Movies Ltd

Ένα κορίτσι, μια πόλη, μια νύχτα, μια μόνο λήψη! Με αμέτρητες δάφνες από το τελευταίο Φεστιβάλ του Βερολίνου, εκεί που διεκδίκησε με αξιώσεις την Χρυσή Άρκτο, έρχεται ένα ιδιαίτερο φιλμ από την Γερμανία, που φέρει τον τίτλο Victoria και συνοδεύεται από τις θετικότατες κριτικές όσων το παρακολούθησαν στην διεθνή του πρεμιέρα. Η ταινία που υπογράφει ο Sebastian Schipper και έχει διάρκεια περίπου δυόμισι ώρες, είναι τραβηγμένο σε μονοπλάνο και μάλιστα όπως υποστηρίζει ο δημιουργός του, δίχως φτηνά τρικ και ειδικά εφέ για να δίνουν αυτή την αίσθηση, αλλά κυριολεκτικά φιλμαρισμένο one shot! Το τεχνικό ετούτο επίτευγμα, δεν είναι ακόμη ένα καταιγιστικό θρίλερ, γύρω από μια ληστεία τραπέζης. Αλλά όπως υπόσχεται η παραγωγή του είναι Η ληστεία τραπέζης ολοζώντανη. Το αρχικό τρέιλερ, φυσικά μονταρισμένο, δεν θα μπορούσε να γίνει άλλωστε και αλλιώς, διαφημίζει ένα εξαιρετικά δομημένο πόνημα, που απλά και μόνο λόγω της ξεχωριστής υφής του, έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον της σινεφίλ κοινότητας. Η Βικτόρια έχει ήδη ανοίξει στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές αγορές και το φθινόπωρο αναμένεται να επεκταθεί και στις υπόλοιπες, συμπεριλαμβανομένης κι εκείνης πέρα του Ατλαντικού.

Νεανικό και όχι γνώριμο στο διεθνές κοινό το ερμηνευτικό τιμ που μοιράζεται τους ρόλους και αποτελείται από τους Laia Costa, Frederick Lau, Franz Rogowski, Max Mauff και Burak Yigit.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Ψεύτικη ζωή! Είναι η ταινία που για φέτος φέρει την βαρύτατη σφραγίδα του Χρυσού Φοίνικα, του κορυφαίου βραβείου του μεγαλύτερου ευρωπαικού κινηματογραφικού θεσμού, του Φεστιβάλ των Καννών. Το Dheepan, ουσιαστικά σηματοδότησε την εκπληκτική ανοδική πορεία, ενός εκ των πλέον χαρισματικών σύγχρονων Γάλλων δημιουργών, του Jacques Audiard, που μέχρι στιγμής έχει καθηλώσει το κοινό του μέσα από φιλμς του επιπέδου Un Prophet και De Rouille Et D'Os. Το νέο αυτό πόνημα του σημαντικού σκηνοθέτη αναφέρεται στην πορεία μιας ετερόκλητης κίβδηλης φαμίλιας, που με ταυτότητα άλλων, θα εκκινήσει από την μακρινή και κάτω από τραγικό καθεστώς Σρι Λάνκα, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στην πλούσια Ευρώπη. Εκτός από την προσαρμογή που καλείται να βρει το αντρόγυνο και το εννιάχρονο παιδάκι που κουβαλούν, μεταξύ τους, θα πρέπει να ξεπεράσουν και τις αντιξοότητες ενός απρόσμενα παράνομου καινούργιου περιβάλλοντος, που πλέον τους φιλοξενεί. Το πρώτο τρέιλερ για μια από τις καλύτερες ταινίες της επόμενης σεζόν, μόλις κυκλοφόρησε από την UGC που θα κυκλοφορήσει επίσημα στην πατρίδα του την Γαλλία στις 26 Αυγούστου 2015 και κατοπινά στις ΗΠΑ από την εκλεκτική Sundance Selects.

Άγνωστοι οι Ασιάτες πρωταγωνιστές που διάλεξε για το έργο του ο Audiard, με το καστ να ορίζουν οι Antonythasan Jesuthasan, Kalieaswari Srinivasan, Claudine Vinasithamby, Vincent Rottiers και Marc Zinga.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Νοεμβρίου 2015 από την Seven Spentzos

Δίδαξε τον κόσμο τι ακριβώς είναι η αγάπη! Βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά που συγκλόνισαν την αμερικάνικη κοινή γνώμη, είναι το δράμα Freeheld, που υπογράφει ο σκηνοθέτης Peter Sollett, δημιουργός του Nick And Norah's Infinite Playlist, στηριγμένος σε σενάριο του Ron Nyswaner (Philadelphia). Είκοσι τρία χρόνια έχει συμπληρώσει στο αστυνομικό σώμα του Νιου Τζέρσευ η υπαστυνόμος Λόρελ Χέστερ και ουδέποτε έχει δώσει την παραμικρή αφορμή συζήτησης για την συμπεριφορά της. Σήμερα όμως, έχοντας διαγνωστεί με καρκίνο σε τελικό στάδιο, θα κληθεί να διεκδικήσει ακόμη και το παραμικρό δικαίωμα στην ευτυχία, επιθυμώντας να περάσει τις τελευταίες ημέρες της ζωής της, επισημοποιώντας την σχέση της με την αγαπημένη της και νεαρότερη της Στέισι Αντρέ. Οι δικαστικές αρχές θα της κλείσουν την πόρτα, σύντομα όμως και με τις λιγοστές της δυνάμεις η Λόρελ, θα αντεπιτεθεί για να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα. Πιασάρικο και ενδιαφέρον το τρέιλερ που μοίρασε η Summit / Lionsgate που αναμένεται να κυκλοφορήσει το φιλμ στις 2 Οκτωβρίου 2015, με πάρα πολλές ελπίδες για μια εξαιρετική εμπορική, ίσως και Οσκαρική πορεία.

Που είναι πιθανόν να σημάνουν έναν κορυφαίο back II back τίτλο για την σπουδαία Julianne Moore, που κρατά τον βασικό και έντονα αβανταδόρικο για τα γούστα της Ακαδημίας ρόλο, με την επίσης εξαιρετική Ellen Page να στέκεται επάξια στο πλευρό της ως η σύντροφος της. Το όμορφα επιλεγμένο καστ συμπληρώνουν ακόμη και οι Steve Carell, Michael Shannon, Josh Charles, Luke Grimes.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Εμπρός της γης οι κολασμένοι!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Αλληλεγγύη vs προκατάληψης, σημειώσατε τι;


Οι παραπάνω είναι κάποιοι στίχοι από το τραγούδι «Love and Pride» των King, ένα από τα μεγάλα σουξέ της δεκαετίας του ’80. Είναι το μοναδικό τραγούδι από το εξαιρετικό σάουντρακ της ταινίας Pride που ακούγεται ολόκληρο σε μια σκηνή, από τις επονομαζόμενες και «filler», από εκείνες δηλαδή όπου συμβαίνουν διάφορα πράγματα σε παράλληλη δράση, που προωθούν την εξέλιξη της ταινίας, χωρίς να είναι δραματουργικά σπουδαίες. Δίνουν ανάσα από την πυκνή ροή, προσφέρουν χαμόγελο, χαλαρώνουν τον θεατή. Και μετά, φτου κι από την αρχή.

Αντικειμενικά μιλώντας, η ταινία δεν είναι κάτι ιδιαίτερο κατασκευαστικά. Ένα crowd pleaser είναι, που λειαίνει τις γωνίες, που κρατάει ισορροπίες, που προσπαθεί να μην τρομάξει τους… νοικοκυραίους, που χρησιμοποιεί όσα κλισέ χρειάζονται για να πετύχει να διασκεδάσει τον θεατή. Αυτό, σε πρώτο επίπεδο. Γιατί, σε δεύτερο επίπεδο, η ταινία είναι απλά σπουδαία σε αυτά που λέει. Ο καπιταλισμός μας έχει χωρίσει σε κουτάκια, σε ομαδούλες, σε γκρουπούσκουλα, να προσπαθούμε να διεκδικήσουμε ο καθένας τα συμφέροντα του, πολεμώντας μεταξύ μας κι όχι ενάντια στον ένα και μοναδικό εχθρό. Συν της άλλης, με τις προκαταλήψεις και τη δυσπιστία πετυχαίνει ακόμα μεγαλύτερο διχασμό, άρα, ακόμα καλύτερο έλεγχο. Γιατί ακόμα και ο πιο τιποτένιος νεοφιλελές καπιταλιστής το ξέρει και θα σας το πει: η ισχύς εν τη ενώσει. Αυτό τρέμουν. Κι αυτό δείχνει τόσο απλά (στο όριο του απλοϊκού) η ταινία. Αλληλεγγύη: αυτό είναι το όπλο μας. Ας το καταλάβουμε πριν είναι πολύ αργά.

Η υπόθεση: Τον Μάρτιο του 1984, η κυβέρνηση Θάτσερ ανακοίνωσε την απόφασή της να κλείσει 20 ανθρακωρυχεία στη Μεγάλη Βρετανία με τελικό στόχο να βγάλει εκτός λειτουργίας συνολικά 70, μιας που, σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της, έπαψαν να είναι προσοδοφόρα. Το Συνδικάτο των Ανθρακωρύχων απάντησε με γενικευμένη απεργία σε όλη τη χώρα – μια από τις μεγαλύτερες απεργίες που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η ανάλγητη κυβέρνηση των Τόρις. Την ίδια χρονιά, στο Gay Pride του Λονδίνου, μια ομάδα ομοφυλόφιλων ακτιβιστών αποφάσισε να μαζέψει χρήματα προκειμένου να υποστηρίξει οικονομικά τις οικογένειες των ανθρακωρύχων που, προφανώς, τραβούσαν ζόρια.

Υπήρχε, όμως, ένα πρόβλημα: το Συνδικάτο… ντρεπόταν να δεχτεί την υποστήριξή τους. Οι ακτιβιστές, όμως, δεν τα παράτησαν. Αγνόησαν και προσπέρασαν το Συνδικάτο και αποφάσισαν να πάνε απευθείας στους ανθρακωρύχους, επιλέγοντας στην τύχη ένα χωριό στα βάθη της Ουαλίας, εκεί που έτσι κι αλλιώς βρίσκονταν συγκεντρωμένα τα περισσότερα ανθρακωρυχεία της χώρας. Χρησιμοποιώντας ως μεταφορικό μέσο ένα βανάκι φτάνουν με τα πολλά στον προορισμό τους. Κι εκεί, οι δύο φαινομενικά εντελώς διαφορετικές κοινότητες, που δεν δείχνουν να έχουν κάτι ουσιαστικά να τις ενώνει, θα δημιουργήσουν ισχυρούς δεσμούς, προφανώς όχι χωρίς κόπο, δυσκολίες και συγκρούσεις.

Η άποψή μας: Δεν ξέρω πως θα γύριζε τη συγκεκριμένη ταινία ο Ken Loach. Φαντάζομαι πως κάποια αφέλεια που εντοπίζεται στο σενάριο κι έχει να κάνει με την πολιτική όπως τη διαχειρίζεται η ταινία, θα εξέλειπε και θα έδινε τη θέση της σε πιο στιβαρή… θέση! Δεν ξέρω πως θα γύριζε τη συγκεκριμένη ταινία ο Gregg Araki. Φαντάζομαι πως δεν θα άφηνε την ευκαιρία να εστιάσει σε ερωτικές περιπτύξεις ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου προκειμένου ακόμα ακόμα και να προβοκάρει και να προκαλέσει αντιδράσεις από ανθρώπους της «σιωπηλής πλειοψηφίας». Όπως και να ’χει, τούτη η πλήρης νοημάτων ταινία, έτσι όπως γυρίστηκε, με τους συμβιβασμούς και τις στρογγυλοποιήσεις της, πέρα από σημαντική αλλά και διασκεδαστική, φαίνεται σήμερα περισσότερο απ’ όλα, αναγκαία!

Αναγκαία, καθώς η καπιταλιστική λαίλαπα καίει σαν λίβας τα σπαρτά, περισσότεροι από ποτέ, αφήνοντας πίσω της μόνον αποκαΐδια, δυστυχία, ανεργία και βεβαίως, υπερσυσσώρευση κερδών για τους έχοντες και κατέχοντες. Η ταξική συνείδηση έχει παραχωρήσει τη θέση της στο λούμπεν, στο δήθεν, στο θεαθήναι και στον εγωισμό. Εγώ να επιβιώσω και οι άλλοι ας ψοφήσουν. Εγώ να αναρριχηθώ για να απολαύσω τα καλά του καπιταλισμού (Τι; Δεν έχει καλά; Μουάχαχαχα!) και οι άλλοι ας φάνε τη σκόνη μου. Εγώ να πατήσω επί πτωμάτων – όλοι έχουν μεταπτυχιακά, γνώσεις, είναι overqualified, πως θα ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι; Ξέρει τι κάνει ο καπιταλισμός: διαίρει και βασίλευε από τη μια και μετά ρίξε και το τυράκι για να οδηγηθεί το ποντίκι στη φάκα. Διαίρει και βασίλευε: αυτός είναι μαύρος, αυτός είναι αδελφή, αυτή είναι ναρκομανής, αυτή είναι αγάμητη αλόγα, αυτός είναι άσχημος, αυτή είναι ρομαντική. Και δώστου να βρίσκουμε καταφύγια στα κοινωνικά δίκτυα και άιντε να τη βρούμε ρε παιδιά, να επικοινωνήσουμε αλλά εκ του ασφαλούς, στην ασφάλεια του σπιτιού μας, πίσω από το πληκτρολόγιο, και ξανά να οργανώσουμε και μια επανάσταση – κατά μόνας!!!

Η ταινία, ακολουθώντας την καλύτερη παράδοση των βρετανικών κωμωδιών με κοινωνικό έρεισμα, όπως πχ το «Άνδρες με τα όλα τους», ακριβώς πάνω σ’ αυτό ποντάρει: χωρίς αγώνα δεν σου χαρίζεται τίποτε. Χωρίς πάλη κανείς δεν θα ενδιαφερθεί για τη δική σου μελαγχολία. Και χωρίς ενότητα και διεκδικήσεις στους δρόμους απλά θα φοράμε σαν κοστούμι τη φυλακή μας, της οποίας οι τοίχοι ολοένα και στενεύουν, ολοένα και μας πιέζουν, ολοένα και μας σφίγγουν. Σπουδαίες ερμηνείες, μελετημένη σκηνοθεσία, άψογη ροή, μια ταινία για όλη την οικογένεια, που δεν θα θίξει ακόμα και τον πιο ρατσιστή στρέιτ! Το πάλεψε με όλη του τη δύναμη ο σκηνοθέτης για να το πετύχει αυτό! Οι μόνοι που καλό θα ήταν να μην δουν την ταινία, είναι οι νεοφιλελέδες. Δεν θα καταλάβουν και πολλά. Αλλά να, είδατε, έπεσα κι εγώ στη λούμπα του διαχωρισμού. Προφανώς, όμως, δεν έχω κάτι να με ενώνει με ανθρώπους για τους οποίους οι έννοιες «λαός», «αγώνας», «κοινωνική δικαιοσύνη» είναι απλώς λέξεις χωρίς νόημα. Γέλιο και συγκίνηση εξασφαλισμένα – και λίγη συνειδητοποίηση, τόση όση χρειάζεται. Μόνο αγάπη ρε πούσις. Και Περηφάνια!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιουλίου 2015 από την Neo Films

του Jake Schreier. Με τους Nat Wolff, Cara Delevingne, Halston Sage, Austin Abrams, Justice Smith, Jaz Sinclair

...που δεν τό'χει ούτε ο χάρτης!

του zerVo (@moviesltd)

Χαρτογραφικός είναι ο όρος και βασίζεται στην έξυπνη ιδέα ενός διδύμου σχεδιαστών γεωγράφων του περασμένου, να στήσουν παγίδα σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να αντιγράψει την δική τους κοπιαστική έρευνα. Paper Towns, χάρτινες, είναι εκείνες οι παρένθετες και ψεύτικες πόλεις, που οι μελετητές πρόσθεταν παραπλανητικά στους άτλαντες τους, για να διαπιστώσουν ποιοι κοπιάρουν το έργο τους, σε παλιές εποχές που δεν ίσχυε ο κανόνας της πατέντας. Χάρτινες και ψεύτικες είναι όμως κι εκείνες οι (συνήθως) γενέτειρες, που σε ελάχιστα σημεία μπορούν να καλύψουν τις φιλοδοξίες και τα όνειρα των ελπιδοφόρων νέων, που μη αντέχοντας τους περιορισμούς και τις ανασφάλειες, ανοίγουν τα φτερά τους, για άλλους τόπους, πιο ζωντανούς και ελπιδοφόρους.

Από την πρώτη στιγμή που την συνάντησε, δέκα χρόνια πριν, όταν μετακόμισε με τους γόνεις στο διπλανό σπίτι στα προάστια του Ορλάντο, ο Κουέντιν κατάλαβε πως η Μάργκο είναι το κορίτσι που έχουν γεννήσει τα όνειρα του. Σήμερα, λίγο πριν από την αποφοίτηση από το λύκειο, τα δύο παιδιά παρότι μεγάλωσαν αντάμα, από ένα σημείο και μετά είδαν τους δρόμους τους να χωρίζουν, με εκείνον, συνεσταλμένο και χαμηλών τόνων, να δείχνει ιδιαίτερη έφεση προς τα μαθήματα και την μόρφωση του κι εκείνη, πιο ατίθαση και επαναστατημένη, να αναζητά καινούργιους δρόμους που θα την οδηγήσουν στα όρια της ψυχικής της αναζήτησης.

Παρότι απόμακροι πλέον και δίχως κοινά ενδιαφέροντα, η Μάργκο θα ζητήσει μια ιδιαίτερη χάρη από τον πιστό στα συναισθήματα του Κιου, να την συνοδεύσει σε μια ξέφρενη νύχτα εκδίκησης, προς όλους όσους δεν της συμπεριφέρθηκαν με σεβασμό, κατά τα μαθητικά της χρόνια. Από το πρώην αγόρι της, την αντίζηλο της, μέχρι τους φασαριόζους τους σχολείου, άπαντες θα γνωρίσουν την οργή της, συνοδευόμενη από ένα τεράστιο σύμβολο Μ, αρχικό του ονόματος της. Προς μεγάλη έκπληξη του συνεργάτη της κι ενώ εκείνος θα περίμενε τα πάντα να κυλήσουν ομαλότερα στην σχέση τους στο εξής, η δύσκολη και ανατρεπτική έφηβη θα εξαφανιστεί από προσώπου γης, μην αφήνοντας το παραμικρό σημάδι για το που μπορεί να βρίσκεται...

Πρόκειται για την δεύτερη, μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, συγγραφική έμπνευση του χαρισματικού John Green, μετά από το συγκινητικό και δακρύβρεχτο The Fault In Our Stars, που παίρνει τον δρόμο για το κινηματογραφικό εκράν. Πανομοιότυπης χροιάς το θέμα, ασχολείται με τους προβληματισμούς των νέων και τον πνιγμό που βιώνουν αρκετές φορές από τις στενές και περιοριστικές τους κοινωνίες, με πολύ λιγότερο δράμα στην εξέλιξη του όμως από το Λάθος Αστέρι, που πέρα από το τραγικό της βάσης του, είχε και πολύ πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη από την φθίνουσα στην δεύτερη πράξη της, των Χάρτινων Πόλεων.

Εκεί που η πιτσιρικαρία, με γνώμονα απλές ενδείξεις σε αφίσες, στίχους, ταπετσαρίες και εξώφυλλα δίσκων που άφησε πίσω της η απροσάρμοστη νεαρά, θα τις χρησιμοποιήσει ως tips για να διασχίσει οδικώς σχεδόν ολάκερη την ανατολική ακτή, ψάχνοντας τα χνάρια της. Σε αντίθεση με το πρωτότυπο του βιβλίου, αυτή η πορεία των πέντε νέων, που ο καθείς αποκτά και την δική τους οντότητα πια στο σκριπτ, καταλαμβάνει περίπου την μία (τελική) ώρα της συνολικής χρονικής διάρκειας, στοιχείο που πιθανόν να λειτουργεί αποπροσανατολιστικά από το βασικό πλάνο της κεντρικής δυάδας.

Την οποία συνθέτουν με διαφορετική ειδική βαρύτητα, ο Nat Wolff, ο ανατρεπτικός "τρίτος" ασθενής του Fault και μέλος της κομπανίας του Palo Alto, που βγάζει μια ανεκτή μελαγχολία στο βλέμμα, ορίζοντας αξιοπρεπώς τον φοβισμένο, κλειστό στον εαυτό του 17άρη, σε αντίθεση με την Cara Delevingne, που μάλλον δεν πείθει σαν δύσκολο και γεμάτο ανησυχίες νιάτο. Ίσως να μην της δίνει και τον πρέποντα χρόνο για να αναπτύξει την περσόνα της το σενάριο, για να μην την αδικώ, αφού εξαφανίζεται από το πανί, για αρκετά μεγάλο διάστημα, περίοδο που λαμβάνουν χώρα πράγματα και θαύματα στις αύρες των ταξιδευτών.

Για πες: Πιθανότατα οι νεαρότερης ηλικίας σινεφίλ, που αρέσκονται στην ανεξάρτητης θωριάς αμερικάνικη αφήγηση, να βρουν στο τιγκαρισμένο με ευαίσθητες μουσικές νότες young adult φιλμάκι, που υπογράφει με θέρμη ο Jake Schreier, στοιχεία της καθημερινότητας τους και αυτό να τους ικανοποιήσει. Στην ουσία όμως το Paper Towns, παρόλο τον αλληγορικό και γεμάτο υποσχέσεις τίτλο του, δεν είναι σε καμία περίπτωση το έργο που θα σημαδέψει την σχέση τους με την Έβδομη Τέχνη για πάντα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιουλίου 2015 από την Odeon

του Jean-François Richet. Με τους Vincent Cassel, François Cluzet, Alice Isaaz, Lola Le Lann

D.I.L.F.

του zerVo (@moviesltd)

Είναι 1977 και ο (κορυφαίος μαέστρος και μνημονεύσαντας στο εισαγωγικό intro, υπό τους ήχους του La Mer του Charles Trenet) Claude Berri, προσφέρει μια από τις πιο πολυσυζητημένες δημιουργίες του, το Un Moment D'Egarement. Με ούτε δεκαετία συμπληρωμένη από τα γεγονότα του Γαλλικού Μάη, στο ανατρεπτικό πόνημα του σπουδαίου Γάλλου, είναι εμφανέστατη η τάση σεξουαλικής απελευθέρωσης της νεολαίας, ειδικότερα του περιορισμένης έκφρασης μέχρι πρότινος θηλυκού φύλου, που μάχεται να ξεφύγει από τις πουριτανικές προσταγές μιας πατριαρχικής κοινωνίας. Το άδοξο και μάταιο αμερικάνικο ριμέικ με τον Michael Caine στο Ρίο από το 1984, ακολουθεί ακόμη μια γαλλόφωνη εκδοχή, που πλέον με τα προνόμια των εφήβων δεδομένα, λυμένα και εξασφαλισμένα, εστιάζει σε μια εντελώς διαφορετική σχέση, εκείνη της φιλίας μεταξύ των ενηλίκων, που θα δοκιμαστεί από τα τερτίπια των ανεύθυνων σπλάχνων τους.

Προβληματισμένος από αρνητική τροπή που έχει πάρει ο βαριεστημένος γάμος του, ο πενηντάρης Αντουάν θα επιχειρήσει να περάσει λίγες καλοκαιρινές ημέρες ξενοιασιάς, στον τόπο που μεγάλωσε, στην πανέμορφη Κορσική. Μαζί του στο ταξίδι, θα πάρει τον καλύτερο του φίλο Λοράν κι ο καθένας τους θα συνοδευτεί από την θυγατέρα του, ο πρώτος την έφηβη Λουνά και ο δεύτερος την μόλις ενήλικη Μαρί, που επίσης είναι κολλητές και αχώριστες. Το οικογενειακό κλίμα ανάμεσα στην φιλική τετράδα θα διαλυθεί μονομιάς, όταν μετά από μια ξέφρενη νύχτα διασκέδασης, η απαιτητική και χωρίς ίχνος ντροπής Λουνά, θα κάνει ερωτική επίθεση στον χαλαρών αντιστάσεων Λολό και εκεί κάπου δίπλα στα γαλανά μεσογειακά νερά θα συμβεί το ανεπανόρθωτο...

Ο αρχικός φόβος για τον ενδώσαντα στα λάγνα καλέσματα της πιτσιρίκας μεσήλικα, θα εξελιχθεί σε πραγματικό τρόμο, καθώς εκείνη μονομιάς θα θεωρήσει την αγκαλιά τους σαν δεσμό και δείχνοντας άγνοια των περαιτέρω κινδύνων, θα θελήσει να αποκαλύψει τα πάντα στην - σχεδόν - ανυποψίαστη ομήγυρη. Ενόσω ο Λοράν αποφεύγει το πιπίνι όμως, αυτή θα πέσει σε μελαγχολία για την απόρριψη, κάτι που δεν θα διαφύγει της αντίληψης του, κυριολεκτικά στον κόσμο του, πατρός της. Είναι η στιγμή που αυτός από μεριάς του θα αρπάξει το δίκαννο και κηρύξει ανένδοτο αγώνα, ενάντια στον μισητό, πλην άγνωστο διακορευτή του παιδιού του.

Και κάπου εδώ το θέμα αποκαλύπτει την δυναμική του, η οποία διόλου ξεφεύγει από αντίστοιχες φάρσες που έχουμε συναντήσει πολλάκις σε αξιόλογες στιγμές και του δικού μας παλιού κωμικού σινεμά. Ο κυνηγός να ωρύεται μαινόμενος για το κακό που τον βρήκε, ο φιλαράκος του να παλεύει να κρύψει τα πειστήρια του εγκλήματος, η μια κόρη να κλαίει ολημερίς νοσταλγώντας την θαλπωρή της αγκάλης του ώριμου ανδρός και η άλλη να πετά ένθεν κακείθεν σπόντες περί βεβαιωμένων ανώμαλων σεξουαλικών ορέξεων του μπαμπά της. Έξυπνες οι ατάκες της περίστασης, πιπεράτες δίχως όρια αφού η φραντσέζικη γραφίδα τα πάντα επιτρέπει, βγάζουν διασκέδαση και ενίοτε γέλιο, καθώς οι περιστάσεις ενδεχόμενα να οδηγήσουν στην μοιραία αποκάλυψη του μυστικού. Που αναμένεται κυριολεκτικά να διαλύσει τα πάντα.

Σε ένα ηλιόλουστο παραθαλάσσιο περιβάλλον, ο ικανότατος σκηνοθέτης Jean Francois Richet, αλλάζει ολοκληρωτικά θεματική φόρμα και από την crime ομπρέλα του (επίσης ριμέικ) Assault On Precinct 13 και του συγκλονιστικού δίπτυχου Mesrine, περνά σε μια πιο ανάλαφρη και ανθεκτική, παρόλη την μεγάλη διάρκεια της, περίεργη, αν και γνώριμη στους πιο πολλούς, ιστορία. Δεν είναι και λίγες οι στιγμές, όμως, που ο Γάλλος μπερδεύει τα είδη και το γλαφυρό εισέρχεται πανεύκολα σε καταστάσεις ακραίου δράματος, που ενδεχόμενα μπορεί να οδηγήσουν και σε τραγωδία και αυτό είναι το αρνητικότερο στοιχείο της έμπνευσης του. Μαζί με τους νεωτερισμούς που εφηύρε για να εισάγει στην αφήγηση του όπλα και φυσίγγια - μια αόριστη κουταμάρα για τα αγριογούρουνα - που δεν βοηθούν και πολύ στην γενικότερη ανάπτυξη του θέματος. Μιας και είναι πασιφανές, ο μαριονετίστας της εξέλιξης, δηλαδή ο αλλού γι αλλού σπιτονοικοκύρης και πατήρ της "μαγαρισμένης", μέσα στο απόλυτα συντηρητικής υφής μυαλουδάκι του, θα την βρει πανεύκολα την λύση, που και την πίτα θα αφήσει ολόκληρη, μα και τον σκύλο χορτάτο.

Είναι η πρώτη φορά που δύο κορυφαία ονόματα της τρικολόρ κινηματογραφίας ενώνουν τις ερμηνευτικές δυνάμεις τους, μολονότι αναγνωρισμένοι αμφότεροι όμως, το δέσιμο τους δεν είχε την αναμενόμενη ανταπόκριση στα συνήθως πολυεκατομμυριούχα γκισέ της πατρίδας τους. Συνήθης εκφραστικοί τρόποι και για τους δύο, με τον Francois Cluzet (με μέτρια Κορσικανή προφορά) να προβάλει με κάπως πιο αφελές βλέμμα από το συνηθισμένο, νιώθοντας κομματάκι άβολα μέσα στο πουκάμισο του γεροπαράξενου, την ώρα που ο σαφώς πιο φορμέ και φιτ Vincent Cassel, παίζει στα δάκτυλα τον ρόλο του παιχνιδιάρη πενηντάρη. Τα τετ α τετ τους είναι πραγματικά όλα τα λεφτά, σε ώρες που κι οι δυο τους βαδίζουν πάνω σε τεντωμένο σκοινί για να μην έρθει στην επιφάνεια το κακό μαντάτο.

Για πες: Παρόντων των αγαπημένων τοτέμ πάντως, το ότι μια 19χρονη στέκει πανάξια σαν καταλύτης ανάπτυξης του στόρι, αυτό αποτελεί από μόνο του σημαντική επιτυχία για την πρωτοεμφανιζόμενη Lola Le Lann. Εξωτικής ομορφιάς, μικροκαμωμένη μα με έλξη που τείνει στα βάθη του απείρου, με βλέμμα που λιώνει και την πιο καυτή άμμο του νησιού και με κινήσεις τεχνηέντως προκλητικές πολύ πιο πέρα των ορίων, η πιο πρόσφατη Λολίτα δεν πρόκειται να αφήσει ούτε έναν θεατή ασυγκίνητο στην θωριά της. Η θηλυκή μεριά της πλατείας δεν θα σταματήσει λεπτό να την έχει την Λουνά για πουτανάκι, την ώρα που τα αρσενικά στασίδια θα χοροπηδούν μανιασμένα για να εμφανιστεί ξανά στο εκράν. Με τους δεύτερους να λησμονούν κατά κάποιο τρόπο, το γεγονός πως όσο μπορούν την μια στιγμή να βρεθούν στο πόστο του Λολό, άλλο τόσο εύκολα είναι πιθανόν να σκάσουν στην άβολη θέση του Αντουάν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιουλίου 2015 από την Seven / Spentzos

των Tony Mahony, Angus Sampson. Με τους Hugo Weaving, Angus Sampson, Leigh Whannell, Ewen Leslie, John Noble

Re-Lax! Don't Do It!

του zerVo (@moviesltd)

To 1983 υπήρξε χρονιά ορόσημο για τον κορυφαίο ιστιοπλοϊκό θεσμό στον κόσμο, το φημισμένο America's Cup, αφού για πρώτη φορά μετά από 135 χρόνια διεξαγωγής του, ο τίτλος δεν θα κατευθυνθεί όπως συνήθως προς τον Ναυταθλητικό Όμιλο Νέας Υόρκης, αλλά θα πανηγυριστεί από το πλήρωμα του Australia II, της ομάδας από το Περθ, που θα σηκώσει στους ώμους του, τις ελπίδες ενός ολόκληρου λαού. Για μια ολάκερη εβδομάδα τηλεοπτικά δίκτυα και εφημερίδες στους Αντίποδες, αφιέρωσαν χρόνο και πρωτοσέλιδα αντίστοιχα στον επικείμενο θρίαμβο του Αυστραλιανού τιμ, με την χώρα να βιώνει ένα κλίμα απίστευτης εθνικής ομοψυχίας. Ε, σε κάποια μονόστηλα και στο περιθώριο των λοιπών ειδήσεων, δεν μπορεί, κάπου θα αναγράφηκε και η περιπέτεια ενός φουκαρά που πήγε να πιάσει την καλή και εντέλει βρέθηκε με άντερο στριμμένο...

Όχι ιδιαίτερα εύστροφος, αγαθοβιόλης και κλασικός μαμάκιας, ο σαραντάρης κοντά Ρέι, τεχνικός ηλεκτρικών συσκευών και τελευταίος τροχός της αμάξης στην τοπική ποδοσφαιρική ομάδα της Μελβούρνης, θα δεχτεί από τον λαμόγιο αντιπρόεδρο του συλλόγου του, μια άκρως δελεαστική, επικερδή, μα και παράνομη συνάμα πρόταση. Κατά την διάρκεια του τουριστικού ταξιδιού της ομάδας στην Μπανγκόκ, να μεταφέρει με αντίτιμο 8 χιλιάδες δολάρια, ένα ολόκληρο κιλό ηρωίνης, σε μικρές συσκευασίες που θα καταπιεί και θα τις περάσει κρυφά από τις αστυνομικές αρχές στο αυστραλιανό έδαφος κατά την επιστροφή του. Οι αρχικές αντιρρήσεις, σύντομα θα καμφθούν μπροστά στο οικονομικό δέλεαρ και ο κακόμοιρος Ρέι, παρότι φοβισμένος, θα πει το ναι στον κολλητό του και θα αποδεχτεί την πρόκληση. Η κρίση πανικού μπροστά στα μάτια των τελωνειακών, όμως, θα τον προδώσει, με συνέπεια να οδηγηθεί σε ασφαλές σημείο, προκειμένου να βγάλει από μέσα του τα σακουλάκια με το πανάκριβο φορτίο...

Μπροστά στο φάσμα της καταστροφής και της φυλάκισης του, ο εγκαταλειμμένος από τους πάντες κακομοίρης, θα δείξει απίστευτο σθένος, θα αρνηθεί το ενοχοποιητικό υπερηχογράφημα και θα παλέψει με όλες του τις δυνάμεις για να μην...ενεργηθεί και αποκαλύψει το μυστικό που κρύβει στο στομάχι. Επτά ημέρες λέει ο νόμος, διαρκεί η κράτηση. Επτά ημέρες δεν πρέπει να πάει τουαλέτα, αντέχοντας το μαρτύριο, πέρα από τις προσταγές της φύσης...

Κι έτσι με διαρκές φόντο τις κραυγές θριάμβου των συμπατριωτών του για το ανείπωτο αθλητικό έπος, ένας άμαθος, υποτακτικός και τυπικά νομοταγής πολίτης, θα έρθει σε ρήξη με φαμίλια, ασφαλίτες, κομπανιέρους, για να σώσει το τομάρι του από την κατακραυγή και την πολυετή κάθειρξη, δίχως να υπάρχει η παραμικρή οδός διαφυγής από το τρία επί τρία δωμάτιο του ξενοδοχείου που κρατείται. Εκ προοιμίου η ιστορία έχει γλαφυρό ύφος και παραπέμπει σε κωμωδία με αρκετές μαύρες πινελιές, σύντομα όμως η εξέλιξη καθώς οι πάντες θα βάλουν στο μάτι τα κακά κρυμμένα ναρκωτικά, θα την μεταβάλλουν σε ένα τυπικό crime story, που πρέπει να λάβει χώρα μέσα σε λίγα, ελάχιστα τετραγωνικά. Κι εκεί είναι το δύσκολο έργο που πρέπει να φέρουν εις πέρας οι ντιρέκτορες Mahony και Sampson, που με τις ευλογίες του χρυσοφόρου Leigh Whannell (που εδώ υποδύεται και τον λωποδυτάκο Γκάβιν), προσφέρουν ένα ιδιόμορφο φιλμ, που αποτέλεσε σημαντική εμπορική επιτυχία στα μέρη του.

Ακολουθώντας προσταγές του αγριεμένης όψης σινεμά του Guy Ritchie, οι δύο Αυστραλοί σκηνοθέτες πάνω σε δικό τους (απρόσεκτο σε πολλά σημεία, όπως στην σεκάνς του αεροδρομίου) σκριπτ, δείχνουν ικανότεροι ενόσω το πόνημα τους βαδίζει πάνω σε ράγες κωμικές, όσο μπορεί κανείς να χαμογελάσει έστω, αντιλαμβανόμενος τον αμείλικτο πόνο του δύστυχου αντι-ήρωα. Όταν το περιβάλλον εκτυλίσσεται σε καθαρά γκαγκστερικό όμως, τα γκέμια χάνονται, η αφήγηση πέφτει σε διαρκείς επαναλήψεις και οι μέτρια γραμμένοι περιφερειακοί χαρακτήρες, δεν δείχνουν ικανοί να σώσουν την κατάσταση. Για να μην κάνω λόγω για την αποκάλυψη του φινάλε, που ένας τυπικά πιο έξυπνος του Ρέι, θεατής, την έχει πάρει χαμπάρι από την στιγμή που εκείνος οδηγείται στην απομόνωση.

Για πες: Δεν στέκομαι στις σκληρές, σχεδόν εμετικές για όσους δεν έχουν προετοιμαστεί καλά, στιγμές, που ορίζουν το δύσκολο του εγχειρήματος, αλλά και της απόδοσης του ρόλου από τον πρωταγωνιστή (και γνώριμο από το τρίπτυχο των Insidious) Angus Sampson. Αποτελούν άλλωστε μέρος της απόγνωσης που έχει οδηγηθεί ένας απελπισμένος ανθρωπάκος, ένας καταπιεσμένος ενήλικας, που μέχρι τώρα άλλοι του ορίζουν την ζωή. Η απουσία σαφούς ταυτότητας και η τραμπάλα ανάμεσα στο κεφάτο και το τραγικό, είναι όμως ενοχλητική, για το The Mule, που αποδεικνύεται τελικά λιγότερο εύστροφο και σπιρτόζο, από όσο αρχικά υποσχέθηκε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιουλίου 2015 από την Filmtrade

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Mr. Holmes	Seven / Spentzos	1	17	16.754	16.754
2	How To Make Love Like An Englishman	Tanweer	1	46	14.511	14.511
3	Ted 2	UIP	1	35	7.213	7.213
4	La Chambre Bleue	Weird Wave	1	8	4.937	4.937
5	La Famille Belier	Odeon	6	18	4.876	57.410
6	Dark Places	Odeon	2	33	3.699	23.082
7	Jurassic World	UIP	6	20	2.702	175.526
8	Terminator: Genisys	UIP	4	21	2.460	52.080
9	La Isla Minima	Weird Wave	5	9	2.415	31.599
10	A Little Chaos	Odeon	1	12	2.225	2.225

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Μια νύχτα μπορεί να αλλάξει την ζωή σου για πάντα! Μακριά από τις γνώριμες μπλοκμπαστερικές καταιγιστικές περιπέτειες δράσης που τον έχουν αναδείξει σε αστέρα υψηλού βεληνεκούς, κινούμενη σε πιο χαλαρούς, ανεξάρτητους τόνους, έρχεται η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Κάπτεν Αμέρικα Chris Evans με τον τίτλο Before We Go. Εμφανώς επηρεασμένος από αντίστοιχου ύφους περιπατητικά ρομάντζα σαν την τριλογία των Befores, ο πολυπράγμων Αμερικάνος βολτάρει την κάμερα του στην νυχτερινή Νέα Υόρκη, παρακολουθώντας την διαδρομή δύο άγνωστων μέχρι πρότινος νέων. Μιας γυναίκας που χάνει αναπάντεχα το τελευταίο τρένο από το Μεγάλο Μήλο για την Βοστόνη κι ενός άντρα μουσικού, που μοιράζει τος νότες του στους περαστικούς του κεντρικού Σιδηροδρομικού Σταθμού, για λίγα δολάρια. Κατά την διάρκεια της βραδιάς εκείνος θα κάνει τα πάντα για να βοηθήσει την άτυχη ταξιδιώτισσα, δεν είναι όμως προετοιμασμένος για τα μυστικά που θα αποκαλυφθούν και να ξυπνήσουν πάθη που πιθανόν να γεννήσουν έναν μεγάλο έρωτα. Πρεμιέρα για το γοητευτικό όπως αποκαλύπτει το πρώτο του τρέιλερ φιλμάκι στο περσινό φεστιβάλ του Τορόντο, ενώ εξαιρετικά τα πήγε και στο αντίστοιχο φιλμικό ραντεβού του Σιάτλ. Στις 4 Σεπτεμβρίου πάντως είτε στις αμερικάνικες αίθουσες, είτε στο Video On Demand, θα έχουν την ευκαιρία να το παρακολουθήσουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι σινεφίλ.

Στον κεντρικό πρωταγωνιστικό ρόλο, φυσικά και ο Evans επιλέγει να τοποθετήσει τον εαυτό του, έχοντας στο πλευρό του την όμορφη ξανθούλα, μα όχι ακόμη παιδούλα, Alice Eve, η οποία δεν ακολούθησε τελικά την πολλά υποσχόμενη καριέρα που είχε αφήσει να διαφανεί περίπου δέκα χρόνια πριν.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Monogamy Is (Not) Realistic

του gaRis (@takisgaris)

Judd Apatow, ο Πάπας του bromance. Καθαρό και αδιαμφισβήτητο δαύτο. Κει δηλαδής που οι Farrellys  σ'ανακατεύουν το εντερικό σου με γκρό σάουτ σεξοαντιφεμινιστική κωμωδία, ο σκηνοθέτης του 40χρονου Παρθένου και του Knocked Up, ενηλικιώθηκε θεματικά με το προ 3ετίας λίαν εύγλωττα τιτλοφορούμενο This Is 40, κιαλάροντας αυτοβιογραφικά το λευκό, το επιτυχημένο, το εντελώς χολυγουντιασμένο σύμπαν του. Ωσάν σεξουαλικά ακόρεστος Preston Sturges ή βιτριολικά δηκτικός Howard Hawks, ο Apatow στα 48 του έχει κάνει ένα πολύ καλό θεληματάκι στη σύγχρονη κωμική σκηνή: Έβγαλε παραγωγές όπως το Bridesmaids, έπαιξε δυνατά τη Lena Dunham (Girls) και τώρα τριτώνει με την (Inside) Amy Schumer, μια stand-up που απασφαλίζει ό,τι μια καθημερινή γυναίκα που φορά επιδεικτικά τη λίμπιντό της έχει μέσα στο μυαλό (και στο βρακί) της. Λέγεται και εμανσιπέησον, αυτό που μας έλειπε από το παλκοσένικο: Η γυναίκα χύμα - πέφτουλας - πηδήκουλας.

Δεν με ενοχλεί, ούτε κακό μου μοιάζει. Υπάρχει κατά κόρον παντούθε, κάνεις ευκόλως ρηλέητ. Με φοβερή μάνατζερ - μαγκαζίνου Tilda Swinton που βάζει την εξώλης και προώλης Amy να γράψει ένα άρθρο για τον σελεμπριτά (και εντελώς νέρντυ) ορθοπεδικό των αθλητών (ο Lebron James  στο ρόλο του πελάτη - κολλητού είναι μαγεία) Άαρον (Bill Hader που ως λέητ μπλούμερ του SNL διαπρέπει εσχάτως στη μεγάλη οθόνη) και φυσικά μετά από δυο τρία ποτάκια τον κουτουπώνει. Έλα μου όμως που τον ερωτεύεται και απρόσμενα όμως; Σώπα καλέ τι μας λες; Den to pistevo! Θέλω να είπω ότι αυτό που ξεκινά δυναμικά και ανατρεπτικότερα από το σωρό της γιορ άβερεητζ romcom υπό τη γραφίδα της γλυκιάς σκρόφας Schumer έρχεται και γειώνεται στη φόρμουλα του σατανάκουτου Apatow ο οποίος θα βρει πάλι την ευκαιρία να αποθεώσει το ρομαντισμό που μόνο ένα μονογαμικό ζευγάρι μπορεί να χαρεί σ'αυτή την κενωνία ναούμ.

Τι μένει λοιπόν να εξάρει κανείς; Ακραία λεκτικά τσιτάτα που καμουφλάρουν νέο-φαλλοκρατική καμφορά. Μια Amy Schumer που κερδίζει άνετα και θα έχει μέλλον περίλαμπρο, προστιθέμενη στον νυμφώνα των female pop-cultural warriors (Clara Bow, Mae West, Beyoncé) ή έστω ως μια νέα Diablo Cody (Juno) στις φετινές οσκαρικές υποψηφιότητες Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Ένα καρακαλτάδικο cameo του Daniel Radcliffe μνημειώδους αταλαντοσύνης και ένα ακόμη νοσταλγικό του πάλαι ποτέ Ferris Bueller, με γκριζαρισμένους πλέον κροτάφους. Και μια πουταναφέραμε, ο Apatow δε θα γίνει ποτέ John Hughes, αλλά κι άλλο τόσο David O Russell. Θα στρογυλοκάθεται αναπαυτικά στον ρεκλάινέρ του, απολαμβάνοντας εισπρακτική επιτυχία και τη μοναδικότητα να βρωμίζει με ταμπού την οθόνη ρίχνοντας μετά αποσμητικό σπρέυ αστικής συγκάλυψης. Τουλάχιστο ας cineχίσει να βγάζει στο κλαρί κεχαριτωμένες κομεντιέν σα την Amy-σε κάτι τέτοιο δεσμεύομαι μονογαμικά να λέω πάντα γιέζ πληζ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιουλίου 2015 από την UIP

Έφτασε η ώρα! Η μεγάλη επιστροφή και μάλιστα σε λιγότερο από ένα χρόνο, μετά από το θριαμβευτικό σε κάθε τομέα Birdman, για τον Οσκαρούχο πλέον δημιουργό Alejandro Gonzalez Innaritu, πραγματοποιείται μέσω της διασκευής της περίφημης νουβέλας του Michael Punke, The Revenant, που χρονικά μας ταξιδεύει στα μέσα του 19ου αιώνα. Εμπνευσμένο από πραγματικά περιστατικά, το φιλμ παρακολουθεί την πορεία του κυνηγού γούνας Χιου Γκλας, που κατά την διάρκεια της αναζήτησης θηραμάτων του στην αχαρτογράφητη ακόμη αμερικάνικη ζώνη, θα πέσει θύμα ληστείας και ξυλοδαρμού από κλέφτες, που θα τον εγκαταλείψουν μόνο και αβοήθητο να σβήσει στην ερημιά. Εκείνος καταφέρνοντας να διαφύγει από τον κίνδυνο και αφού περάσει ένα μεγάλο διάστημα ολομόναχος, μακριά από τον πολιτισμό, θα επιβιώσει και πλέον θα αναζητήσει σε όλη την επικράτεια τους φονιάδες πλημμυρισμένος από μανία εκδίκησης. Και κυρίως μίσος για τον πρώην στενό συνεργάτη του Τζον Φιτζέραλντ, για τον οποίο θα αντιληφθεί πως τον πρόδωσε και είναι ο βασικός υπαίτιος για όλα τα δεινά που πέρασε. Το πρώτο τρέιλερ από την 20th Century Fox, είναι πραγματικά εκπληκτικό, τόσο αναδεικνύοντας βασικά στοιχεία της ιστορίας, δίχως να προκύπτει αποκαλυπτικό για την εξέλιξη, μα κυρίως διότι δείχνει σε μεγάλο εύρος την ποιότητα της κινηματογράφησης, που υπογράφει ο κορυφαίος μέτρ του είδους της εποχής μας, Emmanuel Lubetzki. Πρεμιέρα παγκόσμια για το φιλμ που εξ ολοκλήρου γυρίστηκε στην άγρια ζώνη του Καναδά, στις 25 Δεκεμβρίου 2015, με τεράστιες φιλοδοξίες για μια εξαιρετική πορεία στα βραβεία της Ακαδημίας.

Ένας ακόμη ρόλος σπουδαίος και μοναδικός για τον Leonardo Di Caprio, που εκ πρώτης όψης βρίσκεται κοντύτερα από ποτέ στην ύψιστη καλλιτεχνική διάκριση. Πανάξιος παραστάτης του στέκεται στον υποστηρικτικό ρόλο ο Tom Hardy, ενώ το καστ συμπληρώνουν οι Will Poulter και Domnhall Gleeson.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Ιανουαρίου 2016 από την Odeon

Διαβολικοί (;) εραστές

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Σ' αγαπώ μέχρι θανάτου – των άλλων!

Μυστήρια περίπτωση αυτός ο Mathieu Amalric. Κοντός, σχεδόν με εξώφθαλμο, κάνει καριέρα στο χώρο του σινεμά μάλλον από σπόντα! Έχει δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη, υπεύθυνος σετ, βοηθός μοντέρ και... παιδί για όλες τις δουλειές δίπλα (μεταξύ των άλλων) στον Louis Malle. Το 1991, γνώρισε σε ένα φεστιβάλ κινηματογράφου τον Arnaud Desplechin, ο οποίος τον «εφηύρε» ως ηθοποιό. Από τότε μοιράζει το χρόνο του μπροστά και πίσω από την κάμερα. Έχει χαρακτηριστική φάτσα και όποιος τον έχει δει έστω και μία φορά σε ταινία δεν τον ξεχνάει με τίποτε! Πως είναι δυνατόν να τον ξεχάσεις απολαμβάνοντας την ερμηνεία του στο πρόσφατο «Αφροδίτη με τις γούνες», ως άλτερ έγκο ουσιαστικά του Roman Polanski;

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Amalric, μετά το «Τουρνέ στο Παρίσι» (Tournée, 2010). Κι εκεί πρωταγωνιστούσε, κι εκεί (συν)υπέγραφε το σενάριο. Μόνο που ο μαξιμαλισμός και η εξωστρέφεια εκείνης της ταινίας έχουν παραχωρήσει τη θέση τους σε μια εσωτερικότητα κι έναν μινιμαλισμό. Ακόμα και τις διάρκειες να συγκρίνει κανείς, θα βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα: από τα 111 λεπτά της πρώτης ταινίας φτάνουμε στα 76 μόλις λεπτά τούτης της ταινίας. Μιας ταινίας της οποίας το σενάριο βασίζεται σε βιβλίο του σπουδαίου Βέλγου συγγραφέα βιβλίων με αστυνομική ίντριγκα, Georges Simenon. Μιας ταινίας της οποίας το σενάριο συνυπογράφει με τη σύντροφό του, Stephanie Cleau, η οποία συμπρωταγωνιστεί μαζί του εδώ στο ρόλο της ερωμένης του! Μιας μικρής το δέμας ταινίας, σαν το σουλούπι του Amalric, που όμως δεν είναι τίποτε λιγότερο από ένα σπάνιο κομψοτέχνημα αποθέωσης της ατμόσφαιρας. Να είχε και λίγη παραπάνω ψυχή ρε γμτ...

Η υπόθεση: Ο Ζουλιέν είναι ένας επιχειρηματίας που μετά από καιρό επιστρέφει στη γενέτειρά του μαζί με τη σύζυγο και το παιδί του. Εκεί, θα συναντήσει μετά από χρόνια την όμορφη Εστέρ, νεανικό του έρωτα χωρίς ανταπόκριση, σύζυγο του τοπικού φαρμακοποιού. Η έλξη που αναπτύσσεται ανάμεσά τους δεν αργεί να τους οδηγήσει σε εξωσυζυγική σχέση. Έτσι, αρχίζουν να συναντιούνται στο δωμάτιο ενός επαρχιακού ξενοδοχείου κάθε φορά που εκείνη του κάνει ανάλογο νόημα που χρήζει αποκωδικοποίησης από τους άλλους, όχι όμως και από εκείνον. Στο δωμάτιο αυτό κάνουν έρωτα και μοιράζονται το πάθος τους, μακριά από τα αδιάκριτα μάτια των κατοίκων της μικρής γαλλικής πόλης. «Θα περνούσες τη ζωή σου μαζί μου αν ξαφνικά ήμασταν ελεύθεροι;» τον ρωτά κάποια στιγμή εκείνη. Κι εκείνος, χωρίς να το πολυσκεφτεί, της απαντά «Φυσικά». Όταν ξαφνικά ο Ζουλιέν βρίσκεται να ανακρίνεται από την αστυνομία για ένα έγκλημα, τα αθώα αυτά λόγια αποκτούν άλλη διάσταση, καθώς βρίσκεται εγκλωβισμένος σε έναν ιστό από ψέματα που ο ίδιος κατασκεύασε. Για ποιο λόγο κατηγορείται όμως;

Η άποψή μας: Θυμάμαι, πριν από πολλάααααααα χρόνια, είχα πάει μαζί με τη Χαραυγή (την κοπέλα που φλέρταρα εκείνη την εποχή – δεν προχωρήσαμε αν ενδιαφέρεστε – κουτσομπόληδες) να δούμε στο «Μακεδονικόν» την ταινία «Η γυναίκα της διπλανής πόρτας» του François Truffaut. Εννοείται ότι δεν μιλάμε για το 1981 που πρωτοβγήκε η ταινία στις αίθουσες αλλά για κάτι σαν 1990, σαν μια τέτοια ημερομηνία να μου έρχεται στο μυαλό. Πιτσιρίκος τότε ακόμα, άγουρος σεξουαλικά, με είχε φρικάρει η ερωτική σχέση που έβλεπα να ξεδιπλώνεται επί της μεγάλης οθόνης. Εκείνο το «Ούτε μαζί σου ούτε χωρίς εσένα» με είχε στοιχειώσει. Και είχα και την Χαραυγή να μου λέει πως έτσι είναι ο πραγματικός έρωτας: σαρκοβόρος, παθιασμένος, τρελός, ανερμήνευτος, καταστροφικός. Τα είδα όλα. Φοβήθηκα. Σκέφτηκα: «μωρέ λες να με σκοτώσει και να σκοτωθεί;». Για τόσο φόβο μιλάμε. Και για τόσο διαφορετική αντιμετώπιση του έρωτα από άντρες και γυναίκες. Και η ηλικία παίζει βέβαια το ρόλο της…

Ε, το «Μπλε δωμάτιο» σε εκείνη την ταινία με παρέπεμψε. Ένας άντρας ερωτεύεται κατακούτελα, του έρχεται ο ουρανός σφοντύλι, παραδίνεται άνευ όρων στο πάθος του. Αυτό το «άνευ όρων» έχει πολύ μεγάλη σημασία. Γιατί ο άντρας, έτσι όπως παρουσιάζεται στις δύο αυτές ταινίες, δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτό που του συμβαίνει. Είναι άβουλος, άμοιρος ευθυνών, ένα πράγμα που μόνο στο κρεβάτι νιώθει δέος θεϊκό αλλά ο φόβος τον ξεπερνά. Τον μαζεύει. Τον κυκλώνει. Να κάνει το μεγάλο βήμα; Να αποδεσμευτεί από τη σιγουριά της άψυχης καθημερινότητας για ένα μέλλον γεμάτο γκάβλα αλλά εντυπωσιακά αβέβαιο; Να, όπως ψηφίσαμε στο πρόσφατο δημοψήφισμα βρε αδελφέ! Να μείνουμε στην σιγουριά της Ευρωζώνης που μας κατατρώει καθημερινά ή να κάνουμε τον μεγάλο πήδο και να πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα; Ο Ζουλιέν τελικά επιλέγει τη σιγουριά. Η Εστέρ όμως είναι απρόβλεπτη. Είναι μια γυναίκα μυστήριο, βγαλμένη από τα πιο υγρά όνειρα των femmes fatales! Δεν είναι όμορφη με την έννοια του συρμού αλλά τα πάντα γύρω της, μέσα της, πάνω της, στάζουν έρωτα (εντάξει, πρέπει να γράψω κάτι σαν το «50 αποχρώσεις του γκρι» μου φαίνεται!). Το ερωτικό της πάθος είναι βιωματικό, είναι βρώμικο, είναι σαρκικό. Γι’ αυτό δαγκώνει τα χείλη του εραστή της, γι’ αυτό και τον οδηγεί στα όρια της τρέλας.

Οι ερωτικές σκηνές του «παράνομου» ζευγαριού είναι υπέροχα κινηματογραφημένες. Γενικά, ο Amalric με σφιχτό μοντάζ, κάνει εξαιρετική δουλειά στη μη γραμμική καταγραφή και παρουσίαση των γεγονότων. Λειτουργεί θραυσματικά στην αφήγηση: ενώ γίνεται η ανάκριση εμφανίζονται τσόντες γεγονότων, θύμισες που αλλού οδηγούν κι άλλα λέει το στόμα, λεπτομέρειες που μεγεθύνονται και έχουν τη σημασία τους. Γιατί ο έρωτας αυτός έχει δύο απώλειες. Δύο θανάτους. Των συζύγων των δύο εραστών. Ήταν τυχαίοι οι θάνατοί τους; Μήπως εμπεριείχαν δόλο; Και ποιοι ευθύνονται για τους θανάτους; Μήπως οι δύο εραστές; Ο Amalric βάζει λοιπόν και το αστυνομικό στοιχείο στην πλοκή του αλλά το whodunit στοιχείο περνάει σε εντελώς δεύτερη μοίρα. Δεν ενδιαφέρεται καθόλου γι’ αυτό. Ενδιαφέρεται μόνο για το ότι υπάρχουν έρωτες που μας ξεπερνούν (όπως και γενικότερα, καταστάσεις) και μας οδηγούν εκεί που ποτέ δεν φανταζόμασταν και ποτέ δεν επιθυμούσαμε. Ή μήπως όχι;

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Ιουλίου 2015 από την Weird Wave