Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	I, Frankenstein	Odeon	1	46	15.674	15.674
2	American Hustle	Audiovisual	3	35	13.638	82.687
3	The Wolf Of Wall Street	Spentzos	5	38	10.513	169.724
4	Jack Ryan: Shadow Recruit	UIP	1	31	9.876	9.876
5	The Book Thief	Odeon	1	18	9.477	9.477
6	Nebraska	Spentzos	1	22	8.927	8.927
7	Frozen	Feelgood	6	66	7.283	7.283
8	Πέμπτη & 12	Village	4	23	5.859	107.341
9	Μικρά Αγγλία	Feelgood	8	42	5.465	345.909
10	12 Years A Slave	Odeon	7	20	5.034	91.078

Με αυτή την εμπορική επιτυχία που είχε το πρώτο μέρος, αλλά και χάρη στην επερχόμενη μεγάλη γιορτή του ποδοσφαίρου, που θα λάβει χώρα στα γήπεδα της Βραζιλίας και θα κορυφωθεί στον τελικό του Μαρακανά στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, δεν είναι διόλου τυχαία η επιστροφή ενός από τα καλύτερα animations, που επιμελείται το ειδικευμένο στούντιο της Blue Sky. Το Rio 2 από τα χέρια του μάγου του μοντέρνου κινούμενου σκίτσου Carlos Saldanha, επαναφέρει στην δράση την Τζουλ και τον Μπλου, τους δύο παπαγάλους Μακάου, που πλέον έχουν φτιάξει την δική τους οικογένεια, έχοντας αποκτήσει και τρία μικρά παιδιά. Μια φαμίλια που αποφασίζει να ξεφύγει από την βουή της πόλης, για να εγκατασταθεί στην ζούγκλα του Αμαζονίου, εκεί όμως που παραμονεύουν κίνδυνοι. Όπως θα αποδειχτεί και από την παρουσία του χαμένου επί χρόνια πατέρα της Τζουλ και των φίλων του, που κυνηγημένοι από ανθρώπους, θα βρεθούν φυγάδες στο καταπράσινο περιβάλλον.

Τέσσερα πόστερς που απεικονίζουν τους βασικούς ήρωες του στόρι, έδωσε στην κυκλοφορία η διανομή της Fox που αναμένεται να προβάλει το Rio 2 στις αίθουσες στις αρχές του ερχόμενου Απρίλη. Πρωταγωνιστές στις πολύχρωμες αφίσες, ο Μπλου (Jesse Eisenberg), η Τζουλ (Anne Hathaway), ο Ράφαελ (George Lopez), ο Νάιτζελ (Jermaine Clement), ο Νίκο το καναρίνι (Jamie Foxx), ο Πέδρο ο καρδινάλιος (Will.I.Am), o πατήρ Εδουάρδο (Andy Garcia), ο Σπιξ (Bruno Mars).

Στις δικές μας αίθουσες, τον Απρίλιο του 2014

Με μια σημαντικότατη προσθήκη συνεχίζεται το γέμισμα του καστ, της τρίτης κατά σειρά συνέχειας του επιτυχημένου πρότζεκτ της 20th Century Fox, A Night At The Museum. Εκτός από τον βασικό πρωταγωνιστή και ψυχή του πρότζεκτ, Ben Stiller, Που φυσικά θα επιστρέψει ως νυχτοφύλακας, που θα δει τα εκθέματα του Βρετανικού Μουσείου αυτή την φορά να ζωντανεύουν, αλλά και του Robin Williams που θα επαναλάβει τον ρόλο του στρατηγού Ρούζβελτ, ένας σπουδαίος ερμηνευτής, με περγαμηνές ρόλων σε έπη όπως ο Gandhi και το Schnidler's List, o Sir Ben Kingsley, παίρνει κι αυτός θέση στην ομάδα. Με την πείρα πρόσφατων μπλοκμπάστερς όπου έχει συμμετάσχει, όπως τα Prince Of Persia: Sands of Time, Ender's Game και φυσικά Iron Man 3, ο εξαιρετικός Βρετανός ηθοποιός, θα υποδυθεί έναν αρχαίο Αιγύπτιο Φαραώ, που θα πάρει σάρκα και οστά, προκαλώντας αναστάτωση στο ίδρυμα με τα πανάκριβα εκθέματα. Τα γυρίσματα της κωμικής περιπέτειας, που και πάλι θα επιμεληθεί σκηνοθετικά ο Shaun Levy, αναμένεται να ξεκινήσουν τον ερχόμενο μήνα στην πρωτεύουσα της Αγγλίας, προκειμένου το φιλμ να προβληθεί στις αίθουσες τα Χριστούγεννα του 2014, όπως έχει ανακοινώσει η διανομή. Συμμετοχή πέραν των προαναφερόμενων έχουν και οι Owen Wilson, Steve Coogan, Ricky Gervais, Skyler Gisondo και η Rebel Wilson.

Ένα ακόμη χειμωνιάτικο φεστιβάλ του Sundance έφτασε στο φινάλε του και το διοργανωτικό Ινστιτούτο έδωσε στην δημοσιότητα τους νικητές των βραβείων της φετινής κινηματογραφικής γιορτής. Μεγάλος θριαμβευτής για το 2014 είναι το Whiplash με πρωταγωνιστή τον Miles Teller, που απέσπασε τόσο το βαρύτιμο τρόπαιο της Κριτικής Επιτροπής, όσο και και εκείνο του Κοινού, για την καλύτερη δραματική δημιουργία που συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα. Η δραματική ταινία The Skeleton Twins, με τους κατά βάση κωμικούς ερμηνευτές Kristen Wiig και Bill Hader απέσπασε την διάκριση Waldo Salt Screening Award για το καλύτερο σενάριο που πήραν οι Craig Johnson και Mark Heyman, ενώ το βραβείο σκηνοθεσίας πήγε στον Cutter Hodierne για την ταινία Fishing Without Nets, που περιγράφει την μεταστροφή ενός τίμιου Σομαλού οικογενειάρχη, σε πειρατή των θαλασσών, προκειμένου να βρει τους πόρους για να θρέψει την άπορη φαμίλια του. Τα κυριότερα των βραβείων όπως τα απέδωσε το ζευγάρι των οικοδεσποτών Nick Offerman και Megan Mullaly είναι:

Μέγα Βραβείο της Επιτροπής για το καλύτερο Αμερικάνικο ντοκιμαντέρ - Rich Hill των Andrew Droz Palermo και Tracy Droz Tragos

Μέγα Βραβείο της Επιτροπής για την καλύτερη Αμερικάνικη δραματική ταινία - Whiplash του Damien Chazelle

Μέγα Βραβείο της Επιτροπής για το καλύτερο διεθνές ντοκιμαντέρ - Return To Homs από την Συρία του Talal Derki

Μέγα Βραβείο της Επιτροπής για την καλύτερη διεθνή δραματική ταινία - To Kill A Man από την Χιλή του Alejandro Fernandez Almendras

Βραβείο Κοινού για το καλύτερο Αμερικάνικο ντοκιμαντέρ - Alive Inside: A Story Of Music And Memory του Michael Rossato Bennett

Βραβείο Κοινού για την καλύτερη Αμερικάνικη δραματική ταινία - Whiplash του Damien Chazelle

Βραβείο Κοινού για το καλύτερο διεθνές ντοκιμαντέρ - The Green Prince από το Ισραήλ του Nadav Schriman

Βραβείο Κοινού για την καλύτερη διεθνή δραματική ταινία - Difret από την Αιθιοπία του Zeresenay Berhane

Βραβείο Σκηνοθεσίας ντοκιμαντέρ - The case Against 8 των Ben Cotner και Ryan White

Βραβείο Σκηνοθεσία δραματικής ταινίας - Fishing Without Nets του Cutter Hodierne

Βραβείο Σκηνοθεσίας διεθνούς ντοκιμαντέρ - 20.000 Days On Earth από την Μεγάλη Βρετανία των Iain Forsyth και Jane Pollard

Βραβείο Σκηνοθεσίας διεθνούς δραματικής ταινίας - 52 Tuesdays από την Αυστραλία της Sophie Hyde

Βραβείο Σεναρίου δραματικής ταινίας - The Skeleton Twins των Craig Johnson και Mark Hayman

Βραβείο Σεναρίου διεθνούς δραματικής ταινίας - Blind από την Νορβηγία του Eskil Vogt

Σχεδιασμένο από τους χαρισματικούς συντελεστές του Family Guy και σκηνοθετημένο από τον πολυδιάστατο και απίστευτα ταλαντούχο σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την κωμωδία Seth McFarlane, έρχεται το διασκεδαστικό γουέστερν A Million Ways To Die in The West. Σε σενάριο του ίδιου του δημιουργού και των στενών του συνεργατών Wellesley Wild και Alec Sulkin, το φιλμ περιγράφει την ιστορία ενός φοβητσιάρη κτηνοτρόφου στην Άγρια Δύση, που αρνούμενος να συμμετάσχει σε μια μονομαχία, θα δει την αγαπημένη του σύζυγο να τον εγκαταλείπει για τα μάτια ενός άλλου. Η άφιξη στην πόλη μιας μυστηριώδους γυναίκας, θαρραλέας και ικανής στο πιστόλι, θα τον βοηθήσει όχι μόνο να ξεπεράσει τις φοβίες του, αλλά και να δει τον κόσμο με διαφορετικό μάτι. Φυσικά το ζευγαράκι θα έλθει πολύ κοντά, αγνοώντας τους κινδύνους που κρύβει η εμφάνιση τους αντρός της πιστολέρο, ενός αγριεμένου παρανόμου που μόλις αποφυλακίστηκε. Πρεμιέρα από την Universal στις 30 Μαΐου 2014.

Η ξανθιά καλλονή Charlize Theron ενώνει τις δυνάμεις της με τον McFarlane, σε ένα φιλμ που αναμένεται να αποτελέσει εμπορική έκπληξη μέσα στην χρονιά που διανύουμε. Μαζί με το ντουέτο συνυπάρχουν στις εικόνες της περιπέτειας και οι Amanda Seyfried, Neil Patrick Harris, Sarah Silverman, Giovanni Ribisi και ο Liam Neeson.

Είχε την λύση για τα προβλήματα όλων. Εκτός από το δικό του! Ανεξάρτητης κοπής κομεντί είναι η περίπτωση του Better Living Through Chemistry, που ορίζει το δημιουργικό ντεμπούτο του διδύμου Geoff Moore και David Posamentier. Πρόκειται για την ιστορία ενός φαρμακοποιού σε μια μικρή αμερικάνικη κωμόπολη, που μοναδικό του μέλημα ολημερίς είναι να φροντίζει να εκτελεί τις συνταγές των ασθενών πελατών του και μετά από το εξαντλητικό ωράριο να επιστρέφει ήρεμα και ταπεινά στην θαλπωρή του σπιτιού του. Τι τα θέλεις όμως, εκτελώντας μιαν κατ οίκον παραγγελία στο σπίτι μιας φρέσκιας γειτόνισσας, θα αντιληφθεί πέρα από την τρομακτικά σεξουαλική θωριά της, πως εκείνη είναι ειδήμονας στην δημιουργία αλκοολούχων και φαρμακευτικών κοκτέιλς, που εκτοξεύουν το κέφι και την διάθεση. Κι άμα σου κολλήσει η κακή συνήθεια δύσκολα πια μπορείς να την αποχωριστείς. Δεν μοιάζει και κάτι το εξαιρετικό από τις πρώτες εικόνες του τρέιλερ του το διασκεδαστικό φιλμάκι, κάτι που θα δούμε αν επιβεβαιωθεί στις 14 Μαρτίου 2014, όταν και θα κάνει πρεμιέρα στις ΗΠΑ από την Samuel Goldwyn.

Τον τυπικό μέχρι τα χθες φαρμακοποιό, που αλλάζει πορεία 180 μοιρών μονομιάς, υποδύεται ο πάντα αξιόλογος Sam Rockwell, ενώ την πέτρα του σκανδάλου ερμηνεύει η πραγματική κούκλα και απίθανα ελκυστική Olivia Wilde. Μαζί τους συνυπάρχει μια ομάδα γνώριμων αστέρων, όπως η Michelle Monaghan, o Norbert Leo Butz, o Ben Schwartz, o Ken Howard, o Ray Liotta και η θρυλική Jane Fonda.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Did you look inside this bag? Δυο χρόνια πριν, όταν είχε ανακοινωθεί η έναρξη του πρότζεκτ, οπότε και χάθηκε στην λήθη, έφερε τον τίτλο Motel. Μια και μόνο ματιά στο τρέιλερ εξηγεί επακριβώς για ποιον λόγο είχε πάρει αυτή την αρχική μαρκίζα, το εντέλει τιτλοφορούμενο θρίλερ The Bag Man, που σκηνοθετεί ο πρωτόπειρος στην καρέκλα του ντιρέκτορα David Grovic. Σε ένα από τα χιλιάδες μοτέλ που υπάρχουν στις λεωφόρους της αμερικάνικης περιφέρειας, θα βρεθεί ένας μικροαπατεώνας που κουβαλά μαζί του, μια τσάντα γεμάτη λεφτά, για να πληρωθούν χρέη στην τοπική Μαφία. Περιτριγυρισμένος από κάθε λογής παράξενους συγκατοίκους και αφού ανακαλύψει την παρουσία μιας μυστηριώδους γυναίκας στο μπάνιο του, ο φοβισμένος άντρας θα αντιληφθεί πως μια καλά στημένη σκευωρία έχει στηθεί για να του αποσπάσει το περιεχόμενο του σακ βουαγιάζ. Σε διανομή της Cinedigm, το χαμηλότατου προϋπολογισμού περιπετειώδες φιλμ, αναμένεται να κάνει την πρώτη του εμφάνιση στις αίθουσες, σε πολύ περιορισμένο κύκλωμα στις 28 Φεβρουαρίου 2014.

Μια ακόμη b-movie προσθέτει στην λίστα των πρόσφατων πρωταγωνιστικών του στιγμών ο John Cusack, κατόπιν των The Frozen Ground και The Numbers Station, έχοντας πάντως την υποστήριξη του θρυλικού Robert De Niro, στην γνώριμη ιταλιάνικη μανιέρα του, που πλέον δεν λείπει από πουθενά. Το ενδιαφέρον πάντως εστιάζεται κατά κύριο λόγο στην εντυπωσιακής κορμοστασιάς κοπελάρα που συνοδεύει αμφότερους τους σταρς και ακούει στο όνομα Rebecca Da Costa και είναι Βραζιλιάνα! Αρκετή και αναγκαία συνθήκη για να ρίξει δηλαδή κανείς μια ματιά στο κοινότυπο αυτό θριλεράκι...

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Βασισμένο στην ομώνυμη πολυδιαβασμένη νουβέλα της Lois Lowry, που στην πρώτη της κυκλοφορία το 1994 απέσπασε το βαρύτιμο Μετάλλιο Νιούμπερι, είναι το The Giver, μια young adult ιστορία, που συνδυάζει την φαντασία με το μεταφυσικό, σε μια ιδιόμορφη γεμάτη σασπένς ίντριγκα. Σεναριογράφος είναι ο πρωτοεμφανιζόμενος Michael Mitnick, που παρέδωσε το σκριπτ του στον έμπειρο πλέον Phillip Noyce, με την ικανή προϊστορία σε κάθε κινηματογραφικό είδος (Patriot Games, Clear and Present Danger, The Saint, The Bone Collector, Catch a Fire, Salt). Κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης είναι ο νεαρός Τζόνας, που ζει σε έναν φαινομενικά ιδανικό για εκείνον κόσμο, άχρωμο και γεμάτο σκληρούς νόμους που επιβάλλουν την συμμόρφωση όσων αποκλίνουν από αυτούς. Η τέλεια ζωή του θα αρχίσει να παίρνει μια απότομη στροφή, καθώς θα αποκτήσει την ικανότητα να διαβάζει την μνήμη όλων των μελών του στενού του περιβάλλοντος, γνωρίζοντας καθ' αυτόν τον τρόπο τα μυστικά του καθενός.

Τον κεντρικό ρόλο κρατά ο ελάχιστα πεπειραμένος νέος ηθοποιός Brenton Thwaites έχοντας πάντως στο πλάι του μια πλειάδα σπουδαίων ερμηνευτών, όπως ο Jeff Bridges, που συμμετέχει στο πρότζεκτ και από την θέση του συμπαραγωγού, η Meryl Streep, o Alexander Skarsgard, η Taylor Swift και η Katie Holmes. Η πρεμιέρα του Χορηγού στις παγκόσμιες αίθουσες έχει προγραμματιστεί για τις 15 Αυγούστου 2014.

του Kenneth Branagh. Με τους Chris Pine, Keira Knightley, Kevin Costner, Kenneth Branagh, Nonso Anozie, Colm Feore, Gemma Chan, David Paymer, Karen David, Mikhail Baryshnikov

Τζάκ ο Τέταρτος...

του zerVo (@moviesltd)

Ήταν 1990, όταν στο πρώτο του κινηματογραφικό ταξίδι, ο εντεταλμένος των μυστικών υπηρεσιών της Αστερόεσσας Τζακ Ράιαν, βοηθούσε στα μέγιστα προκειμένου να αυτομολήσει στα Γιάνκικα ύδατα το καμάρι του Σοβιετικού στόλου, ο Κόκκινος Οκτώβρης. Η ευφυής όσο και χαρισματική στην διατήρηση της Pax Americana περσόνα του, γυάλισε για τα καλά στην Paramount, που από περιφερειακό ρολίστα τον μετέτρεψε σε πρωταγωνιστή, δίνοντας του την μορφή του σούπερ αστέρα - τότε - Harrison Ford, σε δύο καταπληκτικά πολιτικά θρίλερ, υπογραφής Phillip Noyce, το Patriot Games και το Clear And Present Danger. Το πλάνο, παρότι δημοφιλές, δεν είχε συνέχεια, με το στούντιο να επιχειρεί την πρώτη - μέτρια, αν και αποδοτική εμπορικά - επαναφορά του ήρωα στο πανί, το 2002, στο The Sum Of All Fears του Phil Alden Robinson (των Sneakers, ε?) με τον νυν Μπάτμαν και εκείνη την εποχή τοπ ζεν πρεμιέ Ben Affleck στην θέση του οδηγού. Αυτή είναι η δεύτερη αναβίωση του πιασάρικου hero, ελπίδα του στούντιο είναι να περπατήσει πιότερο από την πρώτη. Οι αρχικές ενδείξεις του πέραν του Ατλαντικού box office δεν μοιάζουν πάντως τόσο ενθαρρυντικές...

Αυτόπτης μάρτυρας της φονικής επίθεσης της 9/11 ο νεαρός φοιτητής Οικονομικών Τζακ Ράιαν, θα πάρει την ριψοκίνδυνη απόφαση να καταταγεί στους πεζοναύτες, προκειμένου να πολεμήσει στο πλευρό της πατρίδας του. Ατυχώς για εκείνον, η κατάρριψη του ελικοπτέρου που επέβαινε στο πεδίο μάχης του Αφγανιστάν, θα τον στείλει βαριά τραυματισμένο πίσω στα πάτρια εδάφη. Εκεί που οι μυστικές υπηρεσίες, κρίνοντας τον κατάλληλο, χάρη στην ευφυΐα και την μεθοδικότητα του στο κοντρολάρισμα των αντιξοοτήτων, θα τον στρατολογήσουν ως ειδικό πράκτορα αντιμετώπισης ενδεχόμενων τρομοκρατικών περιστατικών.

Μια τέτοια περίπτωση θα υποπέσει στην αντίληψη του, στον έλεγχο διακίνησης κεφαλαίων της Γουόλ Στριτ, ευθύνη που έχει αναλάβει με την κάλυψη της υπηρεσίας του, καθώς θα εντοπίσει τεράστια ποσά να διακινούνται μυστηριωδώς από την Μόσχα, προς πάσα κατεύθυνση. Μια κατάσταση που θα γίνει ακόμη πιο ομιχλώδης, στην αποκάλυψη του ονόματος του διακινητή, του διαβόητου Βίκτορ Σεβεριν, βετεράνου του Ρώσικου στρατού, που νταλαβερίζεται εδώ και χρόνια με τους ανθρώπους του υποκόσμου.

Χωρισμένο σε δύο πράξεις είναι το πρώτο επεισόδιο του ριμπούτ. Αρχικά στην εισαγωγή, στο ίντρο, που ο χρόνος κινείται απίστευτα γοργά, προκειμένου να καλύψει μια ολάκερη δεκαετία από την ζωή του Ράιαν, από την σχολή στην θητεία και από εκεί στην αποκατάσταση και την στρατολόγηση από την CIA. Το δεύτερο μέρος ταξιδεύει την κάμερα από την Νέα Υόρκη, χιλιάδες μίλια μακρυά στην Κόκκινη Πλατεία, εκεί που πλέον ο μασκαρεμένος agent αναλαμβάνει δράση, βουτώντας στα βαθιά κι έχοντας πλέον να κοντράρει ολάκερη την φημισμένη ρώσικη Μαφία. Και όχι μόνο ε? Αφού πλέον το παλικάρι μας είναι μνηστευμένο κι η καλή του, φοβούμενη πως παίζει σε διπλό ταμπλό ερωτικά, θα του κάνει βίζιτα έκπληξη, μην και τον πιάσει στα πράσα. Παράκαμψη πρωτοκόλλου, η μορφονιά Keira Knightley, πληροφορείται την διπλή ταυτότητα κι έτσι, σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές, στην δράση προτίθεται και γυναίκα, τύποις πρακτόρισσα.

Στοιχείο που δεν συνάδει απόλυτα, δηλαδή, με το κατασκοπικό πνεύμα που ο ίδιος ο (προσφάτως μακαρίτης) Tom Clancy, ο εμπνευστής των περιπετειών του Jack Ryan όρισε σαν πυλώνα του σεναριακού κορμού. Που εδώ τον επιμελείται σε μια συμπυκνωμένη φόρμα διάρκειας 90 και κάτι λεπτών, το ντουέτο του πεπειραμένου στο genre David Koepp και του πρωτοεμφανιζόμενου Adam Cozad, βαδίζοντας πάνω στα χνάρια του πιο πρόσφατου Die Hard, όχι δηλαδή κάτι που δεν έχεις ξαναδεί. Μετά τον αξιόλογο μπλοκμπαστερικό Thor ο Kenneth Branagh νιώθει κάπως υποβιβασμένος που η Marvel δεν τον όρισε ως σκηνοθέτης και της συνέχειας του και αυτό του βγαίνει στην έμπνευση, που δεν εμφανίζει ιδιαίτερες πρωτοτυπίες. Σκηνοθετικά πάντως είναι σαφώς καλύτερος από ότι ερμηνευτικά, υποδυόμενος τον τρομοκράτη που προκαλεί στα άκρα τον ανερχόμενο spy...

Για πες: ...τον οποίο ενσαρκώνει αξιοπρεπώς ο Chris Pine, κρατώντας με χάρη το δεύτερο σίριαλ καρπούζι στην ίδια μασχάλη, κατόπιν του με πάσα βεβαιότητα σημαντικότερου Star Trek, όπου φορά την διαστημική στολή του κομάντερ Κέρκ. Ιδέα μου είναι πως η παραγωγή θα ανάψει για μια ακόμη φορά το πράσινο φως σε μια νέα αποστολή του ήρωα, στο κοντινό μέλλον. Σημασία έχει να φανεί κι εκείνος λιγάκι πρωτότυπος και να μην εξαντληθεί στις κλισεδιές, όπως συνέβη στην παρούσα περίπτωση της επαναφόρτωσης του στην μεγάλη οθόνη...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιανουαρίου 2014 από την UIP

του Gavin Hood. Με τους Asa Butterfield, Harrison Ford, Hailee Steinfeld, Viola Davis, Abigail Breslin, Ben Kingsley

Ιπτάμενος και Μπόμπιρας

του zerVo (@moviesltd)

Πρώτος κανόνας του πολέμου: Κάθε μάχη έχει την δική της αξία, ποτέ όμως δεν είναι κρισιμότερη από την επόμενη. Τελικό όριο αποτελεί η κορύφωση, η μητέρα των μαχών, που πρέπει να τα δώσεις όλα για να επικρατήσεις, να βγεις νικητής. Δεύτερος κανόνας του πολέμου: Για να έχεις το πάνω χέρι, πρέπει να γνωρίζεις απέξω κι ανακατωτά τον αντίπαλο σου, τις κινήσεις, τις συνήθειες, τις ιδιαιτερότητες του. Έχοντας αυτό το αβαντάζ της γνώσης, πάντοτε θα είσαι ένα βήμα μπροστά στην σκακιέρα της τακτικής. Φυσικά αυτή η διορατικότητα στην ψυχή του εχθρού, ενδέχεται να αποφέρει ένα δισυπόστατης ανάγνωσης αποτέλεσμα: Να έρθεις τόσο κοντά του, ώστε να τον αγαπήσεις και να πάψεις πια να τον θεωρείς απέναντι. Οπότε - πρακτικά - πάπαλα πόλεμος, πάπαλα αντιπαλότητες, πάπαλα επιζητούμενες βαθμοφορίες και στρατιωτικές ιεραρχίες...

Έχουν περάσει ακριβώς πενήντα χρόνια από την στιγμή που οι δυνάμεις του παγκόσμιου στρατού, κατατρόπωσαν, χάρη και στην αυτοθυσία του χαρισματικού κομάντερ Μέιζερ Ράκαμ, τις επιτιθέμενες ορδές των επεκτατικών εντομόμορφων Φόρμικς, διατηρώντας την ακεραιότητα του πλανήτη. Με την απειλή μιας καινούργιας επίθεσης από τα Άλιεν να παραμένει ζωντανή, το στράτευμα καλείται να εντοπίσει την προσωπικότητα εκείνη, που θα ηγηθεί του αμυντικού συστήματος ανάσχεσης, φορώντας την στολή του τιμημένου κι ένδοξου K.I.A. πιλότου. Όλες οι ενδείξεις, αλλά και το ένστικτο του διοικητή των γαλαξιακών ενόπλων δυνάμεων, Συνταγματάρχη Γκραφ, οδηγούν στο πρόσωπο του ανήλικου ακόμη, μα τόσο χαρισματικού σε σκέψη και κινήσεις μαθητευόμενου Άντριου "Έντερ" Γουίγκιν, που δείχνει να διαθέτει τις ηγετικές ικανότητες εκείνες, που μπορούν να υψώσουν το σύνθημα της νίκης, στην πολύ πιθανή νέα εισβολή των τεράτων.

Ο πιτσιρικάς όμως, παρότι φιλόδοξος, μελετά προσεκτικά το κάθε του βήμα, με απίστευτη ωριμότητα και δίχως παρορμητικές εκρήξεις, όπως επιτάσσει η ηλικία του. Η μετάθεση του, κατόπιν των δοκιμαστικών τεστς συμπεριφοράς που θα περάσει με επιτυχία, στο αστρικό διαστημικό κέντρο εκπαίδευσης αξιωματικών, θα του δώσει την δυνατότητα, όχι μόνο να ξετυλίξει για ακόμη μια φορά τα χαρίσματα του, αλλά και να αποδείξει πως αυτός είναι ο Εκλεκτός. Έστω κι αν την θέση του εποφθαλμιούν πάμπολλοι ακόμη ικανής στρατηγικής δράσης συνομήλικοι του, έφεδροι.

Στα μέσα περίπου του 22ου αιώνα, εκτυλίσσεται η δράση του sci fi που βασίζεται στην παρόμοιου θεματικού ύφους πολυδιαβασμένη νουβέλα του Orson Scott Card από to 1985 και παρότι σε πρώτο πλάνο προβάλλει τον πόλεμο δύο διαφορετικών κόσμων, ουσιαστικά επιχειρεί να μελετήσει μια ακόμη πιο ανατρεπτική διαμάχη, αυτή του εσωτερικού είναι μιας οντότητας που διανύει τα εφηβικά του χρόνια. Ηλικία που βαδίζει ο πραγματικά ταλαντούχος Έντερ (ψευδώνυμο που παραπέμπει σε τελευταίος, σε ύστατος, όπως του το έχει κολλήσει η λατρεμένη του αδελφή) και όπως όλα τα παιδιά εκεί γύρω στα 15, πέρα από την ορατή απειλή των Εντόμων, έχει να κοντράρει το συμμαθητικό bullying, έχει να σταθμίσει τις αποτυχίες των έτερων μελών της φαμίλιας του, έχει να ρυθμίσει τα σκιρτήματα καρδιάς για την μορφονιά που συμπαθεί, έχει να ζυγίσει στα νεανικά ακόμη χεράκια του απαιτήσεις των ενηλίκων, πολύ μεγαλύτερες από όσες δύναται να αντεπεξέλθει σαν τινέιτζερ.

Πέρα από το προφανές, ενός ακόμη Star Wars με μελετημένα ειδικά εφέ και καταιγιστικές σκηνές δράσης, σε τρισδιάστατα πεδία αντιβαρύτητας, ο δημιουργός της πιο άδικης μη αγγλόφωνης Οσκαρικής βράβευσης, στην ιστορία του θεσμού Gavin Hood (αξιόλογο το Tsotsi του, υποδεέστερο όλων όμως της πεντάδας, έστω, των συνυποψηφίων του 2006) ουσιαστικά μεταποιεί την αρχική του ιδέα, αυτή του ευφυή δεκαεξάρη γκάνγκστερ στα περίχωρα του Γιοχάνεσμπουργκ, σε μια πιο space και ευρύτερης αποδοχής φόρμα. Το σενάριο δεν αποφεύγει τις λούπες, επαναλαμβάνοντας δύο, τρεις φορές την ίδια σεκάνς στρατιωτικής εκπαίδευσης - παρμένης εξ ολοκλήρου από πανομοιότυπης κοψιάς φιλμς τύπου Officer And A Gentleman, ωσότου να φτάσει στην ολοκλήρωση της πολεμικής εκμάθησης του μπόμπιρα και να ξεκινήσει ο βίντεο γκέιμ αγώνας. Ενδιαφέρον, με λίγο προσεκτικότερο μοντάζ, το θέαμα θα ήταν ακόμη ελκυστικότερο.

Για πες: Με μονίμως υγρά μάτια, σαν κλαμένος, σαν βουρκωμένος, ακόμη και σαν φοβισμένος, ο 16χρονος (άσχετα αν τον κάνεις να μην έχει βγάλει το δημοτικό) Asa Butterfield του Hugo, είναι σαφέστατα ο ποιοτικότερος της ομάδας των μικρούληδων πρωταγωνιστών του Ender's Game, οι οποίοι στο σύνολο τους σχεδόν δείχνουν έξω από τα νερά τους. Στις ώριμες ερμηνείες, ο Harrison Ford ως γηρασμένος πλεονέκτης και εγωιστής συμβουλάτορας, στέκει 180 μοίρες μακρυά από τον επαναστατικό χαρακτήρα του Χαν Σόλο, ο στιγματισμένος στο πρόσωπο Ben Kingsley δεν πείθει ως πάλαι ποτέ Top Gun, ενώ η Viola Davis, στο πλάι τους, πιότερο μοιάζει με ανθρωποειδές, άβουλο, άνευρο και άνευ συναισθημάτων.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιανουαρίου 2014 από την Feelgood

του Alexander Payne. Με τους Bruce Dern, Will Forte, June Squibb, Stacy Keach, Bob Odenkirk

Ο δικός μας Αλέξανδρος

του gaRis (@takisgaris)

Για φαντάσου: Να είσαι κοντά 80άρης, να έχεις μεγάλα παιδιά, σαραντάρηδες, μια γριά καρακάξα για γυναίκα. Να είσαι λουζερούμπας, βετεράνος του Κορήαν γουάρ, τεχνικός συνεργείου και γερός μπεκροκανάτας εξαπανέκαθεν. Να τάχεις ψιλοχαμένα, να μη γουστάρεις κανέναν ιδιαίτερα αλλά και να μη πειράζεις άνθρωπο, τουναντίον, να βγάζεις το εικοσάρι από την τσέπη για να το δώσεις όποτε σου ζητηθεί, κι ας μην το πάρεις ποτέ πίσω. Είσαι ο Γούντυ Γκράντ (Bruce Dern), σάκερ για ένα καινούργιο τρόκι και μια κομπρέσσα αντλία που ποτέ δε θα αποκτήσεις εξόν αν…κερδίσεις ένα $1Μ σε υποτιθέμενο λαχνό σουήπστέικς από αυτά που σκάνε στο μέιλμπαξ σχεδόν κάθε δεύτερη εβδομάδα και σου τάζουνε λαγούς με πετραχήλια, δελεάζοντάς σε να αγοράσεις μια συνδρομή περιοδικού για το κούρεμα χελώνας στο Κιλιμάντζαρο ασούμε. Σου στρίβει ή δε σου στρίβει καψερέ Γούντυ; Σωστά, σου στρίβει κι αρχίζεις με διπλωμένο το χαρτί στο πουκαμίσι να σουλατσάρεις σέρνοντας σβαρνιάρικα τα μουντά-τα παγωμένα χάιγουέηζ από το Μπίλλινγκς της Μοντάνα στο Λίνκολν της Νεμπράσκα. Ένα τσιγάρο δρόμος, καμιά 15 κατοσταριές χιλιόμετρα.

Ευτυχώς που ο λουζεράκος, άρτι παρατημένος από δεσμό μικρότερος υιός σου (Will Forte) σε λυπάται και σε πάει τη βόλτα, προσπαθώντας στην πορεία να σε μεταπείσει, περνώντας σε κι από τη γενέτειρά σου το Χώθορν, όπου αδέρφια, ανήψια, λοιποί συγγενείς και γνώριμοι σε μακαρίζουν για την ανήκουστη στα μέρη τύχη σου, προφανώς γιατί έχουν συμφέρον να σε μαδήσουν όπως ο παλιόφιλος Ed Pegram (Stacy Keach). Τι κι αν ο έτερος, παγκίτης άνκορμαν γιος σου (Bob Odenkirk) που έρχεται στο κατόπι με τη φαρμακόγλωσσα γριά σου (Jane Squibb) χιμάνε πάνω τους για να σε αφήσουν ήσυχο, εσύ εκεί. Γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Γιατί η Nebraska είναι μια γκόστ τάουν, χτυπημένη από την κρίση του 2008 και τίποτε δε ζει πια, ξέχωρα από παμπάλαιες αναμνήσεις. Γιατί ουδείς γνωρίζει στην πραγματικότητα τους γονείς του, όσο στενά κι αν τους έζησε, αν δεν ακούσει την αληθινή ιστορία τους από τους άλλους. Γιατί το αμερικάνικο όνειρο είναι κάτι το μηδαμινό, άπιαστο και κρισάρα του περάσματός μας από τη ζωή. Ένα λαχείο που ποτέ δεν κληρώνει για μας.

Γιατί ο Αλέκος Παπαδόπουλος αγαπά τη νοτιοδυτική πολιτεία της Νεμπράσκα, αφού εκεί ξαναγυρνά για την έκτη μόλις ταινία του μετά τα οσκαρικά Sideways και The Descendants, όμως νομοτελειακά είναι αληθινός επίγονος της Ελλαδίτσας μας. Η ταξιδιάρικη θεματική του σμίγει τόσο ταιριαστά με τον Σταύρο Τσιώλη του Ας Περιμένουν Οι Γυναίκες και του Φτάσαμεε! Σε μια φάση λες τώρα ξάφνου θα μπουκάρουν στο πλάνο κανας Μπουλάς με Ζουγανέλη και Ρένο Χαραλαμπίδη να ξεκακαρώσουμε στον γέλωτα, με γκαγκάκια τίγκα στον αυτοσχεδιασμό. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κυρ- Εϊπίδης τον (ξανα)κάλεσε Σαλόνικα κι εφέτο τον Payne. Η ταινία είναι ελληνικότατη, τραγέλαφος, μακριά από το φηλ - γκούντ Millions του Danny Boyle. Τι κι αν το κιαροσκούρο του Φαίδωνα Παπαμιχαήλ βγάζει αχρείαστη μιζέρια. Τι κι αν η απουσία του μόνιμου συν-σεναρίστα Jim Taylor είναι αδόκιμα αισθητή, καθώς το βιτριολικό χιούμορ που ειρωνεύεται ένα μπιούγιο χαρακτήρων που είναι άρρηκτα δεμένοι με έναν χώρο (γεωγραφικό και υπαρξιακό) που βρίσκεται χαμένος στο πουθενά βγάζει έναν υπεράνω αστισμό που γκελάρει στην εγκληματική αθωότητα του κεντρικού χαρακτήρα.

Ο Payne γνωρίζει καλά το κέντημα χαρακτήρων και δεν ξεπέφτει σπιθαμή προς τα κάτω, αρνούμενος το μελό και τον διδακτισμό. Το ζήτημα που έχω μαζί του είναι ότι η ταινία έχει μια καλοδουλεμένα απλοϊκή ομορφιά, όμως δεν τολμά να ξεπεράσει τα στεγανά της. Ακόμη και η κατάληξη είναι χλιαρή, σα το δρομέα που δεν πάει για να κόψει το νήμα, αρκούμενος σε μια θέση στην τετράδα που προκρίνεται στην επόμενη φάση. Ρελαντί, όπως η ερμηνεία του SNL θαμώνα Will Forte που δεν απογειώνει τον κατ’ουσίαν πρωταγωνιστικό του ρόλο, την ίδια στιγμή που ο ξωμάχος, αιώνιος δευτερορολίστας Bruce Dern, προ 35ετίας υποψήφιος για το Coming Home, αδυνατεί να κρατήσει τα σκήπτρα του πρωταγωνιστή, καίτοι σαρώνει με ευκολία το ρόλο που ήθελε έναν Eastwood ή Hugman (η πρώτη επιλογή του Payne), γιατί η 80βάλε Jane Squib τον πετά εκτός οθόνης σε κάθε μπριόζικο, χαριτωμένα μπίτσικο πέρασμά της.

Για πες: Η Nebraska δεν έχει αντίστοιχη αξία με τον ομώνυμο, ίσως δίσκο καριέρας του Bruce Springsteen, αναγκάζοντάς με να συμφωνήσω με το πόρισμα των Καννών που το βρήκαν έργο ήσσονος Payne. Ο Dern δικαίως βραβεύτηκε στην Κρουαζέτ, γιατί είναι καλύτερος του Ρέντφορντ στο All Is Lost (που δεν είχε το απαιτούμενα αβανταδόρικο σενάριο για να δείξει εύρος ερμηνείας) αλλά τα όσκαρς είναι μια άλλη ιστορία. Εκεί θα έπρεπε να διαγωνιστεί στους β’ ρόλους για να έχει τύχη. Η Squib θα πρέπει να νοιώθει σίγουρη σε μια κατηγορία που υπάρχει λίγο περισσότερος χώρος απ’ότι στον Α΄ Ανδρικό. Το βλέπω τέλος δύσκολο για την ταινία να τύχει ανάλογης διάκρισης όσο τα About Schmidt, Sideways και The Descendants, αλλά στην περίπτωση ενός συνεπέστατου, εγγυημένα αξιόλογου δημιουργού αυτό μικρή έχει αξία. Μέσα στην αρχιψευτιά του Χόλυγουντ, ο δικός μας Αλέξανδρος είναι όαση ποιότητας, πρεσβεύοντας ένα σινεμά που παρουσιάζει αληθινούς χαρακτήρες που απευθύνονται σε εξίσου καθημερινούς ανθρώπους. Γιατί Έλληνας ήταν κι ο Κασσαβέτης.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιανουαρίου 2014 από την Seven Films

του Brian Percival. Με τους Sophie Nelisse, Geoffrey Rush, Emily Watson, Ben Schnetzer, Nico Liersch, Roger Allam

Σε άπταιστα Γερμανικά...

του zerVo (@moviesltd)

Αρχικά έμοιαζε με ένα ασφαλές στοίχημα. Λατρεμένο το ανάγνωσμα, ιδίως από τις νεαρότερες των ηλικιών που το ανέδειξαν σε ένα από τα πλέον διαβασμένα της μετά μιλένιουμ εποχής, ιδανικό το cast and crew που τεχνικά και ερμηνευτικά έμοιαζε να κουμπώνει έξοχα με τις απαιτήσεις. Συνήθως αυτό που στραβώνει στην μετατροπή μιας νουβέλας, που θα μπορούσε να αποτελεί ανταπόκριση της πραγματικής ζωής, σε σενάριο, είναι η απώλεια του συναισθήματος που κρύβουν οι λέξεις, καθώς αυτές μεταλλάσσονται σε εικόνα. Παγίδα γνώριμη και προβλέψιμη, που η εμπειρία παραγωγών - που έχουν φροντίσει όπως διατείνεται το προμόσιον για επικές στιγμές σαν το Life Of Pi - θα έπρεπε να τις έχει αποφύγει. Και μάλιστα μετά ευκολίας. Ατυχώς η The Book Thief δεν ανταποκρίθηκε στις υψηλές απαιτήσεις, που η ίδια είχε προκαθορίσει στην αφετηρία της ως πρότζεκτ.

Έχοντας περιπλανηθεί σε ολάκερη την γερμανική επικράτεια, βιώνοντας από πρώτο χέρι την ανέχεια και τις κακουχίες, η εννιάχρονη Λίζελ, κόρη κυνηγημένης από την αυταρχική χιτλερική διοίκηση κομμουνίστριας, θα καταλήξει φιλοξενούμενη ανάδοχης οικογένειας, προκειμένου η εκδιωγμένη μητέρα της να διαφύγει στο εξωτερικό. Καλόκαρδοι και φιλικοί, αυστηροί όσο πρέπει, αλλά πάντοτε με γνώμονα το καλό της, οι Χούμπερμανς θα αγκαλιάσουν την πεντάρφανη πιτσιρίκα, χαρίζοντας της την αγάπη που της στέρησαν οι φασιστικές βαρβαρότητες. Φροντίζοντας συνάμα να καλύψουν τα μαθησιακά κενά της αγραμματοσύνης της, ώστε να μην νιώθει μειονεκτικά σε σχέση με τους συνομηλίκους συμμαθητές της.

Η ιδιόμορφα παιδαγωγική μέθοδος που θα χρησιμοποιήσει ο μονίμως χαμογελαστός ακόμη και στο μέσον της τραγωδίας πατριός της, θα ξυπνήσει μέσα της μια ακαταμάχητη έλξη για τα γράμματα και την ανάγνωση. Η γιγαντιαία βιβλιοθήκη της ευγενικής, μα και χαροκαμένης, συζύγου του Δημάρχου στα μάτια της πιτσιρίκας ισοδυναμεί με τον Παράδεισο, που ούτε καν η απαγόρευση να τον επισκέπτεται θα της στερήσει τη δυνατότητα να μελετά τον θησαυρό που κρύβει στα ράφια της. Λειτουργώντας με δανειστική διάθεση, θα ρουφήξει το ένα μετά το άλλο τα καλογραμμένα κείμενα, περνώντας μαζί τους στην ενηλικίωση, σε δύσκολες ώρες που ο πόλεμος έχει ξεσπάσει και στο υπόγειο τους σπιτιού τους, κρύβεται ένας Εβραίος φυγάς, ταλαιπωρημένος από τους διωγμούς της Γκεστάπο.

Το έργο του Markus Zuzak, που περιγράφει μια ιστορία κρυμμένη πίσω από τις γραμμές των ηττημένων του δεύτερου μεγάλου πολέμου - εκεί κι αν δεινοπάθησαν οι άνθρωποι, η προβολή των πάντων εκ των υστέρων γίνεται μόνο από την πλευρά των νικητών - διαθέτει μια ιδιόρρυθμη καινοτομία. Η αφήγηση γίνεται μέσα από τα χείλη του μόνιμου παρόντα σε τέτοιες φονικές καταστάσεις και αδελφού του ολέθρου, του ίδιου του Χάροντα, που αποκτά ανθρώπινη υπόσταση και κυκλοφορεί με άνεση ανάμεσα στο αμέριμνο πλήθος, έτοιμος να διαλέξει το επόμενο συντρόφι, που θα ταξιδέψει στον Άλλο Κόσμο. Διαδικασία που εν πολλοίς σου δίνει την εντύπωση πως η μοίρα είναι εκείνη που προδιαγράφει την πορεία του καθενός και πως ο Δρεπανοφόρος δεν είναι τίποτα περισσότερο από το εκτελεστικό της όργανο. Μολονότι η παρουσία του στο ορίτζιναλ κείμενο είναι σημαντική, εδώ ο μαυροφορεμένος ξεχνιέται στο πέρασμα της γραμμικής εξιστόρησης και όταν ζητιέται για να κλείσει την αυλαία του φινάλε, σκάει πιο απότομα και από τις βόμβες των φονικών B52s.

Ουσιαστικά το παιχνίδι όμως το The Book Thief το χάνει από την στιγμή που επιλέγει να ρίξει περισσότερο βάρος στην καλλιτεχνική διεύθυνση - απίστευτα αβανταδόρικο ως φόντο το αιώνια κολλημένο στις αρχές των 1900 Βερολίνο, μοναδικό το στήσιμο των ντεκόρ του χαρισματικού Μark Rosinski, επιβλητική η μουσική του κορυφαίου μαέστρου John Williams, έξοχη αναπαράσταση του κλασσικού στυλ από τον γνώστη ελέω Downton Abbey, Brian Percival - αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο την ψυχή που αναδύει το εκκολαπτόμενο Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. Το επίπεδο της πορείας των λεγομένων, δεν προσέχει καν την εξέλιξη της παιδούλας, που οι φλόγες του πολέμου, σβήνουν την αθωότητα από το βλέμμα, μετατρέποντας την σε γυναίκα, πέραν της φυσιολογικής οδού.

Το κοριτσάκι με τα μπουκλάκια και το τόσο εκφραστικό πρόσωπο, η 14χρονη κουκλίτσα Sophie Νelisse από την γαλλόφωνη πλευρά του Καναδά, δεν είναι άλλη από την μικρούλα που και πάλι είχε κλέψει τις καρδιές του κοινού στον συγκινητικό Monsieur Lazhar. Πειστική κι εδώ η μικρή, βλέπει το ερμηνευτικό της μέλλον να ανοίγεται με έντονη αισιοδοξία, ειδικά όταν στην υποκριτική της ενηλικίωση έχει στηρίγματα παγκόσμιου βεληνεκούς, όπως ο Geoffrey Rush (έξοχος ξανά, ως εύθραυστος, τεμπελάκος, αγαθός και απερίσκεπτος Χανς) ή η Emily Watson (γκρινιάρα, απόμακρη αρχικά, μα με τόσο ζεστή αγκαλιά και θαλπωρή πλύστρα Φράου Ρόζα).

Για πες: Άνετα το παρακολουθείς το φιλμ, ειδικά αν υπήρχε η οψιόν επιλογής αναπαραγωγής μόνο του μουσικού θέματος χωρίς την υποχρέωση να ακούς τις ατάκες των πρωταγωνιστών. Εκεί που υπάρχει το μεγαλύτερο μου χάλασμα - εν έτι 2014 το θεωρώ ανεπίτρεπτο να ακολουθείται η πρωτόγονη μέθοδος Τζέιμς Πάρις - στην αγγλόφωνη απόδοση των διαλόγων. Που έστω κι αν συμφωνήσεις να συμβιώσεις μαζί τους, επ ουδενί μπορείς να αποδεχθείς τα παρεμβαλλόμενα Νάιν, Κάιν, Ουντ και Ούμπερ, που λες και είσαι κουτορνίθι πασχίζουν να σε πείσουν πως οι τύποι μιλάνε Γερμανικά. Πως έλεγε εκείνο το ανέκδοτο "άιν πατάτεν, άιν σαλάτεν, άιν μπριζόλεν"? Ε. κάτι τέτοιο...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιανουαρίου 2014 από την Odeon