Movies Ltd

Θυμάμαι πως με είχαν πάρει σηκωτό οι κολλητοί μου να πάμε, τα Εξάρχεια δεν τα είχα και του γούστου μου, ούτε τα περπατούσα ως έφηβος, άσε που δεν ήμουν και φαν του μπουατικού ύφους. Άντε έκανα πέτρα την καρδιά, είδα πως στην ομήγυρη συμμετείχε και ο Τουρνάς, Μην της το Πεις κι έτσι, τους υπόλοιπους δεν τους είχε προβάλει τόσο η δικάναλη τηλεόραση, μέσα προς τέλη 80, πήρα την ανηφόρα για την Σολωμού, ψηλά ήταν πριν την πλατεία δεξιά. Ακόμη και τώρα που περνώ καμιά φορά από το μέρος, ένα αδειανό, ξενοίκιαστο τίποτα αν δεν κάνω σοβαρό λάθος, αναζητώ στο πεζοδρόμιο τα δάκρυα που έχυσα εκείνο το βράδυ, που δεν πρέπει να έχουν στεγνώσει ακόμη, εικοσπέντε πλας χρόνια μετά. Έξι - εφτά κομπανιέροι, παρεάκι που στο εξής με μικρές προσθήκες ή αποχωρήσεις θα εμφανιζόταν σιμά, ορίζοντας έναν ιδιόμορφο τρόπο διασκέδασης, που συνδύαζε την ανατροπή με το καυστικό χιούμορ, εκείνο το ευθύβολο, που σου μοιάζει αφελές, αλλά καθρέφτιζε πίσω από την διαφορετικότητα του την σύγχρονη κοινωνική αλήθεια. Τι πλάκα, στο μικρό πιστάκι της Αχ Μαρίας, με τα δέκα τραπέζια από χάμω να σπαρταράνε στα χάχανα, αεικίνητος ο Τζόνης, ο ασούμπαλος ο Λάκης, φωνάρα η Ισιδώρα κι ο ακούραστος Γιάννης από κοντά να φορά κάτι γιγάντια αυτιά του μασκαρά για να πικάρει τον Διόσκουρο του. Τον Πανάκι Μανάκι - με Π και όχι ΜΠ δεν είναι λάθος - που έλεγε κι ο δάσκαλος στην Ιστορία στην δέσμη, για να τονίσει πως τους στίχους του σουξέ τους γνωρίζαμε απόξω κι ανακατωτά, τα λεγόμενα του Βολταίρου πάλι όχι.

Μέσα μου είχα κτίσει την προσδοκία, αυτή η τόσο ταιριαστή ομάδα, να μην χωρίσει ποτέ. Και πραγματικά με την έλευση της ιδιωτικής, σύσσωμος ο θίασος πέρασε στους δέκτες και το καλαμπούρι συνεχίστηκε με ακόμη πιότερη ένταση. Και στα Κουφώματα και στα Απίστευτα κι όμως Ελληνικά και πιο μετά σε μεγαλύτερα της Εξαρχιώτισσας μαγαζιά, οι λατρεμένοι της πλατείας, οι δικοί μας άνθρωποι - πόσο γιγάντιος τίτλος τιμής για έναν καλλιτέχνη? - φρόντιζαν ο λαουτζίκος να γελά, να τραγουδά, να ψυχαγωγείται, να περνά καλά. Σιγά μην δεν την ζήλευε η μοίρα την όμορφη συγκέντρωση και δεν την έβαζε σημάδι. Από σήμερα ένας από τους πυλώνες της, ο Σάκης Μπουλάς, αυτό το πολύπλευρο ταλέντο, υποκριτικά, ερμηνευτικά, τραγουδιστικά, είπε το καλή αντάμωση και έφυγε για το μακρύ ταξίδι. Απώλεια βαριά, πρώτα για τους δικούς του, που πορεύτηκαν αντάμα τόσες δεκαετίες. Μα αλήθεια μπορεί να υπάρξει έστω κι ένας, που μπορεί να μην θεωρούσε στενό του φίλο τον Σάκη? Αυτή την εντύπωση σου έδινε και αυτό το συναίσθημα σου περνούσε, πάντα συντροφιά με τον αυτοκόλλητο του Ζουγανέλη, σε αυτή την μακρά καλλιτεχνική διαδρομή. Συνεπής ακόμη και στις δύσκολες στιγμές των στερνών ετών, ο Μπουλάς ουδέποτε αναθάρρησε, ουδέποτε έκανε πίσω και παρέμεινε παλικάρι μέχρι τέλους. Τουλάχιστον αφήνει πίσω του κληρονομιά, τις ξεκαρδιστικές θύμησες στην τριπλέτα του τσιπουράδικου, στις Σαββατογεννημένες με το τουρμπανιασμένο κεφάλι, στις ανατροπές του Ζερβού, στο Σμιριδόπανο και στο Ζαμανφού, στις Γυναίκες που ακόμη Περιμένουν. Το Φλασάκι άστραψε, τελευταία φωτογραφία. Καλό δρόμο Παυλίτο... 

Στην Νέα Υόρκη του 1981, μας μεταφέρει η ιστορία της καινούργιας ταινίας του αξιόλογου σκηνοθέτη J. C. Chandor, A Most Violent Year, που έχει καταφέρει με σταθερούς ρυθμούς να κτίσει ένα αξιοπρεπές όνομα στην αμερικάνικη κινηματογραφία, χάρη στις δημιουργίες του Margin Call και All is Lost. Μια χρονιάς που στατιστικά έχει καταγραφεί ως μια από τις βιαιότερες στα χρονικά της αμερικάνικης μεγαλούπολης. Το φιλμ παρακολουθεί την διαδρομή ενός φιλόδοξου μετανάστη, να κτίσει μια καλύτερη ζωή για εκείνον και την οικογένεια του στο Big Apple, εκμεταλλευόμενος τις ευκαιρίες για ανάπτυξη που του δίνει ο τόπος, έχοντας υπολογίσει όμως δίχως τους αστάθμητους παράγοντες της ξενοφοβίας και της διωκτικής μανίας των ρατσιστών προς το πρόσωπο του, που θα γκρεμίσουν ότι με τόσο κόπο ο ίδιος είχε κτίσει με τόσο κόπο. Το έργο που μόλις αγοράστηκε στο διεθνές μάρκετ από την ανεξάρτητη Α24, αναμένεται να φτάσει στις αίθουσες στο δεύτερο μισό του 2014.

Στις τάξεις του άλλωστε διαθέτει και ένα δυναμικό καστ, αποτελούμενο από γνωστούς αστέρες, όπως η Jessica Chastain, που με διαφορετικό από το γνώριμο λουκ της ποζάρει στην πρώτη φωτογραφία που έδωσε στην δημοσιότητα η διανομή, αλλά και οι Oscar Isaac, David Oyelowo και Albert Brooks που την περιβάλλουν. 

Σε μια ξένη χώρα, δίχως βοήθειες, δεν θα σταματήσει πουθενά, αν δεν αποκαλύψει την αλήθεια! Περιπέτεια δράσης, ιδιόμορφης όψης όμως, μιας και ο κεντρικός χαρακτήρας της υπόθεσης δεν είναι όπως συνήθως άντρας μα γυναίκα - όπως Colombiana ή Salt δηλαδή - είναι η περίπτωση του In The Blood, ενός καταιγιστικού θρίλερ που λαμβάνει χώρα στην τροπική ζούγκλα των νησιών της Καραϊβικής. εκεί που περνά στιγμές ευτυχίας ένα νεόνυμφο ζευγάρι, η δυναμική Άβα, μια πρώην ξεχωριστών ικανοτήτων πεζοναύτης της μονάδας ειδικών αποστολών και ο σύζυγός της, που εντελώς αναίτια και αναπάντεχα θα χαθεί στην πυκνή βλάστηση, μετά από πτώση του κατά την διάρκεια ριψοκίνδυνων εξτρίμ γκέιμς. Στο παραδεισένιο τοπίο, η μαχητική γυναίκα, θα αντιληφθεί πως βρίσκεται στο επίκεντρο μιας διεθνούς πλεκτάνης, που μόνο η ίδια θα μπορέσει να ορίσει το τέλος της και να ανακαλύψει τον αγαπημένο της. Η σκηνοθεσία του φιλμ ανήκει στον γνώστη του περιπετειώδους στυλ John Stockwell των Dark Tide και Blue Crush, ενώ το σενάριο υπογράφει το δίδυμο James Robert Johnson και Bennett Yellin του Joy Ride 2. Η ταινία που μόλις απέκτησε ένα τρέιλερ ενδεικτικό της θορυβώδους κατάστασης που αναμένεται να επικρατήσει στα πλάνα του, έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις αμερικάνικες αίθουσες στις 4 Απριλίου 2104.

Μια από τις μεγάλες εκπλήξεις των περασμένων σεζόν, υπήρξε και η εντυπωσιακή έναρξη της κινηματογραφικής καριέρας στο Haywire του Soderbergh, της πρώην κατσέρ του WWF, Gina Carano, με την απίστευτη σωματική διάπλαση, που συνδυάζει άριστα μύες και καμπύλες. Η μικρή το δέμας μα μαχητική σταρ, κρατά τον βασικό ρόλο εδώ, περιστοιχισμένη από ένα τσούρμο άντρες, εχθρούς κυρίως όπως τους ερμηνεύουν οι Luis Guzman, Amaury Nolasco, Stephen Lang και Danny Trejo, ενώ τον χαμένο άντρα της υποδύεται ο μορφονιός Cam Gigandet.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

του Paul W. S. Anderson. Με τους Kit Harington, Emily Browning, Kiefer Sutherland, Jared Harris, Jessica Lucas, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Carrie-Anne Moss, Joe Pingue

Ave Vesuvius, Morituri Te Salutant!

του zerVo (@moviesltd)

Από τα πρώτα χρόνια του σινεμά, το ολοκαύτωμα που ισοπέδωσε το επίνειο της πρωτεύουσας του Ιταλιάνικου Νότου, Νεαπόλεως, αποτέλεσε πόλο έλξης των κινηματογραφιστών, με μπροστάρηδες, σε βωβή κιόλας φόρμα, τους Mario Caserini και Eleuterio Rodolfi, μόλις στα 1915, στο αισθηματικό δράμα Gli Ultimi Giorni Di Pompeii. Τον ίδιο ακριβώς τίτλο που χρησιμοποίησε ο Mario Bonnard, 34 χρόνια μετά, σε μια Cinecittaτη χλαμυδική περιπέτεια, με τον γιγαντιαίο μασίστα Steve Reeves, σε ρόλο Ρωμαίου εκατόνταρχου, να αναζητά εκδίκηση για τον χαμό της οικογένειας του, μπροστά στο απόλυτο καταστροφικό φόντο. Με την πρόοδο της τεχνολογίας και την εξέλιξη των ειδικών εφέ, που θα μπορούσαν να απεικονίσουν με ακρίβεια την μοιραία στιγμή που άλλαξε ο χάρτης της Μεσογείου, δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη η άφιξη ενός πανάκριβου, φιλόδοξου εμπορικά, όσο και εντυπωσιακότατου για τους λάτρεις της χορταστικής εικόνας, μπλοκμπάστερ.

79 Άνο Ντόμινι. Δεκαεπτά χρόνια έχουν περάσει από την ώρα που ο αμείλικτος Ρωμαίος αξιωματούχος, Κόρβος και οι λεγεώνες του προκαλούσαν τον τρόμο στο φονικό διάβα τους, στα πολεμικά μέτωπα της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Από τους ελάχιστους επιζώντες της γενοκτονίας, ο Κέλτης, ένας δυναμικός σκλάβος που ματώνει καθημερινά στα Στάδια παλεύοντας ενάντια σε μοχθηρούς μονομάχους και θηρία, οδηγείται μαζί με ομοίους του στην Πομπηία, προκειμένου να λάβει χώρα σε βίαιες μέχρι τελικής πτώσης κόντρες, στην κορύφωση της γιορτής Βενάλια προς τιμήν της Θεάς Αφροδίτης.

Απόμακρος, μοναχικός και ελάχιστα φίλιος ο σκυθρωπός Μονομάχος, ορκισμένος να πάρει το αίμα του πίσω για τον αφανισμό της φυλής του, βρίσκεται ελάχιστες ώρες πριν την απελευθέρωση του από τα δεσμά της σκλαβιάς, αν και εφόσον, σύμφωνα με τον Νόμο, καταφέρει να κατατροπώσει τους αναλόγων φιλοδοξιών αντιπάλους του. Με την τελετή των άγριων αναμετρήσεων να πλησιάζει, ο Κέλτης, θα βρεθεί μπροστά σε μια αναπάντεχη έκπληξη, ερχόμενος πρόσωπο με πρόσωπο με τον υπαίτιο των δεινών του, Γερουσιαστή - πλέον - Κόρβο, που έχει σταλεί από τον Καίσαρα, για να μελετήσει το ενδεχόμενο χρηματοδότησης της όχι προσηνούς προς το στέμμα Νότιας Επαρχίας. Το γειτονικό ηφαίστειο του Βεζούβιου, που εδώ και μέρες έχει δείξει τις θυμωμένες διαθέσεις του, θα έχει άλλη άποψη, για την έκβαση της ιστορίας...

Που κάπου στο μέσον της λαμβάνει και ρομαντικές διαστάσεις, καθώς ο αήττητος και μυώδης μαχητής, θα υποπέσει στην αντίληψη της πριγκίπισσας και κόρης του τοπικού άρχοντα Σέβερου, Κάσιας, που μόλις έχει επιστρέψει στα μέρη της μετά από έναν ολόκληρο χρόνο στην πρωτεύουσα, αηδιασμένη από τον προκλητικό τρόπο συμπεριφοράς των υψηλόβαθμων Ρωμαίων προς το πρόσωπο της. Η έλξη που θα αναπτυχθεί ανάμεσα στον ευγενικό πολεμιστή και την περιζήτητη παρθένο, στιγμιαία. Σε καμία πόλη της αχανούς αυτοκρατορίας, δεν θα μπορούσε ποτέ όμως, μια γαλαζοαίματη να ερωτευτεί έναν βρωμερό δούλο...

Οι φανατικοί φίλοι του σινεμά της καταστροφολογίας, εκείνου της περιόδου των φλογερών Towering Inferno με την αγωνιώδη αν και παρατραβηγμένη από τα μαλλιά σεναριακή εξέλιξη, εδώ θα εντοπίσουν μια μικρή όαση, καθώς το genre απόντος του κορυφαίου Roland Emmerich, βρίσκεται σε ύφεση από την εποχή του 2012. Λειτουργώντας πρακτικά και πιασάρικα, αν και εμφανώς αγχωμένος να γυρίσει πίσω στην FilmDistrict πολλαπλά, τα 100 εκατομμύρια που ξόδεψε για να του πραγματοποιήσει το όνειρο, ο πιο φανφαρόνος των σκηνοθετών με το επώνυμο Anderson, o Paul William Scott των απέθαντων Resident Evil, μπολιάζει την ιστορία του με ολόκληρα κεφάλαια από τον πλέον αναγνωρίσιμο στο είδος Gladiator, πασπαλίζοντας την με ένα Titanic φίλινγκ, στα πλαίσια της γνώριμης κατάληξης, όπου ελάχιστοι θα καταφέρουν να αποδράσουν ζωντανοί από τον παραθαλάσσιο παράδεισο.

Ως γενόσημο του οσκαρικού έπους του Ridley Scott, το Pompeii, πριν την εκροή της λάβας από το απειλητικό βουνό, δεν στέκεται διόλου άσχημα, αφού λειτουργώντας με την τακτική του copy - paste, αποσπά ατόφιες σεκάνς, αν και σε αναλογικά μικρότερη κλίμακα (όπως την μονομαχία στο Κολοσαίο) και κτίζει ολόκληρους αυτούσιους χαρακτήρες (όπως ο έγχρωμος συμπολεμιστής Άττικους ξεπατικούρα του Djimon Hounsou ή ο πλεονέκτης Συγκλητικός, κάτι σαν προέκταση του πομπώδη Κόμοδου Joaquin Phoenix). Το άσχημο στην παρούσα περίπτωση είναι που το κτίσιμο των περσόνων του στόρι, γίνεται με χοντροειδή τρόπο, δίχως την ανάλογη υποστήριξη από το σκριπτ, που και επιφανειακά λειτουργεί και ελάχιστη συνοχή παρουσιάζει στην πρόοδο της ίντριγκας.

Αιτία και βασική αφορμή τούτου του αποτελέσματος, είναι οι μέτριες, έως ενοχλητικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών, που μοιάζουν πιο πολύ να απαγγέλουν με στόμφο τις ατάκες τους, σαν να τους έχει συνεπάρει το επικό κλίμα του πρότζεκτ. Στοιχείο που δεν βαρύνει τόσο τον όχι και τίποτα δίμετρο Kit Harrington (από το Game Of Thrones) που δεν χάνει ευκαιρία να διαφημίσει on screen τους μύες του, ούτε την κουκλίνα με το Αυστραλέζικο αξάν Emily Browning (σέξι μπεμπάκι σε Sucker Punch και Sleeping Beauty) όσο τον αρνητικότατο, με αυτό το ενοχλητικό υφάκι Kiefer Sutherland ως Ρωμαίου πολιτικάντη / μνηστήρα της καρδιάς της μορφονιάς, που σε κάνει να παρακαλάς να εκραγεί ο Βεζούβιος και να τον καταπιεί μονάχο το συντομότερο δυνατόν.

Εντέλει το μανιασμένο όρος, που μέσα από τα επιβλητικά 3D πλάνα παίζει σε διαρκές φόντο, κάνει την χάρη όσων πλήρωσαν εισιτήριο και στην δεύτερη, ομολογουμένως καλογραμμένη πράξη, παίρνει μπροστά και ξεκινά το εξοντωτικό του έργο, ξερνώντας φωτιά και στάχτη ένθεν κακείθεν της ζωγραφισμένης στον υπολογιστή πολιτείας. Αρμαγεδδών που περιλαμβάνει από ρίψη μετεωριτών μέχρι σεισμούς πολλών ρίχτερ και από σχάση της θάλασσας μέχρι καταστροφικό τσουνάμι, πριν φτάσουμε στον πύρηνο κατακόκκινο επίλογο, εκεί που νομίζεις πως από κάπου πίσω από την τρισδιάστατη σκόνη, θα ακούσεις την τσιρίδα You're here there's nothing io fear...

Για πες: Δεν ξέρω αν ο βασικός σκοπός του Pompeii ήταν να σταθεί αρχικώς ως ένα υποκατάστατο του Gladiator σε ανεκτή πάντως φόρμα, ωσότου να σκάσουν τα βεγγαλικά από το Monte Vesuvio και να εξελιχθεί στην χαρά του εφετζή-lover. Μέσες άκρες πάντως αυτή του την προσδοκία το αποδεχόμενο ως disaster film, την μισοκαταφέρνει, παρότι δεν διαφεύγει των σκοπέλων που δεν βουλιάζουν, αλλά του στερούν την δυνατότητα να σταθεί σε ένα πιο υψηλό επίπεδο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Φεβρουαρίου 2014 από την Odeon

του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου

Κάθε Νέος και Λαμπράκης!

του zerVo (@moviesltd)

Είναι ζήτημα διατήρησης της ιστορικής μνήμης. Το τόνισε άλλωστε και ο ίδιος ο δημιουργός του φιλμ, στην ολιγόλεπτη εισαγωγή του, ενώπιον μιας κατάμεστης αίθουσας, πλημμυρισμένης από λαό που ζητούσε διακαώς να επαναφέρει στην θύμηση του στιγμές ζωής ενός γνήσιου επιφανή ήρωα, ενός πραγματικού πατριώτη, ενός μαχητή της λευτεριάς, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης. Θα μπορούσα να ακούω ξανά και ξανά τα συγκινημένα λόγια, όλων όσων παρέλασαν από το πανί σε αυτή την ολοζώντανη αναδρομή μιας εμβληματικής προσωπικότητας της Αριστεράς, ενός πολιτικού που σημάδεψε όσο λίγοι το αενάως σκοτεινό και θολό σκηνικό μιας χώρας σε διαρκή σύγχυση και κρίση. Για ώρες! Για μέρες! Ανατριχίλα, πενήντα ένα χρόνια μετά το τραγικό συμβάν, να παίρνει σάρκα και οστά και να στέκεται πλέον ως κειμήλιο ένα ντοκουμέντο - αφιέρωμα στον Άνθρωπο Γρηγόρη Λαμπράκη.

Μάιος του 1963. Το θολό και συννεφιασμένο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας, έχει δώσει την ευκαιρία στο παρακράτος να αναπτύξει τα Τάγματα Ασφαλείας, φασιστικές ομάδες δοσίλογων που θέτουν στο φονικό στόχαστρο τους, τα στελέχη των τύποις νόμιμων κομμάτων της ΕΔΑ και του ΚΚΕ. Έχοντας από καιρό παρενοχλήσει τις Αρχές, που δείχνουν να μην στηρίζονται καλά στα πόδια τους - ακριβώς τέσσερα χρόνια μετά, τα αποτελέσματα θα είναι οδυνηρά - με την αντισυμβατική, ανθρωπιστική του δράση, ο βουλευτής της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς, Γρηγόρης Λαμπράκης, θα διοργανώσει μια ακόμη συγκέντρωση ειρήνης, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, καλώντας τους αγωνιστές της συμπρωτεύουσας να υψώσουν την φωνή τους ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Μια ημέρα που θα γραφεί στις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας του τόπου...

Μέλος φτωχής, πολυμελούς, αγροτικής οικογένειας από την Κερασίτσα της Τεγέας, ο Λαμπράκης, από νεαρή ηλικία έδειξε πνεύμα ανήσυχο, με εξαιρετικές αθλητικές ικανότητες, στοιχείο που τον κατέστησε πρωταθλητή Ελλάδος στον δρόμο και το άλμα, Βαλκανιονίκη και μέλος της Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στου αμφιλεγόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το '36. Οι σπουδές του στην ιατρική, με ειδίκευση στην γυναικολογία, θα διακόψουν οριστικώς την ενασχόληση του με τον στίβο, η καθημερινή του τριβή με ανθρώπους του μόχθου και της εργατιάς, θα τον ωθήσουν να πάρει μέρος σε μια ακόμη σημαντικότερη μάχη, εκείνη της ανάκτησης και εδραίωσης, βασικών, στοιχειωδών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Οι προσωπικοί αγώνες του θα πάρουν διεθνείς διαστάσεις, με την συμμετοχή του στην μεγαλειώδη πορεία του Λονδίνου, που θα αποτελέσει την αφορμή για την διοργάνωση αντίστοιχου Μαραθώνιου δρόμου Ειρήνης, στην αστυνομοκρατούμενη και τρομοκρατημένη Αθήνα. Μια διαδρομή 42 χιλιομέτρων, που βιαίως ουδέποτε ολοκληρώθηκε...

Χρησιμοποιώντας την αλληγορία της στιγμής στην μαρκίζα του, ο κινηματογραφιστής και αναγνωρισμένος ντοκιμαντερίστας Χρήστος Χαραλαμπόπουλος, προβάλλει την μεγάλη εθνική ευκαιρία που χάθηκε, που έμεινε μισή, ημιτελής, για να αποφύγει το έθνος τον προδιαγραφόμενο γύψο. Βιογραφικά το ρεπορτάζ του είναι αξιόλογο, αφού πέραν των γνώριμων στοιχείων, που αναπαριστούν οι συνεντεύξεις βασικών πρωταγωνιστών της ιστορίας, σε συνδυασμό με οπτικό υλικό της εποχής, η αφήγηση πραγματοποιείται μέσα από την ψυχή του ίδιου του Λαμπράκη (με την φωνή του ηθοποιού Δημήτρη Ήμελλου) από τα σπάνια χειρόγραφα ενθύμια και επιστολές του. Ενδιαφέρον τεχνικά παρουσιάζει και η γραμμή της εξιστόρησης, που δεν είναι ακαδημαϊκά επίπεδη, μα κινείται σε παράλληλες τροχιές (νεανικά χρόνια, αθλητισμός, επιστημονική περίοδος, τραγωδία, λαϊκό προσκύνημα) μεταπηδώντας με ευκολία από την μια στην άλλη, με συνέπεια ουδέποτε να βαραίνει. Όμως, σύντροφε...

...πολύ θα ήθελα το πόνημα να διαφύγει από τα στενά όρια της αναπαραγωγής στην ομήγυρη της κεντρικής οργανώσεως βάσης, εκεί που δεν υπάρχουν διαφωνίες για το πως συνετελέστηκαν τα μοιραία περιστατικά (κυρίως) της Θεσσαλονίκης, ούτε για το μέγεθος του ήρωα. Το πραγματικό επίτευγμα του ντοκιμαντερίστα θα ήταν στα Interviews να συμμετέχει και η άλλη πλευρά, να ακουστούν δημοσίως οι εκφράσεις "εχθρός του έθνους", "αποσταθεροποιητής της δημοκρατίας", "υποχθόνιος κουμουνιστής", φασίζοντα λεγόμενα που όπλισαν το (εντολοδόχο) χέρι των τραμπούκων Εμμανουηλίδη και Γκοτζαμάνη. Ο εντολέας αυτός διαφαίνεται κάπου στο βάθος, απρόσωπος και ομιχλώδης, δεν ορίζεται ευθέως και κυρίως δεν αντιπαραβάλλεται με τα δεδομένα του σήμερα, που τα περιστατικά βίας (και νοθείας) υπάρχουν σε ανάλογη ένταση. Απώλεια επίσης ορίζεται και η μη ζωντανή συμμετοχή του πρώτου ονόματος που έρχεται στον νου όλων, σε συσχετισμό με την δικαστική εξέλιξη της υποθέσεως Λαμπράκη και ενώ βρίσκεται ακόμη εν ζωή. Αν μη τι άλλο πάντως, προκαλεί απίστευτη εντύπωση, η διαρκής παρουσία σε τεκμηριώσεις του είδους, του καλού ηθοποιού Γιώργου Κοτανίδη. Καλά να είναι ο άνθρωπος, να τα αφηγείται με την ίδια θέρμη, αφού με εκπληκτικό τρόπο ορίζει (ίσως) τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα, σχεδόν όλων των ιστορικών στιγμών που συγκλόνισαν τα νεότερα πεπραγμένα της χώρας μας.

Για πες: Είθε το ντοκιμαντέρ να διαθωθεί και να προβληθεί σε όσο το δυνατόν περισσότερους εφήβους - η επίσημη πρεμιέρα με κάνει αισιόδοξο γι αυτό - τόσο για να πληροφορηθούν την ανεκτίμητη αξία ενός συμβόλου, όσο και για να μάθουν τις πρακτικές του παρακράτους, που σε βάθος χρόνου δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα. Τότε θα γίνει και πραγματικότητα το όραμα του μαχητή, ώστε να εξελιχθεί ο κάθε ανεξάρτητος και μάχιμος νέος, σε Λαμπράκης!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Φεβρουαρίου 2014 από την Feelgood

του gaRis (@takisgaris)

28 Ιουνίου 2005, Αφγανιστάν. Μια επίλεκτη ομάδα βατραχιών (Navy Seals) αποβιβάζεται σε κακοτράχαλο ορεινό όγκο της επαρχίας Κουνάρ, με στόχο ένα πρωτοπαλίκαρο Ταλιμπάν, τον Αχμάντ Σάχ. Καθώς στήνουν καρτέρι κρυμμένοι στους θάμνους, μια παρέα Αφγανών γιδοβοσκών σκοντάφτει πάνω τους. Οι τέσσεροι ηρωικοί εθελοντές μαχητές ήταν ο Lone Survivor Τεξανός Luttrell (Marky Mark), στο βιβλίο του οποίου στηρίχθηκε η δεύτερη καθέλκυση στα πολεμικά νερά του σκηνοθετούντος Peter Berg μετά το Battleship (2012), ο υπολοχαγός/αρχηγός της ομάδας (Michael Murphy, νέο σκαρί επίσης κληρονομιά από το Battleship), ο τεχνικός ασυρμάτου Matthew “Axe” Axelson (Ben Foster) και ο βενιαμίν Danny P. Dietz (Emile Hirsch). Εδώ ακριβώς αρχίζει το δίλημμα, καθώς είναι δεδομένο πως αν αφήσουν τους φανερά εχθρικά διακείμενους χωρικούς οι Ταλιμπανέζοι θα τους κάνουν ντου - από- παντού σε χρόνο dt, ενώ αν πάλι τους εκτελέσουν επί τόπου θα παραβιάσουν το δίκαιο του πολέμου βάσει των Συνθηκών της Γενεύης (1949), με ό,τι σημάνει η κατόπιν δημοσιοποίηση της φρικαλεότητας στα μήντια.

Οι σώφρονες (Murphy-Luttrell) επικρατούν όμως γρήγορα οι Ταλιμπάν καταφθάνουν πολυάριθμοι και πάνοπλοι. Η σφαγή των βατραχιών έχει μόλις αρχίσει. Όπως και ο δικός μου προβληματισμός, διότι εδώ δεν έχουμε κάτι ανάλογο της μυθικής εναρκτήριας σεκάνς του Saving Private Ryan (1998), ούτε καν τον εικονοκλαστικό σουρεαλισμό του Black Hawk Down (2001), παραμένει εστιασμένος στο πιο είναι το αληθινό κίνητρο του Berg. Spielberg σίγουρα δεν είναι, περισσότερο Spill-Berg στη λογική του ότι είναι καταφανής η αγωνία του να αποθανατίσει κάθε σφαίρα, πληγή, αναβρύζον αίμα, με έμφαση στο μαρτύριο των Seals, που αναπόφευκτα φέρνει στο νου το The Passion Of The Christ. Είναι λοιπόν μια παρεμφερής Scott-ική οπτική βίωσης της σύρραξης που καλούμεθα να παρακολουθήσουμε ωσεί παρόντες ως θεατές η μόνη φροντίδα του Berg ή περίπου απροκάλυπτα επιχειρείται η αγιοποίηση των θυτών / θυμάτων Αμερικανών σε άλλον ένα πόλεμο επί αλλότριου εδάφους που άρχισαν μόνοι τους;

Άλλο η μάχη εναντίον της τρομοκρατίας και διαφορετικό η κατάλυση κρατών με ανυπολόγιστα κόστη σε ζωές αθώων πολιτών. Πάνω εκεί όμως που χτυπούν τα καμπανάκια περί προπαγάνδας και ενός ακόμη χολυγουντιανού εγχειριδίου κατάταξης στης μισθοφορικές δυνάμεις στρατιωτικής επιβολής (ΚΑΝΕΝΑΣ επιθετικός πόλεμος, καμιά χρήση βίας, καμιά επέμβαση στα εσωτερικά κυρίαρχου κράτους δεν αναγνωρίζεται ως νόμιμη σύμφωνα με το άρθρο / σουρωτήρι 2 παρ. 4 της Χάρτας του ΟΗΕ), υπάρχει η έκπληξη του τελευταίου εικοσαλέπτου, η διάσωση του στρατιώτη Luttrell που φέρνει στα πράγματα στη θέση τους, αναγνωρίζοντας ικανότατο μερίδιο στην ανθρωπιά αυτών των περίεργων μουσάτων τουρμπανοφόρων που στα μάτια του μέσου Αμερικανού έχει ο καθένας σκοτώσει τη μάνα του στην καλυτέρα των περιπτώσεων.

Ταυτόχρονα βέβαια, χωρίς να παραγνωρίζονται οι αξιόλογες, πειστικότατες ερμηνευτικές προσπάθειες τόσο (κυρίως) του καναδεζακίου Taylor Kitsch όσο και του πάντοτε υπολήψιμου (sic) Wahlberg, αισθάνεσαι πόσο πιο μεστή θα ήταν η ταινία στον προσανατολισμό της αν έβγαζε από το κομπαρσιλίκι τους Αφγανούς, τόσο τους Ταλιμπάν, όσο τους κολίγες που, ταγμένοι από την πανάρχαια παράδοση, δίνουν άσυλο στους κυνηγημένους, ακόμη και με τίμημα την ίδια τους τη ζωή. Η ταινία που γυρίστηκε σε 42 ημέρες στο Νέο Μέχικο και κόστισε περίπου $50Μ θα βρει σίγουρο κοινό μεταξύ των μελών του NRA, των ακραιφνών Ρεπουμπλικανών αλλά κι όσων θέλουν το ποπ κόρν τους κατακόκκινο (eew).

Για πες: O συμπαθής Mark Wahlberg έκανε έναν σαματά τις προάλλες σε μια προωθητική πρές κόνφερανς του Lone Survivor, ενάντια στον αειθαλή Tom Cruise, επειδή, στην αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση εναντίον δύο σκανδαλοθηρικών εντύπων, υποστήριξε ότι το επίπονο πρόγραμμα γυρισμάτων του μοιάζει σαν αυτό των Αμερικανών στρατιωτών στο Αφγανιστάν. «Πως τολμάς να λες κάτι τέτοιο όταν κάθεσαι για δυο ώρες στην καρέκλα του μέηκαπ» βροντοφώναξε ο θερμόαιμος πατριώτης (και συμπαραγωγός του Lone Survivor). Τσου ρε Marky!

Μόλις τα περασμένα Χριστούγεννα ξαναφόρεσε τα πυγμαχικά γάντια, για να κάνει την κινηματογραφική του πλάκα, συντροφιά με τον έτερο σπουδαίο φιλμικό μποξέρ Sly Stallone και όπως φαίνεται ο βετεράνος πια Robert De Niro δεν μπορεί να κρατηθεί μακρυά από τα ρινγκ. Αυτή την φορά όμως θα σταθεί εκτός των σκοινιών, αφού στην βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά ταινία Hands Of Stone υποδύεται τον προπονητή Ρέι Αρσέλ, τον άνθρωπο πίσω από τον πυγμάχο Ρομπέρτο Ντουράν. Έναν από τους θρυλικότερους μαχητές του δημοφιλούς σπορ, που ξεκίνησε την καριέρα του από την πατρίδα του τον Παναμά, σε ηλικία μόλις 16 ετών στα 1968, για να κατακτήσει λίγα χρόνια αργότερα τον Παγκόσμιο τίτλο, με ρεκόρ 103 νικών σε 119 αναμετρήσεις, κόντρα σε γίγαντες του επιπέδου των Τόμας Χέρνς, Βίνι Πασιέντζα, Χέκτορ Καμάτσο και Μάρβιν Χάγκλερ. Η αθλητική πορεία του τερματίστηκε άδοξα, όταν σε επαναληπτική αναμέτρηση για την πολυπόθητη ζώνη, ενάντια στον Ρέι Λέοναρντ, δεχόμενος καταιγισμό γρονθοκοπημάτων από τον θηριώδη Sugar, θα υποχωρήσει εκστομίζοντας το ιστορικό No Mas. Φράση που συνάμα θα γράψει και τον επίλογο της σταδιοδρομίας του.

Στην δημιουργία του Βενεζουελάνου σκηνοθέτη Jonathan Jakubowicz τον βασικό ρόλο του τσάμπιον κρατά ο Λατίνος Edgar Ramirez, γνωστός από το επικό biopic του Carlos, ενώ το υπόλοιπο καστ συμπληρώνουν οι Ruben Blades, Ellen Barkin και John Turturro.

Καλοκαιρινή, δροσερή και πιπεράτη όμως, μοιάζει η περίπτωση του Sex Tape, του φιλμ που φέρνει κοντά ερμηνευτικά για ακόμη μια φορά το ντουέτο του Bad Teacher. Και μάλιστα με την καθοδήγηση του ιδίου σκηνοθέτη του Jake Kasdan, που σε σενάριο της Kate Angelo (The Back-Up Plan) στοχεύει στο να πετύχει εισπρακτική διάνα όταν στις 25 του Ιούλη φτάσει στις αίθουσες από την Columbia Pictures. Από την πρώτη στιγμή που γνωρίστηκαν ο Τζέι και η Άννι ένιωσαν το ερωτικό πάθος να φουντώνει ανάμεσα τους. Δέκα χρόνια κατοπινά όμως, παντρεμένοι και με δυο κουτσούβελα στα πόδια τους, νιώθουν αυτή την φλόγα σιγά σιγά να τρεμοσβήνει. Τι καλύτερη ιδέα από το να ξεχάσουν τις ντροπές και να φιλμάρουν τις σέξι περιπτύξεις στο κρεβάτι τους, σε μια βραδιά που έχουν υποσχεθεί να ξεσκονίσουν το Κάμα Σούτρα. Ατυχώς γι αυτούς οι προσωπικές τους στιγμές, δεν είναι πλέον και τόσο πριβέ, αφού το επίμαχο δισκάκι θα πέσει σε χέρια κάποιων που θα κάνουν τα πάντα για να το δημοσιοποιήσουν!

Από την πρώτη κιόλας φωτογραφία της κομεντί, με την 42άρα που κόβει ακόμη και τώρα την ανάσα, Cameron Diaz, με ρόλερ και σούπερ αισθησιακό lingerie, αντιλαμβάνεται κανείς το spicy κλίμα της υπόθεσης. Από την άλλη μεριά τα κωμικά μπόσικα κρατά ο πάντα αξιόλογος Jason Segel, που φαντάζει ιδανικός σε ρόλους γκαφατζή. 

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Monuments Men	Odeon	1	50	24.489	24.489
2	The Winter's Tale	Village	1	49	16.012	16.012
3	Robocop	Feelgood	2	45	7.955	37.059
4	Vampire Academy	Feelgood	1	34	6.662	6.662
5	Dallas Buyers Club	Feelgood	1	20	6.247	6.247
6	The Book Thief	Odeon	4	26	3.853	39.854
7	Nymphomaniac Pt.1	Seven	3	11	3.124	29.405
8	Frozen	Feelgood	9	50	3.097	221.494
9	Her	Audiovisual	2	16	2.821	15.478
10	The Selfish Giant	Strada	1	2	2.417	2.417

I will do what needs to be done. Ιδιόμορφη και άκρως γοητευτική μοιάζει η περίπτωση του Locke, ενός πραγματικά ασυνήθιστης θεματολογίας θρίλερ, αμιγώς βρετανικής αισθητικής και κινηματογράφησης. Πρόκειται για την καινούργια ταινία του Steven Knight, που έχει γίνει γνωστός στο διεθνές σινεφίλ κοινό μέσα από τα σενάριο που έχει συγγράψει στα Eastern Promises και Dirty Pretty Things, αλλά και από την πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα στο Hummingbird με τον Statham.. Η ιδιομορφία της υπόθεσης του φιλμ, έχει να κάνει με το γεγονός πως εκτυλίσσεται ολοκληρωτικά μέσα σε ένα αυτοκίνητο, μια ακριβή BMW, που οδηγεί γεμάτος ένταση και εκνευρισμό δεχόμενος διαρκείς κλήσεις που του προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη αναστάτωση, στο κινητό του τηλέφωνο, ένας τελειομανής πολιτικός μηχανικός. Ο πυρετός που προκαλεί κάθε δευτερόλεπτο που περνά, σημαίνει πολλά για εκείνον για την οικογένεια του, γιατί την ημέρα που ξημερώνει θα κλείσει την εμπορική συμφωνία που ονειρευόταν σε ολόκληρη την καριέρα του. Η ταινία που έκανε την επίσημη πρώτη της στο φεστιβάλ της Βενετίας και ακολούθως προβλήθηκε στο χιονισμένο Σάντανς, έχει προγραμματιστεί να κάνει πρεμιέρα στις 24 Απριλίου από την εγγλέζικη εταιρία A24, που όμως δεν έχει προσέξει ως διανομή το τρέιλερ να είναι ανάλογο σε παλμούς με την πολλά υποσχόμενη υπόθεση.

Δυνατό στοιχείο στην προώθηση του φιλμ, αποτελεί η παρουσία του πάντοτε δυναμικού Tom Hardy, που συνήθως λειτουργεί ως πόλος έλξης της ματιάς του κοινού, πόσο μάλλον στο παρόν one man show, που αναμένεται να προσφέρει ακόμη μια, υψηλών στάντανρτς ερμηνεία.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Μόνο το κουράγιο μπορεί να σε οδηγήσει πίσω στην πατρίδα! Μια πραγματικά συγκλονιστική ιστορία, που έλαβε χώρα κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ορίζει το θέμα της νέας, δεύτερης δημιουργία της πολυάσχολης με τα κινηματογραφικά Angelina Jolie, που φέρει τον τίτλο Unbroken. Πρόκειται για την περιπέτεια του Αμερικάνου Ολυμπιονίκη στους Αγώνες του Βερολίνου το 1936, Λουίς Ζαμπερίνι, ο οποίος ως αξιωματικός του στρατού πλέον, κατάφερε και επέζησε για 47 ημέρες, μέσα σε μια σχεδία, μαζί με δύο συντρόφους του, μετά την πτώση του αεροπλάνου του στα νερά του Ειρηνικού. Οδύσσεια που δεν ολοκληρώνεται εκεί, μα έχει και συνέχεια, καθώς τους τρεις ναυαγούς θα περισυλλέξουν οι εχθροί Γιαπωνέζοι και θα τους οδηγήσουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων. Το σενάριο που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Laura Hillebrand, αρχικά συνέγραψαν οι William Nicholson των Les Miserables και Richard LaGravenese του Behind The Candelabra, για να το ξεσκονίσουν κατοπινά οι αδελφοί Coen, με την γνώριμη τεχνική τους. Το φιλμ που αποτελεί ένα από τα δυνατότερα χαρτιά της Universal για την προσεχή εορταστική περίοδο, ουσιαστικά απέκτησε όχι ένα τρέιλερ, μα ένα πριβιού που συνδυάζει σκηνές από το φιλμ και πραγματικές εικόνες του ίδιου του Ζαμπερίνι τότε και τώρα, πλημυρισμένο από επική μουσική, που το κάνει ακόμη πιο ελκυστικό. Για τους σινεφίλ που αγωνιούν πάντως η ταινία αναμένεται να κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες στις 25 Δεκεμβρίου 2014.

Τον βασικό χαρακτήρα της περιπέτειας υποδύεται ο ανερχόμενος Jack O' Donnell, ενώ μαζί του στο νεανικό καστ συνυπάρχουν και οι Domhnall Gleeson, Garrett Hedlund και Jai Courtney.

Στις δικές μας αίθουσες? Τα Χριστούγεννα του 2014

Μπορεί η προηγούμενη δημιουργία του, το όχι ιδιαίτερα επιτυχημένο εμπορικά The Flowers Of War, που σε ένα σημαντικό ποσοστό του διέθετε αγγλικούς διαλόγους, να μην εκτόξευσε στα ύψη την πορεία του στην Χολιγουντιανή του καριέρα, το στούντιο της Universal δείχνει να επιμένει να διατηρήσει το δυτικό όνειρο του κορυφαίου Κινέζου σκηνοθέτη Zhang Yimou ζωντανό. Κι αυτό γιατί σύμφωνα με όλες τος ενδείξεις έχει καταφέρει να αποσπάσει το μεγάλο ναι του δημιουργού του Hero, για να αναλάβει τα ηνία της κινηματογραφικής διασκευής του μυθιστορήματος του Robert Ludlum, The Parsifal Mosaic. Πρόκειται για μια ακόμη κατασκοπική περιπέτεια από τον μετρ του είδους και εμπνευστή των επεισοδίων με ήρωα τον Τζέισον Μπορν. Το σενάριο του φιλμ ήδη έχει οριστεί να συγγράψει ο David Self, έχοντας πάντοτε την εποπτεία του τελειομανή απωανατολίτη, που δείχνει να μην επιθυμεί να αφήσει και αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη. Μέχρι την ολοκλήρψωση του pre production και την έναρξη των γυρισμάτων πάντως, οι φανς του έργου του Zhang θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το πιο πρόσφατο πόνημα του, που φέρει τον τίτλο Coming Home και πρωταγωνιστεί η λατρεμένη Gong Li.