Movies Ltd

Βασισμένο στην ομώνυμη πολυδιαβασμένη νουβέλα της Lois Lowry, που στην πρώτη της κυκλοφορία το 1994 απέσπασε το βαρύτιμο Μετάλλιο Νιούμπερι, είναι το The Giver, μια young adult ιστορία, που συνδυάζει την φαντασία με το μεταφυσικό, σε μια ιδιόμορφη γεμάτη σασπένς ίντριγκα. Σεναριογράφος είναι ο πρωτοεμφανιζόμενος Michael Mitnick, που παρέδωσε το σκριπτ του στον έμπειρο πλέον Phillip Noyce, με την ικανή προϊστορία σε κάθε κινηματογραφικό είδος (Patriot Games, Clear and Present Danger, The Saint, The Bone Collector, Catch a Fire, Salt). Κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης είναι ο νεαρός Τζόνας, που ζει σε έναν φαινομενικά ιδανικό για εκείνον κόσμο, άχρωμο και γεμάτο σκληρούς νόμους που επιβάλλουν την συμμόρφωση όσων αποκλίνουν από αυτούς. Η τέλεια ζωή του θα αρχίσει να παίρνει μια απότομη στροφή, καθώς θα αποκτήσει την ικανότητα να διαβάζει την μνήμη όλων των μελών του στενού του περιβάλλοντος, γνωρίζοντας καθ' αυτόν τον τρόπο τα μυστικά του καθενός.

Τον κεντρικό ρόλο κρατά ο ελάχιστα πεπειραμένος νέος ηθοποιός Brenton Thwaites έχοντας πάντως στο πλάι του μια πλειάδα σπουδαίων ερμηνευτών, όπως ο Jeff Bridges, που συμμετέχει στο πρότζεκτ και από την θέση του συμπαραγωγού, η Meryl Streep, o Alexander Skarsgard, η Taylor Swift και η Katie Holmes. Η πρεμιέρα του Χορηγού στις παγκόσμιες αίθουσες έχει προγραμματιστεί για τις 15 Αυγούστου 2014.

του Kenneth Branagh. Με τους Chris Pine, Keira Knightley, Kevin Costner, Kenneth Branagh, Nonso Anozie, Colm Feore, Gemma Chan, David Paymer, Karen David, Mikhail Baryshnikov

Τζάκ ο Τέταρτος...

του zerVo (@moviesltd)

Ήταν 1990, όταν στο πρώτο του κινηματογραφικό ταξίδι, ο εντεταλμένος των μυστικών υπηρεσιών της Αστερόεσσας Τζακ Ράιαν, βοηθούσε στα μέγιστα προκειμένου να αυτομολήσει στα Γιάνκικα ύδατα το καμάρι του Σοβιετικού στόλου, ο Κόκκινος Οκτώβρης. Η ευφυής όσο και χαρισματική στην διατήρηση της Pax Americana περσόνα του, γυάλισε για τα καλά στην Paramount, που από περιφερειακό ρολίστα τον μετέτρεψε σε πρωταγωνιστή, δίνοντας του την μορφή του σούπερ αστέρα - τότε - Harrison Ford, σε δύο καταπληκτικά πολιτικά θρίλερ, υπογραφής Phillip Noyce, το Patriot Games και το Clear And Present Danger. Το πλάνο, παρότι δημοφιλές, δεν είχε συνέχεια, με το στούντιο να επιχειρεί την πρώτη - μέτρια, αν και αποδοτική εμπορικά - επαναφορά του ήρωα στο πανί, το 2002, στο The Sum Of All Fears του Phil Alden Robinson (των Sneakers, ε?) με τον νυν Μπάτμαν και εκείνη την εποχή τοπ ζεν πρεμιέ Ben Affleck στην θέση του οδηγού. Αυτή είναι η δεύτερη αναβίωση του πιασάρικου hero, ελπίδα του στούντιο είναι να περπατήσει πιότερο από την πρώτη. Οι αρχικές ενδείξεις του πέραν του Ατλαντικού box office δεν μοιάζουν πάντως τόσο ενθαρρυντικές...

Αυτόπτης μάρτυρας της φονικής επίθεσης της 9/11 ο νεαρός φοιτητής Οικονομικών Τζακ Ράιαν, θα πάρει την ριψοκίνδυνη απόφαση να καταταγεί στους πεζοναύτες, προκειμένου να πολεμήσει στο πλευρό της πατρίδας του. Ατυχώς για εκείνον, η κατάρριψη του ελικοπτέρου που επέβαινε στο πεδίο μάχης του Αφγανιστάν, θα τον στείλει βαριά τραυματισμένο πίσω στα πάτρια εδάφη. Εκεί που οι μυστικές υπηρεσίες, κρίνοντας τον κατάλληλο, χάρη στην ευφυΐα και την μεθοδικότητα του στο κοντρολάρισμα των αντιξοοτήτων, θα τον στρατολογήσουν ως ειδικό πράκτορα αντιμετώπισης ενδεχόμενων τρομοκρατικών περιστατικών.

Μια τέτοια περίπτωση θα υποπέσει στην αντίληψη του, στον έλεγχο διακίνησης κεφαλαίων της Γουόλ Στριτ, ευθύνη που έχει αναλάβει με την κάλυψη της υπηρεσίας του, καθώς θα εντοπίσει τεράστια ποσά να διακινούνται μυστηριωδώς από την Μόσχα, προς πάσα κατεύθυνση. Μια κατάσταση που θα γίνει ακόμη πιο ομιχλώδης, στην αποκάλυψη του ονόματος του διακινητή, του διαβόητου Βίκτορ Σεβεριν, βετεράνου του Ρώσικου στρατού, που νταλαβερίζεται εδώ και χρόνια με τους ανθρώπους του υποκόσμου.

Χωρισμένο σε δύο πράξεις είναι το πρώτο επεισόδιο του ριμπούτ. Αρχικά στην εισαγωγή, στο ίντρο, που ο χρόνος κινείται απίστευτα γοργά, προκειμένου να καλύψει μια ολάκερη δεκαετία από την ζωή του Ράιαν, από την σχολή στην θητεία και από εκεί στην αποκατάσταση και την στρατολόγηση από την CIA. Το δεύτερο μέρος ταξιδεύει την κάμερα από την Νέα Υόρκη, χιλιάδες μίλια μακρυά στην Κόκκινη Πλατεία, εκεί που πλέον ο μασκαρεμένος agent αναλαμβάνει δράση, βουτώντας στα βαθιά κι έχοντας πλέον να κοντράρει ολάκερη την φημισμένη ρώσικη Μαφία. Και όχι μόνο ε? Αφού πλέον το παλικάρι μας είναι μνηστευμένο κι η καλή του, φοβούμενη πως παίζει σε διπλό ταμπλό ερωτικά, θα του κάνει βίζιτα έκπληξη, μην και τον πιάσει στα πράσα. Παράκαμψη πρωτοκόλλου, η μορφονιά Keira Knightley, πληροφορείται την διπλή ταυτότητα κι έτσι, σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές, στην δράση προτίθεται και γυναίκα, τύποις πρακτόρισσα.

Στοιχείο που δεν συνάδει απόλυτα, δηλαδή, με το κατασκοπικό πνεύμα που ο ίδιος ο (προσφάτως μακαρίτης) Tom Clancy, ο εμπνευστής των περιπετειών του Jack Ryan όρισε σαν πυλώνα του σεναριακού κορμού. Που εδώ τον επιμελείται σε μια συμπυκνωμένη φόρμα διάρκειας 90 και κάτι λεπτών, το ντουέτο του πεπειραμένου στο genre David Koepp και του πρωτοεμφανιζόμενου Adam Cozad, βαδίζοντας πάνω στα χνάρια του πιο πρόσφατου Die Hard, όχι δηλαδή κάτι που δεν έχεις ξαναδεί. Μετά τον αξιόλογο μπλοκμπαστερικό Thor ο Kenneth Branagh νιώθει κάπως υποβιβασμένος που η Marvel δεν τον όρισε ως σκηνοθέτης και της συνέχειας του και αυτό του βγαίνει στην έμπνευση, που δεν εμφανίζει ιδιαίτερες πρωτοτυπίες. Σκηνοθετικά πάντως είναι σαφώς καλύτερος από ότι ερμηνευτικά, υποδυόμενος τον τρομοκράτη που προκαλεί στα άκρα τον ανερχόμενο spy...

Για πες: ...τον οποίο ενσαρκώνει αξιοπρεπώς ο Chris Pine, κρατώντας με χάρη το δεύτερο σίριαλ καρπούζι στην ίδια μασχάλη, κατόπιν του με πάσα βεβαιότητα σημαντικότερου Star Trek, όπου φορά την διαστημική στολή του κομάντερ Κέρκ. Ιδέα μου είναι πως η παραγωγή θα ανάψει για μια ακόμη φορά το πράσινο φως σε μια νέα αποστολή του ήρωα, στο κοντινό μέλλον. Σημασία έχει να φανεί κι εκείνος λιγάκι πρωτότυπος και να μην εξαντληθεί στις κλισεδιές, όπως συνέβη στην παρούσα περίπτωση της επαναφόρτωσης του στην μεγάλη οθόνη...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιανουαρίου 2014 από την UIP

του Gavin Hood. Με τους Asa Butterfield, Harrison Ford, Hailee Steinfeld, Viola Davis, Abigail Breslin, Ben Kingsley

Ιπτάμενος και Μπόμπιρας

του zerVo (@moviesltd)

Πρώτος κανόνας του πολέμου: Κάθε μάχη έχει την δική της αξία, ποτέ όμως δεν είναι κρισιμότερη από την επόμενη. Τελικό όριο αποτελεί η κορύφωση, η μητέρα των μαχών, που πρέπει να τα δώσεις όλα για να επικρατήσεις, να βγεις νικητής. Δεύτερος κανόνας του πολέμου: Για να έχεις το πάνω χέρι, πρέπει να γνωρίζεις απέξω κι ανακατωτά τον αντίπαλο σου, τις κινήσεις, τις συνήθειες, τις ιδιαιτερότητες του. Έχοντας αυτό το αβαντάζ της γνώσης, πάντοτε θα είσαι ένα βήμα μπροστά στην σκακιέρα της τακτικής. Φυσικά αυτή η διορατικότητα στην ψυχή του εχθρού, ενδέχεται να αποφέρει ένα δισυπόστατης ανάγνωσης αποτέλεσμα: Να έρθεις τόσο κοντά του, ώστε να τον αγαπήσεις και να πάψεις πια να τον θεωρείς απέναντι. Οπότε - πρακτικά - πάπαλα πόλεμος, πάπαλα αντιπαλότητες, πάπαλα επιζητούμενες βαθμοφορίες και στρατιωτικές ιεραρχίες...

Έχουν περάσει ακριβώς πενήντα χρόνια από την στιγμή που οι δυνάμεις του παγκόσμιου στρατού, κατατρόπωσαν, χάρη και στην αυτοθυσία του χαρισματικού κομάντερ Μέιζερ Ράκαμ, τις επιτιθέμενες ορδές των επεκτατικών εντομόμορφων Φόρμικς, διατηρώντας την ακεραιότητα του πλανήτη. Με την απειλή μιας καινούργιας επίθεσης από τα Άλιεν να παραμένει ζωντανή, το στράτευμα καλείται να εντοπίσει την προσωπικότητα εκείνη, που θα ηγηθεί του αμυντικού συστήματος ανάσχεσης, φορώντας την στολή του τιμημένου κι ένδοξου K.I.A. πιλότου. Όλες οι ενδείξεις, αλλά και το ένστικτο του διοικητή των γαλαξιακών ενόπλων δυνάμεων, Συνταγματάρχη Γκραφ, οδηγούν στο πρόσωπο του ανήλικου ακόμη, μα τόσο χαρισματικού σε σκέψη και κινήσεις μαθητευόμενου Άντριου "Έντερ" Γουίγκιν, που δείχνει να διαθέτει τις ηγετικές ικανότητες εκείνες, που μπορούν να υψώσουν το σύνθημα της νίκης, στην πολύ πιθανή νέα εισβολή των τεράτων.

Ο πιτσιρικάς όμως, παρότι φιλόδοξος, μελετά προσεκτικά το κάθε του βήμα, με απίστευτη ωριμότητα και δίχως παρορμητικές εκρήξεις, όπως επιτάσσει η ηλικία του. Η μετάθεση του, κατόπιν των δοκιμαστικών τεστς συμπεριφοράς που θα περάσει με επιτυχία, στο αστρικό διαστημικό κέντρο εκπαίδευσης αξιωματικών, θα του δώσει την δυνατότητα, όχι μόνο να ξετυλίξει για ακόμη μια φορά τα χαρίσματα του, αλλά και να αποδείξει πως αυτός είναι ο Εκλεκτός. Έστω κι αν την θέση του εποφθαλμιούν πάμπολλοι ακόμη ικανής στρατηγικής δράσης συνομήλικοι του, έφεδροι.

Στα μέσα περίπου του 22ου αιώνα, εκτυλίσσεται η δράση του sci fi που βασίζεται στην παρόμοιου θεματικού ύφους πολυδιαβασμένη νουβέλα του Orson Scott Card από to 1985 και παρότι σε πρώτο πλάνο προβάλλει τον πόλεμο δύο διαφορετικών κόσμων, ουσιαστικά επιχειρεί να μελετήσει μια ακόμη πιο ανατρεπτική διαμάχη, αυτή του εσωτερικού είναι μιας οντότητας που διανύει τα εφηβικά του χρόνια. Ηλικία που βαδίζει ο πραγματικά ταλαντούχος Έντερ (ψευδώνυμο που παραπέμπει σε τελευταίος, σε ύστατος, όπως του το έχει κολλήσει η λατρεμένη του αδελφή) και όπως όλα τα παιδιά εκεί γύρω στα 15, πέρα από την ορατή απειλή των Εντόμων, έχει να κοντράρει το συμμαθητικό bullying, έχει να σταθμίσει τις αποτυχίες των έτερων μελών της φαμίλιας του, έχει να ρυθμίσει τα σκιρτήματα καρδιάς για την μορφονιά που συμπαθεί, έχει να ζυγίσει στα νεανικά ακόμη χεράκια του απαιτήσεις των ενηλίκων, πολύ μεγαλύτερες από όσες δύναται να αντεπεξέλθει σαν τινέιτζερ.

Πέρα από το προφανές, ενός ακόμη Star Wars με μελετημένα ειδικά εφέ και καταιγιστικές σκηνές δράσης, σε τρισδιάστατα πεδία αντιβαρύτητας, ο δημιουργός της πιο άδικης μη αγγλόφωνης Οσκαρικής βράβευσης, στην ιστορία του θεσμού Gavin Hood (αξιόλογο το Tsotsi του, υποδεέστερο όλων όμως της πεντάδας, έστω, των συνυποψηφίων του 2006) ουσιαστικά μεταποιεί την αρχική του ιδέα, αυτή του ευφυή δεκαεξάρη γκάνγκστερ στα περίχωρα του Γιοχάνεσμπουργκ, σε μια πιο space και ευρύτερης αποδοχής φόρμα. Το σενάριο δεν αποφεύγει τις λούπες, επαναλαμβάνοντας δύο, τρεις φορές την ίδια σεκάνς στρατιωτικής εκπαίδευσης - παρμένης εξ ολοκλήρου από πανομοιότυπης κοψιάς φιλμς τύπου Officer And A Gentleman, ωσότου να φτάσει στην ολοκλήρωση της πολεμικής εκμάθησης του μπόμπιρα και να ξεκινήσει ο βίντεο γκέιμ αγώνας. Ενδιαφέρον, με λίγο προσεκτικότερο μοντάζ, το θέαμα θα ήταν ακόμη ελκυστικότερο.

Για πες: Με μονίμως υγρά μάτια, σαν κλαμένος, σαν βουρκωμένος, ακόμη και σαν φοβισμένος, ο 16χρονος (άσχετα αν τον κάνεις να μην έχει βγάλει το δημοτικό) Asa Butterfield του Hugo, είναι σαφέστατα ο ποιοτικότερος της ομάδας των μικρούληδων πρωταγωνιστών του Ender's Game, οι οποίοι στο σύνολο τους σχεδόν δείχνουν έξω από τα νερά τους. Στις ώριμες ερμηνείες, ο Harrison Ford ως γηρασμένος πλεονέκτης και εγωιστής συμβουλάτορας, στέκει 180 μοίρες μακρυά από τον επαναστατικό χαρακτήρα του Χαν Σόλο, ο στιγματισμένος στο πρόσωπο Ben Kingsley δεν πείθει ως πάλαι ποτέ Top Gun, ενώ η Viola Davis, στο πλάι τους, πιότερο μοιάζει με ανθρωποειδές, άβουλο, άνευρο και άνευ συναισθημάτων.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιανουαρίου 2014 από την Feelgood

του Alexander Payne. Με τους Bruce Dern, Will Forte, June Squibb, Stacy Keach, Bob Odenkirk

Ο δικός μας Αλέξανδρος

του gaRis (@takisgaris)

Για φαντάσου: Να είσαι κοντά 80άρης, να έχεις μεγάλα παιδιά, σαραντάρηδες, μια γριά καρακάξα για γυναίκα. Να είσαι λουζερούμπας, βετεράνος του Κορήαν γουάρ, τεχνικός συνεργείου και γερός μπεκροκανάτας εξαπανέκαθεν. Να τάχεις ψιλοχαμένα, να μη γουστάρεις κανέναν ιδιαίτερα αλλά και να μη πειράζεις άνθρωπο, τουναντίον, να βγάζεις το εικοσάρι από την τσέπη για να το δώσεις όποτε σου ζητηθεί, κι ας μην το πάρεις ποτέ πίσω. Είσαι ο Γούντυ Γκράντ (Bruce Dern), σάκερ για ένα καινούργιο τρόκι και μια κομπρέσσα αντλία που ποτέ δε θα αποκτήσεις εξόν αν…κερδίσεις ένα $1Μ σε υποτιθέμενο λαχνό σουήπστέικς από αυτά που σκάνε στο μέιλμπαξ σχεδόν κάθε δεύτερη εβδομάδα και σου τάζουνε λαγούς με πετραχήλια, δελεάζοντάς σε να αγοράσεις μια συνδρομή περιοδικού για το κούρεμα χελώνας στο Κιλιμάντζαρο ασούμε. Σου στρίβει ή δε σου στρίβει καψερέ Γούντυ; Σωστά, σου στρίβει κι αρχίζεις με διπλωμένο το χαρτί στο πουκαμίσι να σουλατσάρεις σέρνοντας σβαρνιάρικα τα μουντά-τα παγωμένα χάιγουέηζ από το Μπίλλινγκς της Μοντάνα στο Λίνκολν της Νεμπράσκα. Ένα τσιγάρο δρόμος, καμιά 15 κατοσταριές χιλιόμετρα.

Ευτυχώς που ο λουζεράκος, άρτι παρατημένος από δεσμό μικρότερος υιός σου (Will Forte) σε λυπάται και σε πάει τη βόλτα, προσπαθώντας στην πορεία να σε μεταπείσει, περνώντας σε κι από τη γενέτειρά σου το Χώθορν, όπου αδέρφια, ανήψια, λοιποί συγγενείς και γνώριμοι σε μακαρίζουν για την ανήκουστη στα μέρη τύχη σου, προφανώς γιατί έχουν συμφέρον να σε μαδήσουν όπως ο παλιόφιλος Ed Pegram (Stacy Keach). Τι κι αν ο έτερος, παγκίτης άνκορμαν γιος σου (Bob Odenkirk) που έρχεται στο κατόπι με τη φαρμακόγλωσσα γριά σου (Jane Squibb) χιμάνε πάνω τους για να σε αφήσουν ήσυχο, εσύ εκεί. Γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Γιατί η Nebraska είναι μια γκόστ τάουν, χτυπημένη από την κρίση του 2008 και τίποτε δε ζει πια, ξέχωρα από παμπάλαιες αναμνήσεις. Γιατί ουδείς γνωρίζει στην πραγματικότητα τους γονείς του, όσο στενά κι αν τους έζησε, αν δεν ακούσει την αληθινή ιστορία τους από τους άλλους. Γιατί το αμερικάνικο όνειρο είναι κάτι το μηδαμινό, άπιαστο και κρισάρα του περάσματός μας από τη ζωή. Ένα λαχείο που ποτέ δεν κληρώνει για μας.

Γιατί ο Αλέκος Παπαδόπουλος αγαπά τη νοτιοδυτική πολιτεία της Νεμπράσκα, αφού εκεί ξαναγυρνά για την έκτη μόλις ταινία του μετά τα οσκαρικά Sideways και The Descendants, όμως νομοτελειακά είναι αληθινός επίγονος της Ελλαδίτσας μας. Η ταξιδιάρικη θεματική του σμίγει τόσο ταιριαστά με τον Σταύρο Τσιώλη του Ας Περιμένουν Οι Γυναίκες και του Φτάσαμεε! Σε μια φάση λες τώρα ξάφνου θα μπουκάρουν στο πλάνο κανας Μπουλάς με Ζουγανέλη και Ρένο Χαραλαμπίδη να ξεκακαρώσουμε στον γέλωτα, με γκαγκάκια τίγκα στον αυτοσχεδιασμό. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κυρ- Εϊπίδης τον (ξανα)κάλεσε Σαλόνικα κι εφέτο τον Payne. Η ταινία είναι ελληνικότατη, τραγέλαφος, μακριά από το φηλ - γκούντ Millions του Danny Boyle. Τι κι αν το κιαροσκούρο του Φαίδωνα Παπαμιχαήλ βγάζει αχρείαστη μιζέρια. Τι κι αν η απουσία του μόνιμου συν-σεναρίστα Jim Taylor είναι αδόκιμα αισθητή, καθώς το βιτριολικό χιούμορ που ειρωνεύεται ένα μπιούγιο χαρακτήρων που είναι άρρηκτα δεμένοι με έναν χώρο (γεωγραφικό και υπαρξιακό) που βρίσκεται χαμένος στο πουθενά βγάζει έναν υπεράνω αστισμό που γκελάρει στην εγκληματική αθωότητα του κεντρικού χαρακτήρα.

Ο Payne γνωρίζει καλά το κέντημα χαρακτήρων και δεν ξεπέφτει σπιθαμή προς τα κάτω, αρνούμενος το μελό και τον διδακτισμό. Το ζήτημα που έχω μαζί του είναι ότι η ταινία έχει μια καλοδουλεμένα απλοϊκή ομορφιά, όμως δεν τολμά να ξεπεράσει τα στεγανά της. Ακόμη και η κατάληξη είναι χλιαρή, σα το δρομέα που δεν πάει για να κόψει το νήμα, αρκούμενος σε μια θέση στην τετράδα που προκρίνεται στην επόμενη φάση. Ρελαντί, όπως η ερμηνεία του SNL θαμώνα Will Forte που δεν απογειώνει τον κατ’ουσίαν πρωταγωνιστικό του ρόλο, την ίδια στιγμή που ο ξωμάχος, αιώνιος δευτερορολίστας Bruce Dern, προ 35ετίας υποψήφιος για το Coming Home, αδυνατεί να κρατήσει τα σκήπτρα του πρωταγωνιστή, καίτοι σαρώνει με ευκολία το ρόλο που ήθελε έναν Eastwood ή Hugman (η πρώτη επιλογή του Payne), γιατί η 80βάλε Jane Squib τον πετά εκτός οθόνης σε κάθε μπριόζικο, χαριτωμένα μπίτσικο πέρασμά της.

Για πες: Η Nebraska δεν έχει αντίστοιχη αξία με τον ομώνυμο, ίσως δίσκο καριέρας του Bruce Springsteen, αναγκάζοντάς με να συμφωνήσω με το πόρισμα των Καννών που το βρήκαν έργο ήσσονος Payne. Ο Dern δικαίως βραβεύτηκε στην Κρουαζέτ, γιατί είναι καλύτερος του Ρέντφορντ στο All Is Lost (που δεν είχε το απαιτούμενα αβανταδόρικο σενάριο για να δείξει εύρος ερμηνείας) αλλά τα όσκαρς είναι μια άλλη ιστορία. Εκεί θα έπρεπε να διαγωνιστεί στους β’ ρόλους για να έχει τύχη. Η Squib θα πρέπει να νοιώθει σίγουρη σε μια κατηγορία που υπάρχει λίγο περισσότερος χώρος απ’ότι στον Α΄ Ανδρικό. Το βλέπω τέλος δύσκολο για την ταινία να τύχει ανάλογης διάκρισης όσο τα About Schmidt, Sideways και The Descendants, αλλά στην περίπτωση ενός συνεπέστατου, εγγυημένα αξιόλογου δημιουργού αυτό μικρή έχει αξία. Μέσα στην αρχιψευτιά του Χόλυγουντ, ο δικός μας Αλέξανδρος είναι όαση ποιότητας, πρεσβεύοντας ένα σινεμά που παρουσιάζει αληθινούς χαρακτήρες που απευθύνονται σε εξίσου καθημερινούς ανθρώπους. Γιατί Έλληνας ήταν κι ο Κασσαβέτης.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιανουαρίου 2014 από την Seven Films

του Brian Percival. Με τους Sophie Nelisse, Geoffrey Rush, Emily Watson, Ben Schnetzer, Nico Liersch, Roger Allam

Σε άπταιστα Γερμανικά...

του zerVo (@moviesltd)

Αρχικά έμοιαζε με ένα ασφαλές στοίχημα. Λατρεμένο το ανάγνωσμα, ιδίως από τις νεαρότερες των ηλικιών που το ανέδειξαν σε ένα από τα πλέον διαβασμένα της μετά μιλένιουμ εποχής, ιδανικό το cast and crew που τεχνικά και ερμηνευτικά έμοιαζε να κουμπώνει έξοχα με τις απαιτήσεις. Συνήθως αυτό που στραβώνει στην μετατροπή μιας νουβέλας, που θα μπορούσε να αποτελεί ανταπόκριση της πραγματικής ζωής, σε σενάριο, είναι η απώλεια του συναισθήματος που κρύβουν οι λέξεις, καθώς αυτές μεταλλάσσονται σε εικόνα. Παγίδα γνώριμη και προβλέψιμη, που η εμπειρία παραγωγών - που έχουν φροντίσει όπως διατείνεται το προμόσιον για επικές στιγμές σαν το Life Of Pi - θα έπρεπε να τις έχει αποφύγει. Και μάλιστα μετά ευκολίας. Ατυχώς η The Book Thief δεν ανταποκρίθηκε στις υψηλές απαιτήσεις, που η ίδια είχε προκαθορίσει στην αφετηρία της ως πρότζεκτ.

Έχοντας περιπλανηθεί σε ολάκερη την γερμανική επικράτεια, βιώνοντας από πρώτο χέρι την ανέχεια και τις κακουχίες, η εννιάχρονη Λίζελ, κόρη κυνηγημένης από την αυταρχική χιτλερική διοίκηση κομμουνίστριας, θα καταλήξει φιλοξενούμενη ανάδοχης οικογένειας, προκειμένου η εκδιωγμένη μητέρα της να διαφύγει στο εξωτερικό. Καλόκαρδοι και φιλικοί, αυστηροί όσο πρέπει, αλλά πάντοτε με γνώμονα το καλό της, οι Χούμπερμανς θα αγκαλιάσουν την πεντάρφανη πιτσιρίκα, χαρίζοντας της την αγάπη που της στέρησαν οι φασιστικές βαρβαρότητες. Φροντίζοντας συνάμα να καλύψουν τα μαθησιακά κενά της αγραμματοσύνης της, ώστε να μην νιώθει μειονεκτικά σε σχέση με τους συνομηλίκους συμμαθητές της.

Η ιδιόμορφα παιδαγωγική μέθοδος που θα χρησιμοποιήσει ο μονίμως χαμογελαστός ακόμη και στο μέσον της τραγωδίας πατριός της, θα ξυπνήσει μέσα της μια ακαταμάχητη έλξη για τα γράμματα και την ανάγνωση. Η γιγαντιαία βιβλιοθήκη της ευγενικής, μα και χαροκαμένης, συζύγου του Δημάρχου στα μάτια της πιτσιρίκας ισοδυναμεί με τον Παράδεισο, που ούτε καν η απαγόρευση να τον επισκέπτεται θα της στερήσει τη δυνατότητα να μελετά τον θησαυρό που κρύβει στα ράφια της. Λειτουργώντας με δανειστική διάθεση, θα ρουφήξει το ένα μετά το άλλο τα καλογραμμένα κείμενα, περνώντας μαζί τους στην ενηλικίωση, σε δύσκολες ώρες που ο πόλεμος έχει ξεσπάσει και στο υπόγειο τους σπιτιού τους, κρύβεται ένας Εβραίος φυγάς, ταλαιπωρημένος από τους διωγμούς της Γκεστάπο.

Το έργο του Markus Zuzak, που περιγράφει μια ιστορία κρυμμένη πίσω από τις γραμμές των ηττημένων του δεύτερου μεγάλου πολέμου - εκεί κι αν δεινοπάθησαν οι άνθρωποι, η προβολή των πάντων εκ των υστέρων γίνεται μόνο από την πλευρά των νικητών - διαθέτει μια ιδιόρρυθμη καινοτομία. Η αφήγηση γίνεται μέσα από τα χείλη του μόνιμου παρόντα σε τέτοιες φονικές καταστάσεις και αδελφού του ολέθρου, του ίδιου του Χάροντα, που αποκτά ανθρώπινη υπόσταση και κυκλοφορεί με άνεση ανάμεσα στο αμέριμνο πλήθος, έτοιμος να διαλέξει το επόμενο συντρόφι, που θα ταξιδέψει στον Άλλο Κόσμο. Διαδικασία που εν πολλοίς σου δίνει την εντύπωση πως η μοίρα είναι εκείνη που προδιαγράφει την πορεία του καθενός και πως ο Δρεπανοφόρος δεν είναι τίποτα περισσότερο από το εκτελεστικό της όργανο. Μολονότι η παρουσία του στο ορίτζιναλ κείμενο είναι σημαντική, εδώ ο μαυροφορεμένος ξεχνιέται στο πέρασμα της γραμμικής εξιστόρησης και όταν ζητιέται για να κλείσει την αυλαία του φινάλε, σκάει πιο απότομα και από τις βόμβες των φονικών B52s.

Ουσιαστικά το παιχνίδι όμως το The Book Thief το χάνει από την στιγμή που επιλέγει να ρίξει περισσότερο βάρος στην καλλιτεχνική διεύθυνση - απίστευτα αβανταδόρικο ως φόντο το αιώνια κολλημένο στις αρχές των 1900 Βερολίνο, μοναδικό το στήσιμο των ντεκόρ του χαρισματικού Μark Rosinski, επιβλητική η μουσική του κορυφαίου μαέστρου John Williams, έξοχη αναπαράσταση του κλασσικού στυλ από τον γνώστη ελέω Downton Abbey, Brian Percival - αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο την ψυχή που αναδύει το εκκολαπτόμενο Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. Το επίπεδο της πορείας των λεγομένων, δεν προσέχει καν την εξέλιξη της παιδούλας, που οι φλόγες του πολέμου, σβήνουν την αθωότητα από το βλέμμα, μετατρέποντας την σε γυναίκα, πέραν της φυσιολογικής οδού.

Το κοριτσάκι με τα μπουκλάκια και το τόσο εκφραστικό πρόσωπο, η 14χρονη κουκλίτσα Sophie Νelisse από την γαλλόφωνη πλευρά του Καναδά, δεν είναι άλλη από την μικρούλα που και πάλι είχε κλέψει τις καρδιές του κοινού στον συγκινητικό Monsieur Lazhar. Πειστική κι εδώ η μικρή, βλέπει το ερμηνευτικό της μέλλον να ανοίγεται με έντονη αισιοδοξία, ειδικά όταν στην υποκριτική της ενηλικίωση έχει στηρίγματα παγκόσμιου βεληνεκούς, όπως ο Geoffrey Rush (έξοχος ξανά, ως εύθραυστος, τεμπελάκος, αγαθός και απερίσκεπτος Χανς) ή η Emily Watson (γκρινιάρα, απόμακρη αρχικά, μα με τόσο ζεστή αγκαλιά και θαλπωρή πλύστρα Φράου Ρόζα).

Για πες: Άνετα το παρακολουθείς το φιλμ, ειδικά αν υπήρχε η οψιόν επιλογής αναπαραγωγής μόνο του μουσικού θέματος χωρίς την υποχρέωση να ακούς τις ατάκες των πρωταγωνιστών. Εκεί που υπάρχει το μεγαλύτερο μου χάλασμα - εν έτι 2014 το θεωρώ ανεπίτρεπτο να ακολουθείται η πρωτόγονη μέθοδος Τζέιμς Πάρις - στην αγγλόφωνη απόδοση των διαλόγων. Που έστω κι αν συμφωνήσεις να συμβιώσεις μαζί τους, επ ουδενί μπορείς να αποδεχθείς τα παρεμβαλλόμενα Νάιν, Κάιν, Ουντ και Ούμπερ, που λες και είσαι κουτορνίθι πασχίζουν να σε πείσουν πως οι τύποι μιλάνε Γερμανικά. Πως έλεγε εκείνο το ανέκδοτο "άιν πατάτεν, άιν σαλάτεν, άιν μπριζόλεν"? Ε. κάτι τέτοιο...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιανουαρίου 2014 από την Odeon

της Ελίνας Ψύκου. Με τους Χρήστο Στέργιογλου, Μαρία Καλλιμάνη, Γιώργο Σουξέ, Θεοδώρα Τζήμου, Σύλλα Τζουμέρκα

Ευτυχείτε!

του zerVo (@moviesltd)

Εμένα δεν θα μου καιγόταν καρφί, αν χανόταν και στ' αλήθεια. Θα ήταν και χαρά μου μην σου πω, να υπήρχε και αυτεπάγγελτη αρχή, που να εξαφανίζει όλους εκείνους τους υπαιτίους, για το πνευματικό καζάντημα μιας παραδεισένιας καλλιτεχνικά κοινωνίας και την μετάλλαξη της από υψηλής κουλτούρας, σκεπτικής και διανόησης, σε σκυλολέ φρεάτιο, που βασιλεύουν καντσονίσιμα αγράμματες προσωπικότητες, με ικανότητα στην καθοδήγηση της όχι και τόσο ανυποψίαστης μάζας προς το σκουπιδαριό και την μηδενικότητα. Θα μου πεις από την άλλη, πως το φαινόμενο δεν αφορά μόνο στον φτωχό τόπο μας, αλλά έχει ιντερνάσιοναλ χροιά και ρότα, η παγκοσμιοποίηση που λέμε και θριαμβολογούμε. Οκ, σύμφωνοι. Εδώ πρέπει το ισχυρό πνεύμα και η βαθιά ψυχή να αποτινάξει από πάνω του το σιχαμερό trash bin και να ξεχωρίσει. Αλλά που, με όλους αυτούς τους Παρασκευάδες που μας έχουν περιβάλλει σαν το τέρας της Λέρνης. Έναν τον τρώει η μαρμάγκα της AGB, δέκα τους γεννιούνται...

Τριάντα χρυσά χρόνια καριέρας. Από το ταπεινό δελτίο ειδήσεων του κρατικού δικτύου, πέρασε στην λάμψη και την γκλαμουριά του ιδιωτικού καναλιού TV3, λαμπερού προγράμματος του οποίου ηγείται εδώ και δυο δεκαετίες. Και τι δεν έχει παρουσιάσει από την πρώτη συχνότητα της χώρας ο λατρεμένος του κοινού Αντώνης Παρασκευάς. Καλλιστεία, Γιουροβίζιον, Παραμονές Πρωτοχρονιάς, ενώ η καθημερινή του Καλημέρα, αποτελεί το δημοφιλέστερο πρόγραμμα της πρωινής ζώνης. Τα νούμερα όμως εδώ και λίγο καιρό έχουν πάρει την κατιούσα και τα οικονομικά χρέη έχουν ζώσει τον παρουσιαστή, δημιουργώντας του αγωνία για την διατήρηση της πολυπόθητης πρωτιάς. Τι να σκεφτεί? Πως να πράξει? Ποια να είναι η αντίδραση του, προκειμένου να τονώσει το ενδιαφέρον του κοινού? Χμμμ. Μήπως να εξαφανιστεί?

Έτσι ακριβώς. Κατόπιν συνεννόησης με τον καναλάρχη του, θα οργανώσει ο ίδιος την φυγή του και θα εγκατασταθεί σε ένα απομονωμένο κι εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο, εκεί που κανένα μάτι δεν θα μπορέσει να τον πάρει χαμπάρι. Το μαντάτο του χαμού ή ακόμη και μιας ενδεχόμενης βάναυσης απαγωγής του αστέρα, θα γίνει η συζήτηση της ημέρας στα τηλε-παράθυρα εκτοξεύοντας στα ύψη την αγωνία για την επιστροφή του. Κάτι που ο ίδιος ο άνκορμαν ούτε που σκέφτεται να πράξει σύντομα περνώντας ένα διάστημα μοναξιάς στο αδειανό, γιγάντιο συγκρότημα. Το πλάνο δεν θα βαδίσει κατά γράμμα όμως, όπως αρχικώς το είχε φανταστεί...

Μαθημένος να κινά την ημέρα του στις τέσσερις τα ξημερώματα και να ζει σε απίθανα γοργούς παλμούς, ο Αντώνης του λαού, θα παγιδευτεί μέσα στους διαδρόμους του ερειπωμένου χλιδάτου πανδοχείου, γυαλιστερά μάρμαρα που κάποτε βάδισαν παγκόσμιες προσωπικότητες. Η πάλαι ποτέ αυτή ιλουστρασιόν εικόνα, ξεπεσμένη πια, θα παγιδεύσει τον ζορισμένο ψυχικά άντρα και θα του προκαλέσει ακόμη αρνητικότερα συναισθήματα από τα αρχικά. Που είναι ο λαός του? Που πήγαν όλοι οι αυλικοί που μέχρι προ ολίγου ύψωναν βάγια στο διάβα του? Που στην ευχή χαθήκαν όλα τα μάτια που ως τα χθες καρφώνονταν πάνω στην παραμικρή, την πιο απλή του κίνηση? Ανταυτού σιγή, ερείπια, κενό! Η ντεκαντάνς του κοσμοπολίτικου χοτέλ, γίνεται ο τάφος του του κονφερασιέ. Ήταν στραβός και ο γυαλός...

Στα χνάρια που έχει χαράξει το μοντέρνο γαλανόλευκο σινεμά, βαδίζει και η ματιά της ταλαντούχας και ικανής Ελίνας Ψύκου, που ασχολείται με ένα ανθρωποκεντρικό επιφανειακά, αλλά ευρύτερου προβληματισμού ζήτημα. Η αναζήτηση της αναγνώρισης, της δημοτικότητας, των αριθμών τηλεθέασης, καταντά αυτοσκοπός για έναν άνθρωπο που έχει καλομάθει στην δόξα και με τίποτα δεν μπορεί να περνά απαρατήρητος. Οι κατσαρόλες, οι μαρμίτες, οι πολυθρόνες του King Saron, αδειανές όπως τα μυαλά των τηλεορασόπληκτων, είναι το ακριβές τάργκετ γκρουπ που απευθύνεται ο μηδενικής αξίας λόγος του wanabe Άλκη Στέα. Η αλληγορία ζωντανεύει μέσα από την στατική κατά βάση και handy κινούμενη αραιά και που ματιά της σκηνοθέτιδας, που μέσα από λακωνικές κοφτές σεκάνς - μα και ένα εντυπωσιακής σπουδής γυαλιστερό μονοπλάνο - ζωγραφίζει τον ταλαιπωρημένο αντι ήρωα της.

Κάπου εκεί αντιλαμβάνεται η πλατεία πως όλο αυτό το μελετημένο πρόγραμμα ρυθμικής κινηματογραφικής γυμναστικής, με τις σάτιρες, τις ειρωνείες, τις καυστικές του μπηχτές, θα χρειαστεί και μια ανάλογης έμπνευσης έξοδο στο ταπί. Κι εκεί το θέμα παραπατά, σε μια άνιση παράλλαξη του στην ανούσια σίριαλ κίλερ συλλογιστική, που και μπερδεύει και ελάχιστη σύνδεση έχει με τα προηγούμενα. Ξέρεις όλοι δαύτοι οι γκλιτεράτοι, δεν χρειάζεται να ανεβοκατεβάσουν την τσάπα για να αποδειχτεί το κάνω τα πάντα ρημαδιό στον βωμό της δημοφιλίας. Το έχουν πράξει κάτω από το τραπέζι ήδη και χωρίς να το καταλάβει κανείς από τον περίγυρο.

Για πες: Μου είναι αρκετό πάντως που η Ψύκου προβληματίζει με την επιμονή της να ταράξει τα νερά και να δείξει τι ακριβώς συμβαίνει και πίσω από την γιουπιγιάγια βιτρίνα της σόουμπιζ. Σε καμία περίπτωση πάντως το πόνημα της δεν θα ήταν το ίδιο απόντος του Χρήστου Στέργιογλου, κορυφαίου Έλληνα ρολίστα την δεδομένη στιγμή, που ντύνεται με χάρη και οξυδέρκεια το ταξίντο του Αντωνάρα, του ήρωα της καθημερινότητας, του συμβόλου της Πίστης του μέσου αστού, του χαμογελάτε είναι μεταδοτικό, έστω κι αν πίσω από αυτή την μουτσούνα δεν υπάρχει τίποτα, νάδα. Ευτυχείτε...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιανουαρίου 2014 από την Feelgood

Απομονωμένος και αντικοινωνικός, θα περπατήσει όλη την γη, αναζητώντας εκδίκηση! Μετά από υπερ-επιτυχημένο No Country For Old Men και το μέτριας αποδοχής The Counselor, μια ακόμη ταινία βασίζεται σε νουβέλα του αναγνωρισμένου Cormac McCarthy. Τίτλος της Child Of God και το σενάριο της ανήκει στον ίδιο τον συγγραφέα, που το παρέδωσε στον πολυπράγμονα και χαρισματικό James Franco για να το επιβλέψει σκηνοθετικά. Πρόκειται για την ιστορία του φημισμένου παρανόμου Λέστερ Μπάλαρντ, που έζησε ξεκομμένος από τον πολιτισμό, στις ερημιές και τα απόμερα σπήλαια, προκειμένου να μην έρχεται σε επαφή με τον πολύ κόσμο, όπως ο ίδιος επιθυμούσε. Τον αρνητικό θρύλο του τον έκτισε με τα φονικά ξεσπάσματα βίας, πάνω σε ανυποψίαστους πολίτες, για λόγους εκδίκησης όπως ο φονιάς υποστήριζε, δηλώνοντας τιμωρός. Το φιλμ έχει ήδη κάνει μια αξιόλογη διαδρομή στα διαγωνιστικά τμήματα του Τορόντο και της Βενετίας, ακόμη όμως δεν έχει πάρει διανομή στην πατρίδα του, κάτι που μάλλον θα πετύχει σε πολύ περιορισμένο κύκλωμα, χάρη στο ανεξάρτητης φιλοσοφίας τρέιλερ.

Ευκαιρία για έναν πρωταγωνιστικό ρόλο για τον Scott Haze, έστω και υποδυόμενος έναν αντι-ήρωα του μοντέρνου ουέστερν. Στους περιφερειακούς ρόλους εμφανίζονται και οι Tim Blake Nelson, Jim Parrack, αλλά και ο ίδιος ο δημιουργός, σε ένα λογικό κι αναμενόμενο ερμηνευτικό πέρασμα.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	American Hustle	Audiovisual	2	39	20.050	58.622
2	The Wolf Of Wall Street	Spentzos	3	44	16.922	149.775
3	Μικρά Αγγλία	Feelgood	7	53	9.596	335.457
4	Πέμπτη & 12	Village	3	34	8.497	96.583
5	Frozen	Feelgood	5	78	8.284	197.396
6	12 Years A Slave	Odeon	6	22	8.032	82.480
7	Grudge Match	Village	1	29	7.452	7.452
8	Saving Mr. Banks	Feelgood	1	43	5.998	5.998
9	Walking With Dinosaurs	Odeon	3	52	4.973	44.188
10	August: Osage County	Odeon	3	20	4.918	44.959

Δίχως την παραμικρή αμφιβολία, μιλάμε για την σέξι αποκάλυψη του 2013, με τον τρόπο που την παρουσίασε στο κοινό ο Martin Scorsese, ως δεύτερη και απίστευτα καυτή σύζυγο του The Wolf Of Wall Street. Ο λόγος για την Αυστραλέζα Margot Robbie, που διανύει την σημαντικότερη περίοδο της καριέρας της, καθώς οι προτάσεις πλέον πέφτουν βροχή, για καινούργιες κινηματογραφικές συνεργασίες. Πιο πρόσφατη από όλες, που βρίσκεται μάλιστα ένα μόλις βήμα πριν την ολοκλήρωση της συμφωνίας, εκείνη του περιβόητου ριμπούτ των φιλμικών περιπετειών του Tarzan, καθώς η κατάξανθη καλλονή, έχει προσεγγίσει το ενδιαφέρον της παραγωγής, προκειμένου να υποδυθεί την αγαπημένη του Βασιλιά της Ζούγκλας, Τζέιν, αποτελώντας μάλιστα την προσωπική επιλογή του σκηνοθέτη David Yates. Η προσθήκη της Robbie στο καστ, εκτοξεύει σε ακόμη μεγαλύτερα ύψη την σταρική του αξία, αφού πρέπει να υπενθυμιστεί πως θέση στο πρότζεκτ έχουν κλείσει ήδη ο Alexander Skarsgard, που θα κρατήσει φυσικά τον ρόλο του Ταρζάν και ο Christoph Waltz, που μάλλον θα επιστρέψει σε τυπικό χαρακτήρα κακού, ενώ σχεδόν έχει συμφωνήσει σε όλα με το στούντιο και ο Samuel Jackson, για να αποδώσει έναν ρόλο που ακόμη δεν έχει διευκρινιστεί.

Παρότι οι διοικούντες στην Ουάσινγκτον είχαν προεκλογικά εξαγγείλει το κλείσιμο του, εντούτοις το κολαστήριο του Γκουαντανάμο στης αμερικάνικης κτήσης άκριας της Κουβανέζικης νήσου, παραμένει ορθάνοικτο, για να φιλοξενήσει τους αντιφρονούντες την Pax Americana. Σκηνικό φυλακής που αποτελεί το φόντο της ταινίας με τον τίτλο Camp X-Ray, την οποία σκηνοθετικά και σεναριακά επιμελείται ο Peter Sattler και περιγράφει την διαβίωση στο καμπ μιας νεαρής φανταρίνας, που ως εντολή της έχει να προσέχει τους τροφίμους να παραμείνουν ζωντανοί... Η μικρούλα με τα χακί, από την πρώτη ημέρα της υπηρεσίας της στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, θα έλθει σε επαφή με έναν όχι ιδιαίτερα συνεργάσιμο φυλακισμένο, τον επί οκτώ χρόνια εσώκλειστο Αλί, που μέσα από τον λόγο του θα την προσεγγίσει και θα αναπτύξει μια ξεχωριστή φιλία μαζί της. Και καθώς ο χρόνος περνά και ο χαρακτήρας της ένστολης ακόμη πλάθεται, η ματιά της προσεγγίζει με ολοένα και διαφορετικότερο τρόπο το αμφιλεγόμενο τοπίο.

Η Kristen Stewart, μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες χολιγουντιανές ενζενί, ακόμη δεν έχει καταφέρει να χρησιμοποιήσει υπέρ της, την τεράστια ώθηση του μέγκα χιτ του Twilight Saga, ενώ την ίδια στιγμή παλεύει μέσα από ανεξάρτητης χρηματοδότησης παραγωγές, να αναδείξει το ταλέντο της. Εδώ συνυπάρχει με τον αξιόλογο Peyman Moaadi, που πρωτοείδαμε στο A Separation, δημιουργώντας ένα ιδιόμορφο σμίξιμο, που κατόπιν της πρώτης εμφάνισης του στο χειμωνιάτικο Sundance, θα δούμε στις αίθουσες την προσεχή Άνοιξη.

Το κόλπο ξεκίνησε ως μίνι σειρά του BBC, γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία και σημειώνοντας απίθανα νούμερα τηλεθέασης, τέτοια ώστε μια μονταρισμένη εκδοχή με τα καλύτερα αποσπάσματα του σίριαλ, εν είδει ταινίας να κάνει την εμφάνιση της, προβαλλόμενη μάλιστα και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Ο λόγος για το The Trip, που ουσιαστικά περιλαμβάνει τις βόλτες ανά την επικράτεια ενός διδύμου γευσιγνωστών, τις επισκέψεις τους σε κοσμοπολίτικα, πανάκριβα ρεστοράν και κυρίως τις πιπεράτες και τίγκα στο φλεγματικό βρετανικό χιούμορ κουβέντες τους, πάνω στο τραπέζι. Την επιτυχία του εισαγωγικού μέρους ακολουθεί τώρα η συνέχεια, εκεί που το ντουέτο ταξιδεύει στην Ιταλία στο The Trip To Italy, ακολουθώντας τα βήματα των ρομαντικών ποιητών, στα ηλιόλουστα μονοπάτια από την Λιγουρία στην Τοσκάνη και την Ρώμη και από το Αμάλφι μέχρι το Κάπρι, πάντοτε κάτω από την καθοδήγηση του πολυδιάστατου και γεμάτου ανανεωτικές δημιουργικές ιδέες Michael Winterbottom.

Το ζευγάρι φυσικά των ταξιδιωτών, που μαζί δεν κάνουν και χωριστά δεν μπορούν, υποδύονται και πάλι, κάτι σαν σε ρεπρίζ των πραγματικών τους εαυτών, ο χαρισματικός κωμικός Steve Coogan και ο σοβαρότερος Rob Brydon. Η ταινία θα κάνει την παγκόσμια πρώτη εμφάνιση της στα πλαίσια του χειμερινού φεστιβάλ του Sundance, στο δημοφιλές τμήμα με τις Πρεμιέρες, ενώ αναμένεται να παρουσιαστεί στο κοινό, πρωτίστως στο Μεγάλο Νησί, στις αρχές του καλοκαιριού του 2014.

Speaking Truth To Power! Ήταν 11 Οκτωβρίου του 1991 όταν στην Ουάσινγκτον, ενώπιον συμβουλίου γερουσιαστών, η Ανίτα Χιλ, ομολογούσε πως δέχτηκε κατ εξακολούθηση σεξουαλική παρενόχληση από τον Κλάρενς Τόμας, υποψήφιο για την θέση του Αρχιδικαστή του Αρείου Πάγου. Το θέμα προκάλεσε πάταγο στην κοινή γνώμη και για μεγάλο χρονικό διάστημα αποτέλεσε το πρώτο θέμα στα Media, με τον δικαστή να αρνείται τις κατηγορίες, ένα σκάνδαλο πάντως που δεν του στέρησε την θέση που διακαώς διεκδικούσε. Παρότι πιασάρικο και για κινηματογραφικό σενάριο το θέμα ουδέποτε απασχόλησε σοβαρά το σινεμά, εκτός από την περίπτωση μιας τηλεταινίας με τον τίτλο Strange Justice το 1999 και τον Delroy Lindo να κρατά τον ρόλο του κατηγορουμένου. Τουλάχιστον σήμερα, ένα ντοκιμαντέρ, θα ασχοληθεί σοβαρά με το ζήτημα καλύπτοντας όπως απαιτεί η τεκμηρίωση όλες τις πτυχές του. Φυσικά η ταινία φέρει τον τίτλο Anita, φέρει την υπογραφή της κινηματογραφίστριας Freida Mock και όπως συμβαίνει με όλες τις περιπτώσεις των αξιόλογων αμερικάνικων documentaries θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του, μέσα στον χιονιά του Sundance, έχοντας ήδη πάρει διανομή στις ΗΠΑ από την Samuel Goldwyn Films για τις 21 του Μαρτίου 2014.

Η ίδια η διανομή έχει εκφράσει την τεράστια ικανοποίηση της που θα προμοτάρει την κινηματογραφική απεικόνιση της ιστορίας μιας γυναίκας που με το θάρρος της άλλαξε όχι μόνο τον ρου της προσωπικής της ζωής, αλλά και πολλών, αμέτρητων άλλων γυναικών, που υπέστησαν παρόμοιες εξευτελιστικές συμπεριφορές, από αφεντικά που εκμεταλλεύονταν την ισχύ της θέσεως τους.

Στις δικές μας αίθουσες? Πολύ αμφιβάλλω...