Movies Ltd

Maggie's Plan ονομάζεται η καινούργια σκηνοθετική δουλειά της κατά βάση indie δημιουργού Rebecca Miller, που γνωρίσαμε προ τετραετίας περίπου με την ταινία της The Private Lives Of Pippa Lee. Έχοντας την υποστήριξη στην παραγωγή των υπευθύνων του Moneyball, η κινηματογραφίστρια μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη την ομώνυμη αδημοσίευτη ακόμη νουβέλα της Karen Rinaldi, που περιγράφει τις αγωνίες και τα πάθη που βιώνει μια νεαρή γυναίκα, που αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη της στην μητρόπολη της Νέας Υόρκης. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο φιλμ, όπως ανακοίνωσε η παραγωγή του πρότζεκτ, θεωρώντας την επιλογή ως απόλυτα ταιριαστή, θα κρατήσει η φιλόδοξη, όσο και ταλαντούχα Greta Gerwig, που η χρονιά που πέρασε την κατέστησε ακόμη πιο διάσημη στο ευρύ κοινό, χάρη στην εξαιρετική της παρουσία ως Frances Ha του Noah Baumbach. Μαζί με την ανερχόμενη ηθοποιό, από τις εικόνες του Σχεδίου της Μάγκι θα παρελάσει και η πάντοτε ελκυστική κοκκινομάλλα Julianne Moore, σε έναν ρόλο που ακόμη όμως δεν έχει διευκρινιστεί. Τα γυρίσματα του Maggie's Plan αναμένεται να ξεκινήσουν το ερχόμενο φθινόπωρο, δίχως όμως να έχει υπάρξει προς το παρόν ημερομηνία κυκλοφορίας του φιλμ.

Μετά από μια σεζόν με έντονα ερμηνευτικά σκαμπανεβάσματα, από τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του Before Midnight, στην εισπρακτικής καταιγίδα του The Purge, μέχρι την αδιάφορη παρουσία του στο Getaway, ο Ethan Hawke επιστρέφει σε ένα καινούργιο πρότζεκτ, που φέρει τον τίτλο Ten Thousand Saints που αποτελεί το νέο πόνημα του δημιουργικού ντουέτου του American Splendor, Shari Springer Berman και Robert Pulcini. Στο φιλμ ο έμπειρος πλέον πρωταγωνιστής, θα υποδυθεί τον απελευθερωμένων ηθών, με χίπικες καταβολές πατέρα ενός νέου - τον οποίο υποδύεται ο Asa Butterfield - που χάνοντας τον καλύτερο του φίλο από υπερβολική δόση ναρκωτικών, θα πάρει την απόφαση να ακολουθήσει την κοινόβια συλλογιστική του πατρός του. Το πρωτότυπο κείμενο που βασίζεται η ταινία, έχει αποτελέσει μπεστ σέλλερ υπογεγραμμένο από την Eleanor Henderson και έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές στην πρώτη του έκδοση το 2011. Μέλος του καστ αποτελεί και η ενζενί Hailee Steinfeld, που ορίζει το ερωτικό αντικείμενο του πόθου του νεαρού γιου, συνθέτωντας έτσι μια πολύ ενδιαφέρουσα ερμηνευτική τριάδα. Τα γυρίσματα του φιλμ, υπολογίζεται να ξεκινήσουν στα τέλη του καλοκαιριού, με σκοπό η ταινία να κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες σε περίπου ένα χρόνο από σήμερα.

Ο Νόμος του Μέρφι! Και ειδικά όταν έχεις περάσει μια τόσο υπέροχη νύχτα, κεφιού και ερωτικού πάθους, το κοντράστ από το τέλειο, στο οδυνηρό είναι ακόμη πιο έντονο. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας της κομεντί Walk Of Shame, είναι μια χαρισματική και ανερχόμενη ρεπόρτερ, που έχοντας περάσει μια βραδιά διασκέδασης με την συντροφιά της σε κλαμπ του Λος Άντζελες, θα καταλήξει στην αγκαλιά ενός άγνωστου μορφονιού και θα περάσει μαζί του ένα αξέχαστο one night stand. Ατυχώς για εκείνη, όλα τα προσωπικά της αντικείμενα βρίσκονται στο αμάξι της, που η τροχαία θα μαζέψει ως παράνομο, με συνέπεια να μείνει ολομόναχη, δίχως ταυτότητα, κινητό τηλέφωνο και όχημα, για μερικές δύσκολες νυχτερινές ώρες, στα κακόφημα προάστια της μεγαλούπολης. Και η ατυχία για εκείνη μεγαλώνει καθώς απομένουν μόλις οκτώ ώρες, για να παραστεί στο πολυπόθητο επαγγελματικό ραντεβού, που τόσο καιρό είχε κανονισμένο. Την σκηνοθεσία και το σενάριο του κεφάτου όπως απεικονίζει το ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό προωθητικό τρέιλερ, φιλμ, υπογράφει ο Steven Brill του αξιοπρεπούς Mr Deeds, με την Focus World να έχει προγραμματίσει να το ρίξει στις αίθουσες στις 25 Απριλίου του 2014.

Παίζοντας δεύτερους ρόλους σε μερικές σημαντικές πρόσφατες παραγωγές, όπως τα People Like Us, The Hunger Games, The Next Three Days και Catching Fire, ήρθε η στιγμή για την πραγματικά όμορφη και κορμάρα Elizabeth Banks να γίνει εκείνη το πρώτο βιολί μιας φιλμικής παραγωγής. Πέρα από την αξιόλογη ρολίστα, από τις εικόνες του Walk Of Shame παρελαύνουν και οι James Marsden, Gillian Jacobs, Sarah Wright, Bill Burr και Tig Notaro.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Η ολοκληρωμένη λίστα των υποψηφίων στις επιμέρους κατηγορίες της 86ης απονομής των Βραβείων Όσκαρ, της κατά τεκμήριο λαμπρότερης διοργάνωσης κινηματογραφικών επάθλων, ανακοινώθηκε σήμερα από τα μέλη της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τεχνών. Στα κύρια σημεία των nods, αίσθηση προκαλεί η επιλογή εννέα - από τις μέχρι δέκα που είναι δυνατόν - ταινιών που θα συναγωνιστούν για την καλύτερη της χρονιάς. Η απονομή των Oscars θα λάβει χώρα στο Λος Άντζελες και όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στο πολυτελές Kodak Theatre στις 2 Μαρτίου, με την Ellen DeGeneres να έχει οριστεί ως η οικοδέσποινα του φετινού θεσμού. Οι λίστες των υποψηφίων ανά κατηγορία έχουν ως εξής:

του John Lee Hancock. Με τους Emma Thompson, Tom Hanks, Colin Farrell, Ruth Wilson, Paul Giamatti, Rachel Griffiths, Bradley Whitford, Jason Schwartzman, B. J. Novak, Kathy Baker

Saving Uncle Walt

του gaRis (@takisgaris)

Τάγραψα κι αντιπροχθές στο χαιρετισμό του Frozen πως φέτο είναι η χρονιά του ποντικιού που βρυχάται. Ο Θείος Ουώλτ Ντίσνευ μας έχει αφήσει πλέον κοντά μισό αιώνα, περίπου όσο δηλαδή και η πρώτη έξοδος του στούντιο στα feature φιλμς, εξόν της animation στρατόσφαιρας, όπου o Μίκυ Μάους και η απειράριθμη παρέα του, χαρακτήρες - ρίποφφς από κλασικά, μα άγνωστοι στο αμερικάνικο πόπολο διασκευάστηκαν για να ξεπουλήσουν στα θεματικά πάρκα της Ντίσνευλάντ για πολλές δεκαετίες τώρα. Ήταν 1964, όταν οι εικονικοί πιγκουίνοι χόρεψαν τη Μαίρη Πόππινς στα όσκαρς, αποσπώντας 13 υποψηφιότητες και πέντε νίκες, μεταξύ των οποίων και για τον πρώτο γυναικείο ρόλο στη Julie Andrews. Supercalifragilisticexpialidocious σαφέστατα, όμως όσο κι αν ο αρχιμελούρας John Lee Hancock (The Blind Side, Alamo, The Rookie) πασχίζει να πείσει πως η ταινία αποτελεί ένα μίνι biopic της συγγραφέως Pamela L. Travers, το πράμα ζέχνει μαλλί της γριάς από μακριά πως κατουσίαν έχουμε ένα πρώτης τάξεως λιβάνισμα του - άγνωστο γιατί - απόντος διαχρονικά από το βιογραφικό πανί, απόλυτου ρέκορντμαν στην ιστορία του θεσμού των όσκαρς (51 υποψηφιότητες - 22 νίκες + 4 τιμητικές βραβεύσεις).

Η πραγματική Τράβερς, πετυχημένη ήδη από τα μέσα του ’30 όταν και πρωτοεκδόθηκε η Πόππινς, γεννήθηκε στο λυκόφως του 19ου αιώνα στην Αυστραλία για να περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην Αγγλία. Μελέτησε Ινδιάνικες φυλές, δίδαξε στο Χάρβαρντ, ήταν μια δραστήρια μπάισέξουαλ με τον αέρα της ικανής μπίσνες γούμαν. Το έψησε το σκουμπρί στα χείλη του Ντίσνευ ωσότου να υπογράψει την παραχώρηση δικαιωμάτων διασκευής της Πόππινς από το τήμ του λατρεμένου Μιζουρίτη, όμως δεν ήταν καθόλου η στριμμένη, ανέραστη γεροντοκόρη, όσο εξαιρετικά κι αν την ενσαρκώνει η βετεράνα Emma Thompson, σε μια παραλλαγή της επιτυχημένης μανιέρας μιας συναδέλφισσας της Πόππινς, της Nanny McPhee. Ούτε ο συμπαθέστερος ηθοποιός του πλανήτη, Tom Hanks έχει κάποια εμφανισιακή ομοιότητα με τον Ουόλτ πέρα το ποντικομούστακο –κατατεθέν και την φράντζα πλάγια αριστερά. Ο μανιώδης (βλ. καρκίνο του πνεύμονα) καπνιστής Ντίσνεη δεν εμφανίζεται να καπνίζει εδώ, ενώ στη σκηνή περιήγησής του με την Παμ Τράβερς στο Πάρκο μοιράζει σωρεία προϋπογεγραμμένων καρτών στους φανς δίνοντας την αίσθηση ότι ζούμε το απόλυτο ινφομέρσαλ.

Είναι να μη τις απεχθάνεται τις αμερικανιές η κυρία; Οι λέξεις μιούζικαλ, κινούμενα σχέδια και Dick Van Dyck ήταν no-no που εντέλει κάμφθηκαν διότι τη δόξα πολλοί εμίσησαν… (και τούμπαλιν). Ο Hancock ζαλίζει το θέμα με συνεχή πέρα-δώθε μεταξύ Αυστραλίας και Ντίσνευ στούντιος, σε μια παιδαριώδη εξόρμηση να εξηγήσει το πώς και το τι εν είδει κλειδαρότρυπας με κύρια επωδό ότι ο χαρακτήρας του Κυρίου Μπάνκς είναι το άλτερ έγκο του πατέρα Τράβερς, μέθυσου υπαλλήλου τραπεζών (o συμπαθής μα όχι πειστικός Colin Farrell) που πέθανε φυματικός, αφήνοντας ανεπούλωτα τραύματα στην κορούλα - συγγραφέα. Η στακάτη, ακριβής και τεχνικά εξεζητημένη ερμηνεία της Thompson δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης για οσκαρική πεντάδα, ενώ ο Hanks, σχεδόν σίγουρος για το Captain Phillips, επωμίζεται με κομψότητα τον άχαρο ρόλο της αγιοποιημένης καρικατούρας του Θείου Ουώλτ. Ο Paul Giamatti, ως απλοϊκός σωφέρ της κυρίας Τράβερς, πετά έξτρα κύβους ζάχαρης σε μια ήδη γλυκερή αφήγηση που θαυμαστά απογειώνεται μόλις στο τελευταίο εικοσάλεπτο, όπου ο φακός επιτέλους αφοσιώνεται στον κορμό της ιστορίας: Η αιώνια μάχη ενός δημιουργού με τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο και πως το τελικό αποτέλεσμα γίνεται προϊόν επίπονου συμβιβασμού.

Για πες: Φυσικά και η Mary Poppins δεν άρεσε καθόλου στην Travers. Ο Disney όμως πέτυχε το σκοπό του, καθώς η ταινία έπιασε το ιστορικό ρεκόρ των $100Μ και παρά τρίχα να πάρει την οσκαρική δόξα από το μια κλάση ανώτερο My Fair Lady του George Kuckor. Το Saving Mr. Banks μοιάζει να έχει φτιαχτεί στη λογική να αποκαταστήσει την Πόππινς στο πανηγυρικό της ιωβηλαίο, θωπεύοντας το συντηρητικό γούστο των πρεσβυτέρων μελών της Ακαδημίας, που τότε (1964) πρέπει να ήταν ξεπεταρούδια. Χωρά στην εννιάδα - δεκάδα των καλυτέρων ταινιών αυτό το πετιμέζι; Δυστυχώς, αμφισβητητί!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Ιανουαρίου 2014 από την Feelgood

του Peter Segal. Με τους Robert De Niro, Sylvester Stallone, Kevin Hart, Alan Arkin, Kim Basinger, Ireland Baldwin, Jon Bernthal

Rocky vs Jake

του zerVo (@moviesltd)

1976. Ένας όχι ιδιαίτερα διάσημος, στραβοστόμης Ιταλιάνος, παίρνει το ρίσκο, σε δικό του σενάριο, να ανέβει στα κινηματογραφικά ρινγκ, προκειμένου να παρουσιάσει την ιστορία ενός μποξέρ γεμάτου θέληση να κατακτήσει τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Ο Ρόκι Μπαλμπόα θα εξελιχθεί σε μια από τις θρυλικότερες προσωπικότητες του σινεμά κι ο πρωταγωνιστής του θα γίνει ο μεγαλύτερος και τρανότερος action performer όλων των εποχών. 1980. Έχοντας κλείσει θριαμβευτικά την προηγούμενη δεκαετία, ο χαρισματικός Martin Scorsese ξεκινά την καινούργια, παρουσιάζοντας το κορυφαίο αριστούργημα της καριέρας του. Το ασπρόμαυρο Raging Bull, θα αναδείξει σε όλο του το εύρος το αυτοκαταστροφικό μένος του Οργισμένου Ειδώλου που μετά από μια μακρά πορεία θριάμβου, πέφτει, σωριάζεται στο καναβάτσο της ζωής. Η διπλή Οσκαρική αδικία που υπέστη εκείνος που υποδύθηκε τον μαχητή Τζέικ Λα Μότα, στης περασμένες του παρουσίες ως Ταξιτζής κι Ελαφοκυνηγός, θα χρυσωθεί με το μεγάλο βραβείο ανδρικής ερμηνείας, κορώνα που θα τον καταστήσει στην συνείδηση των σινεφίλ, ως τον σπουδαιότερο όλων για τα επόμενα χρόνια.

Έχουν περάσει κιόλας τριάντα χρόνια από εκείνη την τελευταία φορά που αναμετρήθηκαν, διεκδικώντας τον τίτλο του κορυφαίου πυγμάχου του Πίτσμπεργκ. Έχοντας από μια νίκη στις δύο ανήλεες κόντρες τους, ο Ιρλανδικής καταγωγής Μπίλυ "Δε Κιντ" Μακ Ντόνεν και ο σκληροτράχηλος Χένρι "Ρέιζορ" Σαρπ, έχουν αποσυρθεί πλέον από τα ρινγκ, με τον πρώτο να ζει με τις αναμνήσεις του παρελθόντος, μπεκροπίνοντας από μπαρ σε μπαρ και τον δεύτερο να παλεύει για το μεροκάματο, σφυρηλατώντας σαπιοκάραβα στο τοπικό καρνάγιο. Η τυχαία συνάντηση τους μετά από τόσο καιρό, προκειμένου να συμμετάσχουν στα γυρίσματα ενός αθλητικού video game με τις μορφές τους, θα ξυπνήσει στον κοινό τους γνώριμο / εκκολαπτόμενο μανατζαραίο την ιδέα να βρεθούν για μία ακόμη, πολυπόθητη φορά και να παλέψουν ανάμεσα στα σκοινιά. Αρχικώς κι οι δυο θα αρνηθούν την πρόταση, τα ογδόντα χιλιάρικα που θα πάρουν ο καθένας ως μπόνους συμμετοχής, αποτελούν άκρως δελεαστικό κίνητρο...

...και νά' ταν μόνον αυτό? Πέρα από την άσβεστη ρήξη που παραμένει ολοζώντανη από το 1983, οι δυο μποξέρ έχουν έναν ακόμη μυστικό λόγο, ο καθένας από την μεριά του, να βγάλει τον άλλο νοκ άουτ, στην τελική αναμέτρηση. Σερσέ Λα Φαμ? Αυτό ακριβώς, μιας και μια φορά κι έναν καιρό, η μορφονιά αγαπημένη του Λεπίδα, τον εγκατέλειψε για τα μάτια του Τριφυλλοφόρου, άσχετα αν κατοπινά το μετάνιωσε και οδύρεται απελπισμένη να τον ξανακερδίσει. Κι αυτή η ντροπή, που αμφότεροι νιώθουν για την καρδιά μιας γυναίκας, μόνο με εκδίκηση, γροθιές και αίμα, μπορεί να ξεπλυθεί. Τι κι αν εβδομηντάρησαν, όλη η πόλη ζει και αναπνέει για την 14η ημέρα του Δεκέμβρη, που έχει οριστεί ο μεγάλος αγών. The Grudge Match!

Εκτιμώ πως αν το έπαιρναν και οι δυο τους, ο Sly Stallone και ο Bob DeNiro, πιο σοβαρά και προετοίμαζαν μπράτσα και κοιλιακούς, δίχως την αρωγή της σάτιρας, το πλάνο θα ήταν ολοκληρωτικά καταστροφικό. Το είδαν ως μια πλάκα, πέρασαν καλά, διασκέδασαν και αυτό το πανηγυράκι στυλ περνά και στην πλατεία, που δίχως το παραμικρό άγχος για την τελική έκβαση, καλείται να απολαύσει τις ηλικιωμένες, πλην φλογισμένες γροθιές, που δεν σταματούν παρά μόνο όταν ακουστεί το καμπανάκι της γραμματείας. Οκ, απλοικότατο το σενάριο, που ουσιαστικά καθιστά τον ήρωα τους, από πάλαι ποτέ ίνδαλμα μιας ολάκερης γενιάς, σκιά του εαυτού του, μέθυσο είτε εν δυνάμει άνεργο, σέβεται όμως τον μύθο που έχει κτίσει ο καθένας ως κινηματογραφική περσόνα και πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν τους αναγάγει σε πυγμαχική καρικατούρα. Φυσικά και δεν λείπουν οι σαρκαστικές αναφορές για αμφότερους, του ύφους "πως καταντήσαμε Λοχία", φυσικά κι οι δυο τους γνωρίζουν καλά πως οι μέρες της δόξας έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, φυσικά όμως αναφερόμαστε σε δύο τεράστιες μορφές του αμερικάνικου σινεμά, που ακόμη και κάνοντας την πλάκα τους, αξίζει να τους παρακολουθήσεις.

Για πες: Ποιος στο φινάλε ακούει τον διαιτητή να του μετρά μέχρι το δέκα και ποιος σηκώνει την γροθιά του θριαμβευτή ψηλά, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Κάπου εκεί που οι πόντοι άρχισαν να μετρούν όμως, το μυαλό ξαναγύρισε εκεί πίσω στα παλιά και φαντάστηκα πως με την βραχνή φωνή του, ο Sylvester θα καλεί ξανά, απελπισμένα την Έιντριαν. Εντάξει, δεν ήταν ακριβώς αυτή η κατάληξη, άσχετα αν στην αγκαλιά του έπεσε, τιμής ένεκεν η 60 Μαΐων, Αθηναία από την Τζόρτζια Kim - δεν υπάρχει καμία άλλη Kim - για να εκτοξεύσει μερικά χιλιόμετρα παραπάνω την νοσταλγία, φέρνοντας μου στην μνήμη, το ερωτικό αντικείμενο του πόθου των εφηβικών μου χρόνων...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Ιανουαρίου 2014 από την Village

της Valeria Golino. Με τους Jasmine Trinca, Carlo Cecchi, Libero di Rienzo, Vinicio Marchioni

Δίχως βαρέα και ανθυγιεινά

του zerVo (@moviesltd)

Αντικειμενικά και με βάση τους κανόνες, πρόκειται για μια διαδικασία παράνομη, ανήθικη, κολάσιμη και (λογικά) ποινικώς διωκόμενη. Ρεαλιστικά και συναισθηματικά. είναι μια πράξη σπαραχτική, που οδηγεί πέρα από τα όποια γνωστά όρια εκείνον που θα την αποφασίσει και που δοκιμάζει τις ψυχικές αντοχές (έστω και για τελευταία φορά) των κοντινών του προσώπων. Ανθρώπινα, δεν μπορώ να διανοηθώ κάποιον που δεν την επιζητά ως λύτρωση για εκείνον που παλεύει άνισα και χωρίς ελπίδα, κόντρα στον σωματικό κατακερματισμό, τον πόνο, τον Χάρο. Ευθανασία.. Μια λέξη που για να την ψελλίσεις χρειάζεσαι πάνω κάτω τρία λεπτά, όσο ακριβώς απαιτεί το δραστικό να σε σώσει από τους ανυπόταχτους δράκους που έχουν μετατρέψει τα κύτταρα σου σε σκουπίδια. Αν και εφόσον έχει υπάρξει κάποιος, που προηγούμενα έχει ακούσει την ακόμη αξιοπρεπή παράκληση σου. Σώσε με, δώσ' μου να πιω το δηλητήριο. Πικρό. Διόλου ειρωνικό...

Στα τριάντα της χρόνια, η μοναχική Ιρένε, έχει επιλέξει να ακολουθήσει ένα δύσκολο, απαιτητικό, πέραν των νόμιμων και ηθικών ορίων επάγγελμα, ως Άγγελος Θανάτου. Λαμβάνοντας εντολές, οδηγίες και πληροφορίες από το καλά οργανωμένο δίκτυο που συνεργάζεται, με το κωδικό όνομα Μέλι, επισκέπτεται, έναντι αδρότατης αμοιβής, ασθενείς που βρίσκονται στο τελικό στάδιο της ανίατης αρρώστιας που τους έχει κτυπήσει, έχοντας στις αποσκευές της το (μη ανιχνεύσιμο κατοπινά) κώνειο, που θα τους στείλει αναίμακτα και χωρίς τον παραμικρό πόνο στην αιωνιότητα. Καλομελετημένη μέχρι πόντου διεργασία που ζητάει γερά νεύρα, κυνισμό, μηδενική ψυχική φόρτιση και σθένος, από εκείνον που θα φροντίσει να την φέρει εις πέρας, ακολουθώντας πιστά τους κανόνες, προσέχοντας να περάσει όσο το δυνατόν απαρατήρητος, από την ύστατη ματιά του μελλοθάνατου...

Είναι όμως δυνατόν? Ακόμη κι αν η θωριά του αγοροκόριτσου - σεναριακά, σε αντιδραστικό πείσμα, που θέλει τις Ιταλιάνες, καυτές γυναικάρες, με μεσογειακό μπρίο - φαντάζει άτεγκτη μπροστά στην αφαιρετική πρακτικά, λυτρωτική ουσιαστικά πράξη, δρώντας ως ανθρωποειδές με μηδενικούς εσωτερικούς φραγμούς και συναισθήματα, εντούτοις η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Εκείνη που έχει βοηθήσει τόσο κόσμο να σιγάσει, μέσω της φυγής από την ζωή, τις οδύνες, έχει ρημάξει επαναφέροντας ξανά και ξανά τις θύμησες της ύστατης στιγμής τους. Κατεστραμμένη προσωπική ζωή, άστατες ερωτικές σχέσεις της μιας βραδιάς, ένα συνεχές κι επαναλαμβανόμενο προσωπείο, που φορά πλέον η Μιελ στην καθημερινότητα της, υποδυόμενη την, τάχαμου, πραγματική Ιρένε. Οι δικές της αντοχές θα φτάσουν στα όρια τους, καθώς θα γνωρίσει τον αποφασισμένο να ταξιδέψει, ασθενή που πάσχει από την πιο ιδιαίτερη των παθήσεων. Την Μοναξιά...

Είναι δαύτη ιάσιμη? Μπορεί ο ηλικιωμένος κύριος καθηγητής που δεν βρίσκει κανένα νόημα στην ζωή του πια, να γιάνει? Κι αν ναι, ποια μπορεί να είναι η συνεισφορά της μελαγχολικής νιας, στο να μην οδηγηθεί στο (τεχνηέντως) μοιραίο? Θα μπορούσε πολύ εύκολα η Golino, η πενηντάχρονη Ναπολιτάνα με την Θεία γαλαζοπράσινη ματιά και τις ελληνικές ρίζες, πως το θέμα που αφηγείται στο δημιουργικό της ντεμπούτο βασίζεται σε αληθινή ιστορία, αν και δύσκολα μπορεί να συμβαίνει το αντίθετο, μιας και όσα εξιστορεί, πλέον αποτελούν κομμάτια μιας θλιβερής πραγματικότητας. One way, or another. Η εισαγωγή της μάλιστα, σκληρή και αβάσταχτα συμπονετική, διαθέτει τόσο δυναμισμό, ώστε ακόμη κι όταν το στόρι χάνει την αρχική του φόρμα και κινείται σε παραπλανητικά μονοπάτια - οι σεκάνς της θαλάσσιας απομόνωσης, αλληγορικές εκφάνσεις μιας χαμένης νιότης, μα κυρίως τα επαναλαμβανόμενα χαριεντίσματα κάθε νύχτα στην αγκαλιά κι άλλου εραστή. Όσο σωστά και με σεβασμό, προσέγγισε η Valeria το (δεδομένα φλέγον) ζήτημα, άλλο τόσο άνισα επιχείρησε να φωτίσει τα εσώψυχα του μέσου που το παράγει, χωρίζοντας κατά κάποιο τρόπο την ταινία της στα δύο. Ένα μέρος που κουβεντιάζει (ούτε υπέρ, μηδέ κατά) το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στην ζωή, ένα μέρος που εξερευνά τον εργάτη αυτής της φάμπρικας, που στην ρημαγμένη καρδιά του δεν κολλιούνται ούτε βαρέα, ούτε ανθυγιεινά.

Για πες: Χαμηλού κόστους, ανεξάρτητο Ιταλικό σινεμά, εκείνης της σινεφίλ χροιάς που βρίσκει αμέριστη υποστήριξη στα απανταχού διεθνή φεστιβάλ, που θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες να δώσει πάμπολλη τροφή για περαιτέρω κουβέντα, με την διατριβή του. Μένει η ουσιαστική και μεστή ερμηνεία της Jasmine Trinca, ως Miele, χάρη στα εκφραστικά της μεγάλα μάτια, ενίοτε φοβισμένα, ενίοτε διάφανα, να προσεγγίζουν το (και δικό της) μοιραίο και να διατηρούν αναλλοίωτο το ενδιαφέρον της πλατείας μέχρι τέλους.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Ιανουαρίου 2014 από την Strada

του Dennis Iliadis. Με τους Rhys Wakefield, Logan Miller, Ashley Hinshaw, Natalie Hall, Rohan Kymal

Ξυπνάει ο άλλος σου εαυτός...

του zerVo (@moviesltd)

Ούτε μίζερος, ούτε γκρινιάρης, ούτε ισοπεδωτικός είμαι. Αυτό το πράγμα με την βλαχοδημαρχειακή υπερηφάνεια που συνταράσσει την ράτσα μας, στο άκουσμα της πιθανής διεθνούς καριέρας ενός συμπατριώτη μας, λες και στην πλάτη του ο πετυχημένος κουβαλά τις προσδοκίες ενός ολάκερου έθνους, είναι η απόλυτη σαχλαμάρα. Και πως ακριβώς ορίζεται αυτό το International carreer? Δεν λέω να γίνει ο καθείς μονομιάς Κακογιάννης, αλλά να, από το να ξεπεταχτεί ένας οτέρ από μια (αξιοπρεπή) τινέιτζερ κοινωνική φρεσκαδούρα γυρισμένη στον Άλιμο και να αποκληθεί χολιγουντιανός, δεν του φτάνει ούτε μια ανούσια διασκευή ενός θρυλικού horror, ούτε φυσικά ένα MTV υπαρξιακό θριλεράκι, ανύπαρκτης θεματικής και μηδενικής συλλογιστικής. Που δεν προβλήθηκε σε καμία χώρα του κόσμου στις αίθουσες (πλέον φεστιβαλικών εκδηλώσεων) εκτός της πατρίδος του καλλιτέχνη, τόπου που γνωρίζει να τιμά καθώς φαίνεται το (αμφίβολης ποιότητας) έργο των παιδιών του, που την παλεύουν στην αλλοδαπή...

Δυο χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που διαλύθηκε η ονειρεμένη ερωτική σχέση του μορφονιού Ντέιβιντ και της γοητευτικής πρωταθλήτριας της ξιφασκίας Τζιλ, ένας χωρισμός που ακόμη εκείνος, παρότι φταίχτης, δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει. Ευκαιρία να συναντήσει την πρώην αγαπημένη του για ακόμη μια φορά και πιθανόν να καταφέρει να δικαιολογήσει την στάση του, θα έχει στο πάρτι που διοργανώνει η παρέα και που θα παρευρεθεί σύσσωμη η νεανική κοινότητα της περιοχής. Άφθονο ποτό, μυριάδες σπιντάκια, ημίγυμνες χορεύτριες, αμέτρητα μπιτς και χορό μέχρι πρωίας, υπόσχεται η ξέφρενη βραδιά. Ένα μυστηριώδες φαινόμενο, όμως, θα βαλθεί να χαλάσει τα σχέδια των γεμάτων κέφι νεολαίων...

Μια πτώση φλεγόμενου μετεωρίτη, καναδυό ηλεκτρικές εκκενώσεις, κάποιοι έφηβοι να παραμένουν με βλέμμα κολλημένο στο φωτεινό κενό και η παράσταση αρχίζει. Με διαφορά φάσης περίπου ενός τετάρτου, θα κάνουν την εμφάνιση τους σωσίες των πιτσιρικάδων, που με την παρουσία τους θα αναστατώσουν ολάκερο το γλέντι. Ποιος ο σκοπός τους? Ποια η σημασία της ύπαρξης τους? Ποιο το σχέδιο τους, αν υπάρχει και αν είναι εχθρικό προς τους ήδη (προ)υπάρχοντες καρναβαλιστές? Με σεναριακό σπινθήρα παρμένο (τύποις) από το Invasion Of The Body Snatchers, το υποτιθέμενο σασπένς ξοδεύεται ανάμεσα στις γεμάτες απορία φάτσες των κάκιστων ερμηνευτικά ηρώων. Άλλος γιατί μπερδεύεται από την συμπεριφορά της καλής του, άλλος γιατί χάνεται στην πραγματοποίηση της απόλυτης ερωτικής του φαντασίωσης, άλλη ανακαλύπτοντας στο (αλιενικό?) αντίγραφο της, το έτερο ήμισι που πάντα της έλειπε. Έγινε Dennis, καλά το φιλοσοφήσαμε το πράγμα, να βγάλουμε και λίγο νόημα ε?

Για πες: Εκτός και ο σκοπός μας ήταν να στήσουμε ένα πολύχρωμο μα και άσκοπο γαϊτανάκι με λαμπιόνια, νέον και ambient ακούσματα στα πλατό, για να κάνουμε απλά και μόνο το κέφι μας. Έτσι δικαιολογείται η ύπαρξη του +1, που δεν αντέχει της παραμικρής σοβαρής κινηματογραφικής προσέγγισης. Ευχή μου ο φιλόδοξος Ηλιάδης να βρει τον δρόμο που του αξίζει και που δεν περνά από αλλοπρόσαλλα γουίκεντ στου Μπέρνι σαν και δαύτο, που απορρίπτει ακόμη και το VOD της καλωδιακής. Το άλμα να περάσει τον ωκεανό το έκανε, καιρός να κάνει και το βήμα τώρα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Ιανουαρίου 2014 από την Feelgood

Μέχρι σήμερα η παρουσία τους στα επερχόμενα σίκουελς της γιγαντιαίας εμπορικής και καλλιτεχνικής επιτυχίας του James Cameron, Avatar, θεωρείτο κάτι παραπάνω από δεδομένη, με μια επίσημη ανακοίνωση της η παραγωγή φρόντισε να οριστικοποιήσει την συμμετοχή τους. Ο λόγος για τους βασικούς πρωταγωνιστές του ορίτζιναλ, Sam Worthington και Zoe Saldana, που θα επιστρέψουν όπως αναμενόταν στους ρόλους των Νάβι και Νειτίρι αντίστοιχα, για τις τρεις συνέχειες που έχουν προγραμματιστεί να βγουν στις αίθουσες τους Δεκέμβρηδες του 2016, 2017 και 2018. Ως γνωστόν τα σίκουελς που θα βασιστούν σε σενάρια του ίδιου του Cameron και των συνεργατών του Josh Friedman, Rick Jaffa, Amanda Silver και Shane Salerno, θα γυριστούν back to back, αρχής γενομένης από τον Δεκέμβριο του 2014, μόλις ολοκληρωθεί το τετράμηνο Pre production. Οι τρεις αυτές συνέχειες σφραγίζουν και την συμφωνία του Cameron με την 20th Century Fox, που διατηρείται ζωντανή εδώ και είκοσι επτά χρόνια, έχοντας προσφέρει εκτός από την μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών, με 2.8 δισ. δολάρια παγκοσμίως, τεράστια μπλοκμπάστερς επιπέδου Titanic, The Abyss, Aliens και True Lies.

Μπορεί τα γυρίσματα του φιλόδοξου σχεδίου του χαρισματικού Darren Aronofsky, Noah, να έχουν ολοκληρωθεί και ήδη να έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους στις αίθουσες τα προωθητικά τρέιλερς, η παραγωγή της Paramount επιφύλασσε μια ακόμη προσθήκη της τελευταίας στιγμής. Ο λόγος για τον θρυλικό Nick Nolte, που πήρε θέση κι αυτός δίπλα στα ονόματα που συνθέτουν το πολυμελές καστ της βιβλικής περιπέτειας, τον Russell Crowe, την Jennifer Connelly, την Emma Watson, τον Ray Winstone, τον Logan Lerman, τον Douglas Booth και τον Anthony Hopkins. Ο βετεράνος αστέρας δεν θα εμφανιστεί όμως on screen όπως οι προαναφερθέντες, μα θα δανείσει την φωνή του σε ένα από τα μυθικά τέρατα της ιστορίας, τον φτιαγμένο από πέτρα γιγαντιαίο Watcher Shamyaza, θηρίο που η παρουσία του αποδεικνύει πως η παρούσα Κιβωτός, ελάχιστη σχέση θα έχει με τις αλήστου μνήμης δημιουργίες του Cecil B. Demille. Το πανάκριβο μπλοκμπάστερ, που ήδη διορθώνει στο post production του κάποιες λεπτομέρειες, έχει ήδη προγραμματιστεί να κάνει την εμφάνιση του στις δικές μας αίθουσες, στις 27 Μαρτίου 2014.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	American Hustle	Audiovisual	1	50	23.747	23.747
2	The Wolf Of Wall Street	Spentzos	3	41	17.306	120.651
3	Πέμπτη & 12	Village	2	46	16.651	79.515
4	Μικρά Αγγλία	Feelgood	6	63	14.650	318.623
5	Frozen	Feelgood	4	86	10.950	187.792
6	Walking With Dinosaurs	Odeon	2	68	8.682	38.316
7	Hobbit: The Desolation Of Smaug	Village	5	47	8.584	378.938
8	August: Osage County	Odeon	2	24	8.241	36.529
9	47 Ronin	UIP	3	25	7.253	71.022
10	Inside Llewyn Davis	Village	1	6	6.566	6.566

Ανακοινώθηκαν σε μια λαμπερή τελετή που έλαβε χώρα στο Λος Άντζελες, οι νικητές των Golden Globes 2014, της παραδοσιακά σημαντικότερης απονομής κινηματογραφικών βραβείων στον κόσμο, κατόπιν εκείνων της Ακαδημίας. Για 71η φορά η Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Χόλιγουντ, βράβευσε τους κατά την εκτίμηση της καλύτερους της χρονιάς, απόφαση που αποτελεί συνήθως και ένα δυνατό πρόκριμα για τα επερχόμενα Όσκαρς. Στο ξενοδοχείο Χίλτον του Μπέβερλι Χιλλς, οι, για δεύτερη συνεχή χρονιά, οικοδέσποινες Tina Fey και Amy Poehler, έδωσαν το γνωστό τους διασκεδαστικό σόου, σατιρίζοντας με καυστικό τρόπο τους νικητές ή ηττημένους, αστέρες που έδωσαν το παρόν στην τελετή. Που από την μεριά της, φιλμικά δεν είχε ιδιαίτερες εκπλήξεις να επιδείξει, αφού τα λογικά φαβορί, όπως έπαιζαν στα στοιχήματα πριν την απονομή, επικράτησαν στην τελική απόφαση των κριτών. Οι νικητές που έφυγαν με μια Χρυσή Σφαίρα από την βράβευση του 2014 ήταν:

Καλύτερη Ταινία (Δράμα)
12 Years a Slave - WINNER
Captain Phillips
Gravity
Philomena
Rush

Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία (Δράμα)
Chiwetel Ejiofor - 12 Years a Slave
Idris Elba - Mandela
Tom Hanks - Captain Phillips
Matthew McConaghey - Dallas Buyers Club - WINNER
Robert Redford - All Is Lost

Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία (Δράμα)
Cate Blanchett - Blue Jasmine - WINNER
Sandra Bullock - Gravity
Judi Dench - Philomena
Emma Thompson - Saving Mr. Banks
Kate Winslet - Labor Day

Καλύτερη Ταινία (Μιούζικαλ ή Κομεντί)
American Hustle - WINNER
Her
Inside Llewyn Davis
Nebraska
The Wolf of Wall Street

Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία (Μιούζικαλ ή Κομεντί)
Christian Bale - American Hustle
Bruce Dern - Nebraska
Leonardo DiCaprio - The Wolf of Wall Street - WINNER
Oscar Isaac - Inside Llewyn Davis
Joaquin Phoenix - Her

Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία (Μιούζικαλ ή Κομεντί)
Amy Adams - American Hustle - WINNER
Julie Delpy - Before Midnight
Greta Gerwig - Frances Ha
Julia Louis-Dreyfus - Enough Said
Meryl Streep - August: Osage County

Καλύτερη μη Αγγλόφωνη Ταινία
Blue is the Warmest Color (France)
The Great Beauty (Italy) - WINNER
The Hunt (Denmark)
The Past (France)
The Wind Rises (Japan)

Καλύτερο Animation
The Croods
Despicable Me 2
Frozen - WINNER

Καλύτερη Ανδρική Υποστηρικτική Ερμηνεία
Barkhad Abdi - Captain Phillips
Daniel Bruhl - Rush
Bradley Cooper - American Hustle
Michael Fassbender - 12 Years a Slave
Jared Leto - Dallas Buyers Club - WINNER

Καλύτερη Γυναικεία Υποστηρικτική Ερμηνεία
Sally Hawkins - Blue Jasmine
Jennifer Lawrence - American Hustle - WINNER
Lupita Nyong'o - 12 Years a Slave
Julia Roberts - August: Osage County
June Squibb - Nebraska

Καλύτερη Σκηνοθεσία
Alfonso Cuaron - Gravity - WINNER
Paul Greengrass - Captain Phillips
Steve McQueen - 12 Years a Slave
Alexander Payne - Nebraska
David O. Russell - American Hustle

Καλύτερο Σενάριο
Spike Jonze - Her - WINNER
Bob Nelson - Nebraska
Steve Coogan & Jeff Pope - Philomena
John Ridley - 12 Years a Slave
Eric Singer & David O. Russell - American Hustle

Καλύτερο Μουσικό Θέμα
All Is Lost - Alex Ebert - WINNER
Mandela - Alex Heffes
Gravity - Steven Price
The Book Thief - John Williams
12 Years a Slave - Hans Zimmer

Καλύτερο Τραγούδι
"Atlas" from The Hunger Games: Catching Fire
"Let it Go" from Frozen
"Ordinary Love" from Mandela - WINNER
"Please Mr. Kennedy" from Inside Llewyn Davis
"Sweeter Fiction" from One Chance

Βραβείο Cecile B. DeMille για την προσφορά στον κινηματογράφο
Woody Allen