Movies Ltd

Walk Reese, Walk

του gaRis (@takisgaris)

Συγχωριανέ Κεμπεκουά Jean-Marc Vallée, are you C.R.A.Z.Y.? Που μακάρι νάσουν, γιατί μετά την ηδονιστική δυναμίτιδα του Dallas Buyers Club που έσκασε εκρηκτικές ερμηνείες πέρυσι (McConaughey - Leto μια κλάση πάνω από οποιονδήποτε άλλον πέρσι ΚΑΙ εφέτος) σε περίμενα ανυπόμονα για μια από τα αριστερά ευθύβολη ματιά ενός σινεμά που γοητεύει με την αλήθεια του. Χωρίς εφφέδες και κατηφέδες, όπου ο σταρ γίνεται κριθάρ, απλοϊκός κολίγας της μαγικής καθημερινότητας του οικεία πολυσύνθετου χαρακτήρα του. Ανταυτού, στο καπάκι μετά τον άλλον τον Foxcatcher, είδα μιαν οσκαρίλα να με διαπερνά ωσάν ένα ακάλεστο Eat Pray Love ή στην καλυτερότερη μια δήθεν βουκόλα περιπλάνηση τύπου Into the Wild. Ένας από τους πλέον dudes της λογοτεχνίας τσέπης, o Nick Hornby, προσαρμόζει την αυτοβιογραφική περιπλάνηση της Cheryl STRAYED (πιάστο υπονοούμενο) με τον μπανάλ τίτλο “Wild: From Lost to Found on the Pacific Creast Trail”. Η απόσταση ίσαμε 1.100 μίλια, από κοντά Μέχικο σε σύνορα Κένεντα, έτσι επειδή.

Δηλαδή δυο λόγοι: Η χαμένη από την παλιοαρρώστια μάνα - πρότυπο (η μόλις 9 χρόνια μεγαλύτερη Laura Dern σε έναν ακόμα ζουμερό μητρικό ρόλο φέτος μετά το The Fault In Our Stars) και ο καημός του χωρισμού από τον Thomas Sadoski (από τα παλιόπαιδα του τηλεοπτικού The Newsroom), ένεκα η φάση με ντρόγκα και άφθονο εξωσυζυγικό σεξ, όλα ομολογημένα από την ίδια, βαριές σκιές που ωθούν την Strayed / Reese Witherspoon να φορτωθεί ένα σάκο μεγαλύτερο από το μπόι της και να πάρει τα βουνά, συναντώντας στο διάβα αρσενικά αγρίμια, δίποδα και τετράποδα, με τον σκηνοθέτη να ενισχύει έντονα μια ατμόσφαιρα rape fantasy, συμβολίζοντας ίσως μια ανεστραμμένη οπτική του Alice in Wonderland στο μουντό και και δύσβατο τοπίο της ερήμου. Η πρόκληση σαφέστατα μεγάλη για την all-American-darling Reese, η οποία ψάχνει ποιοτικό καμπάκ μια δεκαετία από το όσκαρ της για το Walk The Line και η αλήθεια να λέγεται, εδώ είναι μάλλον καλύτερη.

Σίγουρα είναι που ο φακός πέφτει αχόρταγα πάνω της, πιάνοντας ηδυπαθώς το φόβο και την υπαρξιακή αγωνία στο πρόσωπο, την υπερπροσπάθεια στο κακοτράχαλο διάβα της προς την προσωπική δικαίωση/απελευθέρωση. Μολαταύτα, τα συνεχή φλάσμπακς και οι διαβασμένοι από τις σελίδες του βιβλίου μονόλογοι αφαιρούν σοβαρούς πόντους πρωτοτυπίας ενώ το σάουντρακ εκνευρίζει, σε αντίθεση με το Dallas Buyers Club, με το ήσσονος αξίας El Condor Pasa (If I Could) των Simon-Garfunkel να πάει κι έρχεται μονότονα, δείχνοντας με το δάχτυλο πως πρέπει να νοιώσουμε για το προσωπικό ταξίδι στην αυτοεκπλήρωση της κας Αλανιάρας.

Για πες: Το Wild είναι άγριο μόνο στα λόγια και το μόνο του οσκαρικό ατού είναι οι Witherspoon και Dern που θα κοσμήσουν τις κατηγορίες Καλύτερης Ερμηνεύτριας σε μια χρονιά που οι καλογραμμένοι γυναικείοι ρόλοι είναι παραδοσιακά φωνές βοούσες στην χολυγουντιανή έρημο.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

The Pitch Is Back! Στα μέρη μας δεν έφτασε ποτέ, τουλάχιστον στους κινηματογράφους, αν και στα βίντεο κλαμπς ακόμη πέρασε απαρατήρητη. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού όμως, η κομεντί Pitch Perfect, όταν προβλήθηκε το φθινόπωρο του 2012, έκανε τέτοια εμπορική απήχηση, ιδίως στην δεύτερη της ευκαιρία στο home entertainment, που μέσα σε δύο μόλις χρόνια ετοιμάστηκε η συνέχεια της. Από την Universal λοιπόν έρχεται το σίκουελ Pitch Perfect 2, σε σκηνοθεσία της ακάματης Elizabeth Banks, που εδώ από την θέση του ντιρέκτορα (στο ορίτζιναλ είχε μόνο χρέη παραγωγού) θα επιχειρήσει να μας δείξει ακόμη ένα ταλέντο της. Η ιστορία γνώριμη στους φανς, με το γυναικείο ακαπέλα τρίο των Μπέλας, να επιστρέφει στην δράση για να συμμετάσχει σε έναν ακόμη διαγωνισμό τραγουδιού. Φυσικά η προσπάθεια του αυτή, στο διάβα της θα συναντήσει απρόοπτα, αλλά και διασκεδαστικά περιστατικά, γεμάτα με πιπεράτα υπονοούμενα, όπως άλλωστε αποκαλύπτει και το προωθητικό τρέιλερ. Πρεμιέρα στην Αμερική στις 15 Μαίου 2015.

Την τριάδα των κοριτσιών που ζητούν την δόξα μέσω του πενταγράμμου, ορίζουν οι Anna Kendrick, Brittany Snow και Rebel Wilson, ενώ μαζί τους επιστρέφουν και οι συμμετέχοντες στο πρώτο επεισόδιο Anna Camp, Alexis Knapp, Adam DeVine και Skylar Astin. Καινούργιες προσθήκες στο καστ είναι κι οι Hailee Stainfeld και David Cross.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανόν κατευθείαν σε βίντεο

This is a bank, this is our war! Περιπέτεια από εκείνες που διαθέτουν και μεγάλο και φανατικό κοινό, για να τις επιλέξει όμως από τις προθήκες του βίντεο κλαμπ, είναι η περίπτωση του American Heist, που υπογράφει σκηνοθετικά ο όχι ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό, αρμένικης καταγωγής Sarik Andreasyan. Δράμα με καταιγιστική εξέλιξη, που στο επίκεντρο του έχει την σχέση δύο αδελφών, του Τζέιμς και του Φράνκι, που παρότι έχουν κοινό παράνομο παρελθόν, δεν ακολουθούν πλέον τις ίδιες πορείες, καθώς ο πρώτος σκοπεύει να μπει στον ίσιο δρόμο και να νοικοκυρευτεί σε αντίθεση με τον δεύτερο - και μεγαλύτερο - που μπαινοβγαίνει στις φυλακές. Το τελευταίο του ληστρικό σχέδιο, αφότου αφέθηκε ελεύθερος μετά από δεκαετή κάθειρξη, είναι να αδειάσει το θησαυροφυλάκιο μιας κορυφαίας τράπεζας, για να το επιτύχει όμως, θα χρειαστεί για μια τελευταία φορά την βοήθεια του αδελφού του. Σασπένς, ταχύτατα κυνηγητά με αυτοκίνητα στο κέντρο της πόλης, ριψοκίνδυνα πλάνα και όλα τα συναφή στοιχεία μιας action movie όχι υψηλού επιπέδου, περιέχει το φιλμ, που αναμένεται να φτάσει στις αίθουσες, ίσως και πρώτα σε VOD, μέσα στο 2015.

Η καριέρα του Adrien Brody μετά το βραβείο Όσκαρ για τον Πιανίστα δεν ήταν αυτή η σημαντική που αρχικά προδιαγραφόταν, όπως και του Hayden Christensen, που περνώντας από τις εικόνες του Star Wars, έφερε όλα τα εχέγγυα για μια δυνατή ερμηνευτική συνέχεια. Εδώ οι δυο τους υποδύονται τους αταίριαστους πια αδελφούς, έχοντας κοντά τους την έμπειρη από τέτοιου είδους γρήγορα adventures Jordana Brewster (Fast And Furious) και τον δυναμικό Akon.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανόν κατευθείαν σε βίντεο

Για να αντιμετωπίσει το σκότος πρέπει να ακολουθήσει το πεπρωμένο του! Από την Legendary Pictures το στούντιο που πρόσφερε τα καταιγιστικής δράσης 300: Rise Of The Empire και Godzilla, έρχεται ακόμη μια ακριβή επική περιπέτεια που υπόσχεται να σκορπίσει κύματα αδρεναλίνης στο κοινό. Πρόκειται για την ταινία Seventh Son, που σκηνοθετεί ο Sergei Bodrov, ο βετεράνος Ρώσος δημιουργός των Mongol και East West. Σε κάποια παρελθοντική χρονική περίοδο, πολύ μακρινή από την σημερινή, το ανθρώπινο γένος απειλείται με αφανισμό από τις δυνάμεις του Κακού. Ο Μάστερ Γκρέγκορυ, ο τελευταίος υπερασπιστής του δικαίου από το τάγμα των Ιπποτών του Γερακιού, έχει εδώ και χρόνια αιχμαλωτίσει την διαβολική μάγισσα Μητέρα Μάλκιν, φυλακίζοντας την και κρατώντας τις υπερφυσικές της δυνάμεις μακριά από το να απειλήσουν την ύπαρξη της ανθρωπότητας. Η απόδραση της, με την βοήθεια των φανατικών ακολούθων της, θα ξυπνήσει τον φόβο και τον τρόμο στο Βασίλειο, με τον μοναδικό πλέον που μπορεί να την αντιμετωπίσει, να είναι ο νεαρός, άμαθος πλην ατρόμητος Τομ Γουόρντ, που αφού εκπαιδευτεί σωστά από τον μέντορα Γκρέγκορυ, θα ριχτεί στην μάχη να σώσει τον κόσμο από τον επερχόμενο όλεθρο. Η τελευταία ελπίδα για την σωτηρία είναι ο Έβδομος Γιος του Έβδομου Γιου! Σε διανομή της Universal η ακατάπαυστης όπως υπόσχεται δράσης ταινία αναμένεται να κάνει πρεμιέρα τις αίθουσες στις 17 Ιανουαρίου 2014.

Διαθέτοντας μάλιστα στις τάξεις της ένα απίθανο καστ, με ερμηνευτές τεράστιου βεληνεκούς, όπως οι Jeff Bridges και Julianne Moore, που μοιράζονται τους ρόλους των προαιώνιων εχθρών. Τον δυναμικό σωτήρα υποδύεται ο ζεν πρεμιέ Ben Barnes, ενώ την ερμηνευτική ομάδα συμπληρώνουν οι Alicia Vikander, Olivia Williams, Djimon Hounsou, Antje Traue και Kit Harrington.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Ιανουάριο του 2015!

Missing... Καλογυρισμένο, στην πιο απόμερη γωνιά της Αυστραλιανής νήσου, μοιάζει από τις λίγες εικόνες του τρέιλερ, το ντεμπούτο της σκηνοθέτιδας Kim Farrant, με τον τίτλο Strangerland, μια δραματική και αγωνιώδης ιστορία, που στην εξέλιξη της υπόσχεται να ανεβάσει τους συναισθηματικούς παλμούς. Η οικογένεια του Ματτ και της Κάθριν Πάρκερ παίρνει την δύσκολη απόφαση να αφήσει πίσω της την βουή της μεγαλούπολης, αναζητώντας την τύχη της στην απομονωμένη πόλη Νάθγκαρι, εκεί που οι κοινωνικές συναναστροφές είναι περιορισμένες, λιγοστές. Κατά την διάρκεια μιας αμμοθύελλας, τα δυο τους ανήλικα παιδιά, η Λίλυ και ο Τομ θα εξαφανιστούν, δίχως να έχουν αφήσει πίσω τους σημεία ζωής, γεγονός που προδίδει πως κάτι αναπάντεχα φρικιαστικό τους συνέβη. Στην αναζήτηση τους θα βοηθήσει ο τοπικός αστυνόμος Ντέιβιντ Ρέι, δίνοντας τους συνάμα πληροφορίες για τους τοπικούς θρύλους και τις παραδόσεις των ιθαγενών Αβορίγινων, που πιθανόν να έχουν σχέση με την βίαιη εξαφάνιση τους. Το φιλμ αναμένεται να κάνει φυσικά την επίσημη πρώτη του στις αίθουσες της Αυστραλίας, αναζητώντας ταυτόχρονα διανομή και στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπολογιζόμενο για τα μέσα του 2015 περίπου.

Κάτι που αναμένεται να συμβεί εύκολα ή δύσκολα, μιας και το καστ που συμμετέχει στην ταινία δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο. Αρχής γενομένης από την Nicole Kidman, που διανύει μια, ας την πούμε, ανοδική περίοδο, που έχει δίπλα της στους αντρικούς χαρακτήρες, τους Joseph Fiennes και Hugo Weaving.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Πάντα υπάρχει η πρώτη φορά, για μια δεύτερη ευκαιρία! Βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά είναι η συγκινητική κομεντί, που υπογράφει ο πρωτόπειρος στην σκηνοθετική καρέκλα Dan Fogelman (ο σεναριογράφος των Crazy, Stupid, Love, Last Vegas και Tangled) και φέρει τον τίτλο Danny Collins. Ο οποίος κοντά στα εβδομήντα του χρόνια Ντάνι, είναι ένας ξεπεσμένος ρόκερ της δεκαετίας του 70', που πληροφορείται από τον μάνατζερ και στενό του φίλο, για την ύπαρξη μιας επιστολής που του έστειλε ιδιοχείρως ο ίδιος ο John Lennon, το απόλυτο είδωλο του, πριν από σαράντα χρόνια. Ένα γράμμα που θα του αλλάξει ολοκληρωτικά τρόπο σκέψης, προκειμένου να επανασυνδέσει τους δεσμούς με την οικογένεια του, να μεταβάλλει τον αγριεμένο τρόπο ζωής του και να ψάξει επιτέλους τον πραγματικό έρωτα. Το τρέιλερ, πλημμυρισμένο με τις νότες του λατρεμένου Σκαθαριού, μοιάζει πιασάρικο και ενδιαφέρον, αν και υπερβολικά λαμπερό και γεμάτο στρας, για τα γούστα των μη Αμερικάνων θεατών. Πρεμιέρα το φιλμ αναμένεται να κάνει στις 20 Μαρτίου του 2015 από την νεοσύστατη Bleecker Street...

...και αναμένεται να μην τα πάει και άσχημα εμπορικά, εφόσον διαθέτει μερικά τρανταχτά ονόματα στο ερμηνευτικό του επιτελείο. Αρχής γενομένης από τον κορυφαίο Al Pacino, που τερματίζοντας τον μαραθώνιο συμμετοχής του στα απανταχού φεστιβάλ του κόσμου με τα The Humbling και Manglehorn, υπόσχεται ακόμη μια ερμηνεία υψηλού επιπέδου σε αυτή την εκ πρώτης όψης συμπαθητική δημιουργία. Στο πλάι του μεγάλου Al, συναντάμε και τους Christopher Plummer, Bobby Cannavale, Jennifer Garner αλλά και την Annette Bening.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Μάρτιο του 2015!

Όπου υπάρχει αγαθότητα, υπάρχει καλοσύνη. Κι όπου υπάρχει καλοσύνη, υπάρχει κι η μαγεία! Εδώ και αν μιλάμε για το απόλυτο μπλοκμπάστερ της χρονιάς, την ταινία που από δύσκολο, έως και απίθανο, δεν θα παρακολουθήσουν, όλα τα σινεφίλ κοριτσάκια, μέχρι και εφηβικής ηλικίας. Άλλωστε η Cinderella παραδοσιακά αποτελεί το πιο αγαπημένο παραμύθι των νεανικών ονείρων κάθε κορασίδας, πόσο μάλλον όταν εδώ πλέον θα της δοθεί η ευκαιρία να απολαύσει το θέαμα, με ζωντανούς και όχι σκιτσαρισμένους χαρακτήρες, όπως τόσο επιτυχημένα έπραξε το στούντιο κατά το παρελθόν. Πάντως η δημιουργική διαδρομή της Σταχτοπούτας δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα, καθώς ο αρχικός σκηνοθέτης που ανέλαβε να φέρει εις πέρας το πόνημα, Mark Romanek, αντικαταστάθηκε στον πορεία από τον πιο παραμυθένιας συλλογιστικής Kenneth Branagh, που ήδη έχει δοκιμαστεί στον εμπορικό τομέα, έχοντας υπογράψει ταινίες σαν τον Jack Ryan και τον Thor. Το τρέιλερ που παρουσιάζει μέσα σε δύο λεπτά ολόκληρη την ιστορία των αδελφών Γκριμ, δίχως να αφήνει τίποτα στην φαντασία, μέρος κι αυτό του μελετημένου προμόσιον της μπράντας του Θείου Walt, προαναγγέλει την άφιξη της ταινίας που αναμένεται να σαρώσει τα box office, καλύπτοντας και μέρος της χασούρας της Maleficent, στις αίθουσες στις 13 Μαρτίου 2015.

Την ορφανή παιδούλα, που ο πατέρας της ξαναπαντρεύεται μια μέγαιρα, υποδύεται η νεαρή ενζενί Lily James, ενώ το επίπεδο της παραγωγής εκτοξεύει η παρουσία της Cate Blanchett ως κακιά μητριά. Συμμετέχουν ακόμη και οι Richard Madden, Stellan Skarsgård, Holliday Grainger, Sophie McShera, Derek Jacobi αλλά και η Helena Bonham-Carter ως καλόκαρδη νεράιδα!

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Μάρτιο του 2015!

Κάποιες αναμνήσεις μας καθορίζουν, κάποιες άλλες μας καταναλώνουν... Το ιδιόμορφο στοιχείο στην περίπτωση του The Color Of Time είναι πως υπογράφεται σκηνοθετικά από δώδεκα φερέλπιδες νέους δημιουργούς, της Καλιφορνέζικης σχολής του πολυπράγμονα James Franco, που έτσι κι αλλιώς έχει αναλάβει την παραγωγή του. Το φιλμ έχει σαν βάση του τα κείμενα του βραβευμένου με Πούλιτζερ ποιητή C.K. Williams, καθώς παρακολουθεί την πορεία του προς μια αναμενόμενη παρουσίαση έργου του στην Νέα Υόρκη, ενόσω εκείνος βασανίζεται από τις θύμησες, που άλλοτε είναι ευχάριστες, όπως η πρώτη του σεξουαλική εμπειρία και άλλοτε δυσάρεστες, όπως η απώλεια ενός αγαπημένου του προσώπου. Το ανεξάρτητου χαρακτήρα και ύφους πρότζεκτ, που προβάλλεται ως η απόπειρα του εκκεντρικού, όσο και ταλαντούχου αστέρα να φτιάξει την δική του The Tree Of Life εκδοχή, μέχρι τώρα δεν είχε προμοταριστεί από κάποια διανομή, εντέλει θα φτάσει στις αίθουσες στις 12 Δεκεμβρίου, ενώ δέκα ημέρες νωρίτερα θα κάνει την εμφάνιση του στο i-Tunes.

Εκτός από τον Franco, που φυσικά κρατά τον βασικό ρόλο, ένας σωρός διάσημων αστέρων δηλώνει το παρόν στο Χρώμα του Χρόνου, μεταξύ των οποίων και οι Jessica Chastain, Mila Kunis, Henry Hopper, Zach Braff και Bruce Campbell.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανόν σε κάποιο φεστιβάλ...

Gemma, δεν είναι ψέμα!

του zerVo (@moviesltd)

Αποτέλεσε το πρώτο και ίσως καλύτερο, σαφώς πιο αναγνωρισμένο έργο του περίφημου Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Gustave Flaubert. Η συνταρακτικά τραγική ιστορία της Madame Bovary, της συζύγου του μεγαλογιατρού, που πνιγμένη μέσα στο καθώς πρέπει περιβάλλον της, επιχείρησε παντί τρόπω να αποδράσει, γραμμένη στα μέσα του 19ου αιώνα και δοσμένη μέσα από την γνώριμη τελειομανία του μετρ, με έκδηλα προοδευτικό προφίλ για την εποχή της, όρισε θεμέλιο λογοτεχνικού ρεαλισμού και έμπνευση για τους μεταγενέστερους. Το ερώτημα στην προκειμένη περίπτωση είναι αν μέσα από το ακραία δραματικό πολυδιαβασμένο (όσο και ιδωμένο θεατρικά και κινηματογραφικά) πρωτότυπο, δύναται να ξεπηδήσει κομεντί φραντσέζικη, γουστόζικη και εξίσου συμβολική. Ε, ας πούμε ότι γίνεται...

Προκειμένου να ξεφύγουν από το στρες της μεγαλούπολης που τους πνίγει, το ζευγάρι των Τζέμα και Τσάρλι Μπόβερι, θα αφήσουν πίσω τους το φασαριόζικο Λονδίνο ώστε να εγκατασταθούν στην πολύ πιο ήρεμη και ήσυχη Νορμανδία, επιχειρώντας ένα νέο ξεκίνημα. Στην παραδιπλανή κατοικία, ζει o εξηντάχρονος Μαρτέν, πάππου προς πάππου φούρναρης της περιοχής, που η βαριεστημένη καθημερινότητα που βιώνει, του βγαίνει ψυχικά, ως μια διαρκής γκρίνια προς τα αγαπημένα του πρόσωπα. Η παρουσία της τρυφερής και χαμογελαστής Τζέμμα, θα αναστατώσει μονομιάς την ρουτίνα του Κυρίου Ζουβέρ, φανατικού αναγνώστη βιβλίων, σε τέτοιο βαθμό ώστε στο πρόσωπο της να διακρίνει την μορφή της αγαπημένης του λογοτεχνικής ηρωίδας - και τι σύμπτωση, σχεδόν συνονόματη της - Έμμα Μποβαρί!

Κι αν η αρχική (μύχια στα πρώτα της βήματα, εξωτερικευμένη κατοπινά) σκέψη του Μεσιέ για αυτό το απόλυτο ταίριασμα των δύο γυναικών έμοιαζε φαινομενικά αθώο, πολύ σύντομα θα πάρει μια εντελώς διαφορετική πορεία, με τάσεις υστερίας, καθώς στο πρόσωπο της Τζέμμα, θα αντικρίσει όλα εκείνα τα στοιχεία που μετέτρεψαν σε τραγικό, τον χαρακτήρα της Έμμα... Εννοείται βεβαίως πως για χάρη της κινηματογραφικής αυτής εκδοχής, που στηρίζεται στην γραφική νουβέλα της Posy Simmonds και διαθέτει έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα από το οριτζιναλ, δεν είναι και λίγα τα στοιχεία του σεναρίου που αλλάχθηκαν ολοκληρωτικά, φροντίζοντας όμως να διατηρήσουν στην πλήρη του διάσταση τον δεδομένο κοινωνικό προβληματισμό. Ίσως αν απουσίαζαν μάλιστα οι υπερβολικοί και ανούσιοι εκμοντερνισμοί στους διαλόγους, το σκριπτ να ήταν εντέλει πιο φρόνιμα ματσαρισμένο πάνω στο πρωτότυπο.

Η έμπειρη στην μελέτη, την ανάλυση και την προβολή στο εκράν ζορισμένων γυναικείων προσωπικοτήτων, σκηνοθέτις Anne Fontain, εδώ με ηλιόλουστη στο ξεκίνημα, που μουνταίνει στην πορεία, διάθεση, χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερα διαδεδομένη περσόνα, για να αναπτύξει την δική της βερσιόν, που ως κατηγοριοποίηση, θα μπορούσε να ανήκει σε περισσότερα του ενός genre: ρομαντικό, κωμικό, δραματικό. Βασικότατος όμως είναι και ο έτερος πόλος της αφήγησης, ο ανδρικός, που φέρει την φιγούρα του κορυφαίου θεατρικού ερμηνευτή της γενιάς του, Fabrice Luchini, που δεν χρειάζεται ιδιαίτερο κόπο με τους σατιρικούς μορφασμούς του να σε ωθήσει στο χαμόγελο, στις στιγμές που αντιλαμβάνεται με τρόμο, πως τα σημάδια δείχνουν το μοιραίο, όπως δεν του παίρνει πολύ χρόνο, από την άλλη, να σε στείλει σε πιο συγκινητικά μονοπάτια, την ώρα που η μελαγχολία της (παρά κάτι) τρίτης ηλικίας, συγκρούεται με το ηλιόλουστο πνεύμα της αεράτης μέσα στα πολύχρωμα λουλουδένια εμπριμέ της καλλονής.

Για πες: Ειλικρινά, απογοητευμένος από την επιλογή της ως ένα από τα υποδεέστερα Bond-girls της ιστορίας, δεν πίστευα ποτέ πως η Gemma Arterton θα κατάφερνε ποτέ να φτάσει σε ικανά επίπεδα ερμηνείας, τέτοια ώστε να προκαλέσει τον θαυμασμό μου. Φρέσκια και ταυτόχρονα ωριμότερη από ποτέ, λαμπερή μα όχι με τον τεχνητό τρόπο της μακιγιαρισμένης κούκλας, η Αγγλιδούλα με ξάφνιασε θετικά αποδίδοντας έναν ρόλο που της ταιριάζει γάντι. Πετυχαίνοντας έτσι να πραγματοποιήσει το άλμα από το παιδιάστικο στυλ της Tamara Drewe (της ιδίας παρακαλώ συγγραφέως) στο πιο αριστοκρατικό της Gemma Bovery και να πείσει και τον πιο δύσπιστο, όπως εγώ, για το λαμπρό μέλλον που την καρτερεί.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Νοεμβρίου 2014 από την Odeon

Περιπέτειες, δράσις, ηρωισμοί!

του zerVo (@moviesltd)

Δεν είχαν ούτε σκίτσα, ούτε φωτογραφίες, ώστε να κάνουν την ανάγνωση πιο εύπεπτη όπως τα σύγχρονα κόμικς, υπήρξαν όμως τόσο περιγραφικά μέσα στις όχι και λίγες 64 σελίδες τους, που κυριολεκτικά σε μετέφεραν στο επίκεντρο του πεδίου των μαχών. Η Δράσις (κάθε Τρίτη) και η Μάχη (κάθε δεύτερη Πέμπτη) υπήρξαν περιοδικά έντυπα που γνώρισαν εκδοτικές πιένες πολλές δεκαετίες πριν, χρησιμοποιώντας τον όλεθρο του πολέμου, όχι για να αναδείξουν την πιο ακραίας μορφής βία, μα τους ηρωισμούς μαχητών, που για χάρη των ιδανικών τους, έδωσαν τις ζωές τους στα φλεγόμενα μέτωπα. Μια τέτοια κινηματογραφημένη ιστορία, βγαλμένη από τις νοσταλγικές αράδες εκείνων των τευχών είναι και το Fury του David Ayer...

Γερμανία, Απρίλιος του 1945. Τα στρατεύματα του Χίτλερ περικυκλωμένα από τις συμμαχικές δυνάμεις που κινούνται ταχύτατα προς Βερολίνο, έχουν κηρύξει άτακτη υποχώρηση, δεν διανοούνται όμως να παραδοθούν χωρίς να δώσουν την ύστατη μάχη. Κάτι που γνωρίζει καλά ο μπαρουτοκαπνισμένος στα πεδία της Αφρικής και της Νορμανδίας, Λοχίας Κόλιερ, ο φύση και θέση ηγέτης της ομάδας που κινεί το τεθωρακισμένο άρμα Σέρμαν Μ4 και οδεύει ολοταχώς προς την πρωτεύουσα του Τρίτου Ράιχ. Οι φονικές εκπλήξεις στο λασπωμένο διάβα του τανκ, από τους SS που θα πουλήσουν πολύ ακριβά το τομάρι τους θα είναι συνεχείς μέχρι να σημάνει η οριστική κατάπαυση του πυρός.

Με τον οδηγό του κανονιοφόρου νεκρό από την πιο πρόσφατη σύγκρουση και πλήρωμα τρεις ακόμη ατρόμητους και εξίσου πεπειραμένους φαντάρους, τον θρήσκο Μπόιντ, τον φιλόσοφο Γκόρντο και τον απρόβλεπτο Γκρέιντι, το Φιούρυ, θα προσθέσει ακόμη έναν στην σύνθεση του, τον πιτσιρίκο, άμαθο (ως απλό δακτυλογράφο) όσο και φοβισμένο Νόρμαν, που ποτέ του δεν έχει έλθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον εχθρό. Κατάσταση γνώσης για τον εικοσάχρονο οπλίτη, που θα αλλάξει άρδην, καθώς οι ερπύστριες του άρματος θα εισέρχονται ολοένα και περισσότερο εντός των Γερμανικών εδαφών.

Το ιδιόρρυθμο στοιχείο του σεναρίου για μια πολεμική ταινία όπως το Fury, είναι πως ουσιαστικά δεν υπάρχει μια κάποια συγκεκριμένη αποστολή, που καλούνται οι πέντε εσώκλειστοι μέσα στο λαμαρινένιο κονσερβοκούτι να φέρουν εις πέρας, ούτε εκτελούν ειδικές εντολές από τους ανωτέρους τους. Σκοπός τους είναι απλώς να ανοίξουν δρόμους στις επερχόμενες δυνάμεις ανάμεσα στις ορδές του αντιπάλου, διαβαίνοντας συνάμα μέσα από ολοκληρωτικά κατεστραμμένες πόλεις της επαρχίας, εκεί που ο όλεθρος έχει αφήσει έντονα τα σημάδια του στα σπιτικά εκείνων που μέχρι πρότινος πανηγύριζαν τον φημολογούμενο θρίαμβο των Ναζί.

Βάναυσες εικόνες με αποτυπωμένες στο εκράν ακρότητες που δύσκολα μπορούν να διαγραφούν εύκολα από την μνήμη - γνώριμη ιδιότητα άλλωστε του σεναριογράφου του Training Day και δημιουργού του End Of Watch - ενόσω λαμβάνει χώρα η εκπαίδευση του τρομαγμένου ρούκι από τους συμπολεμιστές του. Μάθημα επιβίωσης που ξεκινά από το πόσο στυγνά και κυνικά πρέπει να εκτελείται ο εχθρός ("εδώ δεν ήρθαμε για να μελετήσουμε το δίκαιο ή το σωστό, αλλά για να σκοτώσουμε") και καταλήγει στο τραγικό φινάλε της εμβόλιμης, θεωρητικά αταίριαστης, μα ουσιαστικά μοχλού πίεσης στην εναλλαγή των συναισθημάτων του, θεατρικής υφής σεκάνς της γνωριμίας του (και στιγμιαίας εκδήλωσης αγάπης) με όμορφη Γερμανιδούλα.

Κακά τα ψέματα όμως, η κορύφωση του δράματος ορίζεται στην εξαιρετικά δοσμένη φωτογραφικά και τεχνικά, ταχύτατη τελική πράξη, εκεί που μέσα στο κλειστοφοβικό κουβούκλιο του τανκ, εξυμνείται η ανδρεία, η αλληλεγγύη, η αδελφοσύνη που αναπτύσσεται σε τέτοιες δύσκολες ώρες, ακόμη κι ανάμεσα στους πιο ετερόκλητους χαρακτήρες. Καταπληκτικός ο φέρελπις Logan Lerman, που από τις εφηβικές κωμικοτραγικές αναζητήσεις του σε Perks Of being A Wallflower και Percy Jackson, εδώ βρίσκει πεδίο ανάπτυξης του τάλαντου του, συνδυάζοντας στο βλέμμα του θλίψη και θυμό, οργή και πίκρα, συνεπικουρούμενος από τους σαπόρτερς Labeouf (σε καλλιτεχνική ανάρρωση), Pena και Bernthal.

Για πες: Δεν μιλάμε για περίπτωση Στρατιώτη Ράιαν, άλλωστε είναι απίθανα ξεπεράσιμο στο εγγύς μέλλον το πιο ολοκληρωμένο φιλμικό πόνημα γύρω από το μαχητικό κομμάτι, του Δευτέρου παγκοσμίου Πολέμου. Περισσότερο προς επεισόδιο του Band Of Brothers τείνει το Fury, που διαθέτει μπόλικη δράση, αλλά και ακόμη περισσότερη Peckinpahική αγριότητα στην ανάλυση της μπρουτάλ Wild Bunch. Εκεί που ηγετική μορφή και κυριότερο λόγο για να επιλέξει κανείς το Fury προς παρακολούθηση, κρατά ο νούμερα ένα χολιγουντιανός σταρ των ημερών μας, Brad Pitt, στήνοντας μια εμβληματική περσόνα πατέρα, συντρόφου, κολλητού, ένα ακόμη παράσημο στην μέχρι τώρα απίθανη ερμηνευτική του διαδρομή.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Νοεμβρίου 2014 από την Feelgood

Truth or Dare?

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τέρμα τα θαύματα, τα σινεμά κλειστά, δεν υπάρχεις πια, δεν υπάρχεις...

Κάθε χώρα κουβαλάει μια πολύ μεγάλη πληγή. Ένα τραύμα περασμένο στη συλλογική μνήμη, που δυσκολεύεται να επουλωθεί. Στην Ελλάδα πχ έχουμε τον Εμφύλιο, ό,τι χειρότερο μπορεί να βιώσει ένας λαός δηλαδή. Η Γερμανία έχει... δύο τραύματα! Χωρισμένη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο σε (καπιταλιστική) Δυτική και σε (κομουνιστική) Ανατολική, θα χρειαστεί πολύ καιρό ακόμα για να συνέλθει, παρά το γεγονός ότι είναι πλέον ενωμένη. Τα φαντάσματα του παρελθόντος δεν φεύγουν με χολιγουντιανά Ghostbusters...

Από τη μία οι Ναζί. Και από την άλλη η Στάζι. Η μυστική υπηρεσία – αστυνομία – κράτος εν κράτει της Ανατολικής Γερμανίας. Που εγκλημάτησε κατά συρροή. Που παγίδευσε ανθρώπους. Που χρησιμοποίησε φρικιαστικές μεθόδους για να πετύχει τους σκοπούς της. Τα... κατορθώματά της απασχολούν πλέον συχνά τον σύγχρονο γερμανικό κινηματογράφο. Κι αυτή η ταινία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Η υπόθεση: Η Κατρίνε είναι μια καλοστεκούμενη μεσήλικη γυναίκα. Ζει κοντά στο Μπέργκεν, στη Νορβηγία, μαζί με τον αξιωματικό υποβρυχίων σύζυγό της. Είναι πλέον γιαγιά καθώς η μονάκριβη κόρη της γέννησε (χωρίς να παντρευτεί) μια μικρούλα. Αλλά και η μητέρα της Κατρίνε μένει πολύ κοντά τους... Ο πατέρας της ήταν Ναζί στρατιώτης, ο οποίος σύναψε ερωτικές σχέσεις με τη Νορβηγίδα μητέρα της Κατρίνε – κάτι συνηθισμένο τότε. Η γερμανική κυβέρνηση μάζεψε αυτά τα παιδιά και τα μεγάλωσε σε ορφανοτροφεία, στο πλαίσιο του προγράμματος «Lebensborn», με τελικό στόχο την καθαρότητα της Αρίας Φυλής. Όταν η Κατρίνε έγινε 20 χρονών, το έσκασε από την Ανατολική Γερμανία, κατάφερε να φτάσει στη Νορβηγία και με τα πολλά, να βρει τη μητέρα της. Ζει πλέον μια ευτυχισμένη ζωή. Καθώς, όμως, το 1990, πέφτει το Τείχος του Βερολίνου, τα πράγματα αλλάζουν. Ένας Γερμανός δικηγόρος ζητάει από την Κατρίνε και τη μητέρα της να γίνουν μάρτυρες σε μια δίκη εναντίον του νορβηγικού κράτους, εκ μέρους των παιδιών του πολέμου, όπως είναι κι εκείνη. Η Κατρίνε αντιστέκεται. Σταδιακά ένα δίκτυο καλά κρυμμένων μυστικών του παρελθόντος αποκαλύπτεται, ώσπου η Κατρίνε καταλήγει ολοκληρωτικά εκτεθειμένη. Τότε, τα αγαπημένα της πρόσωπα θα πρέπει να πάρουν θέση. Τι έχει μεγαλύτερη σημασία: η ζωή που έχουν ζήσει μαζί ή το ψέμα στο οποίο βασίζεται;

Η άποψή μας: Το 2006 είδαμε τις «Ζωές των άλλων», που έφτασαν να κερδίσουν το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Πέρσι είδαμε το «Παιδί από τη Γερμανία». Τούτη η ταινία διαθέτει στοιχεία και από τις δύο προηγούμενες. Το μεγάλο της ατού, όμως, είναι άλλο. Δεν έχει να κάνει με το «κατασκοπικό» ντεκόρ του όλου πράγματος. Ούτε ακόμα ακόμα για την αποκάλυψη της αλήθειας, το πραγματιστικό αντικείμενο όλων σχεδόν των ταινιών. Όχι, εδώ έχουμε να κάνουμε με το ζήτημα της ταυτότητας. Αυτό βρήκα εγώ πιο ενδιαφέρον. Κάτι ανάλογο επιχειρεί και ο Cristian Petzold στο «Phoenix», αλλά το κάνει πολύ πιο καλά και ολοκληρωμένα. Κι εδώ όμως ο θεατής «τσιμπάει». Πώς είναι να ζεις επί χρόνια ένα ρόλο; Να υποδύεσαι μια κατασκευασμένη περσόνα, με συγκεκριμένο σκοπό; Κι όμως, να φτάνεις να δημιουργείς οικογένεια, να αγαπάς, να ερωτεύεσαι, να βιώνεις την καθημερινότητα με τα καλά και τα κακά της. Να ξεχνάς το ρόλο σου. Να γίνεσαι ο ρόλος. Έως ότου εξωτερικοί παράγοντες να έρχονται να σε «ξυπνήσουν» και να σε χώσουν εκ νέου στη διαμορφούμενη πραγματικότητα. Ζόρικο.

Ο σκηνοθέτης έχει στα χέρια του μια υπέροχη ηθοποιό, την Juliane Köhler (την είχαμε γνωρίσει σε μια άλλη γερμανική ταινία που κέρδισε Όσκαρ, το «Πουθενά στην Αφρική»). Να ανοίξουμε εδώ μια παρένθεση και να πούμε πως στη Γερμανία υπάρχουν τουλάχιστον τρεις παγκοσμίου κλάσης γυναίκες ηθοποιοί αυτήν τη στιγμή: ετούτη, η Martina Gedeck και η κορυφαία όλων, Nina Hoss. Κάτι καλό κάνουν εκεί οι Γερμανοί (που, μην το ξεχνάμε, είναι φίλοι μας...). Γενικώς, από ερμηνείες δεν πάσχει η ταινία. Πάσχει από αποστασιοποίηση – που στην προκειμένη περίπτωση οδηγεί σε αποδραματοποίηση – ενώ ταυτόχρονα παλεύει να εκμαιεύσει μελό στοιχεία. Δεν γίνεται ρε παιδιά αυτό. Αλλά και δομικά, με το παρελθόν να παρουσιάζεται με χοντρό κόκκο, εμβόλιμα στο φιλμικό παρόν, ο θεατής αποπροσανατολίζεται και δυσκολεύεται να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και πότε. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ευπρεπές, η ταινία όμως θα μπορούσε να πιάσει πολύ μεγαλύτερες επιδόσεις.

ΥΓ: Μα γιατί στο φινάλε τους, πολλές ταινίες δείχνουν τους ήρωες να φεύγουν προς άγνωστη κατεύθυνση, μόνο και μόνο για να τους δούμε να παθαίνουν κάτι τραγικό; Ευκολία δεν είναι αυτό; Τέλος πάντων...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 Νοεμβρίου 2014 από την Strada Films

Τρέιλερ διάρκειας δύο ωρών!

του zerVo (@moviesltd)

Ελπίζω να είναι μια μόδα που σύντομα θα περάσει. Κι αυτό διότι μπορεί να εξιτάρει τους φανατικούς φίλους του οποιουδήποτε σινέ - σίριαλ, η διάσπαση του τελευταίου επεισοδίου του, σε δύο, πέντε ή σαράντα επιμέρους τεμάχια, ουσιαστικός (πέραν του προφανούς εμπορικού και κατ επέκταση κοροιδευτικού) όμως λόγος για κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Κι αν νερώσαμε το κρασί μας μια στον Harry Potter και τις Deathly Hallows και δυο στο Twilight και το Breaking Dawn, αμφότερα οκτακοσίων σελίδων αναγνώσματα, πως να συμβεί το ίδιο και στην περίπτωση του Mockingjay, με το μισό υλικό θεωρητικά? Γιατί πρακτικά, ούτε μια ταινία μόνη της δεν νομίζω να γεμίζει...

Έχοντας καταφέρει να διαφύγει, από το καταστροφικό πεδίο του παιχνιδιού στην πρωτεύουσα της Πάνεμ, Κάπιτολ, η Κάτνις Έβερντιν, νικήτρια των 75ων Αγώνων Πείνας και δημοφιλέστατη στις δώδεκα κοινότητες που ορίζουν τον κόσμο, θα ξυπνήσει σε έναν τόπο σκοτεινό και ανήλιο, του οποίου την ύπαρξη αγνοούσε μέχρι πρότινος. Η 13η Περιοχή, που πλέον την φιλοξενεί, μέρος άγνωστο και κρυφό, μακρυά από τις ορέξεις του δικτάτορα Προέδρου Σνόου, λειτουργεί με μέθοδο μυστική ως ο χώρος προετοιμασίας των ανταρτών πολεμιστών, που θα κινήσουν την επανάσταση ενάντια στην ολιγαρχία. Η ανώτατη διοικητής του Άλμα Κόιν, αναζητώντας το πρόσωπο εκείνης που θα πάρει το έμβλημα της Κοτσυφόκισσας στο στήθος και θα σηκώσει την παντιέρα του Αγώνα, θα το εντοπίσει εύκολα στην μορφή της προβληματισμένης από την προσωρινή άγνοια, αλλά τόσο μαχητικής και πειθαρχημένης Κάτνις.

Δίχως μάλιστα να δυσκολευτεί ιδιαίτερα να την πείσει να πάρει το χρίσμα, αφού η ολοκληρωτική καταστροφή από τις ένοπλες δυνάμεις της Κάπιτολ των πατρικών της εδαφών, αλλά και η βάναυση αιχμαλωσία του αγαπημένου της Πίτα Μέλαρκ, γρήγορα θα υποκινήσουν μέσα της το αίσθημα της εκδίκησης. Αλλά και της σωτηρίας του πρώην συμπαίκτη της από τα νύχια των αντιπάλων, που τον χρησιμοποιούν πλέον ως πιόνι, που με τα αντιφατικά του λόγια, λειτουργεί αποτρεπτικά στην οργάνωση της ομάδας δράσης ενάντια στους δικτάτορες.

Πολλά υποσχόμενο, μάχιμο και ριζοσπαστικό φαντάζει το πλάνο που πάνω του ζωγραφίζεται η συνέχεια του απόλυτα επιτυχημένου - παντού, πλην Ελλάδος - franchise. Στοιχείο που εντείνεται ακόμη περισσότερο στην περαιτέρω ανάλυση των αντιπάλων, δηλαδή των λιγοστών προνομιούχων Πατρίκιων, που απολαμβάνουν μια χλιδάτη και ηλιόλουστη ζωή και των κατά πολύ περισσότερων Πληβείων, που κείτονται σε ημιφωτισμένες υπόγειες στοές, δεκάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης, προετοιμάζοντας την μεγάλη αντεπίθεση (όπως Terminator). Ας μην ξεγελιόμαστε όμως, κάπου εδώ σώνεται η ανατρεπτική διάθεση στο Χολιγουντιανής υφής σκριπτ, καθώς ο πόλεμος που αναμένεται να ξεσπάσει και περνά μέσα από τις διαθέσεις της νεαρής τοξοβόλου, φέρει πέραν της Viva La Revolucion έκφανσης, μερικές ακόμη που έχουν να κάνουν με την (πολύ πιθανή) αγάπη της για τον φυλακισμένο φίλο ή με την οφθαλμόν αντί οφθαλμού τάση για τον θάνατο του πατέρα, παρά με την προφανή, που έχει να κάνει με την ελευθερία και την δημοκρατία.

Αναμφίβολα το πρώτο μισό του επιλόγου των The Hunger Games, που θα μπορούσε να εξαντληθεί χρονικά σε πολύ λιγότερο κι από το μισό του δίωρου, δεν προχωρά την ίντριγκα παρά μόνο ελάχιστα βήματα και φυσικά μέχρι το σημείο κλειδί, που η τελική μάχη είναι ζήτημα μερικών στιγμών. Σκηνοθετικά ο Lawrence, μπερδεύεται και ο ίδιος από το ξεχείλωμα της έτσι κι αλλιώς short story, επαναλαμβάνοντας αρκετές φορές πανομοιότυπα σχεδόν πλάνα - φερειπείν η καταστροφή τς 12ης district που σωστά αφήνεται στην φαντασία του θεατή, γίνεται ριπίτ κατοπινά με τον αφανισμό του γεμάτου τραυματίες 7ου (νομίζω) - αλλά καταφεύγοντας και σε ευκολίες, που δημιουργούν εύλογες απορίες και κενά στην ανάγνωση, τουλάχιστον όσων δεν έχουν προηγουμένως μελετήσει το μπεστ σέλλερ.

Εμφανής αδυναμία του ντιρέκτορα, η ανάλυση και η μελέτη των (πάμπολλων) περιφερειακών χαρακτήρων, οι περισσότεροι με παρουσία και στα προηγούμενα τσάπτερ, ομοίως ελλειπτικά παρουσιασμένοι, που στα χέρια κάποιου εμπειρότερου, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ποιοτικότερα σαν μοχλός πίεσης, για να αναλάβει η γεμάτη άγνοια κινδύνου Μις Έβερντιν τα ηνία της Στάσης. Που από την μεριά της, χορεύει διαρκώς σε πρώτο πλάνο, προς εξύψωση του ηθικού των υποταγμένων πολιτών, χωρίς όμως να πείθει, ειδικά αν δεν θυμάσαι τα περασμένα της κατορθώματα, ως μεταμοντέρνα Πασιονάρια. Όπως δεν πείθουν και ως απόλυτα ηθικές οι τάσεις της Αρχηγού της (η πανταχού παρούσα Julianne Moore) που κτίζει το προμόσιον της περσόνας της σε ζωντανή μετάδοση με τα πάντοτε ανοικτά τηλεοπτικά δίκτυα, με μεθόδους ίδιες με αυτές του γλοιώδη Καγκελάριου (Donald Sutherland).

Η Jennifer Lawrence, ο αγγελικός αυτός μίσχος που έχει φτάσει αισίως τα 24 της χρόνια, έχει γνωρίσει και πιο ελκυστικές στιγμές στην οθόνη, από την τωρινή που μέσα στην φανταρική ολόσωμη φόρμα, μοιάζει εντέχνως και αναίτια φουσκωμένη και πρησμένη, χάνοντας μεγάλο μέρος από το σεξ απίλ που την διακρίνει. Το συναισθηματικό ζοράκι στην καρδούλα της, είτε για τον μορφονιό Γκέιλ (Chris Hemsworth), είτε για τον νερόβραστο Πίτα (Josh Hutcherson) δεν πετυχαίνει τον σκοπό του σχηματισμού μοιραίου τριγώνου (σαν Twilight) και εξατμίζεται στην γέννηση του. Οπότε τι απομένει, αφού η J Law δεν τονίζει με την ομορφάδα της τα πλάνα, όπως έπραξε τόσο καίρια στο American Hustle? Να κινηθούν λίγο γοργότερα οι λεπτοδείκτες για να φτάσουμε στο to be continued, που σκάει παρέα με το In Memoriam, στον μισκάστ (ξανά, τι αδικία) αείμνηστο Seymour Hoffman.

Για πες: Το αν είμαι ενάντιος στο σπάσιμο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) που αποφάσισε η Lionsgate για το αναμενόμενο τέλος, ελάχιστο ρόλο παίζει για τα ταμεία του στούντιο, που τουλάχιστον παγκοσμίως θα τιγκάρουν, από την επέλαση των νεαρών φανς της σειράς. Από μεριά μου δεν μπορώ όμως να αποδεχτώ πλήρως το Part 1 του Mockingjay σαν ένα ολοκληρωμένο φιλμικό πόνημα, παρά ως ένα απίστευτα μακροσκελές τρέιλερ, που προετοιμάζει τον κόσμο για το θορυβώδες, καθώς φαίνεται, the end.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Νοεμβρίου 2014 από την Seven / Spentzos