παγκοσμίως ανέλαβε η Paramount, θα υποδυθεί ο ανεξάντλητος σε πάσης φύσεως ερμηνείες Christian Bale. Ενώ τον ρόλο της ταλαιπωρημένης από τον ίδιο και τις νευρώσεις του, συζύγου του ευφυούς Ιταλού, Λάουρα Ντομίνικα, θα υποδυθεί η Σουηδέζα Noomi Rapace, σε μια ακόμη σημαντική προσθήκη στο καστ, που στο κοντινό μέλλον αναμένεται να επεκταθεί με ακόμη περισσότερα σπουδαία αστέρια. Το σενάριο στο φιλμ που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας ο δημιουργός του Heat έχει συγγράψει ο ίδιος μαζί με τους Troy Kennedy Martin και David Rayfeld, έχοντας βασιστεί στο βιβλίο του Brock Yates, Ferrari: The Man, The Cars, The Races. Η ταινία αναμένεται να εκκινήσει τα γυρίσματα της, το καλοκαίρι του 2016, προκειμένου να βγει στις αίθουσες, ένα χρόνο αργότερα.

Cowboy Up! Αν κανείς είχε την ταπεινή εντύπωση πως μονάχα ο Tarantino διαθέτει την ικανότητα να φτιάχνει μοντέρνα γουέστερν της προκοπής, μόλις θα κατανοήσει πως πλανάται πλάνην οικτρά! Κι αυτό γιατί με τις ευλογίες της Netflix, που έχει αναλάβει φυσικά και την διανομή, αλλά και της Happy Madison, για όσους ξέρουν τι μπορεί να σημαίνει η συγκεκριμένη μπράντα, έρχεται ένα ακόμη κινηματογραφικό ταξίδι στο φαρ ουέστ, μόνο που αυτή την φορά δεν είναι όπως θα το περίμενε ο κάθε απροετοίμαστος σινεφίλ. The Ridiculous 6 είναι ο τίτλος, που καμία σχέση δεν έχει εκ πρώτης όψης με οτιδήποτε The Hateful 8 και στο επίκεντρο της ιστορίας, βρίσκεται η περιπέτεια στην σκονισμένη Δύση, για έξι εντελώς άγνωστους μέχρι χθες τύπους, που η μοίρα θα τους φέρει τόσο κοντά, σαν να είναι αδέλφια. Ή μήπως στην πραγματικότητα στις φλέβες τους ρέει το ίδιο αίμα? Για να σοβαρευτούμε η κωμωδία (?) του Frank Coraci, γνωστού και μη εξαιρετέου σκηνοθέτη με παρελθόν σε The Wedding Singer, The Waterboy, Around The World In 80 Days, Click και Blender, δεν διεκδικεί τίποτα δάφνες ποιότητας, απλά και μόνο στοχεύει στην εισπρακτική επιτυχία, μιας και το κοινό στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, αρέσκεται σε αυτού του είδους τις φανφαρόνικες αμερικανιές, όπως αποκαλύπτει και το μέτριο τρέιλερ. Πρεμιέρα στις 11 Δεκεμβρίου.

Δεν είναι τυχαίο, που όλα τα προαναφερόμενα hints, οδηγούν σε ένα και μοναδικό πρόσωπο, τον Adam Sandler, που έχει βρει το κόλπο, δυο - τρεις φορές τον χρόνο, να μας απασχολεί με τις, ο Θεός να τις κάνει κωμικές του εμπνεύσεις. Εδώ υποδυόμενος τον αέρινο πιστολέρο, Τόμμυ Στοκμπερν, τον επονομαζόμενο και Λευκό Μαχαίρι, με ρίζες από Ινδιάνικη φυλή, θα αναζητήσει τα πέντε αδέλφια του, που υποδύονται οι Terry Crews, Taylor Lautner, Rob Schneider, Luke Wilson και Jorge Garcia. Μαζί τους ο Nick Nolte, μα και οι Steve Buscemi, Steve Zahn, David Spade, Danny Trejo και Will Forte, εμφανίζονται σε μικρούς περιφερειακούς ρόλους.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Hotel Transylvania 2	Feelgood Ent.	1	129	45.815	56.824
2	Crimson Peak	UIP	1	59	26.102	26.102
3	Pan	Tanweer	1	132	17.185	17.185
4	Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και Ο Κοντός	Seven Spentzos	1	57	12.264	12.264
5	Black Mass	Tanweer	2	52	24.139	52.103
6	Ο Αστακός	Feelgood Ent.	1	8	11.005	11.005
7	Burnt	Odeon	1	26	8.807	8.807
8	Minions	UIP	5	52	8.564	262.698
9	Youth	Odeon	2	10	7.489	20.430
10	The Intern	Tanweer	3	25	7.108	60.873

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Κορίτσι πάρε τ' όπλο σου. Μετά από αμέτρητους κόπους και βάσανα, επιτέλους το ταλαιπωρημένο πρότζεκτ Jane Got A Gun, βρίσκει τον δρόμο του προς την σκοτεινή αίθουσα. Το γουέστερν που υπογράφει σκηνοθετικά ο Gavin O'Connor, δημιουργός των Miracle, Pride & Glory και Warrior, βασισμένος σε σενάριο του Brian Duffield (Insurgent) αφού ξεπέρασε τα διαρκή προβλήματα που αντιμετώπιζε με την χρηματοδότηση του, εντέλει ολοκληρώθηκε και απέκτησε και τρέιλερ, που διαλαλεί την κυκλοφορία του στις αίθουσες, κάπου στα μέσα του Φεβρουαρίου του 2016. Αφού ο παράνομος άντρας της επιστρέψει στο σπίτι, έχοντας δεχτεί οκτώ σφαίρες, με συνέπεια η ζωή του να βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, η φοβισμένη Τζέιν, θα ζητήσει την αρωγή ενός πρώην εραστή της και προκειμένου να την βοηθήσει να αντιμετωπίσει τους ενδεχόμενους κινδύνους που πρόκειται να ακολουθήσουν. Και πραγματικά, τόσο η συμμορία του συζύγου της, όσο και οι απεσταλμένοι από τον νόμο ανθρωποκυνηγοί, σύντομα θα ζυγώσουν την φάρμα της Τζέιν, επιθυμώντας να αποτελειώσουν τον άνθρωπο της, αλλά και να αφανίσουν την περιουσία του. Ενδεχόμενα η Weinstein Company να αναλάβει και την διανομή της ταινίας στην Αμερική - στην Γαλλία την έχει ήδη η Mars Distribution - κάτι που σίγουρα θα ανεβάσει και την εισπρακτική της πορεία στα γκισέ.

Άλλωστε η πρωταγωνίστρια Natalie Portman, που υποδύεται το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, είναι ένα από τα πιο εμπορικά αστέρια στον πλανήτη Χόλιγουντ, πόσο μάλλον όταν εδώ περιστοιχίζεται από δυνατούς συμπαραστάτες στους περιφερειακούς ρόλους, όπως ο Joel Edgerton, ο Ewan McGregor, ο Rodrigo Santoro, o Boyd Holbrook και ο Noah Emmerich. 

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Φεβρουαρίου 2016 από την Odeon