Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Focus	Tanweer	1	61	31.888	31.888
2	Bob Squarepants Out Of Water	UIP	3	131	28.343	130.890
3	American Sniper	Tanweer	3	51	15.731	138.173
4	Fifty Shades Of Grey	UIP	4	43	10.322	355.127
5	The Theory Of Everything	UIP	7	31	6.013	137.678
6	Black Sea	Odeon	2	31	5.516	22.273
7	Nightcrawler	Village	1	14	4.033	4.033
8	A Most Violent Year	Seven / Spentzos	1	29	3.739	3.739
9	Timbuktu	Weird Wave	1	9	2.832	2.832
10	Birdman	Odeon	7	15	2.738	65.162

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Remember Tomorrow! Ένα από τα πλέον φιλόδοξα σχέδια της κραταιάς Disney, είναι η κινηματογραφική μεταφορά του φημισμένου εκθέματος των θεματικών της πάρκων Tomorrowland. Αποφεύγοντας εντέλει τον απροσδιόριστο τίλο 1952, η κορυφαία μπράντα, ανέθεσε σε ένα από τα πιο δυνατά της σκηνοθετικά κεφάλια, τον Brad Bird των The Incredibles, του Ratatouille και φυσικά του καταπληκτικού Mission Impossible Ghost Protocol, να αναλάβει το γενικό πρόσταγμα και εκ πρώτης όψης τρέιλερ, το αποτέλεσμα φαντάζει μαγευτικό. Το σενάριο που συνυπογράφει ο Bird με τον Damon Lindelof αφηγείται την ιστορία της γεμάτης περιέργεια νεαρής Κέισι Νιούτον, που εν αγνοία της θα εκκινήσει ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο, εκεί που θα συναντήσει τον πρώην παιδί θαύμα και ευφυέστατο ερευνητή Φρανκ Γουόκερ και μαζί θα επιχειρήσουν να επιλύσουν το μυστήριο του αινιγματικού τόπου που υπάρχει σε έναν εναλλακτικό τόπο και χρόνο και ονομάζεται Τουμόροουλαντ. Η Disney έχει προγραμματίσει την παγκόσμια επίσημη πρεμιέρα του φιλμ που αναμένεται να σπάσει τα ταμεία, στις 22 Μαΐου, στην έναρξη δηλαδή της θερινής περιόδου.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά η άγνωστη στους περισσότερους πιτσιρίκα Britt Robertson, που μέχρι στιγμής μετράει μικρά περάσματα σε φιλμς όπως τα Cake και Delivery Man. Εδώ είναι η μεγάλη της ευκαιρία για να εκτοξεύσει την καριέρα της, έχοντας φυσικά την υποστήριξη δίπλα της, του ιερού τοτέμ που ακούει στο όνομα George Clooney και υποδύεται τον χαρισματικό επιστήμονα. Μαζί τους και οι Judy Greer, Tim McGraw αλλά και ο Hugh Laurie.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Μάιο του 2015...

Μπορεί η τελευταία του δημιουργία Irrational Man, με την Emma Stone και τον Joaquin Phoenix να έχει προγραμματιστεί για να φτάσει στις αίθουσες στις 24 του ερχόμενου Ιούλη, ο ακούραστος όσο κι αν έχουν περάσει τα χρόνια όμως Woody Allen, ήδη έχει στα σκαριά το επόμενο δημιουργικό του πλάνο. Φυσικά όπως συνηθίζεται δεν έχει διαρρεύσει το παραμικρό από την παραγωγή του, σε ότι αφορά στην πλοκή ή τον ενδεχόμενο τίτλο, έγιναν γνωστοί όμως οι αστέρες που θα συνθέσουν το πρωταγωνιστικό τιμ της ταινίας. Και που στο παρελθόν έχουν συναντηθεί και πάλι σε πλατό, μιας και οι περί ου ο λόγος Kristen Stewart και Jesse Eisenberg, που είχαν ταιριάξει μια χαρά στις εικόνες του (άπαιχτου στα μέρη μας) Adventureland, θα αποτελέσουν το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, έχοντας μάλιστα στο πλευρό τους - αυτό κι αν αποτελεί έκπληξη - τον Bruce Willis. Για τον Die Hard και την ενζενί του Twilight Saga θα είναι η πρώτη συνεργασία με τον σπουδαίο σκηνοθέτη, σε αντίθεση με τον Eisenberg που ήδη έχει ήδη καταγράψει στο ενεργητικό του μια Allenική ταινία, το To Rome With Love από το 2012..

Πολεμικό δράμα που μας μεταφέρει στην εποχή του Αμερικάνικου Εμφυλίου Πολέμου είναι το Free State Of Jones, που υπογράφει σκηνοθετικά σε δικό του σενάριο ο Gary Ross δημιουργός ταινιών όπως το Pleasantville και το The Hunger Games. Η υπόθεση του φιλμ παρακολουθεί την πορεία του φιλήσυχου αγρότη Νουτ Νάιτ, που σε αντίθεση με τις προσταγές του Νότου, έχει δημιουργήσει έναν τόπο που όλοι έχουν ίσα δικαιώματα και δεν διακρίνονται από φυλετικές διακρίσεις. Ο ίδιος μάλιστα έχει φροντίσει να παντρευτεί μια πρώην σκλάβα και τα παιδιά τους έχουν ορίσει την απαρχή της οργάνωσης μιας κοινότητας ανάμεικτων φύλων και χρωμάτων. Ο πόλεμος όμως θα γκρεμίσει τα όνειρα του ραντσέρη, καθώς θα στρατολογηθεί από τις δυνάμεις της Συνομοσπονδίας, ωθώντας τον να εκκινήσει αγώνα για να ενταχθεί στο πλευρό του Λίνκολν, με τον οποίο έχουν κοινές απόψεις.

Νέος πολύ δυνατός ρόλος για τον Matthew McConaughey, που μετά από το Όσκαρ έχει πλέον την δυνατότητα να επιλέγει ερμηνείες από το πάνω ράφι. Δίπλα στον πολυβραβευμένο Τεξανό, τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κρατούν οι Mahershala Ali και Gugu Mbatha Raw.

Σαν να ζήλεψε κατά πως φαίνεται την επιτυχία, καλλιτεχνική και κυρίως εμπορική, του American Sniper, η Kathryn Bigelow, ώστε και στην επόμενη ταινία της να αναζητήσει να προβάλλει την αληθινή ιστορία ενός προσώπου αναγνωρισμένου ως ηρωικού, από το σύνολο του αμερικάνικου πληθυσμού. Ο λοχίας του στρατού των ΗΠΑ, Μπόου Μπέργκνταλ, είναι εκείνος που κρατήθηκε επί πέντε ολόκληρα χρόνια όμηρος των Ταλιμπάν και με απόφαση προσωπική του ίδιου του Προέδρου Ομπάμα, ανταλλάχθηκε με πέντε κρατούμενους, πιθανούς εξτρεμιστές υπέρ του ισλάμ, επιστρέφοντας σώος και αβλαβής στην πατρίδα του, στο Άινταχο. Ενώ δεν υπήρξαν και λίγες φωνές αντίδρασης, κυρίως από μέλη του Κογκρέσου που ούτε καν ρωτήθηκε, για αν άξιζε πράγματι μια τέτοια ανταλλαγή, εφόσον επρόκειτο για στρατιώτη που έτσι κι αλλιώς θέτει σε κίνδυνο την ζωή του στην μάχη. Με αυτή την δραματική υπόθεση, που εκτοξεύει στα ύψη το εθνικό φρόνημα των Γιάνκηδων, θα ασχοληθεί στην επόμενη ατιτλοφόρητη ακόμη δημιουργία της η πολυβραβευμένη σκηνοθέτης των Zero Dark Thirty και The Hurt Locker. Το σενάριο έχει ήδη ξεκινήσει να συγγράφεται από τον στενότατο συνεργάτη της Bigelow, Mark Boal ενώ τα στούντιος που θα αναλάβουν να φέρουν εις πέρας το φιλόδοξο αυτό πλάνο, κάνουν ήδη ουρά έξω από το γραφείο της Οσκαρούχας Kathryn.

Τρεις δεκαετίες κρύβει την αλήθεια μέσα της! Όσο κι αν μοιάζει παράξενο, το δυναμικό στοιχείο που κρύβεται πίσω από την παρούσα παραγωγή, είναι το όνομα της συγγραφέως του, της Gillian Flynn, που για όσους, λίγους, δεν το γνωρίζουν, είναι εκείνη που σκέφτηκε την ευφάνταστη ιστορία του Gone Girl. Ένα ακόμη θρίλερ βασισμένο σε μπεστ σέλλερ της λοιπόν, είναι το Dark Places, που περιγράφει την πορεία μιας ταλαιπωρημένης ψυχικά γυναίκας, η οποία στα εννιά της χρόνια βίωσε σαν αυτόπτης μάρτυρας την εξόντωση της οικογένειας της, από άγνωστους δολοφόνους. Σήμερα τριάντα χρόνια κατοπινά, προβληματισμένη, αλλά και διψασμένη να αποκαλύψει την αλήθεια, θα εισχωρήσει σε μια παράξενη μυστική οργάνωση, πιστεύοντας πως εκεί θα εντοπίσει την άκρη του νήματος που θα την οδηγήσει στην αποκάλυψη των φονιάδων. Σκηνοθέτης του έργου είναι ο Γάλλος Gilles Paquet Brenner που προηγούμενα έχει υπογράψει τα Sarah's Key και Gomez vs Tavarez, με το στούντιο της Α24 να έχει προγραμματίσει την έξοδο του φιλμ στις αίθουσες μέσα στο 2015.

Η Νοτιοαφρικανή καλλονή Charlize Theron, επιθυμεί διακαώς την επιστροφή της στις επιτυχίες, κάτι που είναι πιθανόν να το επιτύχει μέσα από την πρωταγωνιστική της παρουσία στο Dark Places. Μαζί με την πανέμορφη, όσο και άνιση στις επιλογές της ξανθιά κούκλα, συμμετέχουν και οι Chloe Grace Moretz, Christina Hendricks και Nicholas Hoult.

Στις δικές μας αίθουσες? Το Φθινόπωρο του 2015...

του Pascal Plisson. Με τους Jackson Saikong, Samuel J. Esther, Zahira Badi, Carlito Janez

Φέγγε μου να περπατώ...

του zerVo (@moviesltd)

Από το μυαλό μου πέρασε εκείνη η ματαιόδοξη και επιδεικτική συμπεριφορά κάποιων νεόπλουτων, που - και καλά - χρησιμοποιούν την οικονομική τους ισχύ μέσω δωρεών, ούτως ώστε το σχολικό να παρκάρει κάθε πρωί μπροστά ακριβώς στην αυλή τους, για να παραλάβει το βλαστάρι τους. Θα μου πεις σου μπαίνουν στο μάτι οι γονείς που επιθυμούν το καλύτερο για τα παιδιά τους και κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να τους προσφέρουν μια ζωή πλούσια σε ανέσεις? Όχι φυσικά, δικαίωμα τους άλλωστε, μου μπαίνει όμως στο μάτι εκείνος εκεί πάνω, που μοίρασε τα πάντα σε αυτόν τον άδικο κόσμο, ζυγίζοντας τα με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Μην σου πω και τρία...

Έρημος της Κένυα, λόφοι της Παταγονίας, κόλπος της Βενγκάλης, κορυφές του όρου Άτλας. Τέσσερις γωνίες του πλανήτη, φτωχικές και δίχως υπαρκτά πλεονεκτήματα για τους κατοίκους τους, που ακόμη και για να καλύψουν τις πιο βασικές τους ανάγκες, υποχρεώνονται σε μικρές καθημερινές Οδύσσειες. Όπως ο μικρός αφρικάνος Τζάκσον που μαζί με την μικρή του αδελφούλα Σαλόμ, ξεκινούν από τα χαράματα για να καλύψουν το τρίωρο ταξίδι τους μέχρι το σχολειό. Όπως ο Αργεντίνος Καρλίτο, που καβάλα στο αλογάκι του, υπομονετικά τρώει την μακρινή απόσταση στις ράχες των βουνών. Όπως η Μαροκίνα Ζαχίρα, που καλύπτει χωρίς αντίρρηση, συντροφιά με τις συμαθήτριές της, δεκάδες χιλιόμετρα αγκαλιά με την τσαντούλα της. Όπως ο φουκαράς παραπληγικός Ινδός Σάμουελ, που ο δρόμος πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι μέχρι την αίθουσα, μοιάζει με Μαραθώνιο...

Η κάμερα του ντοκιμαντερίστα Pascal Plisson, με ευαισθησία πλανάρει σε τέσσερις διαφορετικές φαινομενικά περιπτώσεις, που όμως μοιάζουν τόσο κοινές μεταξύ τους, αφού το νήμα που κόβει ο κάθε ταξιδιώτης, σε κάθε επιμέρους ρουμπρίκα, είναι την στιγμή που κάθεται στο (υποτυπώδες) θρανίο για να συναντήσει τον δάσκαλο, που θα τον κάνει καλύτερο άνθρωπο. Δύσκολα οι εξαίρετα κινηματογραφημένες εικόνες με τα ανήλικα δωδεκάχρονα να στέκονται κόντρα στις ορμές της πανέμορφης όσο κι επικίνδυνης φύσης για να επιτελέσουν το καθήκον τους, δεν παραμένει κολλημένη στην μνήμη του θεατή, τόσο για τον συγκινησιακά φορτισμένο τρόπο αφήγησης, όσο και για το μήνυμα που αναδίδει, για τον ρόλο και την σημασία της εκπαίδευσης, στους τριτοκοσμικούς λαούς.

Για πες: Πέρα από το προφανές μήνυμα, το Sur Le Chemin De L'Ecole, λειτουργώντας με αισιοδοξία αλλά και επιφανειακή κάλυψη, δεν εμβαθύνει περισσότερο στο πρόβλημα, ίσως και γιατί αυτός να μην είναι ο πραγματικός του σκοπός. Με την στήριξη της Walt Disney France, που είναι προφανές πως έχει βάλει το χεράκι της, έχουμε μπροστά μας μια πλούσια σε φολκλορικά και εθνολογικά στοιχεία πραγματεία, που προβάλλει τις αντιξοότητες Στον Δρόμο για το Σχολείο, τονίζει όμως και την ψυχική δύναμη κάθε ζορισμένου σπουδαστή για να τις ξεπεράσει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαρτίου 2015 από την Seven / Spentzos

της Jeanne Herry. Με τους Sandrine Kiberlain, Laurent Lafitte, Pascal Demolon, Olivia Côte, Nicolas Bridet, Sébastien Knafo, Muriel Mayette

Για σένανε μπορώ...

του zerVo (@moviesltd)

Κι εδώ ακριβώς τίθεται το καίριο ερώτημα, για το μέχρι που θα μπορούσε να φτάσει κανείς, προκειμένου να τιμήσει το πρόσωπο που όσο κανένα άλλο μιλά στην ψυχή του, που το θεωρεί κάτι περισσότερο δικό του, που όπως μαρτυρά και ο τίτλος του θρίλερ που πρόκειται να παρακολουθήσουμε, κυριολεκτικά λατρεύει. Όχι τόσο με την έννοια την ερωτική, όσο με εκείνη την τελετουργικά λατρευτική του ειδώλου, του σταλμένου από τον ίδιο τον Θεό τοτέμ, που στην θωριά του γονατίζεις και την κεφαλή κλίνεις, ωσάν να πρόκειται για τον Πλάστη αυτοπροσώπως. Κενότητα και ματαιοδοξία του ταπεινού, μπροστά στην αγωνία να κερδίσει έστω ι ένα χαμόγελο από το άπιαστο όνειρο του, που στην ουσία δεν είναι τίποτα περισσότερο όμως από ένα απλό, απλούστατο ανθρωπάκι, όπως είμαστε όλοι μας. Ποιος πεταγμένος στα σύννεφα fan-τασμένος θα ήθελε ποτέ να διανοηθεί μια τέτοια ισοπεδωτική εξήγηση για το σύμβολο της πίστης του?

Μπορεί να έχει κλείσει από καιρό τα σαράντα της χρόνια, η πετυχημένη επαγγελματικά αισθητικός Μιριέλ, μια διαζευγμένη Παριζιάνα με τρία παιδιά που η κηδεμονία τους δεν της ανήκει, δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει την μανία της προς το πρόσωπο του ενός και μοναδικού για εκείνη, τραγουδοποιού Βενσάν Λακρουά. Είναι η πρώτη που θα αγοράσει τον καινούργιο του δίσκο, βρίσκεται πάντοτε στην μπροστινή σειρά σε κάθε συναυλία, τραγουδώντας τους στίχους των δημοφιλέστατων ασμάτων του, ενώ η απόλυτη ικανοποίηση της είναι η στιγμή που θα περάσει λίγες στιγμές δίπλα του στο καμαρίνι. Η Μιριέλ είναι η νούμερο ένα θαυμάστρια του αγαπημένου καλλιτέχνη, σε ολάκερη την Γαλλία...

Προς μεγάλη της έκπληξη, μια βροχερή νύχτα, θα καταλάβει πως το κτύπημα στην πόρτα της είναι Εκείνου, του ενός και μοναδικού, που σε αντιστροφή των ρόλων τους, πλέον αυτός είναι που την προσεγγίζει. Κι όχι ανιδιοτελώς, αλλά εκμεταλλευόμενος την όπως καλά γνωρίζει μανία στο πρόσωπο του, για να της ζητήσει μια τεράστια εξυπηρέτηση, ελπίζοντας πως δεν θα του την αρνηθεί. Να οδηγήσει με το αμάξι της το πτώμα της μνηστής του, που άθελα του έχασε την ζωή της κατά την διάρκεια ενός ερωτικού καυγά, πέρα από τα Ελβετικά σύνορα και να το ξεφορτωθεί σε περιοχή που ο ίδιος θα της υποδείξει. Φυσικά η ελαφρόμυαλη Μιριέλ, ούτε που θα σκεφτεί να φέρει αντίρρηση, στο δρόμο προς τα χιονισμένα βουνά όμως, το πλάνο τους θα αλλάξει, λόγω των δυσμενών συνθηκών που επικρατούν...

Αμφότεροι πιστεύουν πως έχουν καταφέρει, με την δική τους μέθοδο, την τέλεια εξαφάνιση, πολύ σύντομα όμως καθώς το πτώμα της άτυχης γυναίκας θα αποκαλυφθεί και οι δυο τους θα καταλάβουν πως έχουν αποκρύψει μέρος της αλήθειας, από τον άλλο. Αλλά και θα αντιληφθούν ο καθένας από την πλευρά του, πως ούτε η σούπερ φανατική οπαδός έχει ακολουθήσει τις εντολές / οδηγίες / κατευθύνσεις του λατρεμένου της κατά γράμμα, ούτε κι ο μορφονιός Ενρίκο Μασίας δεν την έχει την φουκαριάρα την χωρισμένη για τίποτα περισσότερο από αναλώσιμη.

Το θρίλερ της θυγατέρας της πάλαι ποτέ σέξι αστέρος του φραντσέζικου σινεμά Miou-Miou και του ρόκερ Julien Clerc, Jeanne Henry, μέσα από το δημιουργικό της ντεμπούτο, ένα καλοστημένο αστυνομικό θρίλερ, που στο διάβα του κορυφώνει εντάσεις και σασπένς, μελετά μια σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, εκείνης που αναπτύσσεται ανάμεσα στο απολύτως αναγνωρίσιμο πρόσωπο που λάμπει και το άβουλο όν που το ακολουθεί πιστά. Μια σχέση μονομερούς εξάρτησης και μονόπλευρης εκμετάλλευσης, που κάθε αντίθετη τέτοια προσωπική πορεία είναι ικανή να μην έχει το παραμικρό όριο στην έκταση της. Σεναριακά, τον πρώτο ρόλο, με την χρήση αρκετών φλασμπάκ παραλλαγών στο ίδιο στιγμιότυπο, παίζουν οι ανατροπές, τονισμένες μάλιστα από ένα πικρό υποβόσκον χιούμορ, αλλά και ένα παράλληλο κατεστραμμένο λαβ στόρι μεταξύ του ζευγαριού των φλικς που έχουν αναλάβει την υπόθεση δολοφονίας, που εντέλει στο φινάλε, θα παίξει τον δικό του ξεχωριστό ρόλο στο ρίξιμο της αυλαίας ενός φιλμ που πολύ θα ήθελε να φτάσει στα επίπεδα ενός Match Point.

Για πες: Μιλώντας για ρόλους, η πραγματικά δίχως την παραμικρή εμφανισιακή χάρη Sandrine Kiberlain, μέσα από την αόριστη, φοβισμένη, μα και αποφασιστική τελικώς ματιά της, αποδίδει έξοχα την ευχαριστημένη ως σιτεμένη γκρούπι ζωντοχήρα Elle L'Adore, κερδίζοντας ακόμη μια υποψηφιότητα για Σεζάρ, σε αντίθεση με τον ζεν πρεμιέ και στέλεχος της Comedie Francaise, Laurent Lafitte, που παρότι ορίζει το άστρο λαμπρό της πλοκής, στέκεται διαρκώς στην σκιά της.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαρτίου 2015 από την Odeon

των Glenn Ficarra, John Requa. Με τους Will Smith, Margot Robbie, Rodrigo Santoro, Gerald McRaney, B.D. Wong, Adrian Martinez

Στο έφαγε το δεκάρικο...

του zerVo (@moviesltd)

Χαμένος μέσα στον κυκεώνα των καινούργιων κινηματογραφικών κυκλοφοριών, ξεφυλλίζεις έντυπα, σερφάρεις ιστοσελίδες, μελετάς ανώνυμες κι επώνυμες κριτικές προκειμένου να κάνεις την επιλογή σου, για το που θα σπρώξεις το εβδομαδιαίο δεκαρικάκι σου, προς τέρψη οφθαλμών, μετά συνοδείας ψημένου καλαμποκιού. Και το μάτι πέφτει στην θολούρα του πόστερ του Focus, που έρχεται με μόλις μια εβδομάδα διαφορά από τις States, με έναν σπουδαίο και αναγνωρισμένο αστέρα στις εικόνες του και μια κατάξανθη άγγελο δίπλα του, που σπας το κεφάλι σου να βρεις που την ματαείδες πρόσφατα. Αυτό είναι, το αποφάσισες! Ετούτο θα δεις και είσαι σίγουρος πως δεν θα το μετανιώσεις. Ψηλαφήζεις την τσέπη για να βγάλεις το κόκκινο νόμισμα που σου ζητά ο γκισές. Πουθενά! Άφαντο! Ρέστος και ταπί, αναρωτιέσαι ποιος κανάγιας σου το χούφτωσε πριν πεις κίμινο. Μπορεί το φιλμάκι να μην το είδες, μα το έζησες...

Χαρισματικός πορτοφολάς, αεικίνητος λωποδύτης, ασταμάτητος τζογαδόρος, ευγενικής συμπεριφοράς μα και αδίστακτων μεθόδων στην παράνομη όσο και προσοδοφόρα εργασία του είναι ο Νίκι, ένας μοναχικός λύκος που βγάζει γερό μεροκάματο, αποσπώντας κέρδη, εκεί που τα ανυποψίαστα θύματα του δεν το περιμένουν. Πέφτοντας στην κακοστημένη παγίδα της νεαρότερης, άπειρης μα γεμάτης δίψα για μάθηση συναδέλφου του, Τζες, δεν θα δείξει οργή, μα συμπάθεια για το πρόσωπο της, αποδεχόμενος να την διδάξει όλα τα κόλπα που τον έχουν καταστήσει ως μάστερ του ξαφρίσματος. Ένεκα και της ομορφάδας της όμως, σύντόμως θα γεννηθεί ειδύλλιο μεταξύ των, αν και ένας από τους κανόνες που πιστά ακολουθεί στο επάγγελμα του ο Νίκι, είναι ποτέ να μην συνδυάζει δουλειά και συναίσθημα...

Και κάπως έτσι, με τόνους ρομαντικής και διασκεδαστικής διάθεσης, με κάποια ψήγματα περιπέτειας στα πολύχρωμα σοκάκια της Μάρντι Γκρα Λουιζιάνας, ανάμεσα σε αγκαλίτσες, φιλάκια και χαριεντίσματα, κτίζεται η σχέση του ντουέτου, που από φάση μέντορα - απρεντί, εξελίσσεται σε καυτό έρωτα συνεργατών που στοχεύουν στο πως θα παγιδεύσουν τα θύματα τους στα έντεχνα κολπάκια τους. Δυναμικό σεναριακό στοιχείο, οι χορογραφίες του τιμ της ξανθιάς ταχυδακτυλουργού, που στους δρόμους της Ορλεάνης, δίνουν την δική τους καταπληκτική παράσταση, χωρίς να αφήνουν ούτε μισό τουρίστα με όλα του τα υπάρχοντα, πλάνα που σαν ενσωματωμένα βίντεο κλιπς, οδηγούν στο μελαγχολικό κλείσιμο της πρώτης πράξης, αφήνοντας ραντεβού, με τα ίδια πρόσωπα, τρία χρόνια κατοπινά και μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακρύτερα, στην εξίσου φουριόζα πρωτεύουσα της Αρχεντίνας...

...Μπουένος Άιρες το αποκαλούμενο, όπου ο δάσκαλος στήνει το νέο του τρικ, για να πουλήσει λογισμικό κατοχής μορφονιού πιλότου της Φόρμουλα 1, που - ω, της σύμπτωσης - η αρραβωνιάρα του ακούει στο όνομα Τζες και φυσικά πρόκειται για την ίδια που κάποτε υπήρξε ταίρι του. Σαφώς πιο αδύναμο το δεύτερο μέρος και δίχως πικποκετίστικες χορογραφικές στιγμές, ρίχνει στον αέρα την αγωνία για το αν θα ξανασμίξουν οι αταίριαστοι εραστές, αφήνοντας συνάμα ένα παραθυράκι εξέλιξης μιας ίντριγκας που μάλλον δεν ενδιαφέρει κανέναν πια. Το σκηνοθετικό δίδυμο των Ficarra και Requa, με λιγότερη έμπνευση σε σχέση με το δημιουργικό παρελθόν τους, πάλι στήνουν στην μέση του στόρι τους το γαϊτανάκι της απατεωνιάς, ποτέ όμως το πόνημα τους, δεν αγγίζει ανθρώπινες ευαίσθητες χορδές, όπως συνέβη τόσο στο I Love You Phillip Morris, όσο και στο Crazy, Stupid, Love.

Δίνοντας την εντύπωση πως έφτιαξαν μια ταινία, βήμα πιότερο επιστροφής ενός ατυχήσαντα στις πιο πρόσφατες του επιλογές (κυρίως δηλαδή του σούπερ φλοπ After Earth) αστέρα, διαμετρήματος Will Smith, τοποθετώντας στην αγκάλη του, την πιο αγγελικά πλασμένη, αποκάλυψη του Marty, στον The Wolf Of Wall Street. Εδώ θα μου πεις η, από όποια μεριά κι αν την κοιτάξεις, ζωντανή κούκλα Margot Robbie, πήρε πάνω της περισσότερα φλας κι από τον Leo Dicaprio, δεν θα το πετύχαινε με τον Fresh Prince, που δεν περνά και της καλύτερες ημέρες της, εντυπωσιακής πράγματι, καριέρας του? Καλό το δέσιμο τους, όμορφη η χημεία που γεννιέται μεταξύ τους, αλλά εκείνο το gift της σερνικιάς άνεσης του Smith στην θωριά του θηλυκού (κι αν έχουν περάσει σιμά του, θανατηφόρες καλλονές όπως Rosario Dawson, Charlize Theron, Eva Mendes) σαν να το έκλεψε από το πορτφόλιο του, η γαλανομάτα μάγισσα, που βεβαίως και ξεχωρίζει είτε μέσα στις άλικες τουαλέτες, είτε στα μικροσκοπικά της μπικίνι.

Για πες: Αν και χωρίς σπουδαία πλοκή, το Focus θα σε κρατήσει σε εγρήγορση, ιδίως στο πρώτο του ημίχρονο, εκεί που λαμβάνουν χώρα με αέρινη ζωντάνια τα μαγικά κλεψίματα, αλλά και μια μακροσκελής σεκάνς στοιχηματισμού, που αξίζει κανείς να την κοιτάξει ως αυτόνομο μικρού μήκους. Θα περίμενα κάτι ευφυέστερο από τους χαρισματικούς κινηματογραφιστές, που εντέλει πρόσφεραν ένα φιλμάκι, λιγότερο έξυπνο, από όσο το τρέιλερ του διαλάλησε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαρτίου 2015 από την Tanweer

Μήπως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα;

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Δύσκολος ο δρόμος της αρετής

Αυτή είναι η τρίτη ταινία που σκηνοθετεί ο J. C. Chandor. Προηγήθηκαν τα «Ο δρόμος του χρήματος» (Margin Call, 2011) και «Όλα χάθηκαν» (All Is Lost, 2013). Πριν από αυτά δούλεψε στον τομέα της διαφήμισης και γύρισε ντοκιμαντέρ. Πρόκειται για έναν σκηνοθέτη, που δεν γυρίζει παπαριές, δεν κολλάει σε είδη, δεν έχει αποκτήσει μανιέρα, αλλά φαίνεται πως από ταινία σε ταινία χάνει κατιτίς από τη δυναμική του.

Αρχική επιλογή του σκηνοθέτη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο ήταν ο Javier Bardem, ο οποίος όμως διαφώνησε με το δρόμο στον οποίο επάνω πατούσε το φιλμ και κυρίως στο πως κατέληγε. Αυτό που λέμε «δημιουργική αντιπαράθεση» (καμία σχέση με τη «δημιουργική ασάφεια»!). Η Chastain πρότεινε στον σκηνοθέτη τον συμφοιτητή της Isaac (ο οποίος δεν είχε ακόμα γοητεύσει τα πλήθη με την ερμηνεία του στο «Inside Llewyn Davis»). Και τα υπόλοιπα είναι ιστορία...

ΥΓ: Την ίδια περίοδο που λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα που αποτυπώνονται στην ταινία «Στα χρόνια της βίας» - μερικούς μήνες αργότερα – έχουμε στην Ελλάδα τη χρονιά της Αλλαγής. Just sayin'.

Η υπόθεση: Νέα Υόρκη, χειμώνας 1981. Σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα αυτή ήταν η πιο επικίνδυνη περίοδος στην ιστορία της πόλης, με καταγεγραμμένα τα περισσότερα εγκλήματα από ποτέ. Ο Άμπελ Μοράλες, Λατινοαμερικάνος μετανάστης, προσπαθεί να στερεώσει μια μικρή επιχείρηση πετρελαίου θέρμανσης την οποία «κληρονόμησε» η γυναίκα του, η Άννα (γέννημα – θρέμα του Μπρούκλιν) από τον μαφιόζο πατέρα της. Το σχέδιο του είναι ευφυές: θέλει να εξαγοράσει ένα τεράστιο τερματικό καυσίμων. Εκεί θα αποθηκεύει πετρέλαιο αγοράζοντάς το φτηνά το καλοκαίρι, όπου πέφτουν οι τιμές, και πουλώντας το ακριβά το χειμώνα, οπότε αυξάνεται η ζήτηση. Κλείνει συμφωνία με μια εβραϊκή εταιρία, δίνοντας ένα τεράστιο ποσό ως προκαταβολή, προκειμένου να αγοράσει το τερματικό καυσίμων που είχε βάλει στο μάτι.

Για να ολοκληρωθεί η συμφωνία θα πρέπει μέσα σε 30 ημέρες να βρει το υπόλοιπο ποσό: 1,5 εκατομμύριο δολάρια. Η τράπεζα με την οποία συνεργάζεται ανάβει το πράσινο φως: θα του δώσουν το δάνειο που χρειάζεται. Όμως, μια σειρά από γεγονότα αλλάζουν τα δεδομένα. Τα φορτηγά διανομής της εταιρίας του Άμπελ πέφτουν θύματα πειρατείας, κοστίζοντάς του εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια. Ο βοηθός εισαγγελέα τον έχει στην μπούκα. Κι ένας οδηγός του, προκειμένου να αντιμετωπίσει τους επίδοξους ληστές του φορτηγού του, χρησιμοποιεί όπλο. Η τράπεζα κάνει πίσω. Θα καταφέρει ο Άμπελ να αντεπεξέλθει;

Η άποψή μας: Κουβαλάει πολλά από τα χαρακτηριστικά των ταινιών για τις οποίες έγινε διάσημος ο Σίντνεϊ Λιούμετ (ή Λουμέτ όπως προφέρεται σωστότερα ο συγχωρεμένος). Τις αστυνομικές ταινίες της δεκαετίας του '70 και του '80, με ήρωες που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα σε αντίξοα περιβάλλοντα έχοντας υπόψιν τους να διατηρήσουν ακέραια και την ηθική τους. Και Scorsese θυμίζει η ταινία και από τους επιγόνους δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί το όνομα του Τζέιμς Γκρέι. Δυστυχώς, όμως, ο Chandor δεν προσφέρει τη δική του, ανανεωμένη ή ανανεωτική οπτική πάνω στο θέμα: η ταινία του περισσότερο με φωτοτυπία μοιάζει παρά με κάτι πρωτότυπο. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι μια αξιόλογη ταινία. Και δυνατές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο διαθέτει και την απαραίτητη ατμόσφαιρα και άψογα εκτελεσμένες σκηνές (με κορυφαία εκείνη του κυνηγητού που επιχειρεί ο Αμπέλ στους ανθρώπους που «χάκαραν» ένα από τα φορτηγά της εταιρίας του).

Η βία υποβόσκει, θαρρείς πως από λεπτό σε λεπτό θα έχουμε κάποια έκρηξη που θα παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά της αλλά... δεν. Και είναι παράδοξο αυτό, για μια ταινία που στον τίτλο της διαλαλεί: «a most violent year». Ο κεντρικός ήρωας του Άμπελ Μοράλες (Abel Morales ή εμφανώς λογοπαίγνιο Able Morals, ήτοι και «ικανός» και με «ηθικές») είναι επικεντρωμένος στο στόχο. Όπως όλοι οι Αμερικάνοι, θέλει να πετύχει και τίποτα δεν μπορεί να τον βγάλει από τον στόχο του. Μόνο που έχει τεράστια σημασία για εκείνον να φτάσει στο στόχο ακολουθώντας το σωστό δρόμο. Όχι τον εύκολο, όχι τον παράνομο, αλλά τον σωστό. Υπάρχουν ευκαιρίες για πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, μικρές εστίες «φωτιάς», που ποτέ δεν κατακαίουν την οθόνη και τα σωθικά μας. Ακόμα και η γυναίκα του προδίδει τον Άμπελ – σεναριακά όμως το εύρημα μένει ανεκμετάλλευτο. Μόνο η σφαίρα που διαλύει το κεφάλι ενός αυτόχειρα και καρφώνεται σε ένα σιλό που περιέχει πετρέλαιο κάνει την υπέρβαση: η καλύτερη σκηνή της ταινίας έρχεται αργά για να σώσει τα προσχήματα.

Αργή, ατμοσφαιρική και με καλές ερμηνείες η ταινία, έχει να πει πράγματα τα οποία όμως έχουν πει καλύτερα προηγούμενοι. Δεν θα πλήξετε με τίποτε, θα κληθείτε να απαντήσετε σε μερικά ενδιαφέροντα ερωτήματα αλλά το κόβουμε κάπως δύσκολο να ενθουσιαστείτε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαρτίου 2015 από την Seven / Spentzos

If it bleeds, it leads

του gaRis (@takisgaris)

Παρότι η ερμηνευτική αποκάλυψη του Φεστιβάλ του Τορόντο 2014 είναι δικαιωματικά ο Eddie Redmayne (The Theory of Everything) ο οποίος έχει να παλέψει με έναν ιδιοφυή ηθοποιό που ορίζει το The Imitation Game ως το φαβορί για το φετινό Oscar Καλύτερης Ταινίας (Benedict Cumberbatch) και τον από τη ναφθαλίνη ανανήψαντα αυτοβιογραφούμενο πρωταγωνιστή (Michael Keaton) στην ταινία-επίγονο του Φελινικού 8 ½ (Birdman), υπάρχει αυτός ο ερμηνευτής που κάνει το ξεπέταγμα, το breakthrough που λέμε εδώ πέρανες. Αγαπητοί μου, το ομολογώ. Δεν μου έκανε κέφι ως τα περίπου τώρα ο διακριθείς στο Brokeback Mountain, αδερφός της σαφώς υπέρτερης Maggie Gyllenhaal. Όμως, ο τυπάκος έχει βαλθεί με το καναδέζικο πέρασμά του (Prisoners, Enemy) να με υποψιάσει ότι έχει μια σκοτεινή τρέλα να βγάλει, μια καταβύθιση στη διχαστική παραζάλη του Εγώ να παραδώσει, εκεί που επιθυμία για αναγνώριση και κοινωνική αποξένωση κονταροχτυπιούνται αδυσώπητα. Γιατί ο Jake είναι 33 ετών και, καθώς ο σημαδιακός αριθμός προστάζει, είναι έτοιμος για μεγάλα πράγματα.

Το Nightcrawler είναι το ντεμπούτο στην καρέκλα του Dan, αδερφού του Tony Gilroy (Michael Clayton) τον οποίο έχει συνδράμει στο Bourne franchise συγγραφικά. Εδώ έχει καστάρει την από 20ετίας σύζυγο, εξηντάρα (=2Χ30) Rene Rousso, σε μια εξόφθαλμη απόπειρα να καυτηριάσει, ως μια ποιο ακραία εκδοχή του Network (Sidney Lumet, 1976) ή του Ace In the Whole (Billy Wilder, 1951) τα σαρκοβόρα τηλεοπτικά μίντια, στρέφοντας τον φακό του κορυφαίου Robert Elswit (There Will Be Blood) στο βρώμικο παρασκήνιο, εκεί που μια κάμερα, ένα ση-μπη που πιάνει το σήμα της αμέσου δράσης και ένας τρομοκρατημένος συνοδηγός για όλες τις δουλειές (ο χαρακτηριστικά θελκτικός μέσα στην αθωότητά του Riz Ahmed) είναι επαρκή εργαλεία ανεύρεσης πτωμάτων για να αλεστούν στην κρεατομηχανή των δελτίων ειδήσεων του καλιφορνέζικου τοπικού καναλιού.

Αν και ο συνθέτης James Newton Howard κάνει αυτό που ξέρει ιδανικά, δηλαδή να καπελώνει μουσικά την εικόνα αφαιρώντας σακιά ρεαλισμού, η πένα του Gillroy είναι κοφτερή, ειδικά στο χτίσιμο του sociopath χαρακτήρα του Lou Bloom, κοντοξαδέρφου του Travis Bickle στο Taxi Driver. Ο αδυνατισμένος στο 10κιλο Gyllenhaal λειτουργεί μεταξύ εξωγήινου που ερευνά το ανθρώπινο είδος και πωλητή βιβλίων μάνατζμεντ για ηλίθιους, αμολώντας τσιτάτα που κράζουν την αδυναμία του να συνδεθεί συναισθηματικά με οτιδήποτε άλλο εξόν της πείνας του για επιτυχία-χωρίς ηθικούς φραγμούς. Μια σφόδρα μελετημένη και ρυθμικά κουρδισμένη απόδοση που δυστυχώς γκελάρει στην εμμονή του Gilroy να χτυπά δυνατά την πρόκα στο ίδιο σημείο, ψάχνοντας το σοκ εις βάρος της ευρύτητας που δίνει το πιασάρικο θέμα του.

Για πες: Σφιχτό και γέμιο ένταση, το Nightcrawler προσφέρεται για μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα θέαση, αν και σπάει πόρτες προ πολλού ανοιχτές. Μετά τους γιούτουμπ αποκεφαλισμούς δημοσιογράφων από την Ίσιδα το Nightcrawler φαντάζει κομμάτι αναχρονίλα, μια οξεία αντεστραμμένη ηθικοπλαστική ματιά σε έναν αμοραλιστικό μηντιακό υπόκοσμο που ευτυχεί να διαθέτει τον Gyllenhaal στην σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του. Αδημονώ για το επόμενο βήμα της διαδρομής σου Jake.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαρτίου 2015 από την Village Films