Movies Ltd

Το πρώτο τους ραντεβού, θα είναι πιθανόν και το τελευταίο. Ποιος υπολογίζει όμως δίχως την μοίρα? Ρομαντική κομεντί δηλώνει η καινούργια παραγωγή της γνωστής και μη εξαιρετέας μπράντας Happy Madison, που στο παρελθόν έχει υπογράψει το σύνολο σχεδόν της φιλμογραφίας του δημοφιλέστατου στα μέρη του κωμικού Adam Sandler. Τίτλος του φιλμ Blended και περιγράφει το πως δυο φαμίλιες, εκείνη του διαζευγμένου Τζιμ κι εκείνη της ατυχήσασας Λόρεν, αφού προηγουμένως οι δυο τους δεν τα έχουν βρει σε ένα blind date, θα συναντηθούν στην Αφρική προκειμένου να περάσουν μαζί μια εβδομάδα σε ένα θεματικό σαφάρι ριζόρτ. Ελάχιστοι φαντάζομαι θα περιμένουν να ξεχειλίζει από ποιότητα το κωμωδιάκι που υπογράφει ο Frank Coraci, δημιουργός σήμα κατατεθέν του στούντιο με προϋπηρεσία σε Click, Zookeeper, Ηere Comes The Boom, Murdered Innocence και The Waterboy. Παρόλα αυτά θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως το φιλμ, που θα διανείμει η Warner Bros από τις 23 Μαΐου του 2014, θα τα πάει περίφημα στο αμερικάνικο box office, κυρίως χάρη στην δημοτικότητα του πρωταγωνιστικού του ντουέτου...

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που ο Adam Sandler και η Drew Barrymore συνευρίσκονται κινηματογραφικά, εφόσον έχουν συνυπάρξει και τον The Wedding Singer αλλά και στο 50 First Dates, που τα είχαν καταφέρει περίφημα, στο εμπορικό - και μόνο - κομμάτι. Πέρα από το δίδυμο που τριτώνει την συνεργασία του, αυτή την φορά στα εδάφη της Μαύρης Ηπείρου, συμμετέχουν ακόμη στο Blended και οι Terry Crews, Dan Patrick, Joel McHale, Wendi McLendon και Jessica Lowe.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Παίξε μια λάθος νότα και είσαι νεκρός! Έχοντας αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές στο Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου, όπου έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του, έρχεται ένα καταιγιστικό θρίλερ αγωνίας, με τον τίτλο Grand Piano, για να φέρει στον νου των σινεφίλ, μια πανομοιότυπη σχεδόν προ ετών περιπέτεια, που λάμβανε χώρα μέσα σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο, το Phone Booth. Το πλοτ σχεδόν το ίδιο. Παρανοϊκός φονιάς, προκαλεί μέσα από τις σελίδας της παρτιτούρας, νεαρό βιρτουόζο πιανίστα, που προσπαθεί να ανακάμψει στην καριέρα του, κατόπιν ενός καταστροφικού ρεσιτάλ που είχε δώσει στο παρελθόν. Το ήδη προϋπάρχον στρες που έχει κυριεύσει τον ικανό μουσικό, θα οδηγηθεί στα άκρα, καθώς θα αντιληφθεί πως βρίσκεται στο στόχαστρο του δολοφόνου, ο οποίος θα πατήσει την σκανδάλη, αν έστω και ελάχιστα λοξοδρομήσει από το κλασσικό έργο που καλείται να αποδώσει. Ισπανική παραγωγή, που σκηνοθετεί ο αξιόλογος Eugenio Mira που έγινε διεθνώς γνωστός από την Agnosia, την προηγούμενη ταινία του, στέλεχος κι αυτός της ραγδαία εξελισσόμενης Ιβηρικής σχολής του σασπένς. Φυσικά η πομπώδεις κραυγές του τρέιλερ, περί της καλύτερης αγωνιώδους δημιουργίας που ποτέ δεν γύρισε ο...Brian De Palma, φαντάζουν ελαφρώς γραφικές στο προωθητικό τρέιλερ της Magnolia Pictures, που θα ρίξει το φιλμ στις αίθουσες στις 7 Μαρτίου 2014, έχοντας όμως προηγουμένως να το προβάλλει σε Video On Demand.

Μπορεί το πρότζεκτ να είναι ευρωπαϊκό, αυτό δεν σημαίνει όμως πως στερείται παγκοσμίως αναγνωρισμένων αστέρων, αφού τον Τομ, τον πιανίστα από το Σικάγο, υποδύεται ο Elijah Wood, ενώ τον κίλερ που τον απειλεί ο John Cusack, σε μια συνέχεια πρόσφατων εμφανίσεων του, σε ρόλο κακού, στην μεγάλη οθόνη. 

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Το επάγγελμα του, γίνεται προσωπική υπόθεση... Πάνω στα επιτυχημένα χνάρια του Taken βαδίζει μια ακόμη περιπέτεια δράσης και αγωνίας, που φέρει τον τίτλο 3 Days To Kill, που όχι μόνο είναι φτιαγμένη από το ίδιο στούντιο με την προαναφερόμενη, την Europa Corp του κακού παιδιού του Γαλλικού σινεμά Luc Besson, αλλά είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο Παρίσι, όπως ακριβώς και το θρίλερ που εκτόξευσε στα ύψη την δημοτικότητα του Liam Neeson. Και αυτή την φορά στο επίκεντρο της ιστορίας, βρίσκεται ένας δυναμικός μεσήλικας, που έχει μια κόρη, απομακρυσμένη από εκείνον εδώ και μια δεκαετία, που θα την αναζητήσει στην Πόλη του Φωτός επιθυμώντας να κτίσει ξανά την σχέση πατρός - θυγατέρας που έχει σβήσει. Έλα όμως που εκείνος είναι μυστικός πράκτορας, που θέλει να ξεφύγει από τα νύχια της υπηρεσίας μην τυχόν και απολαύσει την ζωή που του απομένει και οι intelligence services δεν τον αφήνουν. Δίνοντας του, μόλις τρεις ημέρες διορία - με απειλή τον θάνατο του - να εντοπίσει και να εξοντώσει τον υπ' αριθμόν ένα καταζητούμενο τρομοκράτη από την Ιντερπόλ. Ο McG, γνώριμος φασαριόζος σκηνοθέτης από αναλόγου αισθητικής action movies σαν τις Charlie's Angels, Terminator Salvation και This Means War, υπογράφει - σε σενάριο Besson και Adi Hasak (From paris With Love) το φιλμ που σίγουρα θα τα πάει μια χαρά στα διεθνή box offices, αν κρίνω από το άκρως ελκυστικό και αποκαλυπτικό τρέιλερ που μόλις πάσαρε η Relativity Media, που θα το διανείμει από τις 21 του ερχόμενου Φλεβάρη.

Όχι απλά ελπίζω, αλλά και εύχομαι το 3 Days To Kill να απογειώσει την εδώ και κάμποσες τετραετίες τερματισμένη καριέρα ενός εκ των πιο αγαπημένων σταρ, του Οσκαρικά τιμημένου Kevin Costner που στα γεράματα ξαναπιάνει πιστόλι, μήπως και ξεφύγει από τις ρολίστικες αναλαμπές τύπου Man Of Steel. Και εδώ δεν είναι μονάχος, αλλά διαθέτει μια αξιόλογη ομήγυρη τριγύρω του, αποτελούμενη από την κατάξανθη καλλονή Amber Heard, την Hailee Steinfeld και την Connie Nielsen.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ακόμη δεν έχει κυκλοφορήσει η τελευταία και πολυαναμενόμενη ταινία, του ταλαντούχου και ευρηματικού σκηνοθέτη Jason Reitman (Young Adult, Up In The Air) με τον τίτλο Labor Day, κάτι που αναμένεται να συμβεί στις 31 του ερχόμενου Γενάρη και ήδη έχει βάλει μπροστά το επόμενο δημιουργικό του πλάνο. Σύμφωνα με την παραγωγό Paramount, εντός των προσεχών ημερών, αναμένεται να ξεκινήσουν στο όστιν του Τέξας τα γυρίσματα του φιλμ Men, Women & Children, που αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Chad Kultgen, σε σενάριο του Reitman και της Erin Cressida Wilson. Το θέμα του έργου είναι οι ερωτικοί προβληματισμοί που αναπτύσσονται στην καθημερινότητα μιας ομάδας νεαρών σπουδαστών, αλλά και των προβλημάτων που προκαλούν στις σχέσεις τους με τους συντηρητικών αντιλήψεων γονείς τους, ενώ συνάμα επιχειρείται μια προσέγγιση σε ζητήματα που χαρακτηρίζουν την μοντέρνα νεολαία, όπως η κουλτούρα των βιντεοπαιχνιδιών, η ανορεξία, η απιστία, το κυνήγι της φήμης, το κόλλημα στο διαδίκτυο. Πέρα από την πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία του, το φιλμ διακρίνεται και για το εξαιρετικά μελετημένο του καστ, που αποτελείται από αξιόλογους ερμηνευτές, όπως η Rosemarie DeWitt, η Emma Thompson, ο Dean Norris, η Judy Greer, η Jennifer Garner και ο Adam Sandler. Ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας, κάτι που υπολογίζεται να συμβεί στις αρχές του 2015.

Ακούστε μάγκες, κανείς δεν δίνει δεκάρα για το ριμπούτ του 21 Jump Street, αλλά μάλλον είστε τυχεροί... Είχε μια σημαντική επιτυχία προ διετίας, υπερτριπλασιάζοντας τα 42 εκ, δολάρια που κόστισε, μόνο από τα έσοδα του αμερικάνικου box office, η κινηματογραφική μεταφορά του τηλεοπτικού σόου που έκανε διάσημο σε όλο τον κόσμο, προ δεκαετιών, τον Johnny Depp, συνεπώς η Sony σκέφτηκε, γιατί η πλακίτσα να μην έχει συνέχεια. Γιατί περί πλάκας πρόκειται, όχι τίποτα το σοβαρό, που ουσιαστικά επαναλαμβάνει όλα όσα αστεία (?) έλαβαν χώρα στο ορίτζιναλ. Όπερ σημαίνει πως οι εκκεντρικοί αστυνομικοί Σμιντ και Τζένκο επιστρέφουν στην δράση, για να υποδυθούν και πάλι τους καμουφλαρισμένους σπουδαστές του τοπικού κολεγίου, προκειμένου να ανακαλύψουν τους βαρόνους που διακινούν ναρκωτικά στο άσυλο. Σκηνοθετημένο από την ικανή δυάδα Phil Lord και Chris Miller, του Cloudy With A Chance Of Meatballs και φυσικά του πρώτου επεισοδίου και σε σενάριο των Michael Bacall και Oren Uziel, η περιπετειώδης κομεντί αναμένεται να προσεγγίσει τις παγκόσμιες αίθουσες στις 13 Ιουνίου 2014 από την Columbia.

Φυσικά επειδή δεν θα γινόταν σίκουελ δίχως τους βασικούς πρωταγωνιστές, τόσο ο Channing Tatum όσο και ο Jonah Hill επανέρχονται στους ρόλους των δύο μυστικών γκαφατζήδων ντετέκτιβ. Μαζί τους στο 22 Jump Street, πιθανόν για να δημιουργήσει ακόμη πιο κωμικό τρίγωνο, εμφανίζεται ο Ice Cube, αν και την παράσταση, στο αθυρόστομο και κατακόκκινο τρέιλερ, κλέβει ο Nick Offerman, που για ακόμη μια φορά αποδεικνύεται ξεκαρδιστικός.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Hobbit: The Desolation Of Smaug	Village	1	119	108.495	108.495
2	Μικρά Αγγλία	Feelgood	2	98	48.895	138.029
3	12 Years A Slave	Odeon	1	17	13.508	13.508
4	Homefront	Odeon	2	22	7.147	29.003
5	Hunger Games: Catching Fire	Spentzos	3	21	5.350	86.252
6	Carrie	Feelgood	2	26	4.046	17.504
7	Άη Βασίλης Τζούνιορ	Village	2	42	3.901	9.935
8	Despicable Me 2	UIP	10	31	3.322	188.934
9	La Grande Bellezza	Feelgood	3	7	2.536	16.131
10	Thor: The Dark World	Feelgood	4	21	2.323	124.919

Η Παγκόσμια Ένωση Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου Διαδικτύου ανακοίνωσε τους νικητές των 17ων ετήσιων βραβείων της. Η ταινία του Steve McQueen 12 Years A Slave υπήρξε ο μεγάλος θριαμβευτής της φετινής απονομής, έχοντας τιμηθεί με τις πρωτιές της Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας (Chiwetel Ejiofor), Καλύτερης Υποστηρικτικής Ανδρικής Ερμηνείας (Michael Fassbender), Καλύτερης Γυναικείας Υποστηρικτικής Ερμηνείας (Lupita Nyong'o) και Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου, για το σκριπτ του John Ridley που βασίστηκε πάνω στα απομνημονεύματα του Solomon Northup από το 1853.

H Cate Blamchett κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για την φανταστική της περφόρμανς στην ταινία του Woody Allen, Blue Jasmine, ενώ ο Alfonso Cuaron, τιμήθηκε με το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας για το εξαιρετικό όσο και εμπορικά επιτυχημένο Gravity. Η ταινία επίσης επικράτησε στις κατηγορίες Καλύτερου Μοντάζ και Φωτογραφίες, ενώ απέσπασε και τιμητικούς επαίνους για τον εξαιρετικό της ήχο και τα οπτικά εφέ.

Το έργο του Ιάπωνα Hayao Miyazaki κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Animation, ενώ η Γαλλική παραγωγή Blue Is The Warmest Colour, La Vie D' Adele αναγνωρίστηκε ως το ποιοτικότερα φτιαγμένο, όχι στην Αγγλική γλώσσα. Ο σκηνοθέτης / σεναριογράφος Spike Jonze, κατάφερε να πάρει το βραβείο Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για το Her, ενώ ο Joshua Oppenheimer επιβεβαίωσε τον τίτλο του φαβορί αποσπώντας το βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ για το τολμηρό και σκληρό The Act Of Killing. Επίσης ειδική μνεία αποδόθηκε σε δέκα φιλμς που δεν προβλήθηκαν μέσα στο 2013 στην Αμερικάνικη αγορά.

Ένα ειδικό βραβείο δόθηκε τέλος στον προσφάτως χαμένο Roger Ebert, για το σύνολο της προσφοράς του στην Έβδομη Τέχνη, μέσα από τις κριτικές που συνέγραψε εδώ και πέντε δεκαετίες, αλλά και για το σθένος που επέδειξε ενάντια στην αρρώστια που τον ταλαιπωρούσε επί χρόνια, αποτελώντας παράδειγμα θάρρους και αξιοπρέπειας για όλο τον κόσμο.

"Τα μέλη μας ξεπέρασαν τον εαυτό τους φέτος και αυτό μας κάνει όλους πολύ ιδιαίτερα ενθουσιασμένους" δήλωσαν τα τρία μέλη της διοικούσας επιτροπής της OFCS, Robert Humanick, Wesley Lovell και Cole Smithey. "Εντέλει επελέγησαν οι κορυφαίες δημιουργίες και οι καλύτεροι σε κάθε επιμέρους κατηγορία, από ένα καταπληκτικό σύνολο υποψηφιοτήτων. Οι τελικές επιλογές δεν ήταν εύκολες για κανέναν, όλη αυτή η διεργασία υπήρξε τόσο όμορφη και γοητευτική για όλους όσους συμμετείχαμε."

Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Διαδικτύου ιδρύθηκε το 1997 και σκοπό της έχει να αναδείξει, αλλά και να βελτιώσει τα επίπεδα του κινηματογραφικού σχολιασμού στο Ίντερνετ. Η Ένωση αποτελείται από επαγγελματίες κριτικούς κινηματογράφου, δημοσιογράφους και συγγραφείς από όλο τον κόσμο, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ασία, την Λατινική Αμερική, ενώ αποτελεί ξεχωριστή τιμή για το www.moviesltd.gr που οι συντάκτες του, Τάκης - gaRis - Γκαρής και Γιώργος - zerVo - Ζερβόπουλος, με πολυετή εμπειρία στον χώρο, αποτελούν δύο από τα περισσότερα από 250 μέλη της.

Τα βραβεία συνοπτικά
Καλύτερη Ταινία: 12 Years A Slave
Καλύτερο Animation: The Wind Rises
Καλύτερη μη Αγγλόφωνη Παραγωγή: Blue Is the Warmest Color
Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: The Act of Killing
Καλύτερη Σκηνοθεσία: Alfonso Cuaron - Gravity
Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία: Chiwetel Ejiofor - 12 Years A Slave
Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία: Cate Blanchett - Blue Jasmine
Καλύτερη Υποστηρικτική Ανδρική Ερμηνεία: Michael Fassbender - 12 Years A Slave
Καλύτερη Υποστηρικτική Γυναικεία Ερμηνεία: Lupita Nyong'o - 12 Years A Slave
Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο: Her
Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο: 12 Years A Slave
Καλύτερο Μοντάζ: Gravity
Καλύτερη Φωτογραφία: Gravity

Ειδικά Βραβεία:
Για την ηχητική επεξεργασία και τα καινοτόμα ειδικά οπτικά εφέ στο Gravity
Για την έμπνευση που έδωσε στα μέλη μας στον Roger Ebert

TOP 10 ταινιών που δεν διανεμήθηκαν στις ΗΠΑ
Closed Curtain
Gloria
Like Father, Like Son
Our Sunhi
R100
The Rocket
Stranger By the Lake
We Are the Best!
Le Weekend
Why Don't You Play in Hell?

του Peter Jackson. Με τους Ian McKellen, Martin Freeman, Richard Armitage, Benedict Cumberbatch, Orlando Bloom, Evangeline Lilly, Lee Pace, Luke Evans, Ken Stott, James Nesbitt, Stephen Fry

Ακόμη πιο κοντά στο Μοναχικό Βουνό

του zerVo (@moviesltd)

Εξ ορισμού τα δεύτερα μέρη των κινηματογραφικών τριλογιών, έχουν αυτό το διπλό αβαντάζ, γι αυτό και συνήθως ορίζουν τον καλύτερο κρίκο της αλυσίδας. Ούτε έχουν καμία ανάγκη τις μακροσκελείς εισαγωγές, ώστε να παρουσιάσουν το περιβάλλον τους βασικούς πρωταγωνιστές της ιστορίας, ούτε έχουν την υποχρέωση να φτάσουν σε φινάλε, αφήνοντας αυτό το απαιτητικό μερεμέτι για τον αναμενόμενο επίλογο. Έτσι ακριβώς συνέβη και με το Smaug, σε μια κλίμακα αναλόγως υποβαθμισμένη σε σχέση με τα μεγαλεία του The Two Towers ας πούμε, αφού και τα ωριαία νυσταλέα τραπεζώματα λείπουν ευτυχώς και το introduction σύνδεση με τα προηγούμενα, διαρκεί δεν διαρκεί εξήντα δευτερόλεπτα. Το σιχτίρισμα στην πτώση των τίτλων τέλους, καθώς η flatline σκάει πάνω στην ώρα του χαμού, είναι αναγκαίο κακό. Αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις, δυστυχώς...

Το μακρύ ταξίδι για την συντροφιά των ατίθασων και ατρόμητων Νάνων, του προβληματισμένου ως κατόχου του Ενός Δαχτυλιδιού Χόμπιτ, Μπίλμπο Μπάγκινς, κάτω από την καθοδήγηση του έμπειρου μάγου Γκάνταλφ, προς το Μοναχικό Βουνό, προκειμένου να εξοντώσουν το θηρίο που στοιχειώνει την χώρα τους και να διώξουν μακρυά το Σκότος, συνεχίζεται. Εκτός από τους μανιασμένους Όρκς, τις αιμοσταγείς ορδές του Αζόγκ, η αποφασισμένη ομάδα, θα κληθεί να ξεπεράσει τα διαρκή εμπόδια, που θα εμφανιστούν στο διάβα της.

Δηλαδή να κοντράρουν τους όχι φίλιους (ακόμη) Έλβς του δάσους, με τα πρωτοπαλίκαρα τους Λέγκολας και Τόριελ να ακολουθούν πιστά τις εντολές του ηγέτη τους Θραντούιλ, να προσπεράσουν τις φονικές γιγάντιες αράχνες, που μπορούν πανεύκολα να τυλίξουν τους ανυποψίαστους ταξιδιώτες στον ιστό τους, και κατοπινά να τους κατασπαράξουν, να πάρουν με παγαποντιές με το μέρος τους τον Άρχοντας της πόλης της λίμνης, Άσγκαροθ, να εντοπίσουν την κρυμμένη σχισμή που το μαγικό κλειδί θα τους ανοίξει διάπλατα την πύλη για το τιγκαρισμένο στο χρυσάφι κόσμο, που ναρκωμένος κείτεται ο Νοσφιστής.

Αν υπάρχει μια σημαντική διαφορά σε σχέση με το εισαγωγικό επεισόδιο του Hobbit, An Unexpected Journey, αυτή έχει να κάνει με την - κατά το δοκούν - ύπαρξη σταθερού τέμπο σε όλο το χρονικό εύρος του τρίωρου, στοιχείο που καθιστά τον Smaug πολύ πιο εύπεπτο και ελκυστικό από τον προκάτοχο του, εκεί που οι ματιές στο χρονόμετρο υπήρξαν συχνές, ωσότου να ολοκληρωθεί. Όχι, εδώ δεν ισχύει κάτι τέτοιο, μιας και η επική περιπέτεια ξετυλίγεται σε όλο της το εύρος, για περίπου 160 λεπτά, δίχως να αφήνει τον θεατή να πάρει ανάσα. Τα περιστατικά, πέραν των εμβόλιμων φιλήσυχων σεκάνς με τον Γκάνταλφ - που εδώ μοιάζει ελαφρώς αταίριαστος, παράταιρος με το συνολικό σενάριο και σαφώς πολύ μακρυά από την κυρίαρχη περσόνα των Lords - διαδέχονται το ένα το άλλο βροχηδόν, προσφέροντας στους φανς μια πραγματική απόλαυση, ένα οπτικοακουστικό τρισδιάστατο υπερθέαμα, από εκείνα που αξίζουν μέχρι τελευταίου σεντ το αντίτιμο του εισιτηρίου.

Σύμφωνοι, είναι κομματάκι δύσκολο, ακόμη κι αν το σκριπτ υπογράφει μια εμπνευσμένη ομάδα, αποτελούμενη από έμπειρους σεναρίστες σαν το δίδυμο Philippa Boyens και Fran Walsh, τον Guillermo Del Toro που η παρέμβαση του είναι πασιφανής, εφόσον δηλώνουν το παρόν, ουκ ολίγα συστατικά του αξεπέραστου Πάνα και τον ίδιο τον Ωκεάνιο Peter Jackson, που επιδεικνύει και πάλι τον ίδιο σεβάσμιο ζήλο στην ανάπτυξη του θρύλου, κάτι που ανταποκρίνεται στο τελικό αποτέλεσμα, να πλάσεις κινηματογραφικό τρίπτυχο, βασισμένος σε κείμενο 305 σελίδων. Κι αυτό είναι κάτι που δεν κρύβεται πίσω από τα θεόρατα CGI σκηνικά, ούτε καλύπτεται από τα κοψοχολιαστικά ειδικά εφέ. Οι παρεμβάσεις στο ορίτζιναλ του Tolkien μοιάζουν σαν ένα εμβόλιο πάνω στο άλλο, πλημμυρίζουν το εκράν με σασπένς και αγωνία, αλλά οι μνήμες στο κομπάριζον του Άρχοντα, λειτουργούν ακαριαία εις βάρος του Desolation Of Smaug.

Για πες: Συνεπώς με το σκοτείνιασμα της οθόνης στο τέλος, κουρντίζεται ξανά το ξυπνητήρι, διάρκειας 365 ημερών, μέχρι του χρόνου τέτοια ημέρα που το There And Back Again θα προσεγγίσει τις αίθουσες. Και που όπως είναι πολύ φυσικό, ως εκείνο που θα ρίξει την μακρά αυλαία, θα είναι και εκείνο που θα γευτεί όλες τις δόξες και τις τιμές των πιθανών - πανάξιων σε κάποιες κατηγορίες - Οσκαρικών τιμών. Σαν την Επιστροφή του Βασιλιά, δηλαδή ένα πράμα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Δεκεμβρίου 2013 από την Village

του Steve McQueen. Με τους Chiwetel Ejiofor, Michael Fassbender, Benedict Cumberbatch, Paul Dano, Paul Giamatti, Lupita Nyong'o, Brad Pitt, Alfre Woodard, Sarah Paulson, Quvenzhané Wallis, Dwight Henry, Michael K. Williams, Garret Dillahunt, Scoot McNairy

The Master of All Slaves

του gaRis (@takisgaris)

Django Unchained, Amistad, Roots, Glory, Uncle Tom’s Cabin, Beloved και βεβαίως εσύ, Lincoln, κάντε στην μπάντα. Δεν είναι λίγο. Ούτε θα πω όμως με αλόγιστη ευκολία ότι πρόκειται για το Black Schindler’s List. To δράμα των μαύρων είναι το Ολοκαύτωμα της Αμερικής. Όταν στο παρουσιάζει φάτσα φόρα, στο όριο του hate speech ο Spike Lee, πρώτος σοβαρά ειλημμένος υπόψη μαύρος σκηνοθέτης της υφηλίου, μπορείς και να κοιτάξεις και λίγο μακριά. Ναι μεν, έγιναν ντε αλλά, μη μας τα χύνεις στα μούτρα. Έρχεται λοιπόν από την Ινγκλατέρα ο αρτίστας Steve McQueen (ο νεότερος) και φκιάνει μια τριλογία: Hunger, Shame, (12 Years A) Slave. Πείνα (για τη λευτεριά από την εθνοτική καταδυνάστευση), Ντροπή (για την απεξάρτηση από το αγοραίο σεξ) και Σκλαβιά (για την αποδέσμευση από τη φυλετική δουλεία). Άρα και επομένως ο τω όντι σωματικός σινεμάς του McQueen, αυτό που δε δύνασαι να σηκώσεις τα μάτια που ρουφάνε ακόρεστα τα έμπλεα έντασης και εμμονικής οδύνης πλάνα του, έχει να κάνει με μια γκαστρωμένη ωδή στην Ελευθερία, που δε λέει να γεννήσει παρά αγκομαχάει με ιδρώτα και αίμα για να βρει ανακούφιση. Κι αν στα Hunger και Shame δεν υπάρχει λύτρωση - δικαίωση, στο 12 Years A Slave υπάρχει λύση στο δράμα.

Προφανώς επειδή η ιστορία είναι πραγματική, καθώς ο Σολομώντας Νόρθαπ (Chiwetel Ejiofor), ένας καθωσπρέπει ελεύθερος πολίτης της Ουασινγκτώνος και βιρτουόζος βιολονίστας, ξεγελιέται από δουλεμπόρους και αρπάζεται σκλάβος αφήνοντας γυναίκα και παιδιά, χαμένος χωρίς χαρτιά στα βάθη της Λουιζιάνας όπου οι αφέντες αλλάζουν σερί κορδόνι (Paul Giamatti, Paul Dano, Benedict Cumberbutch, Michael Fussbender), μέσα σε μια ντουζίνα χρόνια γέμια βασανιστήρια, δολοφονίες, βιασμούς, εξευτελισμούς και παντοειδείς απανθρωπιές από τους χριστιανούς σαδιστές τυράννους του ιδίου και της φυλής του. Αυτός υπομένει, σχεδόν προδίδοντας τους μαρτυρικά υποφέροντας ομόσταβλους, τρέχοντας συνεχώς να αποφύγει τις μαχαιριές και τις κρεμάλες, ενώ τον βλέπουμε να αναγκάζεται στον έσχατο εξανδραποδισμό, στον βασανισμό της αγιογραφικής μορφής της σεξουαλικής σκλάβας του Fassbender, Lupita Nyong’o. Ώσπου έρχεται η άγια ώρα που ως Καναδός μάστορης (βλ. καλή ώρα το Argo και τον ρόλο του Καναδού πρέσβη στην Τεχεράνη) καταφθάνει ο Brad Pitt (που είναι παραγωγός της ταινίας, όπως το φιλαράκι του Clooney (που φέτος λανσάρει το August: Osage County και το δικό του Monuments Men) για να δώσει το εισιτήριο προς την ελευθερία. Ο δαιμονικός Fassie δε θα αφήσει εύκολα τον Solomon μέσα από τα βαμμένα με αθώο αίμα χέρια του.

Ότι ο θαυμάσιος στο Dirty Pretty Things Chiwetel Ejiofor κεντάει κάθε σεκάνς με τρόμο και απόγνωση ελαφιού μέσα σε κοπάδι τίγρεων είναι ένας σημαντικός λόγος για να δεις αυτόν τον παροξυσμό φυλετικής βίας με μπροστάρη τον μόνιμο θαμώνα Fassbender που ζητά με μανία το όσκαρ που του αρνήθηκαν άδικα στο Shame. H πρωτάρα Nyong’o είναι σπαραχτικά αληθινή, αλλά ας μην κρυβόμαστε: Παρά την νομοτελειακή, χωρίς εκπλήξεις, ακαδημαϊκότατη για τα μέτρα του McQueen αφήγηση, οι εικόνες του στοιχειώνουν και τούτη την κατάβαση στην μαινόμενη ανθρώπινη άβυσσο χωρίς δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο.

Για πες: Αν η Ακαδημία επιβράβευσε ελαφρά τη καρδία την επιμελημένη κουταμάρα του Tarantino ή συγκινήθηκε με τη δακρύβεχτη σαπουνόπερα του The Help, εδώ οφείλει να σκύψει ένοχα το κεφάλι. Εκτός αν το τρώει το μελιτζανάκι σούπερ πετιμεζάτο όπως το Lee Daniels' The Butler.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Δεκεμβρίου 2013 από την Odeon

Μια από τις θρυλικότερες μορφές της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, ένας ερμηνευτής που κατέγραψε το όνομα του με τεράστια γράμματα στην λίμπρο ντ'όρο του κινηματογραφικού αιώνα, ο Βρετανός μύθος Peter O' Toole, πέρασε από σήμερα στην αιωνιότητα, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στο Λονδίνο, σε ηλικία 81 ετών. Γεννημένος το 1932 στην Ιρλανδική επαρχία, ο O' Toole από μικρός έδειξε έφεση στην υποκριτική, ακολουθώντας κλασσικές σπουδές και ανεβαίνοντας στο θεατρικό σανίδι, συμμετέχοντας σε σημαντικούς θιάσους, όπως τον Old Vic του Μπρίστολ και την Stage Company της πρωτεύουσας, που ειδικεύονταν κατά βάση στα μεγαλειώδη έργα του Shakespeare. Επίσημα, η πρώτη εμφάνιση του στην μεγάλη οθόνη, σε αξιόλογο ρόλο, πραγματοποιήθηκε στην ταινία The Day They Robbed The Bank Of England του John Guillermin (1960), εκεί που τον διέκρινε ο μεγάλος David Lean, για να τον επιλέξει να του δώσει τον ρόλο εκείνο που στιγμάτισε ολάκερη την πέντε και πλέον αιώνων καριέρα του.

Ο Lawrence Of Arabia (1962) εκτός του ότι υπήρξε η κατά τεκμήριο καλύτερη ταινία της χρονιάς, αναδείχτηκε και ως μια από τις σπουδαιότερες όλων των εποχών, εκτοξεύοντας το σταρικό επίπεδο του O' Toole στα ουράνια και καθιστώντας τον περιζήτητο σε κάθε σοβαρό πρότζεκτ. Η ταινία θα αποσπάσει επτά κορυφαία βραβεία της αμερικάνικης ακαδημίας, ανάμεσα στα οποία όμως δεν θα είναι εκείνο της ανδρικής ερμηνείας, ξεκινώντας μια αλυσίδα οκτώ ολάκερων ημιτελών κρίκων, που ολοκληρώθηκε το 2007, απογοητεύοντας τον O' Toole, που δεν κατάφερε ποτέ του να σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο. Αδικία? Σημείο των καιρών? Αν μη τι άλλο, γλυκαίνει το χάπι της (όποιας) Οσκαρικής αποτυχίας, το γεγονός πως σε κάθε κόντρα το βραβείο απέσπασαν ισουψείς μύθοι, όπως ο Gregory Peck, ο John Wayne, ο Cliff Robertson, μέχρι και ο Ben Kingsley. Τον Λόρενς της Αραβίας ακολούθησαν μεγάλες στιγμές, σαν τον Becket του Peter Glenville (1964) με την δεύτερη Οσκαρική nod, o Λόρδος Τζιμ του Richard Brooks (1965), το What's New Pussycat του Clive Donner την ίδια χρονιά, η ρομαντική κομεντί How To Steal A Million του William Wyler (1966) στο πλάι της Audrey Hepburn, η Βίβλος του John Huston (1966), η Νύχτα των Στρατηγών του Anatole Litvak (1967). H δεκαετία του 60 θα ολοκληρωθεί με δύο πολύ μεγάλες ερμηνείες από τον O' Toole σε δύο αντίστοιχα μεγάλες κινηματογραφικές στιγμές, που του χάρισαν δύο ακόμη συμμετοχές στην πεντάδα της AMPAS. Το Λιοντάρι τον Χειμώνα του Anthony Harvey (1968) και το Goodbye Mr. Chips του Herbert Ross (1969) θα εντάξουν τον O' Toole στην αφρόκρεμα των μεγάλων του σινεμά.

Τα 70's δεν θα παρουσιάσουν την ίδια δυναμική στην πορεία του Βρετανού, μολονότι και πάλι θα φτάσει μέχρι τις πεντάδες ανδρικής ερμηνείας για το The Ruling Class του Peter Medak. Πέμπτη υποψηφιότητα, πέμπτη απογοήτευση. Πιο αξιομνημόνευτες παρουσίες του αυτή την περίοδο, στο Murphy's War του Peter Yates (1971) και στον Καλιγούλα του Tinto Brass στα 1979. Ο O' Toole είναι πλέον πενήντα ετών και στρέφει το ενδιαφέρον των ρόλων του σε πιο σοβαρές και ώριμες περσόνες, όπως εκείνη του φυγά που φορά την στολή του κασκαντέρ προκειμένου να γλυτώσει την δίωξη του νόμου στον The Stunt Man του Richard Rush (1980) και αυτή του τηλεοπτικού ειδώλου στο My Favourite Year του Richard Benjamin (1982). Αμφότερες περιπτώσεις τον οδήγησαν στην αγωνία για την κατάκτηση του χρυσού βραβείου, καμία δεν ευοδώθηκε ξανά. Στην πορεία του εισβάλλει και η τηλεόραση, όπου συμμετέχει σε αξιόλογα σίριαλ όπως του Sherlock Holmes και του Pygmalion, που τον διατηρούν σε φόρμα μέχρι να κάνει την μεγάλη του επιστροφή στα τέλη του 80, στον The Last Emperor του Bernardo Bertolucci.

Έκτοτε η καριέρα του παρέμεινε σε στασιμότητα, με συμμετοχές σε μέτριες έως και αδιάφορες δημιουργίες, έως την στιγμή που θα κληθεί από τον Wolfgnag Petersen να υποδυθεί τον Βασιλιά Πρίαμο στο πανάκριβο Troy, ρόλος που τον επανέφερε στο προσκήνιο, δίνοντας του ευκαιρίες σε αξιοπρεπείς στιγμές όπως την Lassie (Charles Sturridge, 2005), Stardust (Matthew Vaughn, 2007) και Venus (Roger Michell, 2006) παρουσία που του έδωσε την όγδοη και τελευταία άγουσα προς την υποψηφιότητα της Ακαδημίας, που ούτε και αυτή τελεσφόρησε. Ευτυχώς που οι διοικούντες, λίγα χρόνια πριν, φρόντισαν να τιμήσουν τον σπουδαίο Ιρλανδό, για το σύνολο της προσφοράς του στην Έβδομη Τέχνη...

Στην πολυετή πορεία του ο Peter O' Toole παρότι υποδύθηκε μεγάλους ρόλους, εντούτοις ουδέποτε ξεπέρασε την μαρκίζα που η Μέκκα του φόρεσε, μαζί με τον μανδύα του Αξιωματικού του Βρετανικού Στρατού Τ. Ε. Λόρενς. Με αυτή την αραβική στολή θα παραμείνει για πολλές ακόμη δεκαετίες στην μνήμη των σινεφίλ, που πραγματικά λάτρεψαν την φιγούρα του, ακόμη και τώρα που ο μεγάλος ηθοποιός ξεκίνησε το μεγάλο του ταξίδι. R.I.P.

Πρόκειται για προσωπική επιλογή του σκηνοθέτη που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας το reboot της θρυλικής σειράς του Terminator, η οποία θα φέρει τον διακριτικό υπότιτλο Genesis, Alan Taylor, που την γνωρίζει πάρα πολύ καλά, από την τρομακτικής θεαματικότητας τηλεοπτική σειρά Game Of Thrones, που επίσης επιμελήθηκε την σκηνοθεσία της. Ο λόγος για την εκρηκτική Emilia Clarke, την νεαρή Βρετανίδα ηθοποιό, που υπήρξε ιδιαιτέρως αποκαλυπτική στις εμφανίσεις της στο επικό σίριαλ ως Ντενίρις Καλίσι, που στην αναβίωση του Εξολοθρευτή θα κρατήσει τον ρόλο κλειδί της Σάρα Κόννορ, της μητέρας του Τζον, που πρόκειται στο μέλλον να σώσει την ανθρωπότητα. Ρόλο που σύμφωνα με τις πρώτες ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες θα υποδυθεί ο ταχύτατα ανερχόμενος Jason Clarke (απλή συνωνυμία) στοιχείο που αποδεικνύει πως και στην καινούργια εκδοχή του Terminator θα υπάρχουν χρονικά ταξιδέματα μέσα στον χρόνο. Φυσικά πέρα από την εντυπωσιακή Λονδρέζα, που η κινηματογραφική εμπειρία είναι λιγοστή, περιορισμένη απλώς σε μικρές εμφανίσεις, ενώ πρόκειται να την δούμε προσεχώς στο ανατρεπτικό Dom Hemingway με τον Jude Law, ήδη θέση στο καστ έχει κρατήσει και ο Arnold Schwarzenneger, επιστρέφοντας στο πρότζεκτ που εκτόξευσε στα ύψη την καριέρα του και που από τα πρώτα βήματα του δείχνει ιδιαίτερα φιλόδοξο για να επιτύχει. Σε αντίθεση με τα δύο πιο πρόσφατα επεισόδια που δεν τα κατάφεραν ιδιαίτερα...

Μια από τις καλύτερες, αλλά και πλέον ενδιαφέρουσες ιστορίες μυστηρίου, που ξεπήδησαν από την έμπνευση της κορυφαίας συγγραφέως στο είδος Agatha Christie, το Murder On The Orient Express, είναι έτοιμη να μεταφερθεί στον κινηματογράφο, από την 20th Century Fox, που απέκτησε μόλις τα δικαιώματα του έργου. Το βιβλίο που γράφτηκε από την φημισμένη μυθιστοριογράφο, έχει επιλεγεί από την ομάδα του Ridley Scott για να γίνει σενάριο από τον Simon Kinberg (του Sherlock Holmes και του X-Men: Days Of Future Past), με τον Βρετανό όμως να κρατά μόνο την σφραγίδα του παραγωγού και να μην κάθεται στην σκηνοθετική καρέκλα. Πρόκειται για μια ακόμη υπόθεση που καλείται να λύσει ο δαιμόνιος Βέλγος ερευνητής Ηρακλής Πουαρό, εφόσον κατά την διάρκεια του ταξιδιού του με το αριστοκρατικό τρένο προς την Κωνσταντινούπολη, ένα επιβάτης της αμαξοστοιχίας θα πέσει ανεξήγητα νεκρός. Είναι η δεύτερη φορά που το Οριάν Εξπρές θα ταξιδέψει στις μεγάλες οθόνες, μετά από την εξαιρετική πρώτη του στα 1974, δια χειρός Sidney Lumet, όταν τον ντέτεκτιβ είχε υποδυθεί ο αξεπέραστος Albert Finney. Εκείνη η ταινία, στην οποία συμμετείχαν πλήθος αστεριών - Laure Bacall, Ingrid Bergman, Jacqueline Bisset, Sean Connery, John Gielgud, Anthony Perkins, Vanessa Redgrave, Michael York - είχε φτάσει μάλιστα μέχρι τον Οσκαρικό θρίαμβο, στις κατηγορίες καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, καλύτερης ανδρικής ερμηνείας (Finney) και καλύτερης υποστηρικτικής γυναικείας ερμηνείας, εκεί που η τεράστια Bergman, απέσπασε το τρίτο της χρυσό αγαλματάκι. Όπως φαίνεται και στην καινούργια βερσιόν - σημειωτέον πως η γραμμή του Εξπρές έχει καταργηθεί από το 1977 - θα συμμετάσχει πλειάδα σταρς, με το κάστινγκ να ξεκινά, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων του Exodus από τον Scott.