Movies Ltd

Δώδεκα ολόκληρα χρόνια μετά την Πολίτικη Κουζίνα, την ταινία που σάρωσε βραβεία και ταμεία, αναδεικνυόμενη ως η εμπορικότερη της τελευταίας εικοσαετίας, επανέρχεται στην δράση ο σκηνοθέτης Τάσος Μπουλμέτης, με μια καινούργια δημιουργία βασισμένης σε σενάριο δικό του. Πρόκειται για το φιλμ με τον τίτλο Νοτιάς, μια νοσταλγική κωμωδία ενηλικίωσης, που αφηγείται την ιστορία ενός γεμάτου φαντασία νέου, του Σταύρου, που αρέσκεται να αντιλαμβάνεται την σύγχρονη πραγματικότητα (του) μέσα από περιστατικά που σημάδεψαν την ιστορία της χώρας κατά τις περασμένες δεκαετίες του 60, του 70, του 80. Όσο πλησιάζει και περισσότερο στο να βρει το αντικείμενο του πόθου του, τόσο οι θύμησες του παρελθόντος μεταλλάσσονται σε εικόνες κι εκείνος μαζί τους ολοκληρώνεται ως προσωπικότητα. Τον βασικό ήρωα της ιστορίας υποδύεται ο ταλαντούχος Γιάννης Νιάρρος, έχοντας στο πλευρό του σωρεία σημαντικών ερμηνευτών, όπως οι Θέμης Πάνου, Μαρία Καλλιμάνη, Ταξιάρχης Χάνος, Αργύρης Ξάφης, Ερρίκος Λίτσης, Όμηρος Πουλάκης, Μελισσάνθη Μάχουτ, Xαρά Μάτα Γιαννάτου, Γιώργος Βουρδαμής, Δημήτρης Ήμελλος. Έκπληξη η επανεμφάνιση στο πανί της αειθαλούς και αεικίνητης Ζωζώς Σαπουντζάνη σε έναν σπέσιαλ γκεστ σταρ ρόλο. Η ταινία αποτελεί συμπαραγωγή των Onion Films, Ote TV, View Master, Magikon, Rosebud 21, τα γυρίσματα της ξεκινούν στα τέλη του Μαρτίου και αναμένεται να φτάσει στις αίθουσες στις αρχές του 2016 από την Feelgood Entertainment.

Την σκυτάλη από τον Marcello Mastroianni, που κόσμησε με την μορφή του την περσινή αφίσα του λαμπερού φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών, παίρνει φέτος η κορυφαία των κορυφαίων Ingrid Bergman, με το πρόσωπο της να είναι εκείνο που θα βρίσκεται παντού κατά την διάρκεια του μεγάλου φιλμικού ραντεβού του Μαΐου. Όπως άλλωστε επεξηγούν και οι διοργανωτές της 68ης εκδοχής του σπουδαίου πανηγυριού του σινεμά: "η σπουδαία χολιγουντιανή σταρ, υπήρξε ένας πραγματικός θρύλος της έβδομης τέχνης, μια φιλελεύθερη γυναίκα και μια εκπληκτική ηθοποιός που άφησε το στίγμα της στον νεο-ρεαλισμό. Αλλάζοντας χώρες και κουλτούρες, ξεκινώντας από την παγωμένη πλην καλλιτεχνικά αναγνωρισμένη Σουηδία και φτάνοντας μέχρι την Μέκκα του σινεμά, ποτέ της δεν απώλεσε τον προορισμό της, διακρινόμενη από μια ξεχωριστή ευγένεια και απλότητα." Η Bergman ταξίδεψε πολλές φορές στην Κρουαζέτ, συνοδεύοντας ταινίες μεγάλων δημιουργών όπως ο (και σύζυγός της) Roberto Rosselini, o μετρ του σασπένς Alfred Hitchcock, o συμπατριώτης της Ingmar Bergman, ενώ υπήρξε και Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής το έτος 1971. Το πόστερ που είναι βασισμένο σε μια αξέχαστη φωτογραφία της ηθοποιού που τράβηξε ο David Seymour, συνιδρυτής του πρακτορείου Magnum, είναι μια δημιουργία του βασικού συνεργάτη πλέον του φεστιβάλ Herve Chigioni, που είναι και ο υπεύθυνος και για το περσινό εξαίσιο αρτιστικό αποτέλεσμα. Κατά το παρελθόν και άλλοι σπουδαίοι αστέρες χάρισαν την μορφή τους στην αφίσα του θεσμού, όπως η Faye Dunaway το 2011, η Marilyn Monroe το 2012, οι Joanne Woodward και Paul Newman το 2013. Το φεστιβάλ θα εκκινήσει τις διεργασίες του στις 13 του ερχόμενου Μάη και το πρόγραμμα του διαγωνιστικού του τμήματος θα ανακοινωθεί στις 16 Απριλίου.

Καλύτερος φίλος, ήρωας, πεζοναύτης! Δεν ξέρω αν μια τέτοια ταινία θα μπορούσε να συγκινήσει οποιονδήποτε μη Αμερικανό και δη έκδηλων μιλιταριστικών προτιμήσεων, από ότι έδειξε πάντως το Γιάνκηκο Box Office, με την περίπτωση του American Sniper, μάλλον το πατριώτικο συναίσθημα καλά κρατεί εκεί στις States. Συνεπώς τι καλύτερο για όλους τους περήφανους κατοίκους της land of the free, από μια ιστορία απαράμιλλου σθένους και ηρωισμών, που στο επίκεντρο της, εκτός από τους φημισμένους marines, έχει τον σκύλο που τους συντρόφευσε στα ριψοκίνδυνα βήματα τους στο Αφγανιστάν. Το όνομα του είναι Max και το αφεντικό του, οπλίτης που υπηρετεί την θητεία του στην Μέση Ανατολή, θα πέσει νεκρός από τα εχθρικά πυρά. μαζί με το πτώμα του, ίσω στην πατρίδα θα ταξιδέψει και το τετράποδο, που θα υιοθετηθεί από την φαμίλια του εκλιπόντος και τον 14χρονο αδελφό του. Κάποια θανάσιμα μυστικά που έλαβαν χώρα όμως στο μέτωπο, θα αρχίσουν να ξετυλίγονται από την συνεργασία του μικρού, με το πανέξυπνο λυκόσκυλο. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Boaz Yakin (Remember The Titans), σε σενάριο του Sheldon Lettich (Double Impact, Bloodsport) και παραγωγή των υπεύθυνων για την ιδίου ύφους επιτυχία του Marley & Me. Πρεμιέρα στις ΗΠΑ στις 26 Ιουνίου 2015 από την Warner Bros.

Τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο, πέρα από τον πεισματάρη Μαξ, κρατά ο νεαρός Josh Wiggins, έχοντας δίπλα του για υποστήριξη τους εμπειρότερους Thomas Hayden Church, Lauren Graham, Robbie Amell, Jay Hernandez.

Στις δικές μας αίθουσες? Αμφιβάλλω...

Κανόνας 1ος: Ποτέ μην αθετείς την συμφωνία. Κανόνας 2ος: Όχι ονόματα. Κανόνας 3ος: Ποτέ μην ανοίγεις το πακέτο! Αναφερόμαστε φυσικά στον τίτλο εκείνο που εκτόξευσε στα ουράνια την φήμη της Europa Corp, του δημιουργού της και σχεδιαστή όλων αυτών των πλάνων, Luc Besson, μα και του πρωταγωνιστή του τρίπτυχου, Jason Statham, που έκτοτε η φήμη του πολλαπλασιάστηκε μονομιάς. Δεν είναι λοιπόν και τόσο τυχαίο η ιδέα του στούντιο να αναγεννήσει τον ήρωα και να ρίξει στην μάχη του box office ένα ριμπούτ όπως συνηθίζεται εσχάτως, κάτω από την μαρκίζα The Transporter Refueled, με την σκηνοθετική υπογραφή του Camille Delamare, που ως γνωστόν υπήρξε ο υπεύθυνος του ριμέικ του District B13, σε Brick Mansions. Το στόρι πασίγνωστο. Ο Φρανκ Μάρτιν δεν είναι ένας απλός οδηγός που κάνει θελήματα, είναι μια καλά εκπαιδευμένη φονική μηχανή, που μπορεί να φέρει εις πέρας ακόμη και την πιο ριψοκίνδυνη αποστολή. Όταν θα προσληφθεί από την μυστηριώδη Άννα, θα αντιληφθεί πως η κατάσταση είναι πολύ πιο δύσκολη από ότι φανταζόταν, αφού εκείνη και η συμμορία της έχουν απαγάγει τον πατέρα του, επιδιώκοντας να τον πείσουν να συμμετάσχει στο παράνομο και παράτολμο σχέδιο τους. Να εκδικηθούν τον φημισμένο Ρώσο σωματέμπορα που εκμεταλλεύεται αθώες γυναίκες στην Γαλλική Ριβιέρα.

Το πραγματικά εντυπωσιακό τρέιλερ, στην ουσία μας συστήνει με τον ηθοποιό που παίρνει την μορφή του καινούργιου Transporter, του Ed Skrein, πιο εμφανίσιμου από τον προηγούμενο, μα ο καιρός θα δείξει αν θα είναι παρόμοιας αποτελεσματικότητας. Δίπλα του πέρα από σωρεία καλλίγραμμων μοντέλων, συνυπάρχουν και οι Ray Stevenson, Loan Chabanol, Radivoje Bukvic, Gabriella Wright, Anatole Taubman και Tatiana Pajkovic. Πρεμιέρα στις 19 Ιουνίου 2015...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Σεπτεμβρίου 2015 από την Odeon

It's Game On, Or Game Over! Πρόκειται για μια από τις πιο εμπνευσμένες ιδέες που έχουν συλληφθεί ποτέ και αφορούν στην κινηματογραφική απεικόνιση της εφόδου των Άλιενς στον γαλάζιο μας πλανήτη. Είναι 1982 και η NASA στέλνει στο διάστημα μια ενημερωτική, μη επανδρωμένη αποστολή, που μέσα της έχει εσωκλείσει όλα τα χαρακτηριστικά της κουλτούρας της τότε εποχής. Ανάμεσα τους και παιχνίδια όπως ο Pac-Man, ο Donkey Kong, το Centipede. Που να φανταστούν οι γήινοι, πως τριάντα και πλέον χρόνια μετά, οι εχθρικές μορφές από τους ξένους γαλαξίες, θα τα χρησιμοποιήσουν στην πιο φοβιστική τους φόρμα, για να επιτεθούν στην Γη. Το απίθανο αυτό θέμα, που ειδικά στην προσαρμογή του για την ,μεγάλη οθόνη, μέσα από 32μπιτους γιγαντιαίους εχθρούς - θρυλικές μορφές των Video games, φαντάζει ακόμη εντυπωσιακότερο, είναι το κεντρικό θέμα της ταινίας Pixels, μιας περιπέτειας φαντασίας, που σκηνοθετεί ο πάλαι ποτέ Μίδας Chris Colombus (Home Alone αλλά και Harry Potter) και θα παρουσιάσει σε πρώτη προβολή στους κινηματογράφους, στις 24 Ιουλίου 2015 από την Columbia Pictures. 

Μέχρις εδώ τα καλά όμως, αφού καθώς φαίνεται η παραγωγή θέλησε να δώσει έναν χιουμοριστικό τόνο παραπάνω από τον επιτρεπτό στο φιλμικό Acracde. Αποφασίζοντας να στολίσει το καστ με κωμικούς του επιπέδου των Adam Sandler, Josh Gad, Peter Dinklage και (ιδίως) Kevin James, που δεν προδιαθέτουν και τόσο θετικά για το τελικό αποτέλεσμα. Κάτι που δεν φαντάζομαι να μπορεί να σώσει η συμμετοχή στο καστ και των συνήθως αξιόλογων Michelle Monaghan και Brian Cox.

Στις δικές μας αίθουσες? Το Καλοκαίρι του 2015...

Get Lost, Get Found! Βασισμένο στην μοσχοπουλημένη ομώνυμη νουβέλα του John Green, που δικό του κείμενο υπήρξε επίσης το δακρύβρεχτο The Fault In Our Stars, είναι το νεανικό δράμα Paper Towns. Από τις πρώτες μάλιστα στιγμές του τρέιλερ, μοιάζει να διαφέρει κάπως από τα τετριμμένα, αναλόγου ύφους φιλμς, που το πρόσφατο διάστημα κυριαρχούν της ανεξάρτητης αμερικάνικης παραγωγής. Βεβαίως εδώ δεν μιλάμε για ένα indie κινηματογραφικό πλάνο, μιας και η 20th Century Fox υποστηρίζει το πρότζεκτ με όλες της τις δυνάμεις, αρχής γενομένης από ένα όμορφα σχεδιασμένο τρέιλερ, που ανακοινώνει συνάμα και την ημερομηνία κυκλοφορίας του, στις 24 Ιουλίου του 2015. Κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας που αφηγείται σκηνοθετικά ο Jake Schreier (Robot & Frank) σε σενάριο των Scott Neustadter και Michael Weber (φυσικά του ορόσημου (500) Days Of Summer) είναι οι παιδιόθεν φίλοι Μάργκο και Κουέντιν, με τον δεύτερο να κρατά καλά μέσα του μυστικό τον έρωτα του για εκείνη. Όταν η νεαρή θα εξαφανιστεί δίχως να αφήσει πίσω της το παραμικρό σημάδι, μετά από την εγκατάλειψη που θα βιώσει από τον καλό της, ο στενός της φίλος, μαζί με την συντροφιά του, θα ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι αναζήτησης της, μέσα από hints που εκείνος πιστεύει πως του στέλνει.

Αν έχεις μια απορία για το που τον θυμάσαι τον πρωταγωνιστή Nat Wolff, είναι γιατί κρατούσε έναν περιφερειακό, πλην αξιομνημόνευτο ρόλο στο Λάθος Αστέρι. Η εντυπωσιακής εμφάνισης Εγγλεζούλα Cara Delevingne υποδύεται την φιλενάδα και κρυφό αντικείμενο του πόθου του, στήνοντας έτσι ένα ντουέτο, που είναι απολύτως βέβαιο πως θα συζητηθεί έντονα κατά την καλοκαιρινή περίοδο.

Στις δικές μας αίθουσες? Το Καλοκαίρι του 2015, μπορεί...

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Cinderella	Feelgood	1		44.917	44.917
2	Focus	Tanweer	2		17.163	67.320
3	Bob Squarepants Out Of Water	UIP	4		15.523	149.533
4	Still Alice	Feelgood	1		10.602	10.602
5	American Sniper	Tanweer	4		6.912	152.054
6	Wild Card	Seven / Spentzos	1		6.076	6.076
7	Ex Machina	UIP	1		6.059	6.059
8	Τετάρτη 04:45	Feelgood	1		4.414	4.414
9	Fifty Shades Of Grey	UIP	5		4.055	364.504
10	The Theory Of Everything	UIP	7		2.976	142.375

Μετά από τα θρυλικά Muppets που ήδη έχουν κάνει δύο πρόσφατες βόλτες από τις μεγάλες μας οθόνες, ακόμη ένα θρυλικό δημιούργημα του σπουδαίου Jim Henson είναι έτοιμο να αποκτήσει κινηματογραφική υπόσταση. Πρόκειται για το φημισμένο και άκρως διασκεδαστικό παρεάκι του Fraggle Rock, ένα πρότζεκτ που σχεδιάζεται ήδη κοντά στα δέκα χρόνια, μα που μόλις τώρα παίρνει σπρώξιμο από την παραγωγό New Regency για να αποκτήσει επιτέλους υπόσταση. Πρώτη και όπως φαίνεται σημαντική κίνηση του στούντιο, η συμφωνία με τον σούπερ αστέρα Joseph Gordon Levitt για να κρατήσει τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας. Ο ταλαντούχος ηθοποιός δείχνει ενθουσιασμένος με αυτή την προοπτική, όντας ένας από τους πιο φανατικούς θεατές της τηλεοπτικής σειράς και των ηρώων της, του Όσκαρ, του Γιόντα, των Φραγκλς και υποσχέθηκε πως το αποτέλεσμα που σχεδιάζει η Lisa Henson θα έκανε περήφανο ακόμη και τον τελειομανή μαριονετίστα πατέρα της. Τα γυρίσματα του φιλμ αναμένεται να ξεκινήσουν προς το τέλος του χρόνου, όταν και θα έχει ολοκληρωθεί και το υπόλοιπο καστ και φυσικά έχει εντοπιστεί εκείνος που θα αναλάβει την σκηνοθετική του καθοδήγηση.

Η επίμονη σκαπανέας

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ιστορική μνήμη vs Ανάπτυξη, εντός ή εκτός εισαγωγικών

Μου προκαλούν αμηχανία τα ντοκιμαντέρ. Θέλω να πω, από τη στιγμή που μπαίνει μια κάμερα κάπου και καταγράφει το οτιδήποτε, η αλήθεια έχει νοθευτεί. Βλέπουμε ένα κομμάτι της πραγματικότητας: αυτό που καταγράφει η κάμερα. Χίλιες φορές μυθοπλασία: μέσα από τον μύθο αντιλαμβάνομαι καλύτερα την πραγματικότητα. Και υπάρχουν και πρακτικά προβλήματα: ένα ντοκιμαντέρ μπορεί να έχει «υπόθεση»; Θαρρώ πως η λέξη «σύνοψη» του ταιριάζει καλύτερα. Anyway, να επισημάνουμε εδώ πως στο συγκεκριμένο κείμενο που διαβάζετε, το μεγαλύτερο μέρος είναι αντιγραφή του πρωτότυπου δελτίου τύπου που μας έστειλε η εταιρία διανομής. Τα μόνα «δικά μας» είναι όσα γράφονται στο τμήμα «Η άποψή μας» κι όλα όσα διαβάσατε έως αυτό το σημείο...

Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Κίμων Τσακίρης («Sugartown – Οι Γαμπροί», «Sugartown – H επόμενη μέρα»), επιστρέφει με την «Αρχαιολόγο» (17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, Τμήμα «Πορτραίτα: Ανθρώπινες Διαδρομές»), μια ταινία τεκμηρίωσης γύρω από την προσπάθεια της αρχαιολόγου Γεωργίας Καραμήτρου-Μεντεσίδη να σώσει ό,τι μπορεί πριν χαθεί για πάντα στον βυθό μιας τεχνητής λίμνης στη Δυτική Μακεδονία.

Με φόντο την κοιλάδα του Αλιάκμονα και τα αχανή τοπία της, ο σκηνοθέτης ξετυλίγει μία συναρπαστική αφήγηση, μία αρχετυπική μονομαχία ανάμεσα σε μία γυναίκα και τον χρόνο, αυτόν που άφησε τα σημάδια του με τη μορφή μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς και αυτόν που τελειώνοντας θα βυθίσει τα ίδια του τα ίχνη. Η βαθιά ανθρώπινη ματιά του, η αγέρωχη στάση της πρωταγωνίστριας και η συγκινητική δέσμευσή της απέναντι σε αυτό που αναλαμβάνει και θεωρεί προσωπική της ευθύνη, συνθέτουν ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ.

Σύνοψη: Στις κοιλάδες και τις πεδινές ζώνες του Αλιάκμονα υπάρχουν σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα που χρονολογούνται από τα προϊστορικά χρόνια. Για την Γεωργία Καραμήτρου-Μεντεσίδη, Προϊσταμένη της Λ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων, ο χρόνος κυλά αντίστροφα. Ο χώρος αρχαιολογικού ενδιαφέροντος θα μετατραπεί σε λίμνη από το υπό κατασκευή φράγμα Ιλαρίωνα της ΔΕΗ. Η αρχαιολόγος καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες ώστε να ολοκληρωθεί το σωστικό της έργο (με χρηματοδότηση της ΔΕΗ Α. Ε.), το οποίο δύο, τρεις μήνες πριν το τέλος του, βρίσκεται στην πιο αποδοτική του φάση.

Η άποψή μας: Οξύμωρο έτσι; Η ΔΕΗ πληρώνει για τις αρχαιολογικές ανασκαφές μιας περιοχής που, από έργο της, θα κατακλυστεί από νερό – ίσως για πάντα! Η φωτοδότης ΔΕΗ οδηγεί στο σκοτάδι μια περιοχή που το έδαφός της έχει κατά πως φαίνεται, πολλές ιστορίες να διηγηθεί. Διαρκής μάχη: μνήμη εναντίον ανάπτυξης. Αναρωτιέμαι: προκειμένου να προχωρήσουν προς τα εμπρός οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «έθαψαν» το δικό τους παρελθόν; Το μπάζωσαν; Ασέλγησαν επάνω του; Και ποια είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην διατήρηση της μνήμης και την στείρα προγονολατρεία που μπορεί πολύ εύκολα να καταλήξει προγονοπληξία; Ο Τσακίρης επικεντρώνεται επάνω στην πρωταγωνίστριά του. Μια σύγχρονη ηρωίδα, καθώς προσπαθεί να φέρει εις πέρας την αποστολή στην οποία είναι ταγμένη πολεμώντας εναντίον θεών και ανθρώπων.

Καλά, μην φανταστείτε ότι απειλούν τη ζωή της ή ότι της φέρνουν προσκόμματα. Όχι. Έχει όμως να αντιμετωπίσει την τετράγωνη λογική της ανάπτυξης από τη μια και τις ανάγκες ανθρώπων που θέλουν, χτυπημένοι από την ανεργία, να δουλέψουν ως υπάλληλοι στο έργο της, τόσο ώστε να το σαμποτάρουν όταν πλέον οι δουλειές λιγοστεύουν λόγω μείωσης του μπάτζετ! Ναι, ήρωας είναι πλέον αυτός που πιστεύει σ' αυτό που κάνει και το κάνει έτσι όπως πρέπει, έτσι όπως μπορεί, ταγμένος. Το ωραίο με τον Τσακίρη είναι πως κατορθώνει να ποτίσει τις ταινίες του τόσο με χιούμορ όσο και με πίκρα αλλά και με λυρισμό. Εδώ, η μουσική και τα τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου βοηθούν τα μάλα στη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας. Ο Τσακίρης δεν καταγγέλλει: αντιπαραβάλει. Τα πλάνα του από τα λιγνιτωρυχεία είναι συγκλονιστικά. Ο περίπατος της αρχαιολόγου στο εγκαταλειμμένο, μετεγγατεστημένο χωριό προκαλεί ρίγη. Όπως το σπάσιμο της φωνής της λίγο πριν από το φινάλε.

Δυνατή ταινία τεκμηρίωσης από έναν σαφώς ταλαντούχο κινηματογραφιστή. Άντε, και με ταινία μυθοπλασίας προσεχώς!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Μαρτίου 2015 από την Feelgood

Τζέμης Μποντ: Επιχείρηση Περήφανα Γηρατειά

του gaRis (@takisgaris)

Ένα ακόμη έκθεμα στον εσχάτως σε υπερπροσφορά κόσμο του geriaction (geriatrics+action) genre, ο Άνθρωπος του Νοέμβρη είναι ένα κατασκοπευτικό συγγραφικό απολίθωμα των 80s (There Are No Spies, 1987, Bill Granger) που εδώ και δεκατόσα χρόνια πασχίζει να το βγάλει στο πανί ο εδώ και παραγωγός (βλ. Irish Dreamtime) συνταξιούχος Bond (1995-2002) Pierce Brosnan. CIA, Tσετσενία και εγκλήματα πολέμου Ρώσων στρατηγών που εποφθαλμιούν τη θέση του (λέμε τώρα) Βλαδίμηρου (όχι του Κυριακίδη-του άλλου) στην πρωθυπουργία. Δεν ξανάγινε! (Not). Που του σκοτώνει την πρώην γυναίκα και τώρα τον κυνηγά για να τον ξεσκουλάρει ο ίδιος του ο εκπαιδευόμενος μαθητής (o αδιάφορος Luke Bracey). Ρε μπας και σου θυμίζει το The Recruit με Pacino + Farell; Bingo, γιατί μιλάμε για τον ίδιο σκηνοθέτη, βετεράνο πια Roger Donaldson.

Πάω πίσω στα 1987 για να θυμηθώ ένα βροχερό απόγιομα στο Ιντεάλ επί της Πανεπιστημίου, όπου μπήκα καθυστερημένα ολίγο να δω το No Way Out, μέσα στα πέντε καλύτερα κατασκοπευτικά που έχουν ποτέ γυριστεί. Πέρα του ότι Το Αδιέξοδο έμελλε να γνωρίσει στον πλανήτη τον σταρ Kevin Costner, έβγαλε μάτια με τη δραματική ένταση και τη σεναριακή ιντριγκαδούρα που έδωσε στον Αυστραλό μια θέση στη σκηνοθετική αιωνιότητα του είδους. Ο οποίος Roger συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Brosnan στο Dante’s Peak (1997), στον κολοφώνα της καριέρας του τότε 007, για να ξαναβρεθούν στο The November Man, μεταξύ δεύτερων και τρίτων –ήντα σε μια ιστορία που ζέχνει μακρόθεν καμφορά.

Το να βλέπεις τον Neeson στο Taken 3 ή τον Willis στο νιοστό Die Hard είτε ξερωγώ τις γεροντάρες του Stallone στους Expendables είναι κάτι που λόγω ηλικίας μπορώ μισοντροπαλά να φχαριστουσιστώ. Με μια διαφορά όμως. Υπάρχει στο κάργα το στοιχείο του camp που αποενοχοποιεί το ξεφτιλιζασιόν του θε(ά)ματος. Εδωνάνες όμως ο Pearce προσπαθεί να πείσει ότι όντως μει-και-δέρνει σε σλό-μό μάλιστα και μάλιστα όχι εκείνο που στυλιζάρισε κάποτες ο John Woo. Ευτυχώς που υπάρχει κι αυτό το Bond Girl (Quantum of Solace) το Ολγάκι η Kurylenko που έχει το κορμί λαμπάδα ως κοινωνική λειτουργός για κακοποιημένες γυναίκες –θύματα πολέμου (όπως η ίδια στην ταινία) και βάζει τα μίνια-καραφωτιά και μπερούκα για να την πέσει στον βιαστή της Ρώσο στρατηγό για να τον γδικιωθεί. Το ταλέντο να φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού.

Για πες: Περί την τελική έκβαση που ομολογητέα είναι ότι υποφερτότερο μαζί με την αρχική σεκάνς, ακούγεται ότι το παρατσούκλι του Μπρόσναν είναι The November Man γιατί, όπως ακριβώς και ο τελευταίος μήνας του φθινοπώρου, ο Πηρς δεν αφήνει τίποτε πίσω ζωντανό στο πέρασμά του. Τσου ρε συ, μη ξεπετάγεσαι έτσι -θα σου ανέβει η πίεση. Ιτς α φακτ - αυτός ο Κατάσκοπος δε γύρισε από το Κρύο αλλά από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας για λίγα ένσημα ακόμη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Μαρτίου 2015 από την Tanweer

των Wim Wenders, Juliano Ribeiro Salgado. Με τους Sebastião Salgado, Lelia Wanick Salgado, Juliano Ribeiro Salgado, Sebastiao Ribeiro Salgado, Hugo Barbier, Regis Muller, Jacques Barthelemy

Σαράντα Χρόνια Ιστορίας σε ένα Άσπρο Μαύρο Καρέ 

του zerVo (@moviesltd)

Φωτογραφία. Πόσο σπουδαία τέχνη! Μαγική, καθώς σε εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου που αναβοσβήνει το κλείστρο της μηχανής, μπορούν να καταγραφούν στιγμές που δύνανται να γράψουν μυθικά ενσταντανέ. Σε βάθος χρόνου η εξέλιξη του σκοτεινού κουτιού, που πέρασε από το ντεμοντέ κι ανύπαρκτο πλέον φιλμ, στην ψηφιακή φόρμα (του πυροβολάτε αδιακρίτως, τα καρέ δεν είναι μόνο 39) μετέτρεψε πολύ κόσμο σε δυνητικό φωτορεπόρτερ, που καλύπτει από διασκεδαστικές παρείστικες σέλφι, τουριστικές ατραξιόν μέχρι και γιορτινές εικόνες γάμων και πανηγυριών. Εδώ στο ντοκιμαντέρ The Salt δεν είμαστε προσκεκλημένοι απλώς να παρακολουθήσουμε την δράση ενός τυπάκου που έχει κρεμασμένη στον λαιμό την πανίσχυρη SLR με τον τηλεφακό μακρυνάρι. Αλλά την πορεία ζωής ενός άντρα, που αφιέρωσε σαράντα ολόκληρα χρόνια από τον βίο του στο πάτημα του καταγραφικού κουμπιού, αποτυπώνοντας πλάνα ισοδύναμα με την συγγραφή της παγκόσμιας ιστορίας, του τελευταίου μισού αιώνα...

Μεγαλωμένος στην φτωχική πλην πανέμορφη άγρια περιφέρεια της Βραζιλίας, ο Σεμπαστιάο Σαλγάδο, αναγκάστηκε λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων, από τις διωκτικές συνθήκες του δικτατορικού καθεστώτος, να διαφύγει στο εξωτερικό και την Γαλλία, που τον φιλοξένησε μαζί με την οικογένεια του. Σπουδαγμένος οικονομικές επιστήμες, θα αναζητήσει εργασία στο Παρίσι, οι καλλιτεχνικές του ανησυχίες όμως, θα τον ωθήσουν στο να προμηθευτεί φωτογραφικό εξοπλισμό και να ασχοληθεί αρχικά με την διαφήμιση και τα περιοδικά. Ωσότου, πήρε την μεγάλη απόφαση να ξεκινήσει τις μακρόβιες εκστρατείες ανά τον κόσμο, αφήνοντας πίσω την φαμίλια του, αποτυπώνοντας στο ασπρόμαυρο Ilford του το αληθινό πρόσωπο του κόσμου που μας φιλοξενεί.

Κάθε πολυετής απόδραση του Σαλγάδο καταγράφηκε στα πολυτελή λευκώματα που φιλοξένησαν τις εικόνες του, περιγράφοντας σε κάθε σελίδα πολύ περισσότερες από τις χίλιες λέξεις που ο θρύλος αναφέρει πως ισοδυναμούν. Οι προοπτικές του φωτογράφου, διάρκειας βιώματος από τρία μέχρι επτά έτη, χωρίστηκαν και ταξινομήθηκαν θεματικά, αρχικά με γνώμονα τον τόπο του ταξιδιού και κατοπινά με πιο διεισδυτικά κοινωνικά κριτήρια. Το πρώτο "παιδί" του Σαλγάδο ήταν εκείνο που γεννήθηκε στην βόλτα του στις Άλλες Αμερικές, το επόμενο βγήκε μετά από την προσέγγιση που είχε με τους ιθαγενείς πληθυσμούς της πατρίδας του, Οι μεγάλες του στιγμές όμως και εκείνες που διαλάλησαν το όνομα του σε όλο τον φωτογραφικό κόσμο, φτιάχτηκαν όταν πήρε την μεγάλη απόφαση να ταξιδέψει στην πολύπαθη Μαύρη Ήπειρο. Τόπο που βίωσε για κοντά δέκα χρόνια την σκληρότητα και την βαναυσότητα που μπορεί να πηγάσει από τον ανθρώπινο νου, στις γενοκτονίες που έλαβαν χώρα σε Ρουάντα, Αιθιοπία και Κογκό. Μετά από τα άλμπουμ Εργάτες, Πρόσφυγες και Παιδιά (το άλμπουμ που όπως ομολογεί στην συνέντευξη του κατακερμάτισε την ψυχή, θα επιστρέψει στα μέρη του και θα βάλει σκοπό της ζωής του, να αναμορφώσει την γενέτειρα του, δίνοντας της την καταπράσινη φόρμα που είχε όταν τον μεγάλωνε σαν παιδί. Είναι η οικολογική περίοδος της διαδρομής του φωτογράφου, που πλέον άφησε πίσω του στο παρελθόν κατατρεγμούς, γενοκτονίες και χιλιάδες αθώα πτώματα, που στιγμάτισαν την μνήμη και το φακό του

Έξοχος ντοκιμαντερίστας ο Wim Wenders, χρησιμοποιεί εντυπωσιασμένος το έργο ενός σπουδαίου καλλιτέχνη της κάμερας, για να αναδείξει σημαντικά ιστορικά ζητήματα που απασχόλησαν την ανθρωπότητα μέσα στην τελευταία τεσσαρακονταετία. Με απεριόριστη χρήση των καρέ που σούταρε, εναλλασσόμενα με λήψεις της μορφής του αφηγητή και αυτόπτη μάρτυρα Salgado ενσωματωμένης σε αυτά, ο Γερμανός στήνει το δικό του κινηματογραφικό αυτή τη φορά άλμπουμ, που ανά στιγμές ανατριχιάζει και συγκλονίζει. Σε συνεργασία με τον γιο του Σεμπαστιάο, Τζουλιάνο, επιλέγει πολύ προσεχτικά εικόνες και στιγμιότυπα, προκειμένου το πόνημα του να έχει σωστή και ομαλή ροή, γραμμικότητα και ξεχωριστές πράξεις, ώστε να το παρουσιάσει με όσο το δυνατόν πιο προσιτό και κατανοητό τρόπο στο κοινό. Προσθέτοντας κατά αυτό τον τρόπο έναν ακόμη κρίκο στην πανέμορφη docu αρτιστίκ συλλογή του, μετά από την μουσική (Buena Vista), το χορό (Pina Bausch), την αρχιτεκτονική (Cathedrals).

Για πες: Επίκεντρο της μελέτης του σημαντικού σκηνοθέτη, που για το The Salt of The Sea τιμήθηκε με πάμπολλα βραβεία κατά την περσινή διοργάνωση των Καννών, ο άνθρωπος, όπως τον αγκαλιάζει το black and white φιλμ του τιμώμενου προσώπου του. Το Αλάτι της Γης, όπως το αποκαλεί κι ο ίδιος, που τον ώθησε να μελετήσει την συμπεριφορά του επί χρόνια ξεσπιτωμένος, γεμάτος αστείρευτη έμπνευση, έντονο προαίσθημα και εντέλει απαράμιλλη θέληση, συστατικά που απαιτούνται για να αποκτήσει το υποκείμενο μετά από τέτοια σπουδαία πορεία, τον τίτλο της αυθεντίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Μαρτίου 2015 από την Filmtrade

Πολεμικές απο-ζημειώσεις

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Πώς μπορείς να ξεφύγεις από το παρελθόν;

Ο Christian Petzold είναι ιδιάζουσα περίπτωση σκηνοθέτη. Τον γνωρίσαμε το 2000, με την πρώτη του ταινία, το «Die innere Sicherheit», που διαγωνίστηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου κέρδισε το βραβείο σεναρίου αλλά και το βραβείο της Fipresci. Σπουδαία ταινία, που πρέπει να την δείτε οπωσδήποτε, σχετικά με τις ενοχές που μπορεί ή δεν μπορεί να έχουν οι αντάρτες πόλεων του παρελθόντος, οι οποίοι αναγκάζονται να κρύβουν την πραγματική τους ταυτότητα και τη δράση τους από τα ίδια τους τα παιδιά. Τούτη εδώ είναι η 7η μεγάλου μήκους ταινία του και η 5η στην οποία πρωταγωνιστεί η εξαιρετική Nina Hoss. Και μόνο για το γεγονός ότι σύστησε στο διεθνές κοινό την ερμηνευτική αυτή βόμβα, του αξίζει να τον εντάξουμε στην κάστα των τουλάχιστον ενδιαφέροντων δημιουργών. Όμως, επειδή κάποιες από τις ταινίες του Petzold μπορούν να χαρακτηριστούν τουλάχιστον άνισες, του βγήκε η ρετσινιά του «κάλπη» και του «δήθεν», του σκηνοθέτη δηλαδή των φεστιβάλ, του απευθυνόμενου στους ντεμέκ σινεφίλ με περισσή αυταρέσκεια.

Όλη η ενδεχόμενη αρνητική προκατάληψη εξαφανίζεται με την παρακολούθηση τούτης της συγκλονιστικής ταινίας. Μάλλον της πιο βατής στη φιλμογραφία του Petzold. Προβλήθηκε στο τελευταίο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ τιμήθηκε και με το βραβείο Fipresci συμμετέχοντας στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

Η υπόθεση: Ιούνιος 1945. Βαριά τραυματισμένη και με παραμορφωμένο πρόσωπο, η επιζήσασα του Άουσβιτς Νέλι επιστρέφει στη γενέτειρά της, το Βερολίνο. Κανείς από την οικογένειά της δεν κατόρθωσε να επιβιώσει. Δίπλα της βρίσκεται η φίλη της πριν από τον πόλεμο, η Λένε. Και καθώς η Νέλι μαθαίνει πως είναι κληρονόμος τεράστιας περιουσίας, έχει την οικονομική δυνατότητα να υποβληθεί σε πλαστική εγχείρηση. Ο γιατρός της λέει πως μπορεί να διαλέξει όποιο πρόσωπο θέλει, ακόμα και τη Χέτι Λαμάρ, εκείνη όμως επιμένει να πάρει το δικό της πρόσωπο πριν τον πόλεμο. Κι αυτό λαμβάνει, με μικρές διαφοροποιήσεις στα χαρακτηριστικά της. Αυτό που την κρατάει ζωντανή είναι η λαχτάρα της να βρει ξανά το σύζυγό της, τον Τζόνι. Πριν τον πόλεμο εκείνος ήταν γνωστός πιανίστας κι εκείνη σπουδαία τραγουδίστρια.

Με τα πολλά, η Νέλι βρίσκει τον Τζόνι να εργάζεται στο μπαρ Phoenix. Εκείνος δεν την αναγνωρίζει: είναι πεπεισμένος πως η Νέλι έχασε τη ζωή της σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Βρίσκει όμως πως η κοπελιά μπροστά του... της μοιάζει πολύ! Θέλοντας να βάλει χέρι στην κληρονομιά της οικογένειάς της, ο Τζόνι προτείνει στη Νέλι να υιοθετήσει την ταυτότητα της μακαρίτισσας συζύγου του! Η Νέλι συμφωνεί. Γίνεται έτσι σωσίας του ίδιου της του εαυτού! Θέλει να μάθει αν ο Τζόνι την αγάπησε, όπως πιστεύει εκείνη κι αν την πρόδωσε και την παρέδωσε στους Ναζί, όπως υποστηρίζει η Λένε. Μπορεί βεβαίως να ισχύουν και τα δύο...

Η άποψή μας: Η ταινία ξεκινάει ως άλλο ένα δράμα με φόντο τα τραύματα και τις πληγές που καλείται να επουλώσει η Γερμανία μετά τα δεινά που προκάλεσε η ίδια με το Ναζισμό στον κόσμο, ο οποίος Κόσμος την εκδικήθηκε με τον αρμόζοντα (;) τρόπο. Κάτι που, εν πάση περιπτώσει, ως πηγή έμπνευσης φαίνεται πλέον εξαντλημένο. Και οι αρχικοί βηματισμοί της ταινίας αυτό δείχνουν. Ένα άνευρο δράμα που όμως δεν σε αφήνει να το παρατήσεις καθώς κρατάει δύο πολύ δυνατά ατού: τη – για άλλη μια φορά – φανταστική Nina Hoss και το γεγονός ότι ο θεατής δεν μπορεί να υποπτευθεί προς τα που κατευθύνεται η ταινία. Εκεί που αρχίζει να ανθίζει η ταινία είναι όταν οι δύο σύζυγοι επιτέλους συναντιούνται. Από τη στιγμή που ο Τζόνι εκπαιδεύει τη Νέλι (που όταν καταλαβαίνει πως δεν την έχει αναγνωρίσει, του συστήνεται ως Έσθερ) να γίνει η... Νέλι! Να υποδύεσαι τον σωσία του εαυτού σου! Εκπληκτικό!

Και τόσο ανοιχτό για να παίξεις με πάρα πολλά θέματα, όπως εκείνο της ταυτότητας. Τι μας προσδιορίζει; Μα φυσικά το βλέμμα των άλλων! Η Νέλι ξανασυστήνεται στον άντρα της, βλέπει τις αντιδράσεις του, ξαναβιώνει όλα όσα την έκαναν να τον ερωτευθεί. Αλλά και μαθαίνει και πολλά πράγματα που δεν μπορεί παρά να της αλλάξουν την προοπτική. Εξαιρετική δουλειά, με πολλά επίπεδα ανάγνωσης (είναι η Νέλι η ίδια η Γερμανία; που αλλάζει πρόσωπο μετά από τον πόλεμο, αλλά παραμένει εντέλει η ίδια; που θέλει να προχωρήσει μπροστά αλλά οι λογαριασμοί με το παρελθόν παραμένουν ανοιχτοί; - ερωτήματα σαν αυτά γεννιούνται συνεχώς στο μυαλό των θεατών). Τραγικοί ήρωες και οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές (μάλλον τραγικότερη όλων η φίλη της Νέλι, η Λένα, που δεν μπορεί να διαχειριστεί κάποια στιγμή την κατάσταση). Ο Petzold ανεβάζει συνεχώς την ένταση, συγκινεί, προβληματίζει και μας δίνει ένα σπουδαίο, αποκαλυπτικό φινάλε: ένα φινάλε με την ίδια τη Nina Hoss να ερμηνεύει σπαραχτικά το υπέροχο «Speak Low» του Kurt Weill.

Τέτοιοι Γερμανοί, ναι, είναι φίλοι μας. Τέτοιοι Γερμανοί, που απλούστατα λένε πως αν δεν μάθουν οι ίδιοι από το παρελθόν τους θα συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια λάθη εις το διηνεκές. Κι όχι, το ναζιστικό παρελθόν δεν είναι κάτι που μπορούν απλά να κρύψουν κάτω από το χαλάκι τους...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Μαρτίου 2015 από την Seven / Spentzos