Movies Ltd

Με πέντε ταινίες ήδη καταχωρημένες στο παλμαρέ του, όλες αναγνωρισμένες καλλιτεχνικά και συμμετέχουσες στα μεγάλα διεθνή φεστιβάλ, σε ηλικία μόλις 26 χρόνων, ο Καναδός Xavier Dolan, θεωρείται ότι πιο ελπιδοφόρο έχει να παρουσιάσει η Γαλλόφωνη γωνιά της Βορείου Αμερικής εδώ και δεκαετίες. Η επόμενη δημιουργία του νεαρού οτέρ όμως, θα ανατρέψει τα έως τώρα δεδομένα, καθώς το φιλμ The Death And Life Of John F. Donovan, θα αποτελέσει το αγγλόφωνο ντεμπούτο του, περιγράφοντας την ιστορία ενός διάσημου αστέρα της Έβδομης Τέχνης, που ανταλλάσσει αλληλογραφία με ένα 11χρονο αγόρι και αυτή τους η επικοινωνία, θα διαρρεύσει δημόσια προκαλώντας τεράστιο σκάνδαλο. Με την διαδικασία του κάστινγκ να έχει μόλις ξεκινήσει, ο ίδιος ο σκηνοθέτης αποκάλυψε πως ακόμη δεν έχει εντοπίσει ποιοι σταρς θα αποδώσουν τους ρόλους του ηθοποιού και του πιτσιρίκου. Φρόντισε όμως να ανεβάσει το θερμόμετρο, δηλώνοντας επίσημα πως τον ρόλο της κακιάς, διευθύντριας σύνταξης του κουτσομπολίστικου εντύπου που έκανε βούκινο τα ραβασάκια, που θα τον υποδυθεί η εντυπωσιακή Jessica Chastain. Φρόντισε μάλιστα να δώσει και πληροφορίες για το ύφος της ταινίας του, λέγοντας πως η αφήγηση θα έχει σατυρικό χαρακτήρα, προβάλλοντας την πραγματικότητα που ισχύει στον κόσμο της σόου μπιζ, περισσότερο με δραματικό, παρά με χιουμοριστικό πνεύμα.

Πίστη, ελπίδα, πεπρωμένο!. Με μια επική, δραματική ιστορία, πραγματοποιεί την μεγάλη του επιστροφή στην ενεργό δράση, ένας από τους πλέον χαρισματικούς Ασιάτες σκηνοθέτες, ο δημιουργός του Hard Boiled, του The Killer, του Broken Arrow, μα και του Mission Impossible II, John Woo. Τίτλος του φιλμ που παίρνει την σκυτάλη από το εξαιρετικό Red Cliff, είναι The Crossing και αυτό θα παρουσιαστεί σε δύο μέρη, λόγω της τετράωρης διάρκειας του, στις αίθουσες της Άπω Ανατολής. Βασισμένο στην πραγματικά τραγική ιστορία της βύθισης του πλοίου Τάιπινγκ, στις 27 Ιανουαρίου 1949 στο στενό του Μπάιγιε, περίπου 70 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Σαγκάης, το έργο περιγράφει τις περιπτώσεις τριών αγαπημένων ζευγαριών, που η μοίρα έφερε να βρεθούν στο ναυάγιο. Πίσω από το προσωπικό μαρτύριο του καθενός όμως, το σενάριο που Hui Ling Wan, καθρεφτίζει πτυχές από πολιτικοκοινωνικά δρώμενα μιας ταραγμένης περιόδου για την Κίνα και τις γειτονικές της χώρες. Φυσικά η πανάκριβη παραγωγή, λύνει δεδομένα τα χέρια στον λάτρη του φαντασμαγορικού Woo να προσφέρει μια μεγαλειώδη οπτικοακουστική στιγμή, σε τρισδιάστατη βεβαίως φόρμα, που θα κάνει βεβαίως την επίσημη πρεμιέρα της, φυσικά στην πατρίδα της την Κίνα, στις 2 Δεκεμβρίου 2014.

Τεράστια ονόματα του Ασιατικού σινεμά δηλώνουν το παρόν στην περιπέτεια, με πρώτη από όλους την υπέροχη Zhang Ziyi, η οποία περιστοιχίζεται από τους Takeshi Kaneshiro, Masami Nagasawa, Tong Dawei, Huang Xiaoming και Song Hye Kyo.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Strawberry Fields Forever...

του zerVo (@moviesltd)

Θρύλος είναι, αλλά πάντοτε αυτού του είδους οι ανέκδοτες ιστορίες, κρύβουν μια μικρή δόση αλήθειας. Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, ενόσω τα μυθικά Σκαθάρια βρίσκονταν στο απόγειο της τεράστιας καριέρας τους, ο ιθύνων νους του γκρουπ φαντάστηκε πως θα μπορούσε να ακολουθήσει και καριέρα ηθοποιού. Η αλληγορική αντιπολεμική μυθοπλασία που πρωταγωνίστησε είχε τον τίτλο How i Won the War και σε σκηνοθεσία του Richard Lester, τα γυρίσματα της έλαβα χώρα, μεταξύ άλλων και στα παράλια της όμορφης Ανδαλουσίας. Εκεί, που σύμφωνα με τον μύθο, ο Τζόνι συνάντησε έναν ντόπιο εκπαιδευτικό, με έφεση στην ποίηση, οι όμορφοι στίχοι του οποίου, του έδωσαν την έμπνευση να συνθέσει το ανεπανάληπτο Strawberry Fields Forever. Άκου να δεις...

Οι μαθητές του, λόγω του υπέρμετρου φανατισμού του με τα τραγούδια του συγκροτήματος, τον αποκαλούν ως Πέμπτο Μπιτλ. Και δεν έχουν άδικο, αφού ο δάσκαλος τους, ο Κύριος Αντόνιο, όχι μόνο ξημεροβραδιάζεται με τους στίχους του Help και του Hard Day's Night στα χείλη, αλλά διδάσκει κιόλας τα παιδιά την Αγγλική γλώσσα, με βάση τις αγαπημένες μελωδίες. Το μαντάτο πως σε μια γωνιά της Ισπανίας, κοντά στην Αλμερία, το είδωλο του, ο Τζον Λένον, συμμετέχει στα γυρίσματα μιας ταινίας, θα ξεσηκώσει τον μοναχικό μεσήλικα, να πάρει το χαμηλού κυβισμού αμαξάκι του και να τραβήξει όλο τον μακρινό δρόμο, που θα τον φέρει κοντά στο είδωλο του!

Πολλά τα χιλιόμετρα όμως και η μοναξιά δεν αντέχεται, γι αυτό και δεν θα διστάσει να ανοίξει την πόρτα του αμαξιού του, στους δύο πρώτους που θα του σηκώσουν χέρι στο διάβα του. Την εικοσάχρονη Μπελέν, που μη αντέχοντας την καταπίεση του παρθεναγωγείου θα αποδράσει με προορισμό το άγνωστο, κρύβοντας από όλους πως είναι τριών μηνών έγκυος και τον ζορισμένο έφηβο Χουάνχο, που θα το σκάσει μακρυά από την φαμίλια και τον βίαιο αστυνομικό πατέρα του, θέλοντας να ζήσει λίγες στιγμές ξενοιασιάς κι ελευθερίας.

Εφόσον βρισκόμαστε στα 1966, η Ισπανία βρίσκεται στην κορύφωση της καταπίεσης που έχει επιβάλλει η χούντα του Φρανσίσκο Φράνκο Μπαχαμόντε, δικτατορία που έχει επιφέρει μια υπερ-συντηρητική προσωπικότητα στο Ιβηρικό κράτος. Αυστηροί οι κανόνες πειθαρχίας στην οικογένεια, στην εκπαίδευση επιτρέπονται ακόμη και οι βιαιότητες προς τους μη συμμορφωμένους με τις υποδείξεις σπουδαστές, ενώ στα αυστηρά Καθολικά ιδρύματα η ανελευθερία βασιλεύει. Έστω και κάτω από αυτόν τον μουντό, μαραζωμένο μεσογειακό ουρανό, η ανθρωπιά δεν έχει στερέψει και μαζί της ούτε τα όνειρα που δεν μπορεί να τα περιορίσει καμιά φασιστική νοοτροπία.

Διαλέγοντας έναν καταπιεσμένο από κάθε τάξη, έναν φαντασμένο καθηγητή, μια σουσουραδίτσα αρσακειάδα κι έναν γεμάτο ακμή στο πρόσωπο 17άρη, ο ικανότατος Σπανιόλος δημιουργός David Trueba (ο αδελφός του Fenrnado και ο υπογράφων τα La Buena Vida και Soldados De Salamina) στήνει μια νοσταλγική road movie, τίγκα στην ονειροπόληση και στην αίσθηση ανεξαρτησίας και λευτεριάς, όπως την ορίζουν οι κανόνες του επαναστατικού Venceremos. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στα πλάνα του ετερόκλητου τριγώνου, που με αφορμή την παρουσία του John Lennon (πολύ ενδιαφέρον το γεγονός πως ο καθείς τους έχει άλλη άποψη για το άτομο του, θεική, αδιάφορη, έως και μισητή) παίρνουν την παραλιακή Εθνική οδό που θα τους βγάλει στον απομονωμένο Ανδαλουσιανό παράδεισο. Τόνοι σέπιας, φυσικά, δίνουν όψη σίξτις στην φωτογραφία, διάλογοι έξυπνοι, με πικρό χιούμορ, αποδίδουν την αίσθηση φόβου της εποχής, ενώ το όμορφο και ζεστό φινάλε, δίνει μια νότα αισιοδοξίας για το αύριο που ξημερώνει. Και που δεδομένα πρέπει ο καθένας μας να παλέψει για να το φέρει στα μέτρα του. Έλειψαν φανερά, πιθανόν λόγω πανύψηλου κόστους, τα ορίτζιναλ τραγούδια των Beatles, αλλά και μια παρόρμηση από το σενάριο για την σύγχρονη αποδοχή του θέματος, που δείχνει πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε προσκολλημένο στο μαύρο (για την χώρα) παρελθόν.

Για πες: Όσοι έχουν γνωρίσει - και συνηθίσει - τον εξαίρετο ρολίστα Javier Camara μόνο στις Almodovarικές, συνήθως ακραία γκέι ερμηνείες του, ίσως και να δυσκολευτούν να τον αποδεχτούν ως τυπικό, καθημερινό μεροκαματιάρη, με την φαλακρίτσα και την τσαντούλα του να βιώνει την επαναλαμβανόμενη ρουτίνα. Δίπλα του, την αλαβάστρινη ενζενί Natalia de Molina, με τα χαρακτηριστικά της Portman και της Knightley μαζί, μέχρι και νέα Penelope μπορείς να την αποκαλέσεις...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Σεπτεμβρίου 2014 από την Weird

All About Eva

του gaRis (@takisgaris)

Περάσανε λοιπόν κοντά δέκα χρόνια ρε μπαγάσα; Με τον Rodriguez να σπέρνει πηχτό αιματόβαμμα στο νουάρ φόντο και εμείς να γουστάρουμε με τρέλα μεγάλε, τα έπεα του θεριού ονόματι Frank Miller, να σχίζουν στην κυριολεξία σωθικά στο πανί. Αξέχαστη η αβάντα πρεμιέρα σε κείνο το κουλάτο μπαρ στα μετόπισθεν του Γκαζιού. Μεγάλη η αναμονή, νεκροί οι Brittany Murphy και Michael Clark Duncan πια, εκτός ο Clive Owen όπως και τσάκασε η εμπλοκή του Johnny Depp, οπότε…(ξε)μένουμε με φουχτιά μπερδεγουέη ιστορίες που στριμώχνονται με το A Dame to Kill For,(ξεχωρίζω Just Another Saturday Night και The Long Bad Night) όσο και μια αίσθηση πως, σα σε κάθε έρωτα, ο χρόνος ξεθωριάζει το πάθος των γοργοπόδαρων παλμών τσι καρδιάς.

Είναι επιτέλους καύσωνας στο Τορόντο (ανέκδοτο) και η ταινία είναι καργαριστά χειμωνιάτικια. Ούτε επτά μίλλια εισπράξεις στην Αμερική η ακριβοτέρα παραγώγα του Robert στην καριέρα του. Λέω, (το πιστεύω) η Ευρώπη θα επιβραβεύσει το νουάρ πιο γαλαντόμως. Να αδειάσω παρακαλώεν τάχει πεντεδέκα σκεψούλες ακόμα: Rourke, Willis, Liotta και σία μου θυμίζουν The Expendables και μάλιστα το τρίτο που επάτωσε ταυτόχρονα με το Basin City 2. O Willis περιφέρεται ως φάντασμα Αλήθεια. (…) Η Jessica Alba κάνει pole dancing με τη χάρη χορεύτριας του Μεταξόπουλου (υιού). Ο JGL (αγορίνα πολυτάλαντη) κάνει μια ακόμα (σκληρή) μίμηση του Willis (βλ. Looper). H Rosario Dawson δίνει άλλη μια ερμηνεία από το τσουβάλι της, που ναι - μεν αλλά. Ο (ένας ακόμη 50-φεύγας) Josh Brolin να κοντράρει τον Ray Liotta σε μια ξεπατικωσιά των σκληρών αντρακίων - ρόλων που βάζουν στον αυτόματο πιλότο. Κανένα τσαλάκωμα πουθενά - κι ας πέφτουν κεφάλια ένα σωρό από παντού.

Άλλο το The Big Sleep και διάφορο το ελαφρύ ενύπνιο μετά το πρώτο εξηντάλεπτο (πες το μια ώρα εσύ). Κραυγαλέα η βουτηξιά στο ασήκωτο νουάρ με ατελείωτο α λα Bale / Batman voice over και άγιος ο σκοπός, όμως υπάρχουν μόνο στιγμές, ούτε καν ολόκληρες σκηνές, που διαστέλλεται ο οφθαλμός. Και οι εννιά στις εννιάμισες έχουν μονήρη και ολοκληρωτικό λόγο ύπαρξης το πράσινο, το σμαραγδί μάτι με το αιματοκόκκινο αχείλι και το αλαβάστρινο ολόστητο δίφορο στέρνο (sic).

Για πες: Όλα για την Εύα. Green. To ατίθασο άτι που αφιόνισε την αχαλίνωτη φαντασία στο 300: Rise of the Empire. Κλέβει άλλη μια ταινία εφέτο. Είναι η Dame to Kill For, η femme fatale και το πανάξιο 18A rating που θα ήταν τόσο υπέροχα ξεσηκωτικό αν δεν ξώκειλε στα ρηχά νερά της βερμπόζας μπαναλιτέ και του φαταλιστικά γκόρυ αισθητηρίου, χωρίς να δίνει μια έστω σίγουρη αιτία να πιστέψεις πως η Αμαρτωλή Πόλη έχει να δώσει και τρίτη συνέχεια. Εκτός αν το ζητούμενο τότε θα είναι ένα ανυπέρβλητο cameo του γίγαντα Chuck Norris.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Σεπτεμβρίου 2014 από την Seven / Spentzos

Break on through, to the other side...

του zerVo (@moviesltd)

Δυνατά συστατικά. Αρχικά ο σκηνοθέτης της κατά πολλούς πιο καλοφτιαγμένης ταινίας τρόμου της τελευταίας πενταετίας. Το Sinister, άσχετα αν σνομπαρίστηκε στον τόπο μας, ουσιαστικά δίδαξε τον τρόπο αφήγησης του μοντέρνου horror, με σωστές δόσεις σασπένς και φόβου, αποφεύγοντας τα πολλά πολλά κλισέ, που πλέον δεν τρομάζουν ούτε δεκάχρονο παιδάκι. Κατόπιν το θέμα, αληθινό και βασισμένο, όπως υποστηρίζει ο συγγραφέας του βιβλίου που στηρίχθηκε το σενάριο, στα προσωπικά του βιώματα, ενόσω περιπολούσε τους σκοτεινούς δρόμους του Big Apple. Τέλος η υπογραφή στην παραγωγή, του (πάλαι ποτέ) Μίδα του Χόλιγουντ, που φυσικά δεν έχει χάσει την ικανότητα του στο να αναδεικνύει διαμάντια, μέσα από το σωρό. Τότε τι ακριβώς πήγε στραβά και το Deliver us From Evil δεν πέτυχε τον στόχο του?

Από τους πλέον καταξιωμένους αστυνομικούς του τμήματος ανθρωποκτονιών του Μπρονξ, ο Ραλφ Σάρτσι, κατά την νυχτερινή περιπολία του, θα βρεθεί μπροστά σε μια από τις πιο δύσκολες περιπτώσεις της καριέρας του, συλλαμβάνοντας μια γυναίκα, που σε κατάσταση υστερίας θα ρίξει το μωρό της στην φωλιά του λιονταριού, στον ζωολογικό κήπο. Οι ακατάληπτες και δίχως σαφές νόημα κραυγές της, αλλά και η σχιζοειδής συμπεριφορά της, θα πείσουν τον ντετέκτιβ πως η περίπτωση της είναι πολύ πιο μυστηριώδης από όσο αρχικά φαίνεται. Κατάσταση που θα γίνει ακόμη πιο αινιγματική, μετά την μελάτη του βίντεο, εκεί που θα φανεί πως η μοιραία μάνα, παίρνει εντολές από έναν παράξενο κουκουλοφόρο, με έντονα σημάδια στο πρόσωπο. Είναι η στιγμή που ο κυνισμός και ο ορθολογικός τρόπος σκέψης του Σάρτσι θα αρχίσουν να δοκιμάζονται.

Η παρουσία του, ανορθόδοξων μεθόδων και αντιλήψεων, Ιησουίτη ιερέα Μεντόζα, έμπειρου και γνώστη του τρόπου που τα δαιμόνια καταλαμβάνουν την ψυχή αδύναμων ανθρώπων, θα δώσει μια αρχική εξήγηση για το συμβάν, άκρως αμφισβητίσιμη από τον αστυνομικό. Όσο τα μεταφυσικά φαινόμενα πληθαίνουν και μάλιστα μέσα στο ίδιο του το σπίτι, απειλώντας τόσο την σύζυγο, όσο και την ανήλικη του κόρη, ο πεπειραμένος Σάρτσι, θα αρχίσει να πιστεύει πως μια εκτός λογικής δύναμη, κρύβεται πίσω από την νοσηρή πραγματικότητα.

Beware The Night ήταν ο τίτλος της συλλογής των τρομακτικών βιωμάτων του (πρώην, νυν δαιμονολόγου) αστυφύλακα Ralph Sarchie, όπως τις κατέγραψε το 2001 και που αποτέλεσε το πατρόν για να γραφεί το σκριπτ του Deliver Us From Evil. Σχεδόν λογικό κι επόμενο λοιπόν είναι - καθώς μια ανατριχιαστική υπόθεση, δίνεται μέσα από την σκοπιά του μπάτσου - η απόπειρα του Scott Derrickson να στήσει ένα σωστά δομημένο θρίλερ, να πέσει στην παγίδα της διπρόσωπης αφήγησης και να μην ορίζεται ούτε σαν καθαρόαιμο horror, ούτε σαν αμιγές flic story. Η έρευνα του ανθρώπου του Νόμου, να εντοπίσει εκείνον που ευθύνεται για τα εγκλήματα, ακολουθεί την πεπατημένη, απολογίες, ηχογραφημένα ντοκουμέντα, μαρτυρίες, μέχρι να στρώσει όμως το supernatural και να πειστεί κι ο ίδιος πως κάτι άλλο τρέχει κι όχι το σώφρων, η καλή διάθεση της πλατείας έχει πάει περίπατο.

Δηλαδή δεν τρομάζεις? Φυσικά και τρομάζεις, ειδικά αν είσαι από εκείνους που δεν έχουν δει ποτέ αμέριμνοι βιντεάκι φάρσα, που πετάγεται μέσα από το πουθενά εντελώς απροειδοποίητα μια φρικαλέα φάτσα. Δεν υπάρχει το παραμικρό κλισέ που δεν χρησιμοποίησε ο Derrickson στο κτίσιμο της ιστορίας του, από γάτες που ουρλιάζουν και μωρά που κλαίνε, μέχρι σημάδια στους τοίχους και συριστικές κραυγές, για να τινάξει τον θεατή του από το κάθισμα. Μια, δυο, πέντε, ε, στην έκτη γάτα, εκεί λίγο πριν τον τελικό Εξορκισμό, έχεις αντιληφθεί την (κενή περιεχομένου) παγίδα και ούτε που σε νοιάζει ποιος σκούζει.

Για πες: Περίμενα πως θα ακολουθούσε σπουδαιότερη καριέρα, ο ηθοποιός που μια φορά κι έναν καιρό με είχε εντυπωσιάσει στο Munich. Απόντων άλλων προτάσεων πιθανώς, ο Eric Bana, δέχεται να συναναστραφεί με δεύτερης διαλογής ηθοποιάκια (ο Ramirez δεν μετρά, σχεδόν δεν υπάρχει ρόλος για να ερμηνεύσει) μένοντας μάλλον στις υποσχέσεις του Bruckheimer πως θα οργανώσει το απόλυτο φιλμ τρόμου. Ελπίδες φρούδες, που χάθηκαν κάπου στο μέτωπο του Ιράκ (ο αιώνιος φταίχτης) και πασπαλίστηκαν με φευγαλέα στιχάκια του Morrison, για να κτίσουν ντεμέκ σημειολογία, πως το Κακό κατέφθασε στην Πόλη. Φαντάζομαι νιώθεις τώρα, τι μάλλον στράβωσε σε αυτό το ματαιόδοξο, όπως αποδείχθηκε πλάνο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Σεπτεμβρίου 2014 από την Feelgood

Στο Μάτι! Ακριβώς!

του zerVo (@moviesltd)

Ήταν το φθινόπωρο του 1996 - ίσως το πιο εντυπωσιακό της ιστορίας, για το είδος της περιπέτειας δράσης - όταν σχεδόν κάθε εβδομάδα ένα ποιοτικότατο adventure έκανε την εμφάνιση του στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ανάμεσα στο μπουκέτο των μπλοκμπάστερ The Rock, Eraser, Daylight, ID4, συμπεριλήφθηκε και η ταινία Twister, που ξεχώρισε, όχι μόνο γιατί ασχολήθηκε με την καταστροφή που μπορεί να κατορθώσει ένα ακραίο φυσικό φαινόμενο, αλλά διότι όπως υποσχέθηκε ο δημιουργός του εκρηκτικού προ διετίας Speed, θα παρουσίαζε τις συγκεκριμένες καταστροφές με τον αρτιότερο, έως τότε, τρόπο, χάρη στην αρωγή των ειδικών τεχνολογικών εφέ. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά κι ενώ το πόνημα του De Bont έχει πάρει ήδη θέση στην κλασσική action βιντεοθήκη, μια κατά πολύ μικρότερου κόστους παραγωγή, προειδοποιεί πως μπορεί να εισχωρήσει πολύ μακρύτερα της, στο κυνήγι του κυκλώνα. Ίσαμε το μάτι του. Ακριβώς!

Παρότι οι μετεωρολογικές προβλέψεις έχουν προειδοποιήσει για την έλευση απειλητικού κυκλώνα, εντούτοις οι προετοιμασίες του γυμνασίου της κωμόπολης του Σίλβερτον στην περιφέρεια της Οκλαχόμα, εντός ολίγου θα ολοκληρωθούν με την απονομή των πτυχίων στους αποφοίτους του. Την ίδια ακριβώς ώρα, ομάδα ριψοκίνδυνων, αλλά και καλά οργανωμένων ερευνητών, μετράει στιγμές, για να παρακολουθήσει από κοντά το εντυπωσιακό στροβίλισμα του ανέμου, που σύμφωνα με τις πληροφορίες τους θα είναι το πιο άγριο των τελευταίων δεκαετιών. Το πρώτο απότομο χαλάζι, σε καμία περίπτωση δεν θα είναι ενδεικτικό του χαλασμού που πρόκειται να επακολουθήσει.

Παλιομοδίτικος και όχι ιδιαίτερα ενδιαφέρον πια ο τρόπος με τον οποίο η ταινία επιχειρεί να προσεγγίσει τον θεατή. Το found footage μπορεί μια φορά κι έναν καιρό να τρόμαζε το κοινό, δημιουργώντας μια επιπλέον φοβιστική ψευδαίσθηση ρεαλισμού, σήμερα όμως είναι υπερβολικά παρωχημένο ως τεχνική αφήγησης, με συνέπεια αποξαρχής το Into The Storm να χάνει πόντους. Το εισαγωγικό τέταρτο μάλιστα, δοσμένο μέσα από ερασιτεχνικές κάμερες και καμερούλες, προσπαθώντας να συστήσει αδέξια τους ήρωες της υπόθεσης, με φόντο την επερχόμενη καταστροφή, δεν μοιάζει και η πιο εμπνευσμένη μέθοδος introduction.

Η συνέχεια όμως και καθώς πάνω από τα κεφάλια των ανυποψίαστων μέχρι πρότινος πολιτών, θα αρχίσουν να υψώνονται από τρακτέρ, στέγες, αυτοκίνητα, μέχρι και τεράστια αεροσκάφη, αποζημιώνει για την άτσαλη είσοδο στην περιπέτεια. Κινούμενο σε τρία διαφορετικά σημεία, παράλληλα πάντοτε με την φαγανή δίνη που απειλεί να κατασπαράξει τα πάντα, στο γκρεμισμένο πια σχολείο, στο κινούμενο τεθωρακισμένο, αλλά και στο ερειπωμένο εργοστάσιο που δυο έφηβοι παλεύουν για να σώσουν την ζωή τους, το θέμα ανεβάζει σταδιακά ταχύτητες, ωσότου οι κυκλώνες γίνουν δύο, κατόπιν τέσσερις, μέχρι το λογικά απίθανο φινάλε, της έλευσης του ανεμοστρόβιλου Rex.

Το θετικότερο όλων είναι πως από το μέσον και μετά, εν αγνοία πιθανόν του σκηνοθέτη, το φιλμ χάνει σχεδόν ολοσχερώς την έννοια του ερασιτεχνικά τραβηγμένου υλικού και εξελίσσεται σε επαγγελματικότερο, με τις γωνίες λήψης να μην έχουν να κάνουν πια με την τυχαία τοποθέτηση του φακού, κάπου στον χώρο, από κάποιον άσχετο. Η κορύφωση του τέλους, εκεί που το τιμιότατο, άσχετα των εμφανών του αδυναμιών, ειδικά στις ερμηνείες εργάκι, πραγματοποιεί την υπόσχεση και εισέρχεται επιτέλους στην (ήρεμη) καρδιά του πανικού, είναι όλα τα λεφτά και ανταμοίβει τον υπομονετικό φαν της δράσης.

Για πες: Σίγουρα θα μπορούσε να είναι πιο συμπιεσμένο - τουλάχιστον κατά μισή ώρα - σίγουρα θα μπορούσε να αποφύγει τις Dumb And Dumber αμερικανιές, σίγουρα όμως δεν μπορείς παρά να το ορίσεις ως μια προσεγμένη απόπειρα εικονικής αναπαράστασης του - συχνότατου, πλέον στην επικράτεια των ΗΠΑ - φαινομένου. Σαφώς και όχι Twister, αλλά δεδομένο αξιοπρεπής απόγονος...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Σεπτεμβρίου 2014 από την Village

by Takis Garis (@takisgaris)

Oscars Day

Υπάρχουν δυο δρόμοι ανάλυσης του Foxcatcher. O εύκολος είναι να το δεις φάτσα-φόρα, ως την πολυαναμενόμενη ταινία του Bennet Miller (Capote, Moneyball) με πρωταγωνιστές τους Channing Tatum και Steve Carell σε ρόλους που επαναπροσδιορίζουν την καριέρα τους, βάζοντας τους δηλαδή στον χάρτη των οσκαρικών βραβεύσεων. Ο Carell είναι ο παρανοϊκός λεφτάς με πάθος για τα όπλα και την πάλη ως όχημα αντιμετώπισης του άλυτου οιδιπόδειου για τη γηραιά μαμά, κυρά κι αρχόντισσα Vanessa Redgrave. O Tatum είναι ο μικρότερος αδερφός του παλαιστή Mark Ruffalo (αμφότεροι ολυμπιονίκες στο Los Angeles το 1984), απλό φτωχόπαιδο που τίθεται υπό την προστασία του Carell, ο οποίος τον εγκαθιστά στο προπονητικό κέντρο Foxcatcher, προέκταση της τεράστιας έπαυλής του, για να φέρει το επόμενο χρυσό στη Seoul. Όταν στην εικόνα θα προστεθεί ο αρχικά διστάζων Ruffalo, η πραγματική αυτή ιστορία παίρνει μια τραγική τροχιά.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Guardians Of The Galaxy	Feelgood	1	()	25.646	25.646
2	Lucy	UIP	2	()	19.149	81.858
3	Step Up All In	Odeon	1	()	17.487	17.487
4	Planes 2: Fire And Rescue	Feelgood	2	()	16.635	55.440
5	Magic In The Moonlight	Odeon	2	()	16.091	68.367
6	A Most Wanted Man	Seven / Spentzos	1	()	9.813	9.813
7	Sex Tape	Feelgood	2	()	4.840	43.366
8	The Lunchbox	Feelgood	1	()	4.083	4.083
9	The Expendables 3	Odeon	3	()	3.848	55.044
10	Qu'Est-Ce Quon A Fait Au Bon Dieu?	Odeon	14	()	1.359	114.690

Δεν αποτέλεσε καμία έκπληξη το γεγονός πως στο πρώτο Σαββατοκύριακο κυκλοφορίας της, η περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας Guardians Of The Galaxy κατέκτησε την κορυφή του εγχώριου Box Office, με ρεκόρ όμως όχι ιδιαίτερα αντάξιο της εμπορικής φήμης της παραγωγού Marvel, αν αναλογιστούμε πως οι (σαφώς βέβαια πιο διαφημισμένοι) Avengers είχαν προσελκύσει τον τριπλάσιο κόσμο στο άνοιγμα τους. Με δεδομένο το οικονομικό μέγεθος των δύο πρότζεκτς, ως νικητής του τετραημέρου από τις πρεμιέρες, τότε πρέπει να κριθεί η πέμπτη συνέχεια του Step Up All In, που με κόστος μηδαμινό μπροστά στους Φύλακες του Γαλαξία, σχεδόν άγγιξε τις 18 χιλιάδες, επτά λιγότερες από το σινε κόμικ.

Συνεχίζει την εξαιρετική της πορεία η Lucy του Besson, που με ένα εικοσάρι την δεύτερη βδομάδα της και 82 χιλιάδες συνολικά κρατά την δεύτερη θέση του Τοπ-10, αφήνοντας πίσω τόσο τα Planes 2: Fire And Rescue, όσο και τον Woody Allen και το Magic In The Moonlight του, που μάλλον δεν έχει συνηθίσει από τόσο νωρίς να στέκεται στην μέση του ταμπλό. Είναι άξια αναφοράς η σύγκριση με την προηγούμενη ταινία του Allen, την Blue Jasmine, που στο δεύτερο Σ/Κ της είχε φιλοξενήσει περίπου 50% περισσότερους θεατές και σκορ που ξεπερνούσε τις 81 χιλιάδες. Ζεστό το άνοιγμα για τον A Most Wanted Man κοντά στο δεκαχίλιαρο, όπως και για το Ινδικό The Lunchbox σε λίγες αίθουσες με τέσσερις χιλιάδες εισιτήρια, ενώ στην δεκάδα ακόμη παραμένει η μεγάλη έκπληξη του καλοκαιριού, το γαλλικό Qu'Est-Ce Quon A Fait Au Bon Dieu?, που έφτασε αισίως τις 115 χιλιάδες θεάσεις.

Αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι των τριών πρώτων θριαμβευτικών επεισοδίων των Pirates Of The Caribbean, συμμετοχή που παρέα με εκείνη στην τριλογία του Δακτυλιδιού, εκτόξευσαν την καριέρα του σε θεόρατα ύψη. Ατυχώς όμως για τον Orlando Bloom η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, αφού δεν προσκλήθηκε στο τέταρτο μέρος των Πειρατών και η φήμη του σαν Λέγκολας σύντομα ξεθώριασε, με συνέπεια οι έτερες ρολίστικες επιλογές του να μην είναι και οι καλύτερες. με την επιστροφή του στην δράση όμως, χάρη στην νέα του συνεργασία με τον Peter Jackson στους Hobbit, ο ζεν πρεμιέ, βλέπει την πορεία του να παίρνει την ανιούσα ξανά, συνεπώς η επιστροφή του στο επερχόμενο, πέμπτο μέρος των Κουρσάρων, αυτή την στιγμή μοιάζει πιθανότερη από ποτέ. Ο ίδιος εξομολογήθηκε πως βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με την παραγωγή, αλλά και τους σκηνοθέτες που έχουν αναλάβει να φέρουν εις πέρας το πρότζεκτ Dead Men Tell No Tales, δηλαδή τους Joachim Ronning και Espen Sandberg (του Kon-Tiki), τονίζοντας μάλιστα πως η συνεργασία του με τον Gore Verbinski, αλλά και το ίνδαλμα του Johnny Depp υπήρξε για εκείνον εμπειρία ζωής. Οι επόμενοι Πειρατές πάντως, με ή δίχως τον Orlando θα πλεύσουν στις ανοικτές θάλασσες στις 7 Ιουλίου του 2017.

Ένα από τα θρυλικότερα γουέστερν της κινηματογραφικής ιστορίας, οι The Magnificent Seven, γνώριμοι στον τόπο μας ως Και οι Επτά ήταν Υπέροχοι, είναι πανέτοιμο να αποκτήσει το σύγχρονο ριμέικ του. Αυτό ακριβώς ανακοίνωσε ο σκηνοθέτης Antoine Fuqua κατά την παραμονή του στο Τορόντο, προκειμένου να παρουσιάσει την καινούργια του ταινία The Equalizer, δίνοντας μάλιστα μια παραπάνω διάσταση στο πρότζεκτ που μόλις ανέλαβε να φέρει εις πέρας, δηλώνοντας τον πρώτο αστέρα που θα αποτελέσει μέλος της πανίσχυρης ομάδας. Ο Denzel Washington, με τον οποίο έχει συνεργαστεί ουκ ολίγες φορές, όπως άλλωστε και στην πιο πρόσφατη δημιουργία του, θα υποδυθεί έναν από τους βασικούς χαρακτήρες της υπόθεσης, με ψιθύρους να αναφέρουν πως τις θέσεις των Yul Brunner, Eli Wallach, Steve McQueen και Charles Bronson, στην φρέσκια εκδοχή να εποφθαλμιούν οι Tom Cruise, Matt Damon και Morgan Freeman. Το σενάριο της νέας βερσιόν, που θα κρατήσει αμιγή τον χαρακτήρα του ορίτζιναλ, έχει ήδη συγγράψει ο John Lee Hancock, σε συνεργασία με τον σκρίπτερ του True Detective, Nic Pizzolatto, έχοντας ήδη δώσει την πληροφορία πως η δράση θα λάβει χώρα ξανά στα σύνορα με το Μεξικό, εκεί που επτά διαβόητοι πιστολέρο θα επιστρέψουν για να διαφυλάξουν τον τόπο τους από την επερχόμενη απειλή.

by Takis Garis (@takisgaris)

Crème de la Crème!

O Ύψιστος με κράτησε για ένα ακόμη TIFF γερό για να φτάσουμε, μέσα από αντιξοότητες, πολύ περπάτημα και στήσιμο σε ουρές στο επιθυμητό αυτό σημείο, που έρχονται πέντε φιλμς ανσάμπλ ως κότινος να στρογγυλοκαθήσουν στην γκλάβα μου και να μου δώσουν τη βιένι - βίντι - βίκι αίσθηση του να κλείνεις ιδανικά το - κατά τη γνώμη μου - σημαντικότερο φέστιβαλ - κορφολόγημα του πλανήτη. Μες τη γλυκιά την παραζάλη λοιπόν σου εναποθέτω ό,τι καλύτερο έχει να παραδώσει το αγγλοσαξωνικό σινεμά τουλάχιστο ως το Νοέμβρη. Ιστορίες όπου θα συρρεύσει ο κόσμος Χόλιγουντ γαρ οι οποίες όμως κάνουν και την ποιοτική διαφορά που τις πάει άμα λάχει βαρκάδα μέχρι τα Όσκαρ.

Ένας έκ των πλέον χαρισματικών δημιουργών της γενιάς του, καλείται να σώσει ένα πρότζεκτ που ήδη έχει πάρει ουκ ολίγες αναβολές από την παραγωγή του, από την στιγμή που πήρε το αρχικό οκ. Πρόκειται για τον Todd Haynes, ο οποίος μετά από ένα σημαντικό χρονικό κενό, από το 2007 και το I'm Not There, επέστρεψε στην δράση μόλις φέτος, με το Carol, που χάρη στην συμμετοχή της Cate Blanchett και της Rooney Mara ακούγεται ως μια από τις πιο αναμενόμενες στιγμές της επόμενης κινηματογραφικής περιόδου. Ο δυναμικός Καλιφορνέζος με την ικανότητα στην ανάπτυξη πειραγμένων μουσικών κινηματογραφικών στιγμών (με κορύφωση στο Velvet Goldmine) πρόκειται να σκηνοθετήσει την βιογραφία της Peggy Lee, σε μια ατιτλοφόρητη ακόμη από το στούντιο της ταινία. Στην οποία ήδη έχει οριστεί η πρωταγωνίστρια, που δεν θα είναι άλλη από την Reese Witherspoon, η οποία μάλλον λιμπίζεται ακόμη μια Οσκαρική στιγμή, μετά την πραγματικά εξαιρετική του Walk The Line όπου είχε υποδυθεί την June Carter, ενώ το σενάριο από καιρό και πολύ πριν εγκαταλείψει τα εγκόσμια έχει συγγράψει η Nora Ephron. Ένα ιδιόμορφο μιξάζ, που με εμπιστοσύνη περισσότερο στην αγαπημένη γραφή του Haynes, είναι πολύ πιθανό να καταλήξει σε μια ενδιαφέρουσα και ξεχωριστή φιλμική στιγμή, αφιερωμένη σε μια από τις πλέον δημοφιλείς σταρ του πενταγράμμου, των χρυσών δεκαετιών '50 και '60.