Movies Ltd

Γιατί να μπλέκουμε σε παλιοιστορίες?

του zerVo (@moviesltd)

Για να επιβιώσεις σε αυτόν τον κόσμο τον μουντό, τον σκοτεινό, τον υπόγειο, ένα πράγμα απαιτείται να μην διαθέτεις: Συναίσθημα. Να είσαι σκληρός, κυνικός, άφιλος, να μην νιώθεις τίποτα, το πετσί σου να είναι τόσο σκληρό που ακόμη και την ίδια την σφαίρα να την περνάς για χάδι, να μην σκιάζεσαι τι καπνό φουμάρει ο περίγυρος, παρά μόνον εκείνος που σε καλοπληρώνει, που φυσικά δεν τον κοιτάς στα μάτια, είσαι προσεχτικός μαζί του κι ούτε τον σχολιάζεις πισώπλατα. Κι όταν λάχει, αμά τη εμφανίσει νέου πιο στιβαρού και φιλόδοξου μπος, του ρίχνεις και μια μαύρη πέτρα για αντίο και τραβάς νέους δρόμους, χωρίς να σκιάζεσαι καν πως τον πρόδωσες, αφού το μηδενικό σου μέσα, δεν σου αφήνει περιθώρια για τέτοιου είδους μετανιώματα. Αν αντιθέτως ανήκεις στους άλλους, στους απέναντι, αυτούς που και καρδιά διαθέτουν και φρόνημα φιλίας, στους Αισθηματίες που λένε, μάλλον ο βούρκος δεν σου ταιριάζει, κατά τύχη βρέθηκες σιμά του και πολύ σύντομα το λάθος ψυχής που θα διαπράξεις θα είναι τόσο μοιραίο, που αναπάντεχα θα σε καταπιεί ολάκερο, θα σε πνίξει δίχως καν να το αντιληφθείς.

Πίσω από την κοσμοπολίτικη βιτρίνα της αρχοντικής του έπαυλης, διαπράττει μυστικά τα εγκλήματα του ο γνωστός σε όλα τα παράνομα στέκια Δάσκαλος με την μπον βιβέρ εμφάνιση και συμπεριφορά, ένας στυγνός τοκογλύφος, που δεν διστάζει να βάλει τέλος στην ζωή των φουκαράδων που έχει δανείσει, αν εκείνοι κάνουν το λάθος και δεν πληρώσουν την δόση την στιγμή που αυτός ζητήσει. Πιστά λυκόσκυλα, εκτελεστές των ανίερων προσταγών του, ο λιγομίλητος και εσωστρεφής Ερμής και ο πιο εκδηλωτικός και επιπόλαιος Γιάννης, που ολοκληρώνουν τις αιματηρές δουλειές του αφεντικού τους, με απόλυτο επαγγελματισμό, δίχως να αφήνουν πίσω τους το παραμικρό ίχνος που θα μπορούσε να προδώσει το πραγματικό του ποιόν.

Μέχρις ότου αμφότεροι θα υποπέσουν σε σφάλμα αγάπης, φάουλ ερωτικό. Που για μεν τον έξω καρδιά, συνήθως σε κατάσταση μέθης και πολυλογά Βόρειο, ονομάζεται Μυρτώ και αφορά μια νεαρή πόρνη πολυτελείας, που απλά και μόνο στην σκέψη πως κάθε νύχτα αγκαλιάζει κι άλλον πελάτη τον ισοπεδώνει, για τον δε έτερο ευθυτενή και άνετο χίτμαν, το ολίσθημα θα είναι ακόμη βαρύτερο, καθώς το ερωτικό αντικείμενο του πόθου του, η Αναστασία, είναι η κόρη - μπιμπελό, του Νονού που εδώ και χρόνια αφοσιωμένα υπηρετεί...

Το ακριβότερο δηλαδή κομμάτι της συλλογής του βαρόνου της αρχαιοκαπηλείας, την οποία διατηρεί, όπως εκείνος πιστεύει, σε ένα κλειστό, αποστειρωμένο περιβάλλον,. μακριά από εξωγενείς κινδύνους ως στοργικός μπαμπάς, αδιαφορώντας πλήρως για τις προσωπικές της επιθυμίες και ανάγκες, ούσα πια κοπέλα της παντρειάς. Με φόντο το πιο underground κομμάτι της πρωτεύουσας, εκεί που και στην πραγματικότητα δεν απαιτείται καμία ιδιαίτερη φαντασία για να καταλάβει κανείς τα υποκοσμικά παιχνίδια που λαμβάνουν χώρα, εφόσον το υπαρκτό και όχι απλά μυθοπλαστικό περιβάλλον βρωμάει σαπίλα από μακριά, ξετυλίγεται το ενδιαφέρουσας θεματικής βάσης νέο νουάρ.

Για να είμαστε δίκαιοι, οι Αισθηματίες είναι μια σωστά μελετημένη και σχεδιασμένη ταινία, που δεν βαδίζει όπως άλλες στα κουτουρού - όπως, άντε βρήκαμε κάπου ένα αδειανό ξενοδοχείο, πάμε να φιλμάρουμε δυο κουτοπόνηρα αδέρφια μέσα του, να χοροπηδάνε σε ντίσκο ρυθμούς - έχει αρχή, μέση, (ας πούμε) φινάλε, έχει προορισμό. Ακόμη καλύτερα ο γνώστης του πως να κινηματογραφήσει την σύγχρονη Αθήνα, Νικόλας Τριανταφυλλίδης, παίζει με τις ντεκαντάνς της εκφάνσεις, ορίζοντας την σαν φυσικό σκηνικό, στοχεύοντας με την κάμερα του τα πάμφθηνα κακόφημα στέκια της, ερχόμενος σε άμεση πολλές φορές (και κοινωνική) αντιπαραβολή, με την πανάκριβη βίλα του Καβουριού, φρούριο του Δασκάλου και φυλακή της άμαθης θυγατέρας του. Όμως...

...προσωπικά θα επιθυμούσα να επιμείνει ο δημιουργός στην παλιομοδίτικη φόρμα του κτισίματος της σκοτεινής ίντριγκας, μιας και το ικανό στόρι του το προϋποθέτει και όχι να ξεφύγει σε άσχετα με το είδος παρακλάδια, που (ειδικά τα αταίριαστα κωμικά) σπάνε το αφηγηματικό τέμπο. Από την άλλη μεριά το πραγματικά επιλεγμένων μουσικών κομματιών σάουντρακ, δεν στέκει απλώς συμπληρωματικά στην οργάνωση και την εκτέλεση των σεκάνς, μα παίζει έκδηλα πρωταγωνιστικό ρόλο, με αποκορύφωμα το ολόκληρο παρένθετο βίντεο κλιπ παρελθοντικής λαϊκής επιτυχίας των 70s. Που ούτε καν ως ποίηση μπορεί να δικαιολογήσει την παρουσία του.

Ερμηνευτικά ο Τάκης Μόσχος, μορφή των εικόνων του Νικολαίδη, που εδώ χρησιμοποιούνται σαν μπούσουλας, στέκεται με την εμπειρία του τουλάχιστον δυο σκαλοπάτια πάνω από τους νεαρούς του συμπαίκτες, υποδυόμενος τον Μάστερ. Απόλυτα ταιριαστή η επιλογή του σίγουρου ζεν πρεμιέ Δημήτρη Λάλου, για την ενσάρκωση του σινιέ, χαμηλότονου και συνεσταλμένου πιστολέρο, αντιθέτως ο Χάρης Φραγκούλης, στον πιο αβανταδόρικο ρόλο του ντουέτου, το παλεύει πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε, δεν δέχεται χαλινάρι στις εκφράσεις του κι υπερεκτίθεται, εν ολίγοις αποδίδει την περσόνα του ημι-παρανοικού καταθλιψία άγαρμπα. Ακόμη κι αν το έπραττε σωστά, για να το γυρίσω αλλού το ζήτημα, ποτέ κανένα αφεντικό δεν θα προσλάμβανε τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα του, ούτε για να του παρκάρει την κούρσα, όχι για να εκτελεί συμβόλαια θανάτου. Τα δύο κορίτσια τέλος ποτέ δεν κατανόησαν πως εδώ δεν είναι Κοκκινόπουλος, μα κάτι πολύ πιο διαφορετικό. Έχουν καιρό για να αποδείξουν την αξία τους.

Για πες: Υπάρχουν στιγμές στους καλά μελετημένους ως προσωπικότητες Αισθηματίες που το αποτέλεσμα αγγίζει διεθνή στάνταρντς, τόσο αισθητικά κυρίως, όσο και φιλμικά. χάρη στην δυνατή φωτογραφία και το δομημένο οπτικοακουστικό μοντάζ. Σκηνές σαν την ερωτική του WC που μου έχει καρφωθεί ακόμη ως θύμηση, ανεβάζουν λέβελ παραπάνω την ποιότητα του ελληνικού σινεμά. Προσοχή χρειάζεται στις λεπτομέρειες, στην διατήρηση της συνοχής του στόρι και όχι στο καταφύγιο ευκολιών. Και ο Τριανταφυλλίδης που έχει αποδείξει πως είναι μαχητής της τέχνης σίγουρα θα το προσπαθήσει πιο εμπνευσμένα στο (άμεσο φαντάζομαι) μέλλον.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Δεκεμβρίου 2014 από την Spentzos

Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα την ζωή κάποιου, που δεν γνώριζα καν... Μόλις λίγες ώρες μετά την επίσημη ανακοίνωση της Berlinale, για την ένταξη του στο διαγωνιστικό τμήμα του θεσμού για το 2015, έκανε την εμφάνιση του, με το Χρυσό Αρκουδάκι πρόσθετο έμβλημα στην εισαγωγή του, το τρέιλερ της νέας δημιουργίας του Terrence Malick, Knight Of Cups. Για δυο λεπτά, ένα κύμα φρενίτιδας, βοηθούμενης από τα μπασάτα μπιτ της ηλεκτρονικής μουσικής επένδυσης, το προωθητικό κλιπ, μοιάζει σαν μια μικρού μήκους εκμοντερισμένη φόρμα των έργων του καλλιτέχνη, συμπεριλαμβάνοντας στα κοφτά πλάνα τους και μέσα σε fuzzy αισθητική, αγαπημένα στοιχεία της ποίησης του, φοίνικες, αμμουδιές, νήπια, ηθικές αρχές. κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας ο ζορισμένος ψυχικά αλλά και επιτυχημένος επαγγελματικά Ρικ, που αραιά και που φέρνει στον νου του το παραμύθι που μια φορά κι έναν καιρό του αφηγούνταν ο πατέρας του. Με ήρωα του έναν πρίγκιπα της ανατολής, που επιστρέφοντας από την αποστολή που του ανέθεσε ο γονιός του αυτοκράτορας στην Αίγυπτο, θα πιει το ποτό που του πρόσφερε ο λαός του και θα πέσει σε λήθαργο, βαθύ και ατέρμονο. Ξεχνώντας πλούτη, κατορθώματα, αλλά και τον θρόνο που τον περιμένει. Πρώτη φορά την μεγάλη οθόνη θα προσεγγίσει ο Ιππότης της Κούπας, τον Φλεβάρη στο Βερολίνο και αναμένεται στις αίθουσες του κόσμου, μέσα στο 2015. 

Πέρα από τους στενούς συνεργάτες του Malick, που εδώ επιστρέφουν και πάλι στο πλάι του, όπως ο διευθυντής φωτογραφίας Emmanuel Lubetzki, το ερμηνευτικό τιμ αποτελείται από ονόματα παρμένα από το πάνω ράφι, όπως οι Christian Bale, Cate Blanchett, Natalie Portman, Imogen Poots, Teresa Palmer, Jason Clarke, Wes Bentley, Brian Dennehy, Antonio Banderas και Ben Kingsley. 

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Απριλίου 2016 από την Seven / Spentzos

Η Παγκόσμια Ένωση Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου Διαδικτύου ανακοίνωσε τους νικητές των 18ων ετήσιων βραβείων της. Η ταινία του Wes Anderson The Grand Budapest Hotel υπήρξε ο μεγάλος θριαμβευτής της φετινής απονομής, έχοντας τιμηθεί με τις πρωτιές της Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου και Καλύτερης Φωτογραφίας..

H Rosamund Pike έκανε την μεγάλη έκπληξη στις ατομικές βραβεύσεις αφού κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για την εξαιρετική της παρουσία στην ταινία του David Fincher, Gone Girl, ενώ αντίστοιχα την ανδρική κατηγορία κατέκτησε ο καταπληκτικός Michael Keaton για την παρουσία του στον εναλλακτικό Birdman. Στις υποστηρικτικές κατηγορίες, ο Edward Norton, επίσης για τον Birdman, αποδείχθηκε ο καλύτερος συμπαραστάτης, ενώ στις γυναίκες η Patricia Arquette από τα φαβορί της πεντάδας, επικράτησε για τον ρόλο της στο Boyhood.

Της ταινίας που χάρη στην ιδιαιτερότητα της να αναπτύσσεται σε πραγματικό χρόνο ετών, έδωσε την νίκη για την Καλύτερη Σκηνοθεσία στον Richard Linklater. Οι διαδικτυακοί κριτικοί τίμησαν και με επιπλέον βραβεία κάποιες από τις προαναφερόμενες ταινίες, καθώς το Gone Girl απέσπασε το βραβείο για το Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο, ενώ το Birdman τιμήθηκε με τον τίτλο για το Καλύτερο Μοντάζ.

Σε μια όχι και τόσο ξεχωριστή χρονιά για το animation, στην κορυφαία θέση των επιλογών της OFCS κάθισε το καλοσχεδιασμένο The Lego Movie, στα μη αγγλόφωνα, έγινε η μεγάλη ανατροπή και δεν νίκησε το επικρατέστερο Ida, αλλά οι Βέλγοι αδελφοί Dardenne για το Two Days One Night, ενώ τον τίτλο του ποιοτικότερου ντοκιμαντέρ, μάλλον τιμής ένεκεν για το πρόσωπο που επεξεργάζεται στην θεματική του, τον σπουδαίο Roger Ebert, πήρε το Life Itself.

Θα πρέπει να τονιστεί πως ο τίτλος της Καλύτερης Ταινίας, όπως τον αποδίδουν οι Online Film Critics, αποτελεί και σημαντικό πρόκριμα για την επερχόμενη βράβευση της Ακαδημίας, αφού τις περασμένες χρονιές, το αποτέλεσμα της Ένωσης και της AMPAS υπήρξε κοινό στις περιπτώσεις των 12 Years A Slave, Argo, The Hurt Locker, American Beauty και No Country For Old Men. Δεν δόθηκε κανένα ειδικό βραβείο για κάποιον ξεχωριστό λόγο, όπως είχε συμβεί κατά τις περασμένες σεζόν.

"Αυτή η χρονιά μας έδωσε την δυνατότητα να νιώσουμε νοσταλγία για το παρελθόν μας, να κοιτάξουμε με μεγαλύτερη ελπίδα στο μέλλον μας και να εισχωρήσουμε ακόμη βαθύτερα στις ψυχές μας, μέσα από την ευκαιρία που μας έδωσαν οι πραγματικά καλές δημιουργίες που είδαμε στην μεγάλη οθόνη" δήλωσαν τα τρία μέλη της διοικούσας επιτροπής της OFCS, Robert Humanick, Wesley Lovell και Cole Smithey, εκπροσωπώντας τα μέλη της Ενώσεως. "Ανακαλύψαμε δύναμη, αγάπη και συγκίνηση μέσα στα φιλμς του 2014 και γι αυτό είναι ιδιαίτερη τιμή μας να βραβεύουμε τα κορυφαία εξ αυτών."

Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Διαδικτύου ιδρύθηκε το 1997 και σκοπό της έχει να αναδείξει, αλλά και να βελτιώσει τα επίπεδα του κινηματογραφικού σχολιασμού στο Ίντερνετ. Η Ένωση αποτελείται από επαγγελματίες κριτικούς κινηματογράφου, δημοσιογράφους και συγγραφείς από όλο τον κόσμο, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ασία, την Λατινική Αμερική, ενώ αποτελεί ξεχωριστή τιμή για το www.moviesltd.gr που οι συντάκτες του, Τάκης - gaRis - Γκαρής και Γιώργος - zerVo - Ζερβόπουλος, με πολυετή εμπειρία στον χώρο, αποτελούν δύο από τα περισσότερα από 275 μέλη της.

Τα βραβεία συνοπτικά
Καλύτερη Ταινία: The Grand Budapest Hotel
Καλύτερο Animation: The Lego Movie
Καλύτερη μη Αγγλόφωνη Παραγωγή: Two Days One Night
Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: Life Itself
Καλύτερη Σκηνοθεσία: Richard Linklater - Boyhood
Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία: Michael Keaton - Birdman
Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία: Rosamund Pike - Gone Girl
Καλύτερη Υποστηρικτική Ανδρική Ερμηνεία: Edward Norton - Birdman
Καλύτερη Υποστηρικτική Γυναικεία Ερμηνεία: Patricia Arquette - Boyhood
Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο: The Grand Budapest Hotel
Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο: Gone Girl
Καλύτερο Μοντάζ: Birdman
Καλύτερη Φωτογραφία: The Grand Budapest Hotel

TOP 10 ταινιών που δεν διανεμήθηκαν στις ΗΠΑ
'71
10,000 km
Entre Nós
Han Gong-ju
Hard to Be a God
The Look of Silence
The Salt of the Earth
What We Do in the Shadows
Timbuktu
The Tribe

Μόλις ένας μήνας απομένει για να ανοίξει η αυλαία του χειμωνιάτικου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Sundance και οι διοργανωτές έδωσαν στην δημοσιότητα κάποια ακόμη φιλμς που θα προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα του line up των τμημάτων του. Κορυφαία θέση μεταξύ αυτών κρατούν οι δύο ταινίες του Gala, όπου θα πραγματοποιήσουν τις παγκόσμιες πρεμιέρες τους, δηλαδή το A Walk In The Woods του Ken Kwapis, με πρωταγωνιστές τους Robert Redford, Nick Nolte, Emma Thompson και True Story του Rupert Goold που τους βασικούς ρόλους κρατούν οι James Franco, Jonah Hill και Felicity Jones. Επίσης δόθηκαν στην δημοσιότητα και οι πρώτοι τίτλοι που θα λάβουν μέρος στο τμήμα Sundance Kids, που αφορά τους νεότερους σε ηλικία θεατές του φεστιβάλ, δηλαδή οι The Games Maker από την Αργεντινή, Operation Arctic από την Νορβηγία, Shaun The Sheep από την Μεγάλη Βρετανία, ενώ στις προσεχείς ημέρες πρόκειται να δηλωθεί το πλήρες ρόστερ των επιμέρους θεματικών κατηγοριών της σπουδαίας διοργάνωσης της Γιούτα. Η οποία θα εκκινήσει τις διεργασίες της στις 22 Ιανουαρίου 2015 και αναμένεται από το αμερικάνικο σινεφίλ κοινό με έκδηλο ενδιαφέρον.

Τις πρώτες επτά ταινίες που θα συμμετάσχουν στα προγράμματα του, ανακοίνωσε η διοργανώτρια αρχή του 65ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, που θα λάβει χώρα στην γερμανική πρωτεύουσα τον ερχόμενο Φεβρουάριο. Ανάμεσα τους ξεχωριστή θέση κατέχει η ολοκαίνουργη δημιουργία του διεθνώς αναγνωρισμένου Terrence Malick, με τον τίτλο Knight Of Cups, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Christian Bale, Cate Blanchett και Natalie Portman. Εξίσου σπουδαία πρεμιέρα ορίζει ένας ακόμη τίτλος που φιλοδοξεί να κάνει σπουδαία πορεία στα ταμεία και πρόκειται για την Live action νέα εκδοχή της Cinderella, από τα χέρια του Βρετανού Kenneth Branagh, εκεί που πρόκειται ξανά να συναντήσουμε την Blanchett υποδυόμενη την κακιά μητριά, ηγουμένη ενός διεθνούς καστ που αποτελούν οι Lily James, Richard Madden, Stellan Skarsgard, Derek Jacobi και Helena Bonham Carter. Πέραν τούτου στα εκράν της Cinemaxx και του Palast του Βερολίνου θα προβληθούν ακόμη και οι νέες ταινίες του Peter Greenaway, Eisenstein In Guanajuato, του Jayro Bustamante από την Γουατεμάλα, Ixcanulk (Ixcanul Volcano), του Alexey German από την Ρωσία, Pod electricheskimi oblakami (Under Elctric Clouds), του Andrew Haigh από την Βρετανία, 45 Years και του Γερμανού Andreas Dressen με τον τίτλο Als Wir Traumten (As We Were Dreaming).

Σε ακολουθεί... Με τις δάφνες από το περιφερειακό πρόγραμμα των Καννών όπου πρώτοπροβλήθηκε αλλά και του Τορόντο που άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις, έρχεται ένα ανατριχιαστικό, ανεξάρτητο θρίλερ, που αναμένεται να σαρώσει και στο μάρκετ του επερχόμενου φεστιβάλ του Σάντανς. πρόκειται για το It Follows, που το σενάριο και την σκηνοθεσία του υπογράφει ο David Robert Mitchell, γνωστός στο σινεφίλ κοινό από την πρώτη του δημιουργία The Myth Of The American Sleepover. Για την 19χρονη Τζέι το ενδιαφέρον της όπως όλων συνομήλικων της κοριτσιών, εστιάζεται στο σχολείο και στις βόλτες με τους φίλους της στην εξοχή. Μετά από μια φαινομενικά αθώα σεξουαλική συνεύρεση όμως, θα αντιληφθεί πως ένα μυστηριώδες σκοτεινό πνεύμα την ακολουθεί σε κάθε της βήμα. Δίχως να μπορεί να αποκρυπτογραφήσει την εικόνα του, η νεαρή θα επιχειρήσει μαζί με την παρέα της, να εξολοθρεύσουν την μορφή που της έχει καταστρέψει την ζωή. Φυσικά η ταινία ακόμη δεν έχει πάρει διανομή στις αμερικάνικες αίθουσες, κάτι που αναμένεται να συμβεί κατόπιν της προβολής της στην Γιούτα.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά η όμορφη Maika Monroe, που ήδη η μορφή της έχει κινήσει το ενδιαφέρον και άλλων δημιουργών, που επιθυμούν να την εντάξουν στα καστ των δικών τους ταινιών.

Στις δικές μας αίθουσες? Αμφίβολο, μπορεί μέσα στο 2015...

Γυαλιά - καρφιά! Εφόσον το κολπάκι λειτουργεί για ποιον ακριβώς λόγο κι εμείς τα στούντιο να μην το συνεχίσουμε, φαίνεται να αναρωτιέται η Open Road Films που δίχως το παραμικρό ρίσκο, δίνει την εντολή στον Φραντσέζο σκηνοθέτη του Taken, Pierre Morel, να συνεχίσει να κάνει, αυτό που καλά γνωρίζει: Καταιγιστικές περιπέτειες δράσης που έχουν στο επίκεντρο τους, τον Ένα Ήρωα! Στην περίπτωση του The Gunman που στηρίζεται θεματικά στην ομώνυμη μπεστ σέλλερ νουβέλα του Jean Patrick Manchette, το βασικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ο Μάρτιν Τεριέ, ένας πληρωμένος εκτελεστής του υποκόσμου, που σχεδιάζει να ξεφύγει από την παρανομία και να φύγει μακριά από την βρωμιά, μαζί με την αγαπημένη του. Έλα όμως που η μέχρι πρότινος συνεργαζόμενη μαζί του Μαφία έχει άλλη άποψη, θα απαγάγει το κορίτσι του και θα επιχειρήσει να τον πείσει να συμμετάσχει σε ένα τελευταίο κόλπο. Εκείνος όμως δεν έχει πει την τελευταία του κουβέντα. Σενάριο από τον Pete Travis των αναλόγου εκρηκτικότητας Dredd και Vantage Point και επίσημη ημερομηνία εξόδους στους κινηματογράφους η 20η Μαρτίου 2015.

Όχι ταιριαστός ο ρόλος του επαγγελματία δολοφόνου για τον Sean Penn, που γενικά στην καριέρα του δεν τα πήγε ιδιαίτερα καλά στα φασαριόζικα θρίλερ που συμμετείχε. Μαζί του μια πλειάδα διάσημων αστέρων, ανεβάζει ακόμη πιο ψηλά το ήδη δηλωμένο ενδιαφέρον των φανατικών της περιπέτειας, αποτελούμενη από τους Idris Elba, Ray Winstone, Jasmine Trinca και τον ειδικευμένο πια σε ρόλους κακού Javier Bardem.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2015

Χρησιμότης Μηδέν!

του zerVo (@moviesltd)

Κάθε που ζυγώνει η πασχαλιά δεν έχω τίποτα καλύτερο. Αγκαλιά με μια σακουλάρα νηστίσιμα φυστικάκια, παραδοσιακά εδώ και τόσες δεκαετίες, ακινητοποιούμαι μπροστά στην μικρά οθόνη, για να απολαύσω ακόμη και το παραμικρό δευτερόλεπτο του κοντά τετράωρου έπους των Δέκα Εντολών. Όχι με κανένα έντονο θρησκευτικό κίνητρο, μα περισσότερο για να καμαρώσω για μια ακόμη φορά, το πως κάποιοι κινηματογραφάνθρωποι σαν τον DeMille αντιλαμβάνονταν σωστά το δούναι και λαβείν, ανάμεσα στον απλόχερο χολιγουντιανό σινεμά και τον διψασμένο για υπερθέαμα θεατή. Σχέση που προφανέστατα ξέφτισε στο πέρασμα του χρόνου, καθώς οι ευκολίες που πρόσφεραν τα πανίσχυρα μοντέρνα μέσα στους ντιρέκτορες, μπορεί να εκτόξευσαν στα ύψη την ποιότητα των εφέ, μείωσαν δραστικά όμως την έμπνευση και το ψυχικό σθένος που απαιτείται για να επαναληφθούν στο εκράν τέτοιου επιπέδου επιτεύγματα.

Αίγυπτος 1300 προ Χριστού. Ο οιωνός ήταν σαφής! Εκείνος που θα σώσει την ζωή του άλλου στο πεδίο της μάχης, θα γίνει ο πραγματικός βασιλιάς. Πρόβλεψη που έλαβε χώρα ενώπιον του σκληρού μα και γηρασμένου Φαραώ Σέτι και αφορούσε στον ανασφαλή γιο του Ραμσή και τον μεγαλωμένο σαν παιδί του, αξιωματικό στου στρατού Μόουζες. Στην εκστρατεία ενάντια στους Χεταίους που θα ακολουθήσει, ο δυναμικός πολεμιστής, όχι μόνο θα οδηγήσει τις δυνάμεις των Αιγυπτίων στην νίκη, αλλά θα αποτρέψει και τον βέβαιο θάνατο του αδελφοποιτού του. Η Προφητεία θα ξεθωριάσει καθώς ο Ραμσής θα διαδεχτεί τον αποθανόντα πατέρα του στον θρόνο, την ίδια στιγμή που ο Μωυσής θα εξοριστεί από την χώρα, μόλις αποκαλυφθεί η σκλαβωμένη Εβραϊκή καταγωγή του.

Εννιά χρόνια κατοπινά, καθώς ο παροπλισμένος μαχητής, απολαμβάνει μια εντελώς διαφορετική, ταπεινή οικογενειακή ζωή μακριά από την βασιλική αυλή, θα λάβει την θεϊκή εντολή, ως ο εκλεκτός του παντοδύναμου, να οδηγήσει τους συμπατριώτες του, ελεύθερους πλέον στην Γη της Επαγγελίας. παρόλες τις συζυγικές αντιδράσεις, ο Μωυσής θα αποδεχτεί τον καινούργιο του ηγετικό ρόλο, θα επιστρέψει στα περίχωρα της Μέμφιδας και θα προετοιμάσει τους υποταγμένους Εβραίους για να ξεκινήσουν, ενάντια στις μοχθηρές και αιμοσταγείς προσταγές των κατακτητών τους, το μακρύ ταξίδι προς το πεπρωμένο τους.

Δεν χρειάζεται και ιδιαίτερες συστάσεις ή επεξηγήσεις η πασίγνωστη ακόμη και σε παιδάκι των αρχικών τάξεων του σχολείου, ιστορία της Εξόδου, όπως άλλωστε δεν αποτελεί κανενός είδους σπόιλερ η αναφορά στην εξέλιξη της, με την κάθετη άρνηση του Αιγύπτιου μονάρχη να απελευθερώσει τον υπό κατοχή λαό και τις τραγικές, για εκείνον, συνέπειες. Μια πραγματικά μοναδική σε σύλληψη περικοπή της Βίβλου που φτάνει στην κορύφωση της την στιγμή που οι λαβωμένοι και αποκαμωμένοι Ιουδαίοι, βρεθούν μπροστά στο αξεπέραστο εμπόδιο της Ερυθράς Θάλασσας. Και τι καλύτερο θα μπορούσε να φανταστεί ο σινεφίλ, από το να την επεξεργαστεί σεναριακά μια από τις χαρισματικότερες συγγραφικές προσωπικότητες, ο πολυβραβευμένος Steven Zaillian. Που να σκεφτεί το μυαλό πως η προσέγγιση στο πρωτότυπο θα γίνει αποξαρχής με εντελώς λανθασμένη αισθητική?

Μπερδεμένος ο Scott, για το ποιον ακριβώς δρόμο πρέπει να ακολουθήσει, πέφτει σε εμφανές κομφούζιο άγχους στο να επαναλάβει το επίτευγμα του Gladiator και τρέχει ολοταχώς προς αυτή την ρότα, επιλέγοντας το μιλταριστικό ύφος, στολίζοντας τον ήρωα του με ξίφος αντί για μαγκούρα, ντύνοντας τον Στρατηγό παρά Ποιμένα. παρέμβαση που κόβει στα δύο την συμβολική έννοια των (αδιάφορο αληθινών ή φανταστικών) συμβάντων στην πορεία της παλαιάς Διαθήκης, που έχει ως κατάληψη της την έλευση του Μεσσία. Το πέρασμα προς την μοίρα που περιμένει τον κατατρεγμένο λαό του Ισραήλ, εδώ παύει να κρύβει μέσα του το θεόσταλτο μήνυμα και περισσότερο μοιάζει με ηρωική απόδραση μυριάδων ρακένδυτων ανταρτών, από τον ζυγό του δυνάστη, παντί τρόπω, ακόμη κι αν χρειαστεί να χυθεί αίμα για να πραγματοποιηθεί. Ε, δεν είναι αυτό ακριβώς το Βιβλικό νόημα, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς μαζί του.

Έτσι μετά από ένα πρώτο μέρος με κομμάτια πολέμου ολόκληρα παρμένα από τον Μονομάχο (σε σαφέστατα μικρότερο βεληνεκές) οδηγούμαστε στην αναπαράσταση των φοβερών και τρομερών Πληγών, με αρκετές εξ αυτών σε μια νέα μορφή, εκεί που λαμβάνει χώρα και το σημαντικότερο σφάλμα του Θείου Ridley. Πουθενά δεν υπάρχει στην Διαθήκη εκδικητική τάση του Θεού, για τα δεινά που υπέστη ο αγαπημένος (?) του λαός, όπως επιχειρείται εδώ η προβολή τάσης οφθαλμόν αντί οφθαλμού. Αν τα γραφικά είναι καλοσχεδιασμένα, σε εντυπωσιακή τρισδιάστατη κοψιά, αυτό μάλλον έρχεται τελευταίο στην απαίτηση του θεατή, που μάλλον τα νιώθει κενά, άδεια, απλώς διεκπεραιωτικά, στο άντε πάμε να περάσουμε τον ωκεανό, να πνιγούν και οι Αιγύπτιοι να τελειώνουμε.

Για πες: Λογικό λοιπόν σε αυτό το ελάχιστης χρησιμότητας, παρά μόνο για όσους απλώς ενδιαφέρονται για την επίπεδη CGI αναπαραγωγή των γεγονότων, ιστορικό μάθημα, οι ερμηνείες του πανάκριβου καστ να περνούν σε δεύτερη μοίρα και παρότι με αρκετά λάθη εκφραστικά, βασικά από το πρωταγωνιστικό δίδυμο Bale - Edgerton, να μην θεωρούνται ως οι βασικοί υπαίτιοι που το φιλμ δεν τραβάει. Αν κατάφερε πάντως κάτι εντέλει ο μίστερ Scott ήταν να με ωθήσει να εκτιμήσω πιότερο τον περσινό Noah του Aronofski, που αν μη τι άλλο έδειξε τον απαιτούμενο σεβασμό στις Γραφές...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Δεκεμβρίου 2014 από την Odeon

Ποιο αδύναμο φύλο?

του zerVo (@moviesltd)

Ειλικρινά δεν μπορώ να διανοηθώ άλλον επιθετικό προσδιορισμό περισσότερο απατηλό από δαύτον. Ποιο Αδύναμο Φύλο? Και σε ποιον ακριβώς τομέα ανταποκρίνεται αυτή η ελλειπτική διάθεση ισχύος? Σε ουδένα! Οι κυρίες κινούν τα νήματα πάντα και παντού, είναι τα αφεντικά ρε παιδί μου, παίζουν τα αντράκια στα δάκτυλα τους, αλλάζοντας μουτσούνες κατά το δοκούν, ανάλογα με το ποιον έχουν απέναντι τους. Και είτε - το ευκολότερο - δίνουν χώρο, κρατώντας παθητική στάση, κοντράροντας την μάγκικη βαρβατίλα, μέχρι που εκείνη θα επιβεβαιωθεί στο μυαλό του ανδρός, μετατρέποντας τον φουκαρά σε πακεταρισμένο θύμα, είτε παίζουν διαρκώς στην επίθεση, αν στο αντίκρυ τους πέσει κανένας ερωτοκτυπημένος από τα ματάκια τους ρομαντικός κακομοίρης. Όπως και να έχει το μετάλλιο του πάνω χεριού στην όποια σχέση, αποτελεί μονόδρομο, ορίζοντας έτσι στο κάτω μέρος των απανταχού συναισθηματικών κλασμάτων, τον αποκαλούμενο Κοινό Παρονομαστή...

Φαινομενικά ήρεμο μοιάζει το ξημέρωμα στον καφενέ του Κυρ Πλάτωνα, κάπου στο κέντρο του Μοριά. Ταβλάκι, τσιπουράκι, καμιά μπύρα για τον αργόσχολο του χωριού, κουβεντολόι. Την πρωινή ρουτίνα θα σπάσει η είσοδος στο μαγαζί του φιγουρατζή Νίκου, ενός πραγματικού αγροίκου που από την παραγγελία κιόλας του φραπέ, θα σκορπίσει σύννεφα εκνευρισμού στο χώρο. Πρώτος που θα αντιδράσει, στις ορέξεις του ταύρου, ο Αλέξανδρος, ο πιο νέος των θαμώνων, που στημένος μπροστά στον φορητό του υπολογιστή, καρτερεί υπομονετικά το μήνυμα της αγαπημένης του. Λόγο στον λόγο, στην ομήγυρη θα προστεθεί τόσο ο καλόκαρδος καταστηματάρχης, όσο και ο σινιέ και κουλ Δημήτρης, που σύντομα θα αποκαλύψει πως η επίσκεψη του στο χωριουδάκι, οφείλεται στην επερχόμενη γνωριμία του με τα μελλοντικά του πεθερικά.

Λόγο όμως για την παρουσία του στον μακρινό από το κλεινόν άστυ τόπο, έχει και ο συνεσταλμένος μικρός, αφού αυτόν διάλεξε η εκ του μακρόθεν αγαπημένη του για να συναντηθούν για πρώτη φορά, μετά από τέσσερις μήνες γνωριμίες μέσω της οθόνης του λάπτοπ. Αμφότεροι και για διαφορετικούς λόγους, που έχουν να κάνουν με τον τρόπο χειρισμού της σχέσης τους, θα πέσουν στην κοροϊδευτική διάθεση του μπρουτάλ επιδειξία, που συν τοις άλλοις καταριέται θεούς και δαίμονες, εξαιτίας της πρόσφατης εγκατάλειψης του, από την γυναίκα εκείνη που ξύπνησε μέσα του τον ερωτικό ειρμό.

Και με αυτές τις σεναριακές βάσεις στήνεται στο κέντρο του κλασσικού επαρχιακού καφενείου, με τις ψάθινες καρέκλες, τα τσίγκινα τασάκια και τους ξεθωριασμένους τοίχους, το σανίδι που πάνω του θα ξετυλιχτούν οι πράξεις του θεατρικού διαλόγου, ανάμεσα στην ετερόκλητη ανδρική τετράδα. Του Σοφού, του Αγριάνθρωπου, του Ρεαλιστή, του Ρομαντικού. Καθείς αντιλαμβάνεται την γυναικεία ύπαρξη και με διαφορετικό τρόπο, αφού την έχει πλάσει στο μυαλό του, αποκλειστικά σύμφωνα με τις ανάγκες του. Για τους τρεις που την κοιτούν ερωτικά, εκείνη ορίζει το Πάθος, την Συμβίωση, το Όνειρο, αντίστοιχα. Για τον γεροντότερο της ομήγυρης, το θήλυ προσωποποιείται στην εικόνα της αγαπημένης του κόρης, που την μεγάλωσε μονάχος, ελέω της πρώιμης απώλειας της μάνας της. Για τους τρεις όλο και κάποια μύγα, μικρή για μεγάλη, μπορεί να κάτσει στο σπαθί τους, αναλογιζόμενοι το ταίρι τους. Για τον Κυρ Πλάτωνα, το κορίτσι του είναι το αστέρι του και δεν σηκώνει κουβέντα επί τούτου.

Δεν είναι άσχημη η ιδέα του στησίματος της κομπανίας των αρρένων γύρω από το τετράγωνο τραπεζάκι, με σκοπό την ανταλλαγή - άλλοτε εν θερμώ, άλλοτε ηρεμότερα - απόψεων πάνω στο ίδιο θέμα: Την Κυρά. Και αυτό ακριβώς τον θεματικό σπινθήρα, υποστηρίζει με συνέπεια, άλλοτε κωμικότερα, άλλοτε με πιο συγκινητική διάθεση ο φέρελπις Σωτήρης Τσαφούλιας. Με όπλα στην φαρέτρα του, μια ζεστή φωτογραφία κι ένα κοφτό(τατο) μοντάζ εικόνας και ήχου που τσιμπάει τις αντιδράσεις του καθενός, προκειμένου κτίσει την προσωπικότητα του όχι με τα λεγόμενα, αλλά με τις εκφράσεις του, ο νεαρός δημιουργός τρατάρει ένα ενδιαφέρον σε εξέλιξη φιλμικό ντεμπούτο, διαλεκτικού ύφους και πολυσυλλεκτικής ιδεολογικής αισθητικής. Μείον, αναμφισβήτητα η επιμονή του στα ρητά, της σοφιστείες, τα μοττό, τις κλισεδιάρικες εκφράσεις που χρησιμοποιούν στα λόγια τους οι παγιδευμένοι (κι ας μην το ξέρουν) στο καφενείο κύριοι. Μύριες κάμερες αν ρίξεις, σε αντίστοιχους χώρους συγκέντρωσης, είμαι απόλυτα βέβαιος πως τέτοιους πομπώδεις διαλόγους δεν πρόκειται να ακούσεις σε κανέναν. Λέξεις που λειτούργησαν σίγουρα αποπροσανατολιστικά (αντιθέτως από ότι θα επιθυμούσαν μάλλον) από τον τελικό στόχο, στο να σμιλέψουν πάνω στο μαντέμι, δίπλα στα τσιπροπότηρα και τα αποτσίγαρα την εικόνα της γυναίκας, παίρνοντας λίγο από το πως την νιώθει και αισθάνεται καθείς.

Όχι ιδιαίτερα άνισες οι ερμηνείες των ηθοποιών που συνθέτουν το κουαρτέτο, ίσα ίσα πολύ κοντινές στις τηλεοπτικές κατά βάση, περσόνες που έχει στην πορεία του, κτίσει ο καθένας. Τσαμπουκάς χωρίς αιτία ο Κυριακίδης, ψυχούλα και με το γνώριμο χαμογελάκι του καλού παιδιού ο Δαδακαρίδης, φανφαρόνος, υπερόπτης, αεράτος ευγενής ο Ρένος. Μαριονέτες πρώτης επιλογής οι χαρακτήρες τους στα χέρια της Απόλυτης Αρχής! Ξεχωριστή η παρουσία του εμπειρότερου (κινηματογραφικά ιδίως) όλων, Αντώνη Αντωνίου, που με την άπλετης καλοσύνης ματιά ορίζει το πιο συναισθηματικά φορτισμένο πρόσωπο της ιστορίας, ειδικά από την στιγμή που θα λάβει χώρα η (όχι και τόσο απρόβλεπτη) σεναριακή ανατροπή.

Για πες: Δεν μπορώ να φανταστώ αν θα μπορούσε να φτιαχτεί πιο σφιχτοδεμένο το φιλμ, που εντέλει δίνει στον θεατή του, αρκετή τροφή για κατοπινό κουβεντολόι. Στην δεδομένη οικονομία (μόλις 75 λεπτά διάρκειας) θα προτιμούσα όμως μια πιο ανθρώπινη και προσγειωμένη προσέγγιση της ομήγυρης μέσα από τις ατάκες τους, που θα τις ήθελα να βγαίνουν από την ψυχή τους, αντί να αποτελούν αναπαραγωγή των εξυπνάδων που κάποιος άλλος αμπελοφιλόσοφος, εκστόμισε και τους εντυπώθηκαν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Δεκεμβρίου 2014 από την Odeon

"Θεός αν είναι κι αν μ’ αγαπάει κανείς..."

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Αναγραμματίζοντας το God προκύπτει... Dog, τυχαίο;

Ο Kornél Mundruczó είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση σκηνοθέτη. Δεν έχει κλείσει ακόμα τα 40 κι ολοκλήρωσε ήδη έξι ταινίες μεγάλου μήκους. Όντας Ούγγρος βρίσκεται στη σκιά του Béla Tarr, φαινόμενο σύνηθες σε πολλές εθνικές κινηματογραφίες (ναι, και στην Ελλάδα, είναι πολλοί εκείνοι που αισθάνονται ότι βρίσκονται ακόμα στη σκιά του Θόδωρου Αγγελόπουλου – φαινόμενο πιο έντονο λίγα χρόνια πριν). Μόνο που ο Kornél κατορθώνει να αρθρώσει έναν δικό του ιδιοσυγκρασιακό κινηματογραφικό λόγο. Που βασίζεται στην αποστασιοποίηση αλλά με έναν τρόπο που εντέλει ελκύει τον θεατή. Κι εδώ πετυχαίνει την πιο μεγάλη του επίδοση, την πιο εντυπωσιακή, την πιο ουμανιστική, την πιο παγκόσμια. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι η συγκεκριμένη ταινία θα μπορούσε να προκύψει και από χολιγουντιανό στούντιο! Υπάρχουν κι άλλες που αν τις δουν οι άμαθοι επισκέπτες των μούλτιπλεξ θα φρίξουν, ξύνοντας με αμηχανία τα κεφάλια τους. Εντέλει πρόκειται για καλλιτεχνικό επίτευγμα που, παρά την ανισότητα που εμφανίζει και τους – για μερικούς γκρινιάρηδες, εύκολους συμβολισμούς – είναι άξιο θαυμασμού.

Καθόλου τυχαία, η ταινία κέρδισε το βραβείο στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών. Και δεν θα μας κάνει καμία έκπληξη αν βρεθεί στην πεντάδα των ξενόγλωσσων ταινιών στα προσεχή Όσκαρ, κερδίζοντας και το αγαλματίδιο...

Η υπόθεση: Η 13χρονη Λίλι είναι ένα κορίτσι που κατοικεί στη σύγχρονη Βουδαπέστη. Ζει με τη μητέρα της, τον πατριό της και τον αγαπημένο της σκύλο, τον Χάγκεν. Όταν οι κηδεμόνες της θα χρειαστεί να λείψουν σε ταξίδι για δουλειές για όλο το καλοκαίρι, η Λίλι αναγκάζεται να μείνει με τον πατέρα της, έναν κτηνίατρο παραιτημένο και κακόκεφο. Ο μπαμπάς δεν θέλει τον Χάγκεν στο σπίτι του. Κι όταν καλείται να πληρώσει έναν ειδικό φόρο που επέβαλε η κυβέρνηση της Ουγγαρίας σε όσους φροντίζουν ημίαιμα αντί για καθαρόαιμα, αποφασίζει να εγκαταλείψει το σκύλο στο δρόμο προς μεγάλη απογοήτευση και πίκρα της Λίλι. Περιπλανώμενος στους δρόμους, ψάχνοντας τρόπο να γυρίσει πίσω στη Λίλι, ο Χάγκεν πέφτει σε κακοτοπιές. Σε ανθρώπους που προσπαθούν να τον εκμεταλλευτούν. Ο Χάγκεν αγριεύει. Κι όταν του δοθεί η ευκαιρία θα ηγηθεί της εξέγερσης των ημίαιμων εναντίον της ανθρωπότητας. Τι θα γίνει, όμως, όταν τελικά βρει τη Λίλι, η οποία με τη σειρά της δεν είχε πάψει λεπτό να τον αναζητεί;

Η άποψή μας: Ο Χάγκεν (τον οποίο υποδύονται δύο σκύλοι) είναι καφετής. Είναι όμως και ο λευκός θεός της ταινίας. Πρώτη αναφορά λοιπόν, στο «Λευκό σκύλο» (White Dog), του Σάμιουελ Φιούλερ, όπου ένας εκπαιδευτής σκύλων προσπαθεί να αλλάξει τη συμπεριφορά ενός λευκού γερμανικού λυκόσκυλου εκπαιδεύοντάς τον να ορμά μόνο σε μαύρους! Σε κάποιες σκηνές της ταινίας σκέφτεσαι τον «Όλιβερ Τουίστ», σε άλλες τα «Πουλιά» του Χίτσκοκ ή ακόμα, ακόμα τον «Πλανήτη των πιθήκων» ή και τον... «Σπάρτακο» και το «Κουρδιστό πορτοκάλι» (εντάξει, το παρατράβηξα). Μια αλληγορία, λοιπόν, για τον ρατσισμό, την άρχουσα τάξη των καθαρόαιμων, που πάντα αντιμάχεται τους ημίαιμους, τη βία της εξουσίας, την εκμετάλλευση των ζώων από τον άνθρωπο. Αλλά και μια ταινία για την ενηλικίωση, τη σχέση γονέα – παιδιού, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Ή, όπως πολύ απλά το έθεσε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, η ταινία προέκυψε ως απάντηση στην άνοδο των νεοναζί στη χώρα του.

Τεχνικά ομιλώντας το φιλμ είναι άψογο. Σπουδαία σκηνοθεσία, τρομερή διεύθυνση φωτογραφίας, εξαιρετική ηχητική μπάντα και σάουντρακ. 274 σκυλιά συμμετείχαν στα γυρίσματα, ο μεγαλύτερος αριθμός που έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ σε μια ταινία, όλα ημίαιμα, όλα μαζεμένα από μάντρες. Και δεν υπάρχουν οπτικά εφέ: η μεγαλειώδης αρχική σκηνή (που επαναλαμβάνεται αυτούσια λίγο μετά το μέσον) και η συναρπαστική, ποιητική σκηνή του φινάλε, που έχει πολύ... προσκύνημα δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν τον θεατή να γουρλώσει τα μάτια του. Ο Mundruczó ωριμάζει, αιφνιδιάζει, προβληματίζει. Κάποιοι συμβολισμοί είναι εύκολοι, το φινάλε παραπέμπει σε προδιαγεγραμμένη αποτυχία της επανάστασης («να καλέσω την αστυνομία;» - «όχι ακόμα»), η βία κάποιες φορές ενοχλεί (και μιλάμε για τη βία που υφίστανται τα ζωντανά, έτσι;), το σύνολο όμως είναι σπάνιας αισθητικής και γεμάτο νοήματα που εύκολα γίνονται αντιληπτά αλλά δύσκολα μπορούμε να τα χωνέψουμε και να τα μεταφράσουμε σε τρόπο ζωής.

Ο σκηνοθέτης ισορροπεί συνεχώς σε τεντωμένο σκοινί, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να γλυστρίσει στη γραφικότητα και τον... χολιγουντισμό (sic), εντέλει όμως παραδίδει κάτι που λίγο απέχει να χαρακτηριστεί αριστούργημα. Άνισο μεν, σπουδαίο δε. Κι αν μη τι άλλο, θα σας δώσει τροφή για σκέψη και για κουβέντα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Δεκεμβρίου 2014 από την Ama Films

Με Οικογένεια

του zerVo (@moviesltd)

Πρώτη φορά εμφανίστηκε στις σελίδες των παιδικού ενδιαφέροντος λογοτεχνικών βιβλίων το 1958, ξεπηδώντας από την έμπνευση του συγγραφέα Michael Bond, για να εξελιχθεί κατοπινά και μέσα από τους περισσότερους από 70 τίτλους, μεταφρασμένους σε όλες τοις γλώσσες του κόσμου, σε μια από τις πιο αγαπημένες φανταστικές μορφές των ανήλικων αναγνωστών. Η συμπαθέστατη και μονίμως ευγενική μορφή του Paddington, χαρακτηρισμένη από το κόκκινο τριμμένο καπέλο και το φαρδύ μοντγκόμερι, κατοπινά πέρασε μέσα από τα εξίσου πετυχημένα κινούμενα σχέδια στην μικρή οθόνη για να προσγειωθεί εξαργυρώνοντας την λατρεία του κοινού προς το πρόσωπο του και στις μεγάλες οθόνες, σε μια δημιουργία ανάλογης ευαισθησίας και συγκίνησης, με τις νοσταλγικές θύμησες που ξυπνά ο τίτλος του.

Ορφανός από γονείς, αλλά μεγαλωμένος με αγάπη από την θεία Λούσι και τον θείο Παστούζο, στα βάθη της ζούγκλας του Αμαζονίου, ο μικρός συνεσταλμένος αρκουδάκος, μεγαλώνει έχοντας μέσα του ένα κρυφό όνειρο, να βρεθεί κάποια στιγμή μαζί με την φαμίλια του στο Λονδίνο. Την πόλη που ο Άγγλος εξερευνητής που κάποτε βρέθηκε στα μέρη του, διαφήμισε σαν την πιο φιλόξενη και φιλική στον κόσμο. Μια φυσική θεομηνία που θα πλήξει το τροπικό δάσος, θα δείξει τον δρόμο για την Βρετανική πρωτεύουσα στον σκανταλιάρη και ζημιάρη Σίφουνα, πολύ πιο σύντομα από ότι φανταζόταν, δίχως όμως τα αγαπημένα του πρόσωπα, που θα βρεθεί ολομόναχος, με ένα βαλιτσάκι στο χέρι στο κέντρο της μεγαλούπολης, άγνωστος μεταξύ αγνώστων.

Σε έναν από τους κεντρικούς σιδηροδρομικούς σταθμούς της πόλης, θα τον εντοπίσουν μονάχο, κρυωμένο, πεινασμένο και αποκαμωμένο, οι Μπράουν, μια τυπική τετραμελής Λονδρέζικη οικογένεια, που θα τον περιμαζέψουν από το παγκάκι και θα του δώσουν προσωρινή στέγη, μέχρι να καταφέρει να εντοπίσει τον επιστήμονα που αναζητά. Δίνοντας του το όνομα Πάντιγκτον, παρμένο από την τοποθεσία που τον πρωτσυνάντησε, η Κυρία Μαίρη, κόντρα στις αντιξοότητες που προστάζει η παρουσία ενός αρκουδιού στο σπίτι και ενάντια στην γκρίνια του συζύγου της Χένρι, θα σταθεί δίπλα στο προβληματισμένο ζωάκι, προσφέροντας του στοργή ανάλογη με εκείνη που μοιράζει απλόχερα στα παιδιά της.

Κι έτσι από εκεί που βρέθηκε ξεκρέμαστος στο κέντρο μιας αληθινής ζούγκλας, που δεν έχει σχέση με τον παράδεισο που μεγάλωσε, σε έναν τόπο που κανείς βολεμένος δεν νοιάζεται για τον πλησίον του, αδιαφορώντας για το αν εκείνος από στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσει, ο γελαστός και γλυκόλογος αρκούδος, θα σταθεί τόσο τυχερός, αφού στον δρόμο του θα βρεθούν κάποιοι από τους ελάχιστους που θα μπορούσαν να ανοίξουν την ψυχή τους σε έναν άγνωστο. Δέσιμο που όσο περνά ο καιρός θα εξελιχθεί σε πραγματική αγάπη, ακόμη κι από τον φαινομενικά εχθρικό εκ πρώτης όψης Μίστερ Μπράουν, καθώς η ύπαρξη του θα απειληθεί από την κακιασμένη ταριχεύτρια Μίλισεντ, που ως σπάνιο είδος τον έχει βάλει στο μάτι.

Πίσω από το προφανές, της αφήγησης μιας απλοϊκής στην σύλληψη, ζεστής όμως φαμιλιάρικης ιστορίας που ταιριάζει απόλυτα στο γιορτινό πνεύμα των Χριστουγέννων, η δημιουργία του Paul King, που στηρίζεται από το παραγωγικό τιμ του Harry Potter, κρύβει και κάποια βαθύτερα μηνύματα, που κυρίως έχουν να κάνουν με την αποξένωση που παρατηρείται στις σύγχρονες κοινωνίες, αλλά και τον χαρακτηρισμό των γραφικών που επικολλάται πάνω σε όσους δείχνουν φιλανθρωπική (δόκιμος εδώ ο όρος παρότι μιλάμε για ζωντανό) διάθεση. Οι Μπράουν που αναλαμβάνουν την κηδεμονία του Πάντινγκτον, θα θεωρηθούν φρικιά από τον περίγυρο τους, επειδή έδωσαν ένα πιάτο φαγητό σε έναν φτωχό και μόνο άστεγο, τάξη που προσωποποιείται πάνω στην αγαπησιάρα φιγούρα του.

Το σενάριο πολύ πιο έξυπνο και ευκίνητο από ότι θα μπορούσε να φανταστεί κανείς σε πρώτη ανάγνωση, κρύβει σεκάνς κεφιού και γέλιου, μα και συγκίνησης και βουρκωμάτων, βρίσκει ανταπόκριση τόσο πάνω στην καλοσχηματισμένη καφέ τριχωτή μορφή του άγριου ζώου, αλλά και στις εκφράσεις των ηθοποιών που τον περιβάλλουν. Προεξάρχουσας της ευαίσθητης Sally Hawkins μιας εκ των ποιοτικότερων ερμηνευτριών του σύγχρονου εγγλέζικου σινεμά, που βοηθιέται απόλυτα τόσο από τους Bonneville (σύζυγος), Capaldi (γείτονας), Broadbent (παλιατζής), όσο και από την μεταμοντέρνας κοψιάς Nicole Kidman, που μέσα στα στενά δερμάτινα της ορίζει μια εναλλακτική εικόνα της Κρουέλα Ντε Βιλ.

Για πες: Σωστά δεμένη και προσεγμένη ιστορία, που δεν θα αφήσει ασυγκίνητο όχι μόνο τον νεαρόκοσμο, που γι αυτόν φτιάχτηκε ας μην κρυβόμαστε, αλλά και τους ενήλικες συνοδούς, που θα νιώσουν ένα φιλανθρωπικό σπρώξιμο στο αντίκρυ της παγωμένης αδιαφορίας του περίγυρου, προς καθετί υποτιθέμενα άχρηστο, όπως θεωρούν προς την καθημερινότητα τους. Δεν θα με εκπλήξει το σίκουελ, εφόσον μιλάμε για μια από τις κορυφαίες εμπορικές στιγμές της σεζόν...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Δεκεμβρίου 2014 από την Odeon

Όλα για το χρυσό

του gaRis (@takisgaris)

Ξέρεις το oscar-whoring του Stephen Daldry (Billy Elliot, The Hours, The Reader, Extremely Loud & Incredibly Close). Κάθε λιμάνι και καημός, 4/4 υποψηφιότητες για Καλύτερη Ταινία. Κατά πόδας ο Bennett Miller. Capote, Moneyball και τώρανες ο Αλεπουπιάστης. Χρόνια ταλαιπωρία ως στην τελική έξοδο προς τα φέστιβαλς. Έλαμψε στις Κάννες. Στο Τορόντο παγώσαμε. Η αληθινή ιστορία των αδελφών Μαρκ και Ντέιβ Σούλτζ (Channing Tatum και Mark Ruffalo), αμφότεροι Ολυμπιονίκες της πάλης στα Ρεηγκανικά 80ς, παιχνιδάκια στο ράντσο - κουκλοθέατρο του ζάμπλουτου Τζων Ντυπόντ (Steve Carell) με το ομότιτλο και λίαν εύγλωττο όνομα. Το νόημα: Πιάσε την αλεπού - φέρε το χρυσό για να αποδείξω τι αξίζω στην αμφισβητία υπέργηρη μητέρα μου (Vanessa Redgrave).

Παγωμάρα στα πλάνα, ελεγειακό, ασφυκτικό τέμπο που ξοδεύει κοντά δυόμιση ώρες για να φωτοσκιάσει χαρακτήρες ενός αρσενικού τριγώνου όπου ανάμεσα στον παράφρονα υπερπατριώτη και αντι-κοινωνικό Ντυπόντ και τον ανώριμο στην πάλη να φύγει από τη σκιά του μέντορα αδελφού του Μάρκ, την πληρώνει ο συνετός οικογενειάρχης Ντέηβ που μοιάζει ίσως με τον μόνο βαρύνοντα χαρακτήρα της ταινίας όπως τον υποδύεται απροσποίητα ο Ruffalo. Το τέλος είναι τόσο αντι-κλιμακτικό που αισθάνεσαι ότι ο Miller κάνει τα αδύνατα - δυνατά να χαϊδέψει την κριτική κοινότητα, θυσιάζοντας κάθε συναισθηματική ταύτιση με το δράμα στο βωμό της αποφυγής κοινότοπων κλισέ. Μια υπερπροσπάθεια, συνεπικουρούμενη από το κείμενο του ντουέτου Futteman και Frye (Something Wild) να τονιστεί το δίπολο της εκκεντρικής πλουτοκρατίας από τη μια και του αθλητικού προλεταριάτου (αυτά τα παιδιά παλεύανε σα να λέμε μαζί με το Μυγιάκη και το Χολίδη τότενες) από την αντίπερα, ώστε το σχόλιο να αγκαλιάσει τη στυγνή εκμετάλλευση του αθλητικού ιδεώδους από τον πνιγηρό εναγκαλισμό του με το sponsoring.

Με αχρείαστο make up και μυτόνγκα ο Steve Carell κάνει τη στροφή στην ποιότητα που δειλά άρχισε με το The Way, Way Back και ομολογουμένως έχει μια σκοτεινή υποκριτική πλευρά που τον κάνει πιστευτό σε ρόλους κακού, όταν δεν το μαρσάρει όπως εδώ που στιγμές έρχεται αυθόρμητος ο γέλως σε μια ταινία που σφίγγεται να μη χαμογελάσει καν. Οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι περίπου ανύπαρκτοι, όπως αυτός της Sienna Miller - συζύγου του Ruffalo. Η κλινική ματιά του Bennett υπηρετείται από τον ανερχόμενο κινηματογραφιστή Greig Fraser (Zero Dark Thirty) ενώ ο προσφάτως βραβευμένος (The Life of Pi) Καναδός Mychael Danna υπογράφει ίσως ένα από τα πλέον υποτονικά σκορ της πλούσιας καριέρας του.

Για πες: Το Foxcatcher είναι ένα καθαρόαιμο κυνηγόσκυλο εκπαιδευμένο στην καταδίωξη οσκαρικού χρυσού. Φειδωλό με το θεατή και με απανωτά κλεισίματα ματιού στην κριτική νομενκλατούρα, προόρισται για να ζήσει και θα ζήσει μέχρι το Μάρτη. Με λιγότερη πίστη στα συν της ανθρώπινης αξίας στον πυρήνα των ιδεών του από ότι στο Moneyball και εμφανώς πιο αυτάρεσκο από το Capote, αφηγείται μια ιστορία που αφήνει μια φευγαλέα πίκρα με το να δηλώνει φαταλιστικά το πόσο τραγικά ευάλωτοι είμαστε στην αποτυχία. Το ότι δεν μας κερδίζει με το μήνυμά του όμως οφείλει να χρεωθεί στο ίδιο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Δεκεμβρίου 2014 από την Seven / Spentzos