Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Monuments Men	Odeon	2	51	14.660	49.456
2	Pompeii	Odeon	1	57	13.230	13.230
3	The Winter's Tale	Village	2	39	5.326	28.418
4	Nymphomaniac Pt.2	Seven	1	25	4.934	4.934
5	Barbie The Pearl Princess	Feelgood	1	59	4.670	4.670
6	Robocop	Feelgood	3	33	3.858	45.306
7	Dallas Buyers Club	Feelgood	2	16	3.012	12.255
8	The Selfish Giant	Strada	2	3	2.311	5.417
9	The Book Thief	Odeon	5	18	2.226	43.764
10	Vampire Academy	Feelgood	2	32	2.218	11.783

Ένας από τους χαρισματικότερους κωμωδιογράφους της γενιάς του, που το πανέξυπνο, ανατρεπτικό και ιδιαίτερο ύφος του, αποτέλεσε την βάση για την ανάπτυξη της σύγχρονης σκηνοθετικής σχολής κομεντί, ο Harold Ramis, έφυγε από την ζωή σε ηλικία 69 ετών, κτυπημένος από μια σπάνια πάθηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Ο Ramis έγινε ευρύτερα γνωστός ως ο τέταρτος της εξολοθρευτικής ομάδας των δημοφιλών Ghostbusters. πρωταγωνιστώντας στην ταινία που έσπασε ταμεία στις αρχές των 80s. Συνάμα όμως είχε δείξει πως η προτίμηση του ήταν πιότερο πίσω παρά μπροστά από την κάμερα. Η πρώτη του δημιουργία το Caddyshack το 1980, από τις εικόνες του οποίου παρέλασαν οι Chevy Chase, Rodney Dangerfield και ο καλός του φίλος Bill Murray ουσιαστικά του άνοιξε τον δρόμο για μια σημαντική καριέρα, επιτυχία που είχε συνέχεια στο σπαρταριστό National Lampoon's Vacation πάλι με τον Chase και την Beverly D' Angelo του 1986, αλλά και το Club Paradise με τον Robin Williams το 1989. Αναμφίβολα πάντως η στιγμή που αποτέλεσε την κορυφαία της πορείας του, αποτελώντας και μια από τις πλέον καλογραμμένες κωμωδίες όλων των εποχών, υπήρξε η Μέρα της Μαρμότας, Groundhog Day του 1993, εκεί που ο Murray βγάζει τον καλύτερο του εαυτό ως μίζερος παρουσιαστής του δελτίου καιρού, που παλεύει εν μέσω διαρκών επαναλήψεων της καθημερινότητας του, να κερδίσει την καρδιά της σούπερ σταρ τότε Andie McDowell.

Την δεκαετία του 90 θα κλείσουν δύο ακόμη αξιοπρεπείς ταινίες του, το Stuart Saves His Family (1995) με τον ομώνυμο ήρωα με την μορφή του Al Franken να μεταπηδά από την μικρή οθόνη στο πανί και ακολούθως το Multiplicity πάλι με την McDowell να πέφτει στο στόχαστρο του πολλαπλού Michael Keaton. Λίγο πριν το μιλένιουμ, ο Ramis θα καταφέρει έναν πραγματικό εισπρακτικό άθλο, παρουσιάζοντας το Analyze This, μια ευρηματική σάτιρα γύρω από την καθημερινότητα των στελεχών της Μαφίας, που μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στην κατάθλιψη τον αρχιγκάνγκστερ Robert DeNiro, που καλείται να τον βγάλει από το αδιέξοδο ο ψυχίατρος Billy Crystal. Η απίστευτη χημεία των δύο πρωταγωνιστών, θα έχει ως αποτέλεσμα μια ακόμη συνέχεια πάνω στο ίδιο μοτίβο τρία χρόνια μετά κι ενώ ενδιάμεσα έχει παρεμβληθεί μια ακόμη αστεία στιγμή, το Bedazzled με τον της μόδας Brendan Fraser και την καυτή Elizabeth Hurley να υποδύεται τον ίδιο τον Σατανά. Το παλμαρέ του ολοκληρώθηκε με το όχι ιδιαίτερα προβεβλημένο The Ice Harvest, όπου συμμετείχαν οι John Cusack και Billy Bob Thornton και το Year One, που μολονότι φιλόδοξο ελέω της παρουσίας σε αυτό των Jack Black και Michael Cera, δεν κατάφερε ποτέ να γίνει χιτ. Η κληρονομιά που αφήνει πίσω του ο πρωτοποριακός αυτός καλλιτέχνης πολύ σημαντική, αφού το έργο του πλέον συνεχίζουν εκμοντερνίζοντας το ύφος οι Apatow, Phillips, Roach, βασισμένοι πάνω στο σύγχρονο σλάπστικ που καθόρισε σε λατρεμένες ταινίες, σαν την Μέρα της Μαρμότας. R.I.P.

Ταξίδι στην αυστηρών αρχών πανεπιστημιακή κοινότητα της Οξφόρδης και στις σκοτεινές πτυχές που κρύβει η λαμπερή της βιτρίνα, ορίζουν την θεματική της καινούργιας ταινίας της Δανέζας σκηνοθέτιδας Lone Sherfig, δημιουργού των αξιόλογων An Education και One Day. Το The Riot Club (μέχρι πρότινος γνωστό ως Posh) παρακολουθεί από κοντά την ματαιόδοξη απόπειρα δύο πρωτοετών σπουδαστών, του Μάιλς και του Άλιστερ, να εισέλθουν στην αναγνωρισμένη Λέσχη Riot, κάτι που πιθανότατα θα αλλάξει και την κατάταξη τους στην μαθητική ιεραρχία. Κατά την διάρκεια της βραδιάς δοκιμασίας τους στην παμπ Bull's Head, θα αντιληφθούν πως η απόφαση τους, θα τους οδηγήσει σε μυστηριώδη και επικίνδυνα μονοπάτια. Το σενάριο του φιλμ ανήκει στην Laura Wade και ουσιαστικά αποτελεί διασκευή για την μεγάλη οθόνη του δικού της θεατρικού έργου, που είχε προκαλέσει έντονες συζητήσεις στην βρετανική κοινή γνώμη, εφόσον παρέπεμπε ευθέως στο υπαρκτό Bullingdon Club, μέλη του οποίου υπήρξαν ο Πρωθυπουργός Cameron και ο Δήμαρχος του Λονδίνου Johnson. Πρεμιέρα στις αίθουσες αναμένεται στις 19 Σεπτεμβρίου 2014.

Αρκετά ονόματα της σύγχρονης νεανικής βρετανικής σκηνής συμμετέχουν στην ταινία, αρχής γενομένης από τους Max Irons και Sam Claffin, που υποδύονται το δίδυμο των ανήσυχων φοιτητών, που εδώ περιστοιχίζονται από τους Holliday Grainger, Sam Reid, Douglas Booth, Nathalie Dormer και Jessica Brown-Findlay.

Καθώς φαίνεται ζήλεψαν την εμπορική δόξα των The Monuments Men του Clooney οι Weinstein και σχεδιάζουν ήδη την δική τους εκδοχή της επιστροφής των αρπαγμένων έργων τέχνης από τους Ναζί, κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μάλιστα στηριγμένοι στην πραγματικά συγκλονιστική ιστορία της Μαρία Άλτμαν, Εβραίας επιζούσας του Ολοκαυτώματος, που ήρθε σε σύγκρουση με την Αυστριακή κυβέρνηση προκειμένου να αποσπάσει τους πίνακες του Κλιμτ που κλάπηκαν από την εικαστική συλλογή της οικογένειας της. Βασισμένη στα ήδη υπάρχοντα, τρία ντοκιμαντέρ Stealing Klimt, Adele's Wish και The Rape Of Europa θα είναι η ταινία με τον τίτλο The Woman In Gold, που έχει οριστεί να σκηνοθετήσει ο Simon Curtis (My Week With Marilyn) σε σενάριο της Kaye Campbell, έχοντας στον πρωταγωνιστικό ρόλο την εικονική φιγούρα της τεράστιας Helen Mirren, που στοχεύει σε μια ακόμη σπουδαία ερμηνεία. Τα γυρίσματα του φιλμ, υπό την αιγίδα της TWC, που διαθέτει τα διεθνή δικαιώματα διανομής του, αναμένεται να ξεκινήσουν προς τα τέλη του 2014 στην κεντρική Ευρώπη.

Απίθανα νέα για τους σινεφίλ, που ταυτόχρονα λατρεύουν και το μπάσκετ, μιας και η πλέον διάσημη ταινία που έχει μεταφέρει ποτέ το δημοφιλές σπορ στο εκράν, το Space Jam, ετοιμάζεται να αποκτήσει το πολυαναμενόμενο σίκουελ της. Και μάλιστα κοντά είκοσι χρόνια μετά από την στιγμή που η Warner Bros έφερε κοντά, τον μεγαλύτερο αστέρα της ιστορίας της επαγγελματικής καλαθοσφαίρισης Michael Jordan, με όλο εκείνο τον συρφετό των Looney Tunes, που κλήθηκε να κάνει ομάδα, μπας και καταφέρουν να κερδίσουν τα επίσης ζωγραφιστά μπασκετικά τέρατα, που έχουν πετύχει να εξοντώσουν τους αληθινούς, χαρισματικούς του συμπαίκτες. Φυσικά η πρώτη επιλογή, για το τρέχον πρότζεκτ, δεν μπορεί να είναι άλλη από το κορυφαίο αστέρι του ΝΒΑ, του υπερπαίκτη των Miami Heat, Lebron James, που σχεδόν έχει έλθει σε συμφωνία με την παραγωγή για να πρωταγωνιστήσει δίπλα στον Μπαγκς Μπάνι, τον Ντάφι και τον Έλμερ Φαντ. Το όλο κόνσεπτ τρέχουν οι δύο φιλόδοξοι γιοι του στελέχους του NBC, Dick Ebersol, Charlie και Willie, με τον δεύτερο να έχει αναλάβει και την συγγραφή του σεναρίου, που θα είναι το πρώτο του κινηματογραφικό, μετά από εκείνο της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, για το οποίο τιμήθηκε με Έμμυ.

Αν και ο τίτλος παραπέμπει άμεσα σε κάτι τέτοιο, όχι δεν πρόκειται για την συνέχεια της νεανικής ταινίας Mean Girls, με την Lindsay Lohan και την Rachel McAdams, σε μια πιο ενήλικη απόδοση. Αλλά αναφέρεται στην κινηματογραφική μεταφορά ενός από τα πολυδιαβασμένα βιβλία της συγγραφέως Rosalind Wiseman, που φέρει την ονομασία Queen Bee Moms and King Pin Dads, που στην μεγάλη οθόνη θα πάρει την μαρκίζα Mean Moms. Έχοντας καταγράψει μια υπερβολικά επιτυχημένη στροφή εσχάτως προς την κωμωδία, τόσο στους Horrible Bosses όσο και στους We're The Millers, η Jennifer Aniston ορίστηκε να κρατήσει τον βασικό ρόλο της ιστορίας, ως η μαμά εκείνη που καλείται να αντιμετωπίσει την ομάδα που αποτελούν οι υπόλοιπες διαβολικές μαμάδες της γειτονιάς της. Η ελληνικής καταγωγής Jenn, είναι και η πρώτη σταρ που ανεβαίνει στο ερμηνευτικό άρμα του διασκεδαστικού πρότζεκτ, που θα σκηνοθετήσει η γνώριμη από την δουλειά της στα τηλεοπτικά επεισόδια των 30 Rock και The Family Guy, Beth McCarthy - Miller, με τα γυρίσματα να έχουν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν στις αρχές του προσεχούς φθινοπώρου.

Μετά από την σπουδαία καριέρα, ως μέλος της διασκεδαστικής ομάδας του Saturday Night Live, η χαρισματική Tina Fey, γνώρισε ανάλογη καριέρα στην σειρά 30 Rock, εκεί που κέρδισε ουκ ολίγα βραβεία Έμμυ αποδίδοντας με χάρη τα κείμενα του σεναριογράφου Robert Carlock. Τώρα οι δυο τους πρόκειται να ενώσουν ξανά τις δυνάμεις τους, συμμετέχοντας στην κινηματογραφική μεταφορά των απομνημονευμάτων της δημοσιογράφου Kim Barker, όπως εκείνη τα κατέγραψε στο βιβλίο της The Taliban Shuffle. Η Fey εκτός από παραγωγός στο πλάνο, θα υποδυθεί και την ίδια την ρεπόρτερ που καταφτάνει στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, Καμπούλ το 2002 για να καλύψει ως πολεμική ανταποκρίτρια τα τεκταινόμενα στο πεδίο των μαχών. Έχοντας ως εφόδιο μόνο το αμερικάνικο διαβατήριο της (...) και φυσικά μιλώντας μόνο αγγλικά, θα επιχειρήσει να διανύσει την απόσταση μέχρι το Πακιστάν, αγνοώντας τους θανάσιμους κινδύνους που ελλοχεύουν στην ζώνη που κυριαρχούν οι φανατικοί Ταλιμπάν. Την κινούμενη σε γλαφυρούς μέχρι και κωμικούς τόνους αυτή περιπέτεια, ακόμη δεν έχει οριστεί από την παραγωγή ποιος θα αναλάβει να σκηνοθετήσει, κάτι που αναμένεται να συμβεί λίαν συντόμως, εφόσον η ελληνικής καταγωγής σταρ, έχει πάρει ζεστά το θέμα και επιθυμεί να ξεκινήσουν άμεσα τα γυρίσματα, κάπου στην Μέση Ανατολή.

Θυμάμαι πως με είχαν πάρει σηκωτό οι κολλητοί μου να πάμε, τα Εξάρχεια δεν τα είχα και του γούστου μου, ούτε τα περπατούσα ως έφηβος, άσε που δεν ήμουν και φαν του μπουατικού ύφους. Άντε έκανα πέτρα την καρδιά, είδα πως στην ομήγυρη συμμετείχε και ο Τουρνάς, Μην της το Πεις κι έτσι, τους υπόλοιπους δεν τους είχε προβάλει τόσο η δικάναλη τηλεόραση, μέσα προς τέλη 80, πήρα την ανηφόρα για την Σολωμού, ψηλά ήταν πριν την πλατεία δεξιά. Ακόμη και τώρα που περνώ καμιά φορά από το μέρος, ένα αδειανό, ξενοίκιαστο τίποτα αν δεν κάνω σοβαρό λάθος, αναζητώ στο πεζοδρόμιο τα δάκρυα που έχυσα εκείνο το βράδυ, που δεν πρέπει να έχουν στεγνώσει ακόμη, εικοσπέντε πλας χρόνια μετά. Έξι - εφτά κομπανιέροι, παρεάκι που στο εξής με μικρές προσθήκες ή αποχωρήσεις θα εμφανιζόταν σιμά, ορίζοντας έναν ιδιόμορφο τρόπο διασκέδασης, που συνδύαζε την ανατροπή με το καυστικό χιούμορ, εκείνο το ευθύβολο, που σου μοιάζει αφελές, αλλά καθρέφτιζε πίσω από την διαφορετικότητα του την σύγχρονη κοινωνική αλήθεια. Τι πλάκα, στο μικρό πιστάκι της Αχ Μαρίας, με τα δέκα τραπέζια από χάμω να σπαρταράνε στα χάχανα, αεικίνητος ο Τζόνης, ο ασούμπαλος ο Λάκης, φωνάρα η Ισιδώρα κι ο ακούραστος Γιάννης από κοντά να φορά κάτι γιγάντια αυτιά του μασκαρά για να πικάρει τον Διόσκουρο του. Τον Πανάκι Μανάκι - με Π και όχι ΜΠ δεν είναι λάθος - που έλεγε κι ο δάσκαλος στην Ιστορία στην δέσμη, για να τονίσει πως τους στίχους του σουξέ τους γνωρίζαμε απόξω κι ανακατωτά, τα λεγόμενα του Βολταίρου πάλι όχι.

Μέσα μου είχα κτίσει την προσδοκία, αυτή η τόσο ταιριαστή ομάδα, να μην χωρίσει ποτέ. Και πραγματικά με την έλευση της ιδιωτικής, σύσσωμος ο θίασος πέρασε στους δέκτες και το καλαμπούρι συνεχίστηκε με ακόμη πιότερη ένταση. Και στα Κουφώματα και στα Απίστευτα κι όμως Ελληνικά και πιο μετά σε μεγαλύτερα της Εξαρχιώτισσας μαγαζιά, οι λατρεμένοι της πλατείας, οι δικοί μας άνθρωποι - πόσο γιγάντιος τίτλος τιμής για έναν καλλιτέχνη? - φρόντιζαν ο λαουτζίκος να γελά, να τραγουδά, να ψυχαγωγείται, να περνά καλά. Σιγά μην δεν την ζήλευε η μοίρα την όμορφη συγκέντρωση και δεν την έβαζε σημάδι. Από σήμερα ένας από τους πυλώνες της, ο Σάκης Μπουλάς, αυτό το πολύπλευρο ταλέντο, υποκριτικά, ερμηνευτικά, τραγουδιστικά, είπε το καλή αντάμωση και έφυγε για το μακρύ ταξίδι. Απώλεια βαριά, πρώτα για τους δικούς του, που πορεύτηκαν αντάμα τόσες δεκαετίες. Μα αλήθεια μπορεί να υπάρξει έστω κι ένας, που μπορεί να μην θεωρούσε στενό του φίλο τον Σάκη? Αυτή την εντύπωση σου έδινε και αυτό το συναίσθημα σου περνούσε, πάντα συντροφιά με τον αυτοκόλλητο του Ζουγανέλη, σε αυτή την μακρά καλλιτεχνική διαδρομή. Συνεπής ακόμη και στις δύσκολες στιγμές των στερνών ετών, ο Μπουλάς ουδέποτε αναθάρρησε, ουδέποτε έκανε πίσω και παρέμεινε παλικάρι μέχρι τέλους. Τουλάχιστον αφήνει πίσω του κληρονομιά, τις ξεκαρδιστικές θύμησες στην τριπλέτα του τσιπουράδικου, στις Σαββατογεννημένες με το τουρμπανιασμένο κεφάλι, στις ανατροπές του Ζερβού, στο Σμιριδόπανο και στο Ζαμανφού, στις Γυναίκες που ακόμη Περιμένουν. Το Φλασάκι άστραψε, τελευταία φωτογραφία. Καλό δρόμο Παυλίτο... 

Στην Νέα Υόρκη του 1981, μας μεταφέρει η ιστορία της καινούργιας ταινίας του αξιόλογου σκηνοθέτη J. C. Chandor, A Most Violent Year, που έχει καταφέρει με σταθερούς ρυθμούς να κτίσει ένα αξιοπρεπές όνομα στην αμερικάνικη κινηματογραφία, χάρη στις δημιουργίες του Margin Call και All is Lost. Μια χρονιάς που στατιστικά έχει καταγραφεί ως μια από τις βιαιότερες στα χρονικά της αμερικάνικης μεγαλούπολης. Το φιλμ παρακολουθεί την διαδρομή ενός φιλόδοξου μετανάστη, να κτίσει μια καλύτερη ζωή για εκείνον και την οικογένεια του στο Big Apple, εκμεταλλευόμενος τις ευκαιρίες για ανάπτυξη που του δίνει ο τόπος, έχοντας υπολογίσει όμως δίχως τους αστάθμητους παράγοντες της ξενοφοβίας και της διωκτικής μανίας των ρατσιστών προς το πρόσωπο του, που θα γκρεμίσουν ότι με τόσο κόπο ο ίδιος είχε κτίσει με τόσο κόπο. Το έργο που μόλις αγοράστηκε στο διεθνές μάρκετ από την ανεξάρτητη Α24, αναμένεται να φτάσει στις αίθουσες στο δεύτερο μισό του 2014.

Στις τάξεις του άλλωστε διαθέτει και ένα δυναμικό καστ, αποτελούμενο από γνωστούς αστέρες, όπως η Jessica Chastain, που με διαφορετικό από το γνώριμο λουκ της ποζάρει στην πρώτη φωτογραφία που έδωσε στην δημοσιότητα η διανομή, αλλά και οι Oscar Isaac, David Oyelowo και Albert Brooks που την περιβάλλουν. 

Σε μια ξένη χώρα, δίχως βοήθειες, δεν θα σταματήσει πουθενά, αν δεν αποκαλύψει την αλήθεια! Περιπέτεια δράσης, ιδιόμορφης όψης όμως, μιας και ο κεντρικός χαρακτήρας της υπόθεσης δεν είναι όπως συνήθως άντρας μα γυναίκα - όπως Colombiana ή Salt δηλαδή - είναι η περίπτωση του In The Blood, ενός καταιγιστικού θρίλερ που λαμβάνει χώρα στην τροπική ζούγκλα των νησιών της Καραϊβικής. εκεί που περνά στιγμές ευτυχίας ένα νεόνυμφο ζευγάρι, η δυναμική Άβα, μια πρώην ξεχωριστών ικανοτήτων πεζοναύτης της μονάδας ειδικών αποστολών και ο σύζυγός της, που εντελώς αναίτια και αναπάντεχα θα χαθεί στην πυκνή βλάστηση, μετά από πτώση του κατά την διάρκεια ριψοκίνδυνων εξτρίμ γκέιμς. Στο παραδεισένιο τοπίο, η μαχητική γυναίκα, θα αντιληφθεί πως βρίσκεται στο επίκεντρο μιας διεθνούς πλεκτάνης, που μόνο η ίδια θα μπορέσει να ορίσει το τέλος της και να ανακαλύψει τον αγαπημένο της. Η σκηνοθεσία του φιλμ ανήκει στον γνώστη του περιπετειώδους στυλ John Stockwell των Dark Tide και Blue Crush, ενώ το σενάριο υπογράφει το δίδυμο James Robert Johnson και Bennett Yellin του Joy Ride 2. Η ταινία που μόλις απέκτησε ένα τρέιλερ ενδεικτικό της θορυβώδους κατάστασης που αναμένεται να επικρατήσει στα πλάνα του, έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις αμερικάνικες αίθουσες στις 4 Απριλίου 2104.

Μια από τις μεγάλες εκπλήξεις των περασμένων σεζόν, υπήρξε και η εντυπωσιακή έναρξη της κινηματογραφικής καριέρας στο Haywire του Soderbergh, της πρώην κατσέρ του WWF, Gina Carano, με την απίστευτη σωματική διάπλαση, που συνδυάζει άριστα μύες και καμπύλες. Η μικρή το δέμας μα μαχητική σταρ, κρατά τον βασικό ρόλο εδώ, περιστοιχισμένη από ένα τσούρμο άντρες, εχθρούς κυρίως όπως τους ερμηνεύουν οι Luis Guzman, Amaury Nolasco, Stephen Lang και Danny Trejo, ενώ τον χαμένο άντρα της υποδύεται ο μορφονιός Cam Gigandet.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

του Paul W. S. Anderson. Με τους Kit Harington, Emily Browning, Kiefer Sutherland, Jared Harris, Jessica Lucas, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Carrie-Anne Moss, Joe Pingue

Ave Vesuvius, Morituri Te Salutant!

του zerVo (@moviesltd)

Από τα πρώτα χρόνια του σινεμά, το ολοκαύτωμα που ισοπέδωσε το επίνειο της πρωτεύουσας του Ιταλιάνικου Νότου, Νεαπόλεως, αποτέλεσε πόλο έλξης των κινηματογραφιστών, με μπροστάρηδες, σε βωβή κιόλας φόρμα, τους Mario Caserini και Eleuterio Rodolfi, μόλις στα 1915, στο αισθηματικό δράμα Gli Ultimi Giorni Di Pompeii. Τον ίδιο ακριβώς τίτλο που χρησιμοποίησε ο Mario Bonnard, 34 χρόνια μετά, σε μια Cinecittaτη χλαμυδική περιπέτεια, με τον γιγαντιαίο μασίστα Steve Reeves, σε ρόλο Ρωμαίου εκατόνταρχου, να αναζητά εκδίκηση για τον χαμό της οικογένειας του, μπροστά στο απόλυτο καταστροφικό φόντο. Με την πρόοδο της τεχνολογίας και την εξέλιξη των ειδικών εφέ, που θα μπορούσαν να απεικονίσουν με ακρίβεια την μοιραία στιγμή που άλλαξε ο χάρτης της Μεσογείου, δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη η άφιξη ενός πανάκριβου, φιλόδοξου εμπορικά, όσο και εντυπωσιακότατου για τους λάτρεις της χορταστικής εικόνας, μπλοκμπάστερ.

79 Άνο Ντόμινι. Δεκαεπτά χρόνια έχουν περάσει από την ώρα που ο αμείλικτος Ρωμαίος αξιωματούχος, Κόρβος και οι λεγεώνες του προκαλούσαν τον τρόμο στο φονικό διάβα τους, στα πολεμικά μέτωπα της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Από τους ελάχιστους επιζώντες της γενοκτονίας, ο Κέλτης, ένας δυναμικός σκλάβος που ματώνει καθημερινά στα Στάδια παλεύοντας ενάντια σε μοχθηρούς μονομάχους και θηρία, οδηγείται μαζί με ομοίους του στην Πομπηία, προκειμένου να λάβει χώρα σε βίαιες μέχρι τελικής πτώσης κόντρες, στην κορύφωση της γιορτής Βενάλια προς τιμήν της Θεάς Αφροδίτης.

Απόμακρος, μοναχικός και ελάχιστα φίλιος ο σκυθρωπός Μονομάχος, ορκισμένος να πάρει το αίμα του πίσω για τον αφανισμό της φυλής του, βρίσκεται ελάχιστες ώρες πριν την απελευθέρωση του από τα δεσμά της σκλαβιάς, αν και εφόσον, σύμφωνα με τον Νόμο, καταφέρει να κατατροπώσει τους αναλόγων φιλοδοξιών αντιπάλους του. Με την τελετή των άγριων αναμετρήσεων να πλησιάζει, ο Κέλτης, θα βρεθεί μπροστά σε μια αναπάντεχη έκπληξη, ερχόμενος πρόσωπο με πρόσωπο με τον υπαίτιο των δεινών του, Γερουσιαστή - πλέον - Κόρβο, που έχει σταλεί από τον Καίσαρα, για να μελετήσει το ενδεχόμενο χρηματοδότησης της όχι προσηνούς προς το στέμμα Νότιας Επαρχίας. Το γειτονικό ηφαίστειο του Βεζούβιου, που εδώ και μέρες έχει δείξει τις θυμωμένες διαθέσεις του, θα έχει άλλη άποψη, για την έκβαση της ιστορίας...

Που κάπου στο μέσον της λαμβάνει και ρομαντικές διαστάσεις, καθώς ο αήττητος και μυώδης μαχητής, θα υποπέσει στην αντίληψη της πριγκίπισσας και κόρης του τοπικού άρχοντα Σέβερου, Κάσιας, που μόλις έχει επιστρέψει στα μέρη της μετά από έναν ολόκληρο χρόνο στην πρωτεύουσα, αηδιασμένη από τον προκλητικό τρόπο συμπεριφοράς των υψηλόβαθμων Ρωμαίων προς το πρόσωπο της. Η έλξη που θα αναπτυχθεί ανάμεσα στον ευγενικό πολεμιστή και την περιζήτητη παρθένο, στιγμιαία. Σε καμία πόλη της αχανούς αυτοκρατορίας, δεν θα μπορούσε ποτέ όμως, μια γαλαζοαίματη να ερωτευτεί έναν βρωμερό δούλο...

Οι φανατικοί φίλοι του σινεμά της καταστροφολογίας, εκείνου της περιόδου των φλογερών Towering Inferno με την αγωνιώδη αν και παρατραβηγμένη από τα μαλλιά σεναριακή εξέλιξη, εδώ θα εντοπίσουν μια μικρή όαση, καθώς το genre απόντος του κορυφαίου Roland Emmerich, βρίσκεται σε ύφεση από την εποχή του 2012. Λειτουργώντας πρακτικά και πιασάρικα, αν και εμφανώς αγχωμένος να γυρίσει πίσω στην FilmDistrict πολλαπλά, τα 100 εκατομμύρια που ξόδεψε για να του πραγματοποιήσει το όνειρο, ο πιο φανφαρόνος των σκηνοθετών με το επώνυμο Anderson, o Paul William Scott των απέθαντων Resident Evil, μπολιάζει την ιστορία του με ολόκληρα κεφάλαια από τον πλέον αναγνωρίσιμο στο είδος Gladiator, πασπαλίζοντας την με ένα Titanic φίλινγκ, στα πλαίσια της γνώριμης κατάληξης, όπου ελάχιστοι θα καταφέρουν να αποδράσουν ζωντανοί από τον παραθαλάσσιο παράδεισο.

Ως γενόσημο του οσκαρικού έπους του Ridley Scott, το Pompeii, πριν την εκροή της λάβας από το απειλητικό βουνό, δεν στέκεται διόλου άσχημα, αφού λειτουργώντας με την τακτική του copy - paste, αποσπά ατόφιες σεκάνς, αν και σε αναλογικά μικρότερη κλίμακα (όπως την μονομαχία στο Κολοσαίο) και κτίζει ολόκληρους αυτούσιους χαρακτήρες (όπως ο έγχρωμος συμπολεμιστής Άττικους ξεπατικούρα του Djimon Hounsou ή ο πλεονέκτης Συγκλητικός, κάτι σαν προέκταση του πομπώδη Κόμοδου Joaquin Phoenix). Το άσχημο στην παρούσα περίπτωση είναι που το κτίσιμο των περσόνων του στόρι, γίνεται με χοντροειδή τρόπο, δίχως την ανάλογη υποστήριξη από το σκριπτ, που και επιφανειακά λειτουργεί και ελάχιστη συνοχή παρουσιάζει στην πρόοδο της ίντριγκας.

Αιτία και βασική αφορμή τούτου του αποτελέσματος, είναι οι μέτριες, έως ενοχλητικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών, που μοιάζουν πιο πολύ να απαγγέλουν με στόμφο τις ατάκες τους, σαν να τους έχει συνεπάρει το επικό κλίμα του πρότζεκτ. Στοιχείο που δεν βαρύνει τόσο τον όχι και τίποτα δίμετρο Kit Harrington (από το Game Of Thrones) που δεν χάνει ευκαιρία να διαφημίσει on screen τους μύες του, ούτε την κουκλίνα με το Αυστραλέζικο αξάν Emily Browning (σέξι μπεμπάκι σε Sucker Punch και Sleeping Beauty) όσο τον αρνητικότατο, με αυτό το ενοχλητικό υφάκι Kiefer Sutherland ως Ρωμαίου πολιτικάντη / μνηστήρα της καρδιάς της μορφονιάς, που σε κάνει να παρακαλάς να εκραγεί ο Βεζούβιος και να τον καταπιεί μονάχο το συντομότερο δυνατόν.

Εντέλει το μανιασμένο όρος, που μέσα από τα επιβλητικά 3D πλάνα παίζει σε διαρκές φόντο, κάνει την χάρη όσων πλήρωσαν εισιτήριο και στην δεύτερη, ομολογουμένως καλογραμμένη πράξη, παίρνει μπροστά και ξεκινά το εξοντωτικό του έργο, ξερνώντας φωτιά και στάχτη ένθεν κακείθεν της ζωγραφισμένης στον υπολογιστή πολιτείας. Αρμαγεδδών που περιλαμβάνει από ρίψη μετεωριτών μέχρι σεισμούς πολλών ρίχτερ και από σχάση της θάλασσας μέχρι καταστροφικό τσουνάμι, πριν φτάσουμε στον πύρηνο κατακόκκινο επίλογο, εκεί που νομίζεις πως από κάπου πίσω από την τρισδιάστατη σκόνη, θα ακούσεις την τσιρίδα You're here there's nothing io fear...

Για πες: Δεν ξέρω αν ο βασικός σκοπός του Pompeii ήταν να σταθεί αρχικώς ως ένα υποκατάστατο του Gladiator σε ανεκτή πάντως φόρμα, ωσότου να σκάσουν τα βεγγαλικά από το Monte Vesuvio και να εξελιχθεί στην χαρά του εφετζή-lover. Μέσες άκρες πάντως αυτή του την προσδοκία το αποδεχόμενο ως disaster film, την μισοκαταφέρνει, παρότι δεν διαφεύγει των σκοπέλων που δεν βουλιάζουν, αλλά του στερούν την δυνατότητα να σταθεί σε ένα πιο υψηλό επίπεδο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Φεβρουαρίου 2014 από την Odeon

του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου

Κάθε Νέος και Λαμπράκης!

του zerVo (@moviesltd)

Είναι ζήτημα διατήρησης της ιστορικής μνήμης. Το τόνισε άλλωστε και ο ίδιος ο δημιουργός του φιλμ, στην ολιγόλεπτη εισαγωγή του, ενώπιον μιας κατάμεστης αίθουσας, πλημμυρισμένης από λαό που ζητούσε διακαώς να επαναφέρει στην θύμηση του στιγμές ζωής ενός γνήσιου επιφανή ήρωα, ενός πραγματικού πατριώτη, ενός μαχητή της λευτεριάς, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης. Θα μπορούσα να ακούω ξανά και ξανά τα συγκινημένα λόγια, όλων όσων παρέλασαν από το πανί σε αυτή την ολοζώντανη αναδρομή μιας εμβληματικής προσωπικότητας της Αριστεράς, ενός πολιτικού που σημάδεψε όσο λίγοι το αενάως σκοτεινό και θολό σκηνικό μιας χώρας σε διαρκή σύγχυση και κρίση. Για ώρες! Για μέρες! Ανατριχίλα, πενήντα ένα χρόνια μετά το τραγικό συμβάν, να παίρνει σάρκα και οστά και να στέκεται πλέον ως κειμήλιο ένα ντοκουμέντο - αφιέρωμα στον Άνθρωπο Γρηγόρη Λαμπράκη.

Μάιος του 1963. Το θολό και συννεφιασμένο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας, έχει δώσει την ευκαιρία στο παρακράτος να αναπτύξει τα Τάγματα Ασφαλείας, φασιστικές ομάδες δοσίλογων που θέτουν στο φονικό στόχαστρο τους, τα στελέχη των τύποις νόμιμων κομμάτων της ΕΔΑ και του ΚΚΕ. Έχοντας από καιρό παρενοχλήσει τις Αρχές, που δείχνουν να μην στηρίζονται καλά στα πόδια τους - ακριβώς τέσσερα χρόνια μετά, τα αποτελέσματα θα είναι οδυνηρά - με την αντισυμβατική, ανθρωπιστική του δράση, ο βουλευτής της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς, Γρηγόρης Λαμπράκης, θα διοργανώσει μια ακόμη συγκέντρωση ειρήνης, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, καλώντας τους αγωνιστές της συμπρωτεύουσας να υψώσουν την φωνή τους ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Μια ημέρα που θα γραφεί στις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας του τόπου...

Μέλος φτωχής, πολυμελούς, αγροτικής οικογένειας από την Κερασίτσα της Τεγέας, ο Λαμπράκης, από νεαρή ηλικία έδειξε πνεύμα ανήσυχο, με εξαιρετικές αθλητικές ικανότητες, στοιχείο που τον κατέστησε πρωταθλητή Ελλάδος στον δρόμο και το άλμα, Βαλκανιονίκη και μέλος της Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στου αμφιλεγόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το '36. Οι σπουδές του στην ιατρική, με ειδίκευση στην γυναικολογία, θα διακόψουν οριστικώς την ενασχόληση του με τον στίβο, η καθημερινή του τριβή με ανθρώπους του μόχθου και της εργατιάς, θα τον ωθήσουν να πάρει μέρος σε μια ακόμη σημαντικότερη μάχη, εκείνη της ανάκτησης και εδραίωσης, βασικών, στοιχειωδών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Οι προσωπικοί αγώνες του θα πάρουν διεθνείς διαστάσεις, με την συμμετοχή του στην μεγαλειώδη πορεία του Λονδίνου, που θα αποτελέσει την αφορμή για την διοργάνωση αντίστοιχου Μαραθώνιου δρόμου Ειρήνης, στην αστυνομοκρατούμενη και τρομοκρατημένη Αθήνα. Μια διαδρομή 42 χιλιομέτρων, που βιαίως ουδέποτε ολοκληρώθηκε...

Χρησιμοποιώντας την αλληγορία της στιγμής στην μαρκίζα του, ο κινηματογραφιστής και αναγνωρισμένος ντοκιμαντερίστας Χρήστος Χαραλαμπόπουλος, προβάλλει την μεγάλη εθνική ευκαιρία που χάθηκε, που έμεινε μισή, ημιτελής, για να αποφύγει το έθνος τον προδιαγραφόμενο γύψο. Βιογραφικά το ρεπορτάζ του είναι αξιόλογο, αφού πέραν των γνώριμων στοιχείων, που αναπαριστούν οι συνεντεύξεις βασικών πρωταγωνιστών της ιστορίας, σε συνδυασμό με οπτικό υλικό της εποχής, η αφήγηση πραγματοποιείται μέσα από την ψυχή του ίδιου του Λαμπράκη (με την φωνή του ηθοποιού Δημήτρη Ήμελλου) από τα σπάνια χειρόγραφα ενθύμια και επιστολές του. Ενδιαφέρον τεχνικά παρουσιάζει και η γραμμή της εξιστόρησης, που δεν είναι ακαδημαϊκά επίπεδη, μα κινείται σε παράλληλες τροχιές (νεανικά χρόνια, αθλητισμός, επιστημονική περίοδος, τραγωδία, λαϊκό προσκύνημα) μεταπηδώντας με ευκολία από την μια στην άλλη, με συνέπεια ουδέποτε να βαραίνει. Όμως, σύντροφε...

...πολύ θα ήθελα το πόνημα να διαφύγει από τα στενά όρια της αναπαραγωγής στην ομήγυρη της κεντρικής οργανώσεως βάσης, εκεί που δεν υπάρχουν διαφωνίες για το πως συνετελέστηκαν τα μοιραία περιστατικά (κυρίως) της Θεσσαλονίκης, ούτε για το μέγεθος του ήρωα. Το πραγματικό επίτευγμα του ντοκιμαντερίστα θα ήταν στα Interviews να συμμετέχει και η άλλη πλευρά, να ακουστούν δημοσίως οι εκφράσεις "εχθρός του έθνους", "αποσταθεροποιητής της δημοκρατίας", "υποχθόνιος κουμουνιστής", φασίζοντα λεγόμενα που όπλισαν το (εντολοδόχο) χέρι των τραμπούκων Εμμανουηλίδη και Γκοτζαμάνη. Ο εντολέας αυτός διαφαίνεται κάπου στο βάθος, απρόσωπος και ομιχλώδης, δεν ορίζεται ευθέως και κυρίως δεν αντιπαραβάλλεται με τα δεδομένα του σήμερα, που τα περιστατικά βίας (και νοθείας) υπάρχουν σε ανάλογη ένταση. Απώλεια επίσης ορίζεται και η μη ζωντανή συμμετοχή του πρώτου ονόματος που έρχεται στον νου όλων, σε συσχετισμό με την δικαστική εξέλιξη της υποθέσεως Λαμπράκη και ενώ βρίσκεται ακόμη εν ζωή. Αν μη τι άλλο πάντως, προκαλεί απίστευτη εντύπωση, η διαρκής παρουσία σε τεκμηριώσεις του είδους, του καλού ηθοποιού Γιώργου Κοτανίδη. Καλά να είναι ο άνθρωπος, να τα αφηγείται με την ίδια θέρμη, αφού με εκπληκτικό τρόπο ορίζει (ίσως) τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα, σχεδόν όλων των ιστορικών στιγμών που συγκλόνισαν τα νεότερα πεπραγμένα της χώρας μας.

Για πες: Είθε το ντοκιμαντέρ να διαθωθεί και να προβληθεί σε όσο το δυνατόν περισσότερους εφήβους - η επίσημη πρεμιέρα με κάνει αισιόδοξο γι αυτό - τόσο για να πληροφορηθούν την ανεκτίμητη αξία ενός συμβόλου, όσο και για να μάθουν τις πρακτικές του παρακράτους, που σε βάθος χρόνου δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα. Τότε θα γίνει και πραγματικότητα το όραμα του μαχητή, ώστε να εξελιχθεί ο κάθε ανεξάρτητος και μάχιμος νέος, σε Λαμπράκης!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Φεβρουαρίου 2014 από την Feelgood