Movies Ltd

του John Carney. Με τους Keira Knightley, Mark Ruffalo, Hailee Steinfeld, Adam Levine, James Corden, CeeLo Green, Catherine Keener, Mos Def

Πίστεψε το...

του zerVo (@moviesltd)

Τι ωραία που θα ήταν να είναι κι έτσι στην πραγματικότητα. Να είσαι ένα ψυχικό ράκος, η προσωπικότητα σου να έχει εκμηδενιστεί, να έχεις αγγίξει τον πάτο του βαρελιού, να μην υπάρχει η παραμικρή ελπίδα σωτηρίας κι εκεί που αντιλαμβάνεσαι πως όλος ο κόσμος γύρω σου έχει ισοπεδωθεί, τσουπ, από το πουθενά μια παραμυθένια νεράιδα, με το μαγικό της ραβδί, όχι μόνο γιατρεύει τις πληγές σου, αλλά σε φτιάχνει πρώτο, κορυφαίο, αναδεικνύοντας το τάλαντο σου. Μια τέτοια ονειρική ιστορία, πλημμυρισμένη στις νότες και την αισιόδοξη διάθεση αφηγείται το Begin Again που φέρει την υπογραφή του σκηνοθέτη του Once, John Carney.

Επτά ολόκληρα χρόνια έχει να ανακαλύψει και να φέρει στην Distressed Records, μπράντα που ο ίδιος ίδρυσε, ένα καινούργιο φυντάνι, ο ξεπεσμένος πια, μέθυσος και περιφερόμενος στα σοκάκια της Νέας Υόρκης σαν κοινός αλήτης, πρώην σπουδαίος μουσικός παραγωγός Νταν Μάλιγκαν. Συνεπώς δεν είναι και τόσο απρόσμενη η απόφαση του στενού του συνεργάτη να του δείξει την πόρτα της εξόδου από το στούντιο, που μπορεί να λειτουργήσει και δίχως τα παρανοϊκά του ξεσπάσματα και τις εκκεντρικές του παρεμβάσεις.

Βουτηγμένος στο ουίσκι, μόνος κι αποκαμωμένος, διωγμένος από σύζυγο και παρατημένος από κόρη, ο τιμημένος μια φορά κι έναν καιρό με Γκράμι ατζέντης, θα εντοπίσει σε υπόγειο κλαμπάκι του Μανχάταν και θα εντυπωσιαστεί από τα τραγούδια της, την όμορφη βρετανιδούλα Γκρέτα Τζέιμς, συνθέτρια που περνά τις τελευταίες της ημέρες στην Αμερική, πριν επιστρέψει στα πάτρια εδάφη. Μαγεμένος και διακρίνοντας στις μελωδίες της απεριόριστες δυνατότητες επιτυχίας, ο Νταν θα της προτείνει να φτιάξουν μαζί έναν δίσκο, υπόσχεση που όμως δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει, άνεργος πλέον. Άλλωστε κι εκείνη είναι μαθημένη από μεγάλα λόγια, καθώς μόλις την έχει αφήσει στα κρύα του λουτρού ο αγαπημένος της Ντέιβ Κολ, διάσημος ροκ σταρ, που προτίμησε να μοιράσει σε άλλη αγάπη τα φιλιά του.

Πάνω σε δύο περσόνες, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, κτίζεται η πλοκή του ρυθμικότατου αυτού ρομάντζου, περιέργως πάντως δίχως να τους φέρνει κοντά ερωτικά, φροντίζοντας να σταθεί στο φινάλε του πολύ πιο πολιτικά ορθό, από όσο επιτάσσει η γενικότερη αισθητική των ανεξάρτητων δρόμων του Μεγάλου Μήλου. Από την μια μεριά ο θα τον έλεγες και άστεγος με αυτή την όψη, ιμπρεσάριος, από την απέναντι η συνεσταλμένη Αγγλιδούλα, παίζουν ένα τρυφερό πινγκ πονγκ συναισθημάτων, όχι πάντοτε σε αφήγηση γραμμής, με φόντο τα ζεστά πάρκα, τις μουτζουρωμένες ταράτσες και φυσικά τους θηριώδεις ουρανοξύστες της μητρόπολης. Σε αυτή τους την ιδιόμορφη σχέση μέντορα - μαθήτριας (ταυτότητες που ανά στιγμές ισχύουν και αντιστρόφως) παρόλες τις αντιξοότητες, το φίλινγκ είναι πάντοτε θετικό, η κάθε κίνηση δεν διακατέχεται από κανενός είδους πεσιμισμό, μα και τα πάντα στο όπου μας βγάλει ο Θεός πλάνο τους, έρχονται τόσο δεξιά, που αντιλαμβάνεσαι και ο ίδιος πως όλα αυτά συμβαίνουν μόνο στην Σιντερέλα.

Το ευχάριστο αυτό χιπστερικό παραμυθάκι, γεμάτο με τραγούδια νεανικά, κατά βάση ραδιοφωνικά, πιασάρικα, έχει την τύχη να διαθέτει στην ερμηνευτική του κορυφή, έναν από τους πιο ταλαντούχους και σταθερούς σε απόδοση ηθοποιούς της γενιάς του, τον Mark Ruffalo, σε φόρμα Rolling Stone, τσιγαρλίκι, παπάντζα, αλλά και τρομερό σκάουτ των εχόντων το x-factor και εκείνη που καταφέρνει να γράψει όσο καμία άλλη στο εκράν, την Keira Knightley, αδύνατη, κάζουαλ κι αέρινη, να αποδίδει μια παραπάνω ικανότητα με την φωνούλα της, πέρα από εκείνη την υποκριτική. Προσεγμένη και η περιφέρεια, παρότι οι χαρακτήρες της δεν είναι εξίσου μελετημένοι, εκεί που συναντάμε τον εξαιρετικό στο Into The Woods, James Corden, την indie αυτοκράτειρα Catherine Keener και την - δεν αντιλήφθηκα τον ρόλο της - Hailee Steinfeld. Κάπου πήρε το μάτι μου και τον Mos Def, αλλά και έναν που έφερνε στον Maroon 5 με μουστάκι, που εντέλει ήταν ο Maroon 5 με μουστάκι...

Για πες: Απιθανότητα το σενάριο, αλλά από κάτι τέτοιες γλυκιές ονειρικές στιγμές το σινεμά καταφέρνει να μας ταξιδέψει στην άλλη όψη της μουντής, στείρας, βαριεστημένης και θλιβερής πραγματικότητας. Από την οποία μπορεί κανείς να δραπετεύσει, αν επιχειρήσει να εξασκήσει το ταλέντο του. Το έχει? Ας το πιστέψει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Ιανουαρίου 2015 από την Odeon

Οι άντρες (;) δεν υπάρχουν πια

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Αποδομώντας στερεότυπα και επανεγγράφοντας δεδομένα

Ο τίτλος της ταινίας αποτελεί νομικό όρο. Και μιας που δεν είμαστε νομικοί, ψάξαμε στο ίντερνετ (do'h) για να βρούμε τι ακριβώς σημαίνει. Η νομική έννοια, λοιπόν, της ανωτέρας βίας, προέρχεται βασικά από το αστικό δίκαιο και αποτελεί έκφραση της γενικής αρχής ότι «κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί στα αδύνατα», να κάνει κάτι δηλαδή, που είναι αντικειμενικά ή και... υποκειμενικά αδύνατο, ωστόσο έχει «διαποτίσει» κάθε κλάδο του Δικαίου. Ανωτέρα βία, λοιπόν, συνιστά κάθε γεγονός εξαιρετικό και απρόβλεπτο, το οποίο είναι είτε αντικειμενικό (π.χ σεισμός, πλημμύρα, χιονοστιβάδα) είτε υποκειμενικό (π.χ ασθένεια) και το οποίο δεν θα μπορούσε να προληφθεί, όχι μόνον από το μέσο άνθρωπο, αλλά ακόμα και από τον ακραία επιμελή και συνετό. Πάνω σ' αυτήν την έννοια στηρίζεται όλος ο προβληματισμός της ταινίας.

Ε, λοιπόν, με βάση τα παραπάνω, ο Ruben Östlund σκηνοθετεί μια ταινία – δυναμίτη. Μια ταινία – γροθιά στο στομάχι. Μια ταινία που θα κάνει πολλούς άντρες να αναλογιστούν για τη θέση τους (μας) στο σύγχρονο κόσμο. Εκπληκτική ταινία σας λέω – και πιστέψτε με. Τέτοια αποδόμηση του ρόλου του αρσενικού δεν έχουμε ματαδεί – θα την παρακολουθείτε και δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας. Και ναι, έχει τη μορφή πικρής, κατάμαυρης, αποστασιοποιημένης κωμωδίας, κάτι που την κάνει να πονάει ακόμα περισσότερο. Το αν θα μπει και στην πεντάδα του ξενόγλωσσου Όσκαρ θα το μάθουμε σήμερα, Πέμπτη 15 Ιανουαρίου...

Η υπόθεση: Μια τετραμελής οικογένεια από τη Σουηδία ταξιδεύει στις Γαλλικές Άλπεις για να απολαύσει μερικές μέρες διακοπών κάνοντας σκι και περνώντας πολύτιμο χρόνο όλοι μαζί. Ο ήλιος λάμπει και οι πίστες είναι συναρπαστικές, αλλά κατά τη διάρκεια ενός γεύματος στο εστιατόριο στην πλαγιά του βουνού, μια χιονοστιβάδα φέρνει τα πάνω-κάτω. Κι ενώ οι πελάτες τρέχουν να κρυφτούν, η Έμπα, η μητέρα, ψάχνει τον Τόμας, τον σύζυγό της, προσπαθώντας ταυτόχρονα να προστατεύσει τα παιδιά τους. Εντωμεταξύ, όμως, ο Τόμας το ’χει βάλει στα πόδια. Η πραγματικότητα ξαναβρίσκει τους ρυθμούς της με αμήχανα γέλια, μιας που η επικείμενη τραγωδία αποτράπηκε, αλλά η βάση της οικογένειας έχει κλονιστεί ανεπανόρθωτα. H απροσδόκητη αντίδραση του Τόμας θα κάνει τα μέλη της οικογένειας να επανεξετάσουν τους ρόλους τους και όσα παίρνουν ως δεδομένα, μ' ένα ερωτηματικό να ίπταται πάνω από τον πατέρα ειδικά. Το τέλος των διακοπών πλησιάζει και ο γάμος του Τόμας και της Έμπα κρέμεται από μια κλωστή, καθώς ο Τόμας προσπαθεί απεγνωσμένα να ανακτήσει το ρόλο του ως πατριάρχη της οικογένειας.

Η άποψή μας: Η «ελεγχόμενη» χιονοστιβάδα που βλέπουμε στο πρώτο μέρος της ταινίας (μια από τις πιο συναρπαστικές σκηνές που έχουν γυριστεί ποτέ στην παγκόσμια ιστορία του σινεμά τολμώ να πω!) συνιστά ανωτέρα βία. Είτε ως ένστικτο, όμως είτε ως κάτι που έχουμε διδαχθεί, που έχει εγγραφεί στην κυτταρική μας μνήμη, θεωρούμε ότι η πρώτη κίνηση είναι σε τέτοιες περιπτώσεις να προστατέψουμε τα παιδιά μας κι όχι να σώσουμε τους εαυτούς μας. Η Έμπα αυτό κάνει: προσπαθεί να προστατέψει τα ανήλικα παιδιά της, τον γιο της και την κόρη της. Ο Τόμας όμως το βάζει στα πόδια! Και το μόνο που ασυναίσθητα προσπαθεί να σώσει είναι το... κινητό του! Καθόλου ηρωικό, καθόλου «ηθικό», καθόλου «ανδρικό». Στην αρχή προσπαθεί να αρνηθεί ότι το έσκασε: είναι θέμα οπτικής γωνίας και αντίληψης των πραγμάτων, υποστηρίζει. Όταν αποδεικνύεται ότι το έσκασε, λυγίζει. Σπάζει. Κομματιάζεται.

Όλα αυτά, όμως, ο σκηνοθέτης τα δίνει με χιούμορ στο όριο ανάμεσα στην ειρωνεία και τον κυνισμό. Ο κοκκινοτρίχης χίπστερ φίλος προσπαθεί να τον βοηθήσει, να τον υπερασπιστεί, η... λογική του όμως κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Η οικογένεια έχει κλονιστεί (ναι, από ένα τέτοιο γεγονός – υπάρχει άλλο καλύτερο που να δείχνει στο σύντροφό σου αν μπορεί να βασιστεί επάνω σου;). Τα παιδιά κρατάνε μούτρα αρχικά και μετά φοβούνται πως οι γονείς τους θα χωρίσουν. Ο σκηνοθέτης βάζει ακόμα ένα στοιχείο. Τη Σουηδή «ελευθερίων ηθών» που συναντά η οικογένεια στο σαλέ. Βρίσκεται εκεί μόνη της και βρίσκει γκόμενο, εν γνώσει του συζύγου της. Η σχέση τους είναι ελεύθερη και έχουν και παιδιά. Η μεγαλωμένη με ηθικούς φραγμούς Έμπα δεν μπορεί να την καταλάβει, δεν μπορεί να την αποδεχτεί. Έχει τις δικές της απόψεις περί ηθικής, έρωτα, γάμου, ανατροφής των παιδιών κι έρχεται αυτή η γυναίκα – μετά τη χιονοστιβάδα – να της γκρεμίσει την εικόνα που είχε στο μυαλό της.

Σπουδαία ταινία, απίστευτα σαρκαστική για την ανθρώπινη βλακεία, για το αρσενικό που φθίνει, για το αναδιατυπωμένο αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Ταινία η οποία πέρα όλων των άλλων βγάζει και πολύ γέλιο. Οι σκηνές δε τόσο της χιονοστιβάδας (επανερχόμαστε σε αυτήν) όσο και του λεωφορείου στο φινάλε, πραγματικά σε κάνουν να χεστείς πάνω σου. Μάλιστα, η σκηνή του λεωφορείου, δεν ξέρω γιατί, αλλά με παρέπεμψε σε ανάλογη σκηνή από την έξοχη γαλλική τηλεοπτική σειρά «Les revenants». Όπως και να 'χει, η αποκαλυπτική τελευταία σκηνή δείχνει πως μόνο η γυναίκα «ελευθερίων ηθών» δεν φοβάται, μιας που είναι κατασταλαγμένη και χρησιμοποιεί το ρημάδι το μυαλό της κι όχι τα συναισθήματα, τις προκαταλήψεις και τις ορμόνες της. Το ξαναλέμε: μια ταινία – εμπειρία, μια από τις καλύτερες ταινίες που θα δείτε μέσα στο 2015!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Ιανουαρίου 2015 από την Feelgood

του Olivier Megaton. Με τους Liam Neeson, Forest Whitaker, Famke Janssen, Maggie Grace, Dougray Scott, Sam Spruell, Leland Orser

The Fugitiv3

του zerVo (@moviesltd)

Και να που με το τρίτο, ισοδύναμα εκρηκτικό με τα προηγούμενα, επεισόδιο, πέφτει η αυλαία μιας από τις πλέον δημοφιλείς κινηματογραφικές σειρές της μετά-μιλένιουμ εποχής, να προβλέψω με μια λιγοστού ρίσκο μαντεψιά μου, με την ίδια, αν όχι με μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στα γκισέ. Κονκλούζιον συνολικό, από το πέρασμα του Taken Series από τις μεγάλες μας οθόνες, διπλό. Από την μια η αναγνώριση του συναισθήματος ανάγκης από πλευράς του κοινού, για την εξεύρεση καινούργιων action heroes, που θα συνεχίσουν στην παλιομοδίτικη μοναχική φόρμα το κυνήγι των απανταχού κακών μαφιόζων και από την άλλη η απόδοση σταρικής δικαιοσύνης, στο πρόσωπο ενός εκ των πιο αδικημένων, μέχρι πρότινος, πρωταγωνιστών, που κατόπιν Αρπαγής, η καριέρα του εκτοξεύτηκε σε ύψη που ούτε ο ίδιος θα φανταζόταν.

Με την θυγατέρα του να έχει φτάσει πλέον σε ηλικία της παντρειάς, κάτι που αναμένεται να συμβεί σύντομα καθώς εκείνη προγραμματίζει από στιγμή σε στιγμή να του ανακοινώσει πως περιμένει παιδί, ο δυναμικός βετεράνος μυστικός πράκτορας Μπράιαν Μιλλς, οραματίζεται την ολοκλήρωση της ευτυχίας του, στην στιγμή που η πρώην σύζυγός του (και μητέρα της Κιμ) θα εγκαταλείψει τον ζάπλουτο συμβίο της και θα πέσει ξανά στην αγκαλιά του. Όνειρο που δεν μέλλει να ολοκληρωθεί ποτέ, όμως, καθώς εκείνος φτάνοντας στο ραντεβού τους στο σπίτι του, θα αντικρίσει εμβρόντητος το άψυχο κορμί της στο δωμάτιο του.

Δίχως μάλιστα να διαθέτει μισό δευτερόλεπτο για να την θρηνήσει, αφού οι αστυνομικές αρχές άμεσα θα τον θεωρήσουν ως τον υπ αριθμόν ένα ύποπτο για την δολοφονία της. Έμπειρος στο να διαφεύγει από τέτοιου είδους παγίδες, ο μεθοδικός κατάσκοπος θα ξεγλιστρήσει από τα νύχια των διωκτών του και θα στήσει πλάνο αναζήτησης του πραγματικού φονιά. Έχοντας συνάμα σαν πρώτη του προτεραιότητα, την προστασία της κόρης του, η ζωή της οποίας επίσης διατρέχει κίνδυνο.

Στο πρώτο τεύχος ήταν το βλαστάρι του που έπεσε θύμα απαγωγής από Παριζιάνικο κύκλωμα σωματεμπορίας, στο δεύτερο είχε να τα βάλει με τους διψασμένους για εκδίκηση συγγενείς των θυμάτων του, που αρπάξαν την καλή του στην Βασιλεύουσα παίρνοντας - αρχικά - την ρεβάνς. Το τελευταίο μέρος όμως του τρίπτυχου που ξεπετάχτηκε από την έμπνευση του κατέχοντα το γενικό πρόσταγμα Luc Besson, ουσιαστικά διαφεύγει ολοσχερώς του τίτλου, αφού δεν υφίσταται απαχθείς, δεν κρατείται κανείς όμηρος και ο lone wolf δεν έχει σαν στόχο του την απελευθέρωση μηδενός στελέχους της φαμίλιας του.

Στην πραγματικότητα, μια εικοσαριά χρόνια μετά από την σπουδαία αναβίωση του τηλεοπτικού Φυγά, ο ευφυής και αεικίνητος Μιλλς, ντύνεται το κοστούμι του Δόκτορα Ρίτσαρντ Κιμπλ και κόντρα στις αντιξοότητες όπως τις ορίζει ο τωρινός και πιο hi-tech "ντετέκτιβ Τζεράρντ" (με την μορφή του Οσκαρικά βραβευμένου Forest Whitaker) ρίχνεται στο κυνήγι των δολοφόνων, τόσο για να αναπαυθεί η μνήμη της αγαπημένης του, όσο και για να ξεκαθαρίσει το όνομα του από την κατηγορία που τον βαρύνει. Ακόμη κι αν το φιλμ του Φραντσέζου Olivier Megaton δεν αγγίζει καν τα λέβελ της ορίτζιναλ δημιουργίας του Andrew Davis, εντούτοις το γεμάτο δίωρο διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που θα χορτάσουν την ματιά του φαν της περιπέτειας: Κυνηγητά, σασπένς, χιλιάδες κάλυκες στον αέρα, αλλά και τρεις, τέσσερις περιπτώσεις που ο ήρωας του σώζεται - ελέω εξυπνάδας - από του Χάρου τα δόντια, σε σεκάνς που θυμίζουν έντονα εκείνες τις προιστορικές ασπρόμαυρες συνέχειες του Ζορρό, που πάντα στο φινάλε του τσάπτερ θεωρούταν νεκρός και μόνιμα την σκαπούλαρε παντί τρόπω.

Φυσικά δεν υπάρχει ούτε μισό κλισέ που δεν παρελαύνει από το εκράν, φυσικά και εκ προοιμίου γνωρίζουμε ποιος στο φινάλε θα στεφθεί θριαμβευτής, φυσικά και υπάρχουν τρυπάρες στο σενάριο που δεν μπαλώνονται ακόμη κι αν η καλή θέληση κτυπάει κόκκινο. Δεν είναι αυτό όμως το ζήτημα, αφού έτσι κι αλλιώς εκείνος που θα κόψει το μπιλιέτο, γνωρίζει πάρα πολύ καλά τι πρόκειται να παρακολουθήσει κι αν ήταν στο χέρι του, θα πρόσθετε ακόμη καμιά εκατοστή λεπτά πανζουρλισμού στα περίχωρα της Πόλης των Αγγέλων. Αν ήταν στο δικό μου πάντως κάτι να αλλάξω, με τεράστια χαρά θα "σκότωνα" από το πρώτο δευτερόλεπτο αυτόν τον ατάλαντο τσαρλατάνο τον Dougray Scott, που αφού κατέστρεψε από τον καιρό του Mission Impossible 2 όποιο adventure συμμετείχε η μουτσούνα του, παλεύει με νύχια και με δόντια να το κατορθώσει κι εδώ πέρα. Ευτυχώς ο Νόμος του Liam υπερισχύει...

Για πες: Ο Ιρλανδός οφείλει πάρα πολλά στο franchise, που έδωσε στην πορεία του μια απίθανη ώθηση την στιγμή που ξεθύμαινε το γκάζι από τον πρώτο Batman. Ακόμη κι αν ήδη βαδίζει στα 63 του, ο Neeson, έχει αποτυπωθεί στην θωριά του κοινού, ως το ώριμο, έμπειρο, συγκεντρωμένο χέρι της δικαιοσύνης, γι αυτό κι εκείνο απαιτεί την διαρκή επιστροφή του στην μανιέρα, χατήρι που για καιρό ακόμη, δεν πρόκειται να του το χαλάσει. Εξαργυρώνοντας έτσι με ακόμη πιότερη φήμη και δόξα - από λεφτά φαντάζομαι έχει μαζέψει μπόλικα ο Βρετανός - εκείνο το Όσκαρ που ένας Θεός ξέρει πως του στερήθηκε, ως πρωταγωνιστή της κορυφαίας κινηματογραφικής στιγμής των τελευταίων τριάντα χρόνων.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Ιανουαρίου 2015 από την Odeon

του Στράτου Μαρκίδη. Με τους Χρύσα Ρώπα, Κώστα Αποστολάκη, Κώστα Ευρυπιώτη, Μπέσυ Μάλφα, Γιάννη Τσιμιτσέλη, Κατερίνα Γερονικολού, Τάσο Παλατζίδη, Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Ορφέα Παπαδόπουλο

Θες μια βυσσινάδα, με παγάκια..?

του zerVo (@moviesltd)

Για να πω την αλήθεια, αυτή ήταν εκ πρώτης τρειλερικής όψης η απάντηση που περίμενα πως θα έδινα, σε όποιον με ρωτούσε, αν το ριμέικ των θρυλικών "Γαμπρών της Ευτυχίας" άξιζε τον κόπο: "Θες μια βυσσινάδα, με παγάκια..?" Ευτυχώς για όλους μας εξεπλάγην ευχάριστα, αν και η εμπειρία θα έπρεπε να με είχε διδάξει, να κρατώ τουλάχιστον ένα καλαθάκι κι όχι να το απαξιώσω εκ προοιμίου το κωμωδιάκι, μιας και η δυναμική του σεναρίου των μύθων Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη, που έχει γράψει σελίδες δόξας τόσο στο σανίδι, όσο και στην πρώτη του κινηματογραφική πορεία πριν μισό αιώνα, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για να μην είναι το αποτέλεσμα της διασκευής του, τουλάχιστον αξιοπρεπές.

Μαράζι το έχει ο Βαγγέλης, παραδοσιακός Κρητίκαρος μεγαλέμπορος κρεάτων εκ Ρεθύμνης, κάποια στιγμή να στεφανώσει την σπουδαγμένη, αριστοκρατική, ευφραδή, πλην όχι ιδιαίτερα όμορφη, και ιδιότροπη μεγαλοκοπέλα αδελφή του Ευτυχία. Όσες προσπάθειες κι αν επιχείρησε στο παρελθόν ο φουκαράς έπεσαν στο κενό, είτε γιατί οι υποψήφιοι μνηστήρες έστριβαν δια του αρραβώνος στην κακομούτσουνη θωριά της, είτε διότι εκείνη ήταν τόσο εκλεκτική που τους απέρριπτε μονομιάς, στην θύμηση της παλιάς μεγάλης της αγάπης, του φαρμακοποιού που μια φορά κι έναν καιρό έκλεψε την καρδιά της στον Πόρο.

Τώρα είναι όμως η μεγάλη ευκαιρία για τον προβληματισμένο οικογενειάρχη, καθώς ο καλός του φίλος Μένης, που αντιμετωπίζει οικονομικά ζόρια, φαντάζει, έναντι πολλών ανταλλαγμάτων, ως ο ιδανικός γαμπρός για την αδελφούλα του, προκειμένου να την αποκαταστήσει και να ζήσει κι εκείνος επιτέλους την ευτυχία του στο πλευρό της καλής του Λίνας. Κι αν τα Γαλλικά και το πιάνο δεν μοιάζουν ιδιαίτερα θελκτικοί παράγοντες για να ζητήσει κανείς την χείρα της Ευτυχίτσας, δεν συμβαίνει το ίδιο και με το ποσόν των δύο εκατομμυρίων ευρώ, που εκείνη εν αγνοία όλων έχει κερδίσει, σε (θα μπορούσαν να βρουν και πιο ρεαλιστικό εύρημα οι σκρίπτερς) κλήρωση της τραπέζης...

Αγαπημένη - τι αγαπημένη, λατρεμένη - η ιστορία που πάνω της κτίζεται και η μοντέρνα βερσιόν του Μαρκίδη, στην πιο αξιόλογη στιγμή της νεότερης δημιουργικής του καριέρας. Ελάχιστοι πρέπει να είναι εκείνοι που δεν εκστομίζουν τις ατάκες του απίθανου τριγώνου Αυλωνίτης - Βασιλειάδου - Ρίζος στις πολλοστές επαναλήψεις του ορίτζιναλ στην μικρή οθόνη, πριν καν εκείνοι ανοίξουν το στόμα τους. Ε, ο Μίστερ Στράτος δεν είναι και αφελής να πετάξει τέτοιο θησαυρό κεφιού και πηγαίου χιούμορ, αντικαθιστώντας τον με αμφιβόλου ποιότητας αστεία, συνεπώς όλες εκείνες οι φοβερές εκφράσεις με το Νεραντζάκι, την Πελοπόννησο και τον Λούτσο που έφαγε τον Ιωνά, παρελαύνουν μία προς μία, προς τέρψην του κοινού που πολύ θα ήθελε να τις αντικρίσει σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή.

Και μάλιστα το δίδυμο των σεναριογράφων, υπαίτιο για τις επιτυχίες της Μουρμούρας και της Νήσου, δεν χάνει την ευκαιρία να διανθίσει τους διαλόγους, με κάποιες πιο φρέσκες, τωρινές ιδέες, που στα περισσότερα σημεία τους δεν μοιάζουν άκαιρες, ούτε σπάνε τον γνώριμο σε άπαντες (φαντάζομαι) ρυθμό. Όπως συμβαίνει και στην παλαιότερη ταινία του Καψάσκη, το φιλμ χωρίζεται σε δύο πράξεις, με την πρώτη, την θεατρική, να λαμβάνει χώρα εντός της άνετης έπαυλης του κρεατέμπορου και την δεύτερη δίπλα στο κύμα, του πραγματικά όμορφου ως φυσικό φόντο Σαρωνικού νήσου. Και όπως συμβαίνει κι εκεί, έτσι κι εδώ το πρώτο μέρος είναι εκείνο με την περισσότερο βαρύτητα σε ανέκδοτα, εκφράσεις, μουτσούνες και εντέλει γέλιο, που είναι και το τελικό ζητούμενο από την πλατεία. Όσα συμβαίνουν μετά το διάλειμμα είναι σαφώς πιο δροσερά, πιο ηλιόλουστα, πιο κλαμπάτα και πιπεράτα, μα είναι πασιφανές πως τα καλά πέρασαν σε εκείνο το απίθανο τετ α τετ αναμονής στο σαλονάκι της Ευτυχίας...

Εκεί που (απρόσμενα) οι Αποστολάκης και Ευρυπιώτης, με απόλυτο σέβας στα ερμηνευτικά είδωλα που φαντάζομαι έχουν κορώνη τους, κτίζουν ένα όμορφο ντουέτο, όχι καρικατουρέ ή αντιγραφικό τους, όσο προσμένουν να ανοίξει η πόρτα και να αμοληθεί η Νύφη. Ειδικά ο πρώτος, που όπως ορίζει το σενάριο έχει και τον πιο αβανταδόρικο των ρόλων, αυτή την φορά με Κρητική (στα προηγούμενα ήταν Λαρσινή ή Καρδιτσώτικη) προφορά, στέκεται ικανοποιητικά στο ύψος των περιστάσεων, παίρνοντας έναν ρούμπο για την τόλμη του να παίξει έναν από τους πιο αξιομνημόνευτους χαρακτήρες στην ιστορία του Ελληνικού σινεμά. Από την απέναντι μεριά η Ρώπα, σαφώς υψηλότερης καλλιτεχνικής αξίας ηθοποιός, δεν είναι ακριβώς η γεροντοκόρη της Βασιλειάδου, που δεν την έβλεπε ο ήλιος έξω από το σπίτι, εκ προοιμίου όμως στέκεται σε δεύτερο πλάνο από τον "αδελφό" της, παρότι το δικό της όνομα φιγουράρει στην μαρκίζα. Στα λοιπά, μια από τα ίδια για την Μάλφα, που θα ήθελα να την δω σίγουρα στο πανί σε κάτι πιο σοβαρό από το να παίζει μονότονα την μπουστού γλάστρα, ο Τσιμιτσέλης αν ξεκινούσε από εδώ, δύσκολα θα έκανε καριέρα μεγαλύτερη του...Τσιτσόπουλου, ενώ εκείνο το κορίτσι με τα απίθανα μάτια, η Γερονικολού, για τρίτη φορά δεν με έπεισε στο εκράν, παρότι η θωριά της κυριολεκτικά κόβει ανάσες.

Για πες: Για να φτάνω και στο συμπέρασμα, με την ανανεωτικής χροιάς πλευρά των Γαμπρών της Ευτυχίας, πέρασα ευχάριστα. Όχι αυτό που λέμε το καταδιασκέδασα, αλλά σαφώς περιμένοντας πολύ λιγότερα χάρη στον πρότερο βίο των σαχλαμαρών επιπέδου I Love Karditsa, ούτε έπληξα, ούτε πειράχτηκα, ούτε ένιωσα άβολα στην επανάληψη από τους νεότερους, μνημειωδών στίχων που έχουν πει κάποτε τα ιερά τοτέμ του ασπρόμαυρου εγχώριου κινηματογράφου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Ιανουαρίου 2015 από την Spentzos Film

Αφού κατάφερε να αποσπάσει τόσο το ευρύτατο χειροκρότημα του κοινού, όσο και την καλλιτεχνική αποδοχή από τις απανταχού επιτροπές βραβείων, το τρίγωνο της επιτυχίας David Fincher - Gillian Flynn και Ben Affleck, σηκώνουν πανιά για νέες σπουδαίες κινηματογραφικές στιγμές. Ο σκηνοθέτης, η σεναριογράφος και ο πρωταγωνιστής του Gone Girl, βρίσκονται ήδη σε συζητήσεις προκειμένου να ετοιμάσουν το ριμέικ μιας από τις πιο κλασσικές δημιουργίες του Alfred Hitchcock, του Strangers On A Train, από το 1951, που στην καινούργια του εκδοχή θα τιτλοφορηθεί απλώς Strangers. Το πρωτότυπο φιλμ, ένας επαγγελματίας τενίστας, βαριεστημένος από τον γάμο του σκέφτεται να εγκαταλείψει την σύζυγό του, μέχρι που θα γνωριστεί με έναν εύπορο ψυχοπαθή με τα ίδια συμπτώματα για τον γάμο του, που θα τον πείσει να κάνουν ο ένας στον άλλο, μια φονική χάρη, δολοφονώντας τις συζύγους τους. Στο ριμέικ ο Affleck αναμένεται να υποδυθεί έναν διάσημο σταρ του σινεμά, που στο μέσον της προ-Οσκαρικής περιόδου θα αναγκαστεί να ταξιδέψει επιστρέφοντας στο Λος Άντζελες, με το τζετ ενός μεγιστάνα, εκεί που θα του κάνει την περίφημη πρόταση. Για το ενδιαφέρον αυτό πλάνο, ήδη η Warner Bros είναι η πρώτη που έχει εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον.

Μπορεί στην προηγούμενη του ταινία, το σατιρικό Anchorman 2: The Legend Continues, ο σκηνοθέτης Adam McKay να διέθετε πληθώρα από διάσημα καμέος σαν τον Harrison Ford ή τον Jim Carrey, στην πρώτη του δραματική απόπειρα όμως, το καστ αναμένεται ακόμη πιο λαμπερό. Κι αυτό διότι στο φιλμ The Big Short, που θα αποτελέσει την κινηματογραφική διασκευή του φημισμένου μπεστ σέλλερ, μεταξύ των συμμετεχόντων στην ερμηνευτική ομάδα θα βρεθούν οι Christian Bale, Brad Pitt και Ryan Gosling! Αν μη τι άλλο τρία από τα πιο καυτά αντρικά ονόματα αυτή την στιγμή στο Χόλιγουντ. Το έργο του Michael Lewis (συγγραφέα και του Moneyball) περιστρέφεται θεματικά γύρω από τον διεφθαρμένο κόσμο της Ουόλ Στριτ, εκεί που βασιλεύει το "ο θάνατος σου η ζωή μου" προκειμένου οι μπρόκερς να πετύχουν το καλύτερο δυνατό σκορ στις επενδύσεις τους και να ξεφύγουν ολοκληρωτικά από την μίζερη και φτωχική μεσοαστική ζωή. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, το πρότζεκτ που θα επιμεληθεί ο πάντοτε έχοντας πολιτικό λόγο McKay, αναμένεται να μοιάζει στην δομή του όπως το πρωτοπόρο Traffic, εξού και οι σταρικές επιλογές από το πάνω ράφι. Ο Pitt δε είναι και συμπαραγωγός του φιλμ, μέσω της εταιρίας του Plan B.

by Takis Garis (@takisgaris)

Boyhood & Birman play the Imitation Game in Selma’s Grand Budapest Hotel

To προτάσσω για να μην το αφήσω μετέωρο: Δεν έχω ξεχάσει τη λίστα μου με τα καλύτερα (και τις απογοητευσάρες) του είκοσι δεκατέσσερα. Έχω αφήσει τα A Most Violent Year (κυρίως) και Cake (Aniston) για μια τελική θέαση ώστε να καλυφθώ πλήρως. Μια και δύο μερικές φορές δε φτάνουν-σκέψου τσι 6 χιλιάδας Ακαδημαϊκοί τώρα που ζήτημα νάχουν δει το εν τέταρτο από τα screeners (ναι, αυτά που τάχει κατεβάσει ούλο το ιντερνέτ). Μετριότατη χρονιά, χωρίς αριστούργημα, παρά μοναχά δυο-τρεις ταινίες να ταράζουν τα νερά. Ξεκινώ ακαριαία, χωρίς ούτε μια εναλλακτική πρόβλεψη στις πεντάδες μου, απλά διότι μετά από επίσημα 15 έτη στο παλκοσένικο το να βγω να τα ονοματίσω άπαντα είναι λίγο ψευτιά. Εννοείται πως έχει προηγηθεί ανάλυση εντατική ιδιαίτερα μετά το TIFF που είθισται η οσκαρίλας να διαχέεται στην κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Οι Γκλόμπες φυσικά και μετράνε ως παράγων δημιουργίας κλίματος, όχι τόσο ως προς τις υποψηφιότητες αλλά για τους τελικούς νικητές των ορισμένων βασικών κατηγοριών. Με έναν κόκκο αλάτι λοιπόν αλλά προσέχουμε. Ξεχύνομαι ακάθεκτος (και με αξιολογική σειρά για να δεις ποιοι νικάνε και ποιοι κινδυνεύουν να μείνουν απόξω) και σε ξαναβλέπω στη σούμα:

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Imitation Game	Spentzos	1	45	37.695	37.695
2	Hobbit: The Battle Of Five Armies	Village Films	4	61	14.473	407.437
3	Into The Woods	Feelgood Ent.	2	45	12.905	62.559
4	Unbroken	UIP	2	57	12.845	53.357
5	Tinkerbell And The Neverbeast	Feelgood Ent.	2	80	12.151	52.725
6	Απόψε Τρώμε στης Ιοκάστης	Odeon	2	56	9.722	51.538
7	A Walk Among The Tombstones	Odeon	3	26	8.214	67.675
8	Asterix The land Of Gods	Village Films	3	59	7.015	82.732
9	Περιπέτεια Στο Αιγαίο	Audiovisual	1	23	6.592	6.592
10	Mr Turner	Odeon	1	8	6.121	6.121

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Μια νύχτα για να ζήσεις, για να πεθάνεις, για να ξεφύγεις! Βασισμένο πάνω στην γνώριμη, δημοφιλέστατη και απολύτως επιτυχημένη συνταγή των Taken είναι η περίπτωση του Run All Night, του περιπετειώδους θρίλερ που υπογράφει ο Φραντσέζος Jaume Collet Serra με την αξιόλογη προϋπηρεσία στο είδος. Πρόκειται για την υπόθεση του φημισμένου βετεράνου επαγγελματία δολοφόνου Τζίμυ Κόνλον, που βρίσκεται μπροστά σε ένα θανάσιμο δίλημμα, να προστατέψει από τις σφαίρες των επίδοξων εκτελεστών του, τον μονάκριβο γιο του που έχει μπλέξει σε παρτίδες με τον υπόκοσμο ή να ακολουθήσει την εντολή του παλιού καλού του φίλου και πρώην αφεντικού του, στο να εξοντώσει τον υπ αριθμόν ένα ανεπιθύμητο του, που τυγχάνει να είναι ο ίδιος του ο γιος. Φυσικά από τον δημιουργό του Unknown και του Non-Stop, που βασίζεται σε σενάριο του Brad Ingelsby (Out Of The Furnace) δεν περιμένουμε κάτι λιγότερο από μια καταιγιστική σε τέμπο action movie, όπως άλλωστε υπόσχεται και το καλά σχεδιασμένο προωθητικό τρέιλερ, πως θα συμβεί στις 17 Απριλίου 2015 σε διανομή της Warner Bros.

Βεβαίως ούτε το Taken, ούτε οι δύο προαναφερόμενες περιπέτειες αναφέρθηκαν τυχαία, μιας και ο πρωταγωνιστής του φιλμ δεν είναι άλλος από τον σούπερ Liam Neeson, που είδε την καριέρα του να εκτοξεύεται χάρη στο τρίπτυχο franchise. Μαζί με τον Ιρλανδό που εδω υποδύεται τον φημισμένο Νεκροθάφτη, στα καρέ του Run All Night συμμετέχουν ακόμη, ο εξίσου έμπειρος Ed Harris, ο νεαρός Joel Kinnaman ως γιος του, αλλά και οι Nick Nolte και Vincent D'Onofrio.

Στις δικές μας αίθουσες? Σίγουρα μέσα στο 2015!

Φωνές, ακούω φωνές! Μια από τις καλύτερες στιγμές του περσινού φεστιβάλ Sundance Υπήρξε η περίπτωση του The Voices, ενός ιδιόμορφου κι εκκεντρικού φιλμ, που συνδυάζει ισόποσα την ανατρεπτική κομεντί με το σπλάττερ. Σκηνοθέτης του έργου η αναγνωρισμένη διεθνώς Ιρανή Marjan Satrapi του Persepolis, που πάνω σε σενάριο του Michael Perry (Paranormal Activity 2) παρουσιάζει την ιστορία ενός τυπικού, καθημερινού τυπάκου, του Τζέρι Χίκφανγκ, που σταδιακά πέφτει όμως στα δίχτυα της παράνοιας και οδηγείται σε ακρότητες. Αιτία και αφορμή της μετάλλαξης του χαρακτήρα του, οι φωνές που ακούει από κάθε ζωντανό που βρίσκεται στο σπίτι του, γάτα ή σκύλο, που του δίνουν εντολές τις οποίες καλείται άμεσα να εκτελέσει, δίχως όμως να καταλαβαίνει πως σταδιακά εξελίσσεται σε μανιώδη φονιά, σε σίριαλ κίλερ. Το τρέιλερ του ομολογουμένως παράξενου αυτού "διασκεδαστικού θρίλερ" φέρνει αρκετά στο νου εκείνες τις παιδικές ταινίες Cats And Dogs, καθώς τα ομιλούντα ζώα ξενίζουν αρκετά με την παρουσία τους και διαλαλεί την κυκλοφορία του στις αίθουσες σε περιορισμένο κύκλωμα και σε VOD, στις 6 Φεβρουαρίου.

Δεν τον λες και τον πιο ξεχωριστό ρόλο της καριέρας του Ryan Reynolds, που το παλεύει να ξεπεράσει εκείνη την φιγούρα του ζεν πρεμιέ. Εδώ υποδυόμενος τον μανιακό δολοφόνο, στο πλάι του έχει τις δύο κούκλες Gemma Arterton και Anna Kendrick, αλλά και την πολύ πιο έμπειρη τους Jacki Weaver στον ρόλο της ψυχιάτρου που τον κουράρει.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανόν μέσα στο 2015!

Δεν μπορώ να γυρίσω πίσω, δεν μπορώ να γυρίσω πίσω! Βασισμένο στα αληθινά περιστατικά που προκάλεσαν σκάνδαλο στην Βικτοριανή Αγγλία είναι το ρομαντικό δράμα εποχής Effie Gray, που σκηνοθετεί ο Richard Laxton (Burton & Taylor) πάνω σε σενάριο της πολυτάλαντης Emma Thompson (Sense And Sensibility, Nanny McPhee). Πρόκειται για την πραγματική ιστορία της Ευφημίας (Έφι) Γκρέι που στα 19 της μόλις χρόνια παντρεύτηκε τον φημισμένο ιστορικό και κριτικό τέχνης Τζον Ράσκιν, από τις πρώτες κιόλας στιγμές αυτής της κοινής τους συμβίωσης, αντιλήφθηκε πως έκανε μια λανθασμένη επιλογή. Γεγονός που είχε σαν συνέπεια σύντομα να πέσει, διψασμένη για αγάπη και έρωτα, στην αγκαλιά του γνωστού ζωγράφου Τζον Έβερετ Μίλλες. Το πρώτο τρέιλερ του φιλμ, που μόλις κυκλοφόρησε, κινείται ουσιαστικά στα γνώριμα μονοπάτια μιας άρτιας εγγλέζικης καλλιτεχνικής παραγωγής, που φέρει την σφραγίδα της πάντοτε σοβαρής Sovereign και της Adopt Films, κάτι που αναμένεται να θαυμάσουμε και στις αίθουσες, κατόπιν της 3ης Απριλίου όταν και θα κάνει την επίσημη παρουσία του στους κινηματογράφους.

Τον απαιτητικό πρωταγωνιστικό ρόλο της προβληματισμένης νεαρής κυρίας Γκρέι, κρατά η Dakota Fanning, που στο παρελθόν έχει δείξει πως διαθέτει την ικανότητα να φέρει εις πέρας με επιτυχία τετοιες δύσκολες αποστολές, έχοντας στο πλευρό της μια πλειάδα σπουδαίων ηθοποιών, όπως οι Greg Wise, Tom Sturridge, Emma Thompson, David Suchet, Robbie Coltrane, Claudia Cardinale και Julie Walters.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανόν μέσα στο 2015!

του Mike Leigh. Με τους Timothy Spall, Dorothy Atkinson, Marion Bailey, Paul Jesson, Lesley Manville, Martin Savage

The Fighting Temeraire

του zerVo (@moviesltd)

Ακόμη και για τους Βρετανούς, με την τόσο πλούσια σε ιδεολογίες γραμματεία, η μορφή του Τζόζεφ Μέιλορντ Ουίλιαμ Τέρνερ, μοιάζει σαν κάτι πολύ περισσότερο από ενός κορυφαίου εικαστικού, μα ισοδυναμεί με εκείνη ενός πραγματικά σπουδαίου και γεμάτου ιδέες φιλόσοφου, που δεν τις κατέγραψε με την πένα στο λευκό φόντο, αλλά με το πινέλο του. Ιδέες που για την παράδοση της Αλβιόνας, μοιάζουν όχι απλώς διαχρονικές, μα φαντάζουν ακόμη και στις ημέρες μας, δυο αιώνες κατόπιν της εποχής του Mr Turner τόσο φρέσκες και ανανεωτικές, ώστε να χρησιμοποιούνται ως τωρινές κι ας ζωγραφίστηκαν από εκείνον κάπου στα 1800. Μια αναφορά στο πρόσωπο του σε μια από τις καλύτερες σεκάνς του υπερμοντέρνου και ποιοτικότερου όλων τελευταίου James Bond, πείθει και τον πιο αδαή για του λόγου το αληθές. Ο πιο φημισμένος των πρακτόρων, ζορίζεται για το αν ακόμη τα κότσια του κρατούν ή πρέπει να συνταξιοδοτηθεί, συμβολικά, μπροστά στον πιο ονομαστό πίνακα του Τέρνερ. The Fighting Temeraire...

Αναγνωρισμένος από σύσσωμη την καλλιτεχνική κοινωνία του Λονδίνου των αρχών του 19ου αιώνα, ο ρομαντικός ζωγράφος Τέρνερ, με έφεση στην απεικόνιση τοπίων και έμφαση στην φυσική ομορφιά, έχει προτιμήσει τον βίο του εργένη, μένοντας στο πλάι του ηλικιωμένου πατέρα του, που περήφανος για τα επιτεύγματα του γιου του, έχει αναλάβει το δύσκολο κομμάτι των πωλήσεων τους. Αντιλαμβανόμενος πως ο κόσμος γύρω του αλλάζει και εξελίσσεται τεχνολογικά, ο Κύριος Τέρνερ, θα επιμείνει πιστός στην αναπαραγωγή πάνω στον καμβά των συναισθημάτων που του προκαλούν τα συνήθως στενόχωρα και δυσάρεστα περιστατικά που λαμβάνουν χώρα γύρω του, καταπιέζοντας συνάμα τα ερωτικά πάθη του, είτε για την επί χρόνια οικονόμο του σπιτιού του, είτε για την σπιτονοικοκυρά του δωματίου που επισκέπτεται αραιά και που στην επαρχία.

Επιλεγμένες στιγμές από τρεις περίπου δεκαετίες ζωής του καλλιτέχνη, ορίζουν το βιογραφικό αυτό σημείωμα που υπογράφει ένας εκ των πλέον ονομαστών σκηνοθετών του μεγάλου νησιού, ο βετεράνος και πολυβραβευμένος Mike Leigh. Άριστος γνώστης στο α στήνει πλάνα εποχής, ο Βρετανός εδώ ουσιαστικά παίζει μέσα στο δικό του γήπεδο, προτείνοντας ένα μακράς διάρκειας (δυόμισι ωρών) φιλμ, που δεδομένα δεν ταιριάζει στα γούστα του ευρύτερου κοινού. Με βασικό συστατικό του έργου του, το αργό τέμπο, την αποφυγή των εύκολων συγκινησιακών φορτίσεων, μα και μια ολοκληρωμένη συζυγία σκηνογραφίας / ενδυματολογίας, ο Leigh δεν επιχειρεί να αγιοποιήσει ως είθισται στα biopics την μορφή του ήρωα του, το αντίθετο ίσως, μάλλον προς την αποστροφή οδηγεί την ματιά η εισαγωγική φιγούρα του κοντόχοντρου εμφανισιακά και αγροίκου στην συμπεριφορά, μα τόσο ευαίσθητου ψυχικά άντρα.

Ακόμη κι αν στην καλλιτεχνική του διεύθυνση το φιλμ αγγίζει το άριστα, το μεγάλο βραβείο του εξέχοντος συστατικού του έργου, μονομιάς κατευθύνεται στην αγκαλιά του Tim Spall, ενός από τους πλέον αναγνωρισμένους και ικανούς ρολίστες που έχει αναδείξει την τελευταία τριακονταετία η εγγλέζικη κινηματογραφία. Στην πολλοστή συνεργασία του με τον Mike Leigh, ο σπουδαίος ηθοποιός, έχοντας δώσει διαπιστευτήρια τόσο ως υποστηρικτικό καστ σε Sheltering Sky, Secrets And Lies, Vanilla Sky, Harry Potter, The Damned United, αλλά και σε πρώτο πλάνο στο αδικημένο The Last Hangman, γίνεται ένα με την περσόνα που καλείται να υποδυθεί, σε μεγάλο μάλιστα ηλικιακό εύρος. Κατευθυνόμενα νωθρός σε εκφράσεις, ώστε να κρύψει τα αληθινά feelings που κρύβονται μέσα του, με μια μόνιμη αποκρουστική μουρμούρα να πηγάζει από τα σωθικά του, ο Spall κτίζει μια από τις σπουδαιότερες παρουσίες στην μεγάλη οθόνη για την σεζόν που διανύουμε, γεγονός που δικαιότατα θα του αποδώσει μια από τις πολυπόθητες nods της Αμερικάνικης Ακαδημίας Τεχνών. Μετάλλιο!

Για πες: Μέσα από την διαρκή άνοδο του Κυρίου Τέρνερ στην ιεραρχία των καλλιτεχνικών αξιών της εποχής του, ο Leigh επιχειρεί να προσεγγίσει και να αναδείξει τα κοινωνικά ζητήματα που απασχόλησαν την πατρίδα του την δεδομένη στιγμή, φτώχεια, λοιμοί, δουλεία, πόλεμοι, τονίζοντας τα σε μια παράλληλη σναπσότ με τα δημιουργήματα του μεγάλου ρομαντικού. Η Τέχνη συναντά την Τέχνη και το σοσιολογικό σχόλιο την φιλοσοφία, σε μια ταινία που ζητά την διαρκή προσοχή και υπομονή του θεατή, δίχως ποτέ να σηκώνει εντάσεις, όπως άλλωστε το πράττει κι ένα εικαστικό δημιούργημα, από τον σκεπτικό αναλυτή του, απέναντι.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Ιανουαρίου 2015 από την Odeon