Movies Ltd

Η αλήθεια χάθηκε στην σκόνη! Έγινε ευρέως διάσημος ως ο σεναριογράφος του (υπερεκτιμημένου) Zodiac, ενώ ακολου΄θως φρόντισε το σκριπτ τόσο των ριμπούτ του Spider-Man, όσο και κάποιων δεύτεροκλασσάτων περιπετειών, όπως το The Losers και το White House Down. Ο James Vanderbilt θεώρησε σκόπιμο να κάνει κι αυτός την μετάβαση από την συγγραφή στην σκηνοθεσία κι αυτή του η απόφαση είχε σαν αποτέλεσμα την ταινία με τον τίτλο Truth, που κατηγοριοποιείται στο genre του πολιτικού δράματος. Η ανεξάρτητη αυτή παραγωγή στηρίζεται στο βιβλίο των απομνημονευμάτων της Μαίρη Μέιπς, Truth And Duty και αναφέρεται στα κατορθώματα της διάσημης ρεπόρτερ του τηλεοπτικού καναλιού CBS, όπως και του εξίσου διάσημου συνεργάτη της Νταν Ράτνερ, που οδήγησαν στην αποκάλυψη των φρικαλεοτήτων που έλαβαν χώρα στην φυλακή του Άμπου Γκράιμπ. Οι αποκαλύψεις που θα αγγίξουν ακόμη και τον ίδιο τον πρόεδρο των ΗΠΑ, θα σκάσουν σαν βόμβα στα χέρια τους, με συνέπεια η θέση τους στο δίκτυο να τεθεί σε διαθεσιμότητα, αλλά συνάμα να ταρακουνηθεί συθέμελα ολάκερη η προεκλογική εκστρατεία των υποψηφίων για την κορυφαία θέση στον Λευκό Οίκο. Το τρέιλερ είναι αποκαλυπτικό για το ύφος που πρόκειται να ακολουθήσει το θρίλερ στην αφήγηση του, κάτι που αναμένεται να επιβεβαιωθεί από τις 16 Οκτωβρίου 2015, όταν η Αλήθεια θα κάνει την επίσημη εμφάνιση της στις αμερικάνικες αίθουσες.

Σαν σε ρεπρίζ από τα παλιά, τα πολύ παλιά όμως, τον ρόλο του βετεράνου δημοσιογράφου - παραγωγού, κρατά ο γηρασμένος τελευταία Robert Redford, ενώ το δεξί του χέρι σε κάθε επικίνδυνη δημοσιογραφική αποστολή, υποδύεται η μία και μοναδική Cate Blanchett. Τους ρόλους του ενδιαφέροντος καστ μοιράζονται και οι Topher Grace, Elizabeth Moss, Dennis Quaid, Stacy Keach και Bruce Greenwood.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Φεβρουαρίου 2016 από την Seven / Spentzos

Τα πάντα άλλαξαν, σε ένα ανοιγόκλεισμα του ματιού! Αφού ταξίδεψε στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ της γης, αποσπώντας θετικότατα σχόλια και κτίζοντας με σταθερούς ρυθμούς τον μύθο γύρω από το όνομα του, το φιλμ Mustang, ήταν εκείνο που πραγματοποίησε την μεγάλη έκπληξη, εφόσον επιλέχθηκε από την Γαλλική Ακαδημία Σινεμά, ως εκείνο που θα εκπροσωπήσει την χώρα στις μη αγγλόφωνες Οσκαρικές υποψηφιότητες. Η δημιουργία της Deniz Gamze Erguven, με τις τουρκικές ρίζες, που έκανε ντεμπούτο στις Κάννες, ακολουθεί πιστά την μόδα της εποχής του τρικολόρ σινεμά, με τις θεματολογίες να περιστρέφονται συχνά γύρω από την δύσκολη περίοδο της ενηλικίωσης. Επί της παρούσης, πέντε αδελφές μεγαλώνουν σε ένα άκρως περιοριστικό καθεστώς, στα πλαίσια μιας αυστηρών αρχών μουσουλμανικής φαμίλιας Τούρκων μεταναστών, που ακολουθεί ακόμη μεσαιωνικές ιδεολογίες οι οποίες απέχουν έτη φωτός από τις προοδευτικές της Δύσης. Το ντεμπούτο της νεαρής σκηνοθέτιδας, που σημειωτέον επικράτησε του Παλμ Ντορ Dheepan, αναμένεται να κυκλοφορήσει στις περισσότερες διεθνείς αγορές περί τα μέσα του Νοέμβρη.

Είναι πολύ λογικό τα νεαρά κορίτσια που συνθέτουν το ανήλικο καστ, να μην είναι ιδιαίτερα γνωστά στο διεθνές σινεφίλ κοινό, για την ιστορία πάντως τις πέντε καταπιεσμένες να μεγαλώσουν πίσω από τα κιγκλιδώματα αδελφούλες, υποδύονται οι Günes Sensoy, Doga Zeynep Doguslu, Elit Iscan, Tugba Sunguroglu και Ilayda Akdogan.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ακόμη δεν έχει σηκωθεί ψηλά ο κουρνιαχτός που αρχικά σήκωσε στις Κάννες και το Τορόντο στην πρώτη του προβολή, το πολυαναμενόμενο The Lobster και ο πιο ονομαστός Έλληνας σκηνοθέτης της εποχής μας Γιώργος Λάνθιμος, έχει βάλει μπροστά το επόμενο δημιουργικό του πλάνο, που καθώς φαίνεται θα συμπεριλαμβάνει και πάλι σημαντικές σταρικές εκπλήξεις. Κι αυτό διότι καθώς φαίνεται, στην ταινία The Favourite, που ο ντιρέκτορας του Κυνόδοντα έχει ήδη σε στάδιο pre production, αναμένεται να συναντηθούν σπουδαία και μεγάλα ονόματα του επιπέδου της Kate Winslet, της Emma Stone αλλά και της πρωταγωνίστριας του Αστακού, Victoria Colman. Το φιλμ που το σενάριο του υπογράφουν οι Deborah Davis και Tony McNamara, παρακολουθεί τις πολιτικές ζυμώσεις που λαμβάνουν χώρα πίσω από το παρασκήνιο, ενόσω την Αλβιόνα βασιλεύει η Βασίλισσα Άννα, η τελευταία μονάρχης της δυναστείας των Στιούαρτ. Χρονικά η υπόθεση μας ταξιδεύει στα τέλη του 17ου και αρχές του 18ου αιώνα, εποχή που την διακυβέρνηση της χώρας θα αναλάβει η νεαρή και άμαθη Άννα, την οποία στο φιλμ θα υποδυθεί η Colman. Η πολυβραβευμένη Winslet αναμένεται να ερμηνεύσει την Σάρα, Δούκισσα του Μάρλμπορο, ενώ η Stone θα κρατήσει τον ρόλο της Άμπιγκέιλ Μάσαμ, στενή συνεργάτιδα και φίλη της Σάρα, που θα αναλάβει θέση κλειδί, στην Αυλή που περιβάλλει την Βασίλισσα. Πάντως η πλοκή του καινούργιου έργου του Λάνθιμου, ελάχιστα θυμίζει ως θεματολογία τις προηγούμενες ταινίες του, αυτό όμως δεν σημαίνει πως υστερεί είτε σε ενδιαφέρον, είτε σε κοινωνικό βάθος και προβληματισμό, στοιχεία που ποτέ δεν απουσιάζουν από την ματιά του χαρισματικού κι ελπιδοφόρου σκηνοθέτη.

του Denis Villeneuve. Με τους Emily Blunt, Benicio del Toro, Josh Brolin, Victor Garber, Jon Bernthal, Daniel Kaluuya, Jeffrey Donovan, Raoul Trujillo, Julio Cedillo

Ακήρυχτος Πόλεμος!

του zerVo (@moviesltd)

Οι ρίζες της λέξης είναι Εβραϊκές, αφού κατά τις πρώτες Μετά Χριστόν δεκαετίες χρησιμοποιήθηκε για να χαρακτηρίσει εκείνη την φράξια των αποσχισμένων ζηλωτών, που επιχείρησαν αντάρτικο, ένοπλο αγώνα κατά των Ρωμαίων και των συνεργατών τους, στις κατεχόμενες επαρχίες της Ιουδαίας. Ιστορικά οι πράξεις αυτές, καταγράφονται ως οι πρώιμες περιπτώσεις προμελετημένων δολοφονιών, παρότι τα κίνητρα των δραστών - που συνήθως κτυπούσαν με μαχαίρι το υποψήφιο θύμα τους και κατόπιν εξαφανίζονταν - κατ' αυτούς είχαν ως βάση την αντιστασιακή πάλη. Στις μέρες μας με τον όρο Sicario, στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, χαρακτηρίζεται ο στυγνός Εκτελεστής...

Μάχιμη και άφοβη ακόμη και να αναλάβει το μεγαλύτερο ρίσκο εν ώρα υπηρεσίας, η Κέιτ Μέισερ, επίλεκτο στέλεχος του FBI, ευρισκόμενη καθημερινά μπροστά σε μακάβριες σκηνές μαζικών φόνων, νιώθει πως βρίσκεται παγιδευμένη σε έναν πόλεμο, που δυστυχώς για εκείνη, το πρόσωπο του εχθρού είναι θολό κι αδιευκρίνιστο. Μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να αποκαλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα για την ταυτότητα εκείνων που κρύβονται πίσω από τα βίαια αιματοκυλίσματα στον Νότο της πολιτείας της Αριζόνα, θα της δοθεί την στιγμή που η Υπηρεσία της, θα της ζητήσει την εθελοντική της συμμετοχή, στην ριψοκίνδυνη αποστολή μεταφοράς ενός σημαντικού μάρτυρα, από τα εδάφη του Μεξικό, στην αμερικάνικη επικράτεια, προς περαιτέρω ανάκριση.

Μια αποστολή που ανεπιφύλακτα θα αποδεχθεί, συνοδεύοντας τους κρατικούς λειτουργούς Αλεχάντρο Γκίλικ και Ματ Γκρέιβερ, έμπειρους και μπαρουτοκαπνισμένους πολέμιους των πανίσχυρων Μεξικάνικων καρτέλ διακίνησης ηρωίνης. Η πραγματικότητα όσο οι ώρες κυλούν θα είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη που περίμενε η ενθουσιώδης ντετέκτιβ, αφού σύντομα θα αντιληφθεί πως οι Αρχές την χρησιμοποιούν σαν πιόνι συγκάλυψης των ανήθικων μεθόδων δράσης τους.

Δεν απαιτείται πολύς χρόνος για να εισέλθει ο θεατής στο νοσηρό κλίμα με το οποίο το φιλμ περιβάλλει το συγκλονιστικό του στόρυ, αφού από την καθηλωτική Fincherική εισαγωγή, θα εισέλθει σε έναν κόσμο, που το ψέμα, η εκμετάλλευση, το μίσος και το πάθος για εκδίκηση βασιλεύουν, υποτάσσοντας την θέληση για τίμιο αγώνα, κατά πως τα λέει το φιρμάνι to protect and to serve, που καλά έχει αποστηθίσει η νεότερη Clarice Starling. Μέσα από την άβγαλτη - ακόμη κι αν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής αντιμέτωπη με λουτρά αίματος - ματιά της, ξετυλίγεται το κουβάρι μιας υπόθεσης μυθοπλαστικής μεν, που θα μπορούσε να λάβει χώρα καθημερινώς, πλάι στην λεπτή διαχωριστική γραμμή, που τέμνει τον καλό κι αγαθό (?) Βορρά, από τον βουτηγμένο στην διαφθορά και την παρανομία Νότο.

Ο τρόμος που κυριαρχεί από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο, δεν σιγεί στιγμή, αντιθέτως καθώς η κάμερα ταξιδεύει διαρκώς ένθεν κακείθεν της συνοριακής γραμμής, μέσα και από κάποιες καταπληκτικές εναέριες λήψεις, που δεν θα έλεγα αντιγράφησαν, αλλά θύμισαν το La Isla Minima, παραμένει σε διαρκή υψηλά επίπεδα, μην αφήνοντας την πλατεία να χαλαρώσει. Με το πέρασμα του χρόνου, το γκρέμισμα των κίβδηλων προσωπείων και την αποκάλυψη του (και με προσωπικό κίνητρο) του σκοπού που έχει ο κάθε συμμετέχοντας στην αποστολή, εισερχόμαστε για τα καλά στον χώρο του καλοστημένου αγωνιώδους θρίλερ, που ολοκληρώνεται με ένα λυτρωτικό, όσο και αποτρόπαιο πιστολίδι στα έγκατα της γης, στο ημίφως και την σκόνη, εκεί που οι άνθρωποι σχηματικά μετατρέπονται σε ερπετά και δεν υπάρχει ίχνος της περιβόητης λογικής, που διαχωρίζει το είδος μας από τα άλογα υπόλοιπα.

Είναι η στιγμή που η μαεστρική μπαγκέτα του σκηνοθέτη, καλείται να κρατήσει τα γκέμια και να μην εκτροχιαστεί αφηγηματικά και να διατηρήσει τον στόχο του, στέλνοντας ένα παραπάνω μήνυμα από το απλούστατο και το γνώριμο, των όσων απίθανων και τρομακτικών συμβαίνουν στις εκατέρωθεν όχθες του μολυσμένου Ρίο Γκράντε. Ο Καναδός Denis Villeneuve, στο δημιουργικό του παρελθόν, ουδέποτε έχει απογοητεύσει το κοινό του. Και για να κάνω μια πρόβλεψη, πολύ δύσκολα θα καταφέρει το αντίθετο. Μετά από το ενθουσιώδες διεθνές του βήμα με το εφιαλτικό Incendies, εδραιώθηκε στην συνείδηση του κοινού με το ανατριχιαστικής έκβασης Prisoners, για να αποδείξει πως οι ικανότητες του, μπορεί να ξεπεράσουν και τα απλά όρια της κοινής γραμμικής εξιστόρησης με τον Enemy. Εδώ και πάλι, αφήνοντας την φαντασία ελεύθερη να λειτουργήσει και να σκεφτεί κι όχι σερβίροντας την τρέλα στο πιάτο, όπως η Bigelow στο Zero Dark Thirty, αποδεικνύει πως δεν είναι τυχαία ένα από τα πλέον καυτά ονόματα του Πλανήτη Χόλιγουντ, ώστε να του εμπιστευτεί την επαναδιαπραγμάτευση του κινηματογραφικού ορόσημου Blade Runner. Παγίδα λες για τον Κεμπεκουά? Ούτε καν προβλέπω, Piece of cake θα αποδειχτεί και αυτό το πρότζεκτ για τον χαρισματικό Denis...

Όπως και στις προηγούμενες ταινίες του, έτσι κι εδώ, ο φακός του είναι τοποθετημένος στην ψυχή ενός και μοναδικού προσώπου, που αντιμετωπίζει την αναστάτωση με άγνοια τόσο του αληθινού κινδύνου, όσο και της πραγματικότητας στην ασύμμετρη σκακιέρα - πεδίο της μάχης. Η μεγάλη έκπληξη είναι που αυτή ακριβώς η πληθώρα συναισθημάτων, πηγάζει μέσα από την μορφή της Emily Blunt, της επικίνδυνα γοητευτικής Λονδρέζας, που έχει διανύσει ολάκερη την ερμηνευτική λεωφόρο, από την εποχή που χαμογελούσε άναρθρα ως γραμματέας της La Streep στην Prada. Σε πλήρη αντίθεση από εκείνο το κομψό και καλόγουστο κορίτσι, η Εγγλέζα εδώ μεταλλάσσεται σε νευρώδη, μυώδη και αγέλαστη πράκτορα, που βγάζει ένα ολόκληρο δίωρο μέσα στο ίδιο ελεεινό και βρώμικο φανελάκι, αδιαφορώντας, παρακινούμενη από το πάθος της, ακόμη και για τις στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής (όπως την καρφώνει και ο όχι τόσο funny, παρτενέρ της). Η Blunt κατορθώνει να βγάλει μέσα από τα υπέροχα σχηματισμένα, θαλασσινά της μάτια, διαδοχικά και ανατρεπόμενα feelings, που πάντοτε έχουν σαν αφετηρία τους κανόνες αρχής που διδάχτηκε στο Κουάντικο και δεν συνάδουν με εκείνους των κομπανιέρων της. Προσφέροντας την με διαφορά ποιοτικότερη στιγμή της (όχι μικρής) της καριέρας, παίρνοντας υποστήριξη από τους ρολιστικούς δαίμονες Del Toro και Brolin, που με ευκολία αναπλάθουν, υπάρχοντες στο πορτφόλιο τους χαρακτήρες.

Για πες: Πέρα από τον υπάρχοντα και διαρκή πόλεμο, που έχει σαν θύματα του συνήθως φουκαράδες που ονειρεύονται μια καλύτερη τύχη στην Γη της Επαγγελίας, υπάρχει ακόμη ένας, μέσα στις ίδιες τις τάξεις της Υπερδύναμης, όπως με σαφήνεια και θάρρος τονίζει ο Villeneuve. Εκεί που τα πανέτοιμα για κάθε πρόκληση γεράκια, δεν διστάζουν να θυσιάσουν τους τίμιους αμνούς, ώστε να αποκτήσουν άλλοθι για τις ανίερες πράξεις τους.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Σεπτεμβρίου 2015 από την Seven / Spentzos

Καλά, (κι) εσύ έφυγες νωρίς...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Sex and drugs and rock'n'roll...

Όσοι λένε πως ασχολούνται με τη μουσική δεν υπάρχει περίπτωση να μην γνωρίζουν τον Jimi Hendrix. Έναν βιρτουόζο της ηλεκτρικής κιθάρας, αναγνωρισμένο από τους πάντες ως ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών στο συγκεκριμένο μουσικό όργανο. Με τρία όλα κι όλα άλμπουμ στην καριέρα του, μιας που η ζωή του τερματίστηκε βίαια σε ηλικία μόλις 27 ετών, πρόλαβε και έλαμψε ως διάττοντας αστέρας, ως πυρωμένη λάβα που άλλαξε τα πάντα στο διάβα της στο χώρο της μουσικής και μετά απλά έπαψε να καίει.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου για την ταινία 12 Years A Slave, John Ridley (στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί στην καριέρα του), υπογράφει εδώ και το σενάριο και τη σκηνοθεσία. Επικεντρώνεται σε έναν χρόνο από τη ζωή του Jimi Hendrix – τον χρόνο εκείνο που τον οδήγησε από τα καλντερίμια της αγνόησης από τους πάντες στο πλατύσκαλο της επιτυχίας. Τον δείχνει σε σχέση με δύο γυναίκες που τον επηρέασαν. Και βέβαια, τον δείχνει να δημιουργεί. Εδώ, θα πρέπει να επισημάνουμε κάτι πολύ σημαντικό: στην ταινία δεν ακούγεται κανένα τραγούδι του Hendrix, καθώς το Ίδρυμα που διαχειρίζεται τα δικαιώματά του, δεν έδωσε την άδεια στους δημιουργούς του φιλμ. Οπότε, ό,τι ακούγεται είναι διασκευές, που έτσι κι αλλιώς έπαιξε ο Hendrix ή τραγούδια άλλων δημιουργών. Το φιλμ προφανώς θα κέρδιζε περισσότερες εντυπώσεις αν ακούγονταν σε αυτό ύμνοι όπως το «Hey Joe» και το «All Along the Watchtower»...

Η υπόθεση: 1966. H Linda Keith, γκρούπι του Keith Richards των Rolling Stones, ανακαλύπτει σε ένα καταγώγιο τον 24χρονο κιθαρίστα, Jimi Hendrix. Εντυπωσιασμένη από το ταλέντο του, πείθει τον μπασίστα των Animals, Chas Chandler, να γίνει ο μάνατζέρ του. Ο Chas δέχεται και με τη σειρά του πείθει τον Hendrix να τον ακολουθήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο, προκειμένου να τον οδηγήσει στο πάνθεον της rock'n'roll μουσικής. Στο Λονδίνο ο Jimi γνωρίζει μερικούς από τους μουσικούς του ήρωες, όπως τον Eric Clapton, συναντά την, επίσης γκρούπι, Kathy Etchingham, με την οποία δημιουργεί μιαν εκρηκτική σχέση, ηχογραφεί και γίνεται ροκ σταρ! Και το 1967 συμμετέχει με το συγκρότημά του, τους Jimi Hendrix Experience, στο φεστιβάλ του Μοντερέι, το μεγαλύτερο μουσικό φεστιβάλ στον κόσμο εκείνη την εποχή, κάτι που του ανοίγει το δρόμο της αναγνώρισης και στις ΗΠΑ.

Η άποψή μας: Τούτη η ταινία δεν αποτελεί κλασική βιογραφία, καθώς εστιάζει σε έναν μόνο χρόνο από τη ζωή του Jimi Hendrix και δεν εξετάζει όλη του τη ζωή. Επίσης, δεν αποτελεί κλασική βιογραφία αμερικάνικου τύπου, μιας που η λογική «from zero to hero» δεν ακολουθείται από τον σκηνοθέτη. Δεν έχουμε δραματικές σκηνές γεμάτες ένταση ούτε σε κάποιο σημείο νιώθουμε ότι τα πάντα κρέμονται από μία κλωστή, έτσι, για να μπορούν να χειροκροτήσουν οι θεατές μετά την «νίκη» του ήρωα. Ο Ridley κινηματογραφεί αρτίστικα. Η σκηνοθεσία του έχει ράθυμο ρυθμό. Οι εικόνες μπαίνουν η μία μέσα στην άλλη, υπάρχουν σκηνές όπου το μοντάζ παρασύρει τον θεατή, ίσως και να τον μπερδεύει, καθώς «μπολιάζει» στιγμιότυπα μέσα στο φιλμικό σώμα. Υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες ατάκες. Υπάρχουν σκηνές κιθαριστικής επίδειξης με τα (υποτιθέμενα) σόλο του Hendrix να δονούν την κινηματογραφική αίθουσα. Και ο Andre Benjamin των Outkast δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία στον βασικό ρόλο. Κι ας περνάει πάνω από 15 χρόνια τον Jimi Hendrix, που αποτυπώνει η ταινία.

Όσοι δεν ξέρουν και πολλά για τον Jimi Hendrix ευκαιρία είναι να δουν την ταινία και να μάθουν. Για τον άνθρωπο που πέρα από τη μουσική ιδιοφυΐα που ήταν, είχε να διαχειριστεί τη φτώχεια του, την κακή σχέση με τον πατέρα του, τον ρατσισμό και την έξη του στο αλκοόλ και τις ουσίες. Ενδιαφέρουσα ταινία, σε ένα κινηματογραφικό είδος, πάντως, που στην Ελλάδα δεν έχει ιδιαίτερη πέραση...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Σεπτεμβρίου 2015 από την Weird Wave

των Kyle Balda, Pierre Coffin. Με τις φωνές των Sandra Bullock, Jon Hamm, Michael Keaton, Allison Janney, Steve Coogan, Jennifer Saunders, Pierre Coffin

Μπανάνα!

του zerVo (@moviesltd)

Δεν υπάρχει περίπτωση να στρίψεις κάπου το βλέμμα και να μην τα πετύχεις μπροστά σου. Η δημοτικότητα τους, αναμένεται εντός ολίγου να ξεπεράσει, αν δεν το έχει ήδη κάνει, ακόμη κι εκείνα τα λατρεμένα Στρουμφάκια, Δίχως μάλιστα να αποτελούν κανένα εικαστικό επίτευγμα, ένα απλούστατο κατακίτρινο αυγουλάκι είναι η κοψιά τους, με ένα ή δύο τεράστια μάτια στο συμπλήρωμα τους και μια τζιν φόρμα εργασίας το ντύμα τους, αλλά για έναν παράξενο λόγο, έχουν γίνει αγαπητά σε όλους, ακόμη κι αν ουδέποτε μέχρι τώρα είχαν κάποια ολοδικιά τους ταινία ή έστω τηλεοπτική σειρα. Ε, τώρα όμως έφτασε επιτέλους η ώρα τους.

Από τις πρώτες ώρες του κόσμου - του οποίου πιθανότατα και να προυπήρξαν - τα μικροσκοπικά πλασματάκια Μίνιονς, είχαν ένα και μοναδικό σκοπό: Να υπηρετούν πιστά, τον πιο σημαντικό κακό της εποχής τους. Από τους προϊστορικούς δεινόσαυρους, μέχρι τον μεσαιωνικό Κόμη Δράκουλα και από τον Αιγύπτιο Φαραώ έως τον πολεμοχαρή Ναπολέοντα, τα φασαριόζικα, αλλά και πάντοτε ομαδικώς κινούμενα τερατάκια, θα κάνουν το παν, προκειμένου να ευχαριστήσουν τον αφέντη τους, ακόμη κι αν πάντοτε η παρέα τους, του φέρνει γρουσουζιά και ατυχία. Ταλαιπωρημένα που κάθε τρεις και λίγο αναζητούν καινούργιο μπος για να αντικαταστήσουν τον εξαιτίας τους...μακαρίτη, θα βρουν απάγκιο σε σπηλιά, κάπου στον πολικό Βορρά κι εκεί θα επιθυμήσουν να φτιάξουν το μικρό τους βασίλειο, μακρυά από κάθε ίχνος πολιτισμού. Έλα όμως που την αρχική ευφορία, σύντομα θα αντικαταστήσει η βαριεστημάρα από την πλήρη απουσία κακίστρου αφεντικού...

Τρία από τα μυριάδες, τα πιο ηρωικά και ατρόμητα, θα πάρουν την γεμάτη ρίσκο απόφαση να ταξιδέψουν μέχρι την άκρη του κόσμου αναζητώντας εξείνον που θα θελήσει να τα πάρει υπό την εποπτεία του. Ο έξυπνος Κέβιν, ο βαριεστημένος Στιούαρτ και ο αυθόρμητος Μπομπ, θα τραβήξουν με κάθε μέσο, τον μακρύ δρόμο ίσαμε την Νέα Υόρκη και το Ορλάντο, εκεί που θα πληροφορηθούν πως το υπ αριθμόν 1 διαβολικό πρόσωπο σήμερα, ακούει στο όνομα Σκάρλετ Όβερκιλ, ζει στο Λονδίνο και σαν σκοπό της ζωής της έχει βάλει, να αποσπάσει από την βασίλισσα το στέμμα, κάνοντας συνάμα δικό της τον μοναρχικό θρόνο...

Βρισκόμαστε κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 60, περίοδο που διάλεξαν οι σεναριογράφοι του πρώτου αυτόνομου Minions φιλμ, να τοποθετήσουν το στόρι, προκειμένου να δέσει και με εκείνο των Despicable Me 1 και 2 τρόπον τινά και να μην υπάρχουν τέτοιου είδους ασυνέχειες. Συνεπώς το πρώτο στοιχείο που γίνεται αντιληπτό στην σατιρική αναφορά του σκριπτ, είναι κάποιες εμφανείς μπηχτές για το πολιτικό γίγνεσθαι της εποχής, προς τα πρόσωπα τόσο του Προέδρου Νίξον ή της Βασιλίσσης Ελισάβετ, που είτε λίγο, είτε περισσότερο, δρασκελίζουν την πολύχρωμη οθόνη. Οι έξυπνες και ευρηματικές αυτές στιγμές είναι αφάνταστα περιορισμένες σε ένα εύρος ενενήντα λεπτών, που διαρκεί το φιλμ για να τραβήξουν πάνω τους την ματιά του πιο ενήλικα θεατή, ο οποίος κάπου εκεί στο δεκάλεπτο θα νιώσει τον κατακίτρινο χαμό να βαραίνει, ελλείψει της οποιαδήποτε καινοτομίας ή πρωτοτυπίας.

Το animation της ραγδαία ανερχόμενης Illumination Entertainment στο σκίτσο του δεν διακρίνεται από την τελειότητα αντίστοιχων υπερπαραγωγών της Pixar ή της Disney (ούτε καν της Dreamworks). Το κυριότερο όμως είναι που η ιστορία από ένα σημείο και κατοπινά, οδηγείται σε ένα ξέφρενο και ακατάπαυστο πανδαιμόνιο, πέριξ της Βρετανικής πρωτεύουσας, εκεί που τα Μίνιονς αλλάζουν στάση και αφεντικά ανά δευτερόλεπτο σχεδόν, μέχρι να έρθει το φινάλε και να κουμπώσει το παρόν, μέτριο σε αφήγηση και πλοκή κινούμενο σχέδιο, με το ορίτζιναλ του, από το οποίο ξεπήδησε.

Για πες: Κακά τα ψέματα όμως. Το (πολύ) ανήλικο τάργκετ γκρουπ στο οποίο απευθύνεται η ταινία, μια χαρά θα διασκεδάσει με τα καμώματα των αυγούλινων φίλων του, που στην παιδιάστικη ματιά του θα τους φανεί ως ένα διαρκές και χοροπηδηχτό θορυβώδες πάρτυ. Η τριμελής συμμορία, που πάνω της στρέφει το φως της δημοσιότητας πέραν του συνόλου, κάνει τα πάντα για να ακολουθήσει την Μαρξιστική κωμική σλάπστικ λογική και διόλου άσχημα το πετυχαίνει, χάρη στην αφέλεια και στην κάπως γιαπωνέζικη λαλιά του. Σύμφωνοι, Toy Story ή Shrek δεν είναι ούτε πρόκειται ποτέ να γίνει η αυτόνομη περίπτωση των Minions. Ας εμπιστευθούμε όμως την ματιά των σινεφίλ πιτσιρίκων που τα έχουν τα κιτρινούλια τόσο ψηλά και ας τους κάνουμε την χάρη, έστω να τα συνοδεύσουμε - σαν παιδιά κι εμείς - στην σκοτεινή αίθουσα!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Σεπτεμβρίου 2015 από την UIP

Η κοπέλα του πίνακα! Με μια καινούργια ταινία, σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα από την προηγούμενη, ο αναγνωρισμένος Έλληνας σκηνοθέτης Νίκος Παναγιωτόπουλος, επιχειρεί να σταματήσει την φθίνουσα πορεία της δημιουργικότητας του κατά την τελευταία δεκαετία. Ένα φιλμ που όπως υποστηρίζει στο ολίγων δευτερολέπτων τρέιλερ, η μπράντα που έχει αναλάβει την διανομή, πρόκειται για μια κωμωδία μυστηρίου, ομάζ στο έργο των Αδελφών Μαρξ. Τι ακριβώς μας επιφυλάσσει αυτό το παράξενο μείγμα των ειδών από τον βετεράνο δημιουργό στο κάπως πομπώδους τίτλου Η Κόρη του Ρέμπραντ? Στους κήπους μιας έπαυλης της πρωτεύουσας (φαντάζομαι, ο ΝΠ δεν κάνει χωρίς την αγαπημένη του πόλη) διασκεδάζει το σύνολο της αριστοκρατικής κοινωνίας της Αθήνας. Μια γιορτή που την ρουτίνα της θα σπάσει η απώλεια (?) ενός μοναδικού και ανεκτίμητης αξίας πίνακα του διάσημου Ολλανδού ζωγράφου. Αστυνομική η πλοκή, που πασπαλισμένη με έντονα κωμικά στοιχεία επιχειρεί μια καυστική ανάλυση του κοινωνικού γίγνεσθαι της περιόδου που ζούμε. Στις 10 Δεκεμβρίου 2015 αναμένεται η επίσημη πρεμιέρα στους κινηματογράφους μας του έργου, που εκ πρώτης τουλάχιστον όψης, προβάλλει ένα κάποιο ενδιαφέρον.

Αμέτρητα τα γνωστά ονόματα που συμμετέχουν στο καστ, που στο σύνολο του πάντως, φαντάζει για ότι νάναι. Και ηθοποιοί συμπεριλαμβάνονται με τουλάχιστον αξιοπρεπή πορεία στο σινεμά, όπως ο Γιάννης Μπέζος και ο Δημήτρης Πιατάς και μαϊντανοί σαν τον Λαζόπουλο ή την Ματσούκα και νεότερα πρόσωπα του πιο φρέσκου ελληνικού κινηματογράφου, σαν την Καλτσίκη και τον Στάνκογλου, μα και η κούκλα μεν, μα παντελώς ατάλαντη ερμηνευτικά Δούκισσα Νομικού, στην δεύτερη συνεχόμενη συνεργασία της με τον Κύριο Νίκο, μετά την Λιμουζίνα. Κάπου διάβασα πως ρόλο κρατά και σεξοβόμβα κουνελάκι του Playboy, φαντάζομαι όμως πως πρόκειται για τρολ...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Δεκεμβρίου 2015

Τι θα συνέβαινε αν δεν είχες τίποτα να χάσεις, παρά μόνο το μυαλό σου? Αφού υπηρέτησε την 7η τέχνη από το πόστο του κινηματογραφιστή σε φιλμς όπως Kill Your Darlings, The Skeleton Twins και Frozen River ο Reed Morano, αποφάσισε να πάρει τον δρόμο της σκηνοθεσίας, όπως έκαναν στο παρελθόν - συνήθως με απογοητευτικό αποτέλεσμα είναι η αλήθεια - αμέτρητοι συνάδελφοι του. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με την ταινία Meadowland, μια ανεξάρτητη παραγωγή που προβλήθηκε για πρώτη φορά στο φεστιβάλ της Tribeca και που επεξεργάζεται στην κεντρική της ιδέα, την τραγωδία που βιώνει ο ανθρώπινος νους, όταν έρχεται αντιμέτωπος με την ανείπωτη απώλεια. Κάτι που συνέβη στην περίπτωση του ζευγαριού της Σάρα και του Φιλ, που ο καθένας από την μεριά του παλεύει με όλες του τις δυνάμεις να αντεπεξέλθετε από το ισχυρό σοκ. Πολύ βαρύτερης μορφής η κατάσταση εκείνης, που πλέον αντιμετωπίζει επικίνδυνες περιστάσεις, πέφτοντας ολοένα και περισσότερο μέσα στην δίνη του παρανοϊκού της ονείρου. Το τρέιλερ δεν είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό για ότι συμβαίνει στο σενάριο, ενός φιλμ που αναμένεται να κάνει την επίσημη πρώτη του στις αμερικάνικες αίθουσες στις 16 Οκτωβρίου 2015.

Η πάντοτε κούκλα και εντυπωσιακή Olivia Wilde, για ακόμη μια φορά δεν διστάζει να τσαλακώσει την ομορφάδα της υποδυόμενη την γυναίκα που έχει κατακερματιστεί ψυχικά, ενώ ο Luke WIlson, πάντα αξιόλογος στέκει στο πλευρό της ως συμβίος. Το καστ ολοκληρώνουν ικανότατοι ρολίστες όπως οι Giovanni Ribisi, Elizabeth Moss, Ty Simpkins, John Leguizamo, Kevin Corrigan αλλά και η Juno Temple.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Τόσο συγκλονιστική, τόσο δυναμική, τόσο απίστευτη, μα πέρα για πέρα αληθινή! Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Michael Lewis, του ίδιου που εμπνεύστηκε δηλαδή τις περιπτώσεις των Moneyball και The Blind Side, είναι η υπόθεση του The Big Short, φιλμ που αναμένεται να παίξει σημαντικότατο ρόλο στις επερχόμενες Οσκαρικές βραβεύσεις. Στο τιμόνι του φιλμ, βρίσκεται ο Adam McKay των Anchorman και είναι λογικό να περνά την γλαφυρή και σατιρική του άποψη σε πλάνα που έχουν περισσότερο δραματική χροιά, όπως αποκαλύπτει και το ταχύτατο και κοφτό τρέιλερ. Τέσσερις φίλοι, απογοητευμένοι από την στάση των τραπεζών, των μέσων ενημέρωσης και της κυβέρνησης, μπροστά στον φόβο της οικονομικής κατάρρευσης, θα έχουν μια φωτεινή ιδέα. Το μεγάλο Κόλπο, με τεράστιες επενδύσεις που θα προκαλέσουν αναταραχή στο τραπεζικό σύστημα και θα αποκαλύψουν τους κύριους υπευθύνους της δεδομένα αρνητικής κατάστασης. Η Paramount στηρίζει πολλά πάνω στην ταινία, για μια σημαντική καλλιτεχνική και εμπορική πορεία, ρίχνοντας την στην κυκλοφορία αρχικά σε περιορισμένο κύκλωμα στις 11 Δεκεμβρίου και κατοπινά σε ευρεία διανομή στις 23 του ιδίου μήνα.

Το καστ ορίζει την ερμηνευτική συνάντηση της χρονιάς! Από που να ξεκινήσει και που να σταματήσει κανείς. Το μενού περιέχει και Ryan Gosling και Brad Pitt και Christian Bale και Steve Carell. Όπως ακόμη στην περιφέρεια έχει Karen Gillan, Marisa Tomei και Melissa Leo. Εντυπωσιακό!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Ιανουαρίου 2016 από την UIP