Movies Ltd

Οι ταινίες της θεματικής ενότητας Αναφορά στον Ηλία Καζάν / Report to Elia Kazan και οι ώρες προβολής τους είναι:

A Tree Grows In Brooklyn

Μυθοπλασία, Η.Π.Α. , 1945, α/μ, 129’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Tess Slesinger, Frank Davis (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Betty Smith) Διεύθυνση φωτογραφίας: Leon Shamroy Μουσική:Alfred Newman Ηθοποιοί: Dorothy McGuire, Joan Blondell, James Dunn, Lloyd Nolan, James Gleason Παραγωγή: Twentieth Century Fox Film Corporation

«Ρίχτηκα στη σκηνοθεσία κατευθείαν από τη σκηνή της Νέας Υόρκης», θα πει ο Καζάν για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο μετά τη θητεία του στο ριζοσπαστικό Group Theater τη δεκαετία του ’30 και πρώτο του συμβόλαιο με την Φοξ. H κινηματογραφική διασκευή του κορυφαίου σε πωλήσεις ομώνυμου βιβλίου της Μπέττι Σμιθ, θα αποτελέσει μία από τις πέντε εισπρακτικές επιτυχίες της χρονιάς, και θα ανακηρυχθεί σε μια από τις δέκα καλύτερες ταινίες της χρονιάς από το Εθνικό Συμβούλιο Κριτικών. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια της Μπέτι Σμιθ στο ιρλανδικό γκέτο του Μπρούκλιν στις αρχές του 1900 αποδίδονται με ιδιαίτερη μαεστρία από τον πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη, με τη βοήθεια του θρυλικού διευθυντή φωτογραφίας Λέον Σαμρόι, σε μια ακριβή παραγωγή των στούντιο. Η εμπειρία του Καζάν στο θέατρο και η εξαιρετική του δουλειά στις ερμηνείες θα χαρίσουν στη νεαρή Πέγκι Αν Γκάρνερ και τον βετεράνο ηθοποιό Τζέιμς Νταν, Όσκαρ ερμηνείας.

Που και πότε? Παρασκευή 10 Οκτωβρίου στις 19.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Gentleman’s Agreement

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1947, α/μ, 118΄

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Moss Hart (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Laura Z. Hobson) Διεύθυνση φωτογραφίας: Arthur C. Miller Μουσική:Alfred Newman Ηθοποιοί: Gregory Peck, Dorothy McGuire, John Garfield, Celeste Holm, Anne Revere Παραγωγή: Twentieth Century Fox Film Corporation

O Ντάριλ Ζάνουκ, γνωστός παραγωγός της Φοξ, θα διακυβεύσει την επαγγελματική του φήμη χρησιμοποιώντας ένα καταξιωμένο καστ –Γκρέγκορι Πεκ, Ντόροθι Μακ Γκουάιρ και Τζον Γκάρφιλντ- σ’ ένα θολό ακόμη για την Αμερική θέμα. Ο Καζάν θα ανταποκριθεί στην πρόκληση να διασκευάσει το πρώτο σενάριο του καταξιωμένου θεατρικού συγγραφέα Μος Χαρτ, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο, αποφεύγοντας τον διδακτισμό και την υπεραπλούστευση στα οποία εύκολα παρασύρει η υπόθεση: ένας δημοσιογράφος προσποιείται ότι είναι Εβραίος προκειμένου να γράψει μια σειρά από άρθρα για τον αντισημιτισμό. Χωρίς να μετριάζει το μήνυμα του μυθιστορήματος, ο Καζάν προσθέτει ψυχολογικό βάθος και αποδίδει με τόνο υπαινικτικό τις διακυμάνσεις μιας συνείδησης που αφυπνίζεται. Η τεράστια επιτυχία της ταινίας και η αποδοχή της από την κριτική σηματοδότησε μια αυξανόμενη κοινωνική ευαισθητοποίηση στο Χόλιγουντ. Η Ακαδημία την αγάπησε προτείνοντάς την για οκτώ βραβεία και δίνοντάς της αυτά της καλύτερης ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη και β’ γυναικείου ρόλου στη Σελέστ Χόλμ.

Που και πότε? Παρασκευή 17 Οκτωβρίου στις 22.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Boomerang!

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1947, α/μ, 88’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Richard Murphy, (βασισμένο στο άρθρο του Fulton Oursler) Διεύθυνση φωτογραφίας: Norbert Brodine Μουσική:David Buttolph Ηθοποιοί: Dana Andrews, Jane Wyatt, Lee J. Cobb, Cara Williams, Arthur Kennedy Παραγωγή: Twentieth Century Fox Film Corporation

Ο Καζάν συνεργάστηκε στην ταινία αυτή, βασισμένη στην αληθινή ιστορία του ανεξιχνίαστου φόνου ενός ιερέα στο Κονέκτικατ, με τον παραγωγό Λούις ντε Ροσεμόν, που καθιέρωσε το είδος του «ημι-ντοκιμαντέρ (semi-documentary)», εξαιρετικά δημοφιλές στη Φοξ μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο. Δανειζόμενο από τους κεντρικούς άξονες του “ημι-ντοκιμαντέρ” (γυρίσματα σε πραγματικές τοποθεσίες, μη επαγγελματίες κομπάρσοι, αποστασιοποιήμενη voice over αφήγηση), το Μπούμερανγκ! εστιάζει τόσο στην περσόνα του σταυροφόρου εισαγγελέα, τον οποίο υποδύεται με αταραξία ο Ντάντα Άντριους, όσο και στη σχολαστική απεικόνιση των πραγματικών λεπτομερειών. Το αναπόφευκτο της αλήθειας έρχεται αντιμέτωπο με το ρίσκο των αντικειμενικών δεδομένων μέσα από ένα συναρπαστικό επιστημολογικό παζλ με ηθικές διαστάσεις.

Που και πότε? Δευτέρα 13 Οκτωβρίου στις 22.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Panic in the streets

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1950, α/μ, 96’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Richard Murphy, Daniel Fuchs, Edna Anhalt, Edward Anhalt Διεύθυνση φωτογραφίας: Joseph MacDonald Μουσική: Alfred Newman Ηθοποιοί: Richard Widmark, Paul Douglas, Barbara Bel Geddes, Jack Palance, Zero Mostel Παραγωγή: Twentieth Century Fox Film Corporation

Ο Καζάν συνεισφέρει ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά του στο πλέον δημοφιλές είδος του “ημι-ντοκιμαντέρ” (semi-documentary): μια συναρπαστική ρεαλιστική καταγραφή της αστυνομίας και των κυβερνητικών προσπαθειών να ελέγξουν το ξέσπασμα της επιδημίας πνευμονικής πανώλης στη Νέα Ορλεάνη. Αλληγορικό εγκώμιο για τα υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης, το οποίο αποφεύγει ωστόσο την ψυχρή αφαίρεση, χαρακτηριστική του είδους των “ ημι-ντοκιμαντέρ”, δίνοντας ζωντάνια στα εκτός στούντιο γυρίσματα της εργατικής τάξης και των μεταναστών της Νέας Ορλεάνης. Με εμφανή την επιρροή του ιταλικού νεορεαλισμού, είναι περισσότερο ανήσυχο ως προς την ατμόσφαιρα και λιγότερο ως προς τον κοινωνικό προβληματισμό. Αξιομνημόνευτο το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Τζακ Πάλανς ως χαιρέκακου αρχηγού του υποκόσμου.

Που και πότε? Πέμπτη 16 Οκτωβρίου στις 20.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

A Street Car Named Desire

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1951, μ/α, 122’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Tennessee Williams, Oscar Saul, (βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Tennessee Williams) Διεύθυνση φωτογραφίας: Harry Stradling Sr. Μουσική: Alex North Ηθοποιοί: Vivien Leigh, Marlon Brando, Kim Hunter, Karl Malden, Rudy Bond Παραγωγή: Charles K. Feldman Group, Warner Bros

Στην αρχική απροθυμία του Καζάν να αναλάβει την κινηματογραφική διασκευή ενός θεατρικού που είχε ήδη σκηνοθετήσει με επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ, καταλυτική θα αποδειχθεί η προτροπή του στενού του φίλου Τενεσή Ουίλιαμς. Το αριστούργημα του τελευταίου, παρείχε ένα πλούσιο δραματικό έδαφος για κινηματογραφική διασκευή, παρότι η ταινία θεωρήθηκε προκλητική και ανήθικη από μερίδα κριτικών. Ο Καζάν θα διατηρήσει τη γενική μορφή του θεατρικού και θα αυξήσει την ένταση και αυστηρότητα των κύριων σκηνών σε κλειστούς χώρους χρησιμοποιώντας μεσαίες κοντινές αλλά και σε πρώτο πλάνο λήψεις. Η μοναδική απόκλιση από τον αρχικό θίασο του θεατρικού έργου είναι η Βίβιαν Λι, την οποία επέβαλε στον Καζάν ο παραγωγός Τσαρλς Φέλντμαν, θέλοντας μια δοκιμασμένη σταρ στο ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά με το κρυμμένο παρελθόν. Φιλοξενούμενη στην έγκυο αδερφή της, σύντομα εξελίσσεται σε θήραμα του κτηνώδη κουνιάδου της (Μάρλον Μπράντο). Ο μυώδης Μπράντο επανεφευρίσκει την υποκριτική του αμερικανικού κινηματογράφου στα πρότυπα της «Μεθόδου» του Actors Studio με την ιδρωμένη απεικόνιση του πρωτόγονου Στάνλεϋ Κοβάλσκυ, εξαιρετικά επιδραστική στις επερχόμενες γενιές. Το λαρυγγικό ουρλιαχτό του καθώς λέει το όνομα «Στέλλα» παραμένει ένας από τους πιο γνωστούς θρήνους της ποπ κουλτούρας.

Που και πότε? Παρασκευή 17 Οκτωβρίου στις 19.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Viva Zapata

Βιογραφία, Η.Π.Α., 1952, α/μ, 113’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: John Steinbeck Διεύθυνση φωτογραφίας: Joseph MacDonald Μουσική: Alex North Ηθοποιοί: Marlon Brando, Jean Peters, Anthony Quinn, Joseph Wiseman, Arnold Moss Παραγωγή: Twentieth Century Fox Film Corporation

Γυρισμένο την εποχή της μαρτυρίας του Καζάν στις αναφορές της Επιτροπής Αντί-αμερικανικών Υποθέσεων (HUAC), το Βίβα Ζαπάτα λειτουργεί ως αυτο-απολογία του σκηνοθέτη, ως μια προσπάθεια επιστροφής στις ρίζες του: το ριζοσπαστικό θέατρο και την αριστερή ιδεολογία. Γραμμένο σε στενή συνεργασία με τον κατεξοχήν μεξικόφιλο συγγραφέα Τζον Στάινμπεκ, ο οποίος μοιράστηκε με τον Καζάν τη γοητεία για το όραμα του Ζαπάτα, το σενάριο διακρίνεται από έναν επαναστατικό ιδεαλισμό. Στοχεύει περισσότερο στην κριτική της διαβρωτικής δύναμης της εξουσίας, και λιγότερο στην καταγραφή των περιπλοκών του μεξικανικού εμφυλίου πολέμου. Η ταινία συνάντησε στα πρώτα της βήματα τις απόπειρες λογοκρισίας της μεξικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας αλλά και το δισταγμό των στούντιο μήπως εκληφθεί ως φιλοκομμουνιστική από τους Μακαρθιστές. Αξιοσημείωτη η υποτιμημένη βιρτουόζικη ερμηνεία του Μπράντο αλλά και η βραβευμένη με Όσκαρ καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου ερμηνεία του Άντονι Κουίν.

Που και πότε? Πέμπτη 9 Οκτωβρίου στις 19.30 (μόνο με προσκλήσεις) και Παρασκευή 10 Οκτωβρίου στις 20.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Man on a Tightrope

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1953, α/μ, 105’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Robert E. Sherwood (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Neil Paterson) Διεύθυνση φωτογραφίας: Georg Krause Μουσική: Franz Waxman Ηθοποιοί: Fredric March, Terry Moore, Gloria Grahame, Cameron Mitchell, Adolphe Menjou Παραγωγή: Twentieth Century Fox Film Corporation, Bavaria Film

Πιθανόν η λιγότερο αναγνωρίσιμη ταινία του Καζάν και τελευταίο συμβόλαιο με τη Φοξ, προσφέρθηκε από τον Ζάνουκ, παραγωγό και σε αυτήν την ταινία, ως ένα πειστήριο για την αποκατάσταση της φήμης του σκηνοθέτη αμέσως μετά την αναστάτωση που δημιουργήθηκε από τη μαρτυρία του στην Επιτροπή Αντι-αμερικανικών Υποθέσεων (HUAC). Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του θιάσου ενός τσέχικου τσίρκου, σε σενάριο του βραβευμένου με Πούλιτζερ Ρόμπερτ Σέργουντ, η ταινία διηγείται την απίστευτη ιστορία του Τσέχου επικεφαλής του τσίρκου Τσέρνικ, στο ρόλο του ο Φρέντρικ Μάρτς, που προσπαθεί να οδηγήσει τον θίασό του στην ελευθερία μέσα από το Σιδηρούν Παραπέτασμα δραπετεύοντας στη «Δύση» της αμερικανικής ζώνης της Γερμανίας. Η ταινία ξεχωρίζει για την εκτενή χρήση τοποθεσιών της Ανατολικής Ευρώπης, την παρουσία του πραγματικού τσίρκου Μπρούμπαχ (Brumbach) και τις ερμηνείες του μη-επαγγελματικού καστ. Ο φόβος του Ζάνουκ μήπως εκληφθεί η ταινία από την κριτική ως ιστορική ή πολιτική, προεξοφλώντας την εμπορική αποτυχία της, συνέβαλε στην απουσία οποιασδήποτε αξιόλογης αναφοράς στην πολιτική κατάσταση της υπό Σοβιετική κατοχή Τσεχοσλοβακίας. Η αναφορά του Τσέρνικ τόσο στη ναζιστική όσο και τη σοβιετική κατοχή και τους πολιτικούς Γιαν Μάζαρικ και Έντουαρντ Μπένες, σύμβολα της ξεχασμένης παράδοσης της Τσεχικής δημοκρατίας, αποτελεί τον μοναδικό σχετικό υπαινιγμό.

Που και πότε? Πέμπτη 16 Οκτωβρίου στις 22.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

On the Waterfront

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1954, α/μ, 108’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Budd Schulberg, (βασισμένο σε σειρά άρθρων του Malcolm Johnson) Διεύθυνση φωτογραφίας: Boris Kaufman Μουσική: Leonard Bernstein Ηθοποιοί: Marlon Brandο, Karl Malden, Lee J. Cobb, Rod Steiger, Pat Henning Παραγωγή: Columbia Pictures Corporation, Horizon Pictures

Συγκλονιστικό πορτραίτο της σύγκρουσης της ελεγχόμενης από τη μαφία διαφθοράς, που έχει αναλάβει με τη βία την αρχηγεία του συνδικάτου των εκφορτωτών πλοίων του Νιου Τζέρσεϊ και της κουρασμένης εργατικής τάξης. Η ταινία με το διφορούμενο φινάλε, δεν αποτελεί ορόσημο μόνο για το πολιτικό της μήνυμα, αλλά και για την ανάδειξη της «Μεθόδου» –όπως ενσαρκώνεται κυρίως στον οσκαρικό Μάρλον Μπράντο, σε μια ερμηνεία ενορατική αλλά και προσεκτικά σμιλευμένη. Μετά την απόρριψή του από τα στούντιο υπό το φόβο επερχόμενης διαμάχης, ο Καζάν αναγκάστηκε να αναλάβει ο ίδιος την παραγωγή της ταινίας. Με ένα από τα πιο ολοκληρωμένα σάουντρακ του Λέοναρντ Μπέρνσταϊν και την υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία του θρυλικού σοβιετικού Μπόρις Κάουφμαν, Το λιμάνι της αγωνίας, «αιχμαλωτίζει» την σκληρή ποίηση των φτωχικών, παγωμένων διαμερισμάτων, των μοναχικών καφετεριών και των κατεστραμμένων από τη σκληρή εργασία ζωών. Η ταινία τιμήθηκε με οκτώ Όσκαρ, μεταξύ των οποίων εκείνα της καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, ηθοποιού, δεύτερου γυναικείου ρόλου, σεναρίου και διεύθυνσης φωτογραφίας. Το λιμάνι της αγωνίας, συχνά ερμηνεύεται ως ακόμη μία αυτο–απαλλακτική αλληγορική ταινία εκ μέρους των Καζάν και Μπαντ Σούλμπεργκ που ενεργώντας ως «φιλικοί μάρτυρες» κατέδωσαν ονόματα συναδέλφων τους. Ενδεχομένως αποτελεί την πιο ρητή δήλωση του σκηνοθέτη ως προς το θέμα της πίστης και της προδοσίας που αφορά άμεσα στην ταυτότητά του.

Που και πότε? Σάββατο 11 Οκτωβρίου στις 20.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

East of Eden

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1955, έγχρ., 115’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Paul Osborn (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του John Steinbeck) Διεύθυνση φωτογραφίας: Ted D. McCord Μουσική: Leonard Rosenman Ηθοποιοί: Julie Harris, James Dean, Raymond Massey, Burl Ives, Richard Davalos Παραγωγή: Warner Bros

Το ηλεκτρισμένο ντεμπούτο του Τζέιμς Ντιν στο κλασικό φροϋδικό μελόδραμα του Καζάν, θα σηματοδοτήσει για πάντα το προφίλ του μπερδεμένου, απεγνωσμένου για αγάπη εφήβου, αποξενωμένου και περιθωριακού, αλλά κατά βάθος παρεξηγημένου. Ο Καζάν συνεργάστηκε στενά με τον Τζον Στάινμπεκ στη μεταφορά του επικού ομώνυμου μυθιστορήματός του. Η ιστορία του Κάιν και του Άβελ, ενσαρκωμένη από δυο αδέρφια, που ενηλικιώνονται και συγκρούονται διεκδικώντας την στοργή του αυστηρού «πατριάρχη» της οικογένειας αλλά και την ίδια γυναίκα. Γυρισμένη σε Cinemascope το οποίο εύστοχα αναδεικνύει τα εκρηκτικά συναισθήματα και την ψυχολογική ένταση, τις γωνίες της κάμερας, τα σαν ζωγραφιά αμερικανικά τοπία, η ταινία αποτελεί ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα και οδυνηρά πορτραίτα οικογενειακής ασφυξίας στον κινηματογράφο.

Που και πότε? Κυριακή 12 Οκτωβρίου στις 19.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

A Face in the Crowd

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1957, α/μ, 126’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Budd Schulberg Διεύθυνση φωτογραφίας: Gayne Rescher, Harry Stradling Sr Μουσική: Tom Glazer Ηθοποιοί: Andy Griffith, Patricia Neal, Anthony Franciosa, Walter Matthau, Lee Remick Παραγωγή: Newtown Productions

Το προφητικό σενάριο του Μπαντ Σούλμπεργκ για τη χειριστική και δόλια δύναμη των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της διαφήμισης, θα εξελιχθεί σε θεμελιώδη ταινία της μετά-μοντέρνας εποχής. Παρεξηγημένη στον καιρό της και «αδικημένη» στα ταμεία, η ταινία μοιάζει αλλόκοτα προφητική. Η επιτυχημένη και ιδιαίτερα αντισυμβατική επιλογή από την πλευρά του Καζάν αδοκίμαστων κωμικών και δευτεραγωνιστών -Νταν στο Δέντρο και Μοστέλ στον Πανικό- έφτασε στο απόγειό της στην ευφυή επιλογή του stand-up κωμικού Άντι Γκρίφιθ στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Υποδύεται τον Λόουνσαμ Ρόουντς, έναν ερασιτέχνη τραγουδιστή, τον οποίο «ανεβάζει» και «κατεβάζει» η υπερδύναμη της βιομηχανίας του θεάματος στο επίκεντρο της προσοχής ενός ολόκληρου έθνους. Ένα καυστικό και επίκαιρο σχόλιο για την κατασκευή της πραγματικότητας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Που και πότε? Σάββατο 18 Οκτωβρίου στις 22.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Wild River

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1960, α/μ, 109’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Paul Osborn (βασισμένο στο μυθιστόρημα Mud on the Stars του William Bradford Huie, και Dunbar's Cove του Borden Deal) Διεύθυνση φωτογραφίας: Ellsworth Fredericks Μουσική: Kenyon Hopkins Ηθοποιοί: Montgomery Clift, Lee Remick, Jo Van Fleet, Albert Salmi, Jay C. Flippen Παραγωγή: Twentieth Century Fox Film Corporation

Ένα οπτικό αριστούργημα, η πιο αγαπημένη ίσως ταινία του Καζάν και η πιο υποτιμημένη της φιλμογραφίας του, εισάγει έναν στοχαστικό τόνο και μια πολιτική λεπτότητα στο έργο του, εγκαινιάζοντας την περίοδο της λεγόμενης «αμερικανικής κριτικής». O ντροπαλός αλλά αποφασιστικός διοικητής του Τενεσή -τον οποίο υποδύεται ο γοητευτικός Μοντγκόμερι Κλιφτ- πρέπει να πείσει τους κατοίκους ενός χωριού, και ιδιαίτερα την μητριαρχική Έλα Γκαρθ (Τζο Βαν Φλίτ), να πουλήσουν τη γη τους στο όνομα της πολιτικής του Νιου Ντηλ (New Deal) του Ρούσβελτ. Ο Καζάν τιθασεύει τη φύση με απλότητα δίνοντάς της όμως βιβλικές διαστάσεις, χάρη στην καταπληκτική φωτογραφία του Cinemascope. Ο ίδιος λέει για την ταινία του:
«[… ] Το Λάσπη στ’ Αστέρια, ήταν η πρώτη ταινία για την οποία είπα στον εαυτό μου: θα είμαι όσο πιο λυρικός γίνεται – θα σταματήσω την δράση. Βλέπετε, πάντα ήμουν διστακτικός.[…] Ξαφνικά το κοιτάς και είναι τόσο απλό και ξεκάθαρο αλλά και τόσο ποιητικό ταυτόχρονα. Έχει υπαινιγμούς, έχει προτάσεις, έχει ποίηση παντού, αλλά είναι ταυτόχρονα κάτι τελείως απλό. Αυτό παθαίνω όταν βλέπω πίνακες του Σεζάν: σου δείχνει ένα μήλο σ’ ένα τραπέζι, αλλά με κάποιο τρόπο είναι ποιητικό. Μ’ αρέσει αυτό.»

Που και πότε? Κυριακή 19 Οκτωβρίου στις 22.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Splendor in the Grass

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1961, έγχρ., 124’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: William Inge Διεύθυνση φωτογραφίας: Boris Kaufman Μουσική: David Amram Ηθοποιοί: Natalie Wood, Pat Hingle, Audrey Christie, Barbara Loden, Zohra Lampert Παραγωγή: Warner Bros., Newton Productions

Η χρεοκοπία της Γουόλ Στρήτ το 1929 αποτελεί ιδανικό σκηνικό για τον Καζάν προκειμένου να θέσει φλέγοντα ζητήματα του νεανικού κινήματος στην περίοδο του λεγόμενου depression -επίκαιρα ακόμη το 1960 που γυρίζεται η ταινία- ασκώντας βαθιά κριτική στην αστική ηθική και υποκρισία. Ο Μπαντ Στάμπερ, τον οποίο υποδύεται ο Γουόρεν Μπίτι στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο, πλούσιος ποδοσφαιριστής στο οικονομικά εξαθλιωμένο Κάνσας είναι τρελά ερωτευμένος με την «Ντίνι» (Νάταλι Γούντ). Οι κοινωνικές συνθήκες στέκονται ωστόσο εμπόδιο στα όνειρά τους. Δουλεύοντας στενά με τον θεατρικό συγγραφέα Γουίλιαμ Ίνγκε, ο Καζάν απέκρουσε πολλές απόπειρες λογοκρισίας της ταινίας λόγω της κριτικής που ασκεί στον αμερικανικό πουριτανισμό και την καπιταλιστική υπερβολή ως δυο πλευρές του ίδιου κάλπικου νομίσματος. Το κοινό ενδιαφέρον των Ίνγκε και Καζάν για την ψυχανάλυση οδήγησε στην απόδοση της σεξουαλικής αφύπνισης ως νεύρωσης, όπως ενσαρκώνονται στην ακτινοβόλα και εύθραυστη Γουντ και τον εκρηκτικά αμήχανο Μπίτι. Ξεχωρίζει επίσης η ερμηνεία της Μπάρμπαρα Λόουντεν, μετέπειτα συζύγου του Καζάν.

Που και πότε? Τρίτη 14 Οκτωβρίου στις 19.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

America America

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1963, α/μ, 174’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Elia Kazan (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Ηλία Καζάν) Διεύθυνση φωτογραφίας: Haskell Wexler Μουσική: Manos Hatzidakis Ηθοποιοί: Stathis Giallelis, Frank Wolff, Harry Davis, Elena Karam, Estelle Hemsley Παραγωγή: Athena Enterprises, Warner Brosm

Αφήνοντας για λίγο την αμερικανική θεματολογία, ο Καζάν στρέφεται στα πάτρια εδάφη διασκευάζοντας το ομώνυμο μυθιστόρημά του, την επική οδύσσεια ενός μετανάστη με εμφανείς αναφορές στην οικογένειά του και ιδιαίτερα τον θείο του. Η αφήγηση ξεκινά το 1896 και τοποθετείται στα παράλια της Μικράς Ασίας. Η βιοπάλη ενός φτωχού νέου που από παιδί ονειρεύεται να ταξιδέψει στην υπερατλαντική γη της επαγγελίας, μοιάζει με κάθοδο στην κόλαση. Μετατρέπεται ωστόσο σε ανάσταση κατά την άφιξή του εκεί, τη στιγμή που αρχίζει ουσιαστικά το αληθινό δράμα του μετανάστη. Ο νεαρός τότε Στάθης Γιαλελής ενσαρκώνει, στην προσωπική αυτή εξομολόγηση του καταξιωμένου πια Καζάν και υπό τους μαγικούς ήχους του Χατζιδάκι, το αρχέτυπο του «τραγικού» μετανάστη που εξακολουθεί να ταλανίζει τον ελληνισμό. Τα γυρίσματα έγιναν σε πραγματικές τοποθεσίες στην Ελλάδα και την Τουρκία, ενώ η ταινία απέσπασε το Όσκαρ καλλιτεχνικής διεύθυνσης.
«Ούτε στον πατέρα μου, ούτε στη μητέρα μου άρεσε η ιδέα αυτής της ταινίας. Ανείπωτες, δύσκολες αναμνήσεις. […] Προσφέρθηκα να τους πάρω μαζί μου στο πρώτο μου ταξίδι. Ένιωθα ότι ο πατέρας μου έπρεπε να ζήσει τα τελευταία του χρόνια εκεί, κάτω από μια ελιά, κοιτώντας το λιμάνι και πίνοντας ρακή. Δεν είχε όμως την ίδια γνώμη. «Ποιο είναι το πρόβλημα με τη Νέα Ροσέλ;» απαίτησε να μάθει. «Εμείς εδώ θα μείνουμε», πρόσθεσε η μητέρα μου. […]Πήγα εκεί που γεννήθηκε ο πατέρας μου, στη σκιά των χιονισμένων Αργαίων Όρων. Οι μυρωδιές, οι ήχοι, ένας τρόπος ζωής μισοξεχασμένος από τα παιδικά μου χρόνια, φάνταζε ειδυλλιακός. […] Όταν έκανα την ταινία, συνήθιζα να λέω ότι η Αμερική ήταν ένα όνειρο απόλυτης ελευθερίας σε όλες τις περιοχές. Κατέληξα σε δυο συμπεράσματα από αυτό. Το ένα ήταν ότι η Αμερική, είχε μια ευθύνη απέναντι στο όνειρο: το όνειρο είχε ευθύνη απέναντι στον ονειροπόλο.» Ηλίας Καζάν

Που και πότε? Σάββατο 18 Οκτωβρίου στις 18.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

The Arrangement

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1969, έγχρ., 125’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Elia Kazan (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ηλία Καζάν) Διεύθυνση φωτογραφίας: Robert Surtees Μουσική: David Amram Ηθοποιοί: Kirk Douglas, Faye Dunaway, Deborah Kerr, Richard Boone, Hume Cronyn Παραγωγή: Athena Productions

Ο Καζάν μεταφέρει στην οθόνη το ομώνυμο μπεστ-σέλερ του, συνθέτοντας το πολυτάραχο πορτραίτο ενός εύπορου διαφημιστή του Λος Άντζελες -στο ρόλο του ο Κερκ Ντάγκλας- ο οποίος ξαφνικά και οριστικά στρέφεται εναντίον της πολυτελούς ζωής του, της όμορφης γυναίκας του και της επιτυχημένης καριέρας του. Το μανιώδες, τεταμένο πορτραίτο του άνδρα, που απεγνωσμένα αναζητά να αποδράσει από το χρυσό κλουβί των «συμβιβασμών» της ζωής του, ακολουθεί τον νευρικό ρυθμό και την πειραματική προσέγγιση της πιο πρωτοποριακής, θα λέγαμε, γραφής του Καζάν που ενσωματώνει μεταξύ άλλων την αργή και γρήγορη κίνηση, τα γραφικά κινουμένων σχεδίων. Ο συμβιβασμός μοιάζει με ασφυκτικό πορτραίτο της δυσφορίας της μέσης ηλικίας στην υλιστική Αμερική και της εκτυφλωτικής εικόνας του Λος Άντζελες σαν καζάνι μέσα στο οποίο βράζουν οι αγωνίες του 20ου αιώνα.

Που και πότε? Κυριακή 19 Οκτωβρίου στις 19.45 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

The Last Tycοon

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1976, α/μ, 123’

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν Σενάριο: Harold Pinter (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του F. Scott Fitzgerald) Διεύθυνση φωτογραφίας: Victor J. Kemper Μουσική: Maurice Jarre Ηθοποιοί: Robert De Niro, Tony Curtis, Robert Mitchum, Jeanne Moreau, Jack Nicholson Παραγωγή: Academy Pictures Corporation, Paramount Pictures, Gelderse Maatschappij N.V.

Στην τελευταία του ταινία, ένα νοσταλγικό υπαινιγμό για το χαμένο χρυσό Χόλιγουντ της δεκαετίας του ‘30, υπό τους ήχους του Μορίς Ζαρ, ο Καζάν συγκεντρώνει πλήθος καταξιωμένων ηθοποιών: Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τόνι Κέρτις, Ρόμπερτ Μίτσαμ, Ζαν Μορό, Ρέι Μιλάντ, Τζακ Νίκολσον, Ντάνα Άντριους, Τερέζα Ράσελ. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Ντε Νίρο, ο οποίος υποδύεται με αποστασιοποιημένη ένταση τον Μονρό Σαρ, ήρωα εμπνευσμένο από τον παραγωγό Έρβινγκ Θάλμπεργκ, το «αγόρι ιδιοφυία» της MGM που πέθανε πρόωρα το 1936 στα 37 του χρόνια. Η ταινία όπως και το ομώνυμο ημιτελές μυθιστόρημα του Φ. Σ. Φιτζέραλντ, το οποίο διασκεύασε ο Καζάν για τον κινηματογράφο σε στενή συνεργασία με τον Χάρολντ Πίντερ, σκιαγραφεί το πορτραίτο του αφοσιωμένου παραγωγού ο οποίος διαπραγματεύεται σκληρά με νευρωτικούς σκηνοθέτες και ηθοποιούς και γνωρίζει καλά τη συνταγή της επιτυχίας.

Που και πότε? Τρίτη 14 Οκτωβρίου στις 21.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

A letter to Elia

Ντοκιμαντέρ, Η.Π.Α., 2010, έγχρ. | α/μ, 60’

Σκηνοθεσία: Kent Jones, Martin Scorsese Σενάριο: Kent Jones, Martin Scorsese Διεύθυνση φωτογραφίας: Mark Raker Ηθοποιοί: Martin Scorsese, Elia Kazan, Elias Koteas Παραγωγή: Far Hills Pictures, Sikelia Productions

Ένας φόρος τιμής στο μεγάλο σκηνοθέτη μέσα από τα μάτια ενός επίσης μεγάλου σκηνοθέτη. Η γνωριμία του μεγαλωμένου στη Μικρή Ιταλία της Νέας Υόρκης Σκορσέζε, με τις ταινίες Λιμάνι της Αγωνίας και Ανατολικά της Εδέμ θα αποβεί καθοριστική για τον ίδιο στην εφηβεία του. Στην προσωπική αυτή «σπουδή» της μαεστρίας του Καζάν που αποτελείται από σκηνές ταινιών, αποσπάσματα της αυτοβιογραφίας του, βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις, ο Σκορσέζε σχολιάζει εντός και εκτός κάμερας, εκφράζοντας το θαυμασμό του για το μεγάλο σκηνοθέτη, ο οποίος στάθηκε πίσω από την κάμερα ως πραγματικός καλλιτέχνης, κάποιος «που με γνώριζε, ίσως καλύτερα απ’ όσο εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου». Σκηνοθετημένο από τον Σκορσέζε και τον σταθερό συνεργάτη του Κεντ Τζόουνς, αποτελεί μια ιδιαίτερα προσωπική ταινία, ένα ειλικρινές πορτραίτο/ αυτοπορτραίτο και μια έντιμη παραδοχή της εγγύτητας αλλά και της απόστασης που ενώνει και χωρίζει τους καλλιτέχνες από την τέχνη τους. Προβλήθηκε με μεγάλη επιτυχία σε πολλά φεστιβάλ μεταξύ των οποίων και τα Φεστιβάλ της Βενετίας και του Ρότερνταμ.

Που και πότε? Κυριακή 12 Οκτωβρίου στις 22.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Brides

Μυθοπλασία, Ελλάδα/Η.Π.Α./Γαλλία, 2004, έγχρ., 123'

Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης Σενάριο: Ιωάννα Καρυστιάνη Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιώργος Αρβανίτης Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης Ηθοποιοί: Damian Lewis, Βικτώρια Χαραλαμπίδου, Andrea erreol, Εύη Σαουλίδου, Δημήτρης Καταλειφός, Steven Berkoff Παραγωγή: Alco Films, K.G. Productions, Cappa DeFina Productions

Ένας αμερικανός φωτογράφος, επιστρέφοντας το 1992 με υπερωκεάνιο στην πατρίδα στο οποίο επίσης επιβαίνουν 700 ελληνίδες που προορίζονται για να παντρευτούν στην Αμερική, θα ερωτευθεί μια νεαρή κοπέλα, και μαζί θα αποκαλύψουν την απάτη που εξυφαίνεται σε βάρος των μη ελληνίδων κοριτσιών που προορίζονται για πορνεία. Σε παραγωγή του Μάρτιν Σκορσέζε, απέσπασε 9 βραβεία στο φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας, Α' και Β' Γυναικείου Ρόλου και Φωτογραφίας.

Που και πότε? Τετάρτη 15 Οκτωβρίου στις 21.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

1922

Μυθοπλασία, Ελλάδα, 1982, έγχρ., 135'

Σκηνοθεσία: Νίκος Κούνδουρος Σενάριο: Νίκος Κούνδουρος, Στρατής Καρράς (βασισμένο στο βιβλίο του Ηλία Βενέζη Το νούμερο 31328) Διεύθυνση φωτογραφίας: Νίκος Καβουκίδης Ηθοποιοί: Αντιγόνη Αμανίτου, Νίκος Κάππιος, Βασίλης Λάγγος, Μπέττυ Βαλάση, Βάσος Ανδρονίδης Παραγωγή: Ελληνικό Κέντρο Κιν/φου

Η ταινία αφηγείται μέσα από την προσωπική τραγωδία τριών προσώπων, την Μικρασιατική καταστροφή και την μαρτυρική πορεία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας που συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο θάνατο από τα στρατεύματα του Κεμάλ αλλά και τις ένοπλες ομάδες Μουσουλμάνων. Η γυναίκα ενός εμπόρου, μια δασκάλα και ένας δεκαεφτάχρονος προσπαθούν να επιβιώσουν ακολουθώντας την φάλαγγα των αιχμαλώτων στα βάθη της Μικράς Ασίας. Η δασκάλα θα δολοφονηθεί από έναν Τούρκο, η γυναίκα του εμπόρου θα χάσει τα λογικά της και μόνο ο νεαρός θα καταφέρει να σωθεί. Για λόγους διπλωματικούς και πολιτικούς, η προβολή της ταινίας υπήρξε απαγορευμένη μέχρι το 1982.

Που και πότε? Δευτέρα 13 Οκτωβρίου στις 19.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Equalizer	Feelgood	1	66	22.288	22.288
2	The Maze Runner	Odeon	2	34	16.119	49.546
3	Barbie And The Secret Door	Feelgood	2	67	10.553	24.681
4	Deliver Us From Evil	Feelgood	3	35	6.633	43.016
5	Planes 2: Fire And Rescue	Feelgood	5	49	6.032	82.395
6	Lucy	UIP	5	24	5.521	131.327
7	Guardians Of The Galaxy	Feelgood	4	29	4.985	78.908
8	Step Up All In	Odeon	4	17	3.199	47.143
9	Before I Go To Sleep	Seven / Spentzos	2	13	3.141	16.644
10	How To Train Your Dragon 2	Odeon	16	19	2.821	106.689

Μόνο μία από τις πέντε καινούργιες ταινίες του Σαββατοκύριακου κατάφερε να μπει στην κορυφαία δεκάδα των εισιτηρίων και μάλιστα να κατακτήσει και την κορυφή, με ένα αξιοπρόσεκτο σκορ 22 χιλιάδων θεάσεων. Δυναμική που χαρακτηρίζει άλλωστε την μορφή του Denzel Washington, που λειτουργώντας σαν πόλος έλξης, οδήγησε τον εξαιρετικό The Equalizer στην κορυφαία θέση του βάθρου. Ρίχνοντας κατά μία θέση από την προηγούμενη εβδομάδα, τους διεκδικητές The Maze Runner, που πραγματοποίησε ένα εντυπωσιακό δεύτερο Σ/Κ, την καινούργια Barbie, που δεν έχει συγκινήσει εισπρακτικά όσο οι προηγούμενες και την έκπληξη Deliver Us From Evil, που κοντεύει να πιάσει, από το πουθενά, την πενηντάδα.

Συνεχίζει το καταπληκτικό της σερί η Lucy του Besson, που ξεπέρασε τις 130 χιλιάδες, την στιγμή που ανέλπιστα καλά βαδίζει το νεανικό μουσικοχορευτικό Step Up All In, ενώ και το How To Train Your Dragon 2, μετά από τέσσερις μήνες προβολής, ξαναγύρισε στην λίστα, έχοντας καταφέρει συνολικά, κάτι περισσότερο από το ψυχολογικό όριο της κατοστάρας. Χάθηκαν από την εβδομαδιαία αναφορά τα new releases Palo Alto (καταστροφή), The Guest (ισοπέδωση) και un Chateau En Italie (αναμενόμενο), ενώ αντιθέτως το Στο Σπίτι του Καρανικόλα, σε μόλις δύο αίθουσες προσέγγισε το διχίλιαρο, που για το μέγεθος του μοιάζει σχετικά ικανοποιητικό.

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ?

του zerVo (@moviesltd)

Όσα συνέβησαν - αν συνέβησαν - εκείνη την μοιραία βραδιά στην σουίτα του Sofitel της Νέας Υόρκης, μα κυρίως όσα επακολούθησαν προκαλώντας σκάνδαλο μεγατόνων, αποτελούν ιστορικά γεγονότα, που άλλαξαν τον ρου της εξέλιξης της Γηραιάς Ηπείρου. Το πρόσωπο που έπεσε σαν πρωτάρης στην καλοστημένη παγίδα που του έστησαν οι πολιτικοί του - και όχι μόνο - αντίπαλοι, δεν ήταν απλώς ο ισχυρός άντρας του κραταιού ΔΝΤ, αλλά ο επόμενος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, ενός εκ των δύο τριών ισχυρών παικτών στην σκακιέρα της Ευρωζώνης. Αρκεί πάντως και μόνο μια ματιά, στην πίσω από τις κουίντες δράση του συμπαθούς ερωτιάρη Ντομινίκ, για να κατανοήσει κανείς πως το δόγκανο θα τον τσάκωνε αργά ή γρήγορα, με μαθηματική ακρίβεια.

Πρόκειται για τον πλέον ισχυρό άντρα τόσο της χρηματοπιστωτικής όσο και της πολιτικής σκηνής της Ευρώπης. Κορυφαίος τραπεζίτης, αλλά και φιλόδοξος ηγέτης, ο Μεσιέ Ντέβερο, θα εκμεταλλευτεί το επαγγελματικό του ταξίδι στην Αμερική, για να το συνδυάσει συμμετέχοντας σε ομαδικά ερωτικά όργια, κατευνάζοντας το πάθος του για γυναικεία αγκαλιά. Μετά από μια μακρά νύχτα λαγνείας και κατά την διαδρομή του προς το αεροδρόμιο, θα συλληφθεί από τις αστυνομικές αρχές, κατηγορούμενος για σεξουαλική επίθεση, σε καμαριέρα του ξενοδοχείου. Χειροπέδες, κρατητήριο, μεταγωγή, δικαστήριο, εξευτελισμός. Η καριέρα ενός φιλόδοξου ανδρός μόλις έλαβε τέλος!

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ? Πάνω σε αυτή την φράση, που χρησιμοποίησε ο πανίσχυρος ανήρ για να ρίξει την φουκαριάρα (πλην εκατομμυριούχα πια) εργαζόμενη στην αγκαλιά του, οριοθετείται ολόκληρο το ζήτημα που θέτει πάνω στον κινηματογραφικό του προβληματισμό ο έμπειρος Abel Ferrara. Ταυτόχρονα όμως στο σκιτσάρισμα της κεντρικής προσωπικότητας που επεξεργάζεται, φροντίζει να προσθέσει όλες εκείνες τις ευάλωτες πτυχές, ενός ανθρώπου φοβισμένου, αφελή, ευαίσθητου, αλλά και ανασφαλή, εικόνα που δεν ταιριάζει καν, με την δημόσια του ευθυτενή, σκληρού και άτεγκτου επιχειρηματία. Καθώς ο καλοντυμένος και μέχρι πρότινος περήφανος Ντέβερο (δια)σύρεται στους διαδρόμους των βρωμερών με τα χέρια δεμένα στην πλάτη και το βλέμμα σκυμμένο, γίνεται αντιληπτό πως μέσα του έχει κατανοήσει πως έχει επέλθει ο πολιτικός του θάνατος.

Δεν είναι όμως εκείνο που τον καίει. Είναι πασιφανές. πως η ντροπή που αισθάνεται μέσα του, αυτός ο εντέλει ανθρωπάκος, είναι επειδή επισήμως πρόδωσε την εμπιστοσύνη των προσφιλών του προσώπων, της γυναίκας του, που βιώνει μάλλον την μεγαλύτερη τραγωδία, έχοντας χάσει μέσα από την αγκαλιά της τον τίτλο της πρώτης Κυρίας της χώρας και της θυγατέρας του, που με πολύ πιο ανοιχτόμυαλη προσέγγιση στέκεται στο πλάι του γονιού της.

Γραμμική και δίχως εκπλήξεις η εξιστόρηση του χρονικού, δεν ανεβάζει εντάσεις την εξέλιξη της, ρίχνοντας σημαντικά το τέμπο μετά την έκρηξη του σκανδάλου, επιθυμώντας περισσότερο να εστιάσει στην ταλαιπωρημένη περσόνα του VIP, παρά να αποτελέσει φιλμικό χρονικό των γεγονότων που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη. Μια επιπλέον διάσταση, επιχειρεί να ανοίξει το σενάριο του Welcome To New York, όχι ιδιαίτερα πετυχημένα πάντως, αντιπαραβάλλοντας τις κουλτούρες πέρα και δώθε του Ατλαντικού, μέσα από τους διαλόγους του δεύτερου μισού. Όχι κάτι που δεν γνωρίζουμε πάντως, για την φιλελεύθερη ματιά των Φραντσέζων, σε αντιδιαστολή με την πουριτανική ψυχή των Γιάνκηδων.

Για πες: Κατάλληλος οπλισμός στα χέρια του συνήθως πολύ πιο καυστικού και όχι τόσο ήρεμου στην ματιά του Ferrara, ο υποδειγματικός στον ρόλο του Gerard Depardieu, που κάνει εμφάνιση ανάλογη της τεράστιας αξίας του, μετά από καιρό. Αμέτρητες εκφράσεις, μάλιστα διαμετρικά αντίθετων συναισθημάτων, σχηματίστηκαν στην μορφή, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μια φορά το αναμφίβολο υποκριτικό κύρος του. Ευχάριστη γεύση προκάλεσε και η παρουσία της πάλαι ποτέ sex symbol Jacqueline Bisset, στα εβδομήντα της πια, τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά από εκείνο το πιπεράτο Class, που η εντυπωσιακή της ώριμη θωριά, στιγμάτισε μια ολάκερη γενιά εφήβων στα 80s...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Οκτωβρίου 2014 από την Hollywood

Εις σάρκα μίαν...

του zerVo (@moviesltd)

Παραδοσιακά ορίζεται ως ένα από τα ιερά μυστήρια της εκκλησίας μας, συναισθηματικά είναι η πράξη που επισφραγίζει τον έρωτα του ζευγαριού, υπάρχει όμως και η πρακτική, αλλά και ρεαλιστικότερη σκοπιά της παντρειάς. Σύμβαση είναι, συμφωνία, δυο κομπανιέροι (πλέον όχι απαραίτητα έτερου φύλου) δίνουν τα χέρια, εν πλήρη δόξα και τιμή, μοιράζουν ο καθείς τις μετοχές του και στήνουν την επιχείρηση τους (στο εξής φαμίλια), κάτω από το κοινό κεραμίδι, ορίζοντας έτσι το νοικοκυριό, το μικρότερο σωματίδιο ύλης της σημερινής κοινωνίας. Και επειδή στις μέρες μας, υπέχει έντονου ρίσκο η επιχειρηματική δραστηριότητα, δεν είναι λίγες - το αντίθετο θα έλεγα - οι φορές, που για χ. ψ. λόγους, μπαίνει λουκέτο στο μαγαζί, κοινώς λύεται το προξενιό. Συνήθως πολιτισμένα και αναίμακτα, με δυο απλές υπογραφές κηρύσσεται η πτώχευση της Α.Ε. Υπάρχει πάντως και η άλλη διάσταση της λύσης του κοντράτου, η πολύ πιο θορυβώδης και ακραία, που στην εξέλιξη της, κατορθώνει να συγκλονίσει την κοινή γνώμη...

Πέντε χρόνια ακριβώς έχουν περάσει από την ημέρα που ο Νικ κι η Έιμι Νταν ήλθαν εις γάμου κοινωνία, επιστεγάζοντας μια αγάπη που από τις πρώτες κιόλας ώρες της φάνταζε ως ονειρική. Καλοβαλμένοι, από εύπορες οικογένειες, με τις δουλειές τους στον χώρο των εκδόσεων να τρέχουν ρολόι και τα εισοδήματα από τις επενδύσεις να προϋποθέτουν μια άνετη διαβίωση στην κοσμοπολίτικη Νέα Υόρκη. Εκείνος, γοητευτικός, ευγενικός, με καλούς τρόπους και πανέξυπνα ετοιμόλογος, όρισε το ιδανικό έτερο ήμισυ γι εκείνη, την πριγκιπικής θωριάς καλλονή, που πάνω στην κοψιά της, κατά τον καιρό της εφηβείας της, κτίστηκε ο δημοφιλέστατος χαρακτήρας των νεανικών βιβλίων The Amazing Amy. Πως αλλάζουν οι καιροί...

Άνεργοι πια, δίχως έσοδα από τις πωλήσεις των έργων τους, με τα κτυπήματα της μοίρας είτε από ασθένεια είτε από χρεωκοπία να βασανίζουν τους γονείς τους, θα πάρουν την μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψουν την Μητρόπολη και να εγκατασταθούν στο απομονωμένο Μισούρι, πατρική γη του Νικ, επιζητώντας να κάνουν μια καινούργια αρχή. Η σχέση τους έχει ήδη πάρει τον κατήφορο και τίποτα δεν μπορεί να αποσοβήσει την βέβαιη καταστροφή. Μια πενταετία μετά την στιγμή της ανταλλαγής των αιώνιων όρκων τίποτα δεν θυμίζει στην όψη, το βγαλμένο από τα πιο φανταχτερά παραμύθια ζευγάρι. Και ξαφνικά, εκείνη θα εξαφανιστεί, αφήνοντας πίσω της σημάδια πάλης, που οδηγούν ακόμη και τον πιο αδαή στο συμπέρασμα πως έχει πέσει θύμα απαγωγής. Ίσως και ανθρωποκτονίας...

Αστυνομική λοιπόν η αρχική προσωπικότητα της ταινίας. Με τους ντόπιους χωροφυλάκους, από το πρώτο δευτερόλεπτο να θωρούν τον συμβίο της ένοχο, καθώς τα κίνητρα περισσεύουν, αλλά ελλείψει πτώματος και όπλου, να μην τολμούν να τον στείλουν στο φρέσκο και εν συνεχεία στην ηλεκτρική καρέκλα, μιας και η Πολιτεία την σηκώνει ακόμη την εσχάτη των ποινών. Κι εκείνος ατάραχος, άκαμπτος, πολλάκις χαμογελαστός, μπροστά στο βουτηγμένο στην αγωνία κοινό, να παίρνει πόζες δίπλα στο πορτρέτο της κυράς του, να δίνει μια δραματική παράσταση που ελάχιστα πιστεύει, να κινείται ενάντια στους καθώς πρέπει κανόνες του δυνητικού χήρου. Η τηλεοπτική δικαιοσύνη, πολύ πριν την κανονική, δεν θα αργήσει να τον κρίνει ως φονιά, σφίγγοντας πιότερο την θηλιά γύρω από το λαιμό του. Μαζί με τα αποδεικτικά ευρήματα, που θα αρχίσουν να έρχονται στην επιφάνεια, το ένα μετά το άλλο...

Θρίλερ αγωνίας η εξέλιξη. Που είναι εντέλει χαμένη η σύζυγος? Το ερώτημα με απλό, απλούστατο τρόπο, πάνω στο πρώτο μεγάλο τουίστ, από τα πολλά της αφήγησης, απαντά το ίδιο το σενάριο, δίνοντας ακριβές στίγμα και κατάσταση της εικονιζόμενης στο Silver Alert. Θρίλερ όμως όχι με την στενή έννοια του όρου, από εκείνα με το αφράτο σασπένς και την σάλτσα που κρατά κάπως τον θεατή του στην κόψη του καθίσματος, αλλά ανατρεπτικό, διαφορετικό, πρωτότυπο και σαγηνευτικό, με απίθανο βάθος στην εξέλιξη και με διήγηση που τσακίζει κόκαλα. Κάτω αριστερά στο εκράν, οι ημέρες αρχίζουν να μετρούν από την αρχή του χαμού και ένα μονότονο, με αυξητικές τάσεις τέμπο, μουσικό θέμα στο φόντο, δίνει το σύνθημα για να ανέβουν και οι παλμοί της καρδιάς. Μαγεία σε παράλληλο και δίχως συνάφεια χρόνο. Τίποτα σαν το σινεμά του Finch. Και με στοίχημα τέτοιο τέταρτο έντασης, ποτέ δεν θα ένιωσε όποιος διάβασε το βιβλίο. Πρωτότυπο που μου είναι και αδιάφορο εν κατακλείδι, δεν ζητάω κανέναν να μου κοπιάρει τις σελίδες. Εδώ την μπαγκέτα σηκώνει ένας πραγματικά εμπνευσμένος μαέστρος. Που πλέον δεν τον σκιάζει η σύγκριση και η κόντρα με κάτι πανομοιότυπο παρελθοντικό (βλέπε αποτυχημένο Κορίτσι με το Τατουάζ) αλλά βγάζει όλη του την ικανότητα, ζωγραφίζοντας πάνω σε παράλληλες ράγες, του χθες, του τώρα, του κάποτε, του προ ολίγων στιγμών.

Κοινωνικός ο επίλογος, με αλληγορική έκφανση και πλούσια μοιρασιά προβληματισμών στην πλατεία, έτσι για να σκεφτεί - αφού πιθανότατα επαναλάβει την θέαση του Gone Girl - ο παρατηρητής των γεγονότων και να αναλύσει όλες εκείνες τις λακκούβες που διαρκώς διακυβεύουν την οντότητα του. Την εις σάρκα μίαν, όχι την απλώς προσωπική και πλήρως μοναδική. Πόσα ζητήματα μονομιάς, θες και δεν ρίχνει στο τραπέζι ο δημιουργός? Ανία, ρουτίνα, απιστία, κοινωνική κριτική, ανέχεια, απόγνωση, ακληρία, κατακερματισμός αξιών, έλλειψη σεβασμού, βία, πόνος, μίσος. Σε ένα πατρόν, που περικλείεται και βομβαρδίζεται από τις ζωώδεις προσταγές των βλακωδών ΜΜΕ, η κατάληξη λογικά και δίχως σκέψη είναι μόνο μία. Εκδίκηση. Αμφίδρομης πορείας. Συ μου κατέστρεψες τα όνειρα μου, σε κάνω πέρα, βρήκα άλλη, νεαρότερη και πιο χυμώδη. Συ μου γκρέμισες τον παράδεισο κι αυτό θα το πληρώσεις ακριβά. Η μοιρασιά των χρεών της γαμήλιας μπράντας, αρχίζει να ρετάρει. Τα ρολά - ναι μεν - θα κατέβουν, αλλά θα προκαλέσουν και πάταγο ολκής, που θα ακουστεί ίσαμε την Νέα Υόρκη. Εκτός κι αν η παράνοια παίξει διαφορετικό και πιο μυθοπλαστικό παιχνίδι, έτσι για να βάλουμε και μια εναλλακτική πρόταση, γκρίζα κι όχι λευκή ή μαύρη μόνο, στην ομήγυρη.

Τμήμα της μεθόδου του δημιουργού, στο κτίσιμο της κεντρικής ιδέας, ο φωτισμός όχι (μόνο) των δύο προσώπων που ορίζουν την κολεγιά, αλλά του περίγυρου που τους κυκλώνει. Σαφώς και ο χρόνος στο εκράν, τόσο για τον Affleck, όσο και για την (στο πάνω ράφι πλέον) Rosamund, είναι ο περισσότερος, το ειδικό βάρος των περιστάσεων, σεναριακά όμως, ανήκει στους ρολίστες. Στους ζημιογόνους παράγοντες της σχέσης δηλαδή, που πόντο πόντο προκαλούν με την στάση τους χάσμα αγεφύρωτο. Ενδογενώς, στους ξεπεσμένους αριστοκράτες συμπέθερους, στο τσούλικο τρίτο πρόσωπο, στην καταπιεστική κουνιάδα, στην κλασσικά ευκολόπιστη γειτόνισσα, στον ζηλόφθονα πρώην. Και (κυρίως) εξωγενώς στο επίπεδης λογικής χέρι του νόμου, στο σταριλίκι των θεσμών, στον φασισμό των opinion makers, αλλά και στις δύσκολες συνθήκες που για να ξεπεραστούν, χρειάζεται πάθος και από τους δύο. Πόσο μάλλον όταν ο έρως έχει σβήσει και την σκυτάλη έχει πάρει η διχόνοια. Ξέρω πως θα συναντήσω τον διάβολο, γυρίζοντας το κλειδί της εξώπορτας, λέει ο ένας. Μόνο η σφραγίδα του ειρηνοδικείου απομένει πια...

Για πες: Δεν είναι η καλύτερη σκηνοθετική στιγμή του David Fincher. Άλλωστε στο παλμαρέ του ο 52χρονος, έχει καταγράψει τέτοιες αριστουργηματικές εικόνες, που είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστούν πια. Είναι όμως η μεγάλη του επιστροφή σε μια μοντέρνα σινεματική διάσταση που ο ίδιος καθόρισε σε πολύ μεγάλο βαθμό, βάζοντας σε πρώτο πλάνο την σφοδρότητα των στιγμών και την υπερένταση των ανατροπών, να σφιχταγκαλιάζουν τον σινεφίλ και να του προκαλούν μια ονειρική μέθη, μια δίνη από την οποία δεν επιθυμεί να διαφύγει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Οκτωβρίου 2014 από την Odeon

Παίρνω το δίκιο με το χέρι μου. Στ΄ αστεία ε?

του zerVo (@moviesltd)

Ο ορισμός: Αυτοδικία διαπράττει εκείνος που έχει πραγματικά ένα νόμιμο δικαίωμα ή πιστεύει ότι το έχει και στην περίπτωση προσβολής ή αμφισβήτησης του, προκειμένου να ικανοποιήσει τις αξιώσεις του από το δικαίωμα αυτό, δεν προσφεύγει στην δικαστική αρχή, αλλά προσπαθεί ενεργώντας αυθαίρετα και αυτοδύναμα να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα, παραλείποντας την νόμιμη δικαστική οδό. Αναμφίβολα αποτελεί καρκίνωμα κάθε κοινωνίας που επιθυμεί να αποτινάξει από πάνω της κάθε υπόνοια εξέλιξης της σε ζούγκλα. Από την άλλη μεριά όμως σε αυτόν τον δικομανή κόσμο που ζούμε, όταν γνωρίζουμε πως η (αμφίβολη) τιμωρία του (φερόμενου ως) δράστη μπορεί να καθυστερήσει και μια δεκαετία, ε, δεν είναι και εντελώς παράλογο να διεκδικήσει κανείς μόνος του, όσα εκτιμά πως του ανήκουν.

Πέντε βινιέτες και μία εισαγωγή. Επιβάτες αεροπορικής πτήσης, καταλαβαίνουν πως με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, σχετίζονται με κοινό γνωστό τους μουσικοσυνθέτη, γνωριμίες με ζημιογόνες για εκείνον συνέπειες. Κι αυτός τώρα πιλοτάρει το σκάφος. / Μια σερβιτόρα καλείται να εξυπηρετήσει στο εστιατόριο που εργάζεται, τον λαμόγιο μεσίτη, που ευθύνεται για την οικονομική καταστροφή της φαμίλιας της. Η μαγείρισσα, ξέρει καλά τον τρόπο να του σερβίρει το πιο νόστιμο φαγητό, ποτισμένο με ποντικοφάρμακο. / Αστός με γοργό αμάξι, κολλάει στον επαρχιακό δρόμο πίσω από χιλιοτρακαρισμένο σαράβαλο που οδηγεί τσαντίλας αγροίκος. Η προσπέραση θα συνοδευτεί και από κατάλληλη χειρονομία, μα έλα που κάποια χιλιόμετρα παρακάτω, λάστιχο θα πιάσει την κούρσα και η αγριεμένη χελώνα θα τον τσακώσει τον λαγό.

Η άδικη κλήση που θα δεχτεί ένας ειδικός στις κατασκευές βομβιστικών μηχανισμών, στο δρόμο για τα γενέθλια της κόρης του, θα σημάνει την απαρχή ενός ντόμινο, που θα του καταστρέψει την ζωή. Δίχως οικογένεια, δίχως εργασία, δίχως αποκατάσταση, ο μεσήλικας θα αντιδράσει, με την μέθοδο που καλά γνωρίζει. / Πιτσιρικάς πλουσιόπαιδο, παρασύρει, τραυματίζει και εγκαταλείπει με το αμάξι του, εγκυμονούσα γυναίκα. Η ιδέα των γονιών του είναι να πληρώσουν τον κηπουρό να αναλάβει το έγκλημα και την ευθύνη του. Ο εισαγγελέας κάνει τα στραβά μάτια, ο σύζυγός της θανούσας όμως παραμονεύει. / Νύφη κατά την διάρκεια της γαμήλίας τελετής, αντιλαμβάνεται πως ο άρτι στεφανωμένος γαμπρός, της τα φορά με καλεσμένη πιτσιρίκα. Η πληρωμή θα γίνει με το ίδιο νόμισμα, την ίδια στιγμή, με τον πρώτο άντρα που θα συναντήσει μπροστά της, έναν από τους εργαζόμενους στην εκδήλωση.

Ευρηματικά τα κεφάλαια, το καθένα με τις δικές του ιδιαιτερότητες. Όλα συνδέονται μεταξύ του από την έννοια της εκδίκησης που επιθυμεί ο κάθε αδικημένος, ενάντια σε εκείνον που την προκάλεσε, ανεξάρτητα αν στο τέλος, το προσωπικό κέρδος θα είναι αβέβαιο. Κάθε ιστορία ξετυλίγεται στην οθόνη με ιδιαίτερα περιεκτική μέθοδο και καταφέρνει με συνοπτικές διαδικασίες και με μια, δυο ενδείξεις να αποτυπώσει στην ματιά του θεατή, τόσο την προσωπικότητα του καθενός συμμετέχοντα, όσο και για την δεινή ψυχολογική θέση που βρίσκεται την εκάστοτε στιγμή. Συνοδός της αφήγησης το μαύρο χιούμορ, που άλλωστε πάντοτε δηλώνει το παρόν σε τέτοιες γλαφυρής εκκίνησης, μα απρόβλεπτης έκτασης, ιστορίες καθημερινής τρέλας, που δίχως άλλο μπορεί να συναντήσει κανείς στο εικοσιτετράωρο διάβα του στην παράνοια της μεγαλούπολης.

Όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλες αυτές τις μικρού μήκους ανθολογικές επιλογές με κοινό περιεχόμενο, έτσι και στο πόνημα του ευρηματικού Αργεντίνου Damian Szifron, που καθήλωσε το κοινό των Καννών, του Τέλουράιντ, αλλά και όλων των σημαντικών φεστιβάλ που το έργο του συμμετείχε, η ανισότητα στην δυναμική της κάθε επιμέρους ρουμπρίκας κάνει την εμφάνιση της. Κατόπιν του φρενοκομικού Twilight Zone introduction, τα πέντε κλιπ που ακολουθούν, δεν εμφανίζουν αυξητική πρόοδο στην ποιότητα και το ενδιαφέρον τους, αλλά ασυμμετρία. Πιο εκρηκτικό όλων, το κακό συναπάντημα των δύο οδηγών, που έχει μακάβρια κατάληξη και φαντάζει και ως το πιο κοντινό στον ρεαλισμό (και στο ενδεχόμενο αποτέλεσμα του) ενώ ως πιο αδύναμο εντόπισα αυτό στο οποίο πρωταγωνιστεί, ο διασημότερος - και πλέον αγαπημένος - ερμηνευτής σήμερον από την Λατινική Αμερική, Ricardo Darin, περισσότερο γιατί ο δικός του χαρακτήρας, θα αποκαλούνταν ως γραφικός, ακόμη κι από εκείνους που θα ήθελαν να χειροκροτήσουν την στάση του απέναντι στην γραφειοκρατεία και την δίχως ψυχή απονομή του δίκιου.

Για πες: Καμία δημιουργία που προέρχεται από την χώρα της Πάμπας, πλέον δεν αποτελεί έκπληξη για τον ψυλλιασμένο σινεφίλ. Το επίπεδο της κινηματογραφίας στον μπιανκοσελέστε τόπο είναι πλέον τόσο υψηλό, ώστε τα επιλεγμένα προιόντα του, να τοποθετούνται στο πάνω ράφι του διεθνούς μάρκετ. Συνεπώς δεν με βρήκε απροετοίμαστο η ποιότητα του Relatos Salvajes, ενός μείγματος δυναμίτης, που αναμένεται να προκαλέσει παγκόσμια αίσθηση στην απανταχού προβολή του, έχοντας την στήριξη και την παρότρυνση του Μεγάλου Pedro. Η αύρα του οποίου αγκαλιάζει με θέρμη τα πλάνα της καυστικής σάτιρας, από το πρώτο ίσαμε το τελευταίο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Οκτωβρίου 2014 από την Seven / Spentzos

Εις το Όνομα του Πατρός

του zerVo (@moviesltd)

Μονομιάς εκεί τρέχει ο λογισμός. Στο αριστούργημα του Jim Sheridan. Και πραγματικά πέραν του προφανούς κοινού στοιχείου που πηγάζει από την θεματολογία, οι ομοιότητες των δύο φιλμς είναι τόσες πολλές ακόμη, που το Starred Up φαντάζει σαν μια παραλλαγή στο ίδιο θέμα, του In The name of The Father. Βρετανικής κοπής, γονιός - παιδί εσώκλειστοι, κόντρα με τους φύλακες μέχρις εσχάτων... Κι οι διαφορές όμως δεν είναι λίγες, με κυριότερη φυσικά τον λόγο του εγκλεισμού των τροφίμων στο φρέσκο. Ιδεαλισμός και επανάσταση εκεί, ηρωική η έκφανση των βασανισμένων, σε αντίθεση με εδώ που αιτίες παραβατικότητας έστειλαν τον απροσάρμοστο νέο πίσω από τα κάγκελα.

Εξαιτίας της έκδηλης ροπής του στους καυγάδες και χάρη στον εκρηκτικά άγριο χαρακτήρα του, ο 19χρονος Έρικ Λοβ, είδε από πολύ μικρός τις σιδηρόφρακτες πόρτες του σωφρονιστικού ιδρύματος να κλείνουν πίσω του. Έχοντας περάσει ένα μεγάλο διάστημα στο αναμορφωτήριο και καθώς ενηλικιώθηκε, πλέον πρέπει να μεταφερθεί για να εκτίσει την ποινή κάθειρξης που του απομένει, στις φυλακές ασφαλείας του Γουάντσγουόρθ, δίπλα σε κοινούς εγκληματίες του ποινικού δικαίου. Από την πρώτη στιγμή κιόλας στο κελί, ο ατίθασος Έρικ, θα γνωστοποιήσει στους δεσμοφύλακες πως δεν πρόκειται στιγμή να υπακούσει στους κανόνες του ιδρύματος. Όποιες μεθόδους και όση βία κι αν χρησιμοποιήσουν για να συνετίσουν το αγρίμι...

...που γνωρίζει καλά πως στον από πάνω όροφο, βρίσκεται έγκλειστος ο ισοβίτης πατέρας του, Νέβιλ, από τους πλέον σεβάσμιους στην ιεραρχία των βαρυποινιτών, που λειτουργώντας με το ένστικτο περισσότερο θα θελήσει να προστατέψει από την οργή του νόμου και των αγριεμένων συγκατοίκων τον γιο του. Πρώτο μέλημα, να τον πείσει, γεγονός σχεδόν αδύνατον, να συμμετάσχει στην ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης των κρατουμένων με άγρια ένστικτα, που διοργανώνει ο χαμηλών τόνων θεραπευτής Όλιβερ Μπάουμερ και μέσα από συνεδρίες που κυριαρχεί ο διάλογος, παλεύει να τους μάθει να ελέγχουν τον θυμό τους και προτείνοντας τους εναλλακτικούς τρόπους σωστής πολιτικής συμπεριφοράς.

Starred Up είναι ο όρος που χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη της φυλακής, για να ορίσει την μεταγωγή ενός νεαρού κρατουμένου, από το κατάστημα ανηλίκων, στην πτέρυγα που κρατούνται οι ενήλικες κατάδικοι. Στις αρχικές στιγμές του ανήμερου θεριού στην νέα του κατοικία, αντιλαμβάνεται ο θεατής πως ο πλημμυρισμένος από ασίγαστο πάθος για φασαρίες χούλιγκαν, δεν είναι διατεθειμένος να μάθει, να σωφρονιστεί, να γίνει ένας καινούργιος χρήσιμος άνθρωπος ώστε κάποια στιγμή να βγει ελεύθερος και να λειτουργήσει στην κοινωνία, που τον χρειάζεται. Αντίθετα, άριστος γνώστης των κανόνων του πολέμου, σε δευτερόλεπτα θα φτιάξει το προσωπικό του όπλο, το κοφτερό λεπίδι, που μέσα στα στενά όρια της φυλακής, σίγουρα κάποια στιγμή θα χρησιμοποιηθεί για την σφαγή κάποιου από τους τροφίμους.

Το δράμα που εκτυλίσσεται μέσα σε πολύ περιορισμένο χώρο, δυο διαδρόμους και μια σκάλα που συνδέει τα δύο διαζώματα της στενής, αυτομάτως δημιουργεί την κλειστοφοβική εκείνη ατμόσφαιρα που εκτοξεύει στα ύψη της παράνοια του εγκλεισμού. Χωρίς να φτάνει σε δραματουργικές ακρότητες και έντεχνες συγκινησιακές φορτίσεις - πέραν του φινάλε, που αναμενόμενα η ένταση εκτοξεύεται - το φιλμ εστιάζει περισσότερο στο να αναδείξει όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται, την μανιοκαταθλιπτική πραγματικότητα που επικρατεί πίσω από τους καλά φυλασσόμενους τοίχους, εκεί που ο έλεγχος των μελών της σε περιορισμό κοινωνίας είναι σχεδόν αδύνατος, συνεπώς και ο μετέπειτα σωφρονισμός τους. Μοναδική ελπίδα για το σύστημα, οι μέθοδοι Σαμαρειτών, όπως ο τερατώδους ψυχραιμίας κοινωνικός λειτουργός, που βλέπει τους νεαρούς φυλακισμένους σαν παιδιά του, πιστεύοντας πως με την σχεδόν άγια μορφή του, θα πετύχει να τους νουθετήσει, να τους συμβουλέψει, να τους μετατρέψει σε υγιώς σκεπτόμενα και όχι άρρωστα όντα.

Σε αντιδιαστολή με το όσιο έργο του, έρχεται ο καυστικός λόγος του πατρός, του γκουρού της φυλακής, που αποτέλεσε άλλωστε και το λάθος υπόδειγμα, για την πορεία που θα ακολουθούσε το βλαστάρι του. Ο μικρός είναι ίσως ο μόνος που δεν σέβεται τον γηραιότερο, ένεκα της παλαιοσύνης του στο κελί, αλλά απλά και μόνο επειδή είναι ο γονιός του. Και θα συνεχίσει να το κάνει, ακόμη κι αν σταδιακά πληροφορείται τις ανήθικες μεθόδους επιβίωσης του, μέσα στην άγρια ζούγκλα. Εκεί που συμβιώνουν λιοντάρια, φίδια, ύαινες και γύπες, επιδιώκοντας ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου, την ίδια στιγμή που υποκρίνεται τον καλό φίλο. Η κατάληξη, διαβασμένη πολλάκις σε στήλες των εφημερίδων, δεν σοκάρει, απλώς επιβεβαιώνει αλήθειες που σε κάθε κοινωνία αποτελούν ταμπού και ελάχιστοι παραδέχονται.

Για πες: Όχι όμως και ο ριζοσπάστης κινηματογραφιστής David Mackenzie, που μετά από μια αξιοσημείωτη δημιουργική πορεία, πολύ καλών (Young Adam, Asylum, Hallam Foe) αλλά και λιγότερο σημαντικών στιγμών (Spread, Perfect Sense) προσφέρει την σπουδαιότερη ταινία στην μέχρι τώρα καριέρα του. Όπλα του, σαφώς, οι συγκλονιστικές ερμηνείες των βασικών του πρωταγωνιστών, του νέου αστέρα Jack O'Connell, που καθηλώνει ως ποντίκι που βρυχάται, έχοντας την υποστήριξη του τόσο έμπειρου Ben Mendelsohn, στον ρόλο του προστατευτικού - τι ειρωνεία, στον πάτο του βαρελιού - πατέρα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Οκτωβρίου 2014 από την Weird

Προχειρότητα κι ευαισθησία

του zerVo (@moviesltd)

Να που εντέλει τα φαινόμενα μας απάτησαν και δυόμισι ολόκληρες δεκαετίες μετά το πρώτο μεγάλο μεταναστευτικό κύμα προς τον τόπο μας, υπάρχουν και κάποιοι που μόλις εντόπισαν τα ζητήματα που προκάλεσε η (ελαφρώς βίαιη) είσοδος της Ελλάδας στην λεκάνη της παγκοσμιοποίησης, συγκινήθηκαν από την έκταση που έχουν πάρει οι ακραίες αντιδράσεις και επιθύμησαν να τις θέσουν ως βάση της καλλιτεχνικής τους αγωνίας και κατοπινής έκφρασης. Φυσικά και δεν υπάρχει κανένα κακό στο να πιάνει κανείς αργοπορημένος την πραγματικότητα που τον περιβάλλει, άσχετα αν σε γενικές γραμμές η συμβίωση ημεδαπών κι αλλοδαπών (δεύτερης γενιάς πλέον) που τίμησαν την χώρα μας επιλέγοντας την ως νέα τους πατρίδα, δεν χαρακτηρίζεται πλέον από συχνές ακρότητες. Που θα καθιστούσαν έστω σαν επίκαιρο, το ονειροπόλο ταξίδι των δύο παιδιών προς ευτυχία.

Με το μαντάτο του χαμού, της όχι μεγάλης σε ηλικία μητέρας τους, τραγουδίστριας σε περιφερειακό μπουζουκτσίδικο της Κρήτης, ο Ντάνι, θα καταφτάσει στην πρωτεύουσα για να ενημερώσει τον μεγαλύτερο αδελφό του, Οδυσσέα, για την απώλεια. Και συνάμα να τον παρακινήσει, να πάρουν τον μακρινό δρόμο προς βορρά, αναζητώντας τα ίχνη του εξαφανισμένου (πιθανού) τους πατέρα, που τα εγκατέλειψε μωρά στη αγκαλιά της Αλβανίδας Τζένης, ώστε να τον πείσουν να τους αναγνωρίσει ως οφείλει, σαν παιδιά του. Ότι είναι να γίνει πρέπει να γίνει σύντομα, όμως, αφού η άδεια παραμονής του μεγαλύτερου, λήγει και το ενδεχόμενο της απέλασης είναι κάτι παραπάνω από ορατό.

Δεν είναι αστήριχτες οι προθέσεις του δημιουργού, στο να προβάλλει τα κακώς κείμενα που επικρατούν στο σοσιαλιστικό γίγνεσθαι μιας χώρας σχεδόν σε αποσύνθεση και οι θεσμοί δεν λειτουργούν καν προς τους ντόπιους, πόσο μάλλον προς εκείνους που φαντάστηκαν την Ελλάδα ως Εδέμ τους. Το παράξενο είναι που στην μυθοπλασία του ο σκηνοθέτης, ρίχνει μέσα στο μίξερ της μελέτης του, όσο περισσότερα από αυτά τα ζητήματα μπορεί να φανταστεί, εκτιμώντας πως με ένα φιλμικό σμπάρο θα πετύχει αμέτρητα τρυγόνια. Το δυσμενές επί της παρούσης είναι πως το πλάνο δεν το εφαρμόζει σωστά, είτε λόγω μικρής γνώσης του τι ακριβώς συμβαίνει στον τόπο, είτε γιατί δεν τον βοηθά η δημιουργική του έμπνευση. Και για να εξηγούμαι...

Κατόπιν του οπτασιακού (τεχνοτροπίας Αληθινής Ζωής) intro, που διατυμπανίζει πως ο θηλυπρεπής 16άρης, με έφεση στην παραβατικότητα, βιώνει μια θολή, ανάμεσα στην αλήθεια και την φαντασία, πραγματικότητα, εισερχόμαστε στην μελέτη των χαρακτήρων, εκεί που οι διάλογοι του σεναρίου, αφελείς και κουτοί ενίοτε, μοιάζουν να γράφτηκαν στο πόδι. Τα δυο παιδιά, με ορμή από την ευχή της μάνας, που λατρεύουν σαν Θεό - και την αποκαλούν, με πλήρη φυσικότητα...Τζένη! - άσχετα αν ο ένας δεν την έκλαψε γιατί μάλλον του είχαν σωθεί τα γλυφιτζούρια και ο άλλος δεν την συνόδευσε στο τελευταίο της ταξίδι, διότι δεν το πληροφορήθηκε, ένεκα των τελειωμένων μονάδων του κινητού (!) αηδιασμένα από τον τρόπο που τους συμπεριφέρεται το κράτος, θα κινήσουν προς Θεσσαλονίκη μεριά, εκεί που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις κρύβεται ο βιολογικός τους γονιός. Δεν χρειάζεται καν να αναφερθεί βεβαίως, το απόλυτα προβλέψιμο στοιχείο, της μετεξέλιξης του πατέρα σε φασίστα, που έχει ενταχθεί στην γνωστή συμμορία και χάρη στις διασυνδέσεις του στην συμπρωτεύουσα παίζει και ως ο νούμερο ένα διώκτης των μεταναστών. Συνεπώς και των ίδιων των παιδιών που έφερε στον κόσμο και με περισσή απονιά έχει πετάξει στους πέντε δρόμους.

Αυτή είναι όμως η μια πλευρά του δίσκου μακράς διάρκειας που στριφογυρνά στο πλατό ο Κούτρας, αφού στην άλλη, με μελωδικό και νοσταλγικό (κατ εκείνον) τρόπο, παίζει το Greek Dream που στην ψυχή τους ακόμη νιώθουν τα παραπλανημένα από την φημισμένη ελληνική φιλοξενία εφηβάκια. Το όλο παραμύθι, περνά έτσι σε μια άλλη διάσταση, με φόντο ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο κάπου στην Θεσσαλία (τόπος που προφανώς αποτέλεσε και τον σπινθήρα για να γραφεί το σκριπτ), εκεί που οι Όλιβερ Τουίστ θα βρουν απάγκιο κι απανέμι για μια βραδιά, λίγο πριν προσεγγίσουν την Σαλόνικα και τον τελικό τους προορισμό. Αξιοπρεπής η αλληγορία με το αφιλοXenia, όμορφη η βαρκάδα στο ποτάμι, μπιτάτο το βίντεο κλιπ του Rumore, ας πούμε συγκινητική η αγκαλιά στο ψόφιο κουνελάκι Ντίντο, όλο όμως αυτό το κομφούζιο - που μεταλλάσσεται σε συνοθύλευμα καθώς η κάμερα εισέρχεται στην έπαυλη του Πανοράματος - ποιον ακριβώς σκοπό εξυπηρετεί?

Να αναδείξει - πολύ αργά καθώς προείπα - ένα υπαρκτό κοινωνικό πρόβλημα? Αν ήταν έτσι καθημερινά θα έπρεπε να γυρίζονται πάνω από εξήντα ταινίες, βασισμένες σε αληθινά περιστατικά, που έχουν κοστίσει μάλιστα και ανθρώπινες ζωές. Να προβάλλει τις ζωντανές ασχήμιες προς την διαφορετικότητα και το ιδιαίτερο? Θα προτιμούσα να το κάνει με σοβαρότερο τρόπο, εστιάζοντας στην σχιζοειδή περσόνα του Ντάνι και όχι στο αν είναι γκέι, στοιχείο παντελώς αδιάφορο και ασύνδετο με την υπόθεση. Να δείξει πως πλέον η μόνη διέξοδος για τους νέους της χώρας είναι τα κάθε λογής ηλίθια talent show, που ανεβοκατεβάζουν μόδες σε κλάσμα του δευτερολέπτου? Μα ποια ακριβώς άλλη δεξιότητα διαθέτουν οι δύο συμπαθείς (ο μεγάλος περισσότερο) νέοι της ιστορίας μας, εκτός από το να υποδύονται τις αδελφές Μπρόγιερ, άντε κι ό ένας να βγάζει δυο τόνους φωνής παραπάνω από το λαρύγγι του. Λογικό κι επόμενο λοιπόν, το ταξίδι τους, να πλατειάζει και να εξελίσσεται σε άκαιρο και αδιάφορο, παρόλο που ο (ικανός, κατά το πρόσφατο παρελθόν του) οτέρ παλεύει να το μπολιάσει με χιουμοριστικές παρενθέσεις και με έναν έρωτα που εκ προοιμίου φαντάζει άστοχος. Όταν δε στην ίντριγκα εισβάλλει και το περίστροφο, τότε πραγματικά η απλή μπερδεψούρα, ελίσσεται σε ταλαίπωρο αχταρμά!

Που ούτε τεχνικά από την άλλη μεριά είχε κάτι να μου πει. Δεν είναι σεκάνς ρατσιστικής βίας αυτή που φοβίζει τον μικρό, κάπου στην πλατεία Βάθη (καμία σχέση με το αιμοσταγές αληθινό, που καλύτερα κανείς να μην γίνει μάρτυρας του), δεν είναι πλάνο δράσης εκείνο στην Λάρισα που βαράει η μπιστολιά, δεν είναι στοιχειωδώς σοβαρή η τρίτη πράξη, εκεί που και οι ίδιοι οι ερμηνευτές δεν πιστεύουν τα λόγια που τους έχουν δοθεί να εκστομίσουν. Οκ, που λέει κι ο Ντάνης! Είναι ένα πόνημα που πήρε διθυράμβους στο Ένα Κάποιο Βλέμμα. Και που στον επίλογο του διακρίνεται πίσω από το φιμέ ηλεκτρικό τζάμι και μια decadence σούπερ σταρ (πολύ) αλλοτινής εποχής.

Για πες: Το κέφι του το κάνει (δικαιωματικά) ο Κούτρας και μάλιστα πείθει και τον εαυτό του πως σπέρνει έναν κόκκο προβληματισμού στην θωριά του θεατή του. Συνεπώς όσοι διάβασαν στο εκράν την Xenia, γνωρίζουν καλά πια, πως για τα νιάτα (ειδικά τα ατάλαντα και μη προνομιούχα) δεν υπάρχει ούτε σήμερα, ούτε αύριο, ούτε ποτέ. Σύμφωνοι! Πάμε τώρα να κάνουμε μια αγκαλιά και τον δικό μας, αγαπημένο Χόχο...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Οκτωβρίου 2014 από την Feelgood

Πάθη ημιπαραμονής

του zerVo (@moviesltd)

Είναι εκείνες οι ώρες που το πάθος σε έχει κυριεύσει και νιώθεις έντονα την προσμονή της λυτρωτικής έκρηξης, κάποιος άλλος, ξένος, μοιραίος παράγοντας σε κρατά καθηλωμένο να κοιτάζεις τους τεμπέλικους δείκτες του καντράν μετρώντας τα δυσκίνητα δευτερόλεπτα. Είναι εκείνες οι στιγμές που η έξαψη έχει κτυπήσει κόκκινο κι η αδρεναλίνη ξεχειλίζει από τα ρουθούνια κι εσύ είσαι αναγκασμένος από την συνθήκη, να ατενίζεις βοιυβός τον κενό ορίζοντα, πίσω από τις κουρτίνες, παρακαλώντας να τελειώσει το μαρτύρια της σιωπής, της νέκρας, του κενού. Ήσυχες ώρες, ήσυχες μέρες...

Δίπλα στην παραλία της τουριστικής Βερακρούζ, πάνω στον εθνικό αυτοκινητόδρομο βρίσκεται το μοτέλ Πάλμα Ρεάλ, όχι ιδιαίτερα καλόφημος τόπος προορισμού, που τον επιλέγουν τα παράνομα ζευγαράκια, για να ξεδώσουν την ερωτική τους επιθυμία, σε ένα, από τα δέκα, όχι κι όλων των κομφόρ δωμάτια του. Κτυπημένος από βαριά ασθένεια και υποχρεωμένος να ταξιδέψει στην πρωτεύουσα για εξετάσεις, ο ιδιοκτήτης του, θα αναθέσει στον 17χρονο ανιψιό του Σεμπάστιαν την ολοήμερη φύλαξη του ξενώνα, δίνοντας του συνάμα εντολή, να προσέχει και να είναι διακριτικός με τους πελάτες.

Από τους πιο συνηθισμένους επισκέπτες των μπλε βαμμένων στούντιος, είναι η Μιράντα και ο Μάριο. Εκείνη γεμάτη ζωντάνια, κοντά στα τριάντα της, εργαζόμενη σε τοπικό μεσιτικό γραφείο, εκείνος μεσήλικας επιχειρηματίας, που περνά καλά μαζί της, δίνοντας της ψεύτικες υποσχέσεις αποκατάστασης, αφού πρώτα εγκαταλείψει την γυναίκα του.

Με εκείνες τις βασανιστικές άδεις ώρες της καθημερινότητας - όπως άλλωστε είναι και ο ακριβής τίτλος του φιλμ - ασχολείται το Μεξικάνικο κοινωνικό δράμα του Aaron Lesur, που απεικονίζει με απόλυτη ακρίβεια την μιζέρια και την ρουτίνα που επικρατεί στην περιφέρεια της πάμφτωχης χώρας της Κεντρικής Αμερικής. Ώρες κενότητας που βιώνει τόσο ο θερμόαιμος πιτσιρικάς, που αντί να ξενυχτά στα κλαμπ, δίπλα στις όμορφες συνομήλικες του, χορεύοντας και διασκεδάζοντας, είναι υποχρεωμένος να πλένει σεντόνια και να μαζεύει χρησιμοποιημένα προφυλακτικά από τους χώρους που προ ολίγων λεπτών ξεχείλιζε από ερωτικές ορμές. Νύχτες ακυρωμένες που ζει η παραμυθιασμένη γυναίκα, που βλέπει ολοένα και να αυξάνονται τα στησίματα του εραστή της και οι φορές που θα περιμένει εναγωνίως την κλήση του στο κινητό. Σύντομα ο έφηβος - σπάζοντας τον κανόνα της διακριτικότητας - θα δείξει ενδιαφέρον για την παραπεταμένη κοπέλα, όπως κι εκείνη μέσα στην παραζάλη και την απελπισία της, θα αντικρίσει στο πρόσωπο του, το στήριγμα που έχει ανάγκη.

Θα ήταν απίθανο, ένα λατινοαμερικάνικο φιλμ με μαρκίζα Las Horas Muertas, να διαθέτει τέμπο γοργό και συχνές εναλλαγές στην αφήγηση του. Πραγματικά η συνήθως ακινητοποιημένη ως παρατηρητής κάμερα, στέκει απέναντι στους καλά μελετημένους χαρακτήρες, βουβή κι εκείνη,μ συντροφεύοντας τους στην ανείπωτη μοναξιά. Η φωτογραφία μουντή, με κόκκο και ο τεχνηέντως απρόσεχτος ήχος που κυριαρχούν τα θροΐσματα των μελτεμιών, τονίζουν ακόμη περισσότερο την απόγνωση της μονοτονίας που αισθάνονται οι δύο αιχμάλωτες ψυχές. Το φινάλε ευαίσθητο, ανθρώπινο αλλά και αισιόδοξο, τουλάχιστον για το ένα σκέλος του ετερόκλητου ζευγαριού, θα αφήσει μια γλυκιά γεύση στον θεατή, που δεδομένα μελαγχόλησε για ενενήντα λεπτά θωρώντας τους εραστές του ονείρου.

Για πες: Πολύ καλός και με ερασιτεχνικές εκφάνσεις στην ερμηνεία του ο πιτσιρίκος Kristyan Ferrer, σαφώς όμως τις ματιές κλέβει με την πληθωρικότητα της, τόσο σε εμφάνιση όσο και σε έκφραση, η Adriana Paz, νέα αποκάλυψη του σινεμά των Αζτέκων, σέξι και ερωτεύσιμη, με φυσικό τρόπο, δίχως τεχνητά μέσα, μέικ απ και παρεμβάσεις που θα την καθιστούσαν πιθανότατα απόμακρη και μη προσεγγίσιμη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Οκτωβρίου 2014 από την Strada

Κάτω από το βλέμμα του Λυτρωτή Χριστού

του zerVo (@moviesltd)

Μαγευτική καρτ ποστάλ. Και προορισμός που για διαφόρους λόγους, σχεδόν όλοι οραματίζονται να πραγματοποιήσουν τουλάχιστον μια φορά στην ζωή τους. Ειδικά για μας εδώ τους μακρινότερους, στην αντίπερα άκρη της υδρογείου, φαντάζει σχεδόν ουτοπικό, να πετύχει κανείς να πατήσει τις ηλιόλουστες αμμουδιές της Κόπακαμπάνα και της Ιπανέμα, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Σωτήρα Ιησού και στην σκιά των λόφων που περιβάλλουν σαν κάστρο το Ρίο Ντε Τζανέιρο. Της πόλης των αντιθέσεων, των λίγων βαθύπλουτων κροίσων από την μια και των αμέτρητων, εκατομμυρίων πάμφτωχων Καριόκας που στοιβάζονται στις παραγκουπόλεις, κρύβοντας όμως πάντοτε μέσα στην καρδιά τους που κτυπά σε παλμούς σάμπας, ένα αισιόδοξο μήνυμα για το αύριο που ξημερώνει. Αυτή είναι η Βραζιλία...

Δέκα φιλμικές ρουμπρίκες, συνθέτουν το άλμπουμ των αναμνήσεων από αυτό το κινηματογραφικό ταξίδι στην Cidade De Deus, υπογεγραμμένες αντίστοιχα από αντίστοιχους σκηνοθέτες, διάσημα ονόματα παγκόσμιου βεληνεκούς οι περισσότεροι, που κτίζουν με φόντο την πανέμορφη λατινοαμερικάνικη μητρόπολη, την δική τους ξεχωριστή ιστορία. Ακριβώς στα χνάρια δηλαδή, των προυπάρχοντων Paris Je T' Aime και New York I Love You, που έστησαν την απαρχή της με πολλαπλούς σκοπούς σειράς, με κεντρική θεματική τον τόπο που είναι αφιερωμένο το σύνολο. Κι όπως ακριβώς συνέβη και στις δύο προηγούμενες περιπτώσεις, καθώς το ετερόκλητης προέλευσης σκηνοθετικό δείγμα, δεν κινήθηκε ακριβώς στο ίδιο αρτιστικό μήκος κύματος, έτσι κι επί της παρούσης, τα παζλάκια που κτίζουν την αναφορά στην παραμυθένια Olympic City, χαρακτηρίζονται από την ανισότητα στην ποιότητα τους.

Δεν είναι σύμπτωση, αλλά τα ποιοτικότερα της ομάδας κλιπς, ανήκουν στους ντόπιους δημιουργούς, που γνωρίζουν πολύ καλύτερα από τους υπόλοιπους και την ιδιοσυγκρασία, την κουλτούρα, την προσωπικότητα του Ρίο, συνεπώς γνωρίζουν και την μέθοδο να τα αναδείξουν ποιοτικότερα. Στην εισαγωγική σεκάνς (του Andrucha Waddington) η συγκίνηση, η θλίψη για την ανέχεια, αλλά και το οπτιμιστικό πάθος ξεχειλίζουν, καθώς η Fernanda Montenegro, η κορυφαία και πλέον αναγνωρισμένη ηθοποιός της χώρας, υποδυόμενη την ηλικιωμένη άστεγη, συναντά τον απομακρυσμένο εγγονό της. Αρκετές στιγμές αργότερα, ο φημισμένος καρτουνίστας Carlos Saldanha, κτίζει την δική του δραματική στιγμή, προβάλλοντας το γεμάτο εντάσεις στόρι του διδύμου των ερωτευμένων χορευτών, που τους κτυπούν οι αντιξοότητες, δοκιμάζοντας την αντοχή τους. Στο πιο αρτιστίκ πάντως, και γεμάτο ρυθμούς κομμάτι, ο σπουδαίος Fernando Meirelles, καταφέρνει να περάσει ολάκερο το ολοήμερο τέμπο που επικρατεί στην μεγαλούπολη, μέσα στο μυαλό του Δυτικού γλύπτη της άμμου, ο οποίος το σχεδιάζει με απόλυτη επιτυχία, δίπλα στο αγριεμένο κύμα του Ατλαντικού. Πανέμορφο! Όπως εξαίρετο - αλλά και το πιο τουριστικής υφής - είναι και το φιλμ του Jose Padilha, με το πέταγμα του παραπέντε στον συννεφιασμένο ουρανό, πάνω από το Κορκοβάδο, εκεί που ο πιλότος του έρχεται σε άμεση ρήξη - για ερωτικούς λόγους απογοήτευσης - με τον γιγαντιαίο και πανέτοιμο να τον αγκαλιάσει Cristo Redentor.

Από τα πονήματα των ιντερνάσιοναλ οτέρ, ξεχωρίζει εκείνο του φινάλε, με τον υπότιτλο Το Θαύμα, που υπογράφει η εκθαμβωτική Λιβανέζα Nadine Labaki, που εδώ υποδύεται την ηθοποιό, μέλος καστ που γυρίζει έργο στο Ρίο, μαζί με τον Harvey Keitel και φροντίζουν να στείλουν, μια μπάλα εξ ουρανού, στο ορφανό χαμίνι, που μόλις την ζήτησε από τον Θεό. Πιο ευρωπαϊκό, αλλά και μελωδικό, ελέω της παρουσίας της τραγουδίστριας περισσότερο Vanessa Paradis είναι το δεκάλεπτο του John Turturro, ελαφρώς ανατριχιαστικής όψης, με αταίριαστες με το λοιπό σύνολο, εκδικητικές τάσεις, η ενότητα που υπογράφει ο Ιταλιάνος Paolo Sorrentino, περιέργως αδιάφορο το κινούμενο στην φτώχεια της ανέχειας και βίαιο εκείνο του Μεξικάνου Arriaga. Στα λιγότερο ενδιαφέροντα στοιχεία του σπονδυλωτού έργου κατατάσσονται η ματιά της Αυστραλέζας Stephan Elliott, με πρωταγωνιστή έναν πομπώδη και εγωιστή ροκ σταρ, που επιθυμεί καλά και σώνει να σκαρφαλώσει τον κακοτράχαλο λόφο, αλλά και το πιο ροκ κλιπάκι της δεκάδας, από τον Κορεάτη (βεβαίως) In Sang Soo, που μοστράρει σαν Μπόσα Νόβα βρικόλακες τους πεινασμένους κατοίκους της τρισάθλιας φαβέλας. Άποψη κι αυτή...

Για πες: Σε γενικές γραμμές πάντως, ο θεατής του Rio, Eu Te Amo, στο φινάλε σχηματίζει μέσα από τα πολλαπλής αφηγηματικής αντίληψης πονήματα, μια ολοκληρωμένη άποψη για την ψυχοσύνθεση του Ιανέιρο, της καθημερινότητας του μέσα στα χιλιάδες προβλήματα επιβίωσης, αλλά και της φωτεινής διάθεσης των ψυχών που το βιώνουν διαρκώς, αντικρίζοντας το υπό κανονικές συνθήκες, κατάμαυρο μέλλον. Ανισότητες, ακρότητες, αδικίες, που για όλες τους ευθύνεται ο Πλάστης που τις μοίρασε σε τεράστιο βαθμό στο πέριξ του Μαρακανά, δίχως όμως (σχεδόν) ποτέ να δέχεται το ανάθεμα των Μπραζιλέιρος, που κυριολεκτικά τον λατρεύουν και στα χέρια τους έχουν αφημένο το ριζικό τους.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Οκτωβρίου 2014 από την Odeon

Ως ρομάντζο επιστημονικής φαντασίας, που εκτυλίσσεται στο μέλλον, συστήνεται το Equals, που υπογράφει σκηνοθετικά ο Καλιφορνέζος Drake Doremus, με την αξιοπρεπή διαδρομή και ταινίες όπως τα Douchebag, Spooner, Like Crazy, Breathe In. Η υπόθεση του φιλμ μας ταξιδεύει κάποια χρόνια μπροστά από την εποχή μας, περίοδο που τα ανθρώπινα συναισθήματα έχουν εξουδετερωθεί και εξαλειφθεί, από σύμπτωση όμως, καθώς ένας ιός θα εξαπλωθεί, θα απειλήσει τους πάντες για την...επαναφορά τους. Το σενάριο του φιλμ ανήκει στον Nathan Parker που είχε συγγράψει το αδικημένο Moon και η Icon που έχει αναλάβει την διανομή τους στις μεγαλύτερες δυτικές αγορές και μόλις κυκλοφόρησε την πρώτη φωτογραφία, όπου απεικονίζονται οι δύο πρωταγωνιστές, αναμένεται να το ρίξει στις αίθουσες κάπου στα μέσα του 2015.

Το ερμηνευτικό ζευγάρι που συνθέτει το δίδυμο της ιστορίας, αν μη τι άλλο έχει πέραση στο κοινό καθώς ορίζεται από δύο δημοφιλέστατους αστέρες, την Kristen Stewart που ακόμη δεν έχει εξαργυρώσει όπως θα επιθυμούσε την επιτυχία του Twilight Saga και τον Nicholas Hoult, που προέρχεται από το χιτ των X-Men: Days Of Future Past. Το καστ ολοκληρώνουν με την εμπειρία τους οι δυνατοί ρολίστες Jackie Weaver και Guy Pearce.

Ελάχιστο καιρό πριν την κυκλοφορία του πρώτου τρέιλερ και λίγες ημέρες πριν την επίσημη παρουσίαση του φιλμ στο κοινό, στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, μια πρώτη ενσταντανέ από την καινούργια δημιουργία του κορυφαίου Paul Thomas Anderson, που απεικονίζει τους πρωταγωνιστές του φιλμ, έκανε την εμφάνιση της. Στο Inherent Vice, που αποτελεί διασκευή της νουβέλας του Thomas Pynchon, η δράση μεταφέρεται στην δεκαετία toy 70, παρακολουθώντας τις προσπάθειες του εκκεντρικού, αινιγματικού, αλλά και χρήστη ναρκωτικών ουσιών, ντετέκτιβ Ντοκ Σπορτέλο, να εξερευνήσει την εξαφάνιση μιας πρώην μνηστής του. Η ταινία κάτω από την προώθηση της Warner Bros θα κυκλοφορήσει σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών, προκειμένου να προλάβει την Οσκαρική deadline στις 12 Δεκεμβρίου 2014, ενώ από τις αρχές του επόμενου έτους θα πάρει ευρύτερη διανομή παγκοσμίως.

Για πρώτη φορά μετά τον θρίαμβο του Walk The Line, ενώνουν τις ερμηνευτικές τους δυνάμεις ο Joaquin Phoenix και η Reese Witherspoon, που συνθέτουν το πρωταγωνιστικό ντουέτο, έχοντας ως συνοδοιπόρους τους Josh Brolin, Jena Malone, Owen Wilson, Benicio Del Toro, Maya Rudolph, Eric Roberts και Sasha Pieterse.