Movies Ltd

Πως μπορείς να αναπαραστήσεις στα σύγχρονα κινηματογραφικά πρότυπα το Θείο Δράμα? Να του δώσεις οντότητα, ψυχή, σχήμα, να το προβάλλεις με τον δέοντα σεβασμό, τυλίγοντας το με σενάριο, που θα μείνει καρφωμένο στην καρδιά σου για πολύ καιρό μετά την ανάγνωση του? Αγαθός και καλός ο άντρας, γεροδεμένος, με μακρυά ξανθιά κώμη και γενειάδα, γαλανά μάτια και βλέμμα που πηγάζει καλοσύνη. Του φορτώνεις Σταυρό στην πλάτη, εκείνον τον Παρτιζάνο που μέχρι προ λίγων στιγμών έχει κληθεί να τον εκτελέσει, γιατί πρόδωσε - λέει - τα ιδανικά, τα πιστεύω του αγώνα. Για ποιον άλλο λόγο άλλωστε, η Κομαντατούρ του γερμαναρά Πιλάτου, θα μπορούσε να τον έχει αφήσει ελεύθερο, σε αντίθεση με τους άλλους τρεις, απαγχονισμένους πλέον, εργάτες που εκτροχίασαν το Ναζιστικό τρένο? Τι τιμωρία! Και τι Γολγοθάς! Το κορυφαίο, αναγνωρισμένο μόνο από την σινεφίλ κοινότητα και τις επιτροπές των απανταχού φεστιβαλικών βραβείων, ευρωπαϊκό διαμάντι της χρονιάς, In The Fog, ταξιδεύει από την ολοζώντανη κινηματογραφικά Ρωσία και την καθοδήγηση του μαθητή του Tarkowski, Sergei Loznitsa. Επιβλητική φωτογραφία, ρυθμός αργός, με χρονικά πήγαινε - έλα στην αφήγηση των πρότερων συμβάντων και της τωρινής εξέλιξης, σε ένα σύνολο υψηλού καλλιτεχνικού φρονήματος που όχι απλώς καθηλώνει, μα ανατριχιάζει στην πορεία του. Πορεία στην ομίχλη, που δεν στερείται ούτε βούλησης καμαράτ, ούτε λογικής σολινταρνόσκ. Αν υπάρχει κανείς, να πιστεύει, ακόμη σε αυτές τις βασικές - βασικότατες - αρχές ανθρώπινης υπόστασης...

Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας/ Έτσι ακριβώς εκφράζεται μέσα από τα μάτια ενός 65άρη, one hit wonder Ιταλιάνου συγγραφέα, που απολαμβάνει ακόμη τα κέρδη εκείνης της μπεστ σέλλερ επιτυχίας του, που μια φορά κι έναν καιρό τον κατέστησε εφ όρου ζωής μέλος της υψηλής, της αριστοκρατικής κοινωνίας της Αιώνιας Πόλης. Της Ρώμης, του τόπου που περπατά κάθε απόγευμα σε ονειρώδεις βόλτες καμαρώνοντας τις γωνιές, τις φοντάνες, τις ανηφοριές της, της πόλης που κάθε βράδυ - μά κάθε βράδυ - στεγάζει τα ιλουστρασιόν όνειρα της καλής ζωής. Ποιο είναι το αποτέλεσμα, το κονκλούζιον αυτής της πορείας για τον γερο - Τζεπέτο, τώρα που βαδίζει ολοταχώς και με ξέφρενο παλμό προς το φώτο φίνις? Μηδέν εις το πηλίκο, αστερόσκονη και γκλίτερ ευτελούς συναισθηματικής αξίας, χάχανα, πειράγματα και κουτσομπολιά που σβήνουν με το πέρασμα του ανέμου και εκείνη την μεγάλη αγάπη, την La Grande Bellezza της καρδιάς του να χάνεται κάπου στο μακρινό παρελθόν και να επιστρέφει σαν θολή πολαρόιντ στα υγρά όνειρα του. Παραμυθένια και ενίοτε σουρεάλ η ματιά του ατζούρο σκηνοθέτη Paolo Sorrentino, που με σαφείς αναφορές στα Felliniκά φιλμικά λόγια, αγγίζει την ψυχή με συγκίνηση και σεβασμό, χρησιμοποιώντας στο φόντο, τα ανεκτίμητα φυσικά ντεκόρ της Ντόλτσε Βίτα μεγαλούπολης. Ανεκτίμητη εξίσου και η πρωταγωνιστική παρουσία του βετεράνου Toni Servillo, που δεν έχει υπάρξει ακόμη διεθνής θεσμός βραβείων να μην την έχει τιμήσει.

Και "κάθε εμπόδιο για καλό" και "ουδέν κακόν, αμιγές καλού". Όπως ακριβώς το δηλώνει η μαρκίζα: Οδηγός Αισιοδοξίας. Ή διαφορετικά, πως μπορείς μέσα από τις αντιξοότητες, να αναδείξεις το λευκό φως της ελπίδας στον θολό και συννεφιασμένο ορίζοντα? Αυτή ακριβώς είναι η ιστορία του καθηγητή γυμνασίου, που διαλυμένος από την ημέρα που συνέλαβε την λατρεμένη του σύζυγο στην αγκαλιά ενός άλλου, δεν μπορεί να ξεπεράσει στο σοκ και μπαινοβγαίνει στις ψυχιατρικές κλινικές, ωσότου συναντήσει μια εξίσου ατυχήσασα, πλην εντυπωσιακού κάλλους και εξωτερικής εμφάνισης ομοιοπαθούσα, με την οποία θα συνδέσουν τις διαταραχές τους εις σάρκα μίαν. The Silver Linings Book αναγράφει η μαρκίζα, ένας μικρός θρίαμβος για τον David O' Russell που χρόνο με τον χρόνο εδραιώνεται ολοένα και περισσότερο στις συνειδήσεις των κινηματογραφόφιλων, ως ένας ξεχωριστός και εμπνευσμένος οτέρ, κάτι που θα επιδιώξει να επιτύχει και με την εντός των προσεχών ημερών κυκλοφορίας, καινούργια του δημιουργία American Hustle. Εκεί που μάλιστα συνυπάρχει και του δίδυμο του Linings, δηλαδή η Jennifer Lawrence, ότι πιο ταλαντούχο σε θήλυ έχει να επιδείξει τα τελευταία χρόνια ο πλανήτης Χόλιγουντ, τιμημένη με Όσκαρ ερμηνείας εδώ, βραβείο που της επιτρέπει να ξοδεύει το τάλαντο της σε ανούσιες περιπέτειες τύπου Hunger Games και ο γόητας Bradley Cooper, που διάγει την καλύτερη περίοδο της καριέρας του και που ερμηνευτικά θα τον συναντήσουμε και πολύ, πολύ, ψηλότερα στην λίστα με τα καλύτερα του 2013.

Για ποια δικαιοσύνη μου μιλάς, για ποιον τυφλό ζυγό, για ποια Θέμιδα της ζωής, που παίρνει μονομιάς και στιγμιαία αποφάσεις, δίχως πολλές φορές να αφήνει το παραμικρό δικαίωμα αντίδρασης σε εκείνον που δαχτυλοδείχνουν οι βουλές της. Στηριγμένο στην πραγματική καθηλωτική ιστορία που ξεσήκωσε τις φανατικές αντιδράσεις της μαύρης καλιφορνέζικης κοινότητας, για τον δίχως λόγο, νόημα, σκοπό ενός (αλητάκου, μα μέχρι εκεί) 22χρονου, από τα χέρια ενός στυγερού φονιά, που τυγχάνει στο πέτο να φορά το έμβλημα του νόμου. A.C.A.B. φωνάζει το σύνθημα της (τάχαμου, για τους αμφισβητίες) αντιεξουσιαστικής νέας γενιάς. Όσο κι αν το αντιλέγεις το φαινόμενο είναι παγκόσμιο. Είτε λαμβάνει χώρα στον ημιφωτισμένο Fruitvale Station, κάτι σαν την Βικτόρια την δική μας, εκείνο το παγκοσμιοποιημένο υπόγειο σιμά του αθηναικού κέντρου, είτε στα Εξάρχεια, που έφηβοι ματώνουν από το ρεβόλβερ τους φασίστα. Η ανατριχιαστικά ρεαλιστική δημιουργία του Ryan Coogler, που σόκαρε στην πρώτη της παρουσία στο Sundance κερδίζοντας το ένα βραβείο μετά από το άλλο, χρησιμοποιεί με σώφρονα διδακτισμό το γνώριμο συμβάν, που όσο κι αν θέλεις να το αποτρέψεις, στο φινάλε έρχεται να σε λυγίσει ψυχικά. Ερμηνεία που τον συστήνει ως έναν από τους χαρισματικότερους ηθοποιούς της νέας αμερικάνικης φουρνιάς, για τον Michael B. Jordan, που υποδυόμενος τον Όσκαρ, φλερτάρει με το συνονόματο του χρυσό αγαλματίδιο της Ακαδημίας.

Καμία άλλη ταινία μέσα σε ολόκληρο το 2013 δεν συζητήθηκε περισσότερο στα σινεφίλ - και κυρίως στα γκόσιπ - πηγαδάκια. Βασικά όμως για εκτός θέματος και τέχνης λόγους, κάτι που αδικεί κατάφορα το πόνημα, αλλά και τον δημιουργό του, που αναλόγου πανύψηλου επιπέδου έργα του, δεν έτυχαν της ίδιας υποδοχής, ούτε στα φεστιβάλ, ούτε στην επίσημη διανομή τους. Η κάτοχος του Palme D' Or της χρονιάς δημιουργία με τον τίτλο La Vie D' Adele και την διεθνή μαρκίζα Blue Is The Warmest Colour, είναι ένα ευαίσθητο, συγκινητικό, σπαραχτικό ερωτικό δράμα, που δεν εξαντλείται ούτε γι αστείο στο επίμαχο δεκάλεπτο, που ξεσήκωσε πλήθος δράσεων και αντιδράσεων. Η τρίωρης διάρκειας ελεγεία του βορειοαφρικάνου Abdel Kechiche κατεδαφίζει φραγμούς και σύνορα στο διάβα της αγάπης, με λεπτομερή αφήγηση και αποφεύγοντας τους ψόφιους μελοδραματισμούς. Στο πλάι της ήδη διάσημης σε όλο τον κόσμο Lea Seydoux, που ερμηνεύει το δυναμικό στοιχείο του διπόλου, ανέτειλε το αστέρι μιας απίστευτου κάλλους και φωτογένειας ενζενί, που για τις ικανότητες της μίλησε ολάκερος ο κινηματογραφικός πλανήτης. Η με ελληνικές ρίζες Adele Exarchopoulos, αναμφισβήτητα αποτελεί ένα από τα πρόσωπα της σεζόν που μόλις έληξε. Την ομορφάδα της είχαμε την τύχη να θαμάξουμε κι από κοντά στην βόλτα της στα μέρη μας το περασμένο φθινόπωρο, εκεί που σκόρπισε χαμόγελα αφειδώς ένθεν κακείθεν στην πρεμιέρα του φιλμ. Το μέλλον της ανήκει!

Ούτε η Οδύσσεια του Διαστήματος, ούτε το Σολάρις. Ούτε όμως και το Alien, παρότι χρησιμοποίησε κατά κόρον το βασικό του μότο, In Space No One Can Hear You Scream. Το Gravity ουσιαστικά ορίζει μια βόλτα από εκείνες που μόνο το σινεμά μπορεί να προσφέρει στον θεατή του, πέρα από την ατμόσφαιρα, στο σκοτεινό διάστημα, έναν περίπατο παραμυθένιο ανάμεσα σε αστέρια, δορυφόρους, σταθμούς, προβάλλοντας συνάμα και όλους του κινδύνους που κρύβει μια τέτοια πλήρους ρίσκου πτώση στο κενό. Πάνω σε μια απλούστατη θεματική φόρμα, την επιστημονική αποστολή μιας ομάδας ερευνητών, έμπειρων και μη, χιλιάδες μίλια πάνω από την επιφάνεια του γαλάζιου πλανήτη, ξεδιπλώνεται μια τιγκαρισμένη στις αλληγορίες ιστορία επιβίωσης, φουλ σασπένς και αγωνίας, που ουσιαστικά ορίζει τα όρια που δύναται να φτάσει η ανθρώπινη αντοχή και ευρηματικότητα, αντιμετωπίζοντας πρόσωπο με πρόσωπο το ενδεχόμενο του τέλους. Υπάρχει όμως στο αέναο μαύρο, στο βαθύ σκοτάδι τέλος? Μοναδικής σύλληψης σκηνοθεσία από τον μαέστρο Alfonso Cuaron, που πείθει ακόμη και τον πιο αμφιταλαντευόμενο θεατή πως τον έχει αγκαλιάσει ολοσχερώς το deep black του διαστήματος, με όπλο την τρισδιάστατη φωτογραφία του Emmanuel Lubetzki. Αμφότεροι είναι δύσκολο να μην πάνε all the way το οσκαρικό ταξίδι, την στιγμή που δυνατά παίζει και στην δική της κατηγορία και η Sandra Bullock. Ηθοποιός ήδη κάτοχος τροπαίου, που με την παρούσα ερμηνεία της, έπεισε άπαντες για την υποκριτική της αξία.

Το θέμα φέτος όχι απλά φούντωσε, μα έφτασε την σινεφίλ πλατεία, στο πέρασμα του χρόνου, σε επίπεδα υπερκορεσμού. Και ο Lincoln ουσιαστικά με τα δικαιώματα της μαύρης κοινότητας ασχολήθηκε και ο λιγωτικός Butler του Lee Daniels επίσης και κάποιος άλλος εκκεντρικός που θα συναντήσουμε κάποια σκαλοπάτια παραπάνω στο τοπ, ενώ δεν έλειψαν τα κινηματογραφικά αφιερώματα στο σύμβολο του αγώνα κατά του απαρτχάιντ και προσφάτως εκλιπόντα Νέλσονα Μαντέλα. Το 12 Years A Slave δια χειρός ενός εκ των πλέον ελπιδοφόρων βρετανών σκηνοθετών Steve McQueen, αγγίζει τα όρια του Θείου δράματος του Spielbergικού Σίντλερ, καλύπτοντας ένα διαφορετικό από το Εβραϊκό, το Μαύρο Ολοκαύτωμα. Πορεία δώδεκα ετών για τον χαρισματικό μουσικό της πρωτευούσης Σολομόντα, που πέφτει στην παγίδα δουλεμπόρων και στέλνεται από εκεί που είχε καλομάθει στην λευτεριά της Ουόσινγκτον, στα κάτεργα του Νότου, να βιώσει την ατίμωση και τον απόλυτο εξευτελισμό. Υπάρχουν στιγμές, που η ματιά δεν αντέχει την βαναυσότητα, που η κάμερα του δημιουργού την ξετυλίγει σε πλήρη εικόνα και εύρος, όπως δεν απουσιάζουν και τα ηθικά διλήμματα, για το αν πρέπει να ακολουθηθεί με οποιοδήποτε κόστος ο δρόμος της σωτηρίας ή το εξαθλιωμένο υποκείμενο να πέσει στο χώμα, τιμητικά υπερήφανο. Απίθανο ολ σταρ καστ, με κεντρικό σολίστα τον Chiwetel Ejiofor σε παρουσία που θα στιγματίσει όχι μόνο το 2013 του, αλλά πιθανότατα ολάκερη την υποκριτική του πορεία.

Έστω και όχι στα καλύτερα του, ακόμη κι αν δεν ασχολείται με το είδος που τον έχει καταστήσει εδώ και δεκαετίες ως τον ένα και μοναδικό, ο Woody Allen δεν γίνεται να λείψει από την εικοσάδα των best of me της χρονιάς. Δραματική αυτή την φορά η θωριά του και πολύ μακριά από τις γλαφυρές αναμνήσεις των πρόσφατων ταξιδιών του σε Παρισίους και Αιώνια Πόλη, ο διοπτροφόρος σολίστας, παίρνει σαν μαγιά το πολυδιαβασμένο και πολυπαιγμένο στα παγκόσμια σανίδια έργο του Williams, Λεωφορείο ο Πόθος και το μεταφέρει σε μια πιο μοντέρνα και ρεαλιστικά υπαρκτή στον σύγχρονο κόσμο εκδοχή. Αυτή της Θλιμμένης Τζάσμιν, της βολεμένης στην καλοπέραση της χάι σοσάιετυ του Μανχάταν μεγαλοκυράς, που πολιορκημένη από τα βάσανα της συμπεριφοράς του ανδρός της και ορμώμενη από το κουράγιο που της δίνει το πιοτό, θα δώσει σάλτο και θα διαβεί ολάκερη την επικράτεια, αναζητώντας στέγη και αλληλέγγυα αγκαλιά στο αδελφάκι της στο Σαν Φραντσίσκο. Ακόμη και με την αίσθηση της ασφάλειας όμως, η κατάθλιψη, ούσα κινούμενη στα όρια του αλκοολισμού, παραμονεύει. Εύκολα μπορεί να πει ο αδαής πως στα χέρια του Woody η Cate Blanchett αποδίδει ερμηνεία καριέρας, η αλήθεια είναι όμως πως ακόμη κι αυτόν τον δύσκολο και απαιτητικό ρόλο η δίχως ταβάνι Αυστραλή τον παίζει με χαρακτηριστική άνεση στα μικρά της δαχτυλάκια. Αυτά που πιθανότατα θα χαϊδεύουν τον ερχόμενο Μάρτη ένα ακόμη χρυσό αγαλματάκι, προσφορά της δίκαιης, συνήθως, Ακαδημίας.

Στηριγμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου πάνω στην θεματική των Good Fellas, αποτελώντας κάτι σαν ριμέικ τους και κινούμενο σε μια αισθητική που περισσότερο παραπέμπει σε Casino, ο μεγάλος Martin Scorsese, αποφάσισε να δείξει μέρος του ταλάντου του και στην καυστική μέχρι και σπαρταριστή κομεντί, μέσα από τα δόντια του The Wolf Of Wall Street. Όπου Λυκάνθρωπος, αιμοσταγής και πλεονέκτης, νεαρός εθισμένος στο κέρδος - και κατοπινά και στα σκληρά ναρκωτικά, όπως και στο σεξ - χρηματιστής του Ναού της διακίνησης όλου αμερικάνικου χρήματος στην Νέα Υόρκη. Κάθε άνοδος προϋποθέτει πτώση όμως και στην περίπτωση του ταλαντούχου κυρίου Μπόφορτ δεν μιλάμε απλά για μια χαμηλών τόνων κάθοδο αλλά για ολόκληρη συντριβή. Τα απομνημονεύματα αυτού του κυρίου με την άστατη σε βαθμό κακουργήματος - και μάλιστα σε δημόσιους χώρους κατά την προσφιλή του συνήθεια - ζωή, που θυμίζουν βεβαίως στο σύνολο τους την ίντριγκα των αξεπέραστων Καλών Παιδιών, απεικονίζει ο Marty με υπέρ το δέον γλαφυρό τρόπο. Η σεκάνς της επίδρασης των παλιοκαιρισμένων χαπιών, στα στομάχια του Leonardo DiCaprio (ούτε και φέτος θα είναι η χρονιά του) και του συνεργάτη του Jonah Hill, προκαλεί δάκρυα στα μάτια και πόνους στο στομάχι από τα κραυγαλέα χαχανητά. Την παράσταση κλέβει πάντως το ξανθό κορίτσι, Αυστραλέζα ονόματι Margot Robbie, που δικαίως κάθεται στον εδώ και καιρό άδειο θρόνο της απελθούσας σέξι συμβόλου Sharon...

Πριν το γράψει, το έζησε! Πρόκειται για την δραματοποιημένη τηλεοπτική μεταφορά της βιογραφίας του ανθρώπου που εμπνεύστηκε τον μεγαλύτερο κινηματογραφικό ήρωα στα χρονικά της Έβδομης Τέχνης, τον ένα και μοναδικό υπερκατάσκοπο Τζέιμς Μποντ, του μοναδικού Ian Fleming. Τίτλος της μίνι σειράς, τεσσάρων επεισοδίων, που επιμελείται το κανάλι BBC America, είναι ο λογικότατος Fleming: The Man Who Would Be Bond και θα παρακολουθήσει τα νεανικά χρόνια του συγγραφέα, την περίοδο μετά το πέρας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, εποχή που ο ίδιος βίωνε τις ανησυχίες, που αργότερα θα τον ενέπνεαν να φανταστεί τον 007. Με τον 24ο Bond να μην φτάνει στις μεγάλες οθόνες μας μέχρι το 2015, είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία να συστηθούμε με εκείνον που σκέφτηκε πρώτος τα κατορθώματα του, ένας βίος που όπως αποκαλύπτει το τρέιλερ, δεν απείχε και πολύ από εκείνον του σούπερ ήρωα του. Η mini series αναμένεται να κάνει την επίσημη πρεμιέρα της στους δέκτες τον Ιανουάριο του 2014 στην Αμερική, ενώ λίγο καιρό αργότερα θα προβληθεί και στην Βρετανία μέσω του δικτύου Sky Atlantic. 

Τον φημισμένο μυθιστοριογράφο θα υποδυθεί στην TV, ο αξιόλογος ζεν πρεμιέ Dominic Cooper, έχοντας στο πλάι του πλειάδα διάσημων ερμηνευτών όπως ο Rupert Evans (The Village), η Lara Pulver (True Blood) και ο Pip Torrens (Law & Order).

Στους δικούς μας δέκτες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ταξίδι στο παρελθόν! Καινούργια ταινία από τον αγαπημένο - και δεδηλωμένο ενθουσιώδη φιλέλληνα - Patrice Lecont και αυτό από μόνο του καθιστά πρώτης τάξης κινηματογραφικό μαντάτο. Μετά από τι μικρό, μα έξοχο animation διάλειμμα του Le Magasin Des Suicides, ο σπουδαίος Γάλλος δημιουργός επιστρέφει με ένα δράμα εποχής, στα χνάρια του La Veuve Du St Pierre και του Ridicule. Τίτλος του φιλμ Une Promesse ή καλύτερα στα αγγλικά The Promise, μιας και ο Φραντσέζος αυτή την φορά προτιμά την βρετανική, αντί της μητρικής του γλώσσας, προκειμένου να αποδώσει στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Stefan Zweig, Journey Into The Past. Ερωτικό τρίγωνο περιλαμβάνει η ιστορία, που αποτελείται από έναν νεαρό μηχανικό, ο οποίος αναλαμβάνει χρέη βοηθού και γραμματέα ενός ζάπλουτου - πλην γηρασμένου - επιχειρηματία που διαθέτει μεγάλη εργοστασιακή μονάδα με χυτήρια, ωσότου θα γνωρίσει την πανέμορφη νεαρή του σύζυγο και θα την ερωτευτεί. Η ταινία του σκηνοθέτη μεγάλων στιγμών σαν το L'Homme Du Train ή του Mon Meilleure Ami, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στα φεστιβάλ της Βενετίας και του Τορόντο, δίχως όμως να αφήσει άριστες εντυπώσεις στους παρευρισκόμενους. Την επίσημη πρεμιέρα της στο κοινό, αναμένεται να κάνει τον ερχόμενο Απρίλιο, στις 16, ξεκινώντας την πορεία της στις αίθουσες από την Γαλλία.

Από τους βασικότερους λόγους για να παρακολουθήσει πάντως κανείς την Υπόσχεση, είναι η καθηλωτική φυσική ομορφιά της Rebecca Hall, πρωταγωνίστριας που δείχνει πως μπορεί να χειριστεί ερμηνευτικά διάφορα φιλμικά είδη, που μοιράζεται το πάθος επί της οθόνης, τόσο με τον έμπειρο Εγγλέζο Alan Rickman, όσο και με τον ζεν πρεμιέ Richard Madden.

Στις δικές μας αίθουσες? Ποτέ! Το άθλημα είναι - ευτυχώς - αδιάφορο...

Πάει και τελείωσε, αν ζητάς το πιο αγωνιώδες θρίλερ, με το εντονότερο σασπένς, στο ντοκιμαντέρ πλέον θα τό' βρεις. Σχηματοποιείται πια ο κανόνας και περιπτώσεις σαν και τούτες του Sugar Man λειτουργούν και επιβεβαιωτικά και επισφραγιστικά υπέρ του. Μην μακρηγορώ. Αυτό που βλέπεις εδώ δεν το πιστεύεις. Για μιάμιση ώρα τσιμπιέσαι για να αντιληφθείς αν κάποιος σου κάνει πλάκα, σε τρολάρει. Μα είναι δυνατόν? Τροβαδούρος της σχολής Bob Dylan, ονόματι Ροντρίγκεζ, προφανώς με μεξικάνικες ρίζες, βάζει υποθήκη ότι έχει και δεν έχει και στις αρχές των 70s κυκλοφορεί δίσκο long play με τον τίτλο Cold Fact. Πωλήσεις στην πατρίδα του, μόλις τέσσερις! Πουθενά η έκπληξη, εκτός και αν δεις πως στην μακρινή - αλλά και σε βαθμό αποστείρωσης, απομονωμένη ελέω απαρτχάιντ, Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής, ο τύπος είναι νούμερο ένα σε πωλήσεις - χωρίς να το γνωρίζει - για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Και μάλιστα οι ακροατές του, τον έχουν και για πεθαμένο, αφού ο θρύλος λέει πως αυτοπυρπολήθηκε - άλλοι λεν αυτοπυροβολήθηκε - επί σκηνής. Το ντόκου του Malik Bendjelloul - παραγωγής των ίδιων που είχαν προσφέρει το εξίσου συγκλονιστικό Man On A Wire - καθηλώνει τον θεατή του, με τον τρόπο που αναπτύσσει τα δεδομένα, ταξιδεύοντας από το Κέιπ Τάουν του σήμερα, στο Ντιτρόιτ του χθες. Φυσικά τιμημένο με το Όσκαρ της κατηγορίας του, ένα φιλμ που όχι απλά δεν ξεχνιέται, μα που μπορείς να το κουβεντιάζεις για μέρες ολόκληρες...