Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Maleficent	Feelgood	2	93	27.482	104.207
2	Edge Of Tomorrow	Village	1	89	20.064	20.064
3	X-Men Days Of Future Past	Odeon	3	35	8.665	102.187
4	Qu'Est-Ce Quon A Fait Au Bon Dieu?	Odeon	1	14	7.284	7.284
5	Devil's Knot	Odeon	1	22	5.695	5.695
6	Out Of The Furnace	Seven / Spentzos	1	14	4.194	4.194
7	Yves Saint Laurent	Feelgood	1	15	3.696	3.696
8	Godzilla	Village	4	18	2.053	93.664
9	Rio 2	Odeon	9	21	1.473	99.843
10	The Grand Budapest Hotel	Odeon	14	3	1.460	91.027

του Cédric Klapisch. Με τους Romain Duris, Kelly Reilly, Audrey Tautou, Cécile de France, Sandrine Holt, Flore Bonaventura, Jochen Hägele, Benoit Jacquot

Αυτό κι αν είναι περίπλοκο...

του zerVo (@moviesltd)

Αν υποθέσουμε πως το σημείο Α είναι η αφετηρία της ζωής ενός ανθρώπου και το σημείο Β το φινάλε της, τότε φιλοσοφικά σκεπτόμενοι μπορούμε να θεωρήσουμε πως η αμεσότερη σύνδεση τους, δηλαδή η ευθεία, σημαίνει πως το υποκείμενου έζησε έναν επίπεδο και δίχως την παραμικρή συγκίνηση βίο. Αν η γραμμή σύνδεσης, προβάλλει σκαμπανεβάσματα, ups and downs και κύματα, τότε ανάλογα με την απόσταση τους από τον βασικό άξονα, μπορούμε να μιλάμε για μια ζωή με κάποιες συγκινήσεις. Αν δε η γραμμή μας, χοροπηδάει στον αέρα, στριφογυρνά, κάνει κύκλους και μετά από μια σχεδιαστική μουτζούρα φτάνει να κόβει επιτέλους το νήμα, εδώ κι αν μιλάμε πως ο σχεδιαστής της, έφτασε πραγματικά στα άκρα, ζώντας με πάθος την κάθε της στιγμή...

Επιτυχημένος στην πατρίδα του την Γαλλία συγγραφέας, ο Ζαβιέ Ρουσώ, βλέπει την ζωή του να καταστρέφεται από την στιγμή που η από δεκαετίας, Βρετανίδα σύζυγός του, Γουέντι, του ανακοινώνει πως τον εγκαταλείπει, για χάρη αμερικάνου πάμπλουτου επιχειρηματία, παίρνοντας μαζί της στην Νέα Υόρκη και τα δυο τους παιδιά Μοναδική του λύση, προκειμένου να βρεθεί κοντά στα τέκνα του, να διασχίσει κι εκείνος τον Ατλαντικό και να αναζητήσει την τύχη του στο Μεγάλο Μήλο, αγνοώντας όμως τις αντικειμενικές δυσκολίες που θα προκύψουν στο διάβα του. Προβλήματα με την στέγη, με την βίζα, αλλά και οικονομικά, που θα δυσχεράνουν το πλάνο του, να διεκδικήσει επί ίσοις όροις την επιμέλεια του λατρεμένου του γιου και της αγαπημένης του θυγατέρας.

Σε αυτό του το ταξίδι όμως, στην θεόρατη Μητρόπολη δεν θα είναι μόνος, αφού αρχικά θα τον φιλοξενήσει η Ιζαμπέλ, η - ομοφυλόφιλη - καλύτερη του κομπανιέρα, που δεν ξεχνά ποτέ, πως εκείνος ήταν που της πρόσφερε τον καρπό για να φέρει στον κόσμο το παιδί που κυοφορεί και που με στοργή υπολογίζει να μεγαλώσει, με την ερωμένη της Τζου. Λύνοντας την μία μετά την άλλη τις εκκρεμότητες του ο Ζαβιέ, θα βρει περιστασιακή εργασία, θα στήσει λευκό γάμο και θα προσλάβει συνήγορο που θα φροντίσει για το διαζύγιο του, δεν έχει υπολογίσει όμως στην άφιξη της παλιότερης του ερωμένης, της επίσης ατυχήσασας Μαρτίν, που θα τον προσεγγίσει ξανά με ρομαντικές διαθέσεις, για χάρη του παλιού καλού καιρού που πέρασαν μαζί...

Το ιδιότυπο με όλα αυτά που σε ελάχιστο χρονικό διάστημα (υπολογίζω χοντρικά πως η αφήγηση έχει διάρκεια έναν σκάρτο χρόνο) συμβαίνουν στην πραγματικότητα του - δεν τον λες και πανέμορφο, ούτε ψηλό, ούτε αθλητικό, ούτε επιμελημένο εμφανισιακά - Παριζιάνου, είναι πως καταγράφονται ως δραματοποιημένες αναμνήσεις στο καινούργιο του συγγραφικό πόνημα, το οποίο καρτερεί πως και πως ο εκδότης του και φυσικά αποτελεί και το κλειδί του ευτυχισμένου φινάλε σε ένα φρενήρες στόρι. Που διακρίνεται από μια έντονη ρυθμικότητα σε βαθμό που λαχανιάζεις κι ο ίδιος βλέποντας τον κεντρικό αντι-ήρωα να τα βάζει με το χρονόμετρο για να προλάβει τα πάντα, από μια ανατρεπτικότητα στο χιούμορ, συνδυάζοντας τον φραντσέζικο φιλελευθερισμό με την indie αμερικάνικη κινηματογραφική αισθητική, αλλά και από μια σημαντική απροσεξία στο σενάριο, που πέραν του βασικού, αφήνει όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες να περιστρέφονται με αφέλεια γύρω του, λες και κρέμονται αποκλειστικά από την αναποφασιστικότητα του.

Ο σκηνοθέτης Cedrik Clapisch, έχει δώσει δείγματα και στο παρελθόν χαριτωμένης και ταλαντούχας φιλμικής έμπνευσης, κάτι που συνεχίζει κι εδώ, πιότερο με ποιητικό τρόπο. Εμβόλιμες παρουσίες φαντασματένιων Γερμανών φιλοσόφων - ινδάλματα του ζορισμένου Ρουσώ (διόλου τυχαίο το επώνυμο ε?), μελετημένα στοπ καρέ κινούμενα σχέδια που αφηγούνται βασικές πληροφορίες της ίντριγκας, παλιομοδίτικος χωρισμός του εκράν σε μικρότερα παζλάκια. Αυτό που καταφέρνει εντέλει ο Γάλλος είναι να προσφέρει μια αξιοπρεπή ταχύτατη κομεντί, με πάμπολλες - επιδερμικές κατά βάση - αναφορές σε σημαντικά κοινωνικά ζητήματα, σχετικά άνιση όμως σε ενδιαφέρον στις επιμέρους παρτιτούρες που την συνθέτουν.

Για πες: Τα πάντα στο πανζουρλισμικό κομφούζιο του Casse Tete Chinois (σημειωτέον ο εγχώριος τίτλος είναι παντελώς άσχετος με το θέμα) περιστρέφονται γύρω από την ουρανοξυστένια περιπέτεια του προβληματισμένου γραφιά, που παίρνει το ρίσκο να μετακομίσει των ομματιών του εις Νέο Κόσμο. Λογικό λοιπόν ο εκφραστικός Romain Duris με το αγουροξυπνημένο μαλλί, να δηλώνει το παρών στο σύνολο σχεδόν των αμέτρητων και διάσπαρτων γραμμικά σεκάνς, με τις γυναίκες του να περιστρέφονται πλάι του σαν δορυφόροι, όχι ανάλογης αξίας. Ξεχωρίζει χάρη στο απαράμιλλα θαλασσινό της βλέμμα, η πιο αχώνευτη της ομήγυρης, η πρώην σύζυγος, Αγγλιδούλα Kelly Reilly, που κάνει μια χαψιά υποτονική Amelie και επιδειξιομανή De France σε κάθε τους κοινή συνύπαρξη, δίνοντας μου το κίνητρο να την επιλέξω προσωπικά ως εκείνη που θα ήθελα ξανά στην αγκαλιά του φίλου μας, στο λογικό happy end. Ε, ο δημιουργός είχε άλλη εκτίμηση από μένα και πάτησε tick στην πιο φλατ μνηστή. Χαλάλι...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Ιουνίου 2014 από την Seven / Spentzos

Οι ταινίες της θεματικής ενότητας Νέο Κύμα / Cahiers du Cinema και οι ώρες προβολής τους είναι:

Opération béton

Ντοκιμαντέρ, Ελβετία, 1955, 20’, 35mm, Α-Μ, με ήχο

Σκηνοθεσία / Μοντάζ / Αφηγητής: Jean-Luc Godard Διεύθυνση φωτογραφίας: Adrién Porchet Παραγωγή: Actua Films

Εργαζόμενος στην κατασκευή του φράγματος Γκραντ Ντισάνς, στην Ελβετία, ο 23άχρονος Γκοντάρ βρίσκει το θέμα και τη χρηματοδότηση για την πρώτη του ταινία. Κινηματογραφεί το χτίσιμο ενός τσιμεντένιου τείχους τόσο ψηλού, όσο ο Πύργος του Άιφελ.

Που και πότε? Δευτέρα 9 Ιουνίου στις 23.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Tous les garçons s’appellent Patrick / Charlotte et Véronique

Μυθοπλασία, Γαλλία, 1957, 21’, 35mm, Α-Μ, με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Eric Rohmer Διεύθυνση φωτογραφίας: Michel Latouche Μοντάζ: Cécile Decugis Μουσική: P. Monsigny Ηθοποιοί: Jean-Claude Brialy, Anne Colette, Nicole Berger Παραγωγή: Films de la Pléiade (Pierre Braunberger)

Η χαρακτηριστικά «ρομερική» ιστορία αφηγείται τις συμπτώσεις και τα καπρίτσια του έρωτα. Δυο νεαρές συγκάτοικοι συζητούν για τις σχέσεις τους και ανακαλύπτουν ότι φλερτάρουν με το ίδιο αγόρι στον Κήπο του Λουξεμβούργου.

Που και πότε? Παρασκευή 6 Ιουνίου στις 20.45 στην Αίθουσα Λαΐς.

Charlotte et son Jules

Μυθοπλασία, Γαλλία, 1958, 20’, 35mm, Α-Μ, με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard Διεύθυνση φωτογραφίας: Michel Latouche Μοντάζ: Cécile Decugis Μουσική: P. Monsigny Ηθοποιοί: Jean-Paul Belmondo, Anne Colette, Gérard Blain Παραγωγή: Films de la Pléiade (Pierre Braunberger)

Αφιερωμένο στον Ζαν Κοκτώ, ένα μινιμαλιστικό πορτραίτο του τέλους μιας εφήμερης σχέσης, ανάμεσα σε έναν χειμαρρώδη συγγραφέα και μια σχεδόν βουβή κουκλίτσα, πρόθυμη να κάνει τα πάντα για να γίνει ηθοποιός του σινεμά.

Που και πότε? Πέμπτη 5 Ιουνίου στις 23.00 στην Αίθουσα Λαΐς.

Une histoire d’eau

Μυθοπλασία, Γαλλία, 1958, 18’, 35mm, Α-Μ, με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard, François Truffaut Σενάριο: François Truffaut Διεύθυνση φωτογραφίας: Michel Latouche Μοντάζ: Jean-Luc Godard Ηθοποιοί: Jean-Claude Brialy, Caroline Dim Παραγωγή: Roger Fleytoux, Films de la Pléiade

Ξεκίνησε ως ντοκιμαντέρ για τις πλημμύρες του 1958 αλλά, όταν ο Τρυφώ αποχώρησε, κατέληξε ένα ευφάνταστο road movie μετ’ εμποδίων, αφιερωμένο στον Μακ Σένετ. Δύο ξένοι ερωτεύονται στη διάρκεια μιας διαδρομής που διασχίζει την πλημμυρισμένη επαρχία για να καταλήξει στο Παρίσι.

A bout de souffle

Μυθοπλασία, Γαλλία, 1960, 90’, 35mm, Α-Μ, με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard από μια ιστορία του François Truffaut Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μοντάζ: Cécile Decugis Μουσική: Martial Solal, Mozart Ηθοποιοί: Jean Seberg, Jean-Paul Belmondo, Henri-Jacques Huet, Jean-Pierre Melville, Liliane David Παραγωγή: Georges de Beauregard, S.N.C.

Ο μικρο-κακοποιός Μισέλ Πουακάρ, καταζητούμενος για το φόνο αστυνομικού, ξανασυναντά την Πατρίτσια Φρανκίνι, μια Αμερικανίδα που ζει στο Παρίσι πουλώντας εφημερίδες. Μαζί της θέλει να δραπετεύσει στην Ιταλία, αφού ξεκαθαρίσει κάποιους λογαριασμούς. Ο κλοιός της βίας και της προδοσίας σφίγγει γύρω από αυτό τον αταίριαστο έρωτα. «Ξεκινώντας από μια συμβατική ιστορία ήθελα να ξανακάνω αλλιώς όλο το σινεμά», έτσι συνοψίζει ο Γκοντάρ την καινοτομία και την ενέργεια της μυθικής αυτής πρώτης ταινίας.

Που και πότε? Παρασκευή 6 Ιουνίου στις 20.45 στην Αίθουσα Λαΐς.

Le Petit Soldat

Ο μικρός στρατιώτης

Μυθοπλασία, Γαλλία, 1960, 88’, 35mm, Α-Μ, με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μοντάζ: Agnès Guillemot, Lila Herman Μουσική: Maurice Le Roux Ηθοποιοί: Michel Subor, Anna Karina, Henri-Jacques Huet, Paul Beauvais, Laszlo Szabo Παραγωγή: Georges de Beauregard/ S.Ν.C

Πρώτη συνεργασία του Γκοντάρ με την Άννα Καρίνα και ταινία ορόσημο για νεότερους Γάλλους κινηματογραφιστές. Με πρόσχημα την ερωτική ιστορία ενός πληρωμένου δολοφόνου με μια επαναστάτρια, αυτό το παγερό και στιλιστικά προκλητικό πολιτικό σχόλιο για τον πόλεμο της Αλγερίας ήταν απαγορευμένο από τη λογοκρισία για τρία χρόνια. «Μας κατηγορούσαν ότι δείχνουμε μόνο ήρωες που πηγαίνουν στο κρεβάτι. Ο μικρός στρατιώτης είναι μια ταινία με ήρωα κάποιον που εμπλέκεται τόσο πολύ με την πολιτική που δεν έχει χρόνο για κρεβάτι», δήλωσε ο Γκοντάρ.
Που και πότε? Κυριακή 8 Ιουνίου στις 19.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Une femme est une femme

Η γυναίκα είναι γυναίκα (Η κυρία θέλει έρωτα)

Μυθοπλασία, Γαλλία-Ιταλία, 1961, 84’, 35mm Έγχρ., με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard, από μια ιδέα της Geneviève Cluny Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μοντάζ: Agnès Guillemot, Lila Herman Μουσική: Michel Legrand Ηθοποιοί: Anna Karina, Jean-Claude Brialy, Jean-Paul Belmondo, Henri Atal, Marie Dubois, Jean Moreau Παραγωγή: Carlo Ponti, Georges de Beauregard (Rome-Paris Films)

Μια στριπτιζέζ θέλει να γίνει μητέρα, αλλά όταν ο σύντροφός της αρνείται να πραγματοποιήσει την επιθυμία της, στρέφεται στον καλύτερό του φίλο. Αυτή η περίπλοκη δραματική κατάσταση, όπου υφαίνονται δύο βασικά γκονταρικά θέματα (το ζευγάρι και για πρώτη φορά η πορνεία) γίνεται ένα «νεορεαλιστικό μιούζικαλ», με αναφορές στον Μπρεχτ, τον Ζακ Ντεμί και το Χόλιγουντ. Όπως λέει με χιούμορ, η Άννα Καρίνα προς το τέλος του φιλμ: «Δεν ξέρω αν είναι κωμωδία ή τραγωδία, αλλά είναι αριστούργημα».

Που και πότε? Πέμπτη 5 Ιουνίου στις 23.00 στην Αίθουσα Λαΐς.

Les Carabiniers

Μυθοπλασία, Γαλλία-Ιταλία, 1963, 80’, 35mm, Α-Μ, με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard, Roberto Rosselini, Jean Gruault, από το θεατρικό έργο του Benjamino Joppolo Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μοντάζ: Agnès Guillemot Μουσική: Philippe Arthuys Ηθοποιοί: Marino Mase, Albert Juross, Geneviève Galéa, Catherine Ribeiro, Gérard Poireau Παραγωγή: Carlo Ponti, Georges de Beauregard (Rome-Paris Films), Les Films Marceau

Ένας αντιπολεμικός, μπρεχτικός μύθος, μια παράξενη ταινία ακόμα και για το πολύμορφο, γκονταρικό σύμπαν. Δυο αδελφοί εγκαταλείπουν το σπίτι και την οικογένειά τους και πηγαίνουν στον πόλεμο, πεπεισμένοι ότι θα κερδίσουν όλα τα πλούτη του κόσμου. Στο πεδίο της μάχης καταστρέφουν και καταστρέφονται. Πληγωμένοι επιστρέφουν χωρίς την αμοιβή τους, μόνο με μια βαλίτσα γεμάτη καρτ ποστάλ. Ο βασιλιάς τους χάνει τον πόλεμο και οι δυο «αγαθούληδες» αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες πολέμου.

Που και πότε? Τρίτη 17 Ιουνίου στις 23.00 στην Αίθουσα Λαΐς.

Le Mépris

Μυθοπλασία, Γαλλία-Ιταλία, 1963, 105’, 35mm, Έγχρ., με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Alberto Moravia Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μοντάζ: Agnès Guillemot Μουσική: Georges Delerue Ηθοποιοί: Brigitte Bardot, Michel Piccoli, Jack Palance, Fritz Lang Παραγωγή: Carlo Ponti, Georges de Beauregard (Rome-Paris Films)

Μια γυναίκα οδηγείται να περιφρονήσει βαθιά τον συγγραφέα σύζυγό της στη διάρκεια του γυρίσματος μιας παράξενης διασκευής της Οδύσσειας στην Ιταλία. Καταγραφή της σύγκρουσης του εμπορίου με την τέχνη και των συμβιβασμών των ανθρώπων του κινηματογράφου, η ταινία τολμάει να βάλει την Μπριζίτ Μπαρντό, τη σεξουαλική φαντασίωση μιας ολόκληρης εποχής, απέναντι σε έναν γίγαντα του κλασικού κινηματογράφου, τον Φριτς Λανγκ, για να απογειωθεί σε μια από τις πιο δυνατές ερωτικές εξομολογήσεις στο ίδιο το σινεμά.

Που και πότε? Σάββατο 7 Ιουνίου στις 20.45 στην Αίθουσα Λαΐς.

Bande à part

Μυθοπλασία, Γαλλία, 1964, 95’, 35mm, Α-Μ/ Έγχρ., με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard, βασισμένο στο μυθιστόρημα Fool’s Gold της Dolores Hitchens Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μοντάζ: Agnès Guillemot Μουσική: Michel Legrand Ηθοποιοί: Anna Karina, Claude Brasseur, Sami Frey, Louisa Colpeyn, Chantal Darget Παραγωγή: Anouchka Films/ Orsay Films

«Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων συναντά τον Φραντς Κάφκα», έτσι περιέγραφε ο Γκοντάρ αυτήν την ταινία, μια από τις πιο δημοφιλείς του. Ένα τρίο φοιτητών, δυο αγόρια και ένα κορίτσι, φανατικοί θαυμαστές του Χόλιγουντ, αλλά χωρίς τη νοοτροπία του «κλέφτη ή του καπιταλιστή», ονειρεύονται εγκληματικές περιπέτειες, ανάμεσα σε μαθήματα αγγλικών, αγώνες δρόμου μέσα στο Λούβρο και χορούς σε καφέ με τζουκ μποξ. Η κοπέλα ανακαλύπτει μια κρυψώνα με χρήματα στο σπίτι της θείας της και οι φαντασιώσεις τους πραγματοποιούνται.

Που και πότε? Τετάρτη 12 Ιουνίου στις 23.00 στην Αίθουσα Λαΐς.

Alphaville. Une étrange aventure de Lemmy Caution

Μυθοπλασία, Γαλλία, Ιταλία, 1965, 98’, 35mm, Μ-Α, με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard, από ένα ποίημα του Paul Eluard Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μοντάζ: Agnès Guillemot Μουσική: Paul Mizraki Ηθοποιοί: Eddie Constantine, Anna Karina, Akim Tamiroff, Howard Vernon, Laszlo Szabo, Michel Delahaye Παραγωγή: André Michelin, Chaumiane Prod. - Filmstudio (Rome)

Ο μυστικός πράκτορας Λέμι Κώσιον φτάνει στην Αλφαβίλ, ένα απρόσωπο, φουτουριστικό Παρίσι, όπου «Κανένας δεν έχει ζήσει στο παρελθόν, ούτε θα ζήσει στο μέλλον, το παρόν είναι η μόνη μορφή ζωής». Η αποστολή του είναι να συγκρουσθεί με τον δικτάτορα Φον Μπράουν που κυβερνά την Αλφαβίλ, μέσω του υπολογιστή Άλφα-60, έχοντας απαγορεύσει στους πολίτες τα συναισθήματα και τις λέξεις που τα προκαλούν. Ο Κώσιον συναντά την Νατάσα φον Μπράουν και ο έρωτας τους ανοίγει το δρόμο της απελευθέρωσης.

Που και πότε? Κυριακή 8 Ιουνίου στις 20.45 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Pierrot le fou

Μυθοπλασία, Γαλλία, Ιταλία, 1965, 110’, 35mm, Έγχρ., με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard, από ένα ένα μυθιστόρημα του Lionel White Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μοντάζ: Françoise Colin Μουσική: Antoine Duhamel Ηθοποιοί: Jean-Paul Belmondo, Anna Karina, Dirk Sanders, Raymond Devos, Graziella Galvani, Roger Dutoit, Hans Meyer, Jimmy Karoubi, Laszlo Szabo Παραγωγή: Georges de Beauregard – Rome-Paris-Films και Dino de Laurentis Cinematografica

Δυο παλιοί εραστές, ο Φερντινάν, αστός δημοσιογράφος, που ασφυκτιά στην πλήξη του γάμου του, και η αινιγματική Μαριάν, που έχει πάθος με τα όπλα και το χρήμα, ξαναβρίσκονται τυχαία. Κυνηγημένοι από πληρωμένους δολοφόνους, διώκτες της Μαριάν, θα αποδράσουν από το συμβατικό, αστικό Παρίσι και θα ζήσουν την περιπέτεια του απόλυτου, τρελού έρωτα. Η αναρχική διαδρομή του “τελευταίου ρομαντικού ζευγαριού” προς το πουθενά, θα καταλήξει στη Μεσόγειο σε ένα εκρηκτικό φινάλε

Που και πότε? Δευτέρα 9 Ιουνίου στις 20.45 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Masculin féminin

Μυθοπλασία, Γαλλία, Σουηδία, 1966, 110’, 35mm, Α-Μ, με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard, από δύο νουβέλες του Guy de
Maupassant Διεύθυνση φωτογραφίας: Willy Kurant Μοντάζ: Agnès Guillemot Μουσική: Jean-Jacques Debout Ηθοποιοί: Jean-Pierre Léaud, Chantal Goya, Marlène Jobert, Michel Debort, Catherine-Isabelle Duport, Eva Britt Strandberg, Birger Malmsten Παραγωγή: Anouchka Films/ Argos films/ Svensk Filmindustri/ Sandrews

Ο Πωλ, ένας ρομαντικός ιδεαλιστής και επίδοξος συγγραφέας έχει μόλις απολυθεί από το στρατό, όταν ερωτεύεται την Μαντλίν, που θέλει να γίνει ποπ σταρ. Οι τελετουργίες και τα καινούρια ήθη του ερωτικού παιχνιδιού, οι ιδεολογικές μεταπτώσεις μιας γενιάς που κυκλοφορούσε στο Καρτιέ Λατέν το 1965 μπαίνουν στο στόχαστρο του διεισδυτικού βλέμματος του Γκοντάρ. Ή αλλιώς: η σεξουαλική πολιτική «των παιδιών του Μαρξ και της Κόκα Κόλα», φιλμαρισμένη από «το παιδί του Μπρεχτ και του Χόλιγουντ».

Που και πότε? Σάββατο 7 Ιουνίου στις 19.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Made in USA

Μυθοπλασία, Γαλλία, 1966, 90’, 35mm, Έγχρ., με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard, από μυθιστόρημα του Donald E. Westlake Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μοντάζ: Agnès Guillemot Μουσική: Schumann και Beethoven Ηθοποιοί: Anna Karina, Laszlo Szabo, Jean-Pierre Léaud, Yves Afonso, Ernest Menzer, Jean-Claude Bouillon Παραγωγή: Georges de Beauregard – Rome-Paris-Films, Anouchka Films, SEPIC

Η Πόλα Νέλσον, μια θηλυκή εκδοχή του Χάμφρι Μπόγκαρτ, πηγαίνει στο Ατλάντικ Σίτι να ερευνήσει την εξαφάνιση του εραστή της. Προσπαθώντας να λύσει το μυστήριο, ανακαλύπτει ότι είναι νεκρός και χάνεται μέσα σε ένα λαβύρινθο διεθνούς συνωμοσίας, όπως κι η αφήγηση της ταινίας που περιπλέκεται στον ιστό πολλαπλών πληροφοριών και σημάτων. «Ήθελα για μια φορά να αφηγηθώ μια απλή ιστορία, αλλά δεν ξέρω πώς... θέλω να επαναπροσδιορίσω τα πάντα...να τα πω όλα ταυτοχρόνως» Ζ.-Λ. Γκοντάρ.

Που και πότε?

Deux ou trois choses que je sais d’elle

Μυθοπλασία, Γαλλία, 1966, 90’, 35mm, Έγχρ., με ήχο

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard Σενάριο: Jean-Luc Godard, από μια έρευνα της Catherine Vimenet στο Nouvel Observateur Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μοντάζ: Françoise Collin Μουσική: Beethoven Ηθοποιοί: Marina Vlady, Anny Duperey, Roger Montsoret, Raoul Lévy, Jean Narboni, Christophe Bourseiller Παραγωγή: Anouchka Films/ Argos Films/ Les Films du Carosse/ Parc Film

Το πορτραίτο μιας αστής νοικοκυράς, που για να εξασφαλίσει τα χρήματα για τις καταναλωτικές συνήθειές της καταφεύγει στην πορνεία. Κινείται ανάμεσα σε σύζυγο, προαγωγό και πελάτες με απελπιστική αδιαφορία. Εμπνευσμένη από μια δημοσιογραφική έρευνα, η ταινία είναι συγχρόνως το πορτραίτο της πόλης του Παρισιού τη στιγμή που αλλάζει και αναδομείται. Μια απαισιόδοξη ματιά σε έναν κόσμο, όπου «τα νεκρά αντικείμενα είναι πάντα ζωντανά και οι
ζωντανοί άνθρωποι νεκροί».

Που και πότε? Παρασκευή 13 Ιουνίου στις 20.45 στην Αίθουσα Λαΐς.

Οικογένεια, φίλοι, όλοι ένα... Με την σεναριακή και σκηνοθετική υπογραφή του Matthew Weiner, δημιουργού των επιτυχημένων τηλεοπτικών σειρών Mad Men και Soprano, έρχεται μια ιδιόρρυθμη κομεντί, ανατρεπτικών καταστάσεων, που από το τρέιλερ της, που μόλις κυκλοφόρησε, μοιάζει να διαθέτει έναν ξεχωριστό, εκκεντρικό χαρακτήρα. Τίτλος του φιλμ, Are You Here και στο επίκεντρο της έχει το δίδυμο δύο φίλων από τα παιδικά τους χρόνια, του Στιβ ενός παρουσιαστή της τηλεοπτικής πρόγνωσης καιρού και του Μπεν ενός ημι-παρανοϊκού καταστροφέα, που θα ξεκινήσουν μαζί το ταξίδι της επιστροφής στα πάτρια εδάφη τους, προκειμένου να παραστούν στην κηδεία του πατέρα του δεύτερου. Καθώς η διαθήκη του εκλιπόντα θα ανοίξει όμως, ο Μπεν, που το μάτι του γυαλίζει διαρκώς, θα πληροφορηθεί πως είναι ο κληρονόμος μιας τεράστιας περιουσίας. Μύλος, αφού τόσο η σχέση των δυο τους θα μπει σε δοκιμασία, όσο και εκείνη με την αποξενωμένη αδελφή του κληρονόμου, που διεκδικεί μερίδιο και για εκείνην. Η συνέχεια επί της - αμερικάνικης - οθόνης στις 22 Αυγούστου 2014 από την Millennium...

Το τρίγωνο πάντως των βασικών πρωταγωνιστικών ρόλων, μοιράζεται σε τρεις αντίστοιχα δοκιμασμένους στο είδος κωμικούς, τον Zach Galifianakis, που ήδη έχει ταυτιστεί με χαρακτήρες σχιζοειδείς, τον Owen Wilson που εδώ παλεύει να κρατήσει τα γκέμια, αλλά και την Amy Poehler, που θέλει κι αυτή να καρπωθεί μέρος του θησαυρού!

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Τι συμβαίνει όταν ο έρωτας που ποτέ σου δεν ξέχασες, σε συναντά ξανά? Σεζόν δίχως ρομάντζο βγαλμένο από την έμπνευση του γνωστού και μη εξαιρετέου Nicholas Sparks, δεν γίνεται να υπάρξει καθώς φαίνεται. Κι έτσι την αλυσίδα των δακρύβρεχτων Άρλεκιν The Notebook, The Last Song, Dear John, The Lucky One και Safe Haven συνεχίζει ένα ακόμη φιλμ που το σενάριο του πηγάζει από μπεστ σέλλερ του πετυχημένου συγγραφέα. Το The Best Of Me, αφηγείται σε δύο χρόνους την ρομαντική ιστορία του Ντόσον και της Αμάντα, που μια φορά κι έναν καιρό αγαπήθηκαν σφόδρα στα μαθητικά του χρόνια, οι συνθήκες τους χώρισαν και σήμερα, είκοσι χρόνια μετά θα συναντηθούν ξανά, επιστρέφοντας στον τόπο τους για να παραστούν στην κηδεία ενός κοινού, αγαπημένου τους φίλου. Η γλυκόπικρη αυτή συνάντηση, θα ξυπνήσει φυσικά αναμνήσεις από εκείνο τον χωρισμό, δίνοντας τους μια δεύτερη ευκαιρία να σμίξουν ξανά... Αυτά τα μελένια και μελοδραματικά σκηνοθετεί ο Michael Hoffman, δημιουργός ταινιών όπως το The Last Station, το Gambit και το παρόμοιας αισθητικής One Fine Day, με την ταινία να αναμένεται να κυκλοφορήσει στους αμερικάνικους κινηματογράφους από την Relativity Media, που μόλις διέθεσε στο κοινό το παραμυθένιο τρέιλερ, στις 17 Οκτωβρίου 2014.

Δύο λοιπόν τα ζευγάρια της ιστορίας, ένα στο τότε, που ορίζουν οι Luke Bracey και Liana Liberato και ένα στο τώρα που συνθέτουν οι σαφώς πιο αστεράτοι James Marsden και Michelle Monaghan, ορίζοντας ένα χρονικό πέρα δώθε που δύσκολα δεν θα συγκινήσει τους ευαίσθητους σινεφίλ.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

You Can Run, But You Can't Hide! Περιπέτεια δράσης κατασκοπικού χαρακτήρα είναι η περίπτωση του The November Man, ταινία με την οποία επιστρέφει στην δράση ο βετεράνος Roger Donaldson, δημιουργός επιτυχιών επιπέδου The Bank Job και Thirteen Days. Ο Αυστραλός αυτή την φορά στηρίζεται στο σενάριο των Michael Finch (Predator) και Karl Gajdusek (Oblivion) για να παρουσιάσει την ιστορία του παροπλισμένου μυστικού πράκτορα Πίτερ Ντέβερο, του αποκαλούμενου στην υπηρεσία με το κωδικό όνομα ο Άντρας του Νοέμβρη, που έχοντας αποσυρθεί πλέον από τα πεδία της μάχης, απολαμβάνει μια ήρεμη ζωή στην Ελβετία. Για μια τελευταία φορά θα κληθεί να δώσει τις υπηρεσίες του, προστατεύοντας μια βασικότατη μάρτυρα κατηγορίας, σε δίκη βαρόνου του υποκόσμου, μια επιστροφή που όμως θα τον θέσει αμέσως στο στόχαστρο, του παλιού καλού του φίλου και συνεργάτη στην CIA, Ντέιβιντ Μέισον. Το πρώτο τίζερ που μοιάζει ενδιαφέρον, δίχως να αποκαλύπτει πολλά στοιχεία της ίντριγκας, διαλαλεί το καταιγιστικής δράσης φιλμ, που η Relativity Media θα ρίξει στην παγκόσμια αγορά στις 27 Αυγούστου 2014.

Φυσικά καλύτερη επιλογή για τον ρόλο του έμπειρου πλην συνταξιοδοτημένου πια από το Λάνγκλευ, δεν θα μπορούσε να υπάρχει από τον τελευταίο πραγματικό 007, πριν το μεγάλο ριμπούτ, Pierce Brosnan, που έστω και σε παρωχημένη ηλικία καταφέρνει και πείθει σαν εναλλακτικός σιτεμένος Τζέιμς Μποντ. Πόσο μάλλον όταν στο πλάι του έχει την όμορφη Olga Kurylenko, που στην καριέρα της έχει υπάρξει Bond-girl κι εδώ κρατά τον ρόλο της σε πρόγραμμα προστασίας μάρτυρος.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Μια ευκαιρία, που θα αλλάξει τα πάντα Πραγματικά προκαλεί εντύπωση που κάθε χρόνο δυο τρεις περιπτώσεις μουσικοχορευτικού νεανικού δράματος κάνουν την εμφάνιση τους, στις αμερικάνικες αίθουσες, καθώς φαίνεται όμως υπάρχει το κοινό που τις υποστηρίζει και τις διατηρεί ζωντανές σε κάθε φιλμικό καλεντάρι. Πιο γνωστή από όλες φυσικά, η περίπτωση του Step Up, που επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη για πολλοστή φορά, με τον υπότιτλο All In επί της παρούσης, που διαθέτει την δική του σημασία στην σύνοψη. Κι αυτό γιατί οι σημαντικότεροι σταρς που έχει συμμετάσχει στα προηγούμενα επεισόδια του franchise ενώνουν τις δυνάμεις τους, προκειμένου να πάρουν μέρος στην εντυπωσιακότερη και δυσκολότερη μάχη που έχει συμβεί ποτέ και θα λάβει χώρα στο λαμπερό Λας Βέγκας. Μια νίκη σε αυτόν τον διαγωνισμό, σημαίνει πως θα ανοίξουν όλες οι πόρτες ώστε ο καθένας από τους χορευτές να κάνει την μεγάλη καριέρα που του αξίζει. Σκηνοθετεί ο John Swetnam και την ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες η Summit Entertainment από τις 25 Ιουλίου 2014.

Σύμφωνοι, δεν μιλάμε για τίποτα αστέρια πρώτου βεληνεκούς, οι μυημένοι στο Step Up πάντως θα αναγνωρίσουν ανάμεσα στο καστ τους Ryan Guzman, Briana Evigan, Adam Sevani, Misha Gabriel, Alyson Stoner, Stephen 'tWitch' Boss, Mari Koda, Chris Scott, Luis Rosado, Chadd Smith και Martin και Facundo Lombard.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

του Doug Liman. Με τους Tom Cruise, Emily Blunt, Bill Paxton, Brendan Gleeson, Kick Gurry, Dragomir Mrsic, Charlotte Riley, Jonas Armstrong, Franz Drameh

Groundhog D-Day

του zerVo (@moviesltd)

Μέσα των 80s. Η έννοια του videogame δεν έχει την παραμικρή σχέση με την οποιαδήποτε κατ οίκον διασκέδαση (όπως σήμερα) τουλάχιστον στους σοβαρούς τίλους που ζητάνε το τάλιρο στα σφαιριστήρια της γειτονιάς, προστάζοντας insert coin. Η επαναστατική πρόοδος της εποχής, στα πιο δημοφιλή shoot em up, έχει να κάνει με την εφεύρεση του restore point, σημείο της εξέλιξης που αν το διαβείς, ακόμη κι αν χάσεις την ζωή σου κάπου παρακάτω, επιστρέφεις σε αυτό (με νέο coin, εννοείται) σώος και αβλαβής, έχοντας συνάμα την γνώση και την εμπειρία των κινδύνων που σου την έχουν στημένη κατοπινά, ώστε να προετοιμάσεις πλάνο αποφυγής τους. Ακόμη και η παραμικρή εξέλιξη στην ίντριγκα ήταν σημαντική και το επερχόμενο game over, δεν σε στενοχωρούσε τόσο, εφόσον δεδομένα υπήρχε το μαξιλαράκι της ανάστασης. Τα μόνα που δεν ήταν ανεξάντλητα, ήταν τα ταλιράκια στην εφηβική τσέπη...

Μέλλον. Η ανθρωπότητα έχει βρεθεί σε δεινή θέση, καθώς τα δύο τρίτα του πλανήτη έχουν κυριευθεί από πανίσχυρες εξωγήινες δυνάμεις, που την απειλούν με ολοκληρωτικό αφανισμό. Η ημέρα της τελικής αντεπίθεσης των συμμαχικών δυνάμεων, δεν είναι μακριά καθώς ο παγκόσμιος στρατός με την επιχείρηση Downfall, έχει προγραμματίσει απόβαση στις βόρειες ακτές τη Γαλλίας, επιχειρώντας την ύστατη κι απέλπιδα εξόντωσης των αιμοβόρων Μίμικς. Μια αποστολή στην οποία θα κληθεί αναπάνντεχα να λάβει μέρος και ο ευφυής αμερικάνος γραφειοκράτης ταγματάρχης Ουίλιαμ Κέιτζ, υποβιβασμένος από τον διοικητή του σε απλό οπλίτη, παρότι η εμπειρία του στο πεδίο της μάχης είναι μηδενική. Λογικό, με το που θα πατήσει το πόδι του στα εδάφη της Νορμανδίας, να χάσει και την ζωή του, στην πρώτη κιόλας επαφή του με τα δαιμόνια όντα.

Restart! Ο θάνατος του φοβιτσιάρη και δειλού πεζοναύτη, θα σημάνει την άμεση αναγέννηση του, λίγες μόλις ώρες πριν την στιγμή που θα εξοπλιστεί για να τραβήξει στο μέτωπο. Προχωρώντας μισό βήμα την φορά, λίγο πριν πέσει πάλι και πάλι νεκρός από τα extra terrestrial πυρά, ο Κέιτζ θα αποκτήσει την πείρα που του λείπει, ώστε να κοντράρει στα ίσια τον αήττητο αντίπαλο. Η μυστηριώδης γνωριμία του μάλιστα, με την ικανή πολεμίστρια Ρίτα Βρατάσκι, στις επαναλαμβανόμενα φονικά τους μίτινγκ στο ναρκοπέδιο και η συνεργασία μαζί της θα τον ωθήσουν να αντιληφθεί πως η ιδιαιτερότητα του, μπορεί να αποτελέσει το κλειδί για την οριστική εξολόθρευση των εξωγήινων τεράτων.

Με αφετηρία την Γιαπωνέζικη νουβέλα επιστημονικής φαντασίας με τον (πολύ πιο φανφαρόνικο από τον παρόντα) τίτλο All You Need Is Kill, η υπόθεση προσγειώνεται στο αεροδρόμιο του Χίθροοου, εκεί που τα τάγματα αυτοκτονίας, προετοιμάζονται για την πιο σημαντική Mission Impossible της καριέρας τους. Το ζήτημα είναι πως η παρουσία στην βρετανική πρωτεύουσα, ποτίζει με το ντόπιο φλεγματικό χιούμορ, τον ανατριχιαστικά σκληρό κομικένιο μύθο, σχηματίζοντας έτσι μια ιδιόμορφη μισοαστεία, μισοπαρανοική αντίδραση, που κρατάει πολύ καλά, στο πρώτο μισό του έργου, όταν ο ήρωας πεθαίνει βάναυσα κι ανασταίνεται ψαρούκλα, με διαφορετική χρονική συχνότητα, καμιά τριανταριά φορές.

Δεν είναι όμως όλες οι αναστάσιμες ακολουθίες ίδιες, αφού κάθε μια της, πέρα από την σοφία που έχει ποτίσει τον πρώην υπεύθυνο επικοινωνιών του Πενταγώνου, δίνει την ευκαιρία και στον σκηνοθέτη Doug Liman, να την αναπαραστήσει με από διαφορετική οπτική γωνία κάθε φορά, προσθέτοντας και από μιας ζωτικής σημασίας πληροφορία, που εντέλει θα σχηματίσει το παζλ της οριστικής αναμέτρησης με τον εχθρό. Φροντίζοντας συνάμα ο δημιουργός του Mr And Mrs Smith και του πρώτου Bourne, να περιτυλίξει τις τρισδιάστατες στιγμές της πανωλεθρίας στην Ομάχα Μπιτς, με την ίδια αισθητική της πραγματικής D-Day, απλώς σε χρόνο μελλοντικό, πολύ πιο εκρηκτικό και αναμενόμενα πιο θορυβώδη και εντυπωσιακό.

Η είσοδος στο στόρι, που ακούγεται μπερδεμένο, οι συνηθισμένοι στις χρονικές λούπες όμως θα το βρουν εξαιρετικά ενδιαφέρον, του συμπληρωματικού χαρακτήρα, της Angel Of Verdun είναι που περιπλέκει τα πράγματα και μπάζει στο θέμα τον συσχετισμό και την αλληλουχία του ανθρώπινου με το εξωγήινο DNA. Όχι θα έλεγα και με τον πιο εμπνευσμένο τρόπο για την πένα του Christopher McQuarrie και των αδελφών Butterworth που επιμελούνται το ζόρικο είναι η αλήθεια στο να καλυφθεί και η παραμικρή back to the future τρύπα. Μπορεί το Edge of Tomorrow, να διαθέτει κάποιες σεκάνς που κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα - η πτώση από το φλεγόμενο μεταγωγικό, θεωρείται ήδη τεχνικής αναφοράς - στα ευρήματα του όμως, την κυριαρχία του Looper στο συγκεκριμένο genre δεν την ξεπερνά. Χμ, ίσως λίγο παραπάνω από το Adjustment Bureau να τοποθετείται, overall, αξιολογικά.

Για πες: Κοινό στοιχείο και των τριών προαναφερόμενων φιλμ, η πρωταγωνίστρια τους, η ιδιαίτερης ομορφιάς και χάρης Emily Blunt, που για να βάζουμε με timeline τα πράγματα στην θέση τους, γεννήθηκε σχεδόν την ίδια μέρα που ο εδώ συμπαίκτης της έπαιζε με τις πιπεράτες Risky Business του. Για να μην σκεφτώ πως όταν εκείνος πιλοτάριζε F-16 εκείνη δεν είχε καν μπουσουλίσει στην Λονδρέζικη κουνίτσα της. Προσωπικά και μόνο με αυτή την συλλογιστική - και όχι μόνο, η αγγλίδα δεν το έχει για action ηρωίδα - δεν βρήκα καμιά σούπερ χημεία μεταξύ τους, έστω κι αν ο Tom Cruise δεν σου κάνει για 52 και μπορεί ακόμη να περνάει για τζόβενο Μάβερικ στην χολιγουντιανή λογική. που πολλές φορές είναι πιο φαντασιόπληκτη και από την πανζουρλισμική εναλλακτική Ημέρα της Μαρμότας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Ιουνίου 2014 από την Village

του Philippe de Chauveron. Με τους Christian Clavier, Chantal Lauby, Émilie Caen, Frédéric Chau, Frédérique Bel, Élodie Fontan

Τέσσερις Γάμοι και...Τέζα!

του zerVo (@moviesltd)

Λοιπόν, πως έχει το κόλπο: Παίρνεις για θεματική βάση, ένα υπαρκτό, υπαρκτότατο φλέγον κοινωνικό ζήτημα και το ρίχνεις πάνω στο τραπέζι του κινηματογραφικού σχεδιασμού, φροντίζοντας πρωτίστως να το απολεπίσεις από όλες εκείνες τις αγκαθωτές του προεκτάσεις, που το έχουν αναγάγει σε καθημερινό πόλεμο. Κι αντί να του δώσεις την συνηθισμένη δραματική φόρμα, που τόσοι άλλοι έχουν πράξει στο παρελθόν, όπως θα ήταν το λογικό, του φοράς ένα ντύμα αστείο, χιουμοριστικό, κυνικό μα συνάμα και σατυρικό και το σερβίρεις ως την άλλη ματιά πάνω σε αυτό που (κακώς) θεωρείται ζόρι. Αποτέλεσμα? Οκτώ εκατομμύρια μπιλιέτα στα φράγκικα ταμεία, όπερ σημαίνει πως ένας στους οκτώ Γάλλους γέλασε με την ψυχή του, βλέποντας την στρυφνή, επειδή το διπλανό του διαμέρισμα κατοικήθηκε από φαμίλια Μαροκίνων, μουτσούνα του στο εκράν.

Μέσα σε τρία μόλις καλοκαίρια, η οικογένεια των καλοβαλμένων επαρχιωτών Βερνέιγ, στεφάνωσε τα τρία, από τα τέσσερα της κορίτσια. Ουδείς όμως εκ των τριών αυτών γάμων χαροποίησε τον συντηρητικών πεποιθήσεων νομικό Κλοντ και την επί δεκαετίες σύζυγό του Μαρί, μιας και οι γαμπροί που έφεραν στο σπίτι οι θυγατέρες, δεν ήταν και του απόλυτου γούστου τους. Η μεγάλη η Ιζαμπέλ, διάλεξε για καλό της έναν Μουσουλμάνο, τον Αλγερινής καταγωγής Ρασίντ, η δεύτερη η Οντίλ, διάλεξε τον δαιμόνιο Εβραίο Νταβίντ, ενώ η τύχη της τρίτης, της μονίμως μελαγχολικής Σεγκολέν είχε ακόμη πιο ανατολίτικη μορφή, αφού ο καλός της είναι ένας Κινέζος μετανάστης, ο πετυχημένος τραπεζικός Τσάο.

Μοναδική ελπίδα, για τους φουκαράδες Βερνέιγ, είναι η βενιαμίν τους, η πανέμορφη Λορ, να αγαπήσει και να κάνει άντρα της, έναν Καθολικό, προκειμένου η τελευταία αυτή παντρειά να μην λάβει χώρα στο ψυχρό δημαρχείο του περιφερειακού Σινόν, όπως συνέβη μέχρι τώρα, αλλά στην εκκλησία με όλες τις τιμές και τις παραδόσεις του θρησκευτικού γάμου. Και η μικρή δεν θα τους χαλάσει το χατίρι, Χριστιανό θα κάνει ταίρι της. Μόνο που ο Σαρλ - συνονόματος με τον πολιτικό ήρωα του πατρός της, Ντε Γκολ - είναι μαύρος, με ρίζες από την Αφρικανική Ακτή του Ελεφαντοστού!

Το απίθανο δεν είναι που ακόμη κι αυτή, η ύστατη προσδοκία των ηλικιωμένων γονιών πηγαίνει περίπατο και ο ΟΗΕ που έχουν μαζέψει στο σπιτικό τους επεκτείνεται ακόμη περισσότερο, αλλά που υπάρχουν αντιδράσεις στην αντίπερα όχθη της Μεσογείου, εκεί που οι συμπέθεροι από την...Αμπιτζάν, ούτε να ακούσουν δεν θέλουν για τον δεσμό του κανακάρη τους, με απόγονο των επεκτατικών και μοχθηρών Φραντσέζων. Άντε λοιπόν τώρα κάτω από αυτές τις συνθήκες να κτίσεις μυστήριο, όταν κανείς από την ομήγυρη, ούτε καν οι πρώτοι ξενόφερτοι γαμπροί, που θεωρούν τον επερχόμενο σκούρο ως απειλή, επιθυμεί την πραγμάτωση του.

Με φάρσα βγαλμένη από το ευφάνταστο μυαλό του τιμώμενου στο επώνυμο του ήρωα, Louis Verneuil, ενός εκ των κορυφαίων κωμωδιογράφων της χώρας, μοιάζει η περίπτωση της κομεντί, που για να επιτύχει τον σκοπό της, δεν διστάζει να βαδίσει πολλές φορές πάνω στο τεντωμένο σκοινί της φυλετικής παρεξήγησης. Οι μαθημένοι σε ρόλο κυρίαρχο σε βάθος αιώνων, ρεπουμπλικάνοι Γάλλοι, καλούνται να συνυπάρξουν με τους ευρηματικούς επιχειρηματικά Ζουίφ, με το στρογγυλό Κίπα στο κεφάλι που προκαλεί φαγούρα, με τους πάντα ετοιμοπόλεμους και με σηκωμένα μανίκια φανατισμένους Μουσουλμάνους, με τους ορθολογιστές και καλόβολους σε βαθμό γλυψίματος Ασιάτες και με τους επαναστατημένους πρώην ραγιάδες από την Μαύρη Ήπειρο που φέρνουν στον Αμίν Νταντά. Εύκολο? Αν το ασκέρι δεν έχει για έμβλημα το πολύχρωμο logo της...United Colors Of Benneton, μάλλον η Βαβέλ κομπανία οδεύει προς την καταστροφή.

Ας όψεται όμως ο έρως και η λατρευτή αφέλεια των τρικολόρ σεναρίων, που τα πάντα μπορεί να κατορθώσει, μέχρι και να ενώσει όλους τους λαούς της γης σε ένα. Ο σκηνοθέτης του Qu'est-ce Qu'on A Fait Au Bon Dieu?, Philippe De Chauveron (δικό του το σκριπτ του ομοίως πολυσυλλεκτικού, στο αθλητικό όμως κομμάτι Les Seigneurs) δεν αποφεύγει σε πολλά σημεία τις υπερβολές, ούτε όμως και τις εύκολες λύσεις, ιδίως όταν η ιστορία του οδεύει προς το φινάλε. Έχει όμως την τόλμη, γι αυτό και επιβραβεύεται με τον οβολό των επισκεπτών στο σινεμά, να μετατρέψει σε πιασάρικα ανέκδοτα, όλες εκείνες τις ρατσιστικές φοβίες και αντιλήψεις, που μόνο κακό μπορούν να κάνουν σοσιολογικά και να βγει εντέλει κερδισμένος με το στοίχημα του, προσφέροντας δίχως άλλο, την πρώτη πραγματικά δροσερή και απολαυστική, κωμική στιγμή της θερινής σεζόν.

Για πες: Απίθανη η φάτσα του σε απόγνωση, δεξιών φρονημάτων πατριώτη μπαμπά - πεθερού, που τα βλαστάρια του δεν ακολούθησαν ούτε πόντο από τις υποδείξει του, όπως την ερμηνεύει ο καλός κωμικός Christian Clavier (θυμίζω ο πρώτος Αστερίξ) έχοντας κοντά του, την παρομοίων φρονημάτων, με ελαφρώς πιο ριζοσπαστικές τάσεις όμως αγαπημένη του, με την μορφή της επίσης πολύ καλής Chantal Lauby. Από το υπόλοιπο πολύχρωμο και πολυφυλετικό γαϊτανάκι, που χαρακτηρίζεται από μια απίθανα θερμή - και συμβολική - χημεία, ξεχωρίζει το φρέσκο, κούκλινο πρόσωπο της Γαλλιδούλας Elodie Fontan, που δεδομένα θα μας απασχολήσει σύντομα στο μέλλον.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Ιουνίου 2014 από την Odeon

του Scott Cooper. Με τους Christian Bale, Woody Harrelson, Casey Affleck, Forest Whitaker, Willem Dafoe, Zoe Saldana, Sam Shepard

Το ξεροκέφαλο αδελφάκι του Ελαφοκυνηγού

του gaRis (@takisgaris)

Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει ένα νεανικό κοινό που ενδεχομένως να μη έχει δει τον Ελαφοκυνηγό (1978), των εννέα υποψηφιοτήτων και 5 νικών στα όσκαρς, μεταξύ των οποίων τα καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας για τον πλέον παρεξηγημένο δημιουργό του Michael Cimino. Άλλο τόσο όμως στοιχηματίζω πως ανάμεσα στους φανατικούς θιασώτες της ταινίας είναι ο Scott Cooper, ο μέχρι προ 4ετίας ηθοποιός που έφερε επιτέλους τον The Dude / Jeff Bridges στο πόντιουμ των νικητών για το Crazy Heart (2009). Η καρδιά του γεννημένου στη Βιρτζίνια Cooper ανήκει στα χαμηλά λαϊκά στρώματα, δοσμένη απρόσκοπτα στη χαρτογράφηση της αρρενωπότητας. Όσο πειστικά όμως δούλεψε τον χαρακτήρα του μπεκρή κάντρυ σίνγκερ Bridges, τόσο εγκλωβισμένος φαίνεται στην στερεοτυπική αναμόχλευση των χαρακτήρων του στο Out Of The Furnace, περιορίζοντάς τη στο επίπεδο ενός (ακόμη) revenge flick.

Βρισκόμαστε στο Μπράντοκ της Πενσυλβένια στα 2008, όπου ο εργάτης μεταλλείου Christian Bale παρακολουθεί το endorsement της υποψηφιότητας Ομπάμα από τον παππού Τεντ Κέννεντυ - τότε που το όραμα της αλλαγής ήταν κάτι παραπάνω από αναγκαίο για τις Ενωμένες Πολιτείες. Ξέρεις, ο Bale έχει το μικρότερο αδέρφι του τον Casey Affleck που έχει κάνει πέρα δώθε κάμποσες φορές στο Ιράκ, για να γυρίσει πλούσιος σε τραύματα, πόστ βέτεραν στρες και ρέστος από χρήμα. Οπότε δανείζεται από τον μικρομάνατζερ αγώνων fight club, Willem Dafoe και ξεπληρώνει με διασείσεις και αιματώματα. Ο Bale έχει να φροντίσει και τον άρρωστο πατέρα του, θύμα των κακών συνθηκών εργασίας στο μεταλλείο, μαζί με τον ηλικιωμένο θείο του (και πάντα ευπρόσδεκτο επί της οθόνης) Sam Shepard.

Ο Christian εκείνο το βράδυ θα πιει μια μπύρα παραπάνω που θα τον οδηγήσει σε θανατηφόρο τροχαίο. Θα κάτσει στη φυλακή τόσο όσο χρειάζεται για να πάψει να τον περιμένει η δασκάλα φίλη του Zoe Saldana. Όταν θα βγει εκείνη θα του πει «σόρρυ» αλλά είναι πλέον δεσμευμένη με τον σερίφη της πόλης Forrest Whitaker. Ο Casey είναι σκληρό αγόρι, όπως λέει ο Woody Harrelson, ντόπιος αιμοσταγής νονός, όταν του τον συστήνει ο Dafoe. Μια τελευταία μάχη, γράφει στο γράμμα του ο Casey στον Christian. «Αύριο θα συναντηθούμε σπίτι» του γράφει «κι όλα θα έχουν βρει πια το δρόμο τους». Δε θα γυρίσει όμως. Ο Bale με τον Shepard θα αγνοήσουν την εντολή του Whitaker και θα ξαμοληθούν στα ίχνη του χαμένου αδερφού.

Ο Cooper, που δε θα γύριζε την ταινία χωρίς τον Bale, όπως του εξομολογήθηκε to 2011, έχει στο ζωνάρι του ένα σακούλι γεμάτο φλουριά, όσα και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών του. Τεράστια η χημεία μεταξύ του πρώην μπάτμαν με τον αδελφό του επόμενου μασκοφόρου εκδικητή, γαμπρό του Joaquin Phoenix και εξαφανισμένου μαζί με τον Jesse James μετά το prunk του I'm Still Here. Αρέσκει μου πολλά ο Casey, αδημονώ να τον δω σε κάτι πιο ανεβασμένο από το Ain't Them Bodies Saints που κανείς δεν είδε φέτος. Οι Saladana - Whitaker υποχρησιμοποιούνται και μένει αυτό το τέρας ο Harrelson που περιφέρει λυσσασμένα την Rampart - No Country For Old Men - Seven Psychopaths περσόνα του σε μια larger than life απόδοση που γκελάρει με την μητ-εντ-ποτέιτος σκηνοθεσία του Cooper. Ο Dafoe είναι ως φάτσα κι ως παίξιμο εκατό τοις εκατό συντονισμένος, ενώ ο Bale, καταφάνερα οπαδός της Μεθόδου, σκάβει βαθιά για να ανασύρει ένα βουνό ακατέργαστων υποκριτικών μεταλλευμάτων ώστε να καταλήξουμε στο εξής: To Out Of The Furnace μοιάζει με ένα Νίσσαν Ντάτσουν 120Υ, μοντέλο του 1978, ίδιο με του πατέρα μου, το οποίο παίρνεις και του πετάς πάνω ζάντες αλουμινίου, αεροτομές και όλα τα αξεσουάρ για να το μοστράρεις ως Πόρσε Καρρέρα. Όμως δεν…

Για πες: Με μια σκηνή hommage να σημαδεύει ο Bale το ελάφι, δε γίνεσαι Cimino κύριε Cooper μου. Δες και λίγο Vintenberg (The Hunt) για να πάρεις γραμμή πόσο αλλιώτικα ένας τολμηρός δημιουργός χειρίζεται έναν τόσο ισχυρό συμβολισμό όπως η αθωότητα θύτη-θύματος. Ο συμπαραγωγός (μαζί με τον Ridley Scott) Leonardo DiCaprio (που ήταν με άλλο ρόστερ να παίξει τον ρόλο του Bale) έπρεπε να ψιθυρίσει στο αυτί του ταλαντούχου helmer ότι υπάρχει και το Winter's Bone (2010) που κατάφερε να δώσει την τραχιά εκδοχή της πάμπτωχης Αμερικάνα χωρίς να υποπέσει σε κλισέ ταινίας ζάνγρ. Εντέλει, το μεγαλύτερο καλό που μου έκανε το Out Of The Furnace, ήταν να θέλω επειγόντως να ξαναδώ τον Ελαφοκυνηγό. Απόψε κιόλας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Ιουνίου 2014 από την Seven / Spentzos

του Jalil Lespert. Με τους Pierre Niney, Guillaume Gallienne, Charlotte Le Bon, Laura Smet, Marie de Villepin, Xavier Lafitte, Nikolai Kinski

Υψηλή ραπτική σε ξεθωριασμένο πατρόν

του zerVo (@moviesltd)

Δεν θα μπορούσα να εντοπίσω καλύτερο παράδειγμα, για να αντιληφθώ με τον πιο εμφατικό τρόπο την σημαντική ήττα του μυθοπλαστικού από το τεκμηριωμένο, πάνω στον τομέα της κινηματογραφικής βιογραφίας. Κι αυτό γιατί μέσα σε έναν μόλις χρόνο ένα μελετημένο σε κάθε του πτυχή, με άποψη και αποδείξεις ντοκιμαντέρ πάνω στην ζωή μιας σπουδαίας κι αναγνωρισμένης προσωπικότητας, κοντραρίστηκε στα ίσια από την ιδίας θεματικής δραματουργία, που σε τέτοιες περιπτώσεις έχει τα αβαντάζ με το μέρος της. Και παρότι φαβορί εντέλει αποδείχθηκε πολύ κατώτερη, όχι μόνο των περιστάσεων, αλλά και στην οποιαδήποτε σύγκριση με το ντοκουμέντο, που δεν είναι τυχαίο πως πάνω του στηρίζει ολόκληρο το μέλλον του σινεμά. Ψαλίδια, πατρόν και πάμε για ακόμη μια φορά μεσιέ...

Στο μυαλό του πάντοτε είχε τον στόχο να κατακτήσει τον κόσμο της μόδας, με αφετηρία το μικρό φωτεινό δωματιάκι σχεδιαστήριο, με τα δεκάδες καλοξυσμένα μολύβια, που θα έδιναν πνοή στις ζωγραφιές του. Ξεκινώντας στις αρχές της δεκαετίας του 50, από την Αλγερία, αποικία τότε της Γαλλίας, όπου ζούσε με την οικογένεια του, ο φιλόδοξος Ιβ, θα ταξιδέψει στην πρωτεύουσα του φάσιον, το ιλουστρασιόν Παρίσι και άμεσα χάρη στις εντυπωσιακές του συνθέσεις, θα μπει στην ομάδα του κραταιού Ντιορ. Μετά τον θάνατο του οποίου, θα ανέλθει ένα προς ένα τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας του οίκου και θα εξελιχθεί στον κορυφαίο σχεδιαστή της μπράντας. Τα όνειρα του όμως δεν έχουν όρια, είναι η στιγμή για το μεγάλο βήμα, την δική του φίρμα, άλμα που θα τον καθίσει στον θρόνο των μοντελίστ. Τα αρχικά YSL κοσμούν τις ετικέτες των πλέον περιζήτητων και πανάκριβων ρούχων. Το όραμα έγινε πραγματικότητα...

Κάθε θρίαμβος όμως έχει και το τίμημα του. Ο συνεσταλμένος και ντροπαλός Σεν Λοράν, αδυνατώντας να διαχειριστεί την δημοσιότητα και την διαρκή έκθεση της προσωπικής του ζωής στα μίντια, από χαμηλών τόνων ευφυής εργασιομανής, θα εξελιχθεί με γοργούς και σταθερούς ρυθμούς σε έναν κοινό μανιοκαταθλιπτικό, εθισμένο σε κάθε λογής ναρκωτικές ουσίες, πολυσυλλεκτικό στις ερωτικές του επιλογές, έναν άφιλο και εγωιστή κυνικό επιχειρηματία, που θα κάνει πέρα, μέσα στην θολούρα του μυαλού, ακόμη και τα πιο στενά του πρόσωπα.

Το πρώτο εξ αυτών που έρχεται στο νου και ουσιαστικά είναι και αυτός που αφηγείται την εικοσαετή πορεία του μεγάλου μόδιστρου, είναι εκείνο του Πιερ Μπερζέ, συνεργάτη, συνεταίρου και ερωμένου επί δεκαετίες του Ιβ, που σε κάθε πλάνο της γραμμικής αφήγησης, στέκει στο περιθώριο, είτε ως κυματοθραύστης των επιθέσεων, είτε συγκρατώντας τα γκέμια της συμπεριφοράς του ενός και μοναδικού του. Σε αντίθεση με άλλες βιογραφίες της μεγάλης οθόνης, αν αγιοποιείται κάποιος, αυτός δεν είναι επί της παρούσης το τιμώμενο πρόσωπο, που φτάνει προς την λήξη της παρουσίασης του σε επίπεδα βούρκου, αλλά το δεύτερο πλάνο, που στα 81 του πλέον βρίσκεται ακόμη εν ζωή και ουσιαστικά δίνει και την άδεια για να φτιαχτεί το εδώ πολιτικά ορθό biopic. Γιατί να μην λησμονούμε πως εντός ολίγου, ακολουθεί κι άλλο, σχεδόν συνονόματο, ακόμη πιο άγριο σε διαθέσεις για τον βίο και την πολιτεία του YSL αφιέρωμα. Δίχως την έγκριση κανενός επισήμως, συνεπώς και δίχως τα ιστορικά εκθέματα που φέρουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή του σχεδιαστή.

Τα οποία δημιουργήματα εδώ πραγματικά κάνουν και την μεγάλη διαφορά, κλέβοντας με την φαντασία και την έμπνευση στο φτιάξιμο τους την παράσταση, φορεμένα πάνω σε πανέμορφες δόξες της πασαρέλας, που υποδύονται φρέσκες ενζενί του φραντσέζικου σινεμά. Όπως φρέσκος είναι και ο νεαρός και ιδιαίτερα ταλαντούχος Pierre Niney, στέλεχος της Κομεντί Φρανσέζ, που ομολογουμένως δίνει πνοή στον βασικό ρόλο, αποδίδοντας τον με χάρη τόσο στις καλές και φωτεινές, όσο και στις πολύ περισσότερες σκοτεινές και διαλυμένες ψυχικά στιγμές του. Το ταμπλό των εξαιρετικών ερμηνειών συμπληρώνει με την φλεγματική του παρουσία ο σαφώς πιο έμπειρος Guillaume Gallienne, που δίνει στην ερμηνεία του αιώνιου συντρόφου, μια πιο πατρική, υποστηρικτική έννοια. Στοιχείο που περιθωριακά στο σενάριο της ταινίας του Lespert, μοιάζει να απουσιάζει από την συλλογιστική του Yves Saint Laurent, ουδέποτε όμως σχολιάζεται, ούτε προσεγγίζεται, παρομοίως με εκείνο της ουδέτερης όσο και στυλάτης μητέρας, δύο χαρακτήρων που προβάλλονται επίπεδοι και ανούσιοι για την πορεία του βασιλιά της υψηλής ραπτικής.

Για πες: Πνιγμένο στην απόπειρα του να παρουσιάσει όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία της ζωής του Ιβ Σεν Λοράν, το φιλμ τσιμπάει από δω κι από κει καρεδάκια της διαδρομής του, δίχως ποτέ όμως να κτίζει την συναισθηματική φόρτιση, που για παράδειγμα είχε πετύχει προ καιρού το σαφώς πιο άρτιο L'Amour Fou. Που αναμφίβολα φαντάζει πολύ πιο ενδιαφέρον στην ματιά του αδαή με το θέμα, από αυτό το εδώ το καλοσχεδιασμένο μεν, πάνω σε ξεθωριασμένο και χωρίς διακριτές γραμμές κοπής, βιογραφικό παραμύθι.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Ιουνίου 2014 από την Feelgood