Movies Ltd

Στη Χονολουλού, Στη Χονολουλού (εκεί θα πάει η τρέλα - δεν πάει αλλού)

του gaRis (@takisgaris)

Το πρότζεκτ σερνότανε πάνω από επταεετία. Τόγραφε και το ξανάγραφε ο δημιουργός, σηματωρός αυτού που λέμε rom-com αμερικάνα, με πηκ τα τέλια του περασμένου αιώνα. Say Anything (1989) -Jerry Maguire (1996) – Almost Famous (2000). Με χαρακτηρολογική ειδίκευση την σεμνή, επώδυνα όσο και γλαφυρά ειλικρινή έκθεση ανδρών που ψάχνουν έξοδο, ανάνηψη και συναισθηματική επιβεβαίωση που θα ξεκλειδώσει το κενό μεταξύ μοναχικής υπέρβασης και εύρεσης της θέσης τους στον κόσμο. Με απροσδόκητες κινήσεις-εξομολογήσεις και ατάκες αλησμόνητες. Και η γυνή να ψιθυρίζει, νικημένη από την ανυπέρβλητη γοητεία ενός πληγωμένου ρσενικού: “You Had Me At Hello”. Γιατί κανείς δε μπορεί να αντισταθεί στον Cameron Crowe που ακόμη κι όταν την πατάει, βλ. Vanilla Sky (2001) - Elizabethtown (2005) -We Bought A Zoo (2011) το πράττει με νεανική ορμή 13χρονου που έχει ερωτευτεί την ιδανική κοπέλα (αντικατοπτρισμός).

Αυτό εδωνά το πρότζεκτ όμως, δεν έβγαινε με τίποτα. Με αρχικό τίτλο Deep Tiki, και αρχικά κασταρισμένους τους Ben Stiller και Reese Witherspoon έφτασε Νοέμβρης του 2014 με προγραμματισμένη έξοδο Δεκέμβρη και οι δοκιμαστικές προβολές σε Καλιφόρνια και Νέα Υόρκη πιάσανε βράχια. Η αντιπρόεδρος της Sony Pictures Entertainment, Amy Pascal έγραφε σε ένα ιλαροτραγικό email που πέρασε στη ιστορία σαν κορωνίδα των ξεκατινιαστικών απορρήτων που υπέκλεψαν χάκερς από τη Sony (η οποία μετρά ζημιές 1,2 μπιλιούνια το Α’ τετράμηνο φέτο) του Scott Rubin, το οποίο σου το παραθέτω αυτούσιο κλειδαροτρυποωτακουστή αναγνώστα μου:

Scores same as last time and
Way way worse in ny
It's a wrap
There is no more to do
Cameron never really changed anything
People don.t like people in movies who flirt with married people or married people who flirt
The satelite makes no sense
The gate makes no sense
I'm never starting a movie again when the script is ridiculus
And we all know it
I don't care how much i love the director and the actors
It never
Not even once ever works

As much as i want movies
This is a way worse
At least the marketing departments at both studios have something to sell like looks big and glossy
We have this movie in for a lot of dough and we better look at that
Scott didn't once go to the set
Or help us in the editing room
Or fix the script

Η ταινία χασαπώθηκε στο έντιτιν ρούμ, έμεινε 105 λεπτά, βγήκε μαζί με το ρημέικ του Poltergeist μέσα σε απόλυτο εμπάργκο για τους εδώ κριτικούς, οι οποίοι βέβαια τη σφάξανε στο γόνατο. Κι αν είναι να πω αλήθεια, το Aloha μπορεί να μην αγγίζει την αφασική αμηχανία του Elizabethtown αλλά στην καλύτερη περίπτωση είναι μια συρραφή πιεστικών (και εν μέρει πειστικών) προσπαθειών του Crowe να αποδείξει ότι τόχει ακόμη στοιβάζοντας δυο ερωτικές ιστορίες και μια γεωστρατηγική ίντριγκα που σκουντάει η μια-την-άλλη ώσπου καμιά δεν κερδίζει το ενδιαφέρον ολοκληρωτικά. Ο γόης Bradley Cooper κουβαλά τις πληγές του από το Αφγανιστάν στη Χονολουλού για να πετάξει πύραυλο-δορυφόρο για τον εκκεντρικό πολυεκατομμυριούχο Bill Murray, που πιστώνεται την απολαυστικότερη σκηνή όπου χορεύει I can’t go for that (τα διαβόητα μουσικά γούστα του Crowe έχει περιέλθει στο στάδιο του Dad’s Rock) με την χαρίεσσα Emma Stone, πιλότο F22 και άσπρη βανίλα, αλλά κι ένα τέταρτο χαβανέζα για να μην περάσει στο ντούκου η ιστορία των ντόπιων που θεωρούν τους αμερικάνσκιδες κατακτητές και θέλουν τον ουρανό των προγόνων τους καθαρό από μυστικά δορυφορικά υπερόπλα. Ο (ολίγον ξεκούρδιστος εδώ) Bradley θα ξαναβρεί την πρώην του Rachel McAdams (στα νερά της ο ρόλος) που μεγαλώνει μυστικά και τον καρπό της σχέσης τους μαζί με τον επίσης στρατιωτικό John Krasinski (που ξεχωρίζει ως μουγγοθόδωρας σύζυγος) αλλά θα πέσει στη γοητεία της Emma (θεά), που υπάρχει ως χαρακτήρας μόνο στο μυαλό του Crowe, σπασικλάκι, αισθαντική, ρεαλίστρια, κοριτσάκι αλλά και αγωνίστρια- οπτασία.

Η ταινία τρέχει ασθμαίνοντας να κλείσει τις υποπλοκές με αγωνία σεναρίστα που βιάζεται να χρησιμοποιήσει κάθε πλοτ ντηβάις για να μη δυσαρεστήσει το κοινό του. Διότι αυτή είναι η καψούρα του Crowe. Πάνε 15 χρόνια από τον καλύτερό του εαυτό, κι έχει πάψει να αφουγκράζεται τον παλμό αυτής της κυνικής εποχής. Ολοφάνερα επιδίδεται να κάνει ότι ο Howard Hawks στο Only Angels Have Wings (1939) με Cary Grant και Gene Arthur, δηλαδή μια adventure-romance μυθοπλασία, όμως ο Cameron αδικεί τη Χαβάη και τα αιτήματα των ειρηνικών της κατοίκων από τη μια, ενώ συνάμα φλυαρεί ακκιζόμενος με τα ερωτικά σκέρτσα των ηρώων του, επιβεβαιώνοντας το αναπόφευκτο: Είναι αργά για δάκρυα Cameron - στο θρόνο σου έχει πλέον κατσικωθεί οριστικά ο David O. Russell.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Οκτωβρίου 2015

Η ώρα των επιλογών

του zerVo (@moviesltd)

Φορτωμένο με δάφνες σε οποιαδήποτε κινηματογραφική γιορτή κι αν προβλήθηκε, από της παγωμένη Μπερλινάλε του Φεβρουαρίου ίσαμε τις δικές μας Νύχτες του Σεπτέμβρη, φτιαγμένο άλλωστε κατά τέτοιο τρόπο ώστε να το λατρέψουν τα νεανικά φεστιβαλικά κοινά, είναι το Βραζιλιάνικο δράμα The Way He Looks - που η Ελληνίδα τιτλέζα του, μάλλον κάτι μπέρδεψε στην διατύπωση. Πρόκειται για μια φιλόδοξη παραγωγή από τον τόπο των Καριόκας, που εστιάζει στα προφανή ζητήματα της ενηλικίωσης, μεταφέροντας την κάμερα αυτή την φορά μακριά από τις πάμφτωχες τραγωδίες της φαβέλας, στις πιο αστικές ζώνες της όμορφης χώρας, αφηγούμενη μια πιο παγκοσμιοποιημένη ιστορία, σε αντίθεση με τα όσα λαμβάνουν χώρα στις Πόλεις του Θεού και ορίζουν σήματα κατατεθέντα του διπρόσωπου αυτού τόπου.

Στα δεκαεφτά του χρόνια ο συνεσταλμένος Λεονάρντο, βρίσκεται σε εκείνο το στάδιο της εφηβείας που τα ερωτηματικά έχουν ζώσει την ψυχή του και για όλα αναζητά να εντοπίσει τις λύσεις.. Τυφλός εκ γενετής, ζορίζεται ιδιαίτερα από την υπερπροστατευτική στάση των γονιών τους, ειδικά από εκείνη της απόλυτης στις αποφάσεις της μητέρας του, που πολλές φορές για να ξεπεράσει τις απαγορεύσεις της, αποφεύγει να της εκθέτει όλη την αλήθεια. Μελαγχολικός και λιγομίλητος ο Λεονάρντο, περνά τις περισσότερες ώρες της ημέρας, δίπλα στην καλή του φίλη Ζιοβάνα, ένα καλόκαρδο κορίτσι που έχει επιφορτιστεί με την ευθύνη να τον καθοδηγεί πέρα από κάθε κίνδυνο. Μια Πλατωνική αγάπη, που θα διαταραχθεί με την άφιξη του όμορφου Γκαμπριέλ, ενός καινούργιου συμμαθητή που θα ταιριάξει χνώτα άμεσα με τον Λεό, οδηγώντας τον στο να παραμερίσει κατά κάποιο τρόπο την προβληματισμένη Ζι...

Ουσιαστικά δηλαδή δεν υπάρχει πουθενά παραφωνία επιλογών, μιας και στα 17, είναι πολύ πιο εύκολο κάποιος να επιλέξει την συντροφιά του δικού του φύλου για καταλληλότερη, όταν μάλιστα οι αγκαλιές με την κολλητούλα, δεν έχουν την παραμικρή πονηράδα πάνω τους και περιορίζονται απλώς σε φιλικά επίπεδα. Εδώ όμως το σενάριο πηγαίνει την συλλογιστική του μπερδεμένου μέσα σε όσα έχει τραβήξει πιτσιρικά, ένα βήμα παραπέρα, καθώς οι σεξουαλικές του τάσεις οδηγούνται πιότερο προς τις ομοφυλοφιλικές, πράγμα που ούτε αρνείται, ούτε επιβεβαιώνει μέσα στο σκοτάδι που τον κυκλώνει. Και η απόφαση του να εκδηλώσει τα όποια συναισθήματα του θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη, γνωρίζοντας τις συνέπειες που μπορεί να έχει κάτι τέτοιο στο στενό του περιβάλλον, τους καταπιεστικούς γονιούς, την απαιτητική φιλενάδα, τους αγριεμένους αλητάμπουρες της τάξης του.

Αφηγηματικά δεν έχει να προσθέσει το παραμικρό καινούργιο στοιχείο σε ότι παρόμοιο πιθανόν έχουμε παρακολουθήσει, ο Βραζιλιάνος Daniel Ribeiro, χρησιμοποιώντας όλα εκείνα τα τετριμμένα συστατικά που χαρακτηρίζουν την ζωή ενός τυπικού εφήβου. Μαθησιακή αγωνία, ζόρι για το πρώτο φιλί, άγχος για το ενδεχόμενο αποκοπής και διαφυγής από το φαμιλιάρικο περιβάλλον. Σε αυτή του την πορεία εξέλιξης του σε ευαίσθητη ηλικία βασικού του υποκειμένου, ο σκηνοθέτης, κτίζει ένα εντελώς άλλο κοινωνικό περιβάλλον από το εξαθλιωμένο του Ρίο, στην (μάλλον) πιο εύπορη και αστικά εξευρωπαισμένη γειτονιά του Σάο Πάολο. Καθώς οι νέοι δεν μεγαλώνουν μέσα σε βάσανα, δυστυχίες, κακουχίες, μα σε συνθήκες τύπου Βορείων προαστίων, σε καλά σχολειά, με ξεχωριστές παροχές, ακριβές εκδρομές και πάρτι που τα αγαθά ρέουν άφθονα, σε σπίτια με πισίνες και θεόρατες αυλές. Αυτό καθαυτό το στοιχείο φέρνει το στόρι πιο κοντά στην εδώθε ματιά των αντίστοιχης ηλικίας εφήβων της Γηραιάς, που συν στα δικά τους προβλήματα, δεν έχουν να προσθέσουν κι εκείνα της επιβίωσης.

Σε αυτ;o το αν μη τι άλλο, όσο μπορείς να το πεις, ιδανικό τοπίο, αναπτύσσεται η σχέση του τριγώνου των φίλων και πιθανών δυνητικών εραστών, που από την μια στιγμή στην άλλη μεταβάλλει διαρκώς μορφές, προδιαθέτοντας για εκπλήξεις, προς το ποια ακριβώς μπορεί να είναι η τελική επιλογή του καθενός. Ζεστή η κινηματογράφηση, μοιάζει με ντοκιμαντερίστικη προσεγγίζοντας τον ρεαλισμό, ουσιαστικά όμως δεν υπάρχουν πουθενά εκείνα τα ευρήματα που θα δώσουν ιδιαίτερο τόνο δραματικό στην εξέλιξη. Αόριστοι λόγοι τσακωμών, δίχως αίτια εκρήξεις λεκτικές, διαρκείς απογοητεύσεις χωρίς προφανή αφορμή. Για να μην κατηγορούμε άδικα τον ντιρέκτορα, αυτές επακριβώς είναι οι συμπεριφορές των τινέιτζερ στην εποχή μας. Πιο συστατικό όμως είναι εκείνο που κάνει την δική του υπόθεση ξεχωριστή?

Για πες: Καλές και ζεστές ερμηνείες, περισσότερο από τους δύο δορυφόρους της τριάδας, που τυλίγουν τον Λεό, δηλαδή τον ταλαντούχο Ghilherme Lobo, που μάλλον υπερπροσπαθεί να αποδώσει τον δίχως όραση, όχι τραυματισμένο, μα ιδιαίτερα ανακατεμένο ψυχικά νέο. Βραβείο Κοινού στο φεστιβάλ Αθηνών κι όπως έχουμε πει μυριάδες φορές στο παρελθόν, ο θεατής είναι ο μεγαλύτερος γνώστης και ο καλύτερος κριτής. Οπότε...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαΐου 2015 από την Strada Films

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο, από έναν μαστουρωμένο, ψυχρό δολοφόνο! Η πιο ανατρεπτική και ξεχωριστή κωμική περιπέτεια της χρονιάς είναι εδώ, έχει τον τίτλο American Ultra, είναι σκηνοθετημένη από τον Nuri Nourizadeh, που δικό του ήταν το επίσης απόλυτα θορυβώδες Project X και βασίζεται σε σενάριο του Max Landis, του δημιουργού δηλαδή του Chronicle. Νεαρός υπάλληλος μπακάλικου, που αρέσκεται κατά την βάρδια του να φουμάρει το καλό γρασίδι, θα δείξει απίστευτες μαχητικές ικανότητες παρότι σε κατάσταση μέθης και ζαλάδας, γεγονός που δεν θα αφήσει ασυγκίνητες της μυστικές υπηρεσίες που θα τον διαλέξουν για τις δυσκολότερες των αποστολών τους. Όταν ο εχθρός όμως απαγάγει το κορίτσι του, ο χαρισματικός νέος, θα δείξει πιο είναι το πραγματικά εκδικητικό του πρόσωπο. Τρελή δράση υπόσχεται το φιλμ, όπως άλλωστε απεικονίζει και το εντυπωσιακό τρέιλερ με την Lionsgate να είναι εκείνη που έχει αναλάβει την διανομή τους στις αίθουσες στις 21 Αυγούστου, πρωτίστως φυσικά στην αμερικάνικη επικράτεια.

Με ένα ταιριαστό όσο και δοκιμασμένο στο είδος ντουέτο ερμηνευτών, μιας και ο Jesse Eisenberg έχει ξαναφορέσει το πουκάμισο του στόνερ, ενώ και η Kristen Stewart έχει κι εκείνη τις δικές της στιγμές πνευματικής απογείωσης στο πανί στην μέχρι τώρα καριέρα της. Μαζί τους την ομάδα συμπληρώνουν και οι Topher Grace και Bill Pullman.

Στις δικές μας αίθουσες? Αρκετά αμφίβολο...

Ο μόνος νόμος που μετράει είναι της βαρύτητας! Είχε κάνει μια αξιοπρεπή εμπορική επιτυχία, μα το κυριότερο στοιχείο που χαρακτήρισε το ορίτζιναλ Point Break, πριν από μερικές δεκαετίες, είναι πως είχε αποκτήσει ιδιαίτερα φανατικό κοινό, που δήλωνε ενθουσιασμένο στην περιπετειώδη συνύπαρξη του Patrick Swayze και του Keanu Reeves. Η απόφαση της Warner Bros για ριμέικ της πασίγνωστης ταινίας της Kathryn Bigelow, εντέλει όπως αποδεικνύει το ταχύτατο τρέιλερ, έχει μια διαφορετική προσέγγιση του ορίτζιναλ, που θα νόμιζε κανείς πως ελάχιστα το θυμίζει. Πολύ πιο εντυπωσιακό και εφετζίδικο, το φιλμ εστιάζει στις παράνομες πράξεις της συμμορίας των εξτρίμ αθλητών που καθοδηγεί ο ιδιαίτερος και ξεχωριστός Μπόντι, τον οποίο έχει υπό στενή παρακολούθηση ο νεαρότατος μυστικός πράκτορας Τζόνι Γιούτα, κατορθώνοντας να εισέλθει ως δυναμικό πουλέν του στην ομάδα. Πανηγυρικό τόνο θα έχει η παγκόσμια κυκλοφορία της ταινίας στους κινηματογράφους, καθώς έχει οριστεί να κάνει την επίσημη πρώτη της ανήμερα τα Χριστούγεννα του 2015, επιθυμώντας να σπάσει - διόλου απίθανο - το εισπρακτικό ρεκόρ που είχε καταφέρει το πρωτότυπο.

Μάλιστα και δίχως την παρουσία κάποιου σούπερ αστέρα στην σύνθεση του, μιας και τον έμπειρο αθλητάρα / λωποδύτη υποδύεται ο Λατίνος Edgar Ramirez, ενώ τον εξίσου χαρισματικό σε κάθε αθλητική του προσπάθεια αστυνομικό υποδύεται ο Luke Bracey. Την σκηνοθεσία υπογράφει ο Ericson Core, όχι και τόσο γνώριμο δημιουργικό όνομα, που σαν κληρονομιά έχει αφήσει μόνο το Invincible, βασισμένος σε σενάριο του Kurt Wimmer των The Recruit, Ultraviolet, Salt και Total Recall του νεότερου...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Δεκεμβρίου 2015 από την Odeon

Όταν ωθείς τον εαυτό σου στα άκρα, τότε ξεκινά η πραγματική διασκέδαση! Από τα φιλμς που ανήκουν στον γηριατρικό κύκλο, όπως για παράδειγμα τα δύο Best Exotic Marigold Hotel, το Last Vegas ή το The Hundred Foot Journey, είναι και το A Walk In The Woods, που σκηνοθετεί ο Ken Kwapis. Πρόκειται για μια κομεντί με περιπετειώδεις και δραματικές προεκτάσεις, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα μ τα απομνημονεύματα του Bill Bryson, που έφτασε ίσαμε την κορυφή του τοπ των μπεστ σέλλερς. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, ο Μπιλ, φημισμένος συγγραφέας ταξιδιωτικών βιβλίων, φτάνοντας σε ηλικία απόσυρσης, αντί να επιθυμήσει να ξοδέψει λίγο χρόνο με την αγαπημένη του σύζυγο, θα αποφασίσει να πάρει τα βουνά και να διασχίσει μια διαδρομή κακοτράχαλων μονοπατιών 2μισι χιλιάδων χιλιομέτρων. Εκεί στα Απαλάχια Όρη, που μαζί με τον καλύτερο του φίλο, τον συνομήλικο Κατζ, θα επιχειρήσει να κάνει έστω και αργά, την πορεία αναζήτησης του εαυτού του, όπως πάντα το επιθυμούσε. Πρεμιέρα στο Sundance, για λόγους που έχουν να κάνουν κατά βάση με το πρωταγωνιστικό πρόσωπο του φιλμ, όχι με ιδιαίτερα θετικές πάντως κρίσεις από τους παρευρισκόμενους στο Σολτ Λέικ. Οι αίθουσες περιμένουν την ταινία για το κοινό - στις ΗΠΑ πρωτίστως - στις 2 Σεπτεμβρίου 2015.

Δεν το βάζει κάτω εδώ που τα λέμε ο υπερβολικά γηρασμένος αν κρίνει κανείς από τα γκρο πλαν, Robert Redford, που εδώ στήνει παρεάκι με τον επίσης αναγνωρισμένο καλλιτεχνικά Nick Nolte και την σπουδαία και πολυτάλαντη Emma Thompson, σε μια πιο χαλαρή και συγκινητική στιγμή, από τις πιο σοβαρές που τον έχουμε συνηθίσει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Σεπτεμβρίου 2015 από την Seven / Spentzos

Πατήρ, Υιός και Άγιος Χρυσός

του zerVo (@moviesltd)

Οι σινεφίλ που κατά καιρούς ρίχνουν κλεφτές ματιές στις παγκόσμιες κινηματογραφικές βιομηχανίες, σίγουρα θα έχουν παρατηρήσει μια ανάταση που εμφανίζει την τελευταία δεκαετία η δημιουργικότητα των προερχόμενων από τους Αντίποδες σκηνοθετών. Ειδικότερα μάλιστα στο είδος που ορίζεται ως crime θρίλερ, η ποιότητα των Αυστραλών είναι τέτοια, που ονόματα όπως των John Hillcoat (Lawless, The Proposition) και David Michod (Animal Kingdom) θεωρούνται πλέον περιζήτητα στα μεγάλα διεθνή ραντεβού. Ο Julius Avery είναι ένα από τα καινούργια βλαστάρια αυτής της down under σχολής, που μπορεί με το ντεμπούτο του Son Of A Gun, να μην φτάνει στα επίπεδα των έμπειρων προαναφερόμενων, σίγουρα όμως κάνει ένα αξιοπρεπές πρώτο βήμα, δείχνοντας ικανό μέρος των δεξιοτήτων του.

Εισερχόμενος στην φυλακή υψίστης ασφαλείας, προκειμένου να εκτίσει την δωδεκάμηνη ποινή που του επιβλήθηκε για πλημμέλημα ο 19χρονος Τζέι Αρ, έχει να αντιμετωπίσει όλους εκείνους τους κινδύνους που προκαλούν στους νεότερους οι παλιοσειρές. Εντυπωσιασμένος από την οξυδέρκεια και την εξυπνάδα του ψάρακα, ο έχοντας να περάσει ακόμη είκοσι χρόνια πίσω από τα κάγκελα, κακοποιός Μπρένταν Λιντς, θα τον πάρει υπό την επίβλεψη του, αποτρέποντας τους υπόλοιπους τρόφιμους να του κάνουν κακό. Έναντι φυσικά αδρού ανταλλάγματος, αφού από εκείνον περιμένει πως μόλις απελευθερωθεί, να φέρει εις πέρας την καλά οργανωμένη απόδραση, που θα βγάλει από την στενή, τόσο τον βαρυποινίτη, όσο και την υπόλοιπη συμμορία του.

Και πραγματικά μετά από μια εντυπωσιακή σε εκτέλεση, Παλαωιωκωστικών μεθόδων, εξαφάνιση από το προαύλιο του σωφρονιστικού ιδρύματος, η ομάδα θα ανοίξει τα φτερά της για καινούργια κατορθώματα σε όλη την αυστραλιανή επικράτεια. Αρχής γενομένης από το ξάφρισμα των μεταλλείων χρυσού, εκεί που οι πανάκριβες ράβδοι, υπόσχονται στον καθένα κομπανιέρο ληστή, ζωή χαρισάμενη, αν όλα πάνε κατ ευχήν. Στην ζωή του μικρού όμως, έχει μπει εδώ και καιρό η παράνομη μετανάστης Τάσα, που θα αναστατώσει την καρδιά του και θα θέσει σε κίνδυνο το παράτολμο σχέδιο των γκάνγκστερς.

Πρόκειται για μία από εκείνες τις περιπτώσεις που στον βούρκο του υποκόσμου, κρύβονται εκείνες οι ηθικές αξίες που είναι ικανές να δημιουργήσουν ιδιαίτερες φιλικές έως και αδελφικές σχέσεις (που επίσης συναντάμε εδώ) αλλά συνήθως σχέσεις στοργής, που δύναται να συγκριθούν μόνο μεταξύ πατρός και υιού. Σε μια πολύ λιγότερης έντασης και πάθους εκδοχή του Un Prophet, ο απομακρυσμένος από την φαμίλια του νέος, που έχει κατρακυλίσει στην παρανομία, με ευχαρίστηση θα δεχτεί την θαλπωρή του όχι ιδιαίτερα γλυκόλογου, απότομου και κυκλοθυμικού Μπρένταν. Η ιδιομορφία του σεναρίου, περισσότερο παίζει με την πιθανή ανατροπή, ο τύποις γονιός να την έχει στημένη στον εικοσάρη, στοιχείο που βαθμηδόν ανεβάζει ποσοστά να συμβεί, μέχρι που φτάνουμε στην τελική σεκάνς, όπου λύνεται επιτέλους το σασπένς ερώτημα, για το αν όλα ήταν ένα παιχνίδι που θα επέφερε περισσότερο κέρδος.

Με ικανή σκηνοθετική ματιά ο πρωτόπειρος Avery, στήνει μια αξιόλογη πρώτη πράξη εντός της φυλακής, θυμίζοντας περισσότερο κλίμα από βρετανικό Starred Up, με το που φεύγει η κάμερα όμως από το φρέσκο, σαν κάπου να μπερδεύεται θεματικά, μιξάροντας το crime, με το ρομάντζο και το heist με το κοινωνικό δράμα, ουσιαστικά μην καταλήγοντας ποτέ σε κάποιο σαφή ορίζοντα. Στα θετικά του Son Of A Gun, οπωσδήποτε εντάσσεται η μονίμως έντεχνα υπερφωτισμένη κινηματογράφηση, χαρακτηριστικό στοιχείο σχεδόν όλων των προερχόμενων από την Ωκεανία αντίστοιχων παραγωγών, μα και το επιλεγμένο κάστινγκ, με εξαίρεση τον διασημότερο των αστέρων που συμμετέχουν, ο οποίος εδώ κάνει μια από τις πλέον άστοχες εμφανίσεις της πολύ καλής του καριέρας.

Για πες: Κι αυτό διότι ο McGregor, ανακατεύοντας Σκωτσέζικα με αυστραλέζικη προφορά, μάλλον προς το γλαφυρό τείνει, γεγονός που δεν αναστρέφει με την εκφραστική του δεινότητα, σε αντίθεση με τον ταλαντούχο Brenton Thwaites, που βγάζει στην ματιά του την πρέπουσα μελαγχολία του ζορισμένου και δίχως ορατό μέλλον νέου. Από την δική της μεριά η έκπληξη του Ex Machina, Σκανδιναβή Alicia Vikander, μάλλον προς το μισκάστ τείνει, άσχετα αν παρουσία του χαρακτήρα της, η ταινία αρχίζει να ρετάρει, όχι επιβαρύνοντας κατά ανάγκη την ίδια, μα περισσότερο το σενάριο που δεν ψάχνει για ξεκάθαρο προορισμό.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαΐου 2015 από την Seven / Spentzos

Εγώ Χριστό κι εσύ Αλλάχ...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Για ένα πουκάμισο αδειανό

Τούτη η ταινία διεκδίκησε τόσο τη Χρυσή Σφαίρα όσο και το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας στις τελευταίες ανάλογες τελετές. Και δικαίως. Σινεμά στο ύψος του ανθρώπου, που δεν μιλάει για υπερήρωες αλλά για σκέψεις και αισθήματα. Σινεμά που φροντίζει τόσο το μυαλό όσο και την καρδιά, μην αφήνοντας δυσαρεστημένα ούτε τα μάτια. Ατόφιο σινεμά που δεν κραυγάζει αυτά που θέλει να πει αλλά τα λέει τόσο όμορφα και καίρια.

Φονταμενταλισμοί, εθνικισμοί και άλλοι -ισμοί έχουν φτάσει τα πράγματα στο απροχώρητο. Τεχνητές διαιρέσεις, τεχνητά μίσοι, τεχνητοί στρατοί. Πώς το έλεγαν οι Smiths στο «Death of a disco dancer»; «Love, peace and harmony? Love, peace and harmony? Oh, very nice, very nice, very nice, very nice. But maybe in the next world. Maybe in the next world». Εκεί έχουμε φτάσει. Ενώ τα πράγματα είναι απλά. Κι ένα δάσος με μανταρινιές μπορεί να είναι ο Κήπος της Εδέμ.

Η υπόθεση: 1992. Ακολουθώντας το αποσχιστικό κύμα που σαρώνει τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, η Αμπχαζία θέλει να αυτονομηθεί από την Γεωργία. Έτσι, προκύπτει πόλεμος. Χριστιανοί οι Γεωργιανοί, Μουσουλμάνοι οι Αμπχάζιοι. Ένα χωριό που κατοικούνταν κατά βάση από Εσθονούς βρίσκεται στο μέσον της σύρραξης. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων έχουν εγκαταλείψει την περιοχή κι έχουν επιστρέψει στην πατρίδα τους. Μόνο δύο άνθρωποι έχουν απομείνει: ο γερο-μαραγκός Ίβο και ο φίλος του, ο Μάρκους. Ο Μάρκους θέλει επίσης να φύγει, όχι όμως πριν μαζέψει τη σοδειά από τις μανταρινιές του. Ο Ίβο δεν δείχνει διατεθιμένος να φύγει. Θα μείνει ακόμα και μετά τη φυγή του φίλου του, ακόμα κι αν μείνει ο τελευταίος άνθρωπος στο χωριό. Μετά από μια σύγκρουση ο Ίβο βρίσκεται να γιατροπορεύει στο σπιτικό του δύο...εχθρούς: τον Τσετσένο μισθοφόρο (που πληρώνεται από τους Αμπχάζιους) Άχμεντ και τον Γεωργιανό Νίκο. Καθώς οι δύο αντίπαλοι γιατρεύουν τις πληγές τους το αρχικό μίσος που τους χώριζε μετατρέπεται σε κατανόηση, με τη βοήθεια του Ίβο. Ο πόλεμος, όμως, συνεχίζεται και κάνει τα δικά του κουμάντα.

Η άποψή μας: «Αν βγάλει το κεφάλι του από το παράθυρο, θα του το κόψω», λέει ο αψύς Άχμεντ, φωνάζοντας δυνατά τη σκέψη που κατακλύζει το μυαλό του σχετικά με τον εχθρό του και «αναγκαστικό» συγκάτοικό του, τον Νίκο. «Αν βγάλει το πουλί του για να κατουρήσει, τι θα κάνεις;», του απαντά ρωτώντας τον ο θυμόσοφος Ίβο. Ένας χαρακτηριστικός διάλογος από τούτη την γλυκόπικρη κωμικοτραγωδία. Μια ταινία που στηλιτεύει τον πόλεμο χωρίς να προσπαθεί να «διδάξει» αλλά επιλέγοντας τον δύσκολο δρόμο. Τα πάντα στην ταινία συμβαίνουν φυσικά, ακόμα και σε καταστάσεις τόσο παράλογες όσο ο πόλεμος. Οι άνθρωποι ζουν, αναπνέουν, τρώνε, πονάνε, ερωτεύονται (ναι, κι ας είναι μόνο μια φωτογραφία σε ένα μικρό κάδρο), κοιμούνται, κατουράνε, πεθαίνουν. Και μισούν. Το τελευταίο, μας λέει ο ανθρωπιστής σκηνοθέτης, είναι το μόνο που προκύπτει τεχνητά. Οι εχθροί δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν, κι ας πιστεύουν σε άλλο θεό, κι ας έχουν διαφορετική πατρίδα. Μέσα στη φύση, μέσα στο όργιο της δημιουργίας, μέσα στην αφθονία των εσπεριδοειδών, ο άνθρωπος μπορεί να επιζήσει απλά, όμορφα, γνήσια, αρμονικά. Ναι, ακόμα και στις μέρες μας υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν το λόγο τους. Ναι, ακόμα και σήμερα, μια κατεστραμένη κασέτα (σημείωση: αν δουν την ταινία κάποιοι 20χρονοι ούτε θα ξέρουν τι είναι εκείνο το κίτρινο πράγμα που προσπαθεί να διορθώσει ο Νίκο!) μπορεί να προκαλέσει γνήσια συγκίνηση.

Γλυκύτατη ταινία με τον Ίβο να έχει τον πλέον αβανταδόρικο ρόλο, αλλά και τον πιο δυνατό και ευαίσθητο συνάμα. Τα χέρια του μαραγκού δουλεύουν το ξύλο για να φτιάχνουν πολλά πράγματα, όπως καφάσια για τα μανταρίνια. Αν χρειαστεί, πάντως, ετοιμάζουν και φέρετρα. Για να επιστρέψει ο θανών στη γη μέσα σε ξύλινη μήτρα αυτήν τη φορά... Μια ταινία που σίγουρα θα εκτιμήσετε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαΐου 2015 από την Feelgood / Neo Films

Σ' αγαπώ μέχρι θανάτου

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τρελός κι αλλοπαρμένος

Αυτή είναι η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η 43χρονη Αυστριακή Jessica Hausner και η δεύτερη που βλέπουμε στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας μας μετά το προ εξαετίας «Προσκύνημα στη Λούρδη» (Lourdes, 2009). Όσοι είχατε λατρέψει εκείνη την ταινία ετοιμαστείτε για κάτι εντελώς διαφορετικό ως προς το ύφος και το στήσιμο. Αλλά πάντα αναγνωρίσιμο είναι το σήμα κατατεθέν του αυστριακού σινεμά, έτσι όπως το έχουμε μάθει από Haneke, Seidl και άλλους ταλαντούχους κοντοξάδελφους των Γερμανών. Μια ανησυχητική ηρεμία στην επιφάνεια, μια βαθειά άρρωστη κοινωνία, μια απέραντη αποξένωση και μια υπέρτατη ανάγκη για (συν)αισθήματα, που, από τη στιγμή που δεν μπορούν να προκύψουν «φυσιολογικά» (ότι μπορεί να σημαίνει πλέον τη σήμερον ημέρα η συγκεκριμένη λέξη) προκύπτουν παρά φύσιν.

Το σίγουρο είναι πως τούτη η ταινία δεν... καταπίνεται εύκολα. Με έντονη τη θεατρικότητα, ο θεατής, είτε καλοπροαίρετος είναι είτε κακοπροαίρετος, δυσκολεύεται να χωνέψει όσα συμβαίνουν επί της μεγάλης οθόνης. Κι αυτό γιατί αλλιώς έχουμε μάθει το σινεμά – και τελευταία και την τηλεόραση. Ταχύτητα, στακάτο μοντάζ, αλήθεια σε πρώτο πλάνο, σενάρια με ανατροπές, υπολογισμένη αισθητική που θεοποιεί την επιφάνεια και να μην ξεχνάμε και το σεξ – αυτό που υπονοείται. Έρχεται λοιπόν αυτή η Αυστριακή και χαλάει τη μανέστρα: κοστούμια εποχής, χαλαρά πλάνα, κλειδοκύμβαλα κι ένας μπουνταλάς που ντε και καλά θέλει να αυτοκτονήσει παρέα με κάποια γυναίκα «που αγαπάει». Όχι και το πιο εύκολο πρότζεκτ για το μέσο θεατή – αλλά τελικά αξίζει τον κόπο.

Η υπόθεση: Βερολίνο της Ρομαντικής Εποχής. Ο νεαρός ποιητής Χάινριχ επιθυμεί να υπερνικήσει το αναπότρεπτο του θανάτου μέσα από τον έρωτα, αλλά αδυνατεί να πείσει τη σκεπτικίστρια ξαδέλφη του Μαρί να τον συντροφέψει σε μια πράξη αυτοχειρίας. Κι ενώ προσπαθεί να συμβιβαστεί μ’ αυτήν την άρνηση, γεμάτος ανείπωτη θλίψη για την αδυναμία της ξαδέλφης του να αντιληφθεί το βάθος των συναισθημάτων του, ο Χάινριχ γνωρίζει την Ανριέτ, τη σύζυγο κάποιου γνωστού του από τη συμβατική του δουλειά – μιας που μέσω ποίησης δεν μπορεί να βγάλει τα προς το... ζην, αυτός που τόσο πολύ θέλει να «αναχωρήσει». Ο Χάινριχ ξανακάνει την ίδια πρόταση στη σαγηνευτική νέα γυναίκα, κι ενώ αρχικά δεν έχει το παραμικρό αντίκρισμα, όλα αλλάζουν όταν η Ανριέτ ανακαλύπτει πως πάσχει από μια ανίατη ασθένεια... Ή μήπως όχι;

Η άποψή μας: «Μια ''ρομαντική κωμωδία'', ελεύθερη απόδοση της ιστορίας της αυτοκτονίας του ποιητή Χάινριχ φον Κλάιστ το 1811», μας πληροφορεί σχετικά με την ταινία ο εύχρηστος pocket κατάλογος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, εκεί που την πρωτοείδαμε τον περασμένο Νοέμβριο. Μια ταινία που «αποθεώνει την παρεξήγηση του Χάινριχ φον Κλάιστ: η ζωή, ο έρωτας, η αγάπη, ο θάνατος, η ελευθερία, η ισονομία, η φορολογία, η δικαιοσύνη, η δημοκρατία, η ανθρωπότητα... όλα είναι μια αδιάκοπη και διασκεδαστική (για τους άλλους;) παρεξήγηση», έγραφε στο κείμενό του για το περιοδικό «φιλμ νουάρ» ο καλός φίλος Κώστας Καρδερίνης. Ξέχασε μόνο και το «η επιστήμη» (και στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ιατρική). Κατά τα άλλα, τα λέει μια χαρά ο συνάδελφος, ακριβώς όπως τα σκέφτηκα κι εγώ βλέποντας την ταινία, οπότε γιατί να μην παραθέσω τα δικά του λεγόμενα (μιας που ταυτίζομαι με αυτά ως σκέψη) και να προσπαθήσω να γράψω τα ίδια πράγματα με άλλες λέξεις ή άλλο τρόπο; Λογοκλέπτω τώρα; Όχι, αφού βάζω την πηγή και την αναφέρω – δεν την «θάβω».

Όντως μαύρη, κατήμαυρη κωμωδία η ταινία της Hausner, που κρύβει ειρωνεία ήδη από τον τίτλο της. Όχι, δεν έχουμε να κάνουμε εδώ με μια παραλλαγή του «Τρελού Πιερό» τοποθετημένη στις αρχές του 19ου αιώνα – ο Jean-Luc Godard (κοιτάξτε σύμπτωση να βγαίνει την ίδια βδομάδα και το «Αποχαιρετισμός στη γλώσσα», ε;) πίστευε τότε στον απόλυτο έρωτα, όντας πιο υλιστής – μακριά από ρομαντισμούς. Αλλά και ο Belmondo, βαμμένος μπλε και ζωσμένος δυναμίτες, τον... πλάστη του πηγαίνει να συναντήσει κουβαλώντας αβάσταχτο έρωτα... Η σκηνοθέτιδα, θεατρικώ τω τρόπω, δείχνει πως διαθέτει καντάρια ταλέντο και πως είναι από τις πιο αξιόλογες σκηνοθέτιδες των τελευταίων χρόνων. Αν και, η αλήθεια είναι, πως δεν μπορεί κάποιος να πει πως θα κόψει εισιτήρια τούτη η ταινία σε κανονική, εμπορική προβολή σε αίθουσες. Παραείναι ταγμένη σε αυτό που θέλει να πει και στον τρόπο που το λέει και δεν γίνεται «κάτι πιο ποπ», στιλ κοπολικής «Μαρίας Αντουανέτας» πχ.

Άρα, ταινία δυσκολοχώνευτη για το μεγάλο κοινό, που (ενδεχομένως) να αποτελέσει αντικείμενο λατρείας για λίγους και εκλεκτούς. Και ναι, κάποιοι που θα διαβάσουν τούτη την κριτική για την ταινία και παρακινηθούν να πάνε να τη δουν, μπορεί να μας βρίσουν χυδαία – δικαίωμά τους. Πώς το έλεγε ο Truffaut; «Ή μαζί σου ή χωρίς εσένα». Ναι, ιδωμένο υπό πρίσμα κατάμαυρου χιούμορ. Μιας που το άλλο πρόσωπο στην περίπτωση της Hausner δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να... αυτοκτονείς (να παραφράσουμε και τον τιτανομέγιστο Zulawski). Με παρέα, βεβαίως βεβαίως...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαΐου 2015 από την Feelgood

του zerVo (@moviesltd)

Για να πω την αμαρτία μου, όταν κάποτε πραγματοποίησα κι εγώ το όνειρο μου σαν (ενήλικο) παιδάκι, επισκεπτόμενος την Eurodisney, μοιράζοντας το ενδιαφέρον μου ανάμεσα στα αξιοθέατα για να προλάβω τον χρόνο που έτρεχε ασταμάτητος, άφησα εντελώς απέξω εκείνο το φουτουριστικό κομμάτι του θαυμαστού κόσμου του θείου Ουόλτ με την ονομασία Tomorrowland. Προτίμησα τα πολύ πιο απτά και κοντινά εκθέματα στην κοινή φαντασία, τους Πειρατές της Καραϊβικής, τον Πίτερ Παν, τον Ιντιάνα Τζόουνς, από το ταξίδεμα με τους πυραύλους στο μέλλον, όπου (εκτιμώ) θα το είχε οργανώσει με ανάλογα άριστη μέθοδο η διοίκηση του αχανούς πάρκου. Το ζήτημα είναι πως από μια πρόχειρη δημοσκόπηση που έκανα τότε, μετρώντας τις ανθρώπινες ουρές των επισκεπτών, η Χώρα του Αύριο, είχε τις μακράν μικρότερες από όλες τις υπόλοιπες. Τις ίσως και πιο διαφημισμένες, ε?

Απογοητευμένη από την τροπή που έχουν πάρει οι κρατικές έρευνες για την μελέτη του διαστήματος, περικοπές που πιθανόν θα οδηγήσουν στο ταμείο ανεργίας και τον επιστήμονα πατέρα της, η νεαρή, φιλόδοξη και τεχνολογικά άριστα καταρτισμένη Κέισι, θα κινήσει την δική της επανάσταση κόντρα στην κραταιά NASA. Φυσικά ο πόλεμος της δεν θα διαρκέσει παρά μερικά δευτερόλεπτα, καθώς θα συλληφθεί από τις αρχές του ακρωτηρίου Κανάβεραλ, θα οδηγηθεί στο κρατητήριο, αλλά και θα απαλλαχθεί, μη αποτελώντας δα και καμιά σοβαρή απειλή για το σύστημα. Μαζεύοντας τα πράγματα της η κοπέλα θα αντιληφθεί την ύπαρξη μιας πολύχρωμης μεταλλικής κονκάρδας, άγνωστης προέλευσης, που στο άγγιγμα της, αυτομάτως μεταφέρεται σε έναν άλλο κόσμο, μακρινό και άγνωστο, που τα πάντα λειτουργούν ιδανικά, ειρηνικά και γαλήνια, όπως ποτέ της δεν είχε φανταστεί.

Μια παράξενη μεταφορά μέσα στον χωροχρόνο που στο ψάξιμο των αιτιών που την προκάλεσαν, η Κέισι θα φτάσει μέχρι το κατώφλι του παροπλισμένου και απομονωμένου επιστήμονα, αλλά και πρώην παιδιού θαύματος Φρανκ Ουόκερ, που σε αντίθεση με την αρχική του άρνηση, κατοπινά θα θελήσει να την βοηθήσει δείχνοντας της τον σωστό δρόμο, ώστε να λύσει τις απορίες της. Συντροφιά με το ανθρωποειδές Αθηνά, θα συνθέσουν μια δυναμική τριάδα, που θα προσπαθήσει και πάλι να ταξιδέψει στην άλλη διάσταση, ώστε να αποκωδικοποιήσει τα μηνύματα που τους στέλνει το μέλλον.

Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, πρόκειται για μια ακόμη απόπειρα της σπουδαίας Disney να μεταφέρει έναν πιασάρικο τίτλο των πάρκων της στην μεγάλη οθόνη, όπως άλλωστε το κατόρθωσε από το 2001, σαρώνοντας τα ταμεία με τις περιπέτειες του αλλοπρόσαλλου Κάπτεν Σπάροου. Εδώ τόσο το ύφος, όσο και η αφήγηση κι ο σκοπός, παρότι παρομοίως βουτηγμένα για τα καλά στην θάλασσα της φαντασίας, είναι εντελώς διαφορετικά από εκείνα των Κουρσάρων. Κεντρικοί πυλώνες ανάπτυξης της ιστορίας είναι δύο πρόσωπα που ο επιστημονικός πειραματισμός είναι η ζωή τους όλη. Τους χωρίζει όμως μια ειδοποιός διαφορά, αφού ο μεν ηλικιωμένος ex boy genious έχει χάσει κάθε ελπίδα για την ανθρωπότητα και προτιμά να μένει σχεδόν φυλακισμένος στο θωρακισμένο εργαστήριο του, την ώρα που η πιτσιρίκα, με το αύριο να την περιμένει, δεν διστάζει να δείξει άγνοια κινδύνου και να μοχθήσει για τα ιδανικά της.

Στοιχεία ταμάμ δηλαδή, σε θέμα κοινωνικών αξιών και πολιτικής ηθικής, για φιλμ που φέρει την σφραγίδα του στούντιο της Disney, που βασίζεται σε σενάριο του Μίστερ Lost, Damon Lindelof, ο οποίος έχει συμπράξει με τις ιδέες του σε όλες τις πρόσφατες αξιόλογες sci fi κινηματογραφικές στιγμές, σαν το Star Trek Into Darkness, Prometheus και World War Z. Λογικό κι επόμενο είναι στην αφήγηση του το Tomorrowland να περιλαμβάνει όλα εκείνα τα συστατικά που θέλγουν την ματιά των διψασμένων για δράση ματιών: Τηλεμεταφορικές τρύπες, βομβίδες μεγατόνων, πανίσχυρα διαστημόπλοια, μεγαλουπόλεις ονειρεμένες, ανθρωποειδή φίλια μα και εχθρικά, μισητοί πράκτορες, σκαπανείς του αύριο σαν τον Βερν και τον Τέζλα και φυσικά ειδικά εφέ που σαρώνουν τα πάντα. Με κορυφαίο την ευφάνταστη μετατροπή του γιγάντιου Πύργου του Άιφελ σε δυνητικό εκτοξευτήρα πυραύλου προς το διάστημα, στην πιο αξιομνημόνευτη σεκάνς ολάκερης της ταινίας.

Που για να λέμε και την άλλη άποψη του νομίσματος, ακόμη κι αν ποιοτικά διατηρεί κάποια υψηλά στάνταρντς, ορίζει συνάμα και την πιο αδύναμη από τις (πέντε) σκηνοθετικές στιγμές του χρυσού παιδιού της Pixar, Brad Bird. Είναι αντιληπτό πως όταν στις τέσσερις προηγούμενες η μπαγκέτα του έχει αγγίξει (κυριολεκτικά) το άριστα, οι απαιτήσεις εδώ να είναι ανάλογες και όταν εκείνες δεν εκπληρώνονται να διαλύεται στην ατμόσφαιρα μια κάποια απογοήτευση. Ο Bird ακολουθώντας τις τάσεις εντυπωσιασμού της πλατείας, ναι μεν φρόντισε να κτίσει καλά τους χαρακτήρες του, φυσικά και έδεσε με λογικά φλασμπάκ το στόρι του, δεν πέτυχε όμως να στήσει μια πλοκή τόσο δυνατή που να κρατήσει τον θεατή ακινητοποιημένο στο κάθισμα από το πρώτο λεπτό του φιλμ. Η τρίτη και τελευταία πράξη δε, η έξοδος που λέμε, τραβά υπερβολικά σε χρόνο, δίχως συγκεκριμένο λόγο κι αφορμή. τα συναισθήματα της αλληλεγγύης, της ομαδικότητας, του σθένους, της αισιοδοξίας, είμαι βέβαιος πως θα μπορούσε να τα γεννήσει, ακόμη κι αν το πόνημα του, ήταν κατά μισή ώρα μικρότερο...

Από τις πιο άνετες ερμηνευτικές στιγμές για τον George Clooney, που μάλλον ούτε καν θα ίδρωσε αποδίδοντας τον μεγαλωμένο Τίμοθυ Τέστερ, μια φορά κι έναν καιρό επισκέπτη της Τουμόροουλαντ που σε βάθος χρόνου έχασε κάθε ενδιαφέρον για την εξέλιξη του, πιθανόν και απογοητευμένος από την εξέλιξη του παιδικού του ειδυλλίου. Πολύ αγχωμένη η Britt Robertson, δεν ξέρω αν πιάνει την δεδομένη ευκαιρία από τα μαλλιά, σε αντίθεση με την μικρότερη της Raffey Cassidy, που σαν αντρόιντ, βγάζει μακράν το περισσότερο συναίσθημα από το σύνολο της τρόικας.

Για πες: Φτιαγμένο κατά βάση για τους φανατικούς της sci fi μυθολογίας, το Tomorrowland δεδομένα θα τους ικανοποιήσει, αν και επ ουδενί μπορεί να στηριχθεί σε έστω και ελάχιστα πιθανές εξελίξεις της τεχνολογίας. Διαθέτει όλο εκείνο το πακέτο που θα χορτάσει την ματιά, ιδίως του νεαρότερου κοινού, σίγουρα όμως δεν θα γίνει ποτέ το κλασσικό έργο φαντασίας, που θα σταθεί δίπλα στα κορυφαία κομμάτια του genre. Και για να το κάνω λανότερα, αν θα ξαναπάω ποτέ στην Disneyland, πάλι στην ουρά του Indy και της Neverland θα προτιμήσω να σταθώ...

Μια φορά! Μόνο μια φορίτσα...

του zerVo (@moviesltd)

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες έρευνες του κορυφαίου στο είδος του Ινστιτούτου Κίνσευ, ο εγκέφαλος ενός φυσιολογικού ανδρός μέσα σε ένα 24ωρο, σκέφτεται το σεξ περίπου 17 φορές, νούμερο που σχεδόν μοιράζεται στην μέση, αν θελήσουμε να κάνουμε το ίδιο ερώτημα για το κάθε πότε βασανίζεται με το ίδιο ζήτημα το θηλυκό μυαλό. Φυσικά αν το τραβήξουμε το ζήτημα στα άκρα του, θα πετύχουμε ανθρώπους, άρρενες ή θήλεα, που είτε δεν έχουν την παραμικρή σκέψη ημερησίως περί της ερωτικής πράξης, είτε αντιθέτως δεν περνά στιγμή που από τον νου τους να μην διαβεί το ανεπανόρθωτο. Ρεαλιστικά σκεπτόμενοι πάντως θα πρέπει να προχωρήσουμε την μελέτη ένα βήμα παραπέρα, εφόσον καλές και άγιες οι σκέψεις και οι φαντασιώσεις, αλλά το θέμα είναι κάθε πότε οι συγκεκριμένες αξιοποιούνται και γίνονται πράξη...

Μην μπορώντας να ελέγξει την ακατάσχετη μανία του για ερωτοτροπίες με το άλλο φύλο, ο πιλότος Λαμπέρ Λεβαλουά, θα εγκαταλείψει τα κόκπιτ αφού ενταχθεί σε κύκλο ανώνυμων σεξομανών για να δημοσιοποιήσει το πρόβλημα του, θα ακολουθήσει άλλο, λιγότερο ευπαθές στις προκλήσεις επάγγελμα, υποδυόμενος πλέον τον συμβουλάτορα γάμου. Έχοντας ορκιστεί να κρατηθεί μακρυά από το σεξ για ένα ολόκληρο χρόνο, θα βρεθεί ξανά σε δυσάρεστη θέση, καθώς θα προσλάβει στην επιχείρηση του, την κούκλα 45άρα Ζουντίθ, που μόλις αναγκάστηκε να αφήσει πίσω της καριέρα διεθνών πωλήσεων, ελέω της διαρκούς της παρόρμησης για το ανδρικό κορμί. Με τις πολλά υποσχόμενες ματιές της συνεργάτιδας να πέφτουν βροχηδόν, είναι πλέον αμφίβολο, αν ο γοητευτικός, όσο και αδύναμος να αντισταθεί στις ορμές του, Λαμπέρ, θα κρατήσει την υπόσχεση που έχει δώσει...

Και σιγά μην αντέξει στην ψυχολογική αυτή πίεση ο φουκαράς ο Παριζιάνος, όταν έχει δίπλα του, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ένα καυτό ηφαίστειο, πανέτοιμο να εκραγεί ανά πάσα στιγμή, σκορπώντας τριγύρω του ερωτογενή λάβα, ικανή να κάψει όλα τα σερνικά της Πόλης του Φωτός. Και πως να κάνει αλλιώς εκείνος που μέχρι τα χτες δεν άφηνε ούτε γάτα θηλυκή και να αντέξει στο στενό πρεσάρισμα της, προκειμένου να πείσει τον εαυτό του πως μπορεί να αυτοσυγκρατηθεί και να μην ενδώσει?

Φαρσορομαντικές καταστάσεις που λαμβάνουν χώρα στην καλοκαιρινή και δροσερούλα κομεντί της βετεράνας Tonie Marshall, Cesarούχας μια φρορά κι έναν καιρό για το αξιόλογο Venus Beaute της, που όμως εδώ δεν δείχνει εφάμιλλο επίπεδο έμπνευσης και κεφιού στο κτίσιμο του ενήλικου αυτού ειδυλλίου. Ενός ντουέτου ελάχιστα ρεαλιστικού και απτού, που απαντάται μονάχα στις σπάισι Φραντσέζικες κωμωδιούλες, που ναι μεν διαθέτουν τέμπο και ηλιόλουστο κλίμα, στο φινάλε τους όμως ξεχνιούνται μονομιάς, καθώς δεν προσφέρουν το παραμικρό προς φύλαξη για τον σινεφίλ. Η προαιώνια μάχη των φύλων μα και το ερώτημα για το αν μπορεί μια ανδρογυνική φιλία (έστω συνεργασία) να διατηρηθεί χωρίς να πέσει στο τραπέζι το θέμα του σεξ, ε, δεν περίμεναν δα το Tu Veux Ou Tu Veux Pas για να αναπτύξουν την θεωρία τους.

Όπως δεν περίμενε κι ο θεατής την παρούσα χαλαρή ρομαντζαδούρα για να κατανοήσει πως η Sophie Marceau πρέπει να πίνει το νερό της αιώνιας νιότης, μιας και στα πενήντα της σκίζει σαν σαρδέλα οποιαδήποτε ενζενί επιχειρήσει να την κοντράρει. Λαμπάδα κορμί, βλέμμα καθηλωτικό, πρόσωπο ζωγραφιά του Μικελάντζελο, η La Boom σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό από το πρώτο δευτερόλεπτο, σε βαθμό που να συμπάσχεις με τον συμπρωταγωνιστή της, επιζητώντας κι εσύ (όπως αυτός) να βρεθείς μια φορά, μόνο μια φορίτσα στην αγκάλη της. Από την μεριά του ο επίσης Golden Boy των 80s, Patrick Bruel, με το αλεξίσφαιρο κατάμαυρο μαλλί, στέκει κατώτερος των περιστάσεων, άλλωστε ποτέ στην καριέρα του δεν διακρίθηκε για τις ερμηνευτικές - πόσο μάλλον για τις κωμικές - του ικανότητες. Μια χόρτα τον κάνει στο πέρασμα του το Σοφάκι...

Για πες: Η γλαφυρή όψη του Shame και του Nymphomaniac, με γαλλική φινέτσα και πονηριά, επίπεδη σε περιεχόμενο, με μια δυο υποιστορίες που παλεύουν να κρατήσουν ζεστό το ενδιαφέρον και με μοναδικά κωμικά στοιχεία τις συνεδρίες των ζευγαριών που επισκέπτονται τους τάχαμου γκουρού του έρωτα. Εντάξει, για να μην πολυλογούμε, ΜΟΝΟ για την Marceau ότι αξίζει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαΐου 2015 από την Odeon

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Mad Max: Fury Road	Tanweer	2	116	16.036	73.517
2	Avengers: Age Of Ultron	Feelgood	4	51	5.541	212.517
3	Paulette	Tanweer	1	21	5.109	5.109
4	Escobar: Paradise Lost	Odeon	1	45	4.950	4.950
5	The Humbling	Seven / Spentzos	1	9	2.644	2.644
6	Home	Odeon	8	30	1.854	58.533
7	Demonic	Odeon	3	13	1.731	21.269
8	Chic!	Seven / Spentzos	1	5	1.355	1.355
9	The Age Of Adaline	Odeon	5	10	745	31.036
10	Woman In Gold	Odeon	4	14	662	15.596

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Κλείσε την ντουλάπα!

του zerVo (@moviesltd)

Είναι 1982 και με την τζίφρα του δημιουργού του "Σχιζοφρενή δολοφόνου με το πριόνι" καταφθάνει ακόμη μια τρομακτική ταινία που από το πρόμο της υπόσχεται να σκορπίσει αμέτρητες ανατριχίλες στο κοινό της. Προώθηση που εκείνη την εποχή συμπεριελάμβανε μάλιστα και τηλεοπτικό σποτ, πρωτοποριακό διαφημιστικό τρικ είναι η αλήθεια, που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, προκαλούσε τις αισθήσεις του υποψήφιου θεατή στα άκρα, απεικονίζοντας ένα δεκάχρονο κοριτσάκι να αρπάζεται από την συσκευή οπτικής αναπαραγωγής. Αυτό ήταν! Το Πνεύμα του Κακού σάρωσε το οποιοδήποτε ταμείο στο πέρασμα του, αφήνοντας άπαντες ικανοποιημένους, κυρίως λόγω της χρήσης κάποιων εξωπραγματικών για την εποχή ειδικών εφέ, που αν δεν έβρισκαν στο διάβα τους το απόλυτο sci fi παραμύθι της δεκαετίας, σκηνοθεσίας του ίδιου του εμπνευστή τους παρακαλώ, τώρα θα πανηγύριζαν ως (και) Οσκαρικά καταξιωμένα. Τριάντα και βάλε χρόνια κατοπινά, η MGM επιχειρεί να επαναλάβει τον μύθο, αγνοώντας όμως πως φιλμικά τα πάντα έχουν αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά...

Αφήνοντας πίσω τα συνεχή οικονομικά προβλήματα που την βασανίζουν, η πενταμελής φαμίλια των Μπερκ, θα πάρει την απόφαση να επιχειρήσει ένα καινούργιο ξεκίνημα, μετακομίζοντας μια άλλη γειτονιά, πιο ήσυχη και φιλική, σε ένα παλιό δίπατο σπιτάκι, αγορά που δεν θα ρίξει έξω τον έτσι κι αλλιώς πενιχρό προϋπολογισμό τους. Για τα νεότερα και ανήλικα μέλη της φαμίλιας, τον μικρούλη Γκρίφιν και την πιτσιρίκα Μάντισον, η αλλαγή εστίας θα έχει από την πρώτη κιόλας νύχτα δυσμενείς συνέπειες, καθώς και οι δυο τους θα παρατηρήσουν μυστηριώδεις ήχους και κραυγές να κρύβονται πίσω από το φοβιστικό φύλλο της ντουλάπας, την στιγμή που όλες οι ηλεκτρικές συσκευές του σπιτιού, θα επιδείξουν μια περίεργη και ακατανόητη συμπεριφορά.

Τα μικρά - βεβαίως - αρχικά θα το διασκεδάσουν το φαινόμενο, παίρνοντας το για αστείο, σύντομα όμως θα αποδειχτεί πως πίσω από τις ακραίες τάσεις του περίγυρου, κρύβεται κάτι το εχθρικά μεταφυσικό, που δεν θα αργήσει να εκδηλωθεί. Ουσιαστικά το ριμέικ του Poltergeist κρατά ατόφιο ολάκερο τον σεναριακό κορμό του πρωτότυπου, επιχειρώντας απλώς έναν τυπικό εκμοντερνισμό στην αφήγηση του. με αφετηρία τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητα του ένα σύγχρονο νοικοκυριό, ανάβει ο σπινθήρας της εξέλιξης του στόρι, που έχει σαν βάση του, φυσικά, την αγωνία και το άγχος των γονιών, για να κρατήσουν τα παιδιά τους υγιή και αρτιμελή, σε αυτόν τον πανέτοιμο να τα κατασπαράξει κόσμο. Δυστυχώς όμως, αυτή η σοσιολογική ανάλυση, που στο ορίτζιναλ έπαιζε σημαντικό ρόλο μολονότι σκεπαζόταν από τα καταιγιστικά εφέ, εδώ περνά σε πολύ τελευταία μοίρα, ντύνοντας ουσιαστικά επίπεδα και αόριστα ως εχθρό, τον φόβο που κρύβεται πίσω από την λευκή μελαμίνη.

Εκείνο το στοιχείο που προκαλεί πάντως την μεγαλύτερη εντύπωση, είναι που το μοντέλο διαβίωσης της αμερικάνικης φαμίλιας, παραμένει ακέραιο, ακόμη κι αν στην σύγκριση με το τότε έχουν περάσει τρεισήμισι δεκαετίες. Το ίδιο στέισον αμάξι, η ίδια μονοκατοικία με την αυλή, την σοφίτα και το υπόγειο, οι ίδιες συμπεριφορές των μελών, οι ίδιες εμμονές στα τεχνολογικά επιτεύγματα, που φυσικά άπαντα πρέπει να αποκτηθούν, ακόμη κι αν οι πιστωτικές κάρτες έχουν τιγκάρει όσο δεν παίρνει. Δηλαδή τι αλλάζει στο σκριπτ? Το τηλεκατευθυνόμενο εξελίσσεται σε drone, το τηλέφωνο της έφηβης που μιλάει όλη νύχτα με την κολλητή σε Skype, η μπαουλοTV σε hi definition LCD 55 ιντσών, ενώ προστίθεται και η δυνατότητα αναζήτησης των χαμένων στο υπερπέραν μέσω του GPS. Κομματάκι μπόλικη δηλαδή τεχνολογία, για ένα φιλμ που θέλει να φοβίσει και δεν τα καταφέρνει με τους συνήθεις τρόπους και ψάχνει στην χάιτεκ λίμπο για δικαιολογίες.

Η μονοδιάστατη σκηνοθεσία του έμπιστου του Raimi, Gil Kenan σε κανένα σημείο του φιλμ δεν δικαιολογεί τον λόγο της επιλογής του, μιας και τα ευρήματα του, από ένα σημείο και μετά, χάνονται μέσα στην δίνη των εκρήξεων, των σπινθήρων και των σεισμικών δονήσεων της στοιχειωμένης βιλίτσας. Πάντως στους γνώστες του είδους, που τουλάχιστον στις ξένες αγορές χάρη σε κάτι ωραία σχεδιασμένα Insidious και Sinister έχουν απογειώσει το genre του haunted house, δεν προκαλεί εντύπωση η επιλογή δύο κορυφαίων ερμηνευτικά ρολιστών, όπως ο Sam Rockwell και η Rosemarie DeWitt για να αποδώσουν τους γονικούς χαρακτήρες. Δυστυχώς αμφότεροι παρασύρονται κι αυτοί από την δίχως παλμό εξέλιξη της πλοκής, στην απόπειρα τους να φέρουν πίσω από το άγνωστο το κοριτσάκι τους, ώστε μάλλον να περνούν απαρατήρητοι. Ειδικά για τον συμπαθή πρώτο, το τρένο της πρωταγωνιστικής καριέρας, μάλλον δείχνει να χάθηκε οριστικά...

Για πες: Εν ολίγοις και συμπερασματικά, πέραν του αμφίβολου εισπρακτικού, δεν κατάφερα να βρω άλλο λόγο για το ξαναφκιασίδωμα ενός πραγματικά μυθικού horror τίτλου. Κι αν και καλά υπάρχει τόσο έντονη νοσταλγική διάθεση, για ποιον λόγο να μην προτιμήσει κανείς να παρακολουθήσει το εξαίρετο Poltergeist του 82, που στα κρέντιτς του παίζουν ονόματα σαν του Spielberg και του Hooper και να προτιμήσει ετούτη την βερσιόν, που πολύ σύντομα θα χαθεί στον λάκκο με τα παντελώς αδιάφορα ριμέικς...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαΐου 2015 από την Odeon