Movies Ltd

Welcome James… It's been a long time. And finally, here we are. Είναι το 24ο βήμα του σημαντικότερου, σπουδαιότερου και πιο αγαπημένου ήρωα στα κινηματογραφικά χρονικά, εκείνου που για μισό αιώνα έχει επιβιώσει τόσο θεματικά, όσο και κυριολεκτικά ξεπερνώντας τις δυσκολότερες συνθήκες, εκείνες που ορίζει το πάντοτε απαιτητικό κοινό. Το Spectre, η ολοκαίνουργη περιπέτεια του λατρεμένου πράκτορα Τζέιμς Μποντ, έχει και έναν παραπάνω λόγο να πρέπει να σταθεί αντάξια των περιστάσεων, καθώς ορίζει και τον πρώτο διάδοχο του καταπληκτικού ριμπούτ της ιστορίας που συντελέστηκε στο Skyfall. Σε σκηνοθεσία και πάλι του χαρισματικού Sam Mendes (πέρα του προαναφερόμενου 007 και των Revolutionary Road, Road To Perdition, American Beauty) το φιλμ ακολουθεί τον κατάσκοπο στην νέα του αναζήτηση, να εντοπίσει και να εξοντώσει μέσα από ένα μυστηριώδες μήνυμα, την εξτρεμιστική οργάνωση Σπεκτρ. Την ίδια στιγμή που έχει να κοντράρει όχι μόνο το καλά κρυμμένο του παρελθόν, αλλά και τις τάσεις της κυβέρνησης που επιθυμεί να βάλει δια παντός λουκέτο στην δράση της MI5. Το εισαγωγικό τρέιλερ, δεν είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό όλων όσων πρόκειται να παρακολουθήσουμε από τις 6 Νοεμβρίου, όταν και θα γίνει η παγκόσμια πρεμιέρα από την Sony, προσφέρει όμως ένα σημαντικό δείγμα της αισθητικής που πλέον είναι εντελώς διαφορετική του πρότερου παραμυθένιου γνώριμου. 

Και σε αυτό το τσάπτερ, που σεναριακά υπογράφουν οι Neal Purvis, Robert Wave και John Logan, άπαντες με προϋπηρεσία στην συγγραφή ιστορίας του, την μορφή του Μποντ, υποδύεται και πάλι ο Daniel Craig, επιλογή της παραγωγής που αποδείχτηκε λίρα εκατό, μετά την πρώτη του στο Casino Royale. Πέραν του Βρετανού από τις εικόνες του Spectre παρελαύνει πληθώρα αστέρων, τόσο μόνιμων σε θέσεις κλειδί, όπως ο Ralph Fiennes σαν ο νέος Μ, η Naomie Harris ως Μάνιπένυ και ο Ben Whishaw σαν Q, όσο και νεοεισερχόμενων στο στόρι, όπως ο κακός Christophe Waltz, η Monica Belucci, η Lea Seydoux κι ο Dave Bautista.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Νοεμβρίου 2015 από την Feelgood

Δεν μπορώ να χάσω και την κόρη μου, θα σου δώσω τα πάντα! Με ένα τρέιλερ που σε κάνει να θέλεις να παρακολουθήσεις την ταινία εδώ και τώρα, ξεκινάει επίσημα το προμόσιον της πολυαναμενόμενης καινούργιας δημιουργίας του Antoine Fuqua, σκηνοθέτη που σε κάθε του βήμα, εκπλήσσει και περισσότερο το σινεφίλ κοινό. Στο Southpaw, του κινούμενου σταθερά σε υψηλά στάνταρντς δημιουργού των Training Day, Shooter, Olympus Has Fallen και The Equalizer, κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ο πρωταθλητής πυγμαχίας μέσων βαρών Μπίλι - The Great - Χόουπ, που αφού θα χάσει με τραγικό τρόπο την σύζυγό του, θα του στερήσουν την λατρεμένη του θυγατέρα και θα καταστρέψουν την ζωή του, θα παλέψει με όλες του τις δυνάμεις για να επανακάμψει. Το σενάριο του φιλμ ανήκει στον Kurt Shutter (Sons Of Anarchy, The Shield) και η διανομή στην The Weinstein Company, που όπως συνηθίζει θα τραβήξει το πόνημα της μέχρι τέλους σε όσο το δυνατόν περισσότερες Οσκαρικές κούρσες μπορέσει. Πρεμιέρα πάντως το Southpaw θα κάνει παγκοσμίως στις 31 Ιουλίου 2015, περίοδος ιδανική για να καταφέρει και μια σπουδαία εμπορική επιτυχία.

Άλλωστε ο πρωταγωνιστής του φιλμ, που από τα λίγα πλάνα του προωθητικού βίντεο μοιάζει να ξεφεύγει ακόμη και των γνώριμα θεόρατων υποκριτικών του ορίων, Jake Gyllenhaal, από μόνος του αποτελεί εγγύηση, για το πυγμαχικό δράμα που πρόκειται να παρακολουθήσουμε. Πόσο μάλλον όταν θα έχει στο πλάι του και μια σημαντική ομάδα αστεριών αποτελούμενη από τους Naomie Harris, 50 Cent, Rita Ora, Tyrese Gibson, Beau Knapp, τον Forest Whitaker και την συνηθισμένη πλέον να χάνει την ζωή της σε κάθε ρόλο που ερμηνεύει Rachel McAdams.

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2015...

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Cinderella	Feelgood	2	123	29.762	67.879
2	Insurgent	Odeon	1	60	20.412	20.412
3	Amore Mio	Odeon	1	68	16.897	16.897
4	Bob Squarepants Out Of Water	UIP	5	63	8.032	159.422
5	Still Alice	Feelgood	2	32	7.141	21.601
6	Focus	Tanweer	3	24	6.762	84.393
7	The November Man	Tanweer	1	30	6.117	6.117
8	Shaun The Sheep	Seven / Spentzos	1	50	5.624	5.624
9	Phoenix	Seven / Spentzos	1	6	5.130	5.130
10	The Salt Of The Earth	Filmtrade	1	4	3.183	3.183

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Πολύ σημαντικά αστέρια, αναμένεται να συμπεριλαμβάνει η ερμηνευτική διανομή της δεύτερης δημιουργίας μεγάλου μήκους, του σκηνοθέτη και πρώην σχεδιαστή μόδας Tom Ford, Nocturnal Animals. Σύμφωνα με την παραγωγή του φιλμ, ήδη βρίσκονται πολύ κοντά σε συμφωνία, τόσο η εντυπωσιακή Amy Adams, που αναμένεται να υποδυθεί τον βασικό γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο, όσο και οι Jake Gyllenhaal και Joaquin Phoenix, που αναμένεται να την υποστηρίξουν σε περιφερειακές εμφανίσεις. Το σενάριο του φιλμ, που θα στηρίξουν ως παραγωγοί ο George Clooney με τον Grant Heslov, ανήκει στον ίδιο τον Ford, που με την σειρά του το έχει βασίσει στην γραμμένη  το 1993 νουβέλα του Austin Wright, Tony And Susan. Όπου τα βασικά πρόσωπα του στόρι κάποτε υπήρξαν αντρόγυνο, μέχρι που δεκαπέντε χρόνια αργότερα, με εκείνη αποκατεστημένη στην αγκαλιά μεγαλογιατρού, να λαμβάνει από εκείνον ένα μυθιστόρημα, δικής του έμπνευσης, που η ανάγνωση του θα της αλλάξει ολόκληρο τον τρόπο σκέψης. Ο ίδιος ο δημιουργός περιγράφει το επόμενο του βήμα μετά το A Single Man, ως ένα μετα - μοντέρνο νουάρ, που όλα όσα λαμβάνουν χώρα στην αφήγηση του, δεν είναι και στην πραγματικότητα όλα όσα φαίνονται. Αναμένεται με πολύ ενδιαφέρον.

Γιάτρεψε την, σώσε την, σκότωσε την! Μια από τις αναμενόμενες ατραξιόν του φεστιβάλ της Tribeca, αφού την τελευταία στιγμή δεν πρόλαβε να προβληθεί στο αντίστοιχο ραντεβού του Τορόντο, είναι η περίπτωση της δραματικής ταινίας Maggie. Σε σενάριο και σκηνοθεσία του διαφημιστή και εμπνευστή του όλου σχεδίου, Henry Hobson, το φιλμ ακολουθεί την αγωνιώδη προσπάθεια του ηλικιωμένου αγρότη Γουέιντ, σε αντίθεση με τις προσταγές των αρχών, να παραμείνει στο πλευρό της κόρης του, η οποία μολυσμένη από τον μυστηριώδη ιό, μεταλλάσσεται με αργούς ρυθμούς σε ανθρωποφάγο και μανιασμένο ζόμπι. Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται και οι αρχές στα πλαίσια της εκκαθάρισης πρέπει να την εξοντώσουν, ο υγιής πατέρας της θα είναι εκείνος που θα την προστατέψει. Λίγες μόλις εβδομάδες πριν να κάνει την επίσημη εμφάνιση του στις αίθουσες το φιλμ - στις 8 Μαΐου από την Lionsgate - απέκτησε ένα απίστευτα ανατριχιαστικό, όσο και αγωνιώδες τρέιλερ, που σε κρατάει σε εγρήγορση καθόλη την διάρκεια του. Το σενάριο ανήκει στον πρωτοεμφανιζόμενο στο σκρίπτ John Scott 3.

Κακά τα ψέμματα όμως, το δυνατό στοιχείο του φιλμ έχει όνομα και ακούει σε αυτό του Arnold Schwarzenegger. Ο μέγιστος των action performers και πρώην κυβερνήτης της Καλιφόρνια, εδώ δεν κερδίζει απλώς το παλαμάκι του νεανικού κοινού, αλλά και τους απαιτητικούς σινεφίλ με την προσεγμένη ερμηνεία του. Την θυγατέρα Μάγκι, που έχει κτυπηθεί από την νόσο υποδύεται η αξιόλογη Abigail Breslin, ενώ σε περιφερειακούς ρόλους συμμετέχουν ακόμη και οι Joely Richardson, Laura Cayouette και Dana Gourrier.

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2015...

So Who Am I? Πρόκειται για την ταινία έκπληξη του πρόσφατου φεστιβάλ κινηματογράφου του Sundance, που διαγωνίστηκε στην κατηγορία των δραματικών αμερικάνικων φιλμς και απέσπασε το βραβείο του μοντάζ. Editing που αρκεί κανείς να παρακολουθήσει το φρενήρες υβριδικό τρέιλερ για να κατανοήσει κανείς το απόλυτα κοφτό του χαρακτήρα του, αλλά και για να αντιληφθεί το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην γενικότερη ατμόσφαιρα της δημιουργίας του Rick Famuyiwa. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας που αφηγείται το Dope, είναι ο νεαρός Μάλκολμ, ένας μαύρος Καλιφορνέζος, που επιβιώνει δύσκολα σε μια από τις πιο κακόφημες γειτονιές του Λος Άντζελες. Όνειρο του είναι να καταφέρει κάποια στιγμή να φοιτήσει στο Χάρβαρντ, προηγούμενα όμως πρέπει να καταφέρει να ξεπεράσει τους κινδύνους που τον καρτερούν σε κάθε βήμα. Η πρόσκληση που θα αποδεχτεί για να παρευρεθεί στο πάρτι ενός από τους πιο γνωστούς εμπόρους ναρκωτικών της περιοχής, θα τον μπάσει σε έναν λαβύρινθο λανθασμένων επιλογών, από όπου δεν θα μπορέσει να διαφύγει τόσο εύκολα. 19 Ιουνίου είναι η επίσημη πρεμιέρα του φιλμ στην πατρίδα του την Αμερική, σε πολύ περιορισμένο κύκλωμα κινηματογράφων πάντως, παρόλο το μπαζ στο κοινό του φεστιβάλ. 

Μια ταινία που μας συστήνει ένα καινούργιο αστέρι, το οποίο αναμφίβολα θα λάμψει στο προσεχές διάστημα, τον Shameik Moore, που υποδύεται τον προβληματισμένο Μάλκολμ, έχοντας στο πλάι του τους εξίσου ταλαντούχους και ανερχόμενους Toni Revolori και Kiersey Clemons.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανόν σε κάποιο φεστιβάλ...

του Erik Poppe. Με τους Juliette Binoche, Nikolaj Coster-Waldau, Maria Doyle Kennedy, Larry Mullen Jr, Mads Ousdal

Ματωμένο κλείστρο

του zerVo (@moviesltd)

Υπάρχει μια λεπτή κόκκινη γραμμή, στην πορεία κάθε ανθρώπου, που άπαξ και την διαβεί, πλέον αλλάζουν ριζικά τα πάντα στον τρόπο σκέψης, οργάνωσης και συμπεριφοράς του. Με το που μπει στην ταυτότητα του υποκειμένου η ένδειξη "γονιός", αυτοστιγμεί οι υποχρεώσεις και οι υπευθυνότητες του είναι τέτοιου σοβαρού και σημαντικού μεγέθους, που οι όποιες προσωπικές φιλοδοξίες ενδέχεται να μειώσουν την πατρική ποιότητα παροχής υπηρεσιών, θα πρέπει αν όχι να εκμηδενιστούν, να περιοριστούν σημαντικότατα. Σε οποιανδήποτε άλλη εξέλιξη, εφόσον το ζήτημα δεν είναι είναι αμιγώς βιοποριστικό και έχει να κάνει πιότερο με τα προσωπικά θέλω του τύποις οικογενειάρχη, τότε εκείνος κρίνεται ανάξιος του - κορυφαίου - τίτλου. Κι η ηθική τιμωρία του είναι πολύ πιο βασανιστική από οποιανδήποτε άλλη υπαρκτή νομική...

Πρόκειται για μια από τις διασημότερες φωτορεπόρτερ του κόσμου, κορυφή που έχει αγγίξει χάρη στην επιμονή της να τραβήξει το καλύτερο καρέ, κυριολεκτικά μέσα στην δίνη του πολέμου. Ρίσκο που κάποια στιγμή θα της κοστίσει ακριβά όμως, αφού χάρη στην επαγγελματική της δίψα, θα βρεθεί αυτόπτης μάρτυρας σε αποστολή αυτοκτονίας στο Αφγανιστάν και παραλίγο να πληρώσει με την ίδια της την ζωή. Μη σκεπτόμενη συνάμα, πως πίσω στο σπίτι (στην καταπράσινη Ιρλανδία) την περιμένουν δυο μικρά κορίτσια κι ένας αξιαγάπητος άντρας που κάθε βράδυ αγωνιούν για την τύχη της, καθώς γνωρίζουν πως ο χάρος παραμονεύει δίπλα σε κάθε της κλικ

Οπότε πέφτει τελεσίγραφο από τον κύρη του σπιτιού. Ή κρεμάς μια για πάντα την Canon ή γυρνάς στην αγκάλη και την θαλπωρή της φαμίλιας σου, που σε καρτερεί πως και πως, μη έχοντας σε ούτε καν αχνά στην μνήμη, θεωρώντας σε missing in action. Φυσικά η φωτογράφος θα ταρακουνηθεί από το φιρμάνι, φυσικά και θα θελήσει να αναπληρώσει όλα όσα μητρικά ποτέ δεν πρόσφερε στις θυγατέρες της, φυσικά και θα καταλάβει τον πόνο του συμβίου της, που για χίλιες τουλάχιστον φορές στα όνειρα του της ευχήθηκε εκ του μακρόθεν καληνύχτα, κάπου μέσα της όμως το σαράκι θα την κατατρώει, πως έχει αφήσει το δημιουργικό έργο ανολοκλήρωτο.

Πρόκειται βεβαίως για μια στάση που δεν δύναται να δικαιολογηθεί, υπό κανονικές οικογενειακές συνθήκες. Η Ρεμπέκα όμως,. νιώθει η ίδια στα βάθη της ψυχής της πως επιτελεί ακτιβιστική πράξη φωτογραφίζοντας - με έκδηλο μίσος και μηδενικό τρόμο είναι η αλήθεια - όλα όσα παρανοϊκά συμβαίνουν στα μέτωπα του πολέμου. Ο ζυγός όμως, όταν στην αντιδιαστολή του έχει την όψη της μητέρας / συντρόφου, δεν μπορεί ουδέποτε να γείρει προς την μεριά της θέλησης της, όσο κι αν μέσα από τον φακό της μπορεί να ξεσηκώσει την διεθνή κοινότητα και να σώσει - ει δυνατόν - κάποιους αθώους που βασανίζονται από το γιαταγάνι.

Το δράμα του Νορβηγού σκηνοθέτη Erik Poppe, που έργα του μέχρι στιγμής στον τόπο μας, όπως τα Hawaii, Oslo και Troublewater, έχουμε δει μόνο σε φεστιβαλικά προγράμματα, διαθέτει μερικές έντονα συγκινησιακά φορτισμένες στιγμές, με αποκορύφωμα εκείνη την καθηλωτική εισαγωγική, που κυριολεκτικά σοκάρει με την ρεαλιστική αναπαράσταση της προετοιμασίας της μάρτυρα - βομβιστή. Η οποία όμως δοσμένη ποιητικά από τον Σκανδιναβό, σχηματίζει και μια πιο αλληγορική αντίληψη στην ματιά του θεατή, τοποθετώντας στην θέση της Μουσουλμάνας, την ίδια την φιγούρα της φωτογράφου, που μέσα της αισθάνεται κι εκείνη σαν νεκρή, έχοντας απολέσει όλα όσα θα μπορούσαν να σκιτσάρουν την ζωή της ευτυχισμένη.

Ευτύχημα για το έργο, η παρουσία μιας εκ των κορυφαίων ερμηνευτριών της εποχής μας στον κεντρικό ρόλο. Η μελαγχολία άλλωστε που βγάζει στο βλέμμα η Juliette Binoche, δεν έχει ειλικρινές αντίκρυσμα από καμία άλλη, τουλάχιστον Ευρωπαία, σε συνδυασμό λοιπόν με το δυναμικό στυλ της καριερίστας που το έχει, δημιουργούν το κατάλληλο δέσιμο για να απεικονιστεί στο πανί, ο ζορισμένος ψυχικά χαρακτήρας. Συνοδευτικά, ο όποτε του κάνει κέφι καλός υποκριτικά, Nikolaj Coster Waldau υποδύεται με άνεση τον μοχλό πίεσης, προκειμένου η γυναίκα του να ρίξει και λίγο την προοπτική της και πέρα από το ματάκι της ακριβής της SLR...

Για πες: Με πολύ καλές στιγμές σασπένς στην φλογισμένη Καμπούλ και στην εμφυλιοπολεμική Κένυα, αλλά και όμορφα δομημένες εικόνες θλίψης για μια φιγούρα που έχει χάσει μέσα στην προσωπική της ματαιοδοξία τον δρόμο της, το 1000 Times Good Night, στέκεται υπέροχα ως μελέτη ενός χαρακτήρα που δεν γίνεται να αποκληθεί ως υποδειγματικός για την γονική του συναίσθηση. Μπορεί όμως να εξελιχθεί σε εμβληματικός, στον τρόπο που καταφέρνει να διεθνοποιήσει ένα ζήτημα, μέσα από το ματωμένο έργο του, .που το έχει πληρώσει με ένα πανάκριβο τίμημα ζωής.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Μαρτίου 2015 από την Danaos Films

Και πίνω μπύρες, πίνω μπύρες, πίνω μπύρες

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Money can't buy you love – but it can destroy friendships

Αν θέλετε να έχετε κάποιου είδους αγωνία παρακολουθώντας την ταινία, μην διαβάζετε τις επόμενες γραμμές – πηγαίντε κατευθείαν στο τμήμα «Η υπόθεση». Κι αυτό, εξαιτίας του γεγονότος ότι η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα κυρίως το Νοέμβριο του 1983 στο Άμστερνταμ, στην Ολλανδία και για τα οποία μπορείτε άνετα να βρείτε όσα στοιχεία χρειάζεστε μέσα από το ίντερνετ – αφήστε που μπορεί να είστε μεγάλοι σε ηλικία και να θυμάστε το γεγονός από τις ειδήσεις της εποχής. Ο Heineken όντως απήχθη, στις εβδομάδες που βρισκόταν υπό την ομηρία των φίλων που τον απήγαγαν δεν έπαθε τίποτε κακό, και για την απελευθέρωσή του (όπως και του οδηγού του) καταβλήθηκαν 35 εκατομμύρια φιορίνια (γύρω στα 16 εκατομμύρια σημερινά ευρώ), το μεγαλύτερο ποσό που δόθηκε ποτέ για τα λύτρα ενός και μοναδικού ανθρώπου! Πώς πιάστηκαν οι φίλοι; Μέχρι σήμερα κανείς δεν ξέρει ποιος ήταν εκείνος που έδωσε την πρώτη χρήσιμη πληροφορία στην αστυνομία για την σύλληψη κάποιων από τα μέλη της παρέας. Με πίεση «έσπασαν», «έδωσαν» τους υπόλοιπους κι εν καιρώ και εντέλει πιάστηκαν όλοι. Ένα μεγάλο μέρος από τα 35 εκατομμύρια φιορίνια δεν εντοπίστηκε ποτέ πάντως.

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο βιβλίο του Peter R. de Vries «De ontvoering van Alfred Heineken» (1987). Ο de Vries είναι ο δημοσιογράφος που κάλυπτε την υπόθεση για την εφημερίδα De Telegraaf. Έχει credit ως ένας από τους σεναριογράφους της ταινίας. Μάλιστα, ήταν αυτός που το 1994 εντόπισε τον έναν από τους πέντε φίλους, τον Frans Meijer, ο οποίος το είχε σκάσει και είχε κρυφτεί στην Παραγουάη.

Η υπόθεση: Οι Cor van Hout, Willem Holleeder, Jan Boelaard, Frans Meijer και Martin Erkamps είναι πέντε φίλοι που ζουν στην Ολλανδία της δεκαετίας του '80. Η χώρα διέρχεται οικονομική κρίση κι αυτό επηρεάζει τη δυναμική της κατασκευαστικής εταιρίας που έχουν από κοινού στήσει. Οι τράπεζες αρνούνται να τους δώσουν δάνειο για να ορθοποδήσουν και το μόνο περιουσιακό τους στοιχείο – μια πολυκατοικία – βρίσκεται υπό κατάληψη, με τους καταληψίες να έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους ιδιοκτήτες! Φυλακίζονται, αποφυλακίζονται και αποφασίζουν να αντιμετωπίσουν δυναμικά τη μιζέρια τους. Πώς θα τα καταφέρουν;

Μα ζητώντας λύτρα μετά την απαγωγή ενός από τους πιο πλούσιους ανθρώπους στην Ολλανδία, του Alfred “Freddy” Heineken, ιδιοκτήτη και προέδρου μιας από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες ζύθου, της ομώνυμης Heineken! Αφού ληστέψουν μια τράπεζα για να χρηματοδοτήσουν το σχέδιό τους, κατορθώνουν να απαγάγουν τον μεγαλοβιομήχανο, μαζί με τον σοφέρ του, στις 9 Νοεμβρίου του 1983. Η αναμονή μέχρι να πάρουν τα λύτρα είναι βασανιστική και επηρεάζει τόσο τη συνοχή της παρέας όσο και τη διανοητική κατάσταση των απαχθέντων. Τι θα απογίνει τελικά;

Η άποψή μας: Αυτή είναι η 9η μεγάλου μήκους ταινία του Σουηδού σκηνοθέτη Daniel Alfredson, αδελφού του – σαφώς περισσότερο ταλαντούχου - Tomas Alfredson (σκηνοθέτη των ταινιών «Άσε το κακό να μπει» και «Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι»). Αυτή είναι η πρώτη του αγγλόφωνη ταινία και στην επόμενή του θα συνεργαστεί εκ νέου με τον Anthony Hopkins. Πιο αξιόλογες στιγμές στην καριέρα του ήταν οι κινηματογραφικές μεταφορές του δεύτερου και του τρίτου βιβλίου από την τριλογία «Millennium» του Stieg Larsson. Κι όταν βλέπετε τόσες πολλές πληροφορίες να σας πασάρονται στο τμήμα «Η άποψή μας», να ξέρετε πως ο γράφων απλά δεν θέλει να «θάψει» την ταινία – που δεν του άρεσε – αλλά δεν τη θεωρεί και τόοοοσο κακή ώστε να την απορρίψει στον κινηματογραφικό Καιάδα.

Η αναπαράσταση της εποχής είναι ok, η ιστορία έχει ενδιαφέρον (ιδίως αν δεν τη γνωρίζεις εξαρχής), η μουσική είναι ωραία και βγαίνει κι ένας μη κατακριτέος κοσμοπολιτισμός. Επίσης, μια ατάκα της ταινίας είναι εξαιρετική, θα μπορούσε να συμπυκνώσει όλο της το νόημα αλλά εντέλει αποδεικνύεται λεκτικό πυροτέχνημα: «Κάποιος είναι πλούσιος όταν έχει πολλά χρήματα ή πολλούς καλούς φίλους. Δεν γίνεται να τα συνδυάζει και τα δύο», Ή κάπως έτσι. Για να κάνεις καλή ταινία, από την άλλη, χρειάζεται να έχεις καλογραμμένο σενάριο, λειτουργική σκηνοθεσία και δυνατές ερμηνείες. Τι διαθέτει από αυτά η συγκεκριμένη ταινία; Non of the above. Το σενάριο μπερδεύει, η σκηνοθεσία διεκπεραιώνει εν είδει άνευρου δραματοποιημένου τηλεοπτικού ρεπορτάζ και από τις ερμηνείες... ας μην το συζητήσουμε καλύτερα. Ας πούμε μόνον αυτό: ο Hopkins πλέον υποδύεται τη... μανιέρα του.

Έχει γυριστεί άλλη μια ταινία βασισμένη στη συγκεκριμένη υπόθεση – ολλανδική παραγωγή, με τίτλο «De Heineken ontvoering» όπου τον Heineken υποδύεται ο Rutger Hauer. Δεν την έχω δει αλλά λένε πως είναι ανώτερη από αυτήν με τον Hopkins. Τους πιστεύω...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Μαρτίου 2015 από την Tanweer

του David Oelhoffen. Με τους Viggo Mortensen, Reda Kateb, Djemel Barek, Vincent Martin, Nicolas Giraud, Jean-Jerome Esposito, Hatim Sadiki, Yann Goven, Antoine Régent

Συντροφική Υπόθεση!

του zerVo (@moviesltd)

Είναι ένα είδος ενστίκτου, που απαντά κανείς στο αντρίκιο υποσυνείδητο και σχετίζεται κατά βάση με την ομαδικότητα, την συντροφικότητα, την απαιτούμενη αλληλεγγύη ανάμεσα σε όσους συνθέτουν τον όμιλο που μάχεται για να προσπεράσει τις αντιξοότητες και τους κινδύνους. Χωρίς πρότερη γνώση του διπλανού, χωρίς να διαφαίνεται κατά κάποιο τρόπο το ποιόν του, το ποιος στα αλήθεια είναι, οι ετερόκλητες μονάδες συνδέονται με έναν θαυματουργό, ψυχικό κρίκο, που δεν σπάει με τίποτα, δίνοντας σου την εντύπωση πως το ατσάλι τους κρατάει από πάντα. Και πλέον θα είναι δεμένοι με αυτόν τον αόρατο μα πανίσχυρο όρκο τιμής, όσα φεγγάρια κι αν περάσουν...

Αλγερία, 1954. Σε απομονωμένο σχολειό της ερημικής επαρχίας, ο βετεράνος ταγματάρχης του γαλλικού στρατού Νταρού, με καινούργιο ρόλο πια, εκείνο του δασκάλου, μαθαίνει τα παιδιά των αφρικάνων βοσκών, γραμματική, αριθμητική, γεωγραφία. Την φαινομενική του ηρεμία, καθώς εν καιρώ πολέμου με τους αποικιοκράτες, οι κοντινοί του Αλγερίνοι δεν τον θωρούν σαν εχθρό, θα διαλύσει ένα πρωί, η άφιξη του αστυνομικού, για να του δώσει την εντολή να συνοδέψει στην υπό γαλλική κατοχή γειτονική κωμόπολη, έναν κουρελή χωρικό, που μόλις σκότωσε, υπερασπιζόμενος την τιμή του, τον εξάδελφο του, προκειμένου να δικαστεί.

Ευρισκόμενος σε αδιέξοδο, ο Νταρού απρόθυμα θα δεχτεί να οδηγήσει τον φτωχό και τρομοκρατημένο μουσουλμάνο στην καταδίκη και την αγχόνη, δίνοντας του στην πορεία όχι και λίγες ευκαιρίες να το σκάσει προς την έρημο και την λευτεριά. Εντελώς αντιδιαμετρικά από ότι θα φανταζόταν κανείς, όμως, εκείνος ποτέ δεν θα φύγει από δίπλα του, προσδοκώντας να τιμωρηθεί με την εσχάτη των ποινών. Ακολουθώντας την ιδιαίτερη προσταγή των ηθικών νόμων της πατρίδας του, που λένε πως πρέπει να πληρώσει με την ίδια του την ζωή, εφόσον δεν διαθέτει να εξιλεωθεί με παράδες το έγκλημα. Αλλιώς η ενδοοικογενειακή βεντέτα θα σημάνει ακόμη περισσότερα θύματα...

Δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη φυσικά το γεγονός πως η σεναριακή ιδέα, βασίζεται σε μια ολιγοσέλιδη νουβέλα του στοχαστή - υμνητή της συντροφικότητας Albert Camus, που η ουμανιστική του φωνή ακούγεται σε όλη την διάρκεια της πορείας του διδύμου προς το τρομακτικό και γεμάτο αβεβαιότητα αύριο. Το "βάδιζε πλάι μου και γίνε ο σύντροφος μου" ισχύει για αμφότερες τις ψυχές, τόσο για τον πρώην αξιωματικό, που εκτελεί το καθήκον του με τον κίνδυνο από στιγμή σε αστιγμή να πέσει στα χέρια των αφιονισμένων ανταρτών, όσο και για τον κατακερματισμένο Μοχάμεντ, που πια νοιάζεται μόνο για την σωτηρία της ψυχής του, θεωρώντας εαυτόν ήδη νεκρό. Είτε από βόλι των αντιμαχόμενων, είτε κατ εντολή του δικαστηρίου για το φονικό που διέπραξε.

Η συγκινητική κι ανθρώπινη αυτή ιστορία δεσμού ψυχής και καρδιάς, μεταξύ δυο ανδρών παγιδευμένων στην λίμπο του κόσμου που διάλεξαν να ζήσουν, δίνεται με έκδηλα δραματικό, όσο και συναισθηματικά φορτισμένο τόνο, ενόσω η δυάδα βαδίζει στις ράχες του αφιλόξενου Άτλαντα. Ιστορικές αλήθειες, γύρω από τις σφαγές που υπέστησαν οι βορειοαφρικάνοι από τις δυνάμεις κατοχής, συνδυάζονται μονομιάς με τις σοσιολογικές ακρότητες που προστάζει το Κοράνι, δένοντας ακόμη πιότερο το κάθε βήμα του σε συγκάλυψη "άπατρι" δασκάλου και του άτυχου αγρότη, που έβαψε τα χέρια του με αίμα, υπερασπιζόμενος την ακεραιότητα της εστίας του. Σε έναν κόσμο που τέτοιου είδους ανθρωπιστικές κραυγές αποτελούν εξαίρεση, δύο άγνωστοι μέχρι τα χθες, προχωρούν σαν ένα και δίχως να έχουν τίποτα να χωρίσουν, ελπίζοντας πως πίσω από τα κακοτράχαλα όρη, μπορεί να ξεπροβάλλει ένας πιο ελπιδοφόρος ήλιος.

Σπουδαία διεύθυνση φωτογραφίας, ιδανική επιλογή τοπίων (όχι της Αλγερίας με όσα άσχημα συμβαίνουν εσχάτως, αλλά του γειτονικού Μαρόκο) και καταπληκτική μουσική επένδυση από τον πανταχού παρόντα Nick Cave, δίνουν φτερά στα χέρια του σόφομορ σκηνοθέτη David Oelhoffen, για να αναπτύξει με όσο μεγαλύτερη έμπνευση, στο αχανές Ceylanικό τοπίο, το καλογραμμένο σενάριο του. Ισχυρότερο ατού στην φαρέτρα του, το απίθανο δέσιμο των δύο του πρωταγωνιστών, του διεθνώς αναγνωρίσιμου Viggo Mortensen, ο οποίος παίζει με την γνωστή του μελαγχολία στην όψη τον προβληματισμένο προστάτη, που γι αυτόν ποτέ δεν ίσχυσε το όπου γης και πατρίς και του συγκλονιστικού Reda Kateb (σίγουρα θα τον θυμάσαι από το Un Prophet) που με καθηλωτικά ρεαλιστικό τρόπο, κτίζει την περσόνα του μελλοθάνατου πένητα.

Για πες: Με φινάλε που αφήνει και μια μικρή δόση αισιοδοξίας, σε αντίθεση με το ορίτζιναλ του συγγραφέα, το Loin Des Hommes, ειδικά στην σημερινή εποχή που η συγκεκριμένη γειτονιά της μαύρης ηπείρου, βασανίζεται από την διεθνή κατακραυγή, δίνει συντροφική προσταγή μέσα από το εκράν στο κοινό, να μην σταθεί μακριά από το πραγματικό πρόβλημα. Να μην μείνει Μακριά από τους Ανθρώπους.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Μαρτίου 2015 από την One From The Heart

Chappie, as in Crappy

του gaRis (@takisgaris)

Από το νοτιοαφρικάνικο Jo΄Burg μέχρι το δικό μας Χολυγούδι - των φτωχών - Vancouver, η απόσταση μεγάλη και η ξενιτιά βαριά για τον 18άρη Neill Blomkamp που ήρθε στον Κάναδα για να σπουδάσει 3D Animation (παρότι δηλωμένος πολέμιος του 3D) και ειδικούς εφφέδες. Γνωρίζει στη σχολή την Terri Tatchell και την παντρεύεται. Με άκλειστα τα 30, γράφουν κατ΄ εμέ τη σημαντικότερη scifi δημιουργία της τελευταίας 20ετίας, το District 9, που ευλογημένο από τον Peter Jackson τους φέρνει στα Όσκαρς, μέχρι και την υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία (2009). Το μπαμ είναι ανάλογο του Shyamalan και της Έκτης Αίσθησης 10 χρόνια νωρίτερα (μείον το εισπρακτικό φαινόμενο που απετέλεσε η τελευταία). Όλοι περιμένουμε τη μετάβαση του Neill σε μπλοκμπαστερικά νερά και ευπρόβλεπτα απογοητευόμαστε (διαφωνεί κανείς;) με το πομπώδες, αργόσυρτο και απογυμνωμένο από την φρεσκάδα του District 9, Elysium (2013). Άλλοι θα πούνε πως το μόνο που μένει στη θύμηση, αυτός ο Matt Damon ο οποίος είναι από μόνος του αιτία να καεί ένα φιλόδοξο ιντραστρικό εγχείρημα (εισάγεται νύξη περί Interstellar).

Και ναι, ναι, ο Hans Zimmer (γιατί δε λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή Βαγγελίστρα μου μεγάλη η Χάρη σου) κρεσεντάρει ΚΑΙ στον Chappie, γιατί ΕΤΣΙ. Κατά τα λοιπά ο Blomkamp, εκτός της συζύγου επί της συγγραφής, βασίζεται καστ-ικώς σε βου εθνική νοτιοαφρικάνων συμπατριωτών -θαυμαστών - μασκώτ - φίλων, με την μαϊντανέ προσθήκη του φέροντος μούσι και καραβλαχιά-αστραλέζικη προφορά σε ρόλο τύπου βίλαιν Hugh Jackman και την πρωτόγνωρα αδιάφορη, απλά- για-το-paycheck σύμβολο του είδους Sigourney Weaver, ως τρήμπιουτ στην ταινία-φετίχ (και δική) του Alien. Αφού ανοίξαμε θέμα για τις επιρροές του Neill, ας το πάρει το ποτάμι: Από τον Verhoeven και το Robocop ίσαμε το A.I. και τον E.T., o Τσάπης είναι μια ανκάνυβάλυ ρομπότα που έχει σχέση με τον Asimov όσο τα καρκατσουλιά πανκέρος που γίνονται οι θετοί του γονείς (Ninja και Yo-landi συντρίβουν το Κάλτ) με το Road Warriors. Ξεπατικωσούρα.

Ο «πατέρας - κομπιουτεράς» Dev Patel θυμίζει εύστοχα τα καθόλου Slumdogs παιδιά στα ITLabs της Ινδίας, αλλά εδώ είναι Τζόμπεργκ, Γιοχάνεσμπεργκ ρε παιδί μου και η σινεμά βεριτέ εικονογράφηση και το στοπ μόσιον μαζί με την εκνευριστική μέχρι απέχθειας φωνή του Chappie (ο κολλητός του - πανταχού παρών Sharlto Copley) βγάζουν μια αίσθηση τενεκέ, χωρίς το μεράκι του (χαραμισμένου στο Χόλυγουντ) Del Toro στο Pacific Rim. Ο φρεσκαδούρας ως οιονεί άνθρωπος Chappie αλλάζει ως προσωπικότητα ανάλογα με την παρέα του με άγαρμπο, αδέξια χιουμοριστικό τρόπο, προσπερνώντας όλες τις ευκαιρίες να συναρπάσει στο εντελώς αβλεπί. Όταν ο Blomkamp γυρνούσε το District 9, το μήνυμα ήταν το Απάρτχάιντ. Στο Elysium, στόχος ήταν η καταπίεση του μετανάστη από την προνομιούχο πλουτοκρατία. Στο Chappie, ο μελλοντικός ρημπούτορας του Alien βολεύεται στα περίπου επιταυτά, χάνοντας μια τρανή ευκαιρία: Να ρητορεύσει ενάντια στην αντικατάσταση της ανθρώπινης συνείδησης από το δυστοπικό αφήγημα της νεοταξικής ασφάλειας ενάντια στην ατομική ελευθερία.

Για πες: Τεράστια ευκαιρία πεταμένη στον κουβά με τις βίδες και τα παξιμάδια του Chappie για τον Blomkamp που προφανώς αποποιείται τον τίτλο του σωτήρα της scifiμυθολογίας όμως οι οπαδοί –και δη οι φανς των Alien έχουν άλλες προσδοκίες. Η ελπίδα, προς το παρόν ενταφιασμένη στο σωρό του φτηνιάρικου τελάρου του Chappie, παραμένει για τον ακόμη νεαρό καλλιτέχνη να φιλτράρει την ουμανιστική του αλληγορία σε καμβά σημειωτικής, λυτρωμένης από φτηνιάρικα φτιασίδια βίαιης χοντροπλακίτσας. Το ταλέντο υπάρχει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Μαρτίου 2015 από την Feelgood

Από το 2011 στους κύκλους του Χόλιγουντ, ακούγεται η πιθανότητα ενός ριμέικ της θρυλικής ταινίας του George Cukor, A Star Is Born του 1954, με την Judy Garland (που από την μεριά της είχε υπάρξει διασκευή της ομώνυμης ταινίας του 1937 του William Wellman, από τα χέρια μάλιστα του Clint Eastwood. Κάτι η ολιγωρία των στούντιος, κάτι το πολυάσχολο του Μπλόντυ, το πλάνο έχει καθυστερήσει σημαντικά να πάρει μπροστά, παρότι είχε ακουστεί μέχρι και πως τον πρωταγωνιστικό ρόλο, θα κρατούσε η σούπερ σταρ του πενταγράμμου, Beyonce. Εντέλει κατόπιν παρότρυνσης του βετεράνου σκηνοθέτη προς το πρόσωπο του πρωταγωνιστή του, στην τελευταία του δημιουργία American Sniper, είναι πολύ πιθανό ο Bradley Cooper, με το Ένα Αστέρι Γεννιέται, να πραγματοποιήσει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, Η υπεύθυνη για την νέα αυτή βερσιόν του φημισμένου έργου, Warner Bros, ελπίζει μάλιστα πως ο εξαιρετικός ηθοποιός, θα κρατήσει και τον βασικό αντρικό ρόλο στο μιούζικαλ, έχοντας μάλιστα στο πλάι του, την Κυρία Knowles, που ακόμη θεωρείται ως το φαβορί για να ερμηνεύσει το ανερχόμενο Αστέρι, αν και εφόσον βεβαίως βρει τον χρόνο για να συμμετάσχει στα γυρίσματα, σε κάποιο διάλειμμα από την καινούργια της περιοδεία. Είναι ιδιαιτέρως σημαντικό πάντως που το ενδιαφέρον της Μέκκας αναθερμαίνεται για το συγκεκριμένο πρότζεκτ, που κατά το παρελθόν φήμες έχουν φέρει κοντά του, διάσημους σταρς όπως ο DiCaprio, ο Will Smith, o Russell Crowe, μέχρι και ο Tom Cruise...

Καταζητείται νεκρός ή νεκρός! Προβλήθηκε για πρώτη φορά στο τελευταίο φεστιβάλ του Sundance, εκεί που απέσπασε το τιμητικότατο Μέγα βραβείο της Επιτροπής στην κατηγορία δράμα και αφήνοντας γενικότερα εξαιρετικές εντυπώσεις στο κοινό που το παρακολούθησε. Πρόκειται για το μοντέρνο ουέστερν Slow West, που σκηνοθετεί ο John Maclean, πρώην μέλος του μουσικού γκρουπ Beta Band. Η ταινία παρακολουθεί την διαδρομή ενός δεκαεπτάχρονου νεαρού, του Τζέι, στην επικίνδυνη συνοριογραμμή της Αμερικής κατά τον 19ο αιώνα, στην αναζήτηση της γυναίκας που αγαπά. Κι επειδή το Φαρ Ουέστ δεν είναι και τόσο φιλικό με τους κάθε λογής αθώους και αγαθούς, στο πλέι του θα σταθεί ο δυναμικός περιπλανώμενος πιστολέρο Σίλας, για να τον προστατέψει από οποιονδήποτε κίνδυνο τον απειλήσει σε αυτό του το ταξίδι. Η ευρωπαϊκή αυτή συμπαραγωγή, μόλις απέκτησε το πρώτο της τρέιλερ, εκεί που αφήνει να διαφανεί η έξοχη κινηματογράφηση του Βρετανού διευθυντή φωτογραφίας Robbie Ryan (Fish Tank) δίνοντας μας ραντεβού για τις αίθουσες, από τις 15 του ερχόμενου Μάη, όταν και θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα της στους κινηματογράφους από την Α24.

Τον πιστολά υποδύεται ο πάντοτε εξαιρετικός, όπως και πάντοτε δυναμικός Michael Fassbender, ενώ στο πλευρό του στέκεται ο πιτσιρίκος Kodi Smit McPhee που ερμηνεύει τον ερωτοκτυπημένο νεαρό. Μαζί τους το αξιόλογο καστ ολοκληρώνουν οι Caren Pistorius και Ben Mendelsohn.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Ιουνίου 2015 με τον τίτλο Slow West από την Odeon