Movies Ltd

Κανονικά η θέση της είναι για (πολύ) ψηλότερα και αυτή η άποψη δεν διαθέτει το παραμικρό ίχνος υπερβολής. Υπό τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ τοπικιστής, σοβινιστής και όλα τα λοιπά άθλια επίθετα που αποποιούμαι, τοποθετώ την Μικρά Αγγλία στην 20η συν μία θέση της λίστας με τα ποιοτικότερα φιλμς της χρονιάς, όπως ακριβώς προβλήθηκαν στις αίθουσες μας, επί συνόλου 258 παρακαλώ. Έχοντας ήδη παρακολουθήσει τρεις φορές το τρίωρο κοινωνικό δράμα του σκηνοθέτη που έχει προσφέρει μεγάλες δημιουργίες σαν τα Πέτρινα Χρόνια, το Χάππυ Ντέη, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, πρέπει να ομολογήσω πως εδώ πρόκειται για την κορώνα στην καριέρα ενός σπουδαίου κινηματογραφιστή. Ο Παντελής Βούλγαρης, με φόντο την Άνδρο του Μεσοπολέμου, ξετυλίγει στην μεγάλη οθόνη μια ιστορία βουτηγμένη στην αλμύρα της θάλασσας, στον θυμό που προκαλεί η ανελευθερία της καθολικής κοινωνικής ιεράρχησης, στον σπαραγμό της απώλειας, στην θλίψη της θωριάς του ανομολόγητου έρωτα. Εκατόν ογδόντα λεπτά που νιώθεις την καρδιά να πάλλεται σε μανιασμένο τέμπο, αγωνιώντας για την έκβαση της επόμενης σεκάνς, έχοντας διαρκώς στα αυτιά σου το τρίξιμο από τα μοιραία σανίδια, τα σανίδια της οργής. Αναμφίβολα το έργο κατατάσσεται στα σπουδαιότερα της ιστορίας του Ελληνικού σινεμά, προσφέροντας στιγμές που δύσκολα μπορείς να λησμονήσεις και ακόμη πιο δύσκολα δεν σε συγκλονίζουν στην θύμηση τους.

Στον Μαραθώνιο ρίχτηκαν 76 δρομείς από όλο τον κόσμο, διεκδικώντας επί ίσοις όροις την ψήφο των Ακαδημαϊκών, ώστε να βρεθούν όσο γίνεται πιο κοντά στην Οσκαρική καταξίωση. Όπως συνηθίζει η AMPAS λίγο πριν την ανακοίνωση των τελικών nods, η αρχική λίστα των συμμετεχόντων, περιορίστηκε σε μονοψήφιο αριθμό, συγκεκριμένα εννέα, εκ των οποίων οι πέντε θα φτάσουν μέχρι το Kodak Theatre τον ερχόμενο Μάρτη. Πριν την αναφορά εκείνων που μπαίνουν στον βατήρα του ημιτελικού, να δούμε κάποια βαρύγδουπα ονόματα που έμεινα εκτός νυμφώνος πολύ νωρίς, ανάμεσα τους, όπως αναμενόταν και η ελληνική εκπροσώπηση με το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού του Έκτορα Λυγίζου. Πρώτο και πιο τρανταχτό αντίο εκείνο του The Past (Le Passe) του Ιρανού Asghar Farhadi, που αρχικά ακουγόταν μέχρι και το επικρατέστερο για να φτάσει πρώτο στο τέρμα. Απώλεια σημαντικότατη και άδικη - πιθανότατα λόγω της μη προβολής της στους εκλέκτορες - και η Χιλιανή Gloria, ενώ από το ρόστερ απουσιάζουν και η Γαλλία, που προτίμησε να προτείνει τον μέτριων επιδόσεων Renoir από την La Vie D' Adele, η Μεγάλη Βρετανία με το Metro Manila αλλά και η Σαουδική Αραβία με το επίτευγμα της πρώτης ολοκληρωμένης κινηματογραφικής δημιουργίας της χώρας και μάλιστα από γυναίκα, με την Wadjda. Εν ολίγοις την εννιάδα των καλύτερων μη αγγλόφωνων φιλμς κατά την κρίση των αιωνίων της Αμερικάνικης Ακαδημίας Τεχνών, απαρτίζουν το Βέλγικο The Broken Circle Breakdown, το Βόσνιο An Episode In The Life Of An Iron Picker, το The Missing Picture από την Καμπότζη, το Δανέζικο The Hunt, το Γερμανικό Two Lives, το The Grandmaster από το Χονγκ Κονγκ, το Μαγιάρικο The Notebook, ο Omar από την Παλαιστίνη και φυσικά το γκραν φαβορί πλέον για τον τίτλο La Grande Bellezza από την Ιταλία. Η πρόβλεψη για τα τελικά πέντε αρκετά δύσκολη και ριψοκίνδυνη, αν και θεωρώ απίθανο εκεί να μην βρεθεί η Ιταλία, η Δανία, το Βέλγιο και ο Wong Kar Wai με την θέση που απομένει να παίζεται ανάμεσα στους υπόλοιπους μνηστήρες.

Για 130.000 χρόνια, η ικανότητα μας ως όντα παραμένει αμετάβλητη. Η συνδυασμένη νοημοσύνη των νευροεπιστημόνων, των μηχανικών, των μαθηματικών ωχριά συγκρινόμενη ακόμη και με τα πλέον βασικά στοιχεία. Εντός ολίγου όμως, ένα μηχάνημα γεμάτο αισθήσεις, θα ξεπεράσει τα όρια της βιολογίας. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, η αναλυτική ισχύς του, θα είναι μεγαλύτερη από την συλλογική εξυπνάδα κάθε ατόμου, που γεννήθηκε σε όλη την ιστορία του κόσμου. Οι ερευνητές αυτό θα το αποκαλέσουν μοναδικότητα. Εγώ απλώς το αναφέρω ως Υπέρβαση! Δηλαδή Transcendence όπως ακριβώς είναι και ο τίτλος της πλέον αναμενόμενης δημιουργίας επιστημονικής φαντασίας, που πρόκειται να φτάσει στους κινηματογράφους μέσα στο 2014, φτιαγμένη από τα χέρια του Wally Pfister κινηματογραφιστή - συνεργάτη του Christopher Nolan, τόσο στο Inception, όσο και στον The Dark Knight Rises. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ένας μελετητής των εργαστηρίων υψηλής τεχνολογίας, που βρίσκεται πολύ κοντά στο να δημιουργήσει το απόλυτο μηχάνημα, που διαθέτει την γνώση όλων των εποχών από καταβολής του σύμπαντος, αλλά και όλα τα πιθανά συναισθήματα του μοναδικού λογικού όντος. Καθώς το πείραμα του θα πέσει στην αντίληψη εξτρεμιστών, που θα απειλήσουν την ζωή του, εκείνος δεν θα σκεφτεί στιγμή να μην ρισκάρει να γίνει και ο ίδιος μέρος του φιλόδοξου πειράματος. Τα πρώτα δύο τίζερ τρέιλερ του Transcendence, που δεν προβάλουν ούτε μισό στιγμιότυπο δράσης από το φιλμ, λειτούργησαν ως προπομποί του καταγιστικού theatrical, που κυριολεκτικά καταφέρνει να εκτοξεύσει την αδημονία για το έργο που η Warner Bros θα διανείμει στους κινηματογράφους, από τις 18 του ερχόμενου Απρίλη.

Μετά από έναν μικρό αριθμό μη επιτυχιών, ο Johnny Depp επιστρέφει σε έναν ρόλο απίστευτου ρίσκο, υποδυόμενος τον επιστήμονα του στόρι Δόκτορα Γουίλ Κάστερ, έχοντας δίπλα του ένα πανίσχυρο καστ αποτελούμενο από τους Kate Mara, Morgan Freeman, Rebecca Hall, Cilian Murphy, Paul Bettany, Cole Hauser, Clifton Collins και Josh Stewart.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Απρίλιο του 2014!

Fly High... Πραγματικά, παρότι ο Shrek με τα πολλαπλά του επεισόδια, μπορεί να έχει καταγράψει την πιο εμπορική στιγμή στην ιστορία της Dreamworks Animation, το How To Train Your Dragon όμως, τόσο σχεδιαστικά, μα κυρίως θεματικά είναι ότι καλύτερο έχει να επιδείξει το στούντιο στην μέχρι τώρα πορεία του. Λογικό λοιπόν η παραγωγή να αποφασίσει όχι μόνο να συνεχίσει την εξιστόρηση της επικής περιπέτειας, αλλά να προαναγγείλει την ύπαρξη μιας φιλόδοξης τριλογίας. Στο δεύτερο αυτό μέρος του Πως να Εκπαιδεύσετε τον Δράκο Σας, οι δύο καλοί φίλοι επιστρέφουν στην δράση μετά από πέντε χρόνια, ο καβαλάρης Χίκαπ και ο ιπτάμενος γίγαντας Τούθλες, για να ανακαλύψουν καινούργιους ορίζοντες στο μαγικό βασίλειο τους. Εκεί που όλοι οι νέοι πλέον ασχολούνται με το δάμασμα των άγριων θηρίων, συμμετέχοντας σε αυτοσχέδιους αγώνες, που αναδεικνύουν τους πρωταθλητές του είδους. Μέχρι την στιγμή που ο Χίκαπ θα αποκαλύψει την σπηλιά που κρύβονται εκατοντάδες δράκοι, μαντάτο που θα γίνει γνωστό και στους κακότροπους Κυνηγούς, γεγονός που θα οδηγήσει στην μάχη για την διατήρηση του υπό εξαφάνιση είδους στην ζωή. Βασισμένο στο βιβλίο της Cressιδa Cowell το φιλμ υπογράφει σκηνοθετικά ο Dean De Blois και αναμένεται να κάνει την εμφάνιση του στους αμερικάνικους κινηματογράφους, φυσικά σε τρισδιάστατη φόρμα στις 20 Ιουνίου 2014.

Στον βασικό ρόλο του Χίκαπ, επιστρέφει ξανά ο διασκεδαστικό Jay Baruchel, ενώ το υπόλοιπο φωνητικό καστ ολοκληρώνουν οι Gerard Butler, Cate Blanchett, Djimon Hounsou, Craig Ferguson, America Ferrera, Jonah Hill, Christopher Mintz Plasse, TJ Miller και Kristen Wiig.

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2014

Στην απάνω γειτονίτσα! Από τους παραγωγούς του This Is The End γράφει η μαρκίζα - στοιχείο που για τους γιάνκηδες σημαίνει πολλά, για εμάς όμως που το κωμωδιάκι πήγε άπατο, δεν λέει απολύτως τίποτα - έρχεται μια νέα κομεντί καταστάσεων που φέρει τον τίτλο Neighbors και όπως είναι πασιφανές από τον τίτλο της, αναφέρεται στις χιουμοριστικές κόντρες μεταξύ ασυμβίβαστων γειτόνων. Οι μεν είναι οι φιλήσυχοι Ράντνερ που μόλις έφεραν στον κόσμο το παιδί τους και επιζητούν ηρεμία, ανταυτού στο διπλανό τους οίκημα θα εγκατασταθεί μια νεανική αδελφότητα, που θα κάνει τα πάντα γης μαδιάμ. Σε σενάριο των Andrew Cohen και Brendan O'Brien του Funny Games, o σκηνοθέτης Nicholas Stoller, επιχειρεί να αναδείξει τις ικανότητες του και στην σπαρταριστή κωμωδία, ακολούθως των αξιοπρεπών δικών του Forgetting Sarah Marshall, Get Him To The Greek και The Muppets. Το πιο κατάλληλο, σε σύγκριση με το αυστηρώς red band προηγούμενο τρέιλερ της διανομής της Universal, αλλά και το πιο πρόσφατο, πέντε σχεδόν μήνες πριν την κυκλοφορία του, δείχνει πως το φιλμάκι έχει ικανότητες, κάτι που θα δούμε ιδίοις όμασι στις 9 Μαΐου 2014, όταν και οι Γείτονες θα κάνουν την επίσημη παγκόσμια πρεμιέρα τους.

Ούτε ο πρωταγωνιστής Seth Rogen (The Guilt Trip, Take This Waltz, 50/50)ότι έχει κάνει έχει στεφθεί με επιτυχία, ούτε ο νεαρότερος του Zac Efron (Parkland, The Paperboy, The Lucky One), βαδίζει στα ίδια θριαμβευτικά μονοπάτια των MTVένιων νεανικών σινε σίριαλ που αρχικά πρωταγωνίστησε. Οι δυο τους όμως δείχνουν μια ιδιαίτερη χημεία ως αντιμαχόμενοι γειτόνοι, έχοντας στο πλάι τους για συμπαράσταση την πάντοτε όμορφη Rose Byrne, τους Dave Franco και Christpher Mintz Plasse και τους πιο έμπειρους Lisa Kudrow και Jake Johnson.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Χαμός! Και βάλε και κάτι ακόμη. Το πρότζεκτ ξεκίνησε στην πλάκα, αλλά οι διαρκώς προστιθέμενοι συμμετέχοντες, περνούν τόσο καλά, που το κέφι τους βγαίνει στο πανί, συνεπώς και οι θεατές το διασκεδάζουν εξίσου μαζί τους. Ο λόγος φυσικά για τους ατρόμητους Αναλώσιμους, που επιστρέφουν στο εκράν για τρίτη φορά, υποσχόμενοι να τα κάνουν και πάλι γυαλιά καρφιά, προκειμένου να διατηρήσουν το αήττητο τους. Σκηνοθέτης στο καινούργιο επεισόδιο είναι ο Patrick Hughes του Red Hill που επεξεργάζεται οπτικά το σενάριο του γενικού υποκινητή του reunion, Sylvester Stallone και των Creighton Rothenberg και Katrin Benedict, του ποιοτικότερου action movie του 2013, Olympus Has Fallen. Στους Expendables 3, η ατρόμητη ομάδα έρχεται αντιμέτωπη με τον διαβόητο μισθοφόρο Κόνραντ Στόουνμπανκς, εκείνον που μια φορά κι έναν καιρό, μαζί με τον Μπάρνευ, τον φυσικό ηγέτη του τιμ, ίδρυσαν την κομπανία άμεσης καταστολής. Μόνο που πλέον ο συνιδρυτής έχει αλλάξει στρατόπεδο και πια υπερασπίζεται τους παγκόσμιους τρομοκράτες, δηλαδή εκείνους που αποτελούν τους βασικούς καταζητούμενους για την αρμάδα του Μπάρνευ. Τέλος καλοκαιριού μας συνήθισε να φτάνει στις δύο πρώτες βερσιόν, στις 15 Αυγούστου του 2014, θα έλθει και το επόμενο τεύχος των άφοβων πεζοναυτών από την Lionsgate, που έριξε στην μάχη το πρώτο τρέιλερ με τις σκιερές φιγούρες των σούπερ σταρς που δηλώνουν το παρόν, κάτω από τον ήχο του πασίγνωστου σφυρίγματος της Γέφυρας του ποταμού Κβάι...

Έχουμε και λέμε. Πέρα από τον Sly, που φυσικά δεν λείπει, κάρτα χτυπούν στο 3ο μέρος και οι Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, Terry Crews, Arnold Schwarzenegger που συνυπήρχαν στα προηγούμενα, αλλά και οι νεοσύλλεκτοι στον πόλεμο Antonio Banderas, Kelsey Grammer, Wesley Snipes, ο Mel Gibson σε ρόλο κακού, όπως και ο Harrison Ford υποδυόμενος τον κρατικό μέγα-πράκτορα.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Αύγουστο του 2014

Η εκδίκηση θέλει τρεις! Ε, αν δεν είναι αυτή η απόλυτη γυναικεία ταινία εκδίκησης, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία άλλη άλλη στο μέλλον. Τίτλος της The Other Woman και όπως αποκαλύπτει η μαρκίζα, μάλλον άπαντες αντιλήφθηκαν πως πρόκειται για μια κομεντί, που αναφέρεται στο τρίτο πρόσωπο μιας σχέσης. Για την ακρίβεια στην περίπτωση μας, αναφέρεται στην πολλοστή κατάκτηση ενός στυγερού γυναικοκατακτητή, που η σύζυγός του, η πρώην ερωμένη του και η πιο πρόσφατη σούπερ μπίμπο μνηστή του, ενώνουν τις δυνάμεις τους, προκειμένου να εξοντώσουν τον άντρα που τους κάνει πλάκα, κοινώς τις κερατώνει! Που να ξέρει ο φουκαράς πως η μοίρα θα τα φέρει έτσι ώστε το γυναικείο τρίγωνο να συναντηθεί από σπόντα και αντί να μαλλιοτραβηχτούν θα κάνουν τα πάντα προκειμένου ο Δον Ζουάν να πονέσει πραγματικά. Διασκεδαστικό μοιάζει το γεμάτο αστείες ανατροπές τρέιλερ του φιλμ που σκηνοθετεί ο Nick Cassavetes του My Sister's Keeper, του Alpha Dog και φυσικά του απόλυτου δακρύβρεχτου σινε-Άρλεκιν The Notebook, που εδώ το γυρίζει για τα καλά στην ανατρεπτική κωμωδία, έχοντας σαν οδηγό το σενάριο της Melissa Stuck. H 20th Century Fox στηρίζει πολλά στην αξιοπρεπή εμπορική πορεία του φιλμ, το οποίο θα ρίξει στην μάχη του box office στην Αμερική στις 25 Απριλίου 2013.

Πάντως οι κυρίες που διαρκώς και επαναλαμβανόμενα κοροιδεύει ο μορφονιός Nikolaj Koster Waldau (του Game Of Thrones) σχηματίζουν μια εκρηκτική φεμινίν τριάδα, αποτελούμενη από την σαραντάρα κι ας μην το δείχνει Cameron Diaz, την κυρία Apatow και ελκυστικότατη milfy Leslie Mann και την πλούσια τα ελέη της Kate Upton, που κυριολεκτικά κόβει την ανάσα στην θωριά της. Γυναικείο, γυναικείο το θεματάκι, αλλά μάλλον δεν χάνεται ούτε από το αντρικό κοινό...

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

των Chris Buck, Jennifer Lee. Με τις φωνές των Kristen Bell, Idina Menzel, Jonathan Groff, Santino Fontana, Josh Gad, Alan Tudyk, Ciarán Hinds, Chris Williams, Jack Whitehall, Maurice LaMarche

Sisters Are Doin’ It For Themselves

του gaRis (@takisgaris)

Όχι, δεν…αυτή η χρονιά του Miyazakειου κατευόδιου (The Wind Rises) δε μέλλεται να επισφραγισθεί από οσκαροστεφάνωμα. Για να συμβεί κάτι τέτοιο χρειάστηκε να βγει η Disney κυριολεκτικά από την κατάψυξη, επωφελούμενη από τον σχετικά χλιαρό ανταγωνισμό (The Croods, Despicable Me 2), κάνοντας βουτιά στα θρυλικά νάιντις, όταν ο Alan Menken ή ο Elton John σκάρωναν μερικά από τα πλέον αξιομνημόνευτα τύπου - Μπρόντγουεϊ μιούζικαλς τραγούδια που προσέδωσαν το απαραίτητο ρέβαμπ σε μια φάμπρικα που κοντεύει τον ένα αιώνα ζωής. Φυσικά και δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός το one-two punch φέτος με το Saving Mr. Banks να ταξιδεύει προς την Απονομή της 2ας Μαρτίου 2014 με τουλάχιστον δυο υποψηφιότητες για τις ερμηνείες των Emma Thompson – Tom Hanks, ο οποίος ενσαρκώνει τον ίδιο τoν Sir Walt Disney. Μιλώντας τέλος για κατάψυξη, αδυνατώ να αντισταθώ στην σκέψη πως ο αστικός μύθος συνεχίζει να θέλει το σώμα του θρυλικού μακαρίτη παραμυθά (που απεβίωσε την 15η Δεκεμβρίου 1966) να έχει καταψυχθεί σύμφωνα με τα πρωτόκολλα της κρυογενετικής, για την περίπτωση που ανακαλυφθεί φάρμακο για τον καρκίνο του πνεύμονα (μανιώδης καπνιστής ο μακαρίτης). Λεπτομέρεια: Η κρυογενετική τέθηκε για πρώτη φορά σε εφαρμογή ένα χρόνο μετά (1967) ενώ ο μυστακοφόρος Ουόλτ είχε ήδη αποτεφρωθεί δυο μέρες μετά το πέρασμά του στην αιωνιότητα…

Επειδή τίποτε δεν είναι τυχαίο, η νεκρανάσταση μιας από τις κορυφαίες μπράντες του πλανήτη έχει ονοματεπώνυμο. Η Jennifer Lee, δημιουργός του συμπαθέστατου περσινού Wreck-it-Ralph, κλήθηκε να πλαισιώσει τον βετεράνο Chris Buck των Tarzan (1999) και Surf's Up (2007). Ο καμβάς διαθέτει διπλό διαφορικό: Η τραγουδιστική ναζιάρα εκδοχή της Μικρής Γοργόνας και η μπαρόκ, δραματουργική σαγήνη του κορυφαίου προσωπικά ανιμέητεντ έβερ, Η Ωραία και Το Τέρας. Η Lee θα γράψει δικαιωματικά το όνομά της στην οσκαρική ιστορία ως η πρώτη κυρία (και μάλιστα πρώτη διαχρονικά γυναίκα που σκηνοθετεί για τη Disney) που θα ανέβει στο πόντιουμ, καθώς δένει άρτια τον μύθο της Βασίλισσας Του Χιονιού από τον μέγα Δανό Hans Christian Andersen με τις ευαισθησίες περί γυναικείας χειραφέτησης που δεσπόζουν τελευταία ως τάση στο κινούμενο σχέδιο, μετά και το βραβευμένο πέρυσι Brave. Αυτό ήταν και το μεγάλο στοίχημα για το Στούντιο του Μίκυ Μάους, καθώς οι τελευταίες προσπάθειες αναπαλαίωσης του πριγκιπικού προτύπου για τα κοριτσόπουλα, όπως στο απλά υποφερτό Princess And The Frog, δεν έφερε καινούριο αίμα από πλευράς φανς.

Η Lee αφαιρεί από τους χαρακτήρες οποιονδήποτε πρόδηλο βίλαιν και τοποθετεί το κέντρο βάρους στην εσωτερική διαπάλη της βασιλευούσης πριγκηπέσας Έλσα, καθώς οφείλει να χαλιναγωγήσει το θυμό της ή οποιοδήποτε άλλο δυνατό συναίσθημα ώστε να αποφύγει να βυθίσει τα πάντα γύρω της στο φονικό ψύχος. Υπερφυσική ιδιότητα που κατορθώνει να αποκρύψει από την απλή, εύπιστη, παιχνιδιάρα και εξωστρεφή αδελφή της Άννα, από την οποία οι νεκροί σε δυστύχημα γονείς τους την έχουν ηθελημένα αποκλείσει, ορθώνοντας ένα νοερό παγόβουνο ανάμεσα στις αδερφές. Όταν η επιπόλαιη Άννα ανακοινώνει στην Έλσα κατά τη διάρκεια του μεγαλειώδους χορού στέψης της τελευταίας πως θα παντρευτεί τον αγνώστου προελεύσεως πρίγκηπα Χανς τον οποίο μόλις γνώρισε την ίδια ημέρα, η Έλσα χάνει την αυτοκυριαρχία της, σκορπώντας ολόγυρα φονικό πάγο και πανικό που την αναγκάζει να διαφύγει μόνη της σε ένα παγωμένο κάστρο. Η Άννα, παρέα με τον μεροκαματιάρη χωρικό Κριστόφ και δυο απολαυστικά σάιντκίκς, τον τάρανδο Σβεν και τον χιονάνθρωπο- με - φετίχ -τη - ζέστη Όλαφ ξεχύνονται καταπόδας για να τη φέρουν πίσω σε μια χώρα δύσπιστη για τη νεαρή βασίλισσα και ένα Χανς έτοιμο να κυβερνήσει ως όχι ιδιαίτερα έξυπνος προικοθήρας.

Για πες: Παρότι η λύση θα επέλθει νομοτελειακά (της Ντίσνυ είναι ΚΑΙ αυτή η ιστορία, μην ξεχνιόμαστε), είναι φανερό ότι τα αρσενικά της ιστορίας περνούν σε δεύτερο πλάνο, επισκιαζόμενοι από τη σχέση οικογενειακής στοργής μεταξύ δυο αδερφών που ίσως για πρώτη φορά δε λειτουργούν ανταγωνιστικά, παρά συμπληρωματικά ως προς τα γνωρίσματα, τις αγωνίες και τα θέλγητρά τους. Ακόμη και το στοιχείο- κλειδί της λύσης του δράματος δεν εξαρτάται από κανέναν πρίγκηπα ή πένητα παρά εναπόκειται στη δύναμη της γυναικείας θέλησης. Αυτή η φρέσκια, καινοτόμος ματιά, πακεταρισμένη εκπληκτικά, ιδιαίτερα στο πρώτο μισό, σε μαγευτικά βίζουαλς, ολοκληρώνεται μουσικά με μια πλειάδα τραγουδιών που αποσπούν την προσοχή από οποιαδήποτε σκηνοθετική αρρυθμία, με προεξάρχον μάλιστα το Let It Go, ερμηνευμένο στους τίτλους τέλους από τη Demi Lovato (βλ. «Όσκαρ Τραγουδιού»). Το Frozen είναι εδώ για να ζεστάνει την καρδιά, αυτόματη επιλογή για τη Χριστουγεννιάτικη απογευματινή έξοδο. Εμείς πάντως το κατευχαριστήθημεν οικογενειακώς.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Δεκεμβρίου 2013 από την Feelgood

του Lee Daniels. Με τους Forest Whitaker, Oprah Winfrey, David Oyelowo, Elijah Kelley, David Banner, Mariah Carey, Terrence Howard, Adriane Lenox, Yaya DaCosta, Alex Pettyfer, Vanessa Redgrave, Nelsan Ellis, Jesse Williams, Robin Williams, James DuMont, Robert Aberdeen, James Marsden, Minka Kelly, Cuba Gooding, Jr., Lenny Kravitz, Clarence Williams, Colman Domingo, Liev Schreiber, John Cusack, Alex Manette, Colin Walker, Alan Rickman, Jane Fonda

Forest Black

του gaRis (@takisgaris)

Ο Γιουτζήν Άλλεν (για τις ανάγκες της ταινίας Σήσηλ Γκέινς, ενσαρκωμένος από τον Forest Whitaker) υπηρέτησε ως μπάτλερ στον Λευκό Οίκο οχτώ Αμερικανούς προέδρους, από τον Αϊζενχάουερ (Robin Williams) στα 1957 ως τον Ρέηγκαν (Alan Rickman) στα 1986. Φτωχό νεγράκι από την Τζόρτζα που στα 1926 είχε ήδη δει τον νεαρό σκλαβοκτήμονα (Alex Pettyfer) να παίρνει μπροστά στα μάτια του πατέρα την ομορφούλα μάνα του (Mariah Carey) και να τη βιάζει στην κοντινή καλύβα, προτού γυρίσει να καθαρίσει στο δόξα πατρί τον ανήμπορο σύζυγο επειδή τόλμησε να αρθρώσει έναν μόνο φθόγγο διαμαρτυρίας. Ο Σήσηλ μονομιάς μυήθηκε στον κόσμο που οι νίγκερς είχαν έναν μόνο ρόλο στην καθημερινή πάλη για επιβίωση: Αυτόν του υπηρέτη-βωβού παρατηρητή.

Παντρεύεται την τσαχπινογαργαλιάρα Γκλόρια (Oprah Winfrey) που την παραμελεί ως αρχιμπάτλερ γι’αυτό και του βερνικώνει το κέρατο με τον ξεδοντιάρη εραστάκο Τέρενς (Terrence Howard), αφού πρώτα του χαρίσει δυο γιους, τον μαχητή των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων (David Oyelowo), αδυναμία της συζύγου και όνειδος του Μπαρμπα-Θωμά Σήσηλ και την αδυναμία του ιδίου, τον μικρότερο Elijah Kelley, που θα καταταγεί στον ιερό «απευλευθερωτικό» αγώνα του Βιετνάμ. Στο μεταξύ ο παπα Γκέινς διανύει τον προσωπικό του Γολγοθά στον κυριολεκτικά λευκό οίκο στην πάλη για ίσες αμοιβές μεταξύ των μπάτλερ, παρέα με τα φιλαράκια του Lenny Kravitz και Cuba Gooding Jr.

Στις ενωμένες πολιτείες διανύουμε καταφανώς την Obama εποχή όπου οτιδήποτε μαύρο βαίνει προς την πλήρη αποκατάστασή του και σε - επιτέλους - χολυγουντιανό επίπεδο: ειρήσθω ότι τον τελευταίο μισό αιώνα μόνο οι Sidney Poitier (ο οποίος έξοχα ξεμπροστιάζεται εδώ ως λευκή φαντασίωση περί του ιδεώδους νέγρου), Denzel Washington (το σημείο αναφοράς του μαύρου κινηματογραφικού θέσπιδος) και εντελώς πρόσφατα οι Morgan Freeman, Halle Berry, ο ίδιος ο Forest Whitaker που βγάζει μάτια εδώ καθώς και η Octavia Spencer στο γλυκερό The Help έχουν κερδίσει όσκαρ υποκριτικής. Το οποίο Οι Υπηρέτριες, μαζί με το υπερτιμημένο βάναυσα Forrest Gump, είναι ευκολοδιάκριτα οι συνιστώσες του μπρουνταλά μαύρου δημιουργού Lee Daniels (Precious, The Paperboy), στην μορορλέσικη προσπάθειά του να κρατήσει ένα PG-13 επίπεδο σε ένα δράμα που τη μια σπάει κόκαλα, ειδικά στις σκηνές φυλετικού ή οικογενειακού δράματος και την άλλη βγάζει μειδίαμα από το μισκαστάρισμα των Αμερικανών προέδρων (με προεξάρχοντες τους Williams / Αϊζενχάουερ, Cusack / Νίξον αλλά και τον James Marsden / JFK) σε σημείο που τις διεκπεραιωτικές ερμηνείες των Liev Schreiber / Τζόνσον και του ζεύγους Jane Fonda - Alan Rickman / Ρέηγκαν να τις δέχεσαι με ανακούφιση.

Το στοίχημα του Daniels για μια ταινία χορταστική, ιδωμένη από μονομερώς μαύρο φακό, γεμάτη παλμό και συγκίνηση είναι εύκολα κερδισμένο χάρη στην μαχητική ευαισθησία του Danny Oyelowo και στη ρευστή, ιδανικά αυθεντική κατάθεση ψυχής από τη διασημότερη γυναίκα στον πλανήτη, δεκαπέντε χρόνια μετά το Beloved κι άλλα τόσο από την πρώτη υποψηφιότητά της για το The Color Purple. Το περσινό τιμητικό όσκαρ απλά της άνοιξε την όρεξη και αν ο Harvey Weinstein δεν κάνει το ολέθριο σφάλμα να τη βάλει απέναντι στην Meryl Streep (August: Osage County) σε δεύτερο ρόλο, μιλάμε περί ιστορικού θριάμβου για μια πάμπτωχη κοπέλα που ενσάρκωσε διαχρονικά το μπλακ αμέρικαν ντρήμ. Οι σαρανταένας παραγωγοί του Lee Daniels The Butler (ο τίτλος είναι αποτέλεσμα δικαστικής διαμάχης που κατοχύρωσε τον σύντομο τίτλο σε μια ξεχασμένη παραγωγή του 1916), ρεκόρ αξεπέραστο , δηλωτικό του ότι πρόκειται για πρότζεκτ καρδιάς με μπροστάρισσα τη Laura Ziskin που πέθανε προ πενταετίας, πρώτη ούσα γυναίκα παραγωγός των όσκαρς (74η Απονομή), το οποίο, σε μια βραδιά που η διασημότερη λεσβία του πλανήτη και διάδοχος της Oprah, Ellen DeGeneres παρουσιάζει ξανά, έχει πολλές πιθανότητες διάκρισης, δεδομένου του δυνατού πρώτου τριημέρου που άνετα ισοσκέλισε το πενιχρό μπάτζετ των $25Μ.

Για πες: Στην καλύτερη ως σήμερα ταινία του Daniels, ο Forest - μπλακ - Whitaker, είναι ωριμότερος από ποτέ, ίσως ο συγκλονιστικότερος μαύρος θεσπιεύς που έχει περάσει από το πανί. Εφέτος είναι η χρονιά του, αν αναλογιστούμε ότι είναι υπεύθυνος παραγωγής για το εξαιρετικά ευθύτομο Fruitvale Station, το ανεξάρτητο διαμάντι της φετινής κινηματογραφικής εσοδείας. Οι φακοί των ματιών του βαρύνουν από συγκρατημένο πόνο, φυλακισμένη οργή, μαρτυρική αξιοπρέπεια. Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος τωραδά πως θα κερδίσει το δεύτερο αγαλματίδιο μετά την απόδοση του κτηνώδους Ίντι Αμίν Νταντά, όμως θα δηλώσω περίτρανα ότι το παθιασμένο μειράκιο του Bird και ο αρχετυπικός σαμουράι Ghost Dog έχουν διαπλάσει έναν ηθοποιό που ο τίμιος Poitier και ο αίλουρας Denzel θα έπρεπε να στέκονται προσοχή στο πέρασμά του, όπως ο διάδοχος του Σήσηλ στο The Butler, λίγο πριν τον οδηγήσει στην κατ’ιδίαν συνάντησή του, εικοσιδύο χρόνια μετά τη φυγή του από τον Λευκό Οίκο, με τον πρώτο μαύρο πλανητάρχη Barrack Obama.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Νοεμβρίου 2013 από την Village

του Jon Turteltaub. Με τους Michael Douglas, Robert De Niro, Morgan Freeman, Kevin Kline, Mary Steenburgen, Jerry Ferrara, Romany Malco, Weronika Rosati, Redfoo, Michael Ealy, Tip "T.I." Harris, Curtis "50 Cent" Jackson

Άσπρα μαλλιά στην κεφαλή...

του zerVo (@moviesltd)

Προσοχή και ευλάβεια. Ε, δεν μπορεί να είναι διαφορετική η αντίδραση στην μαζική θωριά τεσσάρων (συν μιας, για να μην λησμονούμε και τις κυρίες) μεγαθηρίων της υποκριτικής, που άπαντες έχουν σε περίοπτη θέση του σαλονιού τους, το χρυσό Οσκαρένιο αγαλματάκι. Συνολικά τι λέει η απογραφή? Δεκαέξι υποψηφιότητες στις πεντάδες της Ακαδημίας, που οι επτά - θα μπορούσαν σίγουρα να είναι περισσότερες - πήγαν όλον τον δρόμο μέχρι την λαμπερή καταξίωση. Αυτό το επίτευγμα του ανσάμπλ του Last Vegas, πέρα από το δέος, γεννά και προσδοκίες. Σε κομεντί, που τα πράγματα είναι πολύ πιο χαλαρά? Ναι, ακόμη και σε κομεντί, ιλουστρασιόν, που λαμβάνει χώρα στην πρωτεύουσα του τζόγου. Και το τονίζω το μπλακ τζακ πεδίο της δράσης, διότι η συνύπαρξη όλων αυτών των σιτεμένων, πλην μεγάλων πρωταγωνιστών, πιο πολύ σε αρπαχτή μου έφερε, παρά σε φιλμική συνεύρεση.

Μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά, υπήρξαν φίλοι από παιδιά, οι δρόμοι τους χώρισαν, πλέον δεν συναντιούνται όπως παλιά, μα αραιά και που, λίγο πριν διαβούν το κατώφλι των εβδομήντα τους χρόνων, επικοινωνούν και θυμούνται τις ανεμελιές των νιάτων τους. Δεδηλωμένος εργένης ο κοσμοπολίτης Μπίλυ (ο Douglas φυσικά είναι αυτός), μοιάζει να βαρέθηκε την άστατη ζωή και σκοπεύει να περάσει δαχτυλίδι, με μια δίμετρη καλλονή, τρεις - τέσσερις δεκαετίες μικρότερη του. Λίγο πριν την παντρειά, θα σκεφτεί να οργανώσει ένα τριήμερο μπάτσελορ πάρτι, προσκαλώντας τους παιδιόθεν κολλητούς, για να το κάψουν, που αλλού, στην πόλη του ολοήμερου γλεντιού, το Λας Βέγκας.

Οι κομπανιέροι, όμως, έχουν θέματα να λύσουν, πολύ πιο σοβαρά απ' ότι φαίνεται από την ανάγκη να το ρίξουν λιγάκι έξω. Ο μίζερος και μουρτζούφλης Ιρλανδέζος Πάντι (De Niro σε ρεπρίζ ρόλου Meet The Parents), έχει πέσει σε μελαγχολία, αδυνατώντας να ξεπεράσει τον πρόσφατο χαμό της αγαπημένης του συζύγου, ο Άρτσι (o Freeman σε συνέχεια της ερμηνείας των RED), αναρρώνοντας από το οξύ καρδιακό επεισόδιο, νιώθει φυλακισμένος σε ένα σπίτι, καλούμενος να ακολουθήσει τις προσταγές του υπερπροστατευτικού γιου του και ο Σαμ (υπερβολικά πεσμένος ο Kline), που ελλείψει ερωτικού πάθους, πιστεύει έντρομος πως η σεξουαλική ανικανότητα του έχει κτυπήσει την πόρτα.

Τι κάνουν λοιπόν τα τρία γεροντάκια? Δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν, τσουπ στο Στάρνταστ για τέκνο χορό και καμάκι και ντόλτσε βίτα. Όλα ωραία και όμορφα καμωμένα, μάλιστα ουδείς έχει αντίρρηση στο δικαίωμα στην ζωή της τρίτης ηλικίας, το ζήτημα που τίθεται εδώ όμως είναι, που ακριβώς υπάρχει ταινία. Ελάχιστη ίντριγκα, μηδενική πλοκή, αστεία πιο γηρασμένα και από τους ήρωες, καμία εξέλιξη και το ενδιαφέρον περιορίζεται στον προαιώνια κόντρα, επί παντός επιστητού και εν προκειμένω για την καρδιά της γιαγιάκας τραγουδίστριας του (αδειανού από θεατές) τζαζ κλαμπ (η Mary Steenburgen, Οσκαρούχα πριν από 33 έτη, για τον Melvin And Howard), που αφιερώνει από σκηνής Paul Anka σε αισθησιακή κοψιά.

Για πες: Αν περιμένεις να δεις στο Last Vegas μια geraitric εκδοχή του Hangover, τότε οι προσδοκίες σου δεν θα πραγματοποιηθούν. Περισσότερο το περιορισμένου χιούμορ πόνημα του εμπορικότατου μια φορά κι έναν καιρό Jon Turtletaub, θυμίζει την μπαλαφάρα των Grown Ups, που όμως δεν είναι πια μεσήλικες, μα υπερήλικες. Οκ, κρίμα που παρελαύνουν από τα πλάνα του τέτοιοι μύθοι, σχηματίζοντας ένα απίθανο καρέ, που δεδομένα προσελκύει την ματιά, απαιτείται όμως και ένα κάποιο θέμα, που θα κρατήσει το τέμπο σταθερό μέχρι το φινάλε. Τι σταθερό, θα μου πεις. που ο δείκτης πλοκής δεν ορθώνεται, ούτε με ενδοφλέβια ένεση Βιάγκρα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Δεκεμβρίου 2013 από την Feelgood

του David Gordon Green. Με τους Paul Rudd, Emile Hirsch

Όλα είναι δρόμος

του zerVo (@moviesltd)

Φαντάζομαι οδηγάς. Συνεπώς θα γνωρίζεις τι σημαίνουν οι συνεχείς διακεκομμένες γραμμές στο οδόστρωμα. Να σκεφτώ πως το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο νου, είναι πως επιτρέπεται, όσο εκείνες δεν ενώνονται, να προσπεράσεις το προπορευόμενο όχημα. Σωστά? Νάτη λοιπόν η βιασύνη. Και στην απάντηση και στην αρχική συλλογιστική. Κι όμως το ερώτημα έχει πολύ πιο απλή, πιο πρωτόγονη λύση, καθώς ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης. Όσο εσύ πηγαίνεις, κάποιος άλλος έρχεται και τούμπαλιν και καλείσαι να συνεργαστείς αγαστά μαζί του για να αποφευχθεί το μοιραίο. Να είσαι προσεχτικός, συνετός, λογικός πίσω από το βολάν, ώστε και το πήγαινε και το έλα σου να μην κρύβει εκπλήξεις. Και μην φοβάσαι. Η διαγράμμιση έχει και κατευθυντικό χαρακτήρα, σε καθοδηγεί σωστά. Μέχρι να φτάσουμε στην flatline έχουμε πολλά χιλιόμετρα ακόμη...

Καλοκαίρι του 1988. Με τις πρόσφατες πυρκαγιές στην Τεξανή ύπαιθρο, να έχουν κατακάψει χιλιάδες εκτάρια δασικής γης, οι δρόμοι της περιοχής χρειάζονται εκ νέου φροντίδα και συντήρηση. Εργολαβία που θα αναλάβει να φέρει εις πέρας, ένας ντόπιος μάστορας ο υπερφίαλος Άλβιν, που θα εντοπίσει στην απομόνωση πολλών εβδομάδων από τον πολιτισμό, μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να διαφύγει στην άγρια φύση. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τον νεαρότερο του, Λανς, τον χαζούλη αδελφό της μνηστής του, που θα τον πάρει στην δούλεψη του, για να τραβήξουν μονάχοι οι δυο τους, μερικές δεκάδες μίλια κίτρινων γραμμών στην άσφαλτο.

Η απομόνωση σύντομα θα ρίξει αμφότερους σε προσωπικές σκέψεις, που θα αναταράξουν την ψυχική τους γαλήνη και ηρεμία. Τόσο τον ξερόλα κάπτεν της δυάδας, που μοναδικό του μέλημα είναι καθημερινά να καθίσει να γράψει το ημερολόγιο - επιστολή προς το (άτακτο) κορίτσι του, όσο και τον υποτακτικό πιτσιρικά γκούφη, που περιμένει πως και πως να έλθει το Σάββατο για να ξοδέψει το μεροκάματο του, αγκαλιά με καμιά ξέμπαρκη στο τοπικό σαλούν. Πόσο πιστή μπορεί να είναι εκεί πίσω στην πόλη μονάχη της η κυρά? Πόσες πιθανότητες υπάρχουν, κάποια μπαρόβια να ανοίξει την ερωτική της αγκάλη και να μοιράσει ανακουφίσεις σε κάθε ενδιαφερόμενο? Ο καθένας με τον πόνο του, καημός που μεγαλώνει ολοένα και πιότερο, καθώς ο κινούμενος βαφέας οργώνει τον long and winding road.

Επιστροφή στις ρίζες, περίπου μια δεκαετία πριν, στα ανεξάρτητου χαρακτήρα σκηνοθετικά καμώματα των George Washington, All The Real Girls και Pineapple Express για τον ικανότατο και ταλαντούχο David Gordon Green, που εσχάτως το είχε ρίξει στην ξέφρενη κωμωδία της σχολής του Apatow, με τα ελάχιστης αποδοχής εκτός ΗΠΑ, The Sitter και Your Highness. Σε ένα φιλμ που σκάρτα τα γυρίσματα να κράτησαν μια εβδομάδα, ο Τεξανός μέσα από την καθαρόαιμη indie ματιά του, επιχειρεί να προσεγγίσει τα πάνω και τα κάτω, της εργασιακής κατασκήνωσης που βιώνουν δύο αταίριαστοι συνεργάτες, δύο ετερώνυμοι φίλοι, δύο εξ αμφιβόλου αγχιστείας συγγενείς.

Εντελώς διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας τύποι, καλούνται να ταιριάξουν χνώτα στην απομόνωση, κάτι που όσο το ρολόι κυλά, διαφαίνεται όλο και πιο απίθανο. Μην ξεγελιέσαι όμως. Ο δρόμος είπαμε είναι διπλής κατεύθυνσης και χρήζει προσεκτικής συνεργασίας. Τουλάχιστον ερμηνευτικά, ο Prince Avalanche, διαθέτει κύρος, μιας και ο αξιόλογος κωμικός Paul Rudd, που εκτιμώ ποτέ του δεν θα γίνει πρώτο όνομα, αποδίδει την ποιοτικότερη περφόρμανς της πρόσφατης καριέρας του, ως συντηρητικός κατά συνθήκη φυσιολάτρης, έχοντας παρέα του, τον τριαντάρη πλέον Emile Hirsch, να κάνει κουζουλάδες και να φέρεται ανώριμα, σαν τον Jack Black σε όποια ταινία κι αν τον έχεις δει. Καλή χημεία, αξιοπρεπές στήσιμο μπροστά στο κατάμαυρο φόντο, ικανή ανάπτυξη των άλλοτε τραγικών κι άλλοτε αστείων χαρακτήρων που υποδύονται.

Για πες: Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που το τιγκαρισμένο στην αλληγορία και στον προβληματισμό σενάριο, λειτουργεί πολύ καλύτερα, ενόσω το καρέ το μοιράζονται οι διόσκουροι, σε αντίθεση με τα σόλα που περισσότερο έχουν ιντριγκαδόρικο λόγο ύπαρξης. Η τελική εξέλιξη αφήνει έκδηλη μια νότα αισιοδοξίας, περισσότερο για τον θεατή που πολλές φορές έχει διανοηθεί να μην ακολουθεί γραμμές και κατευθύνσεις και σφύζει ανεξαρτησίας στα μέσα του. Όλα είναι δρόμος που λένε. Αρκεί να τον χαράζεις εσύ και όχι οι άλλοι. Και στο πήγαινε και στο έλα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Δεκεμβρίου 2013 από την AMA Films

του Jan Ole Gerster. Με τους Tom Schilling, Marc Hosemann, Friederike Kempter, Justus von Dohnányi, Katharina Schüttler, Arnd Klawitter, Martin Brambach, Steffen Jürgens, Michael Gwisdek

Και χωρίς καφεΐνη...

του zerVo (@moviesltd)

Την στιγμή που το παγκόσμιο σινεμά, ελλείψει σοβαρών σεναριακών ιδεών, έχει στραφεί στον πανάκριβο εντυπωσιασμό, στα πιασάρικα all star ανσάμπλ και στα τρισδιάστατα χάιτεκ μπλοκμπάστερς, προκειμένου να κάνει επίδειξη της δύναμης του εκράν, υπάρχουν κινηματογραφιστές που με πενιχρά διαθέσιμα μέσα, δίχως φράγκο στην τσέπη, μα οπλισμένοι με άκρατη ενθουσιώδη έμπνευση και με γνώμονα την παρορμητική τους διάθεση, επιχειρούν μέσα από τις εικόνες τους, να βαδίσουν στα παραδοσιακά μονοπάτια της Έβδομης Τέχνης. Θα μου αντιπαραθέσεις από την άλλη μεριά, ποιος μπορεί να είναι ο εμπορικός τους στόχος? Αδιάφορο. Φιλμς σαν το Oh Boy, μπορεί να απευθύνονται σε λίγους - πλην φανατικούς - σινεφίλ, που αρέσκονται σε αυτού του είδους τον κινηματογράφο, επιλέγοντας την υψηλού επιπέδου καλλιτεχνία, από την ακατάπαυστη φανφάρα.

Ξημέρωμα. Στην αγκαλιά μιας περιστασιακής αγάπης, ενός στιγμιαίου έρωτα, που σύντομα θα ξεχαστεί για τον Νίκο, έναν 25χρονο Βερολινέζο, που έχοντας πείσει εαυτόν και γονιό πως συνεχίζει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο, τρώει μέχρι τελευταίου ευρώ σε ασωτίες, το χιλιάρικο - μισθό που του έχει κοπεί για να καλύψει τις ανάγκες του. Απένταρος και ατημέλητος, θα ξεκινήσει για ακόμη μια φορά την περιπλάνηση του στην μουντή μεγαλούπολη, άλλοτε επιζητώντας να εντοπίσει μια έστω και προσωρινή λύση στα προβλήματα του και άλλοτε βαδίζοντας στο άγνωστο, δίχως συγκεκριμένο σκοπό και στόχο...

Να δώσει το παρόν δηλαδή στην συνέντευξη με τον προκλητικής συμπεριφορά ψυχολόγο, που του απορρίπτει το δικαίωμα να οδηγά, μιας και κάποτε είχε συλληφθεί σε κατάσταση μέθης, να αποφύγει τους ασφαλίτες του προαστιακού σιδηρόδρομου που τον τσάκωσαν να ταξιδεύει λάθρα, να συμμαζέψει λιγάκι το καινούργιο του τρωγλικό διαμέρισμα, δεχόμενος την επίσκεψη του καταθλιπτικού του γείτονα, να βγει βόλτα με τον μυστηριώδη wannabe ηθοποιό κολλητό του για καφέ, αλλά και για επισκεφτούν το σετ μιας φιλόδοξης φιλμικής παραγωγής, να ζητήσει τον λόγο που ο νεόπλουτος πατέρας του, του έκοψε το επίδομα, να παρακολουθήσει την avant garde θεατρική παράσταση μιας παλιάς αδιάφορης εμφανισιακά συμμαθήτριας, που πλέον κατόπιν αυστηρής δίαιτας έχει αποκτήσει καυτή θωριά, να βοηθήσει έναν ταλαιπωρημένο γεράκο, που έχει μελαγχολήσει αντικρίζοντας την λατρεμένη του πόλη, να αλλάζει τόσο πολύ σε σχέση με εκείνη που βίωσε κάποτε παιδί.

Κι όλα αυτό το ασταμάτητο εικοσιτετράωρο - διάολε - χωρίς να έχει πέσει στο αίμα του, ούτε μισό δράμι καφεΐνης, ουσίας που μετά μανίας αποζητά από την στιγμή που άνοιξε τα μάτια του και όλο κάποιος αστάθμητος παράγοντας του την στερεί βασανιστικά. Να σου πω την μαύρη μου αλήθεια κι εμένα αν μου επαιτούσε μισό φλιτζάνι τούρκικο, ούτε το κατακάθι δεν θα του άφηνα, γνωρίζοντας την συμπεριφορά του. Ο Νικολής είναι ένα τύπος δίχως όραμα, δίχως ορθολογική σκέψη. Είναι αυτό που λέμε ότι κάτσει, που γνωρίζοντας τον τόπο που κινείται και ζει, δεν μπορώ να προσάψω σαν δικαιολογία της νωθρότητας και της αεργίας του, ούτε καν τον παράγοντα της οικονομικής κρίσης. Είναι όμως καλό παιδί εντέλει ο φουκαράς, έστω κι αν τον αδίκησα εξαρχής. Είναι συμπονετικός, όσο κι αν μοιάζει απόμακρος, είναι αλληλέγγυος, όσο κι αν φαρμακώνει με ευκολία τα φράγκα του καπιτάλα φάδερ, είναι αγνός και ευαίσθητος στην αναζήτηση της αγάπης, ακόμη κι αν εκείνος φορά το πανταλόνι κι εγκαταλείπει το κορίτσι στην εισαγωγή. Τελικά τι είναι ο (αντι)ήρωας? Θετικός ή αρνητικός χαρακτήρας? Καθρέφτης είναι. Μικρόκοσμος του ενός. Του ατόμου. Του παγκοσμιοποιημένου ατόμου. Oh Boy...

Θλιβερό μέσα στην συννεφιά της Μπερλίνας, της πολιτείας που σε κάθε σου βήμα απαντάς μια την κορώνα και μια τα γράμματα του ίδιου σεντ, αλλά και διασκεδαστικά ειρωνικό και σατιρικό ενίοτε, το ασπρόμαυρο παραμύθι του Jan Ole Gerster ρουφιέται μονομιάς στα ενενήντα του λεπτά, που πέφτουν ρουμπρίκα την ρουμπρίκα, με τον ίδιο πρωταγωνιστή να συνδέει τα κομμάτια τους σπονδύλου του. Πανέμορφη φωτογραφία, καυστικοί και έξυπνοι Allenικοί διάλογοι, ανθρώπινες αντιδράσεις βγαλμένες από τα καλύτερα κουμάντα του Jarmusch, απελπισία και γέλιο αντάμα, καδράρουν σε λίγες λέξεις την ζωή που περνά και χάνεται, για έναν πιτσιρίκο που σε νορμάλ συνθήκες, θα έπρεπε να πιάνει το λιθάρι στα χέρια και να το στύβει. Υπάρχει αντίφαση στα λόγια του Γερμανού. Η ταινία του όμως είναι καλή. Σε ωθεί να περιμένεις την επόμενη του.

Για πες: Που όμως πιθανόν να μην έχει ως πρωταγωνιστή τον Tom Schilling, συνεπώς επ ουδενί δεν θα έχει την πανίσχυρη δυναμική της φοβισμένης, γνωρίζοντας πως έχει σφάλει, θωριάς του, ούτε το μελετημένα τρομαγμένο του βάδισμα, ενώπιον του τραγικού αγνώστου που τον περιμένει. Και πως να λειτουργήσει η λογική, χωρίς το αναγκαίο, το ζητούμενο σπρώξιμο? Ένα εσπρεσάκι ρε παιδιά...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Δεκεμβρίου 2013 από την Strada