Movies Ltd

του Robert Schwentke. Με τους Shailene Woodley, Theo James, Octavia Spencer, Jai Courtney, Ray Stevenson, Zoë Kravitz, Miles Teller, Ansel Elgort, Maggie Q, Naomi Watts, Kate Winslet, Mekhi Phifer, Ashley Judd

Διαφορετική Ηγέτιδα!

του zerVo (@moviesltd)

Το υποστήριξα και την πρώτη φορά που στο πανί ζωγραφίστηκαν οι σελίδες της Τριλογίας της Απόκλισης, απλά τώρα στην δεύτερη επίσκεψη τόμου στην μεγάλη οθόνη, η άποψη μου επιβεβαιώθηκε. Αν καλά και σώνει θα έπρεπε να επιλέξω μεταξύ των δύο κινηματογραφικών τριπτύχων, που βασίζονται σε young adult περιπετειώδη συγγράμματα και αυτή την εποχή παίζουν στην μόδα, δίχως πολλή σκέψη θα έριχνα την ψήφο μου στην μεριά του Divergent, παρά στου πολύ πιο ενοχλητικά κοινωνικά στημένου The Hunger Games. Πέραν από το προφανές της δράσης που αμφότερα προσφέρουν σε πολύ μεγάλες ποσότητες, εκτιμώ πως το παρόν Insurgent προσεγγίζει με μια πιο ανθρώπινη και λιγότερο ανθρωποειδή λογική ένα μελλοντολογικό σοσιολογικό ζήτημα, ενώ ρίχνει μια ματιά και στο πόσο σημαντικό μπορεί να είναι πολλές φορές το να είναι κανείς διαφορετικός...

Το κυνήγι που έχει εξαπολύσει η δικτατορικών μεθόδων ηγέτιδα της φατρίας των Ευφυών και εκείνη που έχει προκαλέσει ήδη ρήξη στις σχέσεις της Συμμαχίας, Τζανίν, για να εντοπίσει την νεαρή Τρις Πράιορ που απειλεί όσο κανείς άλλος την επερχόμενη κυριαρχία της, καλά κρατεί. Κρυμμένη μαζί με τους λιγοστούς συντρόφους της στην ζώνη των Φίλιων, η καλά εκπαιδευμένη Δυνατή, που είδε με τα ίδια της τα μάτια να γκρεμίζεται ο κόσμος της παίρνοντας μαζί του τις ζωές των αγαπημένων της προσώπων, θα παλέψει με όλες της τις δυνάμεις για να μην πέσει στα νύχια της διώκτριάς της.

Που την ψάχνει για έναν επιπλέον λόγο, καθώς την θεωρεί ως την μοναδική που μπορεί να βγάλει εις πέρας την δύσκολη και θανατηφόρα μέχρι ώρας, δοκιμασία των Πέντε Κοινωνικών Ειδών, επιδεικνύοντας σε μια εικονική πραγματικότητα τόλμη, σύνεση, εξυπνάδα, ειλικρίνεια και αυταπάρνηση. Δημιουργώντας έτσι το απόλυτο ανθρώπινο δείγμα, που γενετικά πάνω του μπορούν να κτιστούν πανίσχυροι και αήττητοι στρατοί.

Ουσιαστικά αλλάζοντας σκηνοθετική καθοδήγηση και περνώντας από τον Neil Burger στον Robert Schwentke, το πλάνο δεν παρεκκλίνει στο παραμικρό από την αρχική πορεία, που συμπεριλαμβάνει ένα ενδιαφέρον πακέτο νεανικής εμφανισιμότητας, ταχύτατης εξέλιξης και αφήγησης και ενός κάποιου επιφανειακού σχολιασμού της πολιτικής διαστρωμάτωσης. Απούσης της εισαγωγικής παραγράφου των συστάσεων με τους βασικούς ήρωες της ιστορίας, όπως συμβαίνει σε κάθε πέρασμα από το πρώτο στο δεύτερο τσάπτερ, εδώ το action ξεκινά από τα αρχικά δευτερόλεπτα της επίθεσης των μαυροντυμένων της Τζανίν στην φράξια των Άμιτις.

Και τα παζλάκια που ενώνουν την (μπορεί να σταθεί και σαν αυτόνομη περιέργως για trilogy) ιστορία μέχρι το φινάλε της, υπερτονισμένα υπερβολικά θα έλεγα σε ένταση, αλλά και με εμφανή αδυναμία στην ανάπτυξη σοβαρού σεναρίου, δένουν ικανοποιητικά καθώς το τρεχαλητό δεν παύει ποτέ και η αρχική τετράδα - που μέχρι το φινάλε της σταδιακά μειώνεται σε μονάδα - σπριντάρει μόνιμα, πολλές φορές και δίχως σημαντικό λόγο, μπροστά στα ερείπια που έχει προκαλέσει η Αποκάλυψη. Αναφερόμενος σε αποκάλυψη, η μικρούλα Shailene Woodley, που αναδείχτηκε μέσα από τους The Descendants και ολοκλήρωσε την ταλαντούχα συμπεριφορά της σε Spectacular Now, White Bird In A Blizzard και The Fault In Our Stars, εδώ στην πραγματικότητα κτίζει μπλοκμπαστερικό όνομα, αφού ποιοτικά απέχει σημαντικά από τις προαναφερόμενες εμφανίσεις της. Έχοντας αναλόγου στάθμης άξιους παραστάτες στο κοντομάλλικο πλάι της, τους τρεις παίκτες Theo James, Miles Teller και Ansel Elgort.

Για πες: Εδώ θα μου πεις μοιάζουν σαν έξω από τα νερά τους οι Οσκαρούχες (ή και σχεδόν Οσκαρούχες) της ομήγυρης Kate Winslet, Octavia Spencer και (μαυρομάλλα) Naomi Watts, θα έχουμε τόσες απαιτήσεις από μια 24χρονη? Ειδικά από την πρώτη πάντως, σε ρόλο κακίστρως για δεύτερη φορά, οι ανάγκες του πρότζεκτ είναι πολύ υψηλότερες, όσο πλησιάζουμε στο φινάλε του έργου της Veronica Roth, που ως είθισται θα είναι σπασμένο σε δυο κομμάτια...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Μαρτίου 2015 από την Odeon

Ανακάλυψε την ρίζα του Κακού! Μετά από δύο εξαιρετικά επιτυχημένες παραστάσεις με τον τίτλο Insidious, που τα κατάφεραν περίφημα τόσο θεματικά, όσο και εισπρακτικά, δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη η απόφαση της Focus να επενδύσει και πάνω σε μια τρίτη ταινία με τον πιασάρικο ανατριχιαστικό τίτλο. Αυτή την φορά στο τιμόνι βρίσκεται ένας εκ των δύο εμπνευστών του σίριαλ του Saw, Leigh Whannell, παίρνοντας την σκυτάλη από τον Διόσκουρο του James Wan, που υπέγραψε σκηνοθετικά τόσο το πρώτο, όσο και το δεύτερο Chapter. Η τρίτη Παγιδευμένη Ψυχή εκτυλίσσεται χρονικά πριν από τα γεγονότα του εισαγωγικού τεύχους, με την χαρισματική μέντιουμ που αναδείχτηκε μέσω της σειράς, Ελίζ Ρέινιερ, να παλεύει ξανά να αποδεσμεύσει την ψυχή της νεαρής και αθώας Κουίν Μπρένερ από τα δαιμόνια που την κατατρέχουν. Το εισαγωγικό τρέιλερ που μόλις έδωσε στην κυκλοφορία η παραγωγή, είναι πολύ παραπάνω ενημερωτικό για το τι ακριβώς πρόκειται να παρακολουθήσουμε από τις 5 Ιουνίου 2015, όταν η ταινία θα καταφτάσει στις σκοτεινές αίθουσες.

Με αλλαγές εμφανίζεται και το καστ του μεταφυσικού θρίλερ, αφού πέρα από την τυποποιημένη στον ρόλο της ηλικιωμένης κυρίας που αναλαμβάνει τον εξορκισμό (Lin Shaye0 δεν επανέρχονται οι βασικοί πρωταγωνιστές των δύο πρώτων ιστοριών. Την θέση τους παίρνουν πλέον ο έμπειρος Dermot Mulroney, που υποδύεται τον πατέρα της μικρούλας δαιμονισμένης, την οποία υποδύεται η Stefanie Scott.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Ιουνίου 2015 με τον τίτλο Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 3 από την Feelgood Ent.

The Man Who Sold The World! Φέτος συμπληρώνονται 21 χρόνια από την στιγμή που ο Kurt Cobain, τραγουδιστής, φρόντμαν και ψυχή του συγκροτήματος των Nirvana, άφησε την τελευταία του πνοή, κλείνοντας με την αυτοχειρία του, απότομα, ένα από τα σημαντικότερα μουσικά κεφάλαια της ροκ μουσικής. Δεν είναι και λίγα τα αφιερώματα που έχουν γίνει, κυρίως για την μικρή οθόνη, στον σπουδαίο ρόκερ, το απόλυτο όμως, όπως το ίδιο διαλαλεί για τον εαυτό του, πρόκειται να είναιο το ντοκιμαντέρ Montage Of Heck, που υπογράφει ο χαρισματικός και πολυβραβευμένος στο είδος σκηνοθέτης Brett Morgen. Το έργο υπόσχεται να προβάλλει μέσα από ανέκδοτο οπτικοακουστικό υλικό, κρυφές πτυχές της πορείας του Cobain, αφού σχεδόν το 85 τοις εκατό των πλάνων που πρόκειται να προβληθούν, δεν έχουν παιχτεί προηγουμένως σε καμία από τις ανάλογες απόπειρες φιλμικής του βιογραφίας. Η ταινία σύμφωνα με τον δημιουργό της, περιλαμβάνει πάμπολλες αφανείς ηχογραφήσεις του γκρουπ, προσωπικές λήψεις με την ιδιωτική καμκόρντερ του Kurt, σε ήσυχες στιγμές με την οικογένεια του, δίπλα στην Courtney Love και την κόρη του Frances, μα και μια ιδιαίτερη βερσιόν της θρυλικής επιτυχίας των Beatles, And I Love Her, από τον ίδιο. Στα περιεχόμενα θα πρέπει να προστεθεί τέλος και ένα 12λεπτο ηχογραφημένο τραγούδι που ερμηνεύει ο Cobain το οποίο δεν έχει παρουσιαστεί πουθενά αλλού μέχρι τώρα.

Το rockumentary έκανε την επίσημη πρεμιέρα τους στα πλαίσια του κινηματογραφικού φεστιβάλ του Βερολίνου, ενώ αναμένεται να καταφτάσει στις αίθουσες της Μεγάλης Βρετανίας μέσα στον Απρίλιο και στους τηλεοπτικούς δέκτες μέσω του καναλιού HBO σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο στις 4 Μαίου 2015. 

Στις δικές μας αίθουσες? Δεν το νομίζω...

των Richard Glatzer, Wash Westmoreland. Με τους Julianne Moore, Alec Baldwin, Kristen Stewart, Kate Bosworth, Hunter Parrish, Shane McRae, Stephen Kunken, Victoria Cartagena, Seth Gilliam

Μένω Όρθιος! Αγωνίζομαι...

του zerVo (@moviesltd)

Ύπουλα και άτιμα κτυπήματα αυτά τα αυτοάνοσα νοσήματα του κεντρικού νευρικού συστήματος. Αδιάκριτα και χωρίς συγκεκριμένη προειδοποίηση, οπλίζουν το πιστόλι, σημαδεύουν και όποιον άτυχο πάρει το βόλι, από την μια στιγμή στην άλλη νιώθει ολάκερο τον κόσμο του να γκρεμίζεται εκεί που τα πάντα κυλούσαν ρολόι. Κι αν μεγάλο μέρος των μοντέρνων αυτών παθήσεων αντιμετωπίζεται με ανείπωτο σθένος, κουράγιο και τόλμη από τους ασθενείς, υπάρχουν περιπτώσεις που ο εκφυλισμός των εγκεφαλικών κυττάρων έχει δυσάρεστα αποτελέσματα για τους πάσχοντες, που βλέπουν σε μικρό χρονικό διάστημα να χάνουν την αυτοκυριαρχία και τον έλεγχο. Με τον μαραθώνιο αγώνα της ανάκτησης της αξιοπρέπειας ενός συνανθρώπου μας, που λαβώθηκε από την πιο κοινή μορφή άνοιας, ασχολείται η διδακτική (με την έννοια την μαθησιακή και όχι την ηθικολογική) ασχολείται η πολυβραβευμένη δραματική στιγμή με τον τίτλο Still Alice.

Μόλις πέρασε τα πενήντα της χρόνια, η δημοφιλής στους μαθητικούς κύκλους του Πανεπιστημίου Κολούμπια καθηγήτρια γλωσσολογίας Δρ Άλις Χάουλαντ, ευτυχισμένη σύζυγος και μητέρα τριών ενήλικων παιδιών, δεν θα μπορούσε να φανταστεί το κτύπημα που της επιφύλασσε η μοίρα. Μετά από τα πρώτα συμπτώματα που θα νιώσει, λησμονώντας βασικές συνήθειες της καθημερινότητας της, θα επισκεφτεί τον νευρολόγο που θα της ανακοινώσει πως πάσχει από την Νόσο Αλτσχάιμερ, σε μια από τις πιο σπάνιες μορφές της που κτυπά ασθενείς νεαρότερης ηλικίας από την συνηθισμένη. Έχοντας μάλιστα, έντονα τα σημάδια της γενετικής προδιάθεσης, αφού πέρα από τον πατέρα της που έπασχε επίσης, το τεστ βγήκε θετικό για την μεγάλη της κόρη, αρνητικό για τον γιο, ενώ η μικρότερη και πιο ατίθαση θυγατέρα της αποφάσισε να μην μπει σε αυτή την διαδικασία.

Κι ενώ η δίχως ακρότητες καθημερινότητα, της μέχρι πρότινος ευτυχισμένης φαμίλιας θα κλονιστεί, η δυναμικότατη έως χθες γυναίκα θα αντιληφθεί πως με σταθερούς ρυθμούς η κατάσταση της υγείας της χειροτερεύει. Γεγονός που δεν θα έχει επιπτώσεις μόνο στον επαγγελματικό της χώρο ή στην σχέση της με τον μεγαλογιατρό σύζυγό της, αλλά γενικότερα στον ανεξάρτητο και δίχως δεσμεύσεις τρόπο συμπεριφοράς, που είχε επιλέξει να διαβιώνει μέχρι την στιγμή που η αρρώστια άρχισε να εκδηλώνεται.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η σημερινή κοινωνία είναι πολύ πιο πληροφορημένη γύρω από την δύσκολη αυτή περίσταση, από όσο πριν από μια δεκαετία, όσο η νόσος δεν είχε ακόμη διαδοθεί ευρύτερα, το πόνημα του διδύμου των Richard Glatzer (και ο ίδιος κτυπημένος από ALS) και Wash Westmoreland, την προσεγγίζει με την ευθύνη που κάτι τέτοιο θα μπορούσε να έχει συμβεί στο πιο αγαπημένο μας πρόσωπο. Προβάλλοντας μέσα από στιγμιότυπα σταδιακά αυξανόμενης δραματικότητας, τον τρόπο που το μυαλό της παθούσας αργοπεθαίνει, όπως άλλωστε και η ίδια ανήμπορη να το φανταστεί, το εξομολογείται στον μέχρι ενός ορίου συγκαταβατικό της συμβίο.

Η Άλις, όμως, υπόδειγμα δύναμης και θέλησης δεν θα το βάλει κάτω και θα πολεμήσει με όσες ικμάδες πίστης της απομένουν για να αποδείξει πως παραμένει ακόμη η ίδια μητέρα, η ίδια σύντροφος, η ίδια δασκάλα, η ίδια αξιοπρεπής γυναίκα με εκείνη που ήταν προτού η τραγωδία της κτυπήσει την πόρτα. Με ένα πολύ όμορφο σεναριακό εύρημα, το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας επιλέγεται να είναι μια αυθεντία στον τομέα της, μια αναγνωρισμένη παγκοσμίως επιστήμονας των μεθόδων επικοινωνίας, που - τι ειρωνεία - οι πρώτες ενδείξεις της αρρώστιας θα έχουν αντίκτυπο στις λέξεις, που εκείνη προ ολίγου έπαιζε στα δάκτυλα της, σε οποιεσδήποτε μορφές τους.

Κακά τα ψέματα όμως, όσο κι αν το πλησίασμα του θέματος από τους δημιουργούς, είναι τόσο ρεαλιστικό ώστε να γνωρίσει στο κοινό πραγματικότητες που μάλλον αγνοούσε, δίχως την παρουσία αυτής της συγκεκριμένης πρωταγωνίστριας στον βασικό ρόλο, το Still Alice θα ήταν μια εντελώς διαφορετική ταινία. Επί δύο ώρες δεν υπάρχει το παραμικρό συναίσθημα που να μην παρελαύνει από το πρόσωπο της μίας και μοναδικής Julianne Moore, που ώρα με την ώρα από ελκυστικά όμορφο, σκληραίνει καθώς προχωρούν τα στάδια της άνοιας. Ελπίδα, φόβος, αισιοδοξία, τρόμος, ευθύνη, απόγνωση, θετικά και αρνητικά φίλινγκς διαδέχονται ακατάπαυστα το ένα το άλλο, έχοντας πάντοτε όμως σαν κοινή συνισταμένη την ίδια ματιά της Αμερικανίδας ερμηνεύτριας, που χάρη στο ατέρμονο μπουκέτο εκφράσεων της, απέσπασε μετά ευκολίας το όσκαρ α' γυναικείας ερμηνείας για φέτος. Λυπητερό το ανάγνωσμα, μόνο για να θαυμάσει κανείς το συνταρακτικό σόλο της Julianne αξίζει και με το παραπάνω το διάβασμα του...

Για πες: Κάθε στιγμή μετράει λοιπόν και αυτό δυστυχώς δεν το αντιλαμβάνεται όποιος είναι απέξω από τον χορό, που αντιμετωπίζει την κάθε του νέα ημέρα με το απαισιόδοξο βλέμα της επερχόμενης ρουτίνας. Κάθε στιγμή μετράει από εδώ και πέρα, για έναν άνθρωπο που σφύζει μεν από ζωή, γνωρίζει όμως πολύ καλά πως κάθε αύριο που ξημερώνει θα τον βρει εντελώς διαφορετικό άτομο από χθες. Στην ψυχή του είναι η απάντηση, αυτός ο άνθρωπος να είναι καλύτερος και προπάντων ακόμη όρθιος και αγωνιστής...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαρτίου 2015 από την Feelgood

του Kenneth Branagh. Με τους Lily James, Richard Madden, Cate Blanchett, Helena Bonham Carter, Stellan Skarsgård, Derek Jacobi, Hayley Atwell, Holliday Grainger, Sophie McShera, Nonso Anozie, Ben Chaplin

Παραμυθένιο!

του zerVo (@moviesltd)

Πως θα το θέλατε αγαπητέ μας θεατή σερβιρισμένο το κινηματογραφικό σας παραμύθι? Τριάντα, σαράντα χρόνια πριν δεν θα σου την έκανα καν αυτή την ερώτηση, παρά θα σε εγκατέλειπα στην μοναξιά σου, αναπαυτικά καθισμένο στο βελούδινο πολυθρονάκι, να χάσκεις με το στόμα ανοικτό, στην θωριά των όσων φαντασμαγορικών technicolor παίζουν στο εκράν, συνοδεία μπόλικων μελωδιών και αστερόσκονης. Αλλάξαν όμως οι καιροί και βλέπεις η αφήγηση του παραμυθά μπασταρδεύτηκε, στην μέση μπήκαν εκείνα τα ειδικά εφέ που χάλασαν τη μαγιά, ενώ επικράτησε και η διάθεση να μεταβληθεί το αθώο και διδακτικό ιστοριάκι, σε κάτι πιο εντυπωσιακά φοβιστικό, προς χάριν της περιπετειώδους εξέλιξης. Γι αυτό σε ξαναρωτάω, πως το προτιμάς το παραμύθι σου στην μεγάλη οθόνη, με το νέο του ντύμα της σκοτεινής Maleficent ή το γουστόζικο πολύχρωμο παλαιό? Εγώ πάντως το επιθυμώ παραμυθένιο!

Ορφανή από μητέρα από τα πολύ νεαρά της χρόνια, η Έλλα θα δει τον καπετάνιο πατέρα της να γράφει καινούργιο κύκλο στην ζωή του, ανοίγοντας νέο σπιτικό, με την εν αγνοία του κακότροπη Λαίδη Τρεμέιν, μια φαντασμένη ξεπεσμένη αριστοκράτισσα που νοιάζεται μόνο για την δική της καλοπέραση. Καθώς και για την αποκατάσταση των δύο κακομαθημένων θυγατέρων της, που ειδικά από την στιγμή που ο κύρης του σπιτιού τους αφήσει χρόνους, θα συμπεριφερθούν στην μοναχούλα πια Έλλα, άσχημα κι απάνθρωπα, παραπετώντας την στην σοφίτα της νεοκλασικής τους έπαυλης, να κοιμάται στο κρύο παρέα με τα ποντίκια. Εκεί που στην προσπάθεια της να ζεσταθεί κομματάκι το άτυχο κορίτσι, θα ξαπλώσει πλάι στα αποκαΐδια του τζακιού γεμίζοντας παντού μουντζούρες, γι αυτό και κοροϊδευτικά οι αδελφές της θα της βγάλουν το παρατσούκλι, Σταχτοπούτα...

Η καλή νεράιδα όμως αγαπάει τους κακότροπους, τους ηθικούς κι ενάρετους όμως τους λατρεύει. Και απλώς καρτερεί υπομονετικά να περάσουν - εύκολα - το δοκιμαστικό τεστ της ανθρωπιάς, για να τους χαρίσει το πιο υπέροχο δώρο. Κι όταν η Σιντερέλλα μείνει απομονωμένη, αποκαμωμένη και απογοητευμένη πίσω στο σπίτι, την στιγμή που όλοι διασκεδάζουν στην δεξίωση του διαδόχου του θρόνου, η κυρούλα ζητιάνα αρχικά, μα κατοπινή λαμπερή fairy με το μαγικό της ραβδάκι, θα μεταμορφώσει το μελαγχολικό μα καλόκαρδο κορίτσι, σε μια ολοζώντανη πριγκίπισσα, που θα μεθύσει τους πάντες στην θωριά της. Συμπεριλαμβανομένου του βασιλόπουλου, που σε εκείνη έχει συστηθεί σαν απλοικός αυλικός Κιτ...

Ποια ακριβώς ευκαιρία δόθηκε στην Disney με την ολοκαίνουργη μεταφορά του λατρεμένου μύθου της Cinderella, που εξήντα πέντε χρόνια πριν, όρισε ένα από τα πλέον ονειρικά animation της κινηματογραφικής ιστορίας? Μα πολύ απλά, ότι το κορυφαίο στούντιο, πήρε στα χέρια του την ευκαιρία να παρουσιάσει το γνώριμο σε όλο τον κόσμο στόρι, μέσα από το πρίσμα της ανείπωτης μαγείας, όπως δεν το κατόρθωσε δηλαδή, με τα αντίστοιχα live action της Αλίκης και της Maleficent. Εκεί που έγινε κατανοητό, πως καλές και όμορφες οι ανατριχίλες και η δράση, αλλά δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την λάμψη, το χρώμα και τις νότες. Προσταγές του Θείου Walt, που βρήκαν μια υπέροχη μαγιά πάνω στην βασική ιδέα του έργου του Charles Perrault.

Η βερσιόν του έμπειρου στο να κτίζει εικόνες βικτοριανής περιόδου, Kenneth Branagh, τόσο από την Σεξπιρική του διαδρομή ως δημιουργός, όσο και από την πιο εναλλακτική των Frankenstein και Magic Flute, δίνει στον Βρετανό τον αέρα να προσεγγίσει το διήγημα με παλιομοδίτικη χροιά, αλλά με εργαλεία του σήμερα, τωρινά. Ο τρόπος που κολοκύθες, σαύρες, αρουραίοι και χήνες μεταλλάσσονται σε άμαξες, άτια και βαλέδες, δείχνει την δυνατότητα που έχει πλέον η ζωντανή δράση, να προσεγγίσει όσο το δυνατόν περισσότερο την θεουργία του κινούμενου σκίτσου. Κι ακόμη δεν έχει φτάσει η σεκάνς του μπόλρουμ, εκεί που στο φινάλε της και καθώς το σήμαντρο κτυπάει μεσάνυχτα, πολύ θα ήθελες να είχες στα χέρια ένα τηλεκοντρόλ, που θα σε επέστρεφε διαρκώς στην έναρξη της για να ξαναβιώσεις την απαράμιλλη γοητεία.

Μπροστά σε σκηνικό βγαλμένο από την χρυσοποίκιλτη χολιγουντιανή εποχή, με στολισμένους φορεσιές αυτοκρατορικής λάμψης και σχεδίασης αριστοκράτες και με τους ήχους της φτιαγμένης για Όσκαρ από τα χέρια του Patrick Doyle ηχητικής ζωγραφιάς, το ζευγάρι κυριολεκτικά πετάει, κινηματογραφημένο αέρινα από πολλαπλές γωνίες της σάλας. Ντουέτο που εξαιρετικά επιλεγμένο από την παραγωγή ορίζουν η μπέμπα με όλο το μέλλον μπροστά της Lily James και ο ζεν πρεμιέ Richard Madden. Η ενζενί με στοιχεία από Jessica Lange στο πιο αθώο της, κερδίζει φυσικά περισσότερο χειροκρότημα από τον καβαλιέρο της που Rob Loweφέρνει, βγάζοντας στις εκφράσεις της την απαιτούμενη αθωότητα που ζητά ο ρόλος. Αναμφίβολα όμως, πέραν των πρωταγωνιστών την παράσταση κλέβει ο πεπειραμένος περίγυρος, με προεξάρχουσα την Cate Blanchett, ως πολύ κακιά μητριά, αποδίδοντας μια από τις ποιοτικότερες villain ερμηνείες της σεζόν.

Για πες: Πανέμορφη, λαμπρή, αιθέρια και εκλεκτική η πιο πρόσφατη εκδοχή της Cinderella, δεν υπόσχεται να μαγέψει και να φορτώσει στην κολοκύθα της μόνο τους μικρής ηλικίας θεατές - που σημειωτέον μπορούν να την απολαύσουν και μεταγλωττισμένη - μα κυρίως τους μεγαλύτερους, που είναι βέβαιο πως θα νοσταλγήσουν εκείνη την μακρινή εποχή, που τα πραγματικά σινέ παραμύθια έφταναν στις αίθουσες με πολύ μεγαλύτερη συχνότητα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαρτίου 2015 από την Feelgood

του Simon West. Με τους Jason Statham, Stanley Tucci, Milo Ventigmiglia, Dominik Garcia-Lorido, Michael Angarano, Jason Alexander, Hope Davis, Anne Heche, Sofia Vergara

Drive carefully, come back soon!

του zerVo (@moviesltd)

Δεν μου φέρνει και πολλά στην θύμηση, πάντως η ταινία ονομαζόταν Heat και τον πρωταγωνιστικό ρόλο τότε στα 1986 κρατούσε ο δημοφιλέστατος στα αμερικάνικα πέρατα, μα ουχί και στον τόπο μας Burt Reynolds. Πιθανόν και να είχε περάσει απαρατήρητη ακόμη και στην τοποθέτηση της στο ράφι του παραφουσκωμένου εκείνη την εποχή βιντεοκλάμπ, σίγουρα δεν είχε διαβεί πάντως το κατώφλι των αιθουσών μας για να την μνημονεύουμε και για διακεκριμένη. Αυτή την περιπέτεια, δεύτερου επιπέδου όπως συνηθίζεται να την λέμε, διάλεξε για το επόμενο βήμα του ο σούπερ μάτσο Εγγλεζάρας Jason Statham, όπως άλλωστε του αρέσει να πράττει αραιά και που στην πορεία του και προσωπικά δεν νομίζω πως έπραξε σωστά. Το κοινό του τον θέλει όχι πιο ζόρικο, ούτε πιο επιθετικό από εδωνά, αλλά να, δυόμισι - τρία λεπτά το πολύ, περιπέτειας, επί συνόλου ενενήντα, είναι πολύ λίγα για το όνομα που έχει κτίσει...

Πρώην διακεκριμένος πεζοναύτης του βασιλικού βρετανικού στρατού είναι ο Νικ Ουάιλντ, που βγάζει τα προς το ζην πουλώντας προστασία σε φοβισμένους επισκέπτες της πόλης του τζόγου, έσοδα που μονομιάς ξοδεύει στο αλκοόλ και στο τραπέζι του Μπλακ Τζακ. Ένα χαμένο κορμί είναι ο Νικ, ένα ρεμάλι, ένας τιποτένιος που ονειρεύεται πως κάποια στιγμή θα αφήσει πίσω του το Λας Βέγκας για να φύγει μακρυά στην Κορσική, ποτέ όμως ο εθισμός του δεν τον αφήνει να εγκαταλείψει το ρίσκο της τράπουλας. Όλοι γνωρίζουν στην Νεβάδα τα κατορθώματα του, όπως κι ο ίδιος ξέρει την κάθε πιθαμή της πολιτείας σαν την παλάμη του. Γι αυτό κι όταν χρειαστούν την οποιαδήποτε βοήθεια του, ξέρουν πως θα σταθεί στο πλευρό τους. Με το αζημίωτο...

Κάπως αόριστη μοιάζει η πλοκή του Wild Card (διττός ο τίτλος, μια από το επώνυμο του ήρωα, μια από τον ιδιωματισμό που σημαίνει χαριστικό πασαπόρτι, τιμητικά ένεκα άξιου παρελθόντος) μιας και ουσιαστικά δεν υπάρχει μια σαφής ιστορία που να ακολουθεί η ταινία. Συρραφή είναι στην πραγματικότητα από τρία, τέσσερα, πέντε περιστατικά που συμβαίνουν στην καθημερινότητα του Νίκολας υπό την σκιά του Caesar's Palace. Μια να πάρει εκδίκηση για την φιλενάδα πόρνη που κάποιος μαφιόζος κακομεταχειρίστηκε, μια να βάλει ένα χεράκι σε παλιόφιλο που θέλει να ρίξει θανατηφόρο τρις ζωντοχηράκι (λέγε με και Vergara!), μια να διώξει τον φόβο από την ματιά σούπερ χάκερ που μόλις τον προσέλαβε. Στην πραγματικότητα για μιάμιση βασανιστική ώρα κτίζεται η προσωπικότητα του αγριεμένου, πλην άρρωστου με τον Βαλέ βαρύμαγκα, που νιώθει πως το Βέγκας έχει βάλει ένα ηλεκτροφόρο σύρμα στα όρια του, αποτρέποντας τον να το σκάσει από την έρημο μια για πάντα.

Φυσικά και οι προηγούμενες ταινίες υπογραφής Simon West διέθεταν πολύ πιο περισσότερη δράση, μια και τόσο εκείνο το ταχύτατο Con Air, αστεράκι της Bruckheimer-era, όσο και το πιο πρόσφατο και καλύτερο όλων δεύτερο μέρος των Expendables, χόρτασαν την απαιτητική όρεξη των φανατικών του είδους. Εδώ ο Βρετανός, με ένα μπερδεμένο σενάριο στο χέρι, επιθυμεί να προσφέρει (πολύ) λιγότερο, πλην ποιοτικότερο σε ένταση καράτε, με την αρωγή του κορυφαίου μάστορα πολεμικών τεχνών Cory Yuen. Ατυχώς για το αποτέλεσμα, οι πολυλογίες κερδίζουν την μερίδα του λέοντος και οι slow motion χορογραφίες αν και καλογυρισμένες, φαντάζουν εντέλει υπερβολικά λίγες, για να δικαιολογηθεί η Λευκή Κάρτα, σαν μια από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές του Statham.

Για πες: Σκηνοθέτης και action hero, στην πολλοστή τους συνεργασία δεν καταφέρνουν παρόμοιο σκορ με εκείνο των προηγούμενων ραντεβού τους και γι αυτό δεν νομίζω πως ευθύνεται κανείς άλλος, από την έλλειψη ίντριγκας που θα κεντρίσει το ενδιαφέρον. Ακόμη και οι δυνατές ερμηνευτικές ενέσεις σε περιφερειακούς ρόλους, σαν του Tucci, της Davis, της - δεν την γνώρισα - Heche, περνούν μάλλον απαρατήρητες...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαρτίου 2015 από την Seven / Spentzos

του Αλέξη Αλεξίου. Με τους Στέλιο Μάΐνα, Δημήτρη Τζουμάκη, Αδάμ Μπουσδούκο, Γιώργο Συμεωνίδη, Mimi Branescu, Μαρία Ναυπλιώτου

Έχετε ευθύνη ρε!

του zerVo (@moviesltd)

Ανθίζει το είδος στην εγχώρια κινηματογραφία και διόλου άδικα θα έλεγα. Πρωτίστως δεν απαιτεί και τίποτα σπουδαίους παράδες για να στηθεί μια νεο νουάρ παραγωγή, ούτε κανένα τεράστιο καστ, ούτε ο μισός και βάλε προϋπολογισμός να ξοδευτεί σε ειδικά εφέ και σάλτσες. Μια απλή ιστορία ζητάει, βγαλμένη από την καθημερινότητα (για την ακρίβεια ο σαφής όρος είναι καθεβραδυνότητα, αλλά βεβαίως και είναι αδόκιμος) και μπόλικη έμπνευση και κουράγιο για να κτιστεί η ζητούμενη σκοτεινή ατμόσφαιρα πλεκτάνης και σασπένς. Μέχρις εκεί οι δημιουργοί μας τα πηγαίνουν περίφημα, σχεδόν θα έλεγα αριστεύουν στην απόπειρα τους. Άπαντες (πλην ενός, όμως, του γνωστού) ξεχνούν τον βασικό κανόνα της υποκοσμιακής ίντριγκας, να ενδιαφέρει, να καίει την πλατεία, αν ο αντιήρωας τους στο φινάλε θα βγει σώος ή θα μας αφήσει χρόνους. Και σε αυτή την ατασθαλία, το όμορφα δομημένο Τετάρτη 04:45, δεν αποτελεί εξαίρεση...

Κοντά είκοσι χρόνια τώρα, ο ρομαντικός λάτρης της μουσικής Στέλιος συντηρεί με όλες του τις δυνάμεις στα σοκάκια του Ψυρρή, το δημιούργημα του, το μοναδικό τζαζ κλαμπ της περιοχής, που φιλοξενεί καθημερινώς καινούργια ταλέντα, αλλά και αναγνωρισμένες μπάντες του ποιοτικού πενταγράμμου. Με την τσέπη του να ματώνει διαρκώς, από την πενιχρή προσέλευση του κόσμου, θα αναγκαστεί να στραφεί στους Βαλκάνιους τοκογλύφους ζητώντας δάνειο για να μπορέσει να συντηρήσει την επιχείρηση του. Με το κεφάλαιο πλέον να έχει φτάσει σε υπέρογκα ύψη, ο Ρουμάνος δανειστής, θα του δώσει 48 ώρες καιρό για να το αποπληρώσει, αλλιώς θα αναγκαστεί να του πάρει το μαγαζί και συνάμα τον κόπο μιας ολόκληρης ζωής, για να το δώσει στον μικρό του γιο, που θα το μετατρέψει σε ελληνάδικο...

Με την απόγνωση από την πρώτη κιόλας στιγμή να κτυπάει κόκκινο στο διάβα του άυπνου από την αγωνία Κύριου Δημητρακόπουλου, ένα προς ένα τα παζλάκια του διημέρου του τρόμου που θα βιώσει από την στιγμή του τελεσιγράφου, θα τον μετατρέψουν από ρομαντικό και συνεσταλμένο καταστηματάρχη της νύχτας, σε όργανο απόδοσης δικαιοσύνης. Με μηδενική υποστήριξη από τους δικούς του ανθρώπους, την φαμίλια του, τον σχεδόν πεινασμένο αδελφό του, πόσο μάλλον από τον περίγυρο που θα τον αγνοήσει επιδεικτικά, ο Στέλιος θα εισχωρήσει σταδιακά στο συννεφιασμένο και μουντό παιχνίδι - φάκα που θα του στήσει ο συνεργαζόμενος υπόκοσμος του, παγίδες επαναλαμβανόμενες που δίχως καθαρό μυαλό δεν θα καταφέρει να αποφύγει.

Ξεκινώντας την αναφορά μου από την μελέτη της περσόνας του κεντρικού πρωταγωνιστή του στόρι, θα εντοπίσω ένα βασικό σεναριακό λάθος, που τον καθιστά αυτομάτως αντιπαθή, μην πως ακόμη χειρότερα αδιάφορο, στην θωριά του θεατή, που παλεύει εναγωνίως να βρει ηθικό κλαδί πάνω του για να τον προσεγγίσει. Νυχτόβιος, κοκαινομανής, γκομενάκιας, εχθρικός προς σύζυγο και παιδί, παρτάκιας και με ουσιαστικό νοιάξιμο για το αν το ηχείο κάτω από την σκηνή, στην ηχητική του μόνωση έχει θέμα, ο Στελάρας δεν είναι ο τύπος που θα κάνει το κοινό να σκιρτήσει αν θα φάει την σφαίρα. Δεν είναι Στράτος δηλαδή, αν αντιλαμβάνεσαι τι εννοώ. Με αυτή την λάθος προσέγγιση στον σύνδεσμο ανάμεσα στο πανί και στην ψυχή, το θρίλερ χάνει ένα από τα βασικά συστατικά της ύπαρξης του. και αυτό ίσως να μην είναι και το βασικότερο μειονέκτημα του φιλμ.

Κτισμένο χρονικά μέσα στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, το πόνημα του Αλεξίου, αποπειράται να κρατήσει στην μασχάλη του πολύ περισσότερα καρπούζια κοινωνικού προβληματισμού, από όσα θα μπορούσαν να χωρέσουν, ανοίγοντας επιπλέον ζητήματα προς κουβέντα, με την εμβόλιμη υποιστορία του Αλβανού ιδιοκτήτη του στριπτιζάδικου, που ο σεναριογράφος φαντάστηκε πως αποτελεί και τον ιδανικό μοχλό πίεσης για το τελικό ξέσπασμα του τιμωρού. Συνέπεια τούτου είναι το ξεχείλωμα της αφήγησης και η σχετική κοιλιά σε σημείο μάλιστα του φιλμ που το βραδυφλεγές tension θα έπρεπε να έχει πάρει ήδη φωτιά, προετοιμάζοντας για το τελικό πανδαιμόνιο.

Σημείο που πραγματικά ο σκηνοθέτης δίνει ρέστα, στήνοντας ένα από τα πλέον υποδειγματικά τέταρτα στην πρόσφατη ιστορία του ελληνικού σινεμά, στην ταράτσα της Βασιλίσσης Σοφίας, δανειζόμενος αμέτρητα στοιχεία από το Ασιανό noir στυλ, που άλλωστε αποτελεί και τον μπούσουλα του, από τα πρώτα κιόλας λεπτά που ανοίγει η αυλαία. Σούπερ σλόου μόσιον, μόνιμη παρουσία του υγρού στοιχείου, της βροχής, της σταγόνας, του αίματος, ατέρμονοι μεταλλικοί κενοί διάδρομοι, νέον που αναβοσβήνει στο φόντο, γενικώς ένα αισθητικό αποτέλεσμα που εντυπωσιάζει στο φκιασίδωμα του απαιτούμενου underground κλίματος. Συμπληρωματικά, όπως απαιτούν οι προσταγές της συνταγής, το σάουντρακ με τα μελό ελαφρά τραγούδια των 60s μοιάζει τόσο ταιριαστό (και μάλιστα ειρωνικά ταιριαστό) με κάθε επιμέρους αυτόνομο πλάνο, δίνοντας σου την εντύπωση, πως όποιος τα επέλεξε από την παλιά δισκοθήκη έστυψε πιότερο το μυαλό του, από εκείνον που έγραψε το σκριπτ.

Το σπουδαιότερο μπόνους που δικαιούται η παραγωγή πάντως πηγαίνει στο κάστινγκ, που λειτουργώντας αφαιρετικά και όχι με την διάθεση των μπόλικων υποψήφιων θυμάτων μέσα στο δίωρο, αποτελείται από λίγους, πλην καλούς ερμηνευτές. Κορυφή και κορωνίδα της υποκριτικής ομάδας, ο Στέλιος Μάινας στο φλιπ σάιντ της μορφής του Θράσου, του γνωστότερου τηλεοπτικού του ρόλου, με εντέχνως ταλαιπωρημένο πρόσωπο και εκφράσεις αποδίδει άψογα την μορφή του άντρα που κουράστηκε να περιμένει για δεκαετίες το καλοκαίρι που κάποτε ονειρευόταν. Κούραση με την οποία κλείνει ουσιαστικά την τελευταία της σελίδα η ταινία, δίνοντας σαν κονκλούζιον πως στην εποχή μας δεν επιζούν οι ιδεαλιστές, οι εραστές, οι ονειροπόλοι, αλλά τα πάσης φύσης αρπακτικά και λυκόρνια, που τους κόβεις ένα κεφάλι και αυτομάτως ξεπετιούνται άλλα δέκα στην θέση του...

Για πες: Αν τώρα έχουμε ευθύνη όλοι μας συνολικά για το κακό αυτό που μας έχει περιβάλλει, που καταστρέφει σπίτια, συνειδήσεις, ψυχές, δεν είμαι βέβαιος πως θα συμφωνήσω απόλυτα. Η νύχτα - το μοναδικό πεδίο δράσης πίσω από το ρολόι του έργου - έχει άλλους κανόνες, που όσοι δεχτούν να ρίξουν ζάρι στην Μονόπολη της, θα πρέπει να τους σεβαστούν ευλαβικά. Κι ο Στελάκης, που μάλλον είναι τύπος της ημέρας κι όχι του μεσονυχτίου, τους καταπάτησε αδέξια και παιδιάστικα από εμφανή βιασύνη και επιπολαιότητα. Εμ, θα έπρεπε τουλάχιστον να γνωρίζει πως το subwoofer που χρυσοπλήρωσε, μικρή σχέση έχει με το hi fi που οραματίστηκε να κτίσει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαρτίου 2015 από την Feelgood

Από Μηχανής Θεά (θα σού’ρθει)

του gaRis (@takisgaris)

Με ντοκουμέντα να σου ορμηνέψω τι είδον για να ξεύρεις τι βλέπεις (ή οράς επί το αρχαιοελληνικότερο και εγκεφαλικώς ορθότερον). Πάω μεσημέρι Κυριακής με συγκεκριμένο σκοπό: να ιδώ τους δεύτερους Avengers και τουτονί το άσημο ίντι φιλμάκι μπακ-του-μπακ. Αφού έφραξα λοιπόν τον κερατοειδή με ίματζες και συντελειακές καταστροφές, κόρωσα δε με το πόζερ ατακαριστάν του ντιρέκτορα Whedon επήλθε η κόπωσις, ίσαμε τριάντα κάτι λεπτά πριν το τέλος του δευτέρου ημιχρονίου. Σκέφτομαι, αμάν μπρο, αν μου κάτσει οβερτιμημένη φολίτσα το Ex Machina ως επισυνέβη με το It Follows τας προάλλες την κάτσαμανε τη βάρκα. Και μπαίνω μέσα και κάθομαι στην άδεια (αντιθετικώς πως έναντι του τίγκα θεάτρου των Εκδικητών την 11:45 πρωινή περικαλώ) αίθουσα προβολής και παίρνω βαθιά ανασεμιά. Ε, τώρα δα που σου γράφω, ακόμη την κρατάω μέσα.

Πρώτη απόπειρα του έμπειρου σάιφάι γραφιά (28 Days Later, Sunshine) Alex Garland στη μεγάλη καρέκλα, με Scott Rudin στην παραγωγή (υποσημείωση για τους λίγους οσκαρολάγνους φετιχιστές εδωγύρω). ΑΙ το θέμα, χιλιοειπωμένο με περισσότερες ημιεπιτυχείς προσπάθειες στο είδος. Αυτό που κάνει τόσο έξυπνα ο Garland, με αποτέλεσμα να διαφοροποιηθεί καλλιτεχνικά από τον σωρό, είναι να αφήσει τις στρακαστρούκες, μπλε και πράσινες οθονιές, ηχητικές βαβούρες και κλαμπατζιμπανιζασιόν, πιάνοντας το φιλοσοφικό ιδεολόγημα περί Δημιουργίας και γειώνοντάς το στη διαπάλη του δεσπόζοντος Δημιουργού και χειραγωγημένου Κτίσματος, ή Μηχανής (όχι από εκείνες τους Αρχαίου Δράματος όπως υπαινίσσεται ο τίτλος, παρά περισσότερο της σχέσης τύπου Δρ. Φρανκεστάιν και του Τέρατός του).

Η υπόθεση δωρική, με τον 26χρονο προγκράμερ (o Ιρλανδός Domhnall Gleeson, About Time) να κερδίζει σε εταιρική κλήρωση μια εβδομάδα στην Αλάσκα με το εκκεντρικό αφεντικό του-μάγο της ΑΙ (Oscar Isaac, Inside Llewyn Davis, A Most Violent Year) ο οποίος θα του αναθέσει να τεστάρει (δια της Turing Μεθόδου) τη γυναίκα –ρομπότ (η σουηδέζα Alicia Vikander, A Royal Affair) που έχει κατασκευάσει στη μοναχική του χάι-τεκ έπαυλη. Κάθε ημέρα και μια συνεδρία που δεν πρόκειται να αποκαλύψω το οτιδήποτε γιατί θα στη χαλάσω σφρόδρα. Η τριπλής επίστρωσης ανατροπή δεν αφορά κανένα εξυπνακίζον χουντάνιτ, είναι μια ανατριχιαστική διαπίστωση για την ανθρώπινη φύση που επιμένει να το παίζει Θεός αλλά και μια ευθεία αλληγορία για τη γυναικεία χειραφέτηση. Το Ex Machina, χτίζεται στωικά, υπνωτιστικά, ολιγοπρόσωπα μα με θαυμαστή πυκνότητα στις ιδέες του. Ο Isaac, που ολοένα θυμίζει τη χαμαιλεοντική φλόγα του πρώιμου Pacino, φοβίζει με τον υψηλής ευφυίας κωλοπαιδισμό του ενώ ο συμπαίκτης του στο Star Wars 7: The Force Awakens, Gleeson βγάζει μια στακάτη ανθρωπιά που δείχνει φοβερή συγκέντρωση στο παίξιμο.

Η αποκάλυψη εδώ είναι, εκτός του ευέλπιδος Garland, αυτή η πρώην μπαλαρίνα η Alicia, που κυριολεκτικά παίρνει τη σκυτάλη ως πρωτόπλαστη μηχανή Eva από τη Johanssonν του αριστουργηματικού Her. Ερωτεύσιμη, βαθιά τρυφερή αλλά και επικίνδυνη μέσα στον πανικό της για επιβίωση, θα σε σαγηνεύσει. Θα σε πλανέψει. Όπως και η ηχητική μπάντα (Mark Digby, των Rush και 28 Days Later) δεμένη αγωνιωδώς με τα ειδικά εφφέ που χρειάστηκαν 6 μήνες για να επιτύχουν την αγαστή συνύπαρξη ανθρωπο-ρομποτικής νοημοσύνης.

Για πες: Μακάρι το Ex Machina να αποδειχθεί από κάθε άποψη το φετινό Whiplash. Ταινία-διατριβή, με μεράκι για προσιτό σινεμά καταληπτής διανόησης

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαρτίου 2015 από την UIP

Από τις ποιοτικότερες κινηματογραφικές στιγμές της πρώτης δεκαετίας του μιλένιουμ, το Αργεντίνικο El Secreto De Sus Ojos του Juan Jose Campanella, σάρωσε στο διάβα του εισπράξεις και βραβεία, με κορυφαίο φυσικά εκείνο της καλύτερης μη αγγλόφωνης παραγωγής στα όσκαρς του 2010. Φυσικά δεν θα ήταν δυνατόν ένα τέτοιο δυνατό φιλμικό μυστήριο, να μην αποκτήσει το αμερικάνικο ριμέικ του, έχοντας μάλιστα στην σύνθεση του τα ποιοτικότερα συστατικά. Με σκηνοθέτη τον Billy Ray και σε σενάριο του ιδίου (δικό του το Captain Phillips), το φιλμ αφηγείται την ιστορία δύο στενών συνεργατών, ερευνητών του FBI, του Ρέι και της Τζες, που οι πορείες τους θα χωρίσουν βάναυσα, καθώς η κόρη της μίας, θα βρεθεί άγρια δολοφονημένη από άγνωστο. Δεκατρία χρόνια μετά και ενόσω ο Ρέι ποτέ δεν σταμάτησε τις έρευνες, θα ανακαλύψει κάποια καινούργια στοιχεία που είναι πιθανόν να οδηγήσουν στην αποκάλυψη της ταυτότητας του δράστη. Και να τον φέρουν και πάλι κοντά με την παλαιά του συνεργάτιδα, για την οποία ποτέ δεν έκρυψε τα ιδιαίτερα συναισθήματα του.

Απίθανο το καστ, με την Julia Roberts και τον Chiwetel Ejiofor, να κρατούν τους βασικούς ρόλους της ίντριγκας, εκείνους των ντετέκτιβς, ενώ σε θέση κλειδί στο καστ, η Nicole Kidman, υποδύεται την παλιά τους γνώριμη εισαγγελέα, που δέχεται να ανοίξει ξανά την υπόθεση. Την ομάδα συμπληρώνουν και οι Dean Norris και Michael Kelly, ενώ η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του Μυστικού, είναι η 28η Οκτωβρίου 2015.

Από το περασμένο καλοκαίρι η Disney έχει βάλει μπροστά το πλάνο της κινηματογραφικής αναβίωσης σε live action, μιας ακόμη από τις κλασσικές της animation ιστορίες, εκείνης του ιπτάμενου ελεφαντάκου Dumbo. Ο σεναριογράφος του σίριαλ των Transformers, Ehren Kruger προσελήφθη για να συγγράψει το σκριπτ, έχοντας συνάμα το βάλει το χεράκι του και στην παραγωγική διαδικασία, παρέα με τον Justin Springer του Tron: Legacy και του Oblivion. Η φιλοδοξίες του στούντιο όμως πηγαίνουν μερικά βήματα παραπέρα, καθώς διέρρευσε εκ των έσω, πως η Disney βρίσκεται ένα μόλις βήμα πριν το κλείσιμο της συμφωνίας με τον Tim Burton, για να αναλάβει την σκηνοθετική καθοδήγηση ενός ακόμη έργου της, μετά από το Alice In Wonderland το 2010. Είναι αρκετά περίεργο πάντως το πως θα πετύχει η καινούργια αυτή βερσιόν το πλάνο της με ζωντανούς χαρακτήρες μόνο (μελετάται μια υβριδικής μορφής απεικόνιση που θα περιλαμβάνει και το σκίτσο) αλλά και του πως τα 60 μόλις λεπτά διάρκειας του πρωτότυπου, θα επεκταθούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να αγγίζουν το δίωρο. Το μαγικό ραβδάκι του Tim μάλλον θα έχει και αυτή την λύση...

Με την παράξενη περίπτωση ενός δημοφιλέστατου σκιέρ, του Έντι - The Eagle - Έντουαρντς, ασχολείται η ταινία με τον αναμενόμενο τίτλο Eddie The Eagle, που σκηνοθετεί ο Dexter Fletcher (Sunshine On Leith) σε σενάριο των πρωτάρηδων Simon Kelton και Sean Macaulay. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία ενός αθλητή των γιγαντιαίων καταβάσεων, που είναι και ο πρώτος που εκπροσώπησε στους Ολυμπιακούς αγώνες του Κάλγκαρυ το 1988 την Μεγάλη Βρετανία και κατετάγη τελευταίος και στα δύο αγωνίσματα που συμμετείχε. Περιέργως στην συνέχεια της καριέρας του, η δημοτικότητα του εκτοξεύτηκε στα ύψη, ιδίως όσο οι επιδόσεις του γίνονταν και χειρότερες. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως ελλείψει χρηματοδοτών, ο σκιέρ αναγκαζόταν να φορά τα γυαλιά του μέσα από το προστατευτικό κράνος, γεγονός που εκτός του ότι προκαλούσε τα αρνητικά σχόλια των συναθλητών του, του προκαλούσε τύφλωση κάνοντας το αθλητικό έργο του αδύνατο.

Ο νεαρός Εγγλέζος Taron Egerton πιάνει την ευκαιρία από τα μαλλιά μετά από την επιτυχία του Kingsman και παίρνει τον απαιτητικό ρόλο του Eagle, έχοντας για υποστήριξη την εμπειρία του πολυδιάστατου Αυστραλού Hugh Jackman, που εδώ υποδύεται τον κόουτς Τσακ Μπέργκχορν, που παρόλες τις αντιξοότητες, δεν αρνείται να υποστηρίξει τον αθλητή του.