Movies Ltd

Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια από την ημέρα που η Alcon Entertainment πήρε την απόφαση να προχωρήσει στο ριμέικ μιας από τις πλέον αξιόλογες περιπέτειες δράσης των 90s, του Point Break της Kathryn Bigelow, μέχρι να αποφασιστεί πως τα ηνία του θα αναλάβει ο Ericson Core, ο διευθυντής φωτογραφίας του πρώτου Fast And Furious και του Daredevil, αλλά και σκηνοθέτης της αθλητικού περιεχομένου ταινίας Invincible. Οι διεργασίες στο πρότζεκτ παίρνουν καταιγιστικές διαστάσεις, καθώς κατόπιν πολλών συζητήσεων η παραγωγή συμφώνησε τον ρόλο του παράνομου, πλην ανοιχτόκαρδου Μπόντι, που στο ορίτζιναλ κατείχε ο αείμνηστος Patrick Swayze, να πάρει ο σούπερσταρ πρωταγωνιστής των 300, Gerard Butler. Επιλογή που φαντάζει αν μη τι άλλο ιδανική για τον ρόλο, γνωρίζοντας τις αθλητικές ικανότητες και την κορμοστασιά του Λεωνίδα, που ταιριάζουν γάντι με τις απαιτήσεις του ρόλου του ικανότατου σέρφερ, που δεν διστάζει να τα βάζει με κύματα ύψους ακόμη και 30 μέτρων ύψους. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που ο Butler θα υποδυθεί χαρισματικό αθλητή της σανίδας, αφού κάτι τέτοιο είχε επαναλάβει στο μόλις περσινό - δεν παίχτηκε ποτέ στην χώρα μας - Chasing Mavericks. Όσο για το ποιος θα υποδυθεί τον καμουφλαρισμένο μπάτσο του FBI Τζόνι Γιούτα, που στο πρωτότυπο είχε παίξει ο Keanu Reeves, η παραγωγή ακόμη βρίσκεται στην διαδικασία της διερεύνησης.

Update - Εντέλει λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων με το σίκουελ London Has Fallen, ο Butler δεν θα πρωταγωνιστήσει στο ριμέικ Point Break.

του David O. Russell. Με τους Christian Bale, Bradley Cooper, Amy Adams, Jeremy Renner, Jennifer Lawrence, Louis C.K., Jack Huston, Michael Peña, Shea Whigham, Alessandro Nivola, Elisabeth Röhm, Paul Herman, Robert De Niro

Εργαστήρι Υποκριτικής Δαυίδ Ρασσούλη

του gaRis (@takisgaris)

Ξεκίνησα προχθές να μαραθωνοδρομώ, ιχνηλατώντας το πρώιμο υλικό του David O. Russell. To Spanking the Monkey, είναι το κλασικά καλοδεχούμενο coming of age από Sundance μεριά, με ένα γαργαλιστικό οιδιπόδειο τουίστ. Δυο χρονιές μετά (1996) έρχεται το Flirting With Disaster, όπου για πρώτη φορά μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο «έλα πάμε όλοι μέσα- με τρέλα» όπου κάθε είδους πλοκή υποκλίνεται στην αποθέωση των χαρακτήρων. Οφείλεις να εμείνεις σ' αυτό αν στοχεύεις να αποσυναρμολογήσεις τη ρούμπρικα Russell. Ο κάθε χαρακτήρας εξετάζεται πολυπρισματικά, σε κάθε δυνατή απόχρωση και συνδυαστικά με τη δυναμική της σκηνής που υποστηρίζει. Η χημεία μεταξύ ετερόκλητων πλευρών της χαρακτηρολογικής πολυσυλλεκτικότητας είναι το τσακουμάκι που πετά σπίθες, υπεράνω και ενίοτε εις βάρος της ιστορίας καθαυτής. Όπου ο O. Russell το κουλάντρισε (Three Kings) το τόπινγκ βγήκε μεστό και ευωδιαστά φρέσκο. Όπου του άλλαξε τα φώτα (I Heart Huckabees), η ταινία μπάταρε και βρήκε βράχια αχρείαστης αυτοαναφορικότητας.

Ο ίσως πιο φορμαρισμένος σκηνοθέτης παγκοσμίως την τελευταία 3ετία, πέρασε μια δύσκολη περασμένη δεκαετία σε προσωπικό και καλλιτεχνικό επίπεδο. Με τη μεγάλη επιστροφή του The Fighter (2010) και τον περσινό θρίαμβο του Silver Linings Playbook (που έπαιξε αουτσάιντερ δίπλα στο ακαδημαϊκό Lincoln και το heistικο Argo), o Ντέιβ έφτιαξε ένα παντοδύναμο υποκριτικό ρόστερ με δύο φτιαγμένους σολίστες (Christian Bale / Amy Adams) και δημιούργησε άλλους δύο (Jennifer Lawrence / Bradley Cooper). Εν ολίγοις έγινε μεγάλος σκηνοθέτης, διαβόητος για τον τρόπο που καθοδηγεί φωναχτά το συνεργείο ον κάμερα. Φρικτά εξαντλητικό όσο και εξίσου αποτελεσματικό. Τα πάντα γύρω του αυτή την περίοδο φωνάζουν «ΟΣΚΑΡ». Είναι φιλόδοξος, το θεωρεί αυτοεκπλήρωση, είναι περισσότερο διατεθειμένος να δηλώσει μέηνστρημ, εμφανώς περισσότερο από τους έτερους συν-Καππαδόκες της ιερής τριάδας Paul Thomas και Wes Anderson. Από εκεί λοιπόν που παρολίγο θα το κατόρθωνε, πέρσι, χωρίς εντέλει να αποφύγει ένα ζαχαρωμένο χάππυ έντιν, εφέτος, με υπογραμμισμένο το γεγονός ότι ο πήχης προσδοκιών είναι στα ουράνια, παραδίδει ένα σπινταρισμένο γαϊτανάκι μεταμφιέσεων και καθοδηγούμενης ερμηνευτικής αμετροέπειας, που καθηλωτικά γοητεύει, για να αφήσει όμως το στόρι του ενοχλητικά παγιδευμένο στους στιγμιαίους αυτοσχεδιασμούς.

Ο Έρβιν (Christian Bale) είναι ο καραφλογέρακας που γυρνά το μαλλί ανάποδα με τη βούρτσα για να κολλήσει στο γελοίο του τουπέ. Απατεωνίσκος με χρυσή καρδιά, παιδί των δρόμων του Τζέρζυ, παντρεμένος - σε διάσταση με την ακοντρολάριστη, μανιοκαταθλιπτική, τη γυναίκα - εκρηκτικό μηχανισμό Ρόζαλυν που μάζωξε από τους δρόμους, υιοθετώντας το γιο της και κοροϊδεύοντας κόσμο για να της εξασφαλίζει την αγαπημένη της σειρά μανικιούρ. Σε ένα πάρτι γοητεύεται και κολλά αμέσως με την στρήπερ Σύντνυ (Amy Adams) και με όπλο (της) ένα αγγλικό αξάν μιας ψεύτικης αριστοκράτισσας, στήνουν πανηγύρι εξαπάτησης ώσπου να πέσουν στα δίχτυα του υπερφιλόδοξου, αυτάρεσκου και εντελώς παρορμητικού πράκτορα του FBI Ρίτσι (Bradley Cooper). Ο όρος για να μην σαπίσουν στη φυλακή είναι να συμμετάσχουν στο διαβόητο σκάνδαλο Άμπσκαμ, του μεταίχμιου των 70s-80s, παγίδευσης πολιτικών δωροδοκούμενων από τη μαφία, με άνθρωπο κλειδί το βλαχοδήμαρχο Πολίτο (Jeremy Renner). Το παλμαρέ συμπληρώνουν ο αγνώριστα σοβαρός stand up κωμικός Louis C. K. ως ο γραφειοκράτης αφεντικός του Cooper, ο Σεΐχης δόλωμα μεχικάνος Michael Pena (End Of Watch) και ο φίλος από το Linings, ο κολλητός εν ζωή του Bradley, Bobby DeNiro σε έναν πολύ ταιριαστό ρόλο αρχιμαφιόζου που μιλά φαρσί αραβικά.

Υπό τους ήχους Duke Ellington, Led Zeppelin, Chicago και Tom Jones, Saturday Night Fever φαντασμαγορία και ένα βαρβάτα φετιχιστικό κρεσέντο αβυσσαλέων ντεκολτέ και βερνικωμένων χειροπόδαρων, ο O. Russell υπογράφει την Scorsese γυροβολιά του, που συμπίπτει χρονικά με το ριμέικ των Good Fellas στη Γουόλ Στρητ του αξεπέραστου Νεοϋορκέζου. Η ασταμάτητη, αρχικαραταλεντάρα Jennifer Lawrence βαδίζει για δεύτερο σερί όσκαρ (Σόρρυ Lupita του 12 Years A Slave) ενώ ο Cooper πατά γερά στην επανεφεύρεσή του από πέρσι και γεννά ασυγκράτητη ενέργεια στο παρκέ. Υποψήφιος ξανά. Ο Bale, σε άλλη μια μεταμόρφωση (πήρε 20 κιλά και κούρεψε το κεφάλι του με θεριζοαλωνιστική μηχανή) παίζει τον DeNiro σε γκούφυ εκδοχή και είναι μαγική η στιγμή που τον πετά χάμω ερμηνευτικά με μια ατάκα ο Bobby στο κάμεό του. Θαυμάσιος ηθοποιός ο Christian, μύθος ο DeNiro. Χωρίς υστερήσαντες το με διαφορά καλύτερο ανσάμπλ της χρονιάς όμως η μεγάλη άτυχη, μετά από μια χούφτα υποψηφιότητες σα δευτερορολίστρια, είναι η Adams, που επισκιάζεται από τον οδοστρωτήρα Lawrence, αν και έχει αφεθεί ολοκληρωτικά στην απελευθερωμένη σεξουαλικότητα, το πάθος για ευτυχία και την απόγνωση του τρίτου προσώπου στη ζωή του Έρβιν.

Για πες: Το American Hustle μαγεύει τόσο στο βαθμό που όταν στο τέλος πέσουν οι τίτλοι, αναρωτιέσαι τι ακριβώς ήταν αυτό που είδες. Για να ημι-απογοητευτείς, θύμα κι εσύ ενός κόλπου που μόστραρε ως η ταινία της χρονιάς, ένα αμερικάνικο χρονικό ξεσκεπάσματος της διαπλεκόμενης κομπίνας για να εξαφανιστεί ως φυσαλίδα μπροστά στα μάτια σου, χαμογελώντας αυτάρεσκα, με άπειρα καντάρια αυτοπεποίθησης, όσα διαθέτει ο όμιλος φιλμικών ακροβατικών του David O. Russell.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Ιανουαρίου 2014 από την Audiovisual

των Joel Coen, Ethan Coen. Με τους Oscar Isaac, Carey Mulligan, John Goodman, Garrett Hedlund, Justin Timberlake, F. Murray Abraham, Stark Sands, Jeanine Serralles, Adam Driver, Ethan Phillips, Alex Karpovsky, Max Casella, Benjamin Pike

Coenικό Ρεσιτάλ Υπεροψίας

του gaRis (@takisgaris)

Ποιος μπορεί να υποστηρίξει πως η αποκαθήλωση νεανικών κινηματογραφικών ειδώλων είναι εύκολη υπόθεση; Ρώτα με αν θες τι σήμαιναν οι Coen για μένα πίσω στα σκοτεινά 80s, όταν τη μουβιόλα την έσκιαζε η φοβέρα της αμερικανιάς και την πλάκωνε η σκλαβιά του «εμπορικού» χολυγουντιανού κατασκευάσματος. Τότενες υπήρχαν μια χούφτα περίεργοι τυπάκοι που αποδομούσαν το νουάρ, σαρκάζοντας με κρυστάλλινη ευθυβολία την αστική ευμάρεια, κεντρίζοντας συνάμα την επαρχιώτικη καραβλαχιά. Αυτοκράτορες του σκωπτικού, του με παγωμένο αίμα βιτριολικού χιούμορ, αυτό που κεντράει περισσότερο παρά διασκεδάζει ανόητα. Πες τους νέρντς ή πόουσερς όσο θες – τα αδελφάκια Coen για τους γνωρίζοντες είναι οι πρεσβευτές της εκλαϊκευμένης μηδενιστικής θεωρίας που τόσο αγνά εισήγαγε κοντά πριν δυο αιώνες ο Κίρκεγκάαρντ: Παντού ελλοχεύει η κατάρα της ισοπέδωσης της ατομικότητας, της τεχνητής ευμάρειας των νοικοκυραίων, ζωή ιδωμένη μέσα από γυαλιά μπακλαβαδοποίησης της κοινωνίας του ταξικού διαχωρισμού. Η αντίσταση στην προκάτ αστικοποίηση θέλει έναν συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου. Το σουρουκλεμέ.

Ο Λούην Ντέηβις (Oscar Isaac, ο εξ Γουατεμάλας Ιωσήφ του Nativity Story στα 2006) είναι ένας κλασικός σουρουκλεμές, αδέσποτη γάτα ίδιας ράτσας με αυτή του περτικαλιού Οδυσσέα (ή τέλος πάντων ενός γατιού που του μοιάζει) που κυνηγά στα σοκάκια του Γκρήνγουιτς Βίλλατζ, εκεί στα 1961. Πάνω που σκάγανε οι Dylan και Baez της Falk μουσικής. Κινούμενη αποτυχία ο Λούην, δυο φορές είχε ήδη αφήσει το άθλημα για να μπαρκάρει αλλά το καλλιτεχνικό σαράκι τον γυρνά πίσω στο Γκάσλάιτ Καφέ της ΝΥ, γρατζουνώντας στην κιθάρα, αναπολώντας το ντουέτο του με τον Τίμλιν (των Τίμλιν και Ντέιβις) που έληξε όσο άδοξα σημαίνει η πτώση του φίλου του από τη γέφυρα του Τζώρτζ Ουάσινγκτον. Οι ημέρες του τον βρίσκουν σε αναζήτηση καριέρας ενώ οι νύχτες του καταλήγουν σε κάποιον φιλόξενο καναπέ συναδέλφων που θέλουν να τον ξεφορτωθούν είτε γιατί είναι ένα ενοχλητικό τσιμπούρι (ο Justin Timberlake στο ρόλο του μουσικού - μονίμου δανειστή του Λούην) είτε γιατί τους έχει προκαλέσει ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη (Carey Mulligan, σύζυγος του Timberlake  και κορυφαία της ταινίας σε έναν ενοχλητικά περιορισμένο ρόλο).

Η κάμερα τον ακολουθεί για διάστημα λιγότερο της μιας εβδομάδας, υπεραρκετό όμως για να μας μπολιάσει θυμό, απογοήτευση και δυστοκία ενός χαρακτήρα με χαμηλό επίπεδο αυτογνωσίας και μεγίστη ικανότητα να βρίσκεται σε λάθος τόπο και χρόνο όπως για παράδειγμα στο ότο-στοπ ταξίδι του στο Σικάγο παρέα με τον τζάνκι μπλουζίστα John Goodman (κλασικά τιτάνια μορφή του Coenικού μικροσύμπαντος) και τον οδηγό του Garrett Hedlund (που επιδεικνύει τη σαγήνη του ξανά μετά το On The Road του Sayles). Σε μια ακόμη Ομηρική αναλογία, η οδύσσεια του Λούην καταλήγει στο Gate Of Horn, μπροστά στον Murray Abraham, συνάντηση που θα μπορούσε να του αλλάξει τη ζωή, όμως του κάκου. Ο λούζερ θα επιστρέψει νικημένος στο Γκρήνγουιτς, τελειώνοντας την καριέρα του εκεί που θα την αρχίσει ο Bob Dylan.

Μετά το θαυμάσιο True Grit (2010) οι Coens, σε πλήρη δημιουργική δυσπραγία, διασκευάζουν χαλαρά τα απομνημονεύματα (2005) του Dave Van Ronk, για να μας πουν μια ιστορία κόντρα στο πρότυπο του σταρ σύστεμ. Ξεχνούν όμως να δημιουργήσουν έναν αληθινά ενδιαφέροντα ήρωα καθότι το αρεστός δε σημαίνει τίποτα. Αυτό το κροσόβερ υβρίδιο του Oh Brother Where Art Thou? και του ανεπανάληπτου (φευ) Burton Fink, πέφτει στα ύφαλα του μισανθρωπικού A Serious Man, παραδομένο στον Νιτσεϊκό υπαρξιστικό μηδενισμό άρνησης κάθε λύτρωσης που επιφέρει ο αγώνας για κάθε τι αγαθό, καθώς όλα είναι προδιαγεγραμμένα να υπηρετήσουν τη ίδια μέγγενη χαλιναγώγησης των μαζών, συντρίβοντας τη δημιουργική ατομικότητα όσων δεν τους χαμογελά η εφήμερη χίμαιρα της φήμης. Ο Isaac που όπως όλοι τραγουδά λάιβ ένα μάτσο αγαπημένα τραγούδια της εποχής είναι ένας καλός ηθοποιός αλλά υποταγμένος στη λοξότητα των αδελφών Coen. Μένουν οι θαυμάσιες μουσικές επιλογές του πατριάρχη T Brown Burnett (οσκαρούχου για το Crazy Heart), λείπει όμως η φωτογραφική πανδαισία του Roger Deakins (συνέπεσε με τα γυρίσματα του Skyfall).

Για πες: Το Inside Llewyn Davis έχει κάνει τη γενιά κριτικών που μεγάλωσε με τους Coens να παραμιλούν για την αντισυμβατικότητά τους, εγώ όμως, ευχαριστώ, θα μείνω απόξω. Θα το δούμε στα όσκαρς, χάριν ονόματος και «άποψης», αν και, επιμένω, εδώ έχουμε ένα έργο που βλέπεται πολύ καλύτερα με τα μάτια κλειστά.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Ιανουαρίου 2014 από την Village

του Gilles Bourdos. Με τους Michel Bouquet, Christa Theret, Vincent Rottiers, Thomas Doret, Romane Bohringer, Michèle Gleizer

Γυναίκα Καταλύτης

του zerVo (@moviesltd)

Στην ανάγνωση του τίτλου Renoir και στην θωριά του πόστερ, με το νεότερο μέλος της διάσημης φαμίλιας να σύρει το αναπηρικό καρότσι του γηραιότερου, στο μυαλό του υποψήφιου θεατή έρχεται η σκέψη πως πρόκειται να παρακολουθήσει την βιογραφική απεικόνιση κάποιων εκ των ημερών που οι δυο τους συμβίωσαν, με την λογική προβολή της ιδιαίτερης σχέσης που αναπτύσσεται ανάμεσα σε έναν γονιό κι ένα παιδί, με όλες εκείνες τις συμφωνίες και ασυμφωνίες που χαρακτηρίζουν δύο πανίσχυρους χαρακτήρες. Από την στιγμή που την πόρτα της αγροικίας ανοίγει αναπάντεχα η αγαλματένια μορφή μιας γυναίκας, αυτομάτως εκείνη παίρνει τον ρόλο του καταλύτη, όχι μόνο της αναζωογόνησης δύο τραυματισμένων (ψυχή τε και σώματι) προσωπικοτήτων, αλλά και ολάκερης της καλλιτεχνικής δημιουργίας που εξελίσσεται στην μεγάλη οθόνη...

1915. Η Ευρώπη βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού καθώς ο μεγάλος πόλεμος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, σκορπώντας τον θάνατο στις πρώτες γραμμές των αντιμαχομένων πλευρών. Αντιμετωπίζοντας τις συνέπειες που έχει προκαλέσει στα άκρα του, η παραμορφωτική αρθρίτιδα, από την οποία πάσχει, ο φημισμένος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ, σε μεγάλη ηλικία πια, έχει αποσυρθεί στα θερμότερα κλίματα του Γαλλικού Νότου, δίχως ποτέ να αφήνει από τα χέρια του, το πινέλο. Με τα πλήγματα να διαδέχονται το ένα το άλλο, αφού τον χαμό της λατρεμένης του γυναίκας, θα ακολουθήσει το μαντάτο της λαβωματιάς που δέχτηκε ο μικρός γιος του, Ζαν, στο μέτωπο όπου υπηρετεί την θητεία του, η ψυχολογική του κατάσταση έχει αγγίξει το ναδίρ...

Και άξαφνα στην ζωή του θα εισβάλλει η αλαβάστρινης ομορφιάς Ντεντέ, που αποδεχόμενη την πρόταση του να ποζάρει ως μοντέλο, θα ξυπνήσει μέσα του όχι μόνο καινούργιες καλλιτεχνικές ανησυχίες, αλλά και το πάθος που του έλειπε για να ασχοληθεί με ακόμη μεγαλύτερο σθένος με την ζωγραφική. Η επιστροφή από το πεδίο της μάχης, του κτυπημένου από σφαίρα στο πόδι Ζαν, θα σημάνει την έναρξη προστριβών ανάμεσα σε γονιό και παιδί, καθώς ο ήρωας αξιωματικός, πολύ σύντομα θα νιώσει μια απαράμιλλη έλξη για την φιλόδοξη και πανέμορφη καινούργια μούσα του αρτίστα πατέρα του.

Κινούμενο σε υπερβολικά αργούς αφηγηματικούς ρυθμούς, το φιλμ του Gilles Bourdos, μοιάζει περισσότερο με ξεφύλλισμα ενός λευκώματος με τις υπέροχες ζωγραφιές του Ρενουάρ, παρά με ένα ολοκληρωμένο φιλμικό biopic, όπου συνυπάρχουν δύο θρυλικές μορφές των καλλιτεχνικών δρώμενων της Γαλλίας του 20ου αιώνα. Διότι μέσα από το δίωρο (και κάτι) ταξίδεμα της κάμερας στις ηλιόλουστες παραλίες της Κυανής Ακτής και στα καταπράσινα δάση με τα ρυάκια και τα ποτάμια, που ορίζουν τα φόντα των πινάκων του ιμπρεσιονιστή, δεν παρακολουθούμε μόνο το τελευταίο κεφάλαιο της πορείας του θρυλικού εικαστικού, αλλά και την γέννεση της ιδέας στο μυαλό του νεότερου στο να ασχοληθεί με το σινεμά και να εξελιχθεί στο μέλλον, σε μια από τις σπουδαιότερες περσόνες στην ιστορία του τρικολόρ σινεμά. Ιδέα που δεν υπήρχε καν πριν ανάψει την σπίθα της, η ίδια η Ντεντέ, μετέπειτα σύζυγος του σκηνοθέτη και πρωταγωνίστρια σε αρκετές από τις ταινίες του.

Για πες: Υπό κανονικές συνθήκες, σε μια τέτοιου επιπέδου βιογραφία την παράσταση επιβεβλημένα θα έπρεπε να κλέψει η μορφή του βασικού χαρακτήρα, δηλαδή του Ρενουάρ πατρός, που υπέροχα αναπαριστά ο βετεράνος Michel Bouquet, εντέχνως μακιγιαρισμένος για να φέρνει όσο το δυνατόν πιο πολύ στον Ζαν Ογκίστ, σε αντιδιαστολή πάντως με την αόρατη και αναιμική εικόνα του Vincent Rottiers, που δεν πείθει ως υιός. Τα υπέροχης αισθητικής πλάνα του έργου όμως, φαντάζουν άδεια όταν από εκείνα απουσιάζει η αιθέρια μορφή της Christa Theret, της θεϊκά σμιλεμένης Παριζιάνας ενζενί, που αποτελεί εξαιρετική επιλογή για τον ρόλο εκείνης που λειτούργησε τόσο καταλυτικά στην αρτιστική ματιά των Ρενουάρς.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Ιανουαρίου 2014 από την Strada

Καθώς οι Οσκαρικές υποψηφιότητες μπορούν να περιμένουν ακόμη μία εβδομάδα την επίσημη ανακοίνωση τους (16 Ιανουαρίου) και ελάχιστες ώρες πριν αποδοθούν στους θριαμβευτές οι Χρυσές Σφαίρες (την ερχόμενη Κυριακή) ένας ακόμη αναγνωρισμένος θεσμός βραβείων, όρισε τους συμμετέχοντες στις λίστες εκείνων που θα διεκδικήσουν τα βαρύτιμα τρόπαια. Ο λόγος για τα Βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφους και Τηλεόρασης, της γνωστότερης με την συντομογραφία BAFTA, που έδωσε στην δημοσιότητα τις πεντάδες των κατά κατηγορία nods για την χρονιά που μας πέρασε. Τις περισσότερες εξ αυτών, για την 67η εκδοχή των Βρετανικών...Όσκαρς, απέσπασε η ταινία του Alfonso Cuaron, Gravity, που θα βρεθεί σε 11 κατηγορίες υποψήφιο. Κατά μία λιγότερη με 10 συναντάμε τον πανταχού παρόντα 12 Years A Slave και το American Hustle, ενώ με 9 ακολουθεί ο Captain Phillips. Ανάμεσα στις εκπλήξεις των υποψηφίων, βρίσκεται το Behind The Candelabra, η βιογραφία του πιανίστα Λιμπεράτσε, με τέσσερις, καθώς στην Μεγάλη Βρετανία προβλήθηκε στις αίθουσες, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ που παρουσιάστηκε μόνο στην καλωδιακή. παραδοσιακά πάντως οι Εγγλέζοι, δείχνουν μια τάση προς τις παραγωγές με βρετανική υπογραφή, εξού και η παρουσία της Philomena στην πεντάδα της καλύτερης ταινίας και του Rush σε μια χούφτα υποψήφιων κατηγοριών. Ανάμεσα στις μεγάλες εκπλήξεις αναφέρεται η απουσία του ονόματος της Meryl Streep από τις γυναικείες ερμηνείες για το August: Osage County, σε αντίθεση με την Julia Roberts που βρίσκεται στους β' ρόλους, το σνομπάρισμα των Coen και του Inside Llewyn Davis από τις σοβαρές κατηγορίες, πλην καλύτερου σεναρίου, αλλά και η ολοκληρωτική άγνοια των ερμηνειών του Dallas Buyers Club, που δεδομένα θα παίξουν πολύ δυνατά στην πέραν του Ατλαντικού αντιστοιχία.

Πιθανότατα στην εδώ μεριά του Ατλαντικού ακόμη να μην είναι το νούμερο ένα όνομα, στις Ηνωμένες Πολιτείες όμως η Melissa McCarthy, αποτελεί μια από τις πλέον αγαπημένες κωμικούς του κοινού. Τρανή απόδειξη γι αυτό αποτελεί το γεγονός πως κάθε καινούργια της εμφάνιση, αποκλειστικά και μόνο στον χώρο της κομεντί, κατόπιν των Bridesmaids που εκτόξευσε το ταλέντο της, έχει αποτελέσει αξιόλογη εμπορική επιτυχία (Identity Thief, The Heat). Η νέα ταινία που πρωταγωνιστεί η 44χρονη διασκεδάστρια, φέρει τον τίτλο Tammy και πρόκειται για μια ευχάριστη road movie, που η κεντρική της ηρωίδα, η Τάμμυ, έχει ξεμείνει από δουλειά, λεφτά, σύζυγο και αμάξι και είναι έτοιμη να εγκαταλείψει την πόλη της, μέχρι που θα αντιληφθεί πως η εκκεντρική γιαγιά της, διαθέτει και την κούρσα και τους παράδες που μπορούν να την βοηθήσουν. Αρκεί να δεχτεί να συνταξιδέψει μαζί της μέχρι τους καταρράκτες του Νιαγάρα, εκεί που η ηλικιωμένη γυναίκα, επιθυμεί να πραγματοποιήσει ένα από τα όνειρα της ζωής της.

Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο - σύζυγος της Melissa - Ben Falcone, ενώ περιέργως τον ρόλο της γιαγιάς κρατά η μόλις κατά 24 χρόνια γηραιότερη της McCarthy, πολυβραβευμένη Susan Sarandon, με άσπρη κώμη, όπως αποκαλύπτεται στο πρώτο φωτογραφικό στιγμιότυπο που έδωσε στην δημοσιότητα η Warner Bros, διανομέας του φιλμ από τις 2 Ιουλίου 2014. Μαζί με το καταστροφικό ντουέτο, από τις εικόνες της Tammy παρελαύνουν και οι Allison Janney, Gary Cole, Mark Duplass, Toni Colette, Nat Faxon, Dan Aycroyd και η Cathy Bates. 

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Πέμπτη & 12	Village	1	52	38.627	43.895
2	Frozen	Feelgood	3	95	38.168	164.438
3	The Wolf Of Wall Street	Spentzos	2	46	34.606	84.282
4	Μικρά Αγγλία	Feelgood	5	70	30.308	289.669
5	Hobbit: The Desolation Of Smaug	Village	4	63	26.350	357.445
6	Walking With Dinosaurs	Odeon	1	65	19.026	21.614
7	August: Osage County	Odeon	1	23	18.344	20.471
8	47 Ronin	UIP	2	41	16.575	54.866
9	The Secret Life Of Walter Mitty	Odeon	2	31	8.567	29.596
10	12 Years A Slave	Odeon	4	12	8.321	58.705

Είναι γνωστό στους περισσότερους σινεφίλ, πως ο κωμικός Adam Sandler, έχει στηρίξει την επιτυχημένη - στην χώρα του κατά βάση - καριέρα του, υποδυόμενος συνήθως χαρακτήρες καρικατουρίστικους, σε ταινίες χαμηλού καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος. Κι όμως ο δημοφιλής ηθοποιός, έχει προσπαθήσει και κάποιες φορές στην πορεία του να ασχοληθεί και με πιο σοβαρά πρότζεκτς και το αποτέλεσμα - στα Punch Drunk Love, Spanglish, Funny People ή Reign Over Me - ήταν αν μη τι άλλο αξιοπρεπές. Μια τέτοια περίπτωση εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί το The Cobbler, που σκηνοθετεί ο δημιουργός του Win Win και του The Station Agent, Thomas McCarthy, εκεί που ο Sandler κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο, του μεροκαματιάρη παπουτσή με τις ελάχιστες εμπειρίες ζωής. Ώσπου ξαφνικά, φορώντας τα παπούτσια που του έχει φέρει ένας πελάτης για επισκευή, θα αντιληφθεί πως ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπρος του.

Ο Adam μπορεί να είναι διάσημος ως ένας αστείος τύπος, αλλά διαθέτει μέσα του πολύ ψυχή και ξέρει να χειρίζεται τα επίπεδα της κωμικής ερμηνείας πάρα πολύ καλά, υποστηρίζει για εκείνον ο ντιρέκτορας του, στα πλαίσια του προμόσιον του φιλμ, που ακόμη δεν έχει πάρει διανομή στις ΗΠΑ, κάτι που υπολογίζεται να συμβεί στο δεύτερο μισό του 2014. Εκτός από τον Sandler στο καστ συμμετέχουν διάσημοι αστέρες σε ρολίστικες εμφανίσεις, όπως ο βετεράνος πια Dustin Hoffman, η Melonie Diaz, ο Method Man, η Ellen Barkin, ο Dan Stevens και ο πάντα έξοχος Steve Buscemi.

Όντας άπραγος σκηνοθετικά για περισσότερο από έναν χρόνο και με την υπόθεση του Robopocalypse να μην δείχνει να προχωρά, ο μεγάλος (και ηλικιακά πλέον, ε?) Steven Spielberg οραματίζεται το επόμενο πρότζεκτ του. Το οποίο σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες ακόμη πληροφορίες θα έχει επικό χαρακτήρα, θα φέρει τον τίτλο Montezuma και θα περιστρέφεται θεματικά γύρω από την σχέση του φυσικού ηγέτη των Αζτέκων Μοντεζούμα και τον Ισπανό θαλασσοπόρο και έποικο Ερνάντο Κορτέζ. Βάση του σεναρίου, που φυσικά θα συγγράψει ο μόνιμος συνεργάτης του The Beard, Steven Zaillian (American Gangster, Moneyball, The Girl With The Dragon Tattoo) θα αποτελέσει το διακοσίων σελίδων σκριπτ που προετοίμασε πριν από μισό περίπου αιώνα ο σεναριογράφος του Σπάρτακου (και blacklisted ως αριστερών πεποιθήσεων) Dulton Trambo, προετοιμάζοντας ένα ενδεχόμενο τότε πρότζεκτ, με πρωταγωνιστή τον Kirk Douglas. Η παραγωγή της Dreamworks, δείχνει μάλιστα να ενδιαφέρει τον σούπερ αστέρα Javier Bardem, προκειμένου να κάνει το επόμενο χολιγουντιανό του βήμα, στον ρόλο του Ίβηρα εξερευνητή, που στα 1519 εισέβαλε στα εδάφη του Μεξικό, αρχικώς με πολιτισμένο τρόπο και μη δείχνοντας τις πραγματικές επεκτατικές του διαθέσεις, κατοπινά όμως η δίψα και η απληστία για το ασήμι και τον χρυσό της περιοχής, οδήγησε την σχέση με τους Αζτέκα σε ρήξη και έναν ανηλεή αιματηρό πόλεμο.

Επιστροφή στην κωμωδία, το είδος άλλωστε που ανέδειξε το πηγαίο ταλέντο του, για τον καταπληκτικό κωμικό Steve Carrel, σε μια οικογενειακού χαρακτήρα διασκεδαστική κομεντί, που φέρει τον τίτλο μακρινάρι Alexander And The Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day. Ουσιαστικά στο επίκεντρο της ιστορίας που περιγράφει το πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα της Judith Viorst βρίσκεται ένας διαβολάκος πιτσιρικάς, μα στην κινηματογραφική του μεταφορά, τα παθήματα μιας ολόκληρης, πραγματικά πολύ κακής ημέρας, τα δέχεται ολόκληρη η φαμίλια του. Αφετηρία των δεινών θα αποτελέσει το κόλλημα μιας μαστίχας στα μαλλιά του εντεκάχρονου Αλεξάντερ, η συνέχεια όμως θα είναι απίστευτα καταστροφική τόσο για τον ίδιο, όσο και για την μητέρα, τα αδέλφια και φυσικά τον πατέρα του, που υποδύεται ο χαρισματικός αμερικάνος ηθοποιός. Την σκηνοθεσία της ταινίας υπογράφει ο Miguel Arteta γνωστός από το επίσης δικό του Cedar Rapids.

Εκτός από τον Carrel, από τις εικόνες του Alexander, παρελαύνουν κι άλλοι διάσημοι αστέρες, όπως η Jennifer Garner, η Megan Mullally, η Jennifer Coolidge, ενώ τον μπόμπιρα της μαρκίζας υποδύεται ο πρωτοεμφανιζόμενος Ed Oxen Bould. Η πρώτη φωτογραφία που διέρρευσε από το στούντιο, λίγο καιρό πριν να δει το φως της δημοσιότητας και το επίσημο τρέιλερ, είναι χαρακτηριστική του κλίματος φρενίτιδας αυτής της family comedy, που αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στις αμερικάνικες αίθουσες στις 10 Οκτωβρίου 2014, σε διανομή της 20th Century Fox.

Διασκευή του φημισμένου μιούζικαλ, που για πρώτη φορά ανέβηκε στην σκηνή του Μπροντγουέι στα 2005 και έχει τιμηθεί με βραβείο Τόνι, είναι το Jersey Boys και μάλιστα όχι από τα χέρια κάποιου τυχαίου, αλλά ολάκερου Clint Eastwood, που αποφάσισε έστω και σε προχωρημένη ηλικία να ασχοληθεί με το αγαπημένο κινηματογραφικό είδος. Στην δική του εκδοχή της μουσικής διαδρομής του συγκροτήματος που συνόδευε επί σκηνής τον θρυλικό Franki Valli, των 4 Seasons, ο βετεράνος σκηνοθέτης, επέλεξε να στηριχθεί σε πρωταγωνιστές που έχουν εμπειρία από το σανίδι, άγνωστα ονόματα κατά κύριο λόγο στους σινεφίλ, όπως είναι οι John Lloyd Young, Erich Bergen, Vincent Plazza και Michael Lomenda, που συνθέτουν το φημισμένο κουαρτέτο, με την τόσο επιτυχημένη πορεία στην δεκαετία του 60. Το πρώτο φωτογραφικό στιγμιότυπο από το πόνημα του Clint, τους απεικονίζει μάλιστα on stage, μπροστά από την θεόρατη νέον μαρκίζα, στα πρότυπα της εποχής.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ Eastwood (Mystic River, Million Dollar Baby, Gran Torino, Invictus, Hereafter, J. Edgar), ανέλαβε την διεύθυνση του φιλμ, μετά την αποπομπή του Jon Favreau από την θέση του σκηνοθέτη, όταν εκείνος ήλθε σε ρήξη με την παραγωγή και τους σεναριογράφους Rick Elice και John Logan. Η πραγματική ιστορία των Φράνκι Βάλλι, Μπομπ Γκαούντιο, Τομμυ ΝτεΒίτο και Νικ Μάσι, των παιδιών που ξεκίνησαν από το φτωχικό Νιου Τζέρσει, για να κατακτήσουν τον χώρο του πενταγράμμου, αναμένεται να φτάσει στις αίθουσες στις 20 Ιουνίου, σύμφωνα με τον προγραμματισμό της διανομής της Warner. Το τρέιλερ καταφτάνει λίαν συντόμως.

του gaRis (@takisgaris)

Αν υπάρχει μια ταινία που έχει διχάσει (κυρίως τους κριτικούς) στο φετινό TIFF, αυτή είναι αδιαμφισβήτητα το August: Osage County. Τεράστιο το hype, απέραντο κάστ (Meryl Streep, Julia Roberts, Chris Cooper, Sam Shepard., Ewan McGregor, Benedict Cumberbatch, Abigail Breslin, Margo Martindale, Juliette Lewis, Julianne Nicholson, Dermot Mulroney). Της μουρλής το πάρτι. Πουλιτζεράτο και Τονυβραβευθέν του ταλεντάτου Tracy Letts που το διασκεύασε ο ίδιος για την οθόνη. Σκηνοθετεί ο αξιολόγος ντεμπυτάν (στη σοφομορική του ταινία μετά το) The Company Men – John Wells. Σχεδόν ασθμαίνων στη (πρώτη, παγκόσμια) δημοσιογραφική προβολή μας εξομολογήθηκε πως η ταινία συναρμολογήθηκε μόλις τρεις μέρες πριν και ελπίζει να είναι όλα στη θέση τους. Αν τον έβρισκα μετά το φινάλε της θα του απαντούσα ότι η αρχική και –κυρίως- η τελική σεκάνς θέλουν δούλεμα, κάτι που εύλογα υποπτεύομαι πως θα συμβεί προ της χριστουγεννιάτικης εξόδου της οσκαρικών προδιαγραφών παραγωγής George Clooney (αυτόν που νίκησε πέρσι με το Argo – εδώ καγχάζω) από την TWC (Χάρβυ Γουάινστην και σία).

Δεν υπάρχει ταινία που να δεις τον Daniel Day Lewis (πλην της ανεπανάληπτης ερμηνείας του στο My Left Foot) που να μη νιώθεις κάθε στιγμή ότι δεν είναι η προσωπικότητά του πάνω από τον ρόλο. Ακόμη και στον περσινό Lincoln. Αυτό είναι κοπλιμάν για αυτό το υποκριτικό τέρας. Το ίδιο ισχύει για την Meryl Streep. Δεν υπάρχει ρόλος που να μην τον καταπιεί και καλά κάνει. Υπερ-θεατρικότητα; Μπορεί. Όπως όμως δεν υπάρχει ταινία που να συναγωνίζεται το υψηλό θέατρο, την αρχαία τραγωδία, τον Σέξπηαρ, τοιουτοτρόπως κουράστηκα να βλέπω σαλαμοποιημένες ερμηνείες (το δόγμα της «μαγκιάς του σκηνοθέτη»: Αυτός που πάνθ’ορά και εμείς που βολευόμαστε με όποιο πλάνο διαλέξει εκείνος). Επιζητώ να χορτάσω παίξιμο, αφήστε τη La Streep να σαρώσει το σύμπαν. Και το διαπράττει. Έχει καρκίνο στο στόμα (διπλής αυτό) και ψιλοκαράφλα από χημειοθεραπεία. Καταπίνει χάπια με τη σέσουλα, και φτύνει ασύστολα βρισίδια και ξεφτυλίκια προς ολόκληρη την οικογένεια.

Είναι η Vi (Violet Weston) μάνα τριών αδελφών (Roberts - Lewis - Nicholson) και φρέσκια χήρα του αυτοχειριασθέντος συγγραφέα Shepard. Οι λοιποί συγγενείς έρχονται στην οικογενειακή φόρμα (Οκλαχόμα) για την κηδεία και το μνημόσυνο δείπνο όπου ως μια άλλη Mary Tyrone του Long Day’s Journey Into The Night (το αριστούργημα του Γιουτζήν Ο’Νηλ) πυροβολεί αλήθειες πικρές, άσχημες, επονείδιστες. Η Barb (Julia Roberts) είναι πιο κοντά της ως χαρακτήρας, με έναν τρόπο η αγαπημένη της, αυτή την οποία επικρίνει για το ότι δεν αξιοποίησε το ταλέντο του πατέρα της. Τα ένοχα μυστικά πάνε κι έρχονται, οι μάχες συνεχίζονται κυριολεκτικά στα πατώματα, ενώ η μόνη παρουσία ηθικής και λογικής συμπυκνώνεται στην Ινδιάνα οικονόμο Johnna (Misty Upham), η παρουσία της οποίας ενοχλεί την Vi που συν τοις άλλοις έναν ρατσισμό τον έχει εύκολο. Εκεί που γίνεται λοιπόν της καραπορνάρας και ξεφεύγουμε προς την καρικατούρα, ο Wells δείχνει στωικότητα και δεν αφήνει χαρακτήρα ανοικονόμητο. Ενοχλεί η στατικότητα επιπέδου Carnage (Polanski) όσο και το αμήχανο τελείωμα που χαρίζει πόντους στην Roberts ως κέντρο βάρους της πλοκής κάτι που η Streep δεν αφήνει επουδενί να συμβεί όποτε εμφανίζεται στο πλάνο, με περούκα και γυαλιά Bob Dylan δεκαετίας ’60 και ένα ακόμα άψογο αξάν από τα μύρια που κρύβει στην υποκριτική της φαρέτρα.

Για πες: Το August: Osage County φέρνει σίγουρα τις δυο mega stars στα όσκαρ μαζί με το σενάριο, η δε προβληματικά συμβατική σκηνοθεσία του Wells καθιστά δυσχερή την υποψηφιότητα για καλύτερη ταινία. Την αλήθεια μου πάντως θα την πω: Καταδιασκέδασα με γουρουνίστικο βρυχηθμό το ξεκατίνιασμα που μπορεί να μην αγγίζει την παγερή τελειότητα του Festen, πάντως κάνει τις 2+ ώρες να φύγουν νεράκι, με τις σοκαριστικές αποκαλύψεις να πέφτουν με ρυθμό μεχικάνικης τελενοβέλας, σε μανδύα καλλιεπούς ομήγυρης book club.