Movies Ltd

Έχει ήδη αποκτήσει ημερομηνία κυκλοφορίας, την 1η Ιουλίου του 2015, έχει ήδη εντάξει σκηνοθέτη στο άρμα του, τον αξιόλογο Alan Taylor του Thor: The Dark World, ήρθε η στιγμή για το αναμενόμενο ριμπούτ του Terminator να αποκτήσει και τον υπότιτλο που του πρέπει, έχοντας μπει για τα καλά στην διαδικασία του Pre production. Και το όνομα αυτού Genesis, που ταιριάζει μια χαρά στην απόπειρα των Skydance Productions και Annapurna Pictrures να αναβιώσουν τον θρύλο, που ήδη μετρά εδώ και δύο (και πλέον) δεκαετίες, τέσσερα επεισόδια, όχι ίδιας ποιότητας και εμπορικής επιτυχίας όμως. Πέρα από την δεδομένη επιστροφή του Arnold Schwarzenneger στο franchise που τον ανέδειξε σε σούπερ αστέρα, ακόμη δεν έχουν γνωστοποιηθεί άλλοι συμμετέχοντες στο πρότζεκτ, που σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, θα κυκλοφορήσει παράλληλα με την τηλεοπτική σειρά, που θα βασίζεται πάνω στο ίδιο στόρι και σε πολλά σημεία δεν θα εμφανίζει πανομοιότυπη εξέλιξη. Κάτι που σημαίνει πως η παραγωγή ρισκάρει σημαντικά με αυτή της απόφαση, προκαλώντας ανησυχία στους αμέτρητους φανς της σειράς, που ελπίζουν σε ένα τουλάχιστον ποιοτικότερο επεισόδιο από τα δύο τελευταία, που ελάχιστη σχέση είχαν, τόσο με τον εναρκτήριο Εξολοθρευτή, όσο και με το πρώτο σίκουελ T2.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Μικρά Αγγλία	Feelgood	1	107	60.312	60.312
2	Hunger Games: Catching Fire	Spentzos	2	49	19.083	72.677
3	Homefront	Odeon	1	25	15.962	15.962
4	Thor: The Dark World	Feelgood	3	34	12.610	117.633
5	Carrie	Feelgood	1	28	8.300	8.300
6	The Councelor	Odeon	3	30	6.630	70.801
7	Άη Βασίλης Τζούνιορ	Village	1	49	4.833	4.833
8	Despicable Me 2	UIP	8	34	3.922	185.164
9	La Grande Bellezza	Feelgood	2	8	3.586	12.438
10	Gravity	Village	5	15	3.288	211.506

Με θριαμβευτή της χρονιάς την υπέροχη ταινία του Paolo Sorrentino, La Grande Bellezza, ολοκληρώθηκε η 26η απονομή των βραβείων της Ευρωπαικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η Τέλεια Ομορφιά, αποχωρεί με τα σημαντικότερα αγαλματίδια στην αγκαλιά από την φετινή λαμπερή βραδιά, δηλαδή εκείνα της καλύτερης ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας και καλύτερης ανδρικής ερμηνείας. Τα υπόλοιπα βραβεία μοιράστηκαν σε εξίσου πολύ σημαντικές δημιουργίες από την Γηραιά Ήπειρο, δηλαδή το Βέλγικο The Broken Circle Breakdown, το Dans La Maison του Ozon, το Γερμανικό Oh Boy και το Δανέζικο Love Is All You Need.

Η πλήρης λίστα των νικητών, όπως ανακοινώθηκαν από την Ακαδημία έχει ως εξής:

ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ 2013
- LA GRANDE BELLEZZA (THE GREAT BEAUTY) (Ιταλία / Γαλλία), Σκηνοθεσία Paolo Sorrentino, Σενάριο Paolo Sorrentino & Umberto Contarello

ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΚΟΜΕΝΤΙ 2013
- DEN SKALDEDE FRISØR (LOVE IS ALL YOU NEED) (Δανία), Σκηνοθεσία Susanne Bier, Σενάριο Anders Thomas Jensen & Susanne Bier

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ 2013
- Paolo Sorrentino / LA GRANDE BELLEZZA (The Great Beauty)

ΕΥΡΩΠΑΙΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ 2013
- Veerle Baetens / THE BROKEN CIRCLE BREAKDOWN

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ 2013
- Toni Servillo / LA GRANDE BELLEZZA (The Great Beauty)

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΣ 2013
- François Ozon / DANS LA MAISON (In the House)

ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ - Prix FIPRESCI
- Oh Boy!, Jan Ole Gerster, Γερμανία

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ANIMATION
- The Congress, Ari Folman, Ισραήλ, Γερμανία, Βέλγιο, Γαλλία, Λουκεμβούργο

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
- The Act of Killing, Joshua Oppenheimer, Δανία, Νορβηγία, Ηνωμένο Βασίλειο

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
- Dood Van Een Schaduw (Death of a Shadow), Tom Van Avermaet, Βέλγιο, Γαλλία, 20'

Νικητές που έχουν ανακοινωθεί τις προηγούμενες εβδομάδες
Carlo di Palma Ευρωπαίος Κινηματογραφιστής: Asaf Sudry / Lemale et Ha'Halal (Fill The Void), Ισραήλ
Ευρωπαίος Μοντέρ: Cristiano Travaglioli / La Grande Bellezza (The Great Beauty), Ιταλία, Γαλλία
Ευρωπαίος Καλλιτεχνικός Διευθυντής: Sarah Greenwood / Anna Karenina, Ηνωμένο Βασίλειο
Ευρωπαίος Συνθέτης: Ennio Morricone / The Best Offer, Ιταλία
Ευρωπαίος Ενδυματολόγος: Paco Delgado / Blancanieves, Ισπανία, Γαλλία
Ευρωπαίος Ηχολήπτης: Matz Müller και Erik Mischijew / Paradies: Glaube (Paradise: Faith), Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία

Από το 2011, που το πρότζεκτ της ιδιόρρυθμης ρομαντικής κομεντί He's Fucking Perfect είχε μπει σε σχεδιασμό από την Fox, διαρκώς γυρόφερνε το όνομα της Emma Stone γύρω από τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εντέλει κατόπιν απαίτησης του σκηνοθέτη Jake Szymanski (του Funny Or Die) το χρίσμα πήρε η ξανθούλα Amanda Seyfried, εφόσον προηγουμένως το πλάνο άλλαξε στέγη και έχει πλέον καταλήξει στην Universal. Η πολυσυζητημένη, τον τελευταίο χρόνο, ελέω της εμφάνισης της στο προκλητικό Lovelace (προκλητικό στα λόγια και όχι τόσο στο αποτέλεσμα), ενζενί, θα υποδυθεί μια κοπέλα που ξημεροβραδιάζεται στα social media και αναζητά μετά μανίας τον τέλειο άντρα. Όταν θα τον ανακαλύψει, θα χρησιμοποιήσει τις ικανότητες της στην διαδικτυακή έρευνα, προκειμένου να εμφανιστεί μπροστά του, ως η ιδανική γυναίκα, που πληροί όλες τους τις απαιτήσεις. Η παραγωγή του φιλμ υπογράφεται από την εταιρία Gary Sanchez Productions που ανήκει στους Will Ferrell και Adam McKay, ενώ το σενάριο έχει ήδη συγγραφεί από την Lauryn Kahn, την βοηθό σκηνοθέτη δηλαδή του Anchorman και των Step Brothers.

U.S. Dramatic (16 Διαγωνιζόμενοι)

Camp X-Ray (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Peter Sattler) — Cast: Kristen Stewart, Payman Maadi, Lane Garrison, J.J. Soria, John Carroll Lynch.

Cold in July (Σκηνοθεσία: Jim Mickle, Σενάριο: Jim Mickle, Nick Damici) — Cast: Michael C. Hall, Don Johnson, Sam Shepard, Vinessa Shaw, Nick Damici, Wyatt Russell.

Dear White People (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Justin Simien) — Cast: Tyler Williams, Tessa Thompson, Teyonah Parris, Brandon Bell.

Fishing Without Nets (Σκηνοθεσία: Cutter Hodierne, Σενάριο: Cutter Hodierne, John Hibey, David Burkman) — Cast: Abdikani Muktar, Abdi Siad, Abduwhali Faarah, Abdikhadir Hassan, Idil Ibrahim.

God's Pocket (Σκηνοθεσία: John Slattery, Σενάριο: John Slattery, Alex Metcalf) — Cast: Philip Seymour Hoffman, Richard Jenkins, Christina Hendricks, John Turturro.

Happy Christmas (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Joe Swanberg) — Cast: Anna Kendrick, Melanie Lynskey, Mark Webber, Lena Dunham, Joe Swanberg.

Hellion (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Kat Candler) — Cast: Aaron Paul, Juliette Lewis, Josh Wiggins, Deke Garner, Jonny Mars, Walt Roberts.

Infinitely Polar Bear (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Maya Forbes) — Cast: Mark Ruffalo, Zoe Saldana, Imogene Wolodarsky, Ashley Aufderheide.

Jamie Marks is Dead (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Carter Smith) — Cast: Cameron Monaghan, Noah Silver, Morgan Saylor, Judy Greer, Madisen Beaty, Liv Tyler.

Kumiko, the Treasure Hunter (Σκηνοθεσία: David Zellner, Σενάριο: David Zellner, Nathan Zellner) — Cast: Rinko Kikuchi.

Life After Beth (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Jeff Baena) — Cast: Aubrey Plaza, Dane DeHaan, John C. Reilly, Molly Shannon, Cheryl Hines, Paul Reiser.

Low Down (Σκηνοθεσία: Jeff Preiss, Σενάριο: Amy Albany, Topper Lilien) — Cast: John Hawkes, Elle Fanning, Glenn Close, Lena Headey, Peter Dinklage, Flea.

The Skeleton Twins (Σκηνοθεσία: Craig Johnson, Σενάριο: Craig Johnson, Mark Heyman) — Cast: Bill Hader, Kristen Wiig, Luke Wilson, Ty Burrell, Boyd Holbrook, Joanna Gleason.

The Sleepwalker (Σκηνοθεσία: Mona Fastvold, Σενάριο: Mona Fastvold, Brady Corbet) — Cast: Gitte Witt, Christopher Abbott, Brady Corbet, Stephanie Ellis.

Song One (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Kate Barker-Froyland) — Cast: Anne Hathaway, Johnny Flynn, Mary Steenburgen, Ben Rosenfield.

Whiplash (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Damien Chazelle) — Cast: Miles Teller, JK Simmons.

U.S. Documentary (16 Διαγωνιζόμενοι)

Alive Inside: A Story of Music & Memory (Σκηνοθεσία: Michael Rossato-Bennett)

All the Beautiful Things (Σκηνοθεσία: John Harkrider)

Captivated: The Trials of Pamela Smart (Σκηνοθεσία: Jeremiah Zagar) 

The Case Against 8 (Σκηνοθεσία: Ben Cotner & Ryan White)

Cesar's Last Fast (Σκηνοθεσία: Richard Ray Perez & Lorena Parlee)

Dinosaur 13 (Σκηνοθεσία: Todd Miller)

E-TEAM (Σκηνοθεσία: Katy Chevigny, Ross Kauffman)

Fed Up (Σκηνοθεσία: Stephanie Soechtig)

The Internet's Own Boy: The Story of Aaron Swartz (Σκηνοθεσία: Brian Knappenberger)

Ivory Tower (Σκηνοθεσία: Andrew Rossi)

Marmato (Σκηνοθεσία: Mark Grieco)

No No: A Dockumentary (Σκηνοθεσία: Jeffrey Radice)

The Overnighters (Σκηνοθεσία: Jesse Moss)

Private Violence (Σκηνοθεσία: Cynthia Hill)

Rich Hill (Σκηνοθεσία: Andrew Droz Palermo & Tracy Droz Tragos)

Watchers of the Sky (Σκηνοθεσία: Edet Belzberg)

World Cinema Dramatic (12 Διαγωνιζόμενοι)

52 Tuesdays / Αυστραλία (Σκηνοθεσία: Sophie Hyde, Σενάριο: Matthew Cormack) — Cast: Tilda Cobham-Hervey, Del Herbert-Jane, Imogen Archer, Mario Späte, Beau Williams, Sam Althuizen.

Blind / Νορβηγία, Ολλανδία (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Eskil Vogt) — Cast: Ellen Dorrit Petersen, Henrik Rafaelsen, Vera Vitali, Marius Kolbenstvedt.

Difret / Αιθιοπία (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Zeresenay Berhane Mehari) — Cast: Meron Getnet, Tizita Hagere.

The Disobedient / Σερβία (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Mina Djukic) — Cast: Hana Selimovic, Mladen Sovilj, Minja Subota, Danijel Sike, Ivan Djordjevic.

God Help the Girl / Ηνωμένο Βασίλειο (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Stuart Murdoch) — Cast: Emily Browning, Olly Alexander, Hannah Murray, Cora Bissett, Pierre Boulanger.

Liar's Dice / Ινδία (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Geetu Mohandas) — Cast: Nawazuddin Siddiqui, Geetanjali Thapa, Manya Gupta.

Lilting / Ηνωμένο Βασίλειο (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Hong Khaou) — Cast: Ben Whishaw, Pei-Pei Cheng, Andrew Leung, Peter Bowles, Naomi Christie, Morven Christie. 

Lock Charmer (El cerrajero) / Αργεντινή (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Natalia Smirnoff) — Cast: Esteban Lamothe, Erica Rivas, Yosiria Huaripata.

To Kill a Man / Χιλή, Γαλλία (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Alejandro Fernandez Almendras) — Cast: Daniel Candia, Daniel Antivilo, Alejandra Yañez, Ariel Mateluna.

Viktoria / Βουλγαρία, Ρουμανία (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Maya Vitkova) — Cast: Irmena Chichikova, Daria Vitkova, Kalina Vitkova, Mariana Krumova, Dimo Dimov, Georgi Spassov.

Wetlands / Γερμανία (Σκηνοθεσία: David Wnendt, Σενάριο: Claus Falkenberg, David Wnendt) — Cast: Carla Juri, Christoph Letkowski, Meret Becker, Axel Milberg, Marlen Kruse, Edgar Selge.

White Shadow / Ιταλία, Γερμανία, Τανζανία (Σκηνοθεσία: Noaz Deshe, Σενάριο: Noaz Deshe, James Masson) — Cast: Hamisi Bazili, James Gayo, Glory Mbayuwayu, Salum Abdallah.

World Cinema Documentary (12 Διαγωνιζόμενοι)

20,000 Days On Earth / Ηνωμένο Βασίλειο (Σκηνοθεσία: Iain Forsyth & Jane Pollard)

Concerning Violence / Σουηδία, ΗΠΑ, Δανία, Φινλανδία (Σκηνοθεσία: Göran Hugo Olsson)

The Green Prince / Γερμανία, Ισραήλ, Ηνωμένο Βασίλειο (Σκηνοθεσία: Nadav Schirman )

Happiness / Γαλλία, Φινλανδία (Σκηνοθεσία: Thomas Balmès)

Love Child / Ν, Κορέα, ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Valerie Veatch)

Mr leos caraX / Γαλλία (Σκηνοθεσία: Tessa Louise-Salomé)

My Prairie Home / Καναδάς (Σκηνοθεσία: Chelsea McMullan)

The Notorious Mr. Bout / ΗΠΑ, Ρωσία (Σκηνοθεσία: Tony Gerber, Maxim Pozdorovkin ) 

Return to Homs / Συρία, Γερμανία (Σκηνοθεσία: Talal Derki)

Sepideh – Reaching for the Stars / Δανία (Σκηνοθεσία: Berit Madsen)

We Come as Friends / Γαλλία, Αυστρία (Σκηνοθεσία: Hubert Sauper)

Web Junkie / Ισαήλ (Σκηνοθεσία: Shosh Shlam, Hilla Medalia)

NEXT (11 Διαγωνιζόμενοι)

Appropriate Behavior (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Desiree Akhavan) — Cast: Desiree Akhavan, Rebecca Henderson, Halley Feiffer, Scott Adsit, Anh Duong, Arian Moayed.

Drunktown's Finest (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Sydney Freeland) — Cast: Jeremiah Bitsui, Carmen Moore, Morningstar Angeline, Kiowa Gordon, Shauna Baker, Elizabeth Francis.

The Foxy Merkins (Σκηνοθεσία: Madeleine Olnek, Σενάριο: Lisa Haas, Jackie Monahan, Madeleine Olnek) — Cast: Lisa Haas, Jackie Monahan, Alex Karpovsky, Susan Ziegler, Sally Sockwell, Deb Margolin.

A Girl Walks Home Alone at Night (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Ana Lily Amirpour) — Cast: Sheila Vand, Arash Marandi, Dominic Rains, Marshall Manesh, Mozhan Marnó, Milad Eghbali.

Imperial Dreams (Σκηνοθεσία: Malik Vitthal, Σενάριο: Malik Vitthal, Ismet Prcic) — Cast: John Boyega, Rotimi Akinosho, Glenn Plummer, Keke Palmer, De'aundre Bonds.

Land Ho! (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Martha Stephens & Aaron Katz) — Cast: Paul Eenhoorn, Earl Nelson, Alice Olivia Clarke, Karrie Krouse, Elizabeth McKee, Emmsjé Gauti.

Listen Up Philip (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Alex Ross Perry) — Cast: Jason Schwartzman, Elisabeth Moss, Jonathan Pryce, Krysten Ritter, Josephine de La Baume.

Memphis (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Tim Sutton) — Cast: Willis Earl Beal, Lopaka Thomas, Constance Brantley, Devonte Hull, John Gary Williams, Larry Dodson.

Obvious Child (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Gillian Robespierre) — Cast: Jenny Slate, Jake Lacy, Gaby Hoffmann, David Cross, Gabe Liedman, Richard Kind.

Ping Pong Summer (Σκηνοθεσία & Σενάριο: Michael Tully) — Cast: Susan Sarandon, John Hannah, Lea Thompson, Amy Sedaris, Robert Longstreet, Marcello Conte.

War Story (Σκηνοθεσία: Mark Jackson, Σενάριο: Kristin Gore, Mark Jackson) — Cast: Catherine Keener, Hafsia Herzi, Vincenzo Amato, Donatella Finocchiaro, Ben Kingsley.

Ακόμη δεν έχει κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες το τελευταίο επεισόδιο του κινηματογραφικού σίριαλ των X-Men, Days Of Future Past και ο έχοντας το γενικό πρόσταγμα ολόκληρου του πρότζεκτ, Bryan Singer, δημοσιοποίησε μέσω του λογαριασμού του στο Twitter, την ημερομηνία της επόμενης περιπέτειας των μεταλλαγμένων. Κάτω από την συνοδευτική μαρκίζα Apocalypse οι X-Men έχουν πλέον προγραμματιστεί για να κάνουν ακόμη μια εμφάνιση στο πανί μέσα στο 2016 και πιο συγκεκριμένα ο φιλόδοξος και χαρισματικός δημιουργός, στις 27 του Μαΐου. Είναι πολύ ενδιαφέρον πάντως να δούμε ποιοι και πόσοι από τους συμμετέχοντες στο επερχόμενο σίκουελ Ημέρες του Μελλοντικού Παρελθόντος, θα επιζήσουν για να πάρουν μέρος στην Αποκάλυψη, κάτι που θα πληροφορηθούμε στις 23 του Μαΐου που μας έρχεται, όταν και η 20th Century Fox έχει προγραμματίσει να ρίξει στην αγορά το νέο τσάπτερ με τους υπερήρωες της Marvel. Υπενθυμίζεται πως το συνολικό καστ του Days απαρτίζεται από τους αστέρες Hugh Jackman, Ian McKellen, Patrick Stewart, James McAvoy, Jennifer Lawrence, Michael Fassbender, Nicholas Hoult, Anna Paquin, Ellen Page, Shawn Ashmore, Peter Dinklage, Omar Sy, Halle Berry, Daniel Cudmore, Fan Bingbing, Boo Boo Stewart, Adan Canto, Evan Peters, Josh Helman και Lucas Till.

Από καιρό έδιναν και έπαιρναν οι φήμες πως στο καινούργιο και μεγαλόπνοο πλάνο της DC, Batrman vs Superman θα συμμετείχε και ο χαρακτήρας της Wonder Woman και μόλις σήμερα το στούντιο, φρόντισε όχι μόνο να τις επιβεβαιώσει, αλλά και να ορίσει εκείνη που θα δώσει την μορφή της στην σούπερ ηρωίδα. Άλλωστε το όνομα της έπαιζε από πολύ νωρίς ως ένα από τα φαβορί για το χρίσμα, συνεπώς ελάχιστοι πρέπει να είναι εκείνοι που εξεπλάγησαν ακούγοντας πως θα είναι η Gal Gadot, η σούπερ σέξι συμπρωταγωνίστρια του εκρηκτικού σίριαλ The Fast And The Furious. Η Ισραηλινή τοπ μοντέλα και πολλάκις εστεμμένη σε διαγωνισμούς ομορφιάς, είναι η τελική επιλογή της Warner για τον ρόλο μιας από τις πλέον ισχυρές γυναικείες φιγούρες, που ξεπήδησαν από τις σελίδες του κόμικ, η οποία μάλιστα προβλέπεται να κατέχει και πολύ μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής στο σενάριο, από ότι αρχικά υπολογιζόταν. Συνεπώς μιλάμε για την τρίτη επίσημη προσθήκη στο καστ του πλέον πολυσυζητημένου φιλμικού πλάνου της εποχής, μετά από εκείνες τις επιβεβαιωμένες του Henry Cavill, που θα επιστρέψει ως Man Of Steel και του Ben Afflack που θα ερμηνεύσει τον The Dark Knight.

του Παντελή Βούλγαρη. Με τους Πηνελόπη Τσιλίκα, Σοφία Κόκκαλη, Αννέζα Παπαδοπούλου, Βασίλη Βασιλάκη, Ανδρέα Κωνσταντίνου, Μάξιμο Μουμούρη, Χρήστο Καλαβρούζο

Σανίδια ρημάδια...

του zerVo (@moviesltd)

Αρχόντισσα του Αιγαίου, περήφανη κυκλαδίτισσα Κυρά, αγκιστρωμένη στην αγκαλιά του Κάβο Ντόρο, ορθώνει απάγκιο και κυματοθραύστη προστατεύοντας από τα θαλασσινά στοιχειά, την μια ανασεμιά μακρινή της πρωτεύουσα. Τόσο κοντά στο Αθηναϊκό παραλήρημα, ώστε με καθάριο τον ουρανό να σμίγουν οι ματιές τους, μα και τόσο μακρινή συνάμα, στέκει αποκομμένη, αυτόνομη, αυτάρκης, με καλυμμένες όλες της τις ανάγκες, χάρη στους, καλά να τους έχει ο Άι Νικόλας, ντόπιους καραβοκύρηδες, που μέρα νύχτα βολοδέρνουν με τα σκαριά τους από την Μπατάβια ίσαμε την Σουραμπάγια. Μια Μικρά Αγγλία, μια κοπιαριστή σοσιαλιστική αντανάκλαση της Αλβιόνας, ψυχικά τε και σωματικά, που κάθε γυναικωνίτης βράχος της, υψώνει μαντήλι κάτασπρο στον ορίζοντα, στέλνοντας στο πέλαγο την ελπιδοφόρα του κραυγή: Ώρα καλή. Ώρα καλή...

Από τα δεκατρία του χρόνια στις θάλασσες, ο καπτάν-Σάββας, εξηντάρης πια, δεν δείχνει διατεθειμένος να επιστρέψει στον τόπο του, στην Άνδρο του, προτιμώντας την φτιαχτή του λευτεριά στους ντόκους της Μπραζίλιας, από τον γυρισμό του στο νησί. Εκεί που με τους γενναιόδωρους, βγαλμένους με αρμυρένιο κάματο, παράδες που στέλνει με την πόστα, μεγαλώνουν οι δύο θυγατέρες του, η μεγάλη η συνεσταλμένη, ευαίσθητη Όρσα και η μικρούλα, η δεκαεπτάχρονη, ατίθαση και φιλελεύθερη όσο προστάζει η ηλικία της Μόσχα. Με απόμακρη την φιγούρα του πατέρα, τα κορίτσια μεγαλώνουν κάτω από την αυστηρή επίβλεψη της μάνας Μίνας, σεβάσμιας δόνας της χώρας, που όνειρο και σκοπός της, είναι να τις καλοπαντρέψει με πλούσιους θαλασσινούς. Παντρειές βολής, μα όχι υποχρεωτικά αγάπης, που θα αποκαταστήσουν το μέλλον τους όπως τους πρέπει, αφήνοντας τις συνάμα έρημες και μοναχές, να αγκαλιάζουν την φωτογραφία με την ταξιδιάρα ανάμνηση του.

Η πρωτότοκη όμως, από τα μικράτα της έχει μάτια μόνο για τον Σπύρο τον Μαλταμπέ, φτωχόπαιδο, ορφανό, μεγαλωμένο με αρχές από τον συνετό μπάρμπα του, τον Αιμίλιο, που μόλις έχει πρωτομπαρκάρει στο ποντοπόρο, ελπίζοντας, ως Ανδριώτης, πως κάποτε θα αποκτήσει το δικό του το καράβι. Ούτε να ακούσει όμως δεν θέλει τους κρυφούς έρωτες της κόρης της με το μπατίρικο ανήψι του μισότρελου, η Μίνα, ταχέως θα στήσει προξενιό, με το εύπορο καπετανόπουλο των Βατοκούζηδων, τον Νίκο, δίνοντας της μάλιστα το προικιό που της αντιστοιχεί, το κάτω διαμέρισμα του δυόροφου αρχοντικού, που με τα εμβάσματα από την Αμερική φρόντισε να αναπαλαιώσει χρησιμοποιώντας τα καλύτερα υλικά. Το άσχημο μαντάτο της παντρειάς της καλής του, θα βρει τον ορκισμένο να την αγαπά για πάντα, θαλασσινό, μεσοπέλαγα. Απόγνωση...

...και πνιγμός. Τα σωθικά των δύο παιδιόθεν ερωτευμένων συντρίβονται, γίνονται κομμάτια, θρύψαλα στο βωμό της συμφεροντολογίας και της βολής. Η ιεραρχία, απούσης της πατρικής κεφαλής, χαμένης στην αγκαλιά κάποιας θερμόαιμης Λατίνας, ξεκινά και καταλήγει στις εντολές της μάνας, που έχει την γνώση της ζωντανής χηρείας, οδηγεί όμως τα παιδιά της προς τα εκεί, αφού εκείνο προστάζει το καλό τους και όχι το ριζικό τους. Όταν ο Σπύρος θα πιάσει ξανά λιμάνι, πολλά φεγγάρια κατοπινά, τρανός πλοίαρχος πια, θα γίνει δεκτός από την σκιά που κάποτες, δίχως κανένας άλλος να το ξέρει, τον είχε απορρίψει. Αυτή την φορά για την μικρή, την Μόσχα, που λιώνει στην μπρατσωμένη του θωριά. Κι αυτό το αντρόγυνο το καρτερεί το σπιτικό. Στο πάνω δώμα, που το χωρίζουν από την ισογειά, δέκα, δεκαπέντε τάβλες. Δέκα δεκαπέντε διάφανα σανίδια. Τα ρημάδια...

Η βουβή υποταγή στο πρόσταγμα της Ηγεσίας, θα στήσει διπλό χορό στην Χώρα. Τα κορίτσα του Σάββα βρήκαν την ευτυχία που τους έμελλε. Την πραγματική όμως? Όχι δα. Τα κάγκελα που έχουν υψωθεί γύρω από τις καρδιές εκείνων που αγάπησαν, καθηλώνουν την ματιά. Μουγκός κλαυθμός, σιωπηλό ουρλιαχτό, στο άκουσμα των βογκητών της αγάπης που τώρα εκδικείται. Ποιαν ακριβώς? Εκείνη που κρατά σφιχταγκαλισμένα τα ιερά κειμήλια, που μια φορά αγγίξαν τα μαγικά του χέρια. Το κουτάλι σκουριάζει από τ' αλάτι και μαζί του μαυρίζουν τα τζιέρια της Όρσας. Η μοίρα δεν έχει πει ακόμη της τελευταία της κουβέντα, όμως. Η μοίρα που αν πειράξεις τα γραφτά της, θα επιστρέψει ακόμη πιο άπονη και σκληρή, να δείξει το τρομακτικό της πρόσωπο.

Φυλακή μοιάζει η κάμαρη, φυλακή ορίζει η νήσος. Η κοινωνία. Ο κόσμος. Καθρέφτης πραγματικός η περατζάδα με τις χαμογελαστές καλημέρες που οδηγεί στο λιμάνι, του τι τρέχει πραγματικά σε ολάκερη την υφήλιο. Κανείς δεν είναι κανενός, κανείς δεν έχει πλέον το δικαίωμα. Σκυμμένα κεφάλια στις τάσεις της παγκοσμιοποίησης, στους κανόνες που άπαντες άλαλοι και αποκαμωμένοι καλούνται να στριφογυρίσουν τον μπάλο. Ποιον νοιάζει τι διαλαλεί το μέσα σου? Κανέναν! Ούτε την ίδια την γυναίκα που σε έφερε στον κόσμο. Η κατάληξη γνωστή και μη εξαιρετέα. Ισόβια δεσμά. Τιμωρία χωρίς λόγο, χωρίς αφορμή, χωρίς οίκτο. Μόνο γιατί υπάρχεις. Διάολε! Που είναι εκείνα τα παραμύθια με τις φωτεινές πριγκίπισσες και τα κατάλευκα άλογα?

Δυο φορές έπρεπε να καρφώσω το βλέμμα στην Μικρά Αγγλία. Μια για να το σκεφτώ και μια για να αποφασίσω να το εκστομίσω. Μια για να συντριβώ πάνω στον ανείπωτο καημό που βγάζει η μεγαλειωδέστερη σεκάνς στα σύγχρονα χρονικά του γαλανόλευκου σινεμά και μια για να πεισθώ πως ο δημιουργός της έχει φτάσει στο απόγειο της δημιουργικής του έμπνευσης. Δεν με νοιάζουν τα μελετημένα σκηνικά, ούτε με καθίζουν ακίνητο τα βγαλμένα από τα σεντούκια και τις ανδριώτικες αποθήκες παραδοσιακά ντεκόρ, που τηλεμεταφέρουν την σκέψη, πίσω στον Μεσοπόλεμο, δίχως υποψία σύγχρονου λάθους στα καρέ. Με κοκαλώνει όμως η ψυχή βαθιά που πηγάζει από δαύτα, οι αλήθειες που κάθε ένας χειροποίητος σκαλιστός μπουφές ή μια πολυκαιρισμένη βιτρίνα αναδύουν στην οθόνη. Άπαντα ποτισμένα θάλασσα. Πόσα μυστικά να κρύβουν κι εκείνα μέσα τους άρα..?

Πεπειραμένος στο να στήνει δράματα εποχής, χάρη στις προ δεκαετίας ακριβές Νύφες του - οι περατλαντικοί παράδες που λέγαμε - ο Παντελής Βούλγαρης διορθώνει τις οποιεσδήποτε αισθητικές ατέλειες εκείνης της φοράς, ανεβαίνοντας τουλάχιστον ένα επίπεδο παραπάνω ως μαέστρος. Ακριβό κι εδώ το πόνημα, έχει μια εξτρά τεράστια αβάντα όμως. Δεν είναι φιλμαρισμένο στα εντόσθια ενός υπερωκεάνιου, αλλά σε μια απίστευτου κάλλους ύπαιθρο, που κάθε κλικ της φαντάζει σαν υπογεγραμμένη από τον Cezanne ελαιογραφία. Σε αυτό το ονειρικό περιτύλιγμα, ξεδιπλώνονται οι πάμπολλοι χαρακτήρες της ίντριγκας, μελετημένοι μέχρι το έπακρο σε μια παρατεταμένη χρονικά - είναι η αλήθεια - αφήγηση, προκειμένου να βγουν στο εκράν πλήρεις οι μορφές που στοίχισε στις γραμμές του βιβλίου της η Καρυστιάνη.

Ευτυχία για την Μικρά Αγγλία, το καταπληκτικό καστ, που επισκιάζει ακόμη και εκείνη την αρτιότητα της καλλιτεχνικής διεύθυνσης και αποδίδει μια μπόνους εύφημη μνεία στην Βούλγαρη - κόρη, που το επιμελήθηκε. Ανσάμπλ γυναικείο, εκφραστικό μέχρι δακρύων, ορισμένο από την ηγετικών μορφασμών, εκφράσεων και κινήσεων Αννέζα Παπαδοπούλου, που κινούμενη ως αυταρχική God Save The Queen της μικροκοσμικής φαμίλιας, προσφέρει υποστηρικτική ερμηνεία παγκόσμιου βεληνεκούς. Πιότερο καθηλωτική κι από την ομορφάδα της, ειδικά στην τελευταία πράξη, όταν η αποκάλυψη την έχει καταστήσει ένα ανθρώπινο ράκος, η Πηνελόπη Τσιλίκα, μοιράζεται το χειροκρότημα με την επίσης άρτι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής, Σοφία Κόκκαλη, που με πειστικά ρεαλιστική χαλαρότητα αποδίδει την μικρή της αδελφή. Πόντος καταγράφεται και στην παρουσία του Ανδρέα Κωνσταντίνου - στις χρυσές ημέρες του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου, θα είχε κάνει πάταγο - που υποδύεται τον άντρα συνδετικό κρίκο όλων των προσώπων της ιστορίας, όχι όμως και στον πολύ πιο σφιγμένο Μάξιμο Μουμούρη, που στέκει, ως η πιο άχαρη περσόνα του έργου, κακά τα ψέματα, πιο επίπεδος από το απαιτητό.

Για πες: Δεν τίθεται καν θέμα για το αν πρόκειται για το φιλμικό γεγονός της χρονιάς, σε ότι αφορά τον σε διαρκή ανάταση εγχώριο σινεμά. Προσωπική μου εκτίμηση και ο χρόνος είναι μόνο εκείνος που θα το επιβεβαιώσει, είναι πως το βασισμένο σε ένα πανίσχυρο και πλήρες σε εντάσεις, συγκινησιακές φορτίσεις και ανατροπές σεναριακό πατρόν, κοινωνικό δράμα του Βούλγαρη, είναι η πληρέστερη (αν και όχι τόσο πολιτικά ουσιώδης, όσο επιζητούν οι μέρες μας) δουλειά της πολύ μεγάλης του καριέρας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2013 από την Feelgood

του Gary Fleder. Με τους Jason Statham, James Franco, Kate Bosworth, Winona Ryder, Frank Grillo, Izabela Vidovic

Αυτό που σκέφτεσαι, ξανασκέψου το!

του zerVo (@moviesltd)

Ας ελέγξω την λίστα με τα συστατικά, που ορίζουν ένα action drama περιοπής: Ακατάπαυστη δράση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο? Check! Ένας αλλά λύκος κεντρικός ήρωας, που με γνώμονα τις ηθικές αρχές του τα βάζει με μια μεραρχία κακοποιών και στο τέλος κερδίζει? Check! Ένας βασικός κακός χαρακτήρας, που σε όλο το χρονικό εύρος του φιλμ ο θεατής επιθυμεί διακαώς την εξόντωση του από το καλό παλικάρι? Check! Πιστολίδι, εκρήξεις, εφετζίδικα τρικ, αδρεναλίνη στο φουλ, βαρύγδουπες και πομπώδεις ατάκες? Check! Stallone? Χμμμ... O Sly κι αν εγέρασε - που λέει η παροιμία - κι άσπρισε το μαλλί του, έχει βρει κι άλλες ταυτότητες για να κάνει αισθητή την παρουσία του, αδυνατώντας πλέον να σταθεί, όπως του αρμόζει, ως ο σούπερ σταρ του πρότζεκτ. Χρηματοδότης και σεναριογράφος. Οπότε, Check κι εδώ και η οθόνη είναι έτοιμη να πάρει φωτιά!

Δύο χρόνια μετά την μεγαλύτερη επιτυχία του ως μυστικού αστυνομικού, μια υπόθεση που ακόμη στοιχειώνει τα όνειρα του, ο χήρος και συνταξιοδοτημένος πλέον από την υπηρεσία του, ντετέκτιβ Φιλ Μπρόκερ, θα πάρει την απόφαση ζωής να εγκατασταθεί με την μικρή ανήλικη θυγατέρα του Μάντι, σε μια κωμόπολη του αμερικάνικου Νότου, εγκαταλείποντας οριστικά την ενεργό δράση. Από τις πρώτες στιγμές στην Λουιζιάνα, η παρουσία του δεν θα γίνει αποδεκτή όμως από τους κοκκινολαίμηδες επαρχιώτες, που αντιλαμβανόμενοι πως δεν τα βγάζουν πέρα εύκολα μαζί του, θα βάλουν σε εφαρμογή τα μεγάλα μέσα...

...που ακούν στο όνομα Γκέιτορ Μποντάιν, το καλόπαιδο της περιοχής, που πίσω από το αδρανές συνεργείο ταχύπλοων σκαφών, έχει στημένο το παράνομο εργαστήρι δημιουργίας μεθαμφεταμινών, που παράγει ποσότητες ικανές να τροφοδοτήσουν ολάκερες τις Νότιες Πολιτείες. Λειτουργώντας με μεθόδους εκκεντρικές, που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας, ο έκρυθμος βαρονέτος των ναρκωτικών, όχι μόνο θα προκαλέσει ανοιχτά τον άρτι αφιχθέντα γείτονα, αλλά εν αγνοία του θα αποκαλύψει και την πραγματική του ταυτότητα. Την ίδια στιγμή που πολλοί, υψηλόβαθμοι μαφιόζοι, έχοντας πάρει, χάρη στην αστυνομική ικανότητα του Μπρόκερ, τον δρόμο για το φρέσκο, θα ήθελαν πολύ να πληροφορηθούν την καινούργια του κρυψώνα και να ζητήσουν εκδίκηση.

Συνεπώς εκεί παραδίπλα από τα βαλτοτόπια με τους ανθρωποφάγους κροκόδειλους, θα στηθεί το σκηνικό της τελικής μάχης ανάμεσα στον Ένα και όλους τους άλλους. Επιχειρώντας να γυρίσω τον χρόνο - αρκετά - πίσω, εκεί στην διφορούμενη δεκαετία του 80, μπορώ με άνεση να θυμηθώ δεκάδες παρόμοιες κινηματογραφικές και πολλαπλάσιες straight to video στιγμές, που ο μοναχικός όσο και ατρόμητος μαχητής, πολεμούσε κόντρα σε θεούς και δαίμονες, τόσο για να προστατέψει την φαμίλια του, όσο και για να διεκδικήσει μέχρι τέλους το δίκιο του. Καλώς ή κακώς (κακώς ασυζητητί) το αυτόνομο genre, με τον παροπλισμό του Sly, του Russell, του Snipes, του Van Damme, ακόμη και του Seagal έπεσε σε μαρασμό και πλέον θεωρείται όχι απλά παλιομοδίτικο, μα και παρωχημένο. Τρανή απόδειξη, η μετριότατη εμπορική αποδοχή του Homefront στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, που τσίμα θα βγάλει τα 20 εκατομμύρια του κόστους του, εν αντιθέσει με κάποτε που θα αποτελούσε τον ορισμό του μπλοκμπάστερ.

Σημασία έχει ποιον ακριβώς πτοεί αυτό το χαλαρό κέφι του μποξ όφη, κυρίως στο να σκεφτεί να επαναλάβει την διαδικασία στο προσεχές μέλλον, με παρόμοια λαχτάρα και όρεξη για αναβίωση. Γιατί το φιλμ που υπογράφει ο Gary Fleder (των αξιοπρεπέστατων Kiss The Girls και Don's Say A Word) μια χαρά τα καταφέρνει στην διατήρηση του αγωνιώδους τέμπο, εκτοξεύοντας παλμούς στον φλογισμένο επίλογο, δεν πέφτει σε τίποτα τραγικές λακκούβες στην ρότα της αφήγησης του, ούτε προκαλεί το ορθολογικό αίσθημα με ακρότητες τραβηγμένες από τα μαλλιά. Με δυο λόγια οι (φανατικοί) φίλοι μια χαρά θα περάσουν το δίωρο τους, παρακολουθώντας μια περιπέτεια που φτιάχτηκε από τα μπρατσωμένα χεράκια του Stallone, χωρίς όμως εκείνον στο κέντρο του εκράν.

Ευτυχώς που ο Ιταλιάνος πάντως έχει φροντίσει να αφήσει εδώ και καιρό διάδοχο στον αυτοκρατορικό του θρόνο, τον μάτσο, λιγομίλητο όσο πρέπει και ατακαδόρο εκεί που το σενάριο απαιτεί, Jason Statham, που έχει κοπεί κι έχει ραφτεί ταμάμ για τέτοιους ρόλους. Άνετος ακόμη κι όταν τα περιθώρια στενεύουν και σε σωστές δόσεις επιδεικτικός, φροντίζοντας να δείξει από πολύ νωρίς ποιος είναι το αφεντικό, ο Εγγλέζος δεν αφήνει ούτε δευτερόλεπτο να αμφισβητήσει κανείς το ποιος θα βγει τροπαιούχος στην βάναυση αιματηρή κόντρα. Έχοντας δοκιμαστεί και στο παρελθόν, υποδυόμενος αρνητικούς χαρακτήρες, από την μεριά του ο ιδίου βεληνεκούς σταρ James Franco δεν το παλεύει καν να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία, αρκούμενος να σταθεί σε δεύτερο πλάνο. Παρέα με τις μορφονιές Rachelle Lefevre, Kate Bosworth (too classy για redneck) και Winona Ryder (τζάνκι πόρνη η Winona, ποιος θα το φανταζόταν?) που βάζουν τις δικές του σέξι πινελιές στην ίντριγκα.

Για πες: Δεν δυσκολεύομαι να αναδείξω τον Απρόσκλητο Επισκέπτη ως την τοπ action δραματική στιγμή του 2013, εφόσον κάλυψε απόλυτα ακόμη και την παραμικρή μου απαίτηση, ως επισκέπτη της σκοτεινής αίθουσας, με λιγοστές καλλιτεχνικές απαιτήσεις μα πολύ περισσότερες για σασπένς και φανφάρες. Παρέα μόνο με το Olympus Has Fallen, οι δυο ικανότεροι εκπρόσωποι του είδους για φέτος, έπεσαν μαζί πάνω στο νήμα. Ποιος θα πάρει την πρωτιά, μπορεί να το ορίσει μόνο το φώτο φίνις...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2013 από την Odeon

της Nicole Holofcener. Με τους Julia Louis-Dreyfus, James Gandolfini, Toni Collette, Catherine Keener, Ben Falcone, Toby Huss

Σερσέ Λα Φαμ...

του zerVo (@moviesltd)

Ε φαντάσου πλέον πόσο πασιφανές είναι το υπαίτιο φύλο όλων των δεινών, που ακόμη και σε καλλιτεχνικά πονήματα αμιγούς θηλυκού ύφους, να εμφανίζονται διαρκώς δακτυλάκια που το υποδεικνύουν, καθιστώντας την αλήθεια σαφέστερη, ακόμη και στον πλέον αδαή. Σε πουλούν και σε αγοράζουν στο λεπτό, επιδιώκουν και παίρνουν το πάνω χέρι την ίδια στιγμή που δείχνουν μισοκακόμοιρες έτοιμες να ξεψυχήσουν, έχουν γνώση για το κάθετι, παίρνοντας την τελική απόφαση για τα πάντα, δίνοντας σου συνάμα την αίσθηση πως εσύ είσαι το αφεντικό και μόλις φτάσει η καταστροφή, σηκώνουν τους ώμους αδιάφορα, όντας πεπεισμένες πως δεν τις βαρύνει η παραμικρή ευθύνη. Απεναντίας το ολιγαρκές αρσενικό, την βγάζει με ένα πιάτο φαγητό, ακόμη και το ίδιο επί ημερησίας βάσης, αντέχει και δίχως κομοδίνα στην κρεβατοκάμαρη του και έχει μόνο μια απαίτηση: Όχι μούτρα! Πες δηλαδή στον αντάρτη να ξαρματωθεί...

Χωρίς να έχει ξεπεράσει ακόμη τον πρόσφατο χωρισμό της και με το βάσανο της επερχόμενης φυγής της μοναχοκόρης της για το Πανεπιστήμιο να βασανίζει την σκέψη της, η πενηντάχρονη Εύα θα ρίξει το βάρος της στην επαγγελματική της δραστηριότητα, ως φυσιοθεραπεύτρια / μασέρ, μήπως και λησμονήσει τα δεινά. Η αναπάντεχη γνωριμία της σε μια γιορτή με τον συνομήλικο της, παρομοίως ατυχήσαντα Άλμπερτ, θα της μεταστρέψει προς το θετικό τον τρόπο σκέψης, αφού στην καλοσυνάτη θωριά του, στην ευχάριστη συντροφιά του και στην θηριώδη αγκαλιά του, θα ανακαλύψει τον άντρα που πάντα ονειρευόταν. Δεν έχει υπολογίσει όμως τον πανταχού παρόντα αστάθμητο παράγοντα, την μοίρα...

Οποία σύμπτωση λοιπόν, αφού ανάμεσα στο πελατολόγιο της, ανήκει και μια αριστοκρατική, με τάσεις μεγαλομανίας και αυτοεπίδειξης, ιδιαίτερα εμφανίσιμη για τα χρονάκια της ποιήτρια, που μέσα από την φιλική κουβεντούλα, θα προκύψει ως η παντελώς απογοητευμένη πρώην σύζυγος, του νυν αγαπημένου της. Με τις συκοφαντίες από την σνομπ ψηλομύτα να δίνουν και να παίρνουν, εν αγνοία σε ποιαν τις εκστομίζει, η σκεπτική της Εύας θα αλλάξει κατά εκατόν ογδόντα μοίρες κι ενώ ο φουκαράς Άλμπερτ δεν έχει υποπέσει στο παραμικρό παράπτωμα, εκείνη θα τον αντιλαμβάνεται πλέον μέσα από τα μάτια της μαραζωμένης από τα νιάτα που ξόδεψε στο πλάι του, προηγούμενης κυράς του.

Μια γλυκιά (και εντέλει αισιόδοξη) ιστορία, πάνω στο υπαρκτό ζήτημα της κρίσης της μέσης ηλικίας, περιόδου που σταδιακά προσθέτει έτη στην γραμμή της αφετηρία της, είναι η καινούργια ταινία της Νεουορκέζας Nicole Holofcener, πέμπτη στην εικοσάχρονη καριέρα της, που αισθητικά δεν παρεκκλίνει δράμι από την γνώριμη ρομαντζαδουρίστικου και γλαφυρού ρότα που η ίδια έχει τραβήξει. Τονίζω ιδιαίτερα τον τόπο καταγωγής της, μιας και αυτό το έξυπνα πολυλογάδικο, διασκεδαστικά ευθύβολο και ιδιόμορφα εύστροφο στυλ που διατηρεί στους διαλόγους του σεναρίου της, πανεύκολα καθοδηγεί στον πρώτο διδάξαντα της τεχνοτροπίας Woody Allen. Σίγουρα η ικανή κινηματογραφίστρια δεν αγγίζει στις δουλειές της, τα επίπεδα του μεγαλοφυή προαναφερθέντα, σε καμία περίπτωση όμως το προϊόν που προτείνει, παρότι στενόχωρο κατά τόπους, ίσως και μέχρι έκκρισης συγκινησιακών δακρύων, ουδέποτε βαραίνει τον θεατή του, που παρακολουθεί μια ακριβέστατη και κατά το δοκούν αντικειμενική εργασία, πάνω στην προαιώνια μάχη των φύλων.

Έτσι κι αλλιώς στην περίπτωση του Enough Said, ήδη προϋπάρχει στον αέρα μια δεδομένη φόρτιση, εξαιτίας του πρόσφατου χαμού του πρωταγωνιστή της, James Gandolfini. Θα λείψει πολύ και σε όλους ο χαρισματικός ρολίστας, που ενώ την μια στιγμή υποδυόταν τον άτεγκτο και σκοτεινό μαφιόζο του Killing Me Softly ή τον αυστηρό διοικητή της CIA στο Zero Dark Thirty, την ακριβώς επόμενη φορούσε το άνετο φαρδύ μακό του γλυκούλη, ζεστού, αγαπησιάρη, εύθραυστου αλλά και όχι αψεγάδιαστου γερο-ερωτευμένου. Καλή η χημεία με την παρτενέρ του, την τηλεοπτικής κυρίως πορείας Julia Louis-Dreyfus, που αποσπά και το μεγαλύτερο μερίδιο της σεναριακής πίτας, ούσα εκείνη που πάνω στην εύπλαστη και ανασφαλή (ω, της έκπληξης) περσόνα της, κτίζεται το στόρι.

Για πες: Που τελικώς δεν αφήνει κανέναν παραπονούμενο, δίνοντας σε άπαντες την δυνατότητα να το αντιληφθούν από την δική τους σκοπιά και προτάσσοντας τα προσωπικά τους συμφέροντα. Αφήνοντας στο φινάλε να εννοηθεί, πως σε αυτό τον κόσμο των απανταχού διαζευγμένων (ακόμη κι αυτών που δεν το γνωρίζουν ακόμη) η δεύτερη ευκαιρία θα αποδώσει δικαιοσύνη και οι στενοχωρημένοι της πρώτης φοράς, θα κερδίσουν από την ζωή, όλα όσα αξίζουν. Μακάρι νά' ναι έτσι...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2013 από την Odeon

της Kimberly Peirce. Με τους Chloë Grace Moretz, Judy Greer, Portia Doubleday, Alex Russell, Gabriella Wilde, Julianne Moore

Δάκρυα και Αίμα

του zerVo (@moviesltd)

Στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι περιπτώσεις των ριμέικ θρυλικών κινηματογραφικών στιγμών του παρελθόντος, μοιάζουν άκαιρες, δίχως συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης και γι αυτό στο σύνολο τους σχεδόν, αμέσως μετά την κυκλοφορία τους πέφτουν στην αφάνεια. Το Psycho, το The Day The Earth Stood Still, το The Island Of Doctor Moreau, ακόμη και το Burtonικό The Planet Of the Apes, ξεκίνησαν με όνειρα χίλια, για να καταλήξουν στον βούρκο της λήθης. Η περίπτωση της Carrie όμως διαφέρει. Κι αυτό διότι όταν στα 1974 την φαντάστηκε ως ιστορία, ο πιο διασκευασμένος φιλμικά συγγραφέας και δυο χρόνια μετά την φίλμαρε ο κορυφαίος στο είδος σκηνοθέτης, λειτούργησε ως μάντης δεινών, που θα κτυπούσαν τις νεανικές κοινότητες. Συνεπώς μια διασκευή του μύθου, κατόπιν των φαινομένων του Κόλουμπαιν, του Νιούταουν και του Μπλάκσμπεργκ, έχει κάποιο νόημα, τέσσερις δεκαετίες μετά.

Τρομαγμένη στην θωριά του αίματος της πρώτης εμμήνου ρύσης και ζορισμένη ψυχικά από την εξευτελιστική συμπεριφορά των συμμαθητριών της, η έφηβη Κάρι, θα νιώσει περιθωριοποιημένη και απομονωμένη από όλους στην μικρή σχολική κοινωνία. Αποκούμπι και στήριγμα, θα αναζητήσει στην υπερπροστατευτική μητέρα της, που επηρεασμένη από βαθιά θρησκοληψία θα αντιληφθεί την φυσική γυναικεία εξέλιξη της θυγατέρας της, μια σατανική ύπαρξη και θα την τιμωρήσει στέλνοντας την στην απομόνωση. Αυστηρή γονική μεταχείριση, που θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο την απόγνωση στο μυαλό της δεκαεπτάχρονης, που θα αναζητήσει διεξόδους για να διοχετεύσει τον χείμαρρο των συναισθημάτων της!

Εκεί ακριβώς που εισέρχεται στο στόρι ο μεταφυσικός παράγοντας, βγαλμένος από τον νου του Stephen King, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή 180 μοιρών στην δυναμικότητα του κάθε χαρακτήρα. Η μικρή Κάρι πίσω από το φοβισμένο βλέμμα και την υποτακτική θλίψη, κρύβει απίστευτες ικανότητες τηλεκινητικής, στοιχείο που αυτομάτως την καθιστά ως υπερδύναμη κόντρα στους περιφρονητικούς συνομηλίκους της. Με την λαμπερή βραδιά του μαθητικού χορού των αποφοίτων να πλησιάζει, κανείς δεν είναι προετοιμασμένος στην μικρή κωμόπολη για το δράμα που πρόκειται να εκτυλιχτεί.

Είναι τόσο καλογραμμένο το ορίτζιναλ θέμα από τον μετρ των μυθιστορημάτων τρόμου και σασπένς, που θα πρέπει να προσπαθήσει πολύ κάποιος σεναριογράφος για να το καταστρέψει. Και ακόμη κι αν πρόκειται για την πρώτη φορά που πιάνει κινηματογραφικό σκριπτ στα χέρια του ο Roberto Aguirre Sacasa (του Glee) εντούτοις βαδίζοντας σταθερά πάνω στα χνάρια του πρότερου Lawrence Cohen (που τον βοηθά στο ξεσκόνισμα τα μέγιστα) προσφέρει μια αξιοπρεπέστατη εκμοντερνισμένη βερσιόν του θρύλου. Οι συγκρίσεις με το αριστούργημα του De Palma, βεβαίως γεννιούνται από το πρώτο κιόλας πλάνο, σαφέστατα και λειτουργούν αρνητικά στην ματιά του θεατή που έχει την γνώση του ορίτζιναλ, ποτέ όμως δεν οδηγούν την Carrie του 2013 στην καταστροφή.

Σύμφωνοι, δεν υπάρχει εκείνη η δημιουργική έμπνευση, που προέβαλλε ισόποσα τον τρόμο με την γκρεμισμένη ψυχή της τινέιτζερ, ούτε στην εξέλιξη του το στόρι αγγίζει τις άκρατες συγκινησιακές φορτίσεις που άγγιξε η μπαγκέτα του μαέστρο Brian. Χάρη όμως στην γυναικεία ευελιξία στην διαχείριση της Kimberly Peirce, της ιδανικότερης των σκηνοθετικών επιλογών, χάρη στο έξοχο προ δεκαπενταετίας δικό της μελόδραμα Boys Don't Cry, το ριμέικ δεν καταντά ούτε καρικατούρα, ούτε κόπια.

Για πες: Κακά τα ψέμματα όμως. Όταν η πρώτη Carrie έχει σηματοδοτήσει - παρέα με το Badlands - την απαρχή της τεράστιας καριέρας μιας ερμηνεύτριας του διαμετρήματος της Sissy Spacek, ο πήχης για την κατά δέκα χρόνια μικρότερη της, την στιγμή των αντίστοιχων γυρισμάτων, Chloe Moretz έχει ανέβει τρομακτικά ψηλά. Η πιτσιρίκα, όπως απέδειξε και σε μια ακόμη διασκευή, αυτή του εξίσου καθηλωτικού Let Me In, δεν φοβάται να παίξει με την φωτιά, κερδίζοντας τις εντυπώσεις και στήνοντας στα μέτρα της μια απαιτητική performance. Αν μάλιστα έπαιρνε και τις βοήθειες, που εξ ορισμού η ιστορία ορίζει στον έτερο πόλο, εκείνον της θεούσας μάνας, η οποία εδώ περνά απείθαρχα αδιάφορη με την μορφή της τόσο έμπειρης Julianne Moore, σίγουρα το αποτέλεσμα θα ήταν ικανοποιητικότερο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2013 από την Feelgood

του Steven Soderbergh. Με τους Michael Douglas, Matt Damon, Dan Aykroyd, Rob Lowe, Debbie Reynolds, Scott Bakula, Tom Papa, Paul Reiser, Cheyenne Jackson

Μέσα στη Ντουλάπα με τον Καντελάμπρα

του gaRis (@takisgaris)

Και τώρα καλωσορίστε ένα από τους εικονικότερους διασκεδαστές της Αμερικής. Ηχογράφησε πάνω από 200 άλμπουμς. Βραβευμένος με τηλεοπτικό EMMY, ιδρυτής του δικού του ιδρύματος, ιδιοκτήτης προσωπικού μουσείου αλλά και εστιατορίου, χειροκροτήστε τον Mr. Showmanship, the Candelabra Kid, Mr. Smiles, King of Diamonds, ηθοποιό, συγγραφέα τριών υπερεπιτυχημένων αυτοβιογραφικών βιβλίων, τον ανεπανάληπτο Liberace! Έτσι τον παρουσίασε η Oprah στην τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση, Χριστούγεννα του 1986, μήνες προτού αποδημήσει εις Κύριον ως κλασικά ενοχικός Καθολικός, ο Walter Liberace, Lee για τον στενό του κύκλο που απαρτίζετο - ως είθισται - από μετεφηβικά σμιλεμένα αγόρια, που αποτελούσαν το προς ηδονιστική κατανάλωση υπηρετικό του προσωπικό.

Ο διασημότερος σαλούν-πιανίστας όλων των εποχών υπήρξε αναντίρρητα ο πνευματικός πατέρας του δικού μας Γιάννη Φλωρινιώτη, με ενδυμασία και σόουζ στο Βέγκας που σου καταστρέφουν τον αμφιβληστροειδή από το στρας και την απατηλή γκλαμουριά του χρυσού. Τα δε περουκίνια - σήματα κατατεθέντα μιας προσωπικότητας κατακυριευμένης από το πάθος για την τρυφηλότητα, όλα όμως ερμητικά κλειστά στην ντουλάπα με τους απειράριθμους σκελετούς, με την ομόφυλη ατζέντα να κρύβει άπιαστα όνειρα του γάμου, των παιδιών, το γήρας που κλέβει την ομορφιά και την αδυνατότητα ύπαρξης σε μια ισότιμη σχέση με τα πολύ νεότερα πουλέν του, λειτουργώντας ο ίδιος ως Ντόριαν Γκρέυ και σεξουαλικό βαμπίρ. Οι πλαστικές, τα ναρκωτικά, οι αρχιτεκτονικές και παντός λάιφστάιλ εξτραβαγκάντζες, ισοϋψείς του πιανιστικού ταλάντου, μια χλέπα μεγαλομανίας περιτυλιγμένη σε μανδύες, μινκ γούνες και κοστούμια τύπου εσχάτης Έλβις εποχής που θα έκαναν τον Σπύρο Ρέβη, γνήσιο εγγόνι του εκλιπόντος, να σπαρταρά στα πατώματα από ζούλια.

Ο Σκότυ Θόρσον, η μακροβιότερη σχέση του Λη, (1977-1984) έγραψε το Behind the Candelabra για την κονόμα, μιας και το πάθος του για τα ναρκωτικά δεν τον βοήθησε να ολοκληρώσει το σχέδιο του να τον κληρονομήσει, φθάνοντας μέχρι το και-πέντε της υιοθεσίας, κι αυτά μέσα στα ομοφοβικά 80s, που αρρωστήσαμε όταν μάθαμε το μαντάτο του υπεργόη Rock Hudson μέσα από τα τέσσερα γράμματα που τον αποκαθήλωσαν στα μάτια των εκατομμυρίων φανς: AIDS. Την ίδια ειμαρμένη ακολούθησε ο Lee (1987), έχοντας μάλιστα στο παρελθόν πάρει χρήματα από τον αγγλικό κουτσομπολίστικο τύπο, επειδή τόλμησαν να τον συκοφαντήσουν ως gay. Πως λέμε Harvey Milk; Καμιά σχέση. Γιατί όπως πάντοτε διατράνωνε ο απαστράπτων σολίστ, οι διασκεδαστές δεν είναι για να αλλάξουν τον κόσμο παρά απλά για να τον διασκεδάζουν.

Ο Steven Soderbergh (και δυστυχώς όχι ο Buzz Luhrman) θέλει να τον κάνει ταινία και σχεδόν τα καταφέρνει στα 2008, όμως το project τραινάρει μια τριετία ωσότου ο Michael Douglas (το μισκαστάρισμα του αιώνα) καταφέρει εντέλει να νικήσει τον καρκίνο του φάρυγγα στο τέταρτο στάδιο. Ο 68χρονος αρσενικότατος και νοσηλευθείς για εθισμό στο σεξ κατά το παρελθόν, Douglas παίζει τον τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια σήνιορ Λιμπεράτση που δεν ξεπέρασε εν ζωή τα 67, ενώ ο σωφέρ, γραμματέας, εραστής, υιός και κακιασμένος πρώην, Θόρσον ενσαρκώνεται από τον κατά είκοσι έτη μεγαλύτερο Matt Damon κι ενώ το χόλυγουντ γέμει gay ερμηνευτών - γνωστών και μη εξαιρετέων. Βλέπεις όμως κανείς δε ρισκάρει το όνομά του γι΄αυτή την ιστορία-καρμανιόλα όπως αποδεικνύεται η μεταφορά της θυελλώδους σχέσης των Lee-Scotty στην οθόνη.

Στη μικρή οθόνη, γιατί το εγχείρημα ήταν «too gay» για να βρει αμερικανική κινηματογραφική διανομή. Το αποτέλεσμα ήταν να παιχτεί προχθές στο καλωδιακό HBO και ο κόσμος να αναρωτιέται γιατί θα έπρεπε το αυτοδιακηρυχθέν ως κύκνειο άσμα του Σόντυ να καταδικαστεί στη Β’ Εθνική των τηλεταινιών. Αν κάποιος παρακολουθήσει το προ μηνός ξέσπασμα του οσκαρούχου (Traffic) δημιουργού θα βρει όλες τις απαντήσεις που χρειάζεται. Η ταινία πρέπει να φέρει 3-4 φορές το μπάτζετ κατασκευής της για να ρεφάρει. Αυτό το ρίσκο το Candelabra δε το σήκωσε. Και είναι κρίμας κι άδικο κε πρόεδρε ναούμε. Γιατί ο Liberace του Douglas είναι κογιονάτος, ερμηνευμένος βαθιά και τόσο περήφανα που το γκλίτερ λειώνει κάτω από το κύρος του ψημένου από κάθε άποψη γιου του Kirk, του παιδιού που έβλεπε από τη χαραμάδα του γειτονικού σπιτιού στο Παλμ Σπρίνγκς τον αληθινό Lee να ζει το αμερικάνικο όνειρο στην πιο διεστραμμένη του έκφανση, και δεν αναφέρομαι διόλου στην σεξουαλική του επιλογή. Ίσα –ίσα, θεωρώ ότι οι ουκ ολίγες σεξουαλικές περιπτύξεις στο γυαλί φαίνονται προσποιητές όπως και οι τρανταχτά ξεφωνητές παρουσίες σαν αυτή του (πλαστικού χειρουργού - enabler του Scott) Rob Lowe, εκτός στόχου τουλάχιστον.

Για πες: Ο Soderbergh παρότι ευτυχεί στο πρόσωπο του ερμηνευτικά εκπληκτικού στην κυριολεξία Damon να αδράξει την αλήθεια για τον δραματουργικό πυρήνα της ιστορίας, του σε χαμηλές και σπάνιας ευαισθησίας οκτάβες, ενώ σε χορταίνει γκλαμουριά και επιδειξιμανία με αληθινά αποστασιοποιημένη μαστοριά, χάνει μαρς το πνεύμα του καταραμένου δεσμού των Lee-Scott που φωνάζει πως τα πάντα είναι μια υποκρισία, όλων προς όλους, με κορυφαία την άρνηση της αμερικανικής κοινωνίας να αποδεχθεί το δικαίωμα του καλλιτέχνη να ζήσει την αλήθεια των σεξουαλικών του επιλογών μπροστά από τα κηροπήγια. Υπάρχει πόνος και απέραντη θλίψη εδώ, όχι αληθινή αγάπη για το είδωλο Liberace. Κι ο Sode, που αρχικά με το Sex Lies & Videotape αλλά και με το έσχατο Side Effects έχει δείξει ότι για τον ίδιο το αληθινά ενδιαφέρον μέρος της σεξουαλικότητας είναι η επιβολή του Εγώ στο Εσύ, εμμονοληπτικά κι εδώ διαδηλώνει ότι τίποτε ηδονικό δεν κρατά αιώνια. Ούτε καν η τόσο σημαντική (μα πάντα κάτω των τεράστιων προσδοκιών) καριέρα του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2013 από την Hollywood Entertainment