Παντρεύεται την τσαχπινογαργαλιάρα Γκλόρια (
Oprah Winfrey) που την παραμελεί ως αρχιμπάτλερ γι’αυτό και του βερνικώνει το κέρατο με τον ξεδοντιάρη εραστάκο Τέρενς (
Terrence Howard), αφού πρώτα του χαρίσει δυο γιους, τον μαχητή των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων (
David Oyelowo), αδυναμία της συζύγου και όνειδος του Μπαρμπα-Θωμά Σήσηλ και την αδυναμία του ιδίου, τον μικρότερο Elijah Kelley, που θα καταταγεί στον ιερό «απευλευθερωτικό» αγώνα του Βιετνάμ. Στο μεταξύ ο παπα Γκέινς διανύει τον προσωπικό του Γολγοθά στον κυριολεκτικά λευκό οίκο στην πάλη για ίσες αμοιβές μεταξύ των μπάτλερ, παρέα με τα φιλαράκια του Lenny Kravitz και Cuba Gooding Jr.
Στις ενωμένες πολιτείες διανύουμε καταφανώς την
Obama εποχή όπου οτιδήποτε μαύρο βαίνει προς την πλήρη αποκατάστασή του και σε - επιτέλους - χολυγουντιανό επίπεδο: ειρήσθω ότι τον τελευταίο μισό αιώνα μόνο οι Sidney Poitier (ο οποίος έξοχα ξεμπροστιάζεται εδώ ως λευκή φαντασίωση περί του ιδεώδους νέγρου), Denzel Washington (το σημείο αναφοράς του μαύρου κινηματογραφικού θέσπιδος) και εντελώς πρόσφατα οι Morgan Freeman, Halle Berry, ο ίδιος ο
Forest Whitaker που βγάζει μάτια εδώ καθώς και η Octavia Spencer στο γλυκερό
The Help έχουν κερδίσει όσκαρ υποκριτικής. Το οποίο Οι Υπηρέτριες, μαζί με το υπερτιμημένο βάναυσα Forrest Gump, είναι ευκολοδιάκριτα οι συνιστώσες του μπρουνταλά μαύρου δημιουργού
Lee Daniels (
Precious,
The Paperboy), στην μορορλέσικη προσπάθειά του να κρατήσει ένα PG-13 επίπεδο σε ένα δράμα που τη μια σπάει κόκαλα, ειδικά στις σκηνές φυλετικού ή οικογενειακού δράματος και την άλλη βγάζει μειδίαμα από το μισκαστάρισμα των Αμερικανών προέδρων (με προεξάρχοντες τους Williams / Αϊζενχάουερ, Cusack / Νίξον αλλά και τον James Marsden / JFK) σε σημείο που τις διεκπεραιωτικές ερμηνείες των Liev Schreiber / Τζόνσον και του ζεύγους Jane Fonda - Alan Rickman / Ρέηγκαν να τις δέχεσαι με ανακούφιση.
Το στοίχημα του Daniels για μια ταινία χορταστική, ιδωμένη από μονομερώς μαύρο φακό, γεμάτη παλμό και συγκίνηση είναι εύκολα κερδισμένο χάρη στην μαχητική ευαισθησία του Danny Oyelowo και στη ρευστή, ιδανικά αυθεντική κατάθεση ψυχής από τη διασημότερη γυναίκα στον πλανήτη, δεκαπέντε χρόνια μετά το Beloved κι άλλα τόσο από την πρώτη υποψηφιότητά της για το The Color Purple. Το περσινό τιμητικό όσκαρ απλά της άνοιξε την όρεξη και αν ο
Harvey Weinstein δεν κάνει το ολέθριο σφάλμα να τη βάλει απέναντι στην Meryl Streep (August: Osage County) σε δεύτερο ρόλο, μιλάμε περί ιστορικού θριάμβου για μια πάμπτωχη κοπέλα που ενσάρκωσε διαχρονικά το μπλακ αμέρικαν ντρήμ. Οι σαρανταένας παραγωγοί του
Lee Daniels The Butler (ο τίτλος είναι αποτέλεσμα δικαστικής διαμάχης που κατοχύρωσε τον σύντομο τίτλο σε μια ξεχασμένη παραγωγή του 1916), ρεκόρ αξεπέραστο , δηλωτικό του ότι πρόκειται για πρότζεκτ καρδιάς με μπροστάρισσα τη Laura Ziskin που πέθανε προ πενταετίας, πρώτη ούσα γυναίκα παραγωγός των όσκαρς (74η Απονομή), το οποίο, σε μια βραδιά που η διασημότερη λεσβία του πλανήτη και διάδοχος της Oprah, Ellen DeGeneres παρουσιάζει ξανά, έχει πολλές πιθανότητες διάκρισης, δεδομένου του δυνατού πρώτου τριημέρου που άνετα ισοσκέλισε το πενιχρό μπάτζετ των $25Μ.
Για πες: Στην καλύτερη ως σήμερα ταινία του Daniels, ο
Forest - μπλακ -
Whitaker, είναι ωριμότερος από ποτέ, ίσως ο συγκλονιστικότερος μαύρος θεσπιεύς που έχει περάσει από το πανί. Εφέτος είναι η χρονιά του, αν αναλογιστούμε ότι είναι υπεύθυνος παραγωγής για το εξαιρετικά ευθύτομο
Fruitvale Station, το ανεξάρτητο διαμάντι της φετινής κινηματογραφικής εσοδείας. Οι φακοί των ματιών του βαρύνουν από συγκρατημένο πόνο, φυλακισμένη οργή, μαρτυρική αξιοπρέπεια. Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος τωραδά πως θα κερδίσει το δεύτερο αγαλματίδιο μετά την απόδοση του κτηνώδους Ίντι Αμίν Νταντά, όμως θα δηλώσω περίτρανα ότι το παθιασμένο μειράκιο του Bird και ο αρχετυπικός σαμουράι Ghost Dog έχουν διαπλάσει έναν ηθοποιό που ο τίμιος Poitier και ο αίλουρας Denzel θα έπρεπε να στέκονται προσοχή στο πέρασμά του, όπως ο διάδοχος του Σήσηλ στο
The Butler, λίγο πριν τον οδηγήσει στην κατ’ιδίαν συνάντησή του, εικοσιδύο χρόνια μετά τη φυγή του από τον Λευκό Οίκο, με τον πρώτο μαύρο πλανητάρχη Barrack Obama.
Χαμός! Και βάλε και κάτι ακόμη. Το πρότζεκτ ξεκίνησε στην πλάκα, αλλά οι διαρκώς προστιθέμενοι συμμετέχοντες, περνούν τόσο καλά, που το κέφι τους βγαίνει στο πανί, συνεπώς και οι θεατές το διασκεδάζουν εξίσου μαζί τους. Ο λόγος φυσικά για τους ατρόμητους Αναλώσιμους, που επιστρέφουν στο εκράν για τρίτη φορά, υποσχόμενοι να τα κάνουν και πάλι γυαλιά καρφιά, προκειμένου να διατηρήσουν το αήττητο τους. Σκηνοθέτης στο καινούργιο επεισόδιο είναι ο Patrick Hughes του Red Hill που επεξεργάζεται οπτικά το σενάριο του γενικού υποκινητή του reunion, Sylvester Stallone και των Creighton Rothenberg και Katrin Benedict, του ποιοτικότερου action movie του 2013, Olympus Has Fallen. Στους Expendables 3, η ατρόμητη ομάδα έρχεται αντιμέτωπη με τον διαβόητο μισθοφόρο Κόνραντ Στόουνμπανκς, εκείνον που μια φορά κι έναν καιρό, μαζί με τον Μπάρνευ, τον φυσικό ηγέτη του τιμ, ίδρυσαν την κομπανία άμεσης καταστολής. Μόνο που πλέον ο συνιδρυτής έχει αλλάξει στρατόπεδο και πια υπερασπίζεται τους παγκόσμιους τρομοκράτες, δηλαδή εκείνους που αποτελούν τους βασικούς καταζητούμενους για την αρμάδα του Μπάρνευ. Τέλος καλοκαιριού μας συνήθισε να φτάνει στις δύο πρώτες βερσιόν, στις 15 Αυγούστου του 2014, θα έλθει και το επόμενο τεύχος των άφοβων πεζοναυτών από την Lionsgate, που έριξε στην μάχη το πρώτο τρέιλερ με τις σκιερές φιγούρες των σούπερ σταρς που δηλώνουν το παρόν, κάτω από τον ήχο του πασίγνωστου σφυρίγματος της Γέφυρας του ποταμού Κβάι...
