Movies Ltd

Μέσα Απριλίου ως είθισται ανακοινώνεται από την διοργανώτρια αρχή το επίσημο πρόγραμμα του φεστιβάλ των Καννών, που κοντά ένα μήνα μετά θα κρατήσει στο υψηλότερο επίπεδο το ενδιαφέρον των σινεφίλ. Έτσι και φέτος οι υπεύθυνοι ύλης του σπουδαιότερου ευρωπαϊκού φιλμικού ραντεβού, κατάρτισαν ένα εξαιρετικό καλαντάρι, για όλα τα γούστα, που περιλαμβάνει από πολυαναμενόμενα μπλοκμπάστερς όπως το Mad Max: Fury Road σε δοκιμασμένα animations της Pixar σαν το Inside Out και από επίσημα σκηνοθετικά ντεμπούτα όπως εκείνο της natalie Portman στο A tale Of Love And Darkness, σε καινούργια έργα σπουδαίων δημιουργών όπως οι Audiard, Van Sand, Allen, Sorrentino, Kore Eda, Moretti, Villeneuve, Haynes, Brize, Jia Zhang Ke. Ανάμεσα σε αυτούς τους σπουδαίους και ο Έλληνας Γιώργος Λάνθιμος, που με την νέα του ταινία The Lobster θα διεκδικήσει από τις 13 μέχρι τις 24 Μαίου, το βαρύτιμο τρόπαιο, του Χρυσού Φοίνικα, αποδεικνύοντας πως μετά τον Κυνόδοντα και τις Άλπεις, ανήκει κι αυτός στο γκρουπ των σπουδαίων σύγχρονων κινηματογραφιστών. Το πλήρες line up της φετινής διοργάνωσης, έχει ως ακολούθως:

Διαγωνιστικό Τμήμα (17 Ταινίες)
Dheepan (τίτλος εργασίας) - σκην. Jacques Audiard
A Simple Man - σκην. Stephane Brize
Marguerite and Julien - σκην. Valerie Donzelli
The Tale of Tales - σκην. Matteo Garrone
Carol - σκην. Todd Haynes
The Assassin (Nie yin niang) - σκην. Hou Hsiao Hsien
Mountains May Depart - σκην. Jia Zhang-Ke
Our Little Sister - σκην. Hirokazu Kore-Eda
Macbeth - σκην. Justin Kurzel
The Lobster - σκην. Yorgos Lanthimos
Mon Roi - σκην. Maiwenn
Mia Madre - σκην. Nanni Moretti
Son of Saul - σκην. Laszlo Nemes
Youth - σκην. Paolo Sorrentino
Louder Than Bombs - σκην. Joachim Trier
The Sea of Trees - σκην. Gus Van Sant
Sicario - σκην. Denis Villeneuve

Ταινία Έναρξης
La Tête Haute (Heads Up) - σκην. Emmanuelle Bercot

Εκτός Συναγωνισμού (4 Ταινίες)
Mad Max: Fury Road - σκην. George Miller
Irrational Man - σκην. Woody Allen
Inside Out - σκην. Pete Docter & Ronaldo del Carmen
Le Petit Prince (The Little Prince) - σκην. Mark Osborne

Ένα Κάποιο Βλέμμα (14 Ταινίες)
Madonna - σκην. Shin Suwon
Maryland - σκην. Alice Winocour
The Fourth Direction - σκην. Gurvinder Singh
Masaan (Fly Away Solo) - σκην. Neeraj Ghaywan
Hruter (Rams) - σκην. Grimur Hakonarson
Kishibe No Tabi (Journey to the Shore) - σκην. Kurosawa Kiyoshi
Je Suis Un Soldat (I Am a Soldier) - σκην. Laurent Larivere
Zvizdan (The High Sun) - σκην. Dalibor Matanic
The Other Side - σκην. Roberto Minervini
One Floor Below - σκην. Radu Muntean
Shameless - σκην. Oh Seung-Uk
The Chosen Ones - σκην. David Pablos
Nahid - σκην. Ida Panahandeh
The Treasure - σκην. Corneliu Porumboiu

Μεταμεσονύκτιες Προβολές (2 Ταινίες)
O Piseu (Office) - σκην. Hong Won-Chan
Amy - σκην. Asif Kapadia

Ειδικές Προβολές (7 Ταινίες)
Oka - σκην. Souleymane Cisse
A Tale of Love and Darkness (Sipur Al Ahava Ve Choshech) - σκην. Natalie Portman
Hayored Lema'ala - σκην. Elad Keidan
Amnesia - σκην. Barbet Schroeder
Panama - σκην. Pavel Vuckovic
Asphalte - σκην. Samuel Benchetrit
L'esprit de l'escalier - σκην. Pabla Lucavic

της Céline Sciamma. Με τους Karidja Touré, Assa Sylla, Lindsay Karamoh, Mariétou Touré, Cyril Mendy, Idrissa Diabaté

Shine Bright Like A Diamond

του zerVo (@moviesltd)

Αυτός είναι ο πραγματικός της ρόλος, να λάμπει, να γυαλίζει, σε βαθμό που να σηκώνεις βραχίονα για σκίαστρο, να αστράφτει σαν διαμάντι στην πρώτη γραμμή, σημαιοφόρα και όχι να παραπαίει καταχωνιασμένη δευτεραντζα. Κι όταν το αρσενικό κατανοήσει αυτή την αληθινή θέση του θηλυκού δίπλα του, τότε θα έχει πετύχει διάνα. Όσο πολεμάει για να κερδίσει αυτό το περιβόητο όσο και παραμυθένιο "πάνω χέρι", τόσο θα είναι ο χαμένος της ιστορίας. Ένα μάθημα που εδώ, στο διδάσκει ένα κοριτσάκι σκάρτων δεκαέξι χρόνων.

Με καταγωγή από τις πρώην αποικίες, μεγαλωμένη στα θεόρατα και απρόσωπα μπλοκ των φτωχικών παρισινών προαστίων, η έφηβη Μαριάμ, θα αναζητήσει διέξοδο από το καταπιεστικό περιβάλλον του σπιτιού της και την ανείπωτη μανία του μεγάλου της αδελφού Τζιμπριλ.Το διάβα της θα την φέρει κοντά στην κοριτσίστικη ομάδα της όμορφης Λέιντυ εκεί που θα συναντήσει την συντροφικότητα, την φιλία, την αλληλεγγύη που αναζητά, προκειμένου να νιώσει ανεξάρτητη από τον τρόμο που βιώνει κατ οίκον. Ακόμη κι αν η συμμετοχή της στην έφηβη τετράδα δεν συμβαδίζει απόλυτα με τις ηθικές αρχές που μέσα της κρύβει.

Διπλής διάστασης λοιπόν η ανάλυση που επιχειρεί μέσα από την σοσιολογική της πραγματεία η ικανότατη Γαλλίδα σκηνοθέτις Celine Sciamma που στο παρελθόν είχε παρουσιάσει δύο παρόμοιας υφής προβληματισμούς σε Water Lillies (2007) και Tomboy (2011) συνθέτοντας έτσι ένα άτυπο τρίπτυχο. Πρωτίστως μελέτη της δυσμενούς και απότομης ενηλικίωσης που βιώνουν οι νέοι των κατωτέρων στρωμάτων μιας δυτικής, υποτίθεται προοδευτικής, κοινωνίας. Εκεί που ανάμεσα και σε μέλη του ίδιου φύλου πρέπει να δείξει κανείς στοιχεία λιονταριού για να επιβιώσει. Κι εδώ η Μαριάμ ανεβαίνει ένα προς ένα τα σκαλοπάτια. Αρχικά για να εισέλθει στο ιντιπέντανς κουαρτέτο, ακολούθως για να αποσπάσει την εκτίμηση των κομπανιέρων, κατόπιν να λάβει μέρος στον πόλεμο με τις γειτονικές συμμορίες και τέλος (σε μια σκληρή σεκάνς, μιας μιλάμε ακόμη για παιδιά) να επικρατήσει επί του ισχυρότερου της περιοχής.

Είναι και η μοναδική στιγμή που θα αποσπάσει τα εύσημα από τον κέρβερο αδελφό που έβγαλε το όνομα της φαμίλιας αλώβητο, που έδειξε άντρας! Σε κάθε άλλη περίπτωση η Μαριάμ ανήκει στο περιθώριο μαζί με την μικρούλα αδελφή της, εκεί που απλώς πρέπει να καρτερεί τον χρόνο να περάσει για να πιάσει κι εκείνη την σφουγγαρίστρα όπως η παραδουλεύτρα μάνα τους. Τα φτερά της Γαλλοαφρικάνας ανοίγουν περισσότερο από όσο τα δεσμεύει η πατριαρχική καταπίεση τίποτα όμως δεν δείχνει ικανό να την σταματήσει. Ακόμη κι αν στην νέα της επιλογή κανείς δεν της εγγυάται πως δεν θα πέσει στα νύχια ενός νέου αρσενικού λυκορνιου. It's a man's world κι αυτό δεν πρέπει να το λησμονούμε πότε.

Δυνατή η κινηματογράφηση των περιχώρων της πόλης του φωτός, με τα κτίρια να ορθώνονται σαν τείχη ώστε να μη διανοείται κανείς να κοιτάξει παραπέρα τους, δοσμένη με ρεαλισμό και αληθινή ματιά σαν να πρόκειται για ντοκιμαντέρ. Ίσως το σενάριο να απαιτούσε λίγη περισσότερη προσοχή στην αποφυγή επαναλαμβανόμενων σκηνών, που αναίτια οδήγησαν την χρονική διάρκεια κοντά στο δίωρο. Εκφραστικές (και επιλεγμένα όμορφες) οι πιτσιρίκες, μεταμορφώνονται υπέροχα από άμαθες παιδούλες σε επαναστατημένες (όσο τις παίρνει) δεκαεξάρες, προσφέροντας ένα άριστα στημένο ανσάμπλ ερμηνειών.

Για πες: Πολύ ενδιαφέρουσα ευρωπαϊκή παραγωγή το Bande De Filles, που εστιάζει με ευαισθησία πάνω σε ένα υπαρκτό ζόρι των μοντέρνων κοινωνιών, ειδικά της Γαλλικής που διακρίνεται από πολυπολιτισμικότητα, αλλά και έντονες διακρίσεις ανάμεσα στις κάστες. Τέσσερις υποψηφιότητες στα βραβεία της τρικολόρ ακαδημίας σινεμά και μία στα ευρωπαικά Lux, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Απριλίου 2015 από την Weird Wave

του Ari Sandel. Με τους Mae Whitman, Robbie Amell, Bella Thorne, Bianca A. Santos, Skyler Samuels, Romany Malco. Chris Wylde, Allison Janney, Ken Jeong

Η γλαφυρή όψη, ενός υπαρκτού ζητήματος

του zerVo (@moviesltd)

Μπορώ φαντάζομαι να εκφράσω την ένσταση μου για τον τίτλο που επέλεξε η εγχώρια διανομή για το συγκεκριμένο κωμωδιάκι. Ακόμη κι αν ανταποκρίνεται επακριβώς στον ξενικό σαν αρκτικόλεξο, εντούτοις η γενικότερη χρήση του για τον ορισμό φιλμς πολύ κατώτερου επιπέδου, δεν του αξίζει επ ουδενί. Όχι βεβαίως πως πρόκειται από μια τυπική νεανική κομεντί να λυθεί ένα υπαρκτό κοινωνικό ζήτημα που μαστίζει τους εφήβους σε κάθε γωνιά του πλανήτη, έχοντας τραγικότατα αποτελέσματα στην πιο ακραία του μορφή. Αλλά, να, οι λογικότατοι συνειρμοί που δημιουργούνται από την μαρκίζα, δεν είναι ανταποκρίσιμοι στην παρούσα προσπάθεια ανάγνωσης του προβλήματος, που αν και επιφανειακή, είναι τουλάχιστον αξιοπρεπής.

Πολύ καλή μαθήτρια, με εξαιρετικές επιδόσεις στην τελευταία τάξη του λυκείου, είναι η Μπιάνκα Πάιπερ. Από εμφάνιση όμως? Πολύ κάτω από την βάση. Μονίμως ατημέλητη, πλαδαρή, φορώντας διαρκώς το ίδιο και το ίδιο καρό κόκκινο πουκάμισο και τις φαρδιές παντελόνες, δεν έχει καταφέρει ακόμη να εξάψει το ενδιαφέρον των αγοριών της τάξης της και κυρίως του Κάιλ, του κιθαρίστα του σχολείου, για τον οποίο λιώνει σε κάθε τους συνάντηση. Όπως είναι και ελάχιστα δημοφιλής, μιας και οι φίλες της είναι μόνο δύο, οι πραγματικές κούκλες Τζες και Κέισι, που αντίθετα με εκείνη, έχουν ξεχωριστή πέραση στο αντίθετο φύλο.

Μια καθημερινότητα που θα ανατραπεί μονομιάς, όταν η εύθραυστη Μπιάνκα, θα αντιληφθεί (δίχως κατ ανάγκη να είναι και αλήθεια) πως οι κολλητές της την χρησιμοποιούν ως το άσχημο κομμάτι της κομπανίας τους, για να αναδείξουν την ομορφιά τους. Φίλη Λόγω Όγκου Μάζας Περιφέρειας & Ασχήμιας, όπως την αποκαλούν οι γυμνασιακοί άρρενες κύκλοι, που είτε θα την απορρίψουν λόγω μόστρας, είτε θα την προσεγγίσουν με γνώμονα το συμφέρον τους, μην τυχόν και τους συστήσει στις μορφονιές φιλενάδες της.

Δεν φαντάζομαι να υπάρχει έστω και ένα σχολείο διαπλανητικά που να μην φοιτά ένα τέτοιο κορίτσι (ή και αγόρι) που περιθωριοποιείται εξαιτίας της όχι και τόσο ελκυστικής του εμφάνισης. Γεγονός που κρύβει και άλλες πιο σημαντικές προεκτάσεις, όπως την οικονομική αδυναμία να καλύψει κανείς τις ατέλειες του ή τον περιορισμό του προσώπου σε άλλα πιο σημαντικά κατά πως πιστεύει ενδιαφέροντα. Καλώς ή βασικά κακώς, με την ομορφάδα να παίζει τον ρόλο του καταλύτη της δημοτικότητας, κορίτσια σαν την Μπιάνκα, τίθενται στην άκρια, απομονώνονται, οδηγούνται μέχρι και την κατάθλιψη, μαραζώνουν. Ευτυχώς η περίπτωση του The Duff ποζάρει το πρόβλημα σε μια πιο ήπια - όχι σε ακρότητες, αφού χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα διαπόμπευσης της προσωπικότητας, όπως το διαδίκτυο και τα κοινωνικά μίντια - φόρμα, καθώς το κοριτσάκι, έχει και ένα, δυο, τρία στηρίγματα στο διάβα του, για να ξεπεράσει τους σκοπέλους. Ο απρόσμενος σύμμαχος γείτονας - σωματαράς και κάπτεν της ομάδας ποδοσφαίρου, τα κολλητάρια που τα είχε παρεξηγήσει, η τραλαλά ζωντοχήρα μαμά...

Σε κανένα του σημείο το φιλμάκι που υπογράφει ο (Οσκαρούχος παρακαλώ για το εξαιρετικό μικρού μήκους του, West Bank Story) Ari Sandel, δεν απαρνείται το πολύ χαλαρό, λυκειακό υφάκι, όλων των παρόμοιας συλλογιστικής δημιουργιών. Αντίθετα δεν είναι και λίγες οι φορές που πέφτει σε λακκούβες αισθητικής, όπως για παράδειγμα στην κοπιαριστή από την Pretty Woman σεκάνς του δοκιμαστηρίου. Έχει όμως στα υπέρ του, πως διατηρεί το τέμπο της αφήγησης του σε πολύ υψηλό επίπεδο για το σύνολο σχεδόν των ενενήντα λεπτών της διάρκειας, πως χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα μέσα στο εκράν (SMS, Messenger) που χαρακτηρίζουν την μοντέρνα επικοινωνία των νέων ώστε ποτέ να μην βαρεθούν και τέλος πως δεν πέφτει στην λούμπα των εύκολων αμερικανιών, που θα μετέτρεπαν το δεδομένο ζόρι που ερευνά, μελετά και αναλύει, σε μια ακόμη καρικατουρίστικη σαχλαμάρα.

Για πες: Έκπληξη και μάλιστα μεγάλη, η δυναμικότατη ερμηνεία της χαρούμενης, ευέλικτης, πρόσχαρης και ολοζώντανης στην πίστα Mae Whitman, που δεν απουσιάζει ούτε από μισό καρέ του φιλμ, σηκώνοντας στις πλατούλες της το βάρος του χαρακτήρα που προτάσσει το The Duff. Πετυχαίνοντας μάλιστα και την ολοκληρωτική επαναφορά του φινάλε, του χάπι εντ φυσικά φινάλε, που βεβαίως τα πάσης φύσης μπούλινγκ έχουν πάει περίπατο και οι υπαίτιοι τους έχουν πάρει το μάθημα που τους αξίζει. Μακάρι να ήταν έτσι και η αλήθεια, δηλαδή...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Απριλίου 2015 από την Odeon

O Φιλενάδος

του gaRis (@takisgaris)

Γιατί θέλω να γράψω για σινεμά γαλλικό, τη στιγμή που είμαι δηλωμένος εξαπεναντίας στη μέηνστρημ φρανσέζικη παραγωγή από τη νουβέλ βάγκ και δώθε; Δεν είμαι ο ίδιος ο οποίος κάθε χρόνο που ο ZerVo χτυπά αβερτόνημα – κουβερτόνημα ταινίες στο Φεστιβάλ του Γαλλικού Ινστιτούτου με πιάνει μια πνιγηρή αποπληξία; Σε ΠΟΣΕΣ ακόμη παραγώγες θε να θαμάξουμε τους αειθαλόβιους Depardieu και Deneuve κύριε προβολατζήμ; Κι άλλα τέτοια που είναι λιγοπολύ καραγηραιά ήπειρος φάση. Θα πείσμε καλά δηλ. ο Hazanavicius έκανε γαλλικό σινεμά με τον Αρτίστα; Όχι, έκανε αμερικάνικο. Όσο και ο Leos Carax παγκόσμιο με το Χόλι Μότορς. Και για να σταματήσω να προαυλίζομαι, πιάνω τον Francois τον Ozon. Τι σινεμά πράττει ο τοιούτος; Η απάντηση, μετά την θέαση-έκπληξη του Φιλενάδου στο περσινό TIFF είναι σχεδόν έτσι: Ό,τι παίρνει δανεικό, το κάμει δικό του.

Δεν είναι καινούριο πως ο Ozon, ζμπρώχνοντας αισίως τα πρώτα –ήντα, είναι ο μπλεντεράς των Douglas Sirk και Rainer Werner Fassbinder, ο συνδετικός κρίκος μεταξύ Almodovar και Πάνου Κούτρα. Είναι σινεμά-ωδείο στον θήλυ ερωτισμό, χωρίς περιορισμό και με ποικίλες διασταυρώσεις των τριών φύλων. Οι μπουρζουά εστέτ τον αποχαιρέτησαν προ 10ετίας μετά τα χιτ Η Πισίνα και 8 Γυναίκες, προσωπίκαλυ τον θάμαξα στο μεστό 5Χ2, καθώς σταδιακά, ο μονίμως κρυμμένος χαρακτηρολογικά (και ομολογημένα) πίσω από τα φουστάνια Francois, απομακρύνεται από τα πικάντικα ινιουέντος για να σκάψει στην τελευταία του τριλογία (In The House - Young & Beautiful και τώρα New Girlfriend) στους οικογενειακούς κήπους, εκεί όπου μαζί με τα στρατιωτάκια και τις αποκεφαλισμένες κούκλες ενταφιάζονται εφηβεία και σεξουαλική αφύπνιση.

Αυτό που μου έκανε εδώ το μπαμ, πέρα από την συνήθη πρακτική του τζιβιτζιβιλικίου άνδρας -γυναίκα, άνδρας - άνδρας, γυναίκα - γυναίκα και τραβεστί με όλους, είναι η σπονδή στο λουσάτο κιτς του De Palma, της καλής εποχής, με τον γαλιαντρέ φετιχισμό και τον ένοχο αισθησιασμό. Απόλυτα υπεύθυνοι για την ευτυχή, γαργαλιστικά διασκεδαστική απόλαυση της ίντριγκας είναι οι αλληλοεναλλασσόμενοι σεξουαλικά θεσπιείς του πρωταγωνιστικού διδύμου Anais Demoustier και Romain Duris. Ειδικά ο δεύτερος ο οποίος έχει δείξει βεληνεκές σε ταινίες τόσο του Jacques Audiard (The Beat That My Heart Skipped) όσο του Cedric Klapisch (Spanish Apartment Trilogy) δείχνει να γουστάρει την παρενδυσιακή του μεταμόρφωση στο βαθμό που αποσπά την προσοχή από τη γνωστή κοιλιά - σωσίβιο που κάνουν συνήθως τα έργα του Ozon στη μέση.

Για πες: Αδιαφορώ με τους μορφασμούς των κουκλεντέδων μειράκιων των φεστιβαλικών φουαγιέ που θα αποκηρύξουν τη Νέα Φιλενάδα του Οζόν ως κουλουβάχατο γαϊταναρέικο που από την πολύ χαρά δεν μπορεί να κρύψει το βίτσιο του. Μπορεί η έκβαση να βγάζει ευκολία στην α λα Modern Family δεικτικότητά της, όμως ο Οζόν έχει καταφέρει να πιάσει το βάιμπ του 30+ κοινού που αφουγκράζεται την ευδοκίμηση μιας φιούζον σεξουαλικότητας την οποία έβλεπε κάποτε μόνο στα γκλόσυ περιοδικά να αφορά πλέον το κρεβάτι του. Κάτι που βγάζει χαμόγελο και αμηχανία συνάμα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Απριλίου 2015 από την Filmtrade

του Ivano De Matteo. Με τους Luigi Lo Cascio, Giovanna Mezzogiorno, Alessandro Gassmann, Barbora Bobuľová, Rosabell Laurenti Sellers, Jacopo Olmo Antinori

Τα καλύτερα! Τα καλύτερα!

του zerVo (@moviesltd)

Δύσκολη στιγμή. Αβάσταχτη! Σχεδόν ισοδύναμη σε πόνο, με εκείνη της απώλειας. Καθώς φέρνεις στον κόσμο ένα παιδί, πραγματοποιώντας τον σκοπό σου στην μάταια αυτή διαδρομή ζωής, το μεγαλώνεις με όνειρα χίλια, το αναθρέφεις κατά πως πιστεύεις σωστά, φτιάχνοντας το άνθρωπο ακέραιο και λογικό και κάποια ώρα σου έρχεται το άσχημο μαντάτο για την παραβατική του συμπεριφορά, που ανατρέπει κυριολεκτικά τα πάντα. Κατακερματίζοντας ίσως, ακόμη κι εκείνους τους πανίσχυρους δεσμούς, γονιού - τέκνου και προκαλώντας άμεσα ηθικά διλήμματα του τύπου "το καλύπτω τώρα το βλαστάρι, για το στέλνω σούμπιτο στον εισαγγελέα και την στενή"? 

Δεν είναι και τα πιο αγαπημένα αδέλφια, ο Μάσιμο και ο Πάολο, διακεκριμένος δικηγόρος ο πρώτος, εξαίρετος χειρουργός ο δεύτερος, φροντίζουν όμως μια φορά τον μήνα, να συναντιούνται μαζί με τις συζύγους τους, για να διατηρούν την σχέση τους σε ένα κάποιο επίπεδο. Απαρχή για την σύγχυση που θα προκληθεί μεταξύ τους, θα αποτελέσει η νομική κάλυψη που θα παράσχει ο Μάσιμο σε νεαρό και άπειρο αστυνομικό, που δια ασήμαντη αφορμή, θα πυροβολήσει θανάσιμα συμπολίτη του, τραυματίζοντας βαρύτατα ταυτόχρονα τον μικρούλη γιο του, που έχει αναλάβει να θεραπεύσει ο Πάολο.

Η αιτία της ρήξης όμως είναι σημαντικά βαθύτερη και έχει να κάνει με την κρυφή αντιπαλότητα των δύο αδελφών, που θα κορυφωθεί ακαριαία, καθώς η ανήλικη κόρη του ενός και ο συνομήλικος της γιος του άλλου, σε μια στιγμή παράνοιας, θα οδηγηθούν σε ένα ανείπωτης βαναυσότητας έγκλημα. Μια πράξη βίας που ουδείς εκ των γονέων διανοείται να πιστέψει, πως προκλήθηκε από τους υπεράνω πάσης υποψίας, καλοαναθρεμένους έφηβους, μαθητές ακόμη του λυκείου...

Πρόκειται για την κινηματογραφική, ελεύθερη διασκευή του διηγήματος που υπογράφει ο Herman Koch, με τον τίτλο Το Δείπνο, που ξεφεύγει όμως από το στενό θεατρικό ύφος της εσώκλειστης σε ένα ρεστοράν, αφήγησης, έχοντας προσθέσει ουκ ολίγα συγκινησιακά φορτισμένα στοιχεία στην πλοκή του. Ουσιαστικά η κάμερα εστιάζει κατά κύριο λόγο στους χαρακτήρες των "μεγάλων", που είτε κατά μόνας, είτε σε ζευγάρι (μετά της κυρίας τους) αναλύονται διεξοδικά και σε βάθος από το καλογραμμένο σκριπτ. Σενάριο που δεν είναι αλάνθαστο, κρύβοντας κάποιες μικρές λακκούβες στην ανάπτυξη του, είναι όμως τόσο ιντριγκαδόρικα δομημένο, που σταδιακά αυξάνει το ενδοφέρον του θεατή για το σύνολο των προσωπικοτήτων που το συνθέτουν. Αρχικώς τα δύο σχεδόν αντίθετης λογικής αδέλφια, με τον έναν να εμφανίζεται κυνικός και άτεγκτος επαγγελματίας και τον έτερο ως πιο συνεσταλμένος υπηρέτης του Ιπποκράτη, κατοπινά με τις συμβίες τους, που θα έπρατταν ότι περνά από το χέρι τους για να διατηρήσουν την ακεραιότητα της φαμίλιας τους και τέλος με τους δύο μικρούς παρανόμους, που μέχρι τέλους σε κανένα σημείο δεν διακρίνονται στην εξωτερική τους όψη από το ιδιαίτερο χρώμα του φονιά. Όλο το μίσος είναι κρυμμένο στην ψυχή τους, το ζήτημα είναι να βρούμε και από που εκείνο προέρχεται.

Σαν σε συνέχεια του δαιδαλώδους μα και ποιοτικότερου φιλμικά Il Capitale Umano, εδώ δεν επιχειρείται ο καυτηριασμός των ανάρμοστων πράξεων της υψηλής κοινωνίας, αλλά ο πήχης πέφτει δείχνοντας πως τις ίδιες ακριβώς μύχιες σκέψεις διαθέτει και η μεσοαστική τάξη. Η αρχή του κουκουλώματος, της νομιμοφάνειας, της τυπικής ευτυχίας, ακόμη κι αν τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει σε απόλυτο βαθμό στ' αλήθεια. Η γραφή του χαρισματικού Ιταλιάνου σκηνοθέτη Ivano De Matteo, ευθεία και χωρίς φιοριτούρες, απεικονίζει την πραγματικότητα που κρύβουν τα καλοδιατηρημένα Ρωμάνικα σοκάκια, πίσω από τους τοίχους τους, εκεί που υπερισχύει ακόμη το εν οίκω μη εν δήμω. Και το πολλαπλής ανάγνωσης φινάλε, όπως κι αν το διαβάσει κανείς, πάντα γύρω από αυτό το ρητό θα περιστραφεί...

Για πες: Ζωντανές, ζεστές, αληθινές και ενίοτε σπαρακτικές οι ερμηνείες της ερμηνευτικής ομάδας που ορίζουν πρωτοκλασάτα ονόματα της γειτονικής μας κινηματογραφίας. Με κορυφές φυσικά τους αρσενικούς ρόλους όπου ο Gassmann ελαφρώς υπερισχύει του Lo Cascio και ικανότατες υποστηρίξεις από τις γυναικείες μορφές των Mezzogiorno και Bobulova, το Il Nostri Ragazzi στέκεται με αξιοπρέπεια σαν ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κοινωνικό δράμα, από το οποίο μπορεί κανείς να εξάγει πάμπολλα συμπεράσματα. Βραβευμένο στην Εβδομάδα Σκηνοθετών του Φεστιβάλ Βενετίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Απριλίου 2015 από την Feelgood και την Rosebud 21

Μην δακρύζεις. Πέτα! Έχοντας προβληθεί στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά ραντεβού, όπως στα φεστιβάλ του Βερολίνου, του Sundance και της Tribeca και μάλιστα καταφέρνοντας να αποσπάσει θετικές κριτικές από όσους την παρακολούθησαν, έρχεται η δραματική ταινία Aloft, που αποτελεί την τρίτη μεγάλου μήκους δημιουργία της σκηνοθέτιδας Claudia Llosa. Η Περουβιανή δημιουργός των Madeinusa και La Teta Asustada, επιστρέφει με την πιο φιλόδοξη, αλλά και ακριβή μέχρι ώρας παραγωγή της, όπως επιτάσσει άλλωστε και το παράσημο της οσκαρικής της υποψηφιότητας, με μια συγκινητική ιστορία που κινείται σε δύο χρονικές ταχύτητες. με απόσταση μεταξύ τους είκοσι χρόνια, όπως χωρίζει το χθες και το σήμερα της σχέσης της μάνας Νανά Κούνινγκ και του γιου της Ιβάν, που ζουν απομονωμένοι από τον πολιτισμό στις χιονισμένες πλαγιές των Άνδεων. Στοιχείο που έχει προστεθεί ανάμεσα τους στο τώρα, η όμορφη δημοσιογράφος / ερευνήτρια που επιθυμεί να πάρει συνέντευξη από την ζορισμένη ψυχικά μάνα, προκαλώντας συνάμα και το έντονο ερωτικό ενδιαφέρον του νεαρού και απότομων συμπεριφορών άντρα. Το πρώτο τρέιλερ της σινεφίλ αυτής δημιουργίας μόλις έφτασε για να διαλαλήσει την πραμάτεια της Sony Classics που θα κυκλοφορήσει στους διεθνείς κινηματογράφους, στις 22 Μαΐου 2015.

Όπως εξίσου ιντερνάσιοναλ είναι και το ερμηνευτικό τιμ, που αποτελούν ο Ιρλανδός Cillian Murphy, η Αμερικανίδα Jennifer Connelly και η Γαλλίδα Melanie Laurent, σε μια πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα συνύπαρξη,  που κινείται αισθητικά στις ράγες που χάραξε ο Terrence Malick.

Στις δικές μας αίθουσες? Μπορεί, ίσως το καλοκαίρι...

Η γη τους βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. Οι ζωές τους απειλούνται. Μόνη τους διέξοδος, να παλέψουν. Από τα απομεινάρια του περσινού φεστιβάλ των Καννών, με σημαντική αργοπορία στην έξοδο του, έρχεται το φιλμ Ardor, ένα μοντέρνο γουέστερν που κινείται στα χνάρια των θρυλικών ιστοριών του Sergio Leone, με την υπογραφή του Αργεντίνου Pablo Fendrick. Η πλοκή εκτυλίσσεται σε μια απομονωμένη φάρμα της Νοτίου Αμερικής, ιδιοκτησίας μιας φτωχής και τίμιας φαμίλιας, που την εποφθαλμιά ο αρπακτικός κολοσσός, που επιθυμεί να την απαλλοτριώσει προς βιομηχανική χρήση.  Όταν από το πουθενά εμφανιστεί ένα μυστηριώδης άνδρας Δίχως Όνομα, οι τύχες της άμοιρης οικογένειας θα αλλάξουν, αφού θα σταθεί στα πόδια της και θα αντισταθεί στις ορέξεις των μεγιστάνων. Κατάσταση που θα γίνει ακόμη πιο δραματική, όταν το νεαρότερο μέλος των αγροτών, θα απαχθεί, με τους άρπαγες να ζητούν για αντάλλαγμα, τους τίτλους ιδιοκτησίας του ράντσου. Δίχως να έχει αποσπάσει και τις καλύτερες των κριτικών στην Κρουαζέτ, η λατινόφωνη αυτή δημιουργία, αναμένεται να κυκλοφορήσει στις διεθνείς αίθουσες, στα μέσα του καλοκαιριού. Υπολογίζοντας αρκετά στα διάσημα ονόματα που απαρτίζουν το βασικότερο κομμάτι του καστ.

Δηλαδή τον Gael Garcia Bernal, που ακόμη επιμένει να συμμετέχει σε πιο ανεξάρτητου ύφους παραγωγές, μιας και δεν κατάφερε ακόμη να εδραιώσει καριέρα στην πολύ πιο απαιτητική Δύση, αλλά και την Alice Braga, με την μικροσκοπική, μα τόσο όμορφη εμφάνιση, στον ρόλο της πιτσιρίκας, που θα αποτελ΄σει το αντικείμενο του πόθου του μοναχικού καβαλάρη.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανότατα το καλοκαιράκι...

Μπορεί να πρόκειται για τον κορυφαίο παραμυθά της κινηματογραφικής ιστορίας, για διαφόρους λόγους μέχρι στιγμής όμως, οι δρόμοι του με την κραταιά στην αφήγηση παραμυθιών Disney, ουδέποτε είχαν συναντηθεί. Μια πραγματικότητα που θα κληθεί να ανατρέψει η ταινία The BFG, που θα είναι και η πρώτη υπογραφής Steven Spielberg, που θα χρηματοδοτήσει και θα διανείμει στις αίθουσες το στούντιο του Θείου Ουόλτ. Κάτι που αναμένεται να συμβεί το καλοκαίρι του 2016, για την φιλμική διασκευή της νουβέλας από το 1982, του Roald Dahl, που περιγράφει την σχέση ανάμεσα σε μια νεαρή Λονδρέζα και σε έναν αγαθό γίγαντα (o The Big Friendly Giant του τίτλου) ο οποίος θα την πάρει από το χέρι για να την ταξιδέψει στον μυστηριώδη κόσμο των γιγάντων. Τον βασικό χαρακτήρα της ιστορίας θα υποδυθεί ο τρεις φορές τιμημένος με Τόνι, Mark Rylance, ενώ την πιτσιρίκα Σόφι θα ερμηνεύσει η πρωτοεμφανιζόμενη Ruby Barnhill. Τους συντροφικούς γίγαντες θα υποδυθούν κατά σειρά οι Bill Hader, Jemaine Clement, Michael David Adamthwaite, Daniel Bacon, Chris Gibbs, Adam Godley, Jonathan Holmes, Paul Moniz de Sa, Olafur Olaffson, ενώ τους ενοίκους του παλατιού θα παίξουν οι Rebecca Hall και Penelope Wilton στον ρόλο της βασίλισσας. Το σενάριο έχει ήδη συγγράψει η Melissa Mathison, που τελευταία φορά συνεργάστηκε με τον Μούσια στον ΕΤ (!) ενώ η επίσημη ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους θα είναι η 1η Ιουλίου 2016, διόλου συμπτωματική ως επιλογή, εφόσον συμπίπτει με τα 100 χρόνια από την γέννηση του σπουδαίου συγγραφέα παιδικών μυθιστορημάτων.

Ανακοινώθηκε από την διοργανώτρια αρχή του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, η ταινία που θα έχει την τιμή να κηρύξει την έναρξη των διεργασιών της φετινής διοργάνωσης. Πρόκειται για την νέα δημιουργία της Γαλλίδας Emmanuelle Bercot, La Tete Haute, που στα αγγλικά θα μεταφραστεί ως Heads Up και πρόκειται για μια κοινωνική ταινία που περιγράφει την καθημερινότητα ενός νεαρού αγοριού με έντονη παραβατική συμπεριφορά. Είναι και η πρώτη φορά στα χρονικά που η τελετή έναρξης συνοδεύεται από φιλμ που υπογράφει Γαλλίδα δημιουργός. "Μπορεί να μοιάζει με έκπληξη, αναφέρει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Thierry Fremaux, η επιλογή μας, σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι αφού καλύπτει πλήρως, τις αρτιστικές, μα και αισθητικές απαιτήσεις του θεσμού." Το φιλμ που θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στις 13 Μαΐου στο μεγαλοπρεπές Palais De Festival, θα διανεμηθεί την ίδια ακριβώς ημέρα και στους γαλλικούς κινηματογράφους, μιλά για τον έφηβο Μαλόνυ, που αντιμετωπίζει έντονα προβλήματα στην ενηλικίωση του, καθώς οι έντονες αντιδράσεις βίας θα κινήσουν το ενδιαφέρον του κοινωνικού λειτουργού, που θα θελήσει να τον αποτραβήξει από τον βούρκο. Πέρα από τον ανερχόμενο Rod Paradot που κρατά τον βασικό ρόλο της πλοκής που εξελίσσεται τόσο στο Παρίσι, όσο στην Νορμανδία και στους πρόποδες των Άλπεων, στο καστ συμμετέχουν ακόμη και οι Catherine Deneuve, Benoit Magimel, Sara Forestier. Το φετινό Φεστιβάλ των Καννών 68ο στην μακρά ιστορία της διοργάνωσης, θα διαρκέσει από τις 13 μέχρι τις 24 Μαΐου και το πλήρες πρόγραμμα των τμημάτων του, θα ανακοινωθούν τις προσεχείς ημέρες.

Έχεις δίκιο, αντιλαμβάνομαι μόνο την μουσική. Από τις πλέον αναμενόμενες στιγμές του φετινού προγράμματος του κινηματογραφικού φεστιβάλ των Καννών, είναι η καινούργια δημιουργία του διεθνώς αναγνωρισμένου Ιταλιάνου σκηνοθέτη Paolo Sorrentino, La Giovinezza ή όπως θα διανεμηθεί ανά τον κόσμο Youth. Σαν να μην σταμάτησε ποτέ να φιλμάρει κατόπιν του εξαιρετικού La Grande Bellezza, ο Ναπολιτάνος συνεχίζει πάνω στο γνώριμο αισθητικό του μοτίβο, για να παρουσιάσει την ολοκαίνουργη ιστορία του, μεταφέροντας μας σε ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο στους πρόποδες των Άλπεων. Εκεί που δύο φίλοι από τα παλιά, ο Φρεντ, συνταξιοδοτημένος συνθέτης και ενορχηστρωτής και ο Μικ, σκηνοθέτης που δεν έχει ακόμη εγκαταλείψει την τέχνη του, κάνουν τις διακοπές τους, παρατηρώντας τους επισκέπτες και ενοίκους του συγκροτήματος. Μέσα από τις ζωές των ανθρώπων γύρω τους, όχι μόνο θα αναπολήσουν τον παλιό καλό καιρό, μα και θα βάλουν τις βάσεις για το σενάριο της νέας ταινίας του Μικ. Κι αν ο Φρεντ επιμένει πως ποτέ του δεν πρόκειται να σηκώσει ξανά μπαγκέτα, υπάρχει κάποιος που επιθυμεί όσο κανείς να τον δει να διευθύνει ξανά ορχήστρα. Όχι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό το ανάκατο σε στιγμιότυπα πρώτο τρέιλερ από την Vertigo, που θα το διανείμει πρώτα φυσικά στην πατρίδα του ντιρέκτορα Ιταλία, στις 21 Μαΐου 2015.

Με αφετηρία ένα τεράστιο όνομα της Έβδομης Τέχνης, τον αξεπέραστο Michael Caine που υποδύεται τον βετεράνο μουσικό, ξεκινά η αναφορά στο καστ, που εδώ έχει ιντερνάσιοναλ σύσταση, αποτελούμενο από ονόματα του επιπέδου των Rachel Weisz, Paul Dano, Jane Fonda και Harvey Keitel. 

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Οκτωβρίου 2015

του Jaume Collet-Serra. Με τους Liam Neeson, Ed Harris, Joel Kinnaman, Boyd Holbrook, Bruce McGill, Génesis Rodríguez, Vincent D'Onofrio, Common, Holt McCallany, Malcolm Goodwin, Nick Nolte

Το αίμα δεν γίνεται νερό...

του zerVo (@moviesltd)

Και κάπου εδώ πιστεύω πως κλείνει ένας πολύ μεγάλος κύκλος στην ερμηνευτική καριέρα ενός εκ των πλέον αδικημένων πρωταγωνιστών των ακαδημαϊκών βραβεύσεων. Αφού δεν πέτυχε την υπέρτατη διάκριση με ρόλο - εποποιία εκεί πίσω στα 1994, αφού καλά και σώνει έπρεπε να περαστεί το μήνυμα της επιβίωσης από τον ιό μάστιγα του AIDS, το στέλεχος της οσίου σταρικής τριάδας από το Έιρε - O'Toole και Day Lewis οι έτεροι - αποφάσισε να ακολουθήσει πορεία πιο μπλοκμπαστερικής αναγνώρισης και εμπορικού κύρους. Για μια δεκαετία κοντά τώρα, ο Liam Neeson, περιστρεφόταν σε κάθε πιθανή διασκευή του σούπερ χιτ Taken, από γης, αέρος και θαλάσσης και προφανώς με το Run All Night, στα 63 του πια, προφανώς εγκαταλείπει το πιστολίδι. Η αλήθεια είναι πως περάσαμε καταπληκτικές στιγμές δράσης στο πλευρό του...

Ένας περιφρονημένος ζητιάνος, ένας ξεπεσμένος αλήτης έχει καταντήσει μετά τον θάνατο της συζύγου του, ο Τζίμι Κόνλον, πρώην σημαντικό στέλεχος της Νεουορκέζικης Ιρλανδικής μαφίας, που πλέον για λίγα δολάρια που θα ξοδέψει στο ποτό, κάνει τα ντροπιαστικά θελήματα που του ζητούν οι κατώτεροι στην βαθμίδα της ιεραρχίας του υποκόσμου. Μέχρι την στιγμή που ο αποξενωμένος του γιος, που τα βγάζει πέρα με τα χίλια ζόρια, είτε εκπαιδεύοντας μικρούς ορφανούς μποξέρ, είτε ως οδηγός πολυτελών αυτοκινήτων, θα βρεθεί σε λάθος σημείο, την λάθος στιγμή, ως αυτόπτης μάρτυρας του φονικού που θα προκαλέσει ο εξαρτημένος από ουσίες, γιος του στενότερου συντρόφου του εδώ και δεκαετίες, επιχειρηματία, Σον Μαγκουάιρ. Έχοντας να επιλέξει ανάμεσα στο να διατηρήσει την μακρά φιλία με τον κομπανιέρο του ή να προστατέψει την ζωή του παιδιού του, ο βετεράνος εκτελεστής δεδομένα θα επιλέξει το δεύτερο, ρίχνοντας με τα πυρά του νεκρό τον φανφαρόνο μαφιόζο και εκκινώντας συνάμα βεντέτα με τους πληρωμένους δολοφόνους, που θα ριχτούν στο κατόπι του.

Ένα παιχνίδι θανάτου διάρκειας ακριβώς δεκαέξι ωρών από την στιγμή που το όπλο θα εκπυρσοκροτήσει για πρώτη φορά, που θα φέρει σε κόντρα με τα ηθικά (της παρανομίας) διλήμματα τον κουρασμένο πλέον Κόνλον, που πιότερο έχουν να κάνουν με τους κανόνες της σιωπής, οι οποίοι κάποτε προστάτεψαν κι εκείνον, σε κάθε ένα από τα 17 εγκλήματα που διέπραξε ως μέλος της τοπικής παράνομης φράξιας. Δεκαέξι ώρες, την παραμονή μάλιστα των Χριστουγέννων, κατά κύριο λόγο σκοτεινής, νυχτερινής καταδίωξης στους αφιλόξενους δρόμους του κέντρου του Μεγάλου Μήλου, που αν μη τι άλλο είναι εξαιρετικά σκηνοθετημένοι από τον χαρισματικό ως θριλερίστα, Jaume Collet Serra, άξιο μαθητούδι της σχολής Europacorp του πρωτοπόρου Luc Besson.

Είναι η τρίτη φορά που ο Σπανιόλος και ο Βορειοιρλανδός ενώνουν χνώτα στο ίδιο ντεκόρ, καθώς προηγούμενα είχαν συναντηθεί και πάλι σε δύο αναλόγου ύφους και ταχύτητας περιπέτειες, στον Παριζιάνο Unknown και στο εξελισσόμενο στα 30 χιλιάδες πόδια Non-Stop, με τον Neeson ξανά να ερμηνεύει μια προβληματική, στα όρια της εξάντλησης προσωπικότητα, που ανασταίνεται για να αποδώσει - σύμφωνα με την δεδομένη εμπειρία του - δικαιοσύνη. Με κορυφαία στιγμή της ταινίας το συνοδευόμενο από πιστολίδι και γροθιές, τρεχαλητό, στον κατάμεστο υπόγειο, το όχι ποιοτικότερο της τρόικας φιλμ, εκπληρώνει τις αρχικές του υποσχέσεις για ένα γεμάτο δίωρο, με σασπένς, ένταση και φυσικά αυταπάρνηση από πλευρά του πατρός, στην προστασία ενός τέκνου που στην εισαγωγή, ούτε που θέλει να τον βλέπει.

Για πες: Πέραν του Neeson, πολύ καλή είναι και η παρουσία του Joel Kinnaman, νεαρού ζεν πρεμιέ που ευτυχώς δεν έπεσε στην φθορά του ρόλου του στον πρόσφατο ημι-αποτυχημένο Robocop, που εδώ υποδύεται τον Κόνλον τον νεώτερο. Αν μάλιστα σεναριακά η περσόνα του κακού ήταν πιο προσεγμένη στην δομή της, τότε μαζί με τον επίσης αξιόλογο (και τετράκις περιφρονημένο των Όσκαρς) Ed Harris, θα είχαμε ένα πανίσχυρο τρίγωνο, που θα ανέβαζε πολύ περισσότερο τους παλμούς. Ακόμη κι έτσι, παράπονο, δεν τίθεται όμως...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Απριλίου 2015 Κυριακή του Πάσχα από την Tanweer

του David Gelb. Με τους Mark Duplass, Olivia Wilde, Sarah Bolger, Evan Peters, Donald Glover, Ray Wise, Amy Aquino

Δεύρο...μέσα!

του zerVo (@moviesltd)

Αυτό είναι το κινηματογραφικό αποτέλεσμα, αν ένας φιλόδοξος τυπάκος που θέλει να δει το όνομα του γραμμένο στο imdb, έχει στην τσέπη πέντε δεκάρες, δεν έχει την παραμικρή ιδέα πως να το πετύχει, του σφυρίζει κάποιος να γυρίσει ένα αγωνιώδες θρίλερ κι εκείνος μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, ρίχνει τόμπολα για να τσιμπήσει ιδέες από πέντε έξι άλλα φιλμς του είδους. Τα κόκαλα σκάνε πάνω στους Flatliners, στο Pet Sematary, σε μια από όλες τις εκδοχές του Frankenstein και στο Re-Animator του Lovecraft κι ο wanabe σκηνοθέτης πέφτει με τα μούτρα στην ανάγνωση τους για να τα αποστηθίσει όσο το δυνατόν ταχύτερα πριν εκπνεύσει το γουίκεντ. Με μια μόλις βδομάδα καιρό για να στήσει, να οργανώσει και να φιλμάρει το πόνημα των ονείρων του, δεν μου κάνει και εντύπωση που η παρούσα Λαζαριάδα ακόμη κι αν δεν ξεπερνά σε χρόνο τα ογδόντα λεπτά, μοιάζει με βασανιστικό μαραθώνιο...

Για χάρη των επιστημονικών τους ερευνών, το ζευγάρι των ερευνητών της Ζόε και του Φρανκ, έχει από καιρό αναβάλλει την επισημοποίηση της, περιμένοντας την ολοκλήρωση των μυστικών τους πειραμάτων μήπως και οδηγηθεί εις γάμου κοινωνία. Ευτυχώς για τους κόπους τόσων ετών, που η δοκιμή του πρωτοποριακού ορού που μόλις ανακάλυψαν, σε σκύλο που προσφάτως ξεψύχησε, θα έχει απίστευτα θετικά αποτελέσματα, καθώς το τετράποδο θα επιστρέψει ολοζώντανο. Σε συνέχεια της μελέτης των συνεπειών της νεκρανάστασης του Ρόκι, όμως, η όμορφη γενετιστής, από αμέλεια θα χάσει ακαριαία της ζωή της από ηλεκτροπληξία, γεγονός που θα σοκάρει τους συνεργάτες της και θα σκορπίσει την απόγνωση στο βλέμμα του συμβίου της. Από το μυαλό του οποίου αυτοστιγμεί θα περάσει η ιδέα να την επαναφέρει με την χρήση του θαυματουργού σέρουμ...

Έλα όμως που ο σύγχρονος Θεάνθρωπος δεν υπολόγισε πως η ψυχή του λατρεμένου του υποκειμένου, αποχαιρετώντας τα εγκόσμια βούτηξε για κάποιο διάστημα στην λίμπο ανάμεσα σε πραγματικότητα, παράδεισο και κόλαση, με συνέπεια να κατακερματιστεί και να γυρίσει πίσω έντονα ζορισμένη και με σχιζοειδείς, εγκληματικές τάσεις. Απρόβλεπτο? Ε, όχι και τόσο, μιας και ουδέποτε ο επιστρέψας από τον Αχέροντα Λάζαρος, αν και εμφανισιακά αρτιμελής, δεν έχει επιδείξει ζητήματα στην συμπεριφορά του. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για γυναίκα, άνω των τριάντα, αστεφάνωτη κι ανασφαλή, που στο υποσυνείδητο της ενοχλείται από την (φυσιολογική πάντως) στάση του περίγυρου της, του αδιάφορου για τα κάλλη της βοηθού, του εκνευριστικού γκατζετάκια κομπιουτερά, της απειλητικής κουκλίνας εικοσάχρονης βιντεογράφου των πειραμάτων...

Θα μπορούσε να το πει και πιο λιτά και ευθέως, δηλαδή, ο πρωτόπειρος ως ντιρέκτορας David Gelb για τα ζόρια μιας μισοσοτεμένης κυρίας που ακόμη δεν έχει πραγματοποιήσει τα όνειρα της, από το να την πηγαινοφέρνει στον Άδη και να την ταλαιπωρεί μεταξύ ζώντων και θανόντων, για να αναδείξει την κρίση της μέσης ηλικίας που οσονούπω πλησιάζει. Με πενιές από ανατριχιαστικό b-movie της δεκαετίας του 80 και ανύπαρκτες φοβιστικές στιγμές που δεν τρομάζουν ούτε νήπιο, το πάμφτωχο The Lazarus Effect των μόλις πέντε ηθοποιών και των δεκαπέντε τετραγωνικών γυρίσματος, ελλείψει περαιτέρω έμπνευσης, πανεύκολα καταρρέει στο πανέρι των πλέον αδιάφορων θρίλερς της χρονιάς που πλησιάζει στο μέσον της.

Για πες: Κρίμας, εντέλει, για την ομορφάδα της Olivia Wilde, που δεν την χορταίνεις όσα κλοζάπ κι αν κάνει ο φακός στο θεϊκό της πρόσωπο με τα ονειρώδη γατίσια μάτια. Το πιο επιστημονικής φαντασίας στοιχείο της πλοκής καθώς φαίνεται, αφού σιγά μην τέτοιες μορφονιές ξοδεύουν τις ματιές τους στα μικροσκόπια των θεοσκότεινων labs, προς τέρψιν μπουλούκων αρραβωνιάρηδων όπως ο Mark Duplass, ο οποίος ξέχωρα από κωμικός δεν κάνει ούτε δράμι για ηθοποιός.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Απριλίου 2015 Κυριακή του Πάσχα από την Seven / Spentzos