Movies Ltd

Σε συνέχεια των εξαιρετικών crime stories που έχει προσφέρει τελευταία η αυστραλιανή κινηματογραφική παραγωγή, έρχεται η ταινία Son Of A Gun, που σκηνοθετεί ο πρωτοεμφανιζόμενος Julius Avery και αναμένεται να κάνει την επίσημη πρεμιέρα της στους Αντίποδες μέσα στο προσεχές Φθινόπωρο. Πρόκειται για την ιστορία ενός νεαρού, του JR, που μόλις στα 19 του χρόνια θα περάσει το κατώφλι της φυλακής, αποτέλεσμα της παράνομης δράσης του στην επαρχία της Αυστραλίας. Προκειμένου να μην πέσει θύμα των συμμοριών του ιδρύματος, θα τον πάρει υπό την προστασία του ο Μπρένταν Λιντς, ο πλέον διαβόητος εγκληματίας της απόμακρης ηπείρου. Κάθε χάρη απαιτεί όμως την ανταμοιβή της κι έτσι ο μικρός θα πρέπει να βοηθήσει τον βαρυποινίτη να αποδράσει, αλλά και να σχεδιάσει πλάνο μεγάλης ληστείας τράπεζας, με λεία εκατομμυρίων δολαρίων. Το σχέδιο όμως θα στραβώσει και η συμμορία θα βρεθεί κυνηγημένη στην αφιλόξενη ύπαιθρο.

Ο Σκοτσέζος Ewan McGregor, που δεν διανύει και τις καλύτερες ημέρες της καριέρας του, εδώ υποδύεται τον καταζητούμενο δράστη και όπως αποκαλύπτουν οι πρώτες εικόνες, μοιάζει αγνώριστος, μασκαρεμένος πίσω από την μακριά γενειάδα. μαζί του, τον ρόλο του νεαρού του συνεργού κρατά ο αξιόλογος ζεν πρεμιέ Brenton Thwaites.

Ένα από τα πλέον παράτολμα - και παράνομα όπως αποδείχθηκε στην εξέλιξη του - εγχειρήματα της ιστορίας παρουσιάζει η καινούργια ταινία του πολυβραβευμένου Robert Zemeckis. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του χαρισματικού Γάλλου ισορροπιστή Φιλίπ Πετίτ, που το 1974, κατάφερε να διανύσει την απόσταση από τον ένα Δίδυμο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στον άλλο, βαδίζοντας πάνω σε ένα τεντωμένο σύρμα! Το φιλμ - που το στόρι του ήδη έχουμε γνωρίσει μέσα από το καταπληκτικό ντοκιμαντέρ Man On Wire - αρχικά είχε τον τίτλο To Reach The Clouds, ήδη όμως έχει μετονομαστεί σε The Walk, όπως ακριβώς δηλαδή θα προσεγγίσει τους κινηματογράφους από τις 2 του επόμενου Οκτώβρη του 2015. Φυσικά χάρη στις πρωτοποριακές μεθόδους που χρησιμοποιεί ο δημιουργός των Forrest Gump, Cast Away και Back To The Future, το έργο προβλέπεται να αριστεύσει τεχνικά, κάτι που θα απολαύσουν οι θεατές στις ειδικές IMAX αίθουσες (στον προοδευμένο κόσμο) και σε τρισδιάστατη φόρμα.

Τον ρόλο του ριψοκίνδυνου Φραντσέζου κρατά ο πάντα εξαιρετικός Joseph Gordon Levitt, έχοντας δίπλα του τον Ben Kingsley να υποδύεται τον μέντορα του Πάπα Ρούντυ. Συμμετέχουν ακόμη και οι James Badge Dale, Ben Schwartz, Charlotte Le Bon, Clément Sibony και César Domboy.

του Roger Michell. Με τους Jim Broadbent, Lindsay Duncan, Jeff Goldblum, Olly Alexander, Judith Davis

Before...Retirement

του zerVo (@moviesltd)

Κάπου εκεί στα εξήντα, εξήντα κάτι, είναι που κάνει την εμφάνιση του το δίλημμα. Από την μια λες μέσα σου πόσος καιρός σου απομένει στον μάταιο τούτο κόσμο, κάτσε να έχεις δίπλα σου τον άνθρωπο σου, μην τυχόν και σκεβρώσεις μονάχος μου σε ένα παλιοδωμάτιο, αυτός σου έλαχε, με αυτό θα πορευτείς μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου για πάντα. Από την άλλη σε τριβελίζει εκείνο το παλιοζιζάνιο να τα βροντήξεις όλα και να εξαφανιστείς, να φωνάξεις πόσο πολύ έχεις βαρεθεί όλες αυτές τις δεκαετίες την ίδια και την ίδια μορφή στο πλάι σου, ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω και αναγκάζοντας τον περίγυρο - λογικά - να σε βγάλει τρελό. Φοβούμενος όμως μην η καλή σου είναι εκείνη που προετοιμάζει το μπουρλότο, διατηρείς φοβισμένος τις ισορροπίες και της πιάνεις το χέρι. Και προγραμματίζεις εκδρομούλα, επανάληψη εκείνου του πρώτου μελένιου μήνα της κοινής σας συμβίωσης...

Καθηγητής φιλοσοφίας εκείνος, ο Νικ Μπάρροουζ, δασκάλα γυμνασίου στο μάθημα της βιολογίας εκείνη, η σύζυγός του Μεγκ, θα ξεκινήσουν με την ταχεία της Eurostar ταξίδι από το Λονδίνο μέχρι το Παρίσι, προκειμένου να αναβιώσουν το γαμήλιο ταξίδι τους στην Πόλη του Φωτός, όπως το πραγματοποίησαν τριάντα χρόνια πριν. Από τις πρώτες του κιόλας στιγμές το Σαββατοκύριακο κάτω από τον Γαλλικό ουρανό δεν θα δείξει το ιδανικό, αφού ούτε το χαμηλού κόστους ξενοδοχείο δ' κατηγορίας της Μονμάρτρ θα ταιριάξει με τα γούστα της απαιτητικής Βρετανίδας, ούτε η τσιγκουνιά του καλού της που θέλει να την βγάλει όσο το δυνατόν πιο φτηνά, θα κολλήσει με την κοσμοπολίτικη νοοτροπία της. Βουρ για το πανάκριβο ντε λουξ και για την - άκουσον, άκουσον - Προεδρική σουίτα κι όσο αντέξει η πιστωτική κάρτα

Κι η κατάσταση ολοένα και θα συννεφιάζει, όταν στις βόλτες τους από μπιστρό σε ρεστοράν και από μουσεία σε βιβλιοπωλεία, το ζευγάρι θα ξεκινήσει ένα γαϊτανάκι εκμυστηρεύσεων, άλλοτε με την προβολή δεδομένων στοιχείων που θα επηρεάσουν το μέλλον τους (η απόλυση του Νικ από την πρυτανεία, ελέω κακής συμπεριφοράς σε νεαρή μαθήτρια, η απόφαση της Μεγκ να παραιτηθεί αφού δεν βρίσκει πλέον κανένα ενδιαφέρον στο μάθημα της) και άλλοτε με την παρουσίαση γέρικων φόβων, ανασφαλειών και ανησυχιών για το αν θα διατηρηθεί αιώνια ο δεσμός τους. Πιότερο από μεριάς του κυρίου δηλαδή, που εξ ορισμού λειτουργεί συμπλεγματικά, θεωρώντας εαυτόν υποδεέστερο της αγαπημένης του, ανίκανο να την κρατήσει εσαεί στην αγκαλιά του και αδύναμο να την πείσει πως αυτός είναι ο ένας και μοναδικός άντρας της ζωής της.

Φυσικά (σχεδόν) τίποτα από όλα αυτά τα θεωρητικά δεν ισχύει στην πράξη στο φιλμ του Roger Michell - τι όμορφο παραμύθι υπήρξε το Notting Hill του? - που αρχικώς μας συστήνεται ως κομεντί, αλλά σύντομα και με γοργούς ρυθμούς μέσα από τις νευρώσεις του ντουέτου εξελίσσεται σε καταθλιπτικό παραλήρημα. Το άνισο σενάριο του Hanif Kureishi, πέρα από μερικές εξυπναδούλες για τους προηγούμενους ηγέτες της Αλβιόνας ή για το αρτιστικό υπόβαθρο του εργατικού Μπέρμιγχαμ, που πιθανόν να χάνονται και στην μετάφραση, βαλτώνει, ειδικά όταν στο στόρι εισέρχεται ο παλιόφιλος, συμμαθητής του Νικ από το Κέμπριτζ - ζει αποδεδειγμένα ο Jeff Goldblum - που παρότι υποδεέστερος του σε εξυπνάδα και δεξιότητες, εντούτοις έχει θησαυρίσει με τις σοφιστείες που εκδίδει. Κι εκεί κι αν δεν μελαγχολεί ο ανήρ ήρωας μας, βλέποντας σαν σε φιλμ την ζωή του να ξετυλίγεται προς τα πίσω και να αντιλαμβάνεται πόσο απέτυχε εντέλει. Είναι όμως όλα ζήτημα υλικής επιτυχίας? Το εμπνευσμένο από Godard φινάλε, δεν δίνει την παραμικρή λύση στα ζόρια, ανοίγει όμως παράθυρο αισιοδοξίας για το αύριο. Όποιο κι αν είναι δαύτο, όποιοι κι αν συμμετέχουν στις εικόνες του.

Για πες: Τρομερό το δέσιμο του πραγματικά σπουδαίου Jim Broadbent και της εξαίρετης Lindsay Duncan, που η κοψιά της φέρει τρομακτικά σε ηλικιωμένη Delpy, ένας λόγος παραπάνω δηλαδή για να θωρήσω το Le Week-End ως μια γηριατρική βερσιόν κάποιου (μάλλον του δεύτερου) εκ των τριών Befores...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Αυγούστου 2014 από την Village

του David Gordon Green. Με τους Nicolas Cage , Tye Sheridan, Gary Poulter, Ronnie Gene Blevins, Adrienne Mishler, A.J. Wilson McPhaul, Sue Rock, Heather Kafka

Αναγέννηση και Ανάσταση

του zerVo (@moviesltd)

Ιδιαίτερη και πολυσύνθετη περίπτωση του σκηνοθέτη David Gordon Green. Ξεκινώντας την πορεία του, εκεί κάπου στο μιλένιουμ, με την έκρηξη του αμερικάνικου ανεξάρτητου σινεμά και περιπλανώμενος σε όλα τα indie φεστιβάλ της γης, για να προβάλλει τα δημιουργήματα του - μικρά διαμαντάκια σαν το All The Real Grls και Undertow - έκτισε γύρω του μια σημαντική σε αριθμό και πανίσχυρη ομάδα υποστηρικτών του έργου του. Γεγονός που του έδωσε την ώθηση για να συνεργαστεί και με τα μεγάλα στούντιος, που στην έκφραση του αναζήτησαν έναν καινούργιο εκφραστή των εμπορικών τους προθέσεων. Τζίφος! Και οι τρεις κομεντί που υπέγραψε ο Green - πλην κάπως του Pineapple Express - δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και εισπρακτικά και καλλιτεχνικά, με συνέπεια ο αξιόλογος κινηματογραφιστής να επανέλθει στις περιθωριακές του ρίζες. Κι αν η αρχή με το αντισυμβατικό Prince Avalanche, δεν υπήρξε και τόσο ενθουσιώδης, με τον Joe θα πρέπει να κάνουμε λόγο για την αναγέννηση ενός filmaker που μπορεί να εξελιχθεί σε πολύ σπουδαίο στο μέλλον.

Πάμφτωχος Αμερικάνικος Νότος. Ο πενηντάρης Τζο, έχοντας ξεπεράσει πια τα προβλήματα με το Νόμο, αναλαμβάνει εργολαβίες στην περιφέρεια του Τέξας, νομιμοφανείς αλλά όχι και ηθικές, που εύκολα ή δύσκολα τος φέρνει σε πέρας. Η γνωριμία του με τον μικρό Γκάρι, που θα μπει στην δούλεψη του και θα εργαστεί με ζήλο στο δύσκολο μεροκάματο, θα τον ωθήσει να δείξει μια συμπάθεια παραπάνω για τον άγνωστο του μέχρι χθες πιτσιρίκο. Και ο δίκαιος, όπως τον μετέτρεψαν τα χρόνια, Τζο, θα καταλάβει πως πίσω από τον γεμάτο θέληση και εργατικότητα νέο, κρύβεται ένα ακραίο οικογενειακό δράμα, με βασικό υπαίτιο τον μέθυσο, βίαιο και κολασμένο πατέρα του.

Σύντομα ο ζορισμένος ψυχικά και ιδιόμορφα κοινωνικός άντρας, που δεν διστάζει να ακολουθεί το ένστικτό του, ακόμη και όταν απέναντι του βρίσκεται το γράμμα του Νόμου, θα νιώσει το γονεϊκό συναίσθημα να ενεργοποιείται μέσα του, επιζητώντας να πάρει υπό την προστασία του τον ταλαιπωρημένο από τις ορέξεις του βιολογικού του γονιού, έφηβο. Το μεταίχμιο ανάμεσα στο να δράσει παίρνοντας την κατάσταση στα δυναμικά του χέρια ή να αφήσει τα πράγματα να εξελιχθούν φυσιολογικά, θα τον φέρει σε ρήξη με τα προσωπικά του βιώματα και αναμνήσεις, που προφανώς συνέβησαν και στον ίδιο, την περίοδο της ενηλικίωσης του διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα του, αν και ο Green ουδέποτε (σωστά) δεν παίζει με τα φλασμπακς για να τα επιβεβαιώσει και να σμπαραλιάσει την γεμάτη οικονομία στην αφήγηση, αλλά τόσο πλούσια σε δραματουργία βόλτα του στο Steinbeckικό Lone Star.

Με όπλα του το δυναμικό σενάριο του Gary Hawkins και την έξοχη μουντή και μονίμως συννεφιασμένη φωτογραφία της Νότιας υπαίθρου ο Green στήνει μια ιστορία υπαρκτή, αληθινή, με χαρακτήρες που μέσα από την ακρότητα των συμπεριφορών του, αναδεικνύουν ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά ζητήματα που έχει προκαλέσει η ανέχεια στις ελάσσονος σημασίας ζώνες της Υπερδύναμης. Ξεσπάσματα βίας, λογικά και αναμενόμενα, εκεί που ποτέ δεν φτάνει η ευχή του Θεού και τα πάντα ελίσσονται σαν φυλακισμένα, περιφραγμένα από τους long and winding roads της Αμερικής της απελπισίας. Η αυτοδικία, ελλείψει άλλης σοβαρής σοσιαλιστικής λύσης, θα καταφτάσει στο φινάλε ως λύτρωση, τουλάχιστον για τον πραγματικό πρωταγωνιστή του στόρι, τον άμαθο, άπειρο, αλλά τόσο σκληραγωγημένο πνευματικά Γκάρι. Το ότι τα δεντράκια δεν σαπίζουν εκουσίως, αλλά φυτεύονται ξανά από την αρχή, είναι το λιθαράκι, που ανήκει ολοκληρωτικά στον Joe, μετάλλιο του από το πέρασμα του στον μάταιο τούτο κόσμο...

Για πες: Κι αν για τον δημιουργό κάνουμε λόγο για αναγέννηση, για τον σταρ του φιλμ, θα πρέπει να μιλήσουμε για Ανάσταση. Μετά από σωρεία εμφανίσεων, που αγγίζουν τα όρια του φαιδρού, ο αναμβιβόλου αξίας Nic Cage, στήνει μια ερμηνεία που πραγματικά ανήκει στο λέβελ των δεξιοτήτων του, που τον έστειλαν μια φορά κι έναν καιρό μέχρι την οσκαρική καταξίωση. Δεύτερη στην σειρά μεγάλη στιγμή (προσπερνώ το άδοξα ανούσιο Tree Of Life) για τον εκφραστικό νέο Tye Sheridan, μετά το πανομοιότυπης θεματικής και ύφους Mud, που κερδίζει εξίσου μέρος του χειροκροτήματος, συντροφιά με τον πρωτοεμφανιζόμενο ερασιτέχνη (και άστεγο και πότη και περιπλανώμενο) Gary Poulter, που η ταινία του αφιερώνεται καθώς έχασε την ζωή του κατόπιν των γυρισμάτων, στους σκληρούς δρόμους της γεμάτης κοινωνικές αντιθέσεις, Τεξανής πρωτεύουσας του Όστιν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Αυγούστου 2014 από την Seven / Spentzos

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Hercules	UIP	2	72	15.906	76.278
2	The Love Punch	Village	2	29	9.870	35.617
3	Qu'Est-Ce Quon A Fait Au Bon Dieu?	Odeon	9	13	9.766	67.090
4	Supercondriaque	Seven / Spentzos	1	11	6.182	6.182
5	Dawn Of The Planet Of The Apes	Odeon	3	23	4.609	51.082
6	Parker	Village	1	17	4.587	4.587
7	Ocho Appelidos Blancos	Weird Wave	1	12	4.570	4.570
8	How To Train Your Dragon 2	Odeon	8	22	2.718	83.451
9	Locke	Seven / Spentzos	2	3	2.452	13.334
10	Venga A Prendere Al Cafe Da Noi	New Star	1	5	1.620	1.620

Αν δεν γκρεμίσεις τίποτα, δεν πρόκειται να κτίσεις... Για μια ακόμη φορά ο πιασάρικος κάποτε δημιουργός Νίκος Ζαπατίνας, χάρη στις αξιοπρεπείς του ταινίες Ένας Κι Ένας και Εφάπαξ, κάθεται στην σκηνοθετική καρέκλα για να προσφέρει την κομεντί καταστάσεων Στα Καλά Καθούμενα, σε σενάριο δικό του, όπως ακριβώς δηλαδή συνέβη και πριν τρία περίπου χρόνια, με το μετριότατο Μια Φορά Κι ένα Μωρό. Στο επίκεντρο της ιστορίας εδώ, βρίσκεται ένας τυπικός και συνεσταλμένος νέος, ο Μπάμπης, που γνωρίζοντας την όμορφη, χαρισματική και δυναμική Αθηνά, θα δει ολάκερη την ζωή του να αλλάζει μονομιάς. Προκαλώντας έτσι ένα κομφούζιο που συμπεριλαμβάνει κρυμμένους θησαυρούς, κληρονομιές, μοναχές και αρραβωνιάρες, αστυνόμους και τεχνίτες, ελπίζοντας στην τέρψη του κοινού, που θα μπορεί να το παρακολουθήσει στις αίθουσες στις 23 Οκτωβρίου σε διανομή της Feelgood. Οι βασικότεροι συντελεστές του φιλμ είναι οι Γιάννης Τζιβραίλης και Μιχάλης Παναγιωτόπουλος στην παραγωγή, ο Γιάννης Δρακουλαράκος στην Φωτογραφία, ο Μιχάλης Σδούγκος στην Καλλιτεχνική Διεύθυνση, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας στην Μουσική κι ο Πάνος Μουζουράκης στο Τραγούδι που συνοδεύει ήδη το πρώτο προωθητικό τρέιλερ.

Για ακόμη μια φορά συνυπάρχουν στην μεγάλη οθόνη ο ταλαντούχος κι ας μην προσπαθεί να το δείξει Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μαζί με την ζωντανή κούκλα Ζέτα Μακρυπούλια, μετά το Ζητείται Ψεύτης ριμέικ. Μαζί με το ντουέτο ερμηνευτικά συνυπάρχουν και οι Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Ελισσάβετ Κωνσταντινίδου, Τζόυς Ευείδη, Ναταλία Δραγούμη, Τάσος Παλαντζίδης, Θωμαίς Ανδρούτσου, Γιώργος Κοψιδάς και ο Γιάννης Ζουγανέλης.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Οκτωβρίου 2014

των Phil Lord, Christopher Miller. Με τους Jonah Hill, Channing Tatum, Peter Stormare, Ice Cube, Amber Stevens, Wyatt Russell, Jillian Bell

Το πολύ το meta-meta...

του gaRis (@takisgaris)

Η δήλωση έρχεται ευθύς- εξαρχής: Δεν έχω υπάρξει οπαδός του πρώτου 21 Jump Street (sorry Marianthi), οχήματος προς την χολυγουντιανή ευημερία του Johnny Depp. Αντιθέτως, η ψιλο-καννιβαλιστική εμπειρία του προ 2ετίας big screen reboot με τους Tatum - Hill ως παλιμπαιδίζοντες κρυφο-πρακτόρους της ναρκο-Δίωξης Jenko και Schimdt, με ιντριγκάρισε, στον κολοφώνα μιας τρεντιάς που σατιρίζει τα σωθικά μιας δοκιμασμένης συνταγής, αποδομώντας με ακάθεκτη ορμή meta αυτό-αναφορικότητας τα γελάσιμα (sic) καρακάλτ στοιχεία της. Ό,τι δηλαδή έκανα προσωπίκαλλυ στα αλήστου προ δεκαετίας εντιτόριάλς μου. Η σωματική κωμωδία του σφίχτη-πρώην στρήππερ Tatum και η ευφυής κρετινιά του ντολμά (δις οσκαρο-προτεινομένου) Hill λειτουργεί ως αγαστή χημεία, ανεβάζοντας το bromance εις δυσθεώρητα ύψη. Το σηκουέλιο εμφανές και αναπόφευκτο.

Όπως ο προβλέψιμα φωνακλάς Ice Cube, ως αρχηγός Dickson, ξεκαθαρίζει απροκάλυπτα, και αυτή τη φορά δε χρειάζονται καινοτομίες: Η αποστολή είναι πανομοιότυπη, μοναχά ένα νούμερο πιο πέρα, από το 21 στο εικοσιδυό. Αυτό υποδηλώνει κατά γράμμα την τακτική του επανερχόμενου εδώ σκηνοθετικού ντουέτου Phil Lord και Christopher Miller, που κατέπληξαν με τη σαρδόνια ευφυΐα του βιομηχανοποιημένου χαβιαριού The Lego Movie, να κοπιάρουν το βασικό σκελετό του αρχικού 21, μπολιάζοντάς το με κραυγαλέα υπερπληθωριστικές ποσότητες αυτό-σαρωτικού χιούμορ, πάνω σε μια σανιδένια πλοκή και κουραστικά gay couple υποδηλούμενα τα οποία με όρεξη υπηρετούν οι αταίριαστοι κολλητοί ντετέκτιβ.

Η ατμόσφαιρα είναι πλέον κολλεγιακού τύπου με το WHYPHY (βλ. Wi-Fi) ναρκωτικό να θερίζει τη νεολέρα. Ο Jenko / Tatum γνωρίζει τον Wyatt Russell (τέκνο των Kurt Russell - Goldie Hawn), βρίσκοντας σε αυτόν τον κουόρτερμπακ αντικατοπτρισμό του. Ο δε Schmidt / Hill πραγματοποιεί τις πασίγνωστες φαντασιώσεις του μπούλη κολλλεγιόπαιδος, ανάμεσα σε τσούρμο αφιονισμένων φοιτητριών. Το πρόβλημα της ταινίας είναι η αδολεσχία των ηρώων που γίνεται με έναν κάζουαλ- κοίτα με - τώρα τρόπο μέχρι τα φάιναλ κρέντις (σπόιλερ αλέρτ) όπου έρχεται ένα ανατρεπόμενο πλάνων να ξεφορτώσει ιδέες για μαρκετάρισμα πιθανών σήκουελς. Εκεί γελάς όμως λίγο πικρά.

Το ταλέντο του Channing στο να υποδύεται κεχαριτωμένα τον αφελή μορφονιό είναι αδιαμφισβήτητο. Έτι περισσότερο η διεισδυτικότητα του Jonah σε ρόλους που φλερτάρουν επικίνδυνα με το γελοίο, στο βαθμό που η πηγαία ανεμελιά του να επικαλύπτει μια εντελώς ισοσταθμισμένη ερμηνεία. Αυτό που κάθεται όμως στο λαιμό είναι η ματιά των Lord/Miller: Μια ενδελεχώς πατενταρισμένη στρατηγική μάρκετινγκ, σε στυλ spoof μιας τυπικής μπλοκμπάστερ φόρμουλας, χωρίς ποτέ να δαγκώνει το χέρι που το ταΐζει.

Για πες: Το shocking factor του νόστιμου πρώτου χαβαλέ έχει δώσει σκυτάλη σε μια σάτιρα -μπάμπουσκα, όπου όταν σηκώσεις την τελευταία αντιλαμβάνεσαι ότι το αστείο καταλήγει εις βάρος σου, αφού η ταινία δεν έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, παρά μόνο άλλη μια χούφτα εκατομμύρια (οδεύει κοντά διακόσα) δολάρια.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Αυγούστου 2014 από την Feelgood

Πρόσεχε τι εύχεσαι! Η πιο φιλόδοξη παραγωγή της Disney για την επόμενη σεζόν, είναι ένα από τα πιο διάσημα μιούζικαλς του Μπρόντγουει, που μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη με την υπογραφή των παραγωγών του Chicago και του Wicked, προκειμένου να συνδυαστούν άψογα και τα δύο είδη, το μουσικό και το παραμυθένιο. Το Into The Woods, αποτελεί την καινούργια δουλειά του μετρ στο είδος Rob Marshall (Chicago, Nine, Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides), βασισμένο στο υπάρχον σενάριο των Stephen Sondheim και James Lapine, που θεατρικά έχει πραγματικά σαρώσει τα ταμεία. Στο επίκεντρο αυτής της ιστορίας φαντασίας, βρίσκεται ένα αγαπημένο ζευγάρι, του Φούρναρη και της γυναίκας του, που ταξιδεύουν μέσα στο δάσος, προκειμένου να εντοπίσουν την κακίστρω μάγισσα και να της ζητήσουν να τινάξει από πάνω τους το ξόρκι που τους έχει ρίξει. Στο ταξίδι τους αυτό μέσα στο καταπρ΄σινο περιβάλλον θα συναντήσουν γνώριμες περσόνες όπως η Ραπουνζέλ, η Σταχτοπούτα και ο Πρίγκηπας της, ο Τζακ (της Φασολιάς), η Κοκκινοσκουφίτσα και ο Κακός Λύκος. Το στούντιο του θείου Walt που φυσικά θα προωθήσει την πανάκριβη πραμάτεια του με συνεχή κλιπς μέχρι την επίσημη πρεμιέρα στις 25 Δεκεμβρίου 2014, μόλις έριξε στην δημοσιότητα το πρώτο τρέιλερ, που είναι αρκετό για να αντιληφθεί κανείς το ύφος και την φιλοσοφία της παραγωγής.

Που είναι ανεβασμένη τουλάχιστον δυο σκάλες παραπάνω χάρη στην παρουσία της μίας και μοναδικής Meryl Streep η οποία υποδύεται την Μάγισσα, έχοντας κοντά της πλειάδα γνώριμων πρωταγωνιστών (και ικανών στο τραγούδι φυσικά) όπως οι Emily Blunt, James Corden, Mackenzie Mauzy, Chris Pine, Daniel Huttlestone, Lilla Crawford, Anna Kendrick, αλλά και τον babyface Johnny Depp, σε ρόλο έκπληξη!

Στις δικές μας αίθουσες? Τα Χριστούγεννα του 2014

Ποιος ζει στη θάλασσα σε ανανά..? Ένας από τους πλέον δημοφιλείς και αγαπημένους ήρωες των νεανικών κοινών που εδώ και μια δεκαετία περίπου τους κρατά συντροφιά μέσα από τις συχνότητες του καναλιού Nickelodeon, είναι ο Μπομπ Σφουγγαράκης, ο ατζαμής κίτρινος Τετραγωνοπαντελόνης, που με τις γκάφες του σκορπά το γέλιο και το κέφι στους μικρότερους των θεατών. Λογικό κι αναμενόμενο το πέρασμα του καρτουνένιου ήρωα λοιπόν στην μεγάλη οθόνη και φυσικά στην τρισδιάστατη φόρμα, στην περιπέτεια The Spongebob Movie: Sponge out of Water, εκεί που η διασκεδαστική παρέα του Μπομπ, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον δαιμόνιο πειρατή Αλαμέδα Τζακ, θα αναγκαστεί να αφήσει για λίγο τον βυθό του Μπικίνι και να βγει στην στεριά, εκεί που καρτερούν κι άλλοι ακόμη πιο μεγάλοι κίνδυνοι. Την σκηνοθεσία του φιλμ έχει αναλάβει όπως είναι φυσικό ο Paul Tibbit, από τους δημιουργούς και παραγωγούς του τηλεοπτικού προγράμματος, ενώ το σενάριο υπογράφουν οι Jonathan Aibel και Glenn Berger, υπεύθυνοι και για το σκριπτ του Kung Fu Panda 2. Το πρώτο τρέιλερ από την Paramount, φυσικά ηλιόλουστο και πολύχρωμο, έκανε μόλις την εμφάνιση του, υποσχόμενο γέλιο κι δράση από τις 6 Φεβρουαρίου 2015, όταν ο Σφουγγαράκης θα κάνει την επίσημη πρώτη τους στους κινηματογράφους.

Όλη η γνώριμη συντροφιά εκείνων που ερμηνεύουν φωνητικά τους ήρωες - αν και στον τόπο μας προβάλλεται η σειρά μεταγλωττισμένη - δηλώνει το παρόν εδώ, με τον Tom Kenny να ερμηνεύει τον Μπομπ (και τον Γκάρι το Σαλιγκάρι), τον Bill Fagerbakke ως Πάτρικ, τον Roger Bumpass ως Καλαμάρη, τον Clancy Brown ως Κύριο Καβούρη, αλλά και τον σταρ Antonio Banderas, που σε live action θα υποδυθεί τον κουρσάρο.

Στις δικές μας αίθουσες? Την άνοιξη του 2015

Μετά από 29 χρόνια θριαμβευτικής πορείας κι έχοντας στιγματίσει όσο λίγες φίρμες τον χώρο του κινηματογραφικού animation, το θρυλικό στούντιο Ghibli, ανακοίνωσε την αναστολή των εργασιών του. Απόφαση που δημοσιοποιήθηκε από τα επίσημα χείλη του συνιδρυτή της γιαπωνέζικης μπράντας Toshio Suzuki, έναν ακριβώς χρόνο μετά την απόφαση του στενού του συνεργάτη και κορυφαίου μετρ του κινούμενου σκίτσου, Hayao Miyazaki, να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και προκάλεσε την θλίψη των απανταχού φανς της εταιρίας που είναι υπεύθυνη για κάποια διαμάντια της Έβδομης Τέχνης, όπως τα Castle In The Sky - η πρώτη ταινία του στούντιο, πίσω στα 1986 - My Neighbor Totoro, Porco Rosso, Kiki's Delivery Service, Princess Mononoke, Spirited Away, Howl's Moving Castle, Ponyo, From Up on Poppy Hill, The Wind Rises, αλλά και των πιο πρόσφατων The Tale of Princess Kaguya και When Marnie Was There που μόλις ξεκίνησαν την πορεία τους στις αίθουσες της Τζαπάν. Παρότι τα αρχικά ρεπορτάζ έκαναν λόγο για οριστικό λουκέτο στις διεργασίες της εταιρίας, εντούτοις η χαμένη στην μετάφραση ανακοίνωση κατοπινά, εξομάλυνε κάπως τις αρνητικές διαθέσεις, μιας και με νέα του αναφορά ο Suzuki, έκανε λόγο για περιορισμό του προσωπικού στο ελάχιστο δυνατό, ώστε να καλύψει τις ανάγκες του Master Hayao και ακολούθως για προσωρινό κλείσιμο της, προκειμένου να αναδιαρθρωθεί και να επιχειρήσει ένα καινούργιο ξεκίνημα, με τα φρέσκα πρόσωπα που θα διαδεχτούν την υπάρχουσα κατάσταση. "Με την συνταξιοδότηση του Miyazaki, ποιος ακριβώς θα ήταν ο λόγος ύπαρξης της Ghibli?" ομολόγησε ο διευθύνων σύμβουλος της, αλλά κατοπινά καθησύχασε τα πνεύματα εμμένοντας στην απόφαση του για προσωρινή ξεκούραση και ανασύνταξη δυνάμεων, που θα δώσουν την απαιτούμενη ώθηση στην κορυφαία δύναμη στον τομέα του σχεδίου, για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του μέλλοντος.

Με την ζωή της περίφημης ζωγράφου Μάργαρετ Κιν, που τα καλλιτεχνικά της δημιουργήματα γνώρισαν απίστευτη επιτυχία κατά την δεκαετία του 1950, αλλά και με την ανοιχτή διένεξη της με τον σύζυγό της, Γουόλτερ, που διεκδίκησε χρόνια μετά, την πνευματική πατρότητα των έργων, ασχολείται η καινούργια ταινία του Tim Burton που φέρει τον τίτλο Big Eyes. Το νέο φιλμ του αγαπημένου δημιουργού των Beetlejuice, Batman, Edward Scissorhands, Ed Wood, Mars Attacks, Big Fish, Corpse Bride, Sweeney Todd, Alice in Wonderland, Dark Shadows και Frankenweenie, βασίζεται σε σενάριο του διδύμου των Scott Alexander και Larry Karaszewski - αμφότεροι έχουν συνεργαστεί ξανά μαζί του στον Ed Wood, ενώ η παραγωγή της The Weinstein Company, που αναμένεται να προωθήσει την ταινία σημαντικά ενόψει της Οσκαρικής κούρσας, θα την ρίξει στις αίθουσες ανήμερα τα Χριστούγεννα, ελπίζοντας σε μια σημαντική εμπορική επιτυχία

Ήδη πάντως η πρωταγωνίστρια Amy Adams, που ερμηνεύει την περίφημη εικαστικό και την βλέπουμε στα δύο πρώτα ενσταντανέ που το στούντιο μοίρασε στο δίκτυο, παίζει ως ένα από τα μεγάλα φαβορί, για την κατηγορία της γυναικείας ερμηνείας των βραβείων της Ακαδημίας. Στο πλάι της ο Christophe Waltz, ως αντίδικος / σύζυγος, αναμένεται να προσφέρει ακόμη μια υποστηρικτική παρουσία, κορυφαίου επιπέδου.

Πίσω από αυτούς τους τοίχους κρύβεται ένα θανάσιμο μυστικό. Αν κανείς το αποκαλύψει, δεν θα βρει διέξοδο. Πρόκειται για μια από τις ακριβότερες βρετανικές παραγωγές της σεζόν, καθώς το βασισμένο σε μυθιστόρημα του Edgar Allan Poe, Stonehearts Asylum - γνωστό μέχρι πρότινος και ως Eliza Graves - δεν φείδεται παράδων για να αναπαραστήσει με ακρίβεια μια περασμένη χρονική περίοδο, εκείνη των αρχών του περασμένου αιώνα. Εποχή που νεαρός μαθητευόμενος γιατρός, αποδέχεται την πρόταση ενός ψυχιατρικού ιδρύματος και πιάνει δουλειά εκεί, σύντομα όμως θα κατανοήσει πως ο διευθυντής του δεν ακολουθεί απόλυτα τον όρκο που έχει δώσει στον Ιπποκράτη. Συνάμα όμως ο έρωτας θα σημαδέψει την καρδιά του, για τα μάτια μιας όμορφης, πλην ζορισμένης ψυχικά τροφίμου. Σκηνοθετεί ο Brad Anderson που δικό του υπήρξε το θρίλερ The Call, σε σενάριο του Joe Gangemi. Πρεμιέρα το φιλμ αναμένεται να κάνει στις 24 Οκτωβρίου, τόσο στους κινηματογράφους όσο και στο video on demand από την Millennium Pictures.

Στα βασικά του χαρακτηριστικά το αγωνιώδες φιλμ, όπως αποκαλύπτει το τρέιλερ, πρέπει να αναφερθεί η παρουσία πληθώρας αστέρων, που ορίζουν την ερμηνευτική εθνική Αγγλίας. Αρχής γενομένης από το βασικό πρωταγωνιστικό δίδυμο των Kate Beckinsale και Jim Sturgess, τους διαδρόμους του Ασύλου θα βαδίσουν ακόμη και οι David Thewlis, Brendan Gleeson, Ben Kingsley και ο Michael Caine.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί