Movies Ltd

Ακόμη δεν έχει κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες το τελευταίο επεισόδιο του κινηματογραφικού σίριαλ των X-Men, Days Of Future Past και ο έχοντας το γενικό πρόσταγμα ολόκληρου του πρότζεκτ, Bryan Singer, δημοσιοποίησε μέσω του λογαριασμού του στο Twitter, την ημερομηνία της επόμενης περιπέτειας των μεταλλαγμένων. Κάτω από την συνοδευτική μαρκίζα Apocalypse οι X-Men έχουν πλέον προγραμματιστεί για να κάνουν ακόμη μια εμφάνιση στο πανί μέσα στο 2016 και πιο συγκεκριμένα ο φιλόδοξος και χαρισματικός δημιουργός, στις 27 του Μαΐου. Είναι πολύ ενδιαφέρον πάντως να δούμε ποιοι και πόσοι από τους συμμετέχοντες στο επερχόμενο σίκουελ Ημέρες του Μελλοντικού Παρελθόντος, θα επιζήσουν για να πάρουν μέρος στην Αποκάλυψη, κάτι που θα πληροφορηθούμε στις 23 του Μαΐου που μας έρχεται, όταν και η 20th Century Fox έχει προγραμματίσει να ρίξει στην αγορά το νέο τσάπτερ με τους υπερήρωες της Marvel. Υπενθυμίζεται πως το συνολικό καστ του Days απαρτίζεται από τους αστέρες Hugh Jackman, Ian McKellen, Patrick Stewart, James McAvoy, Jennifer Lawrence, Michael Fassbender, Nicholas Hoult, Anna Paquin, Ellen Page, Shawn Ashmore, Peter Dinklage, Omar Sy, Halle Berry, Daniel Cudmore, Fan Bingbing, Boo Boo Stewart, Adan Canto, Evan Peters, Josh Helman και Lucas Till.

Από καιρό έδιναν και έπαιρναν οι φήμες πως στο καινούργιο και μεγαλόπνοο πλάνο της DC, Batrman vs Superman θα συμμετείχε και ο χαρακτήρας της Wonder Woman και μόλις σήμερα το στούντιο, φρόντισε όχι μόνο να τις επιβεβαιώσει, αλλά και να ορίσει εκείνη που θα δώσει την μορφή της στην σούπερ ηρωίδα. Άλλωστε το όνομα της έπαιζε από πολύ νωρίς ως ένα από τα φαβορί για το χρίσμα, συνεπώς ελάχιστοι πρέπει να είναι εκείνοι που εξεπλάγησαν ακούγοντας πως θα είναι η Gal Gadot, η σούπερ σέξι συμπρωταγωνίστρια του εκρηκτικού σίριαλ The Fast And The Furious. Η Ισραηλινή τοπ μοντέλα και πολλάκις εστεμμένη σε διαγωνισμούς ομορφιάς, είναι η τελική επιλογή της Warner για τον ρόλο μιας από τις πλέον ισχυρές γυναικείες φιγούρες, που ξεπήδησαν από τις σελίδες του κόμικ, η οποία μάλιστα προβλέπεται να κατέχει και πολύ μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής στο σενάριο, από ότι αρχικά υπολογιζόταν. Συνεπώς μιλάμε για την τρίτη επίσημη προσθήκη στο καστ του πλέον πολυσυζητημένου φιλμικού πλάνου της εποχής, μετά από εκείνες τις επιβεβαιωμένες του Henry Cavill, που θα επιστρέψει ως Man Of Steel και του Ben Afflack που θα ερμηνεύσει τον The Dark Knight.

του Παντελή Βούλγαρη. Με τους Πηνελόπη Τσιλίκα, Σοφία Κόκκαλη, Αννέζα Παπαδοπούλου, Βασίλη Βασιλάκη, Ανδρέα Κωνσταντίνου, Μάξιμο Μουμούρη, Χρήστο Καλαβρούζο

Σανίδια ρημάδια...

του zerVo (@moviesltd)

Αρχόντισσα του Αιγαίου, περήφανη κυκλαδίτισσα Κυρά, αγκιστρωμένη στην αγκαλιά του Κάβο Ντόρο, ορθώνει απάγκιο και κυματοθραύστη προστατεύοντας από τα θαλασσινά στοιχειά, την μια ανασεμιά μακρινή της πρωτεύουσα. Τόσο κοντά στο Αθηναϊκό παραλήρημα, ώστε με καθάριο τον ουρανό να σμίγουν οι ματιές τους, μα και τόσο μακρινή συνάμα, στέκει αποκομμένη, αυτόνομη, αυτάρκης, με καλυμμένες όλες της τις ανάγκες, χάρη στους, καλά να τους έχει ο Άι Νικόλας, ντόπιους καραβοκύρηδες, που μέρα νύχτα βολοδέρνουν με τα σκαριά τους από την Μπατάβια ίσαμε την Σουραμπάγια. Μια Μικρά Αγγλία, μια κοπιαριστή σοσιαλιστική αντανάκλαση της Αλβιόνας, ψυχικά τε και σωματικά, που κάθε γυναικωνίτης βράχος της, υψώνει μαντήλι κάτασπρο στον ορίζοντα, στέλνοντας στο πέλαγο την ελπιδοφόρα του κραυγή: Ώρα καλή. Ώρα καλή...

Από τα δεκατρία του χρόνια στις θάλασσες, ο καπτάν-Σάββας, εξηντάρης πια, δεν δείχνει διατεθειμένος να επιστρέψει στον τόπο του, στην Άνδρο του, προτιμώντας την φτιαχτή του λευτεριά στους ντόκους της Μπραζίλιας, από τον γυρισμό του στο νησί. Εκεί που με τους γενναιόδωρους, βγαλμένους με αρμυρένιο κάματο, παράδες που στέλνει με την πόστα, μεγαλώνουν οι δύο θυγατέρες του, η μεγάλη η συνεσταλμένη, ευαίσθητη Όρσα και η μικρούλα, η δεκαεπτάχρονη, ατίθαση και φιλελεύθερη όσο προστάζει η ηλικία της Μόσχα. Με απόμακρη την φιγούρα του πατέρα, τα κορίτσια μεγαλώνουν κάτω από την αυστηρή επίβλεψη της μάνας Μίνας, σεβάσμιας δόνας της χώρας, που όνειρο και σκοπός της, είναι να τις καλοπαντρέψει με πλούσιους θαλασσινούς. Παντρειές βολής, μα όχι υποχρεωτικά αγάπης, που θα αποκαταστήσουν το μέλλον τους όπως τους πρέπει, αφήνοντας τις συνάμα έρημες και μοναχές, να αγκαλιάζουν την φωτογραφία με την ταξιδιάρα ανάμνηση του.

Η πρωτότοκη όμως, από τα μικράτα της έχει μάτια μόνο για τον Σπύρο τον Μαλταμπέ, φτωχόπαιδο, ορφανό, μεγαλωμένο με αρχές από τον συνετό μπάρμπα του, τον Αιμίλιο, που μόλις έχει πρωτομπαρκάρει στο ποντοπόρο, ελπίζοντας, ως Ανδριώτης, πως κάποτε θα αποκτήσει το δικό του το καράβι. Ούτε να ακούσει όμως δεν θέλει τους κρυφούς έρωτες της κόρης της με το μπατίρικο ανήψι του μισότρελου, η Μίνα, ταχέως θα στήσει προξενιό, με το εύπορο καπετανόπουλο των Βατοκούζηδων, τον Νίκο, δίνοντας της μάλιστα το προικιό που της αντιστοιχεί, το κάτω διαμέρισμα του δυόροφου αρχοντικού, που με τα εμβάσματα από την Αμερική φρόντισε να αναπαλαιώσει χρησιμοποιώντας τα καλύτερα υλικά. Το άσχημο μαντάτο της παντρειάς της καλής του, θα βρει τον ορκισμένο να την αγαπά για πάντα, θαλασσινό, μεσοπέλαγα. Απόγνωση...

...και πνιγμός. Τα σωθικά των δύο παιδιόθεν ερωτευμένων συντρίβονται, γίνονται κομμάτια, θρύψαλα στο βωμό της συμφεροντολογίας και της βολής. Η ιεραρχία, απούσης της πατρικής κεφαλής, χαμένης στην αγκαλιά κάποιας θερμόαιμης Λατίνας, ξεκινά και καταλήγει στις εντολές της μάνας, που έχει την γνώση της ζωντανής χηρείας, οδηγεί όμως τα παιδιά της προς τα εκεί, αφού εκείνο προστάζει το καλό τους και όχι το ριζικό τους. Όταν ο Σπύρος θα πιάσει ξανά λιμάνι, πολλά φεγγάρια κατοπινά, τρανός πλοίαρχος πια, θα γίνει δεκτός από την σκιά που κάποτες, δίχως κανένας άλλος να το ξέρει, τον είχε απορρίψει. Αυτή την φορά για την μικρή, την Μόσχα, που λιώνει στην μπρατσωμένη του θωριά. Κι αυτό το αντρόγυνο το καρτερεί το σπιτικό. Στο πάνω δώμα, που το χωρίζουν από την ισογειά, δέκα, δεκαπέντε τάβλες. Δέκα δεκαπέντε διάφανα σανίδια. Τα ρημάδια...

Η βουβή υποταγή στο πρόσταγμα της Ηγεσίας, θα στήσει διπλό χορό στην Χώρα. Τα κορίτσα του Σάββα βρήκαν την ευτυχία που τους έμελλε. Την πραγματική όμως? Όχι δα. Τα κάγκελα που έχουν υψωθεί γύρω από τις καρδιές εκείνων που αγάπησαν, καθηλώνουν την ματιά. Μουγκός κλαυθμός, σιωπηλό ουρλιαχτό, στο άκουσμα των βογκητών της αγάπης που τώρα εκδικείται. Ποιαν ακριβώς? Εκείνη που κρατά σφιχταγκαλισμένα τα ιερά κειμήλια, που μια φορά αγγίξαν τα μαγικά του χέρια. Το κουτάλι σκουριάζει από τ' αλάτι και μαζί του μαυρίζουν τα τζιέρια της Όρσας. Η μοίρα δεν έχει πει ακόμη της τελευταία της κουβέντα, όμως. Η μοίρα που αν πειράξεις τα γραφτά της, θα επιστρέψει ακόμη πιο άπονη και σκληρή, να δείξει το τρομακτικό της πρόσωπο.

Φυλακή μοιάζει η κάμαρη, φυλακή ορίζει η νήσος. Η κοινωνία. Ο κόσμος. Καθρέφτης πραγματικός η περατζάδα με τις χαμογελαστές καλημέρες που οδηγεί στο λιμάνι, του τι τρέχει πραγματικά σε ολάκερη την υφήλιο. Κανείς δεν είναι κανενός, κανείς δεν έχει πλέον το δικαίωμα. Σκυμμένα κεφάλια στις τάσεις της παγκοσμιοποίησης, στους κανόνες που άπαντες άλαλοι και αποκαμωμένοι καλούνται να στριφογυρίσουν τον μπάλο. Ποιον νοιάζει τι διαλαλεί το μέσα σου? Κανέναν! Ούτε την ίδια την γυναίκα που σε έφερε στον κόσμο. Η κατάληξη γνωστή και μη εξαιρετέα. Ισόβια δεσμά. Τιμωρία χωρίς λόγο, χωρίς αφορμή, χωρίς οίκτο. Μόνο γιατί υπάρχεις. Διάολε! Που είναι εκείνα τα παραμύθια με τις φωτεινές πριγκίπισσες και τα κατάλευκα άλογα?

Δυο φορές έπρεπε να καρφώσω το βλέμμα στην Μικρά Αγγλία. Μια για να το σκεφτώ και μια για να αποφασίσω να το εκστομίσω. Μια για να συντριβώ πάνω στον ανείπωτο καημό που βγάζει η μεγαλειωδέστερη σεκάνς στα σύγχρονα χρονικά του γαλανόλευκου σινεμά και μια για να πεισθώ πως ο δημιουργός της έχει φτάσει στο απόγειο της δημιουργικής του έμπνευσης. Δεν με νοιάζουν τα μελετημένα σκηνικά, ούτε με καθίζουν ακίνητο τα βγαλμένα από τα σεντούκια και τις ανδριώτικες αποθήκες παραδοσιακά ντεκόρ, που τηλεμεταφέρουν την σκέψη, πίσω στον Μεσοπόλεμο, δίχως υποψία σύγχρονου λάθους στα καρέ. Με κοκαλώνει όμως η ψυχή βαθιά που πηγάζει από δαύτα, οι αλήθειες που κάθε ένας χειροποίητος σκαλιστός μπουφές ή μια πολυκαιρισμένη βιτρίνα αναδύουν στην οθόνη. Άπαντα ποτισμένα θάλασσα. Πόσα μυστικά να κρύβουν κι εκείνα μέσα τους άρα..?

Πεπειραμένος στο να στήνει δράματα εποχής, χάρη στις προ δεκαετίας ακριβές Νύφες του - οι περατλαντικοί παράδες που λέγαμε - ο Παντελής Βούλγαρης διορθώνει τις οποιεσδήποτε αισθητικές ατέλειες εκείνης της φοράς, ανεβαίνοντας τουλάχιστον ένα επίπεδο παραπάνω ως μαέστρος. Ακριβό κι εδώ το πόνημα, έχει μια εξτρά τεράστια αβάντα όμως. Δεν είναι φιλμαρισμένο στα εντόσθια ενός υπερωκεάνιου, αλλά σε μια απίστευτου κάλλους ύπαιθρο, που κάθε κλικ της φαντάζει σαν υπογεγραμμένη από τον Cezanne ελαιογραφία. Σε αυτό το ονειρικό περιτύλιγμα, ξεδιπλώνονται οι πάμπολλοι χαρακτήρες της ίντριγκας, μελετημένοι μέχρι το έπακρο σε μια παρατεταμένη χρονικά - είναι η αλήθεια - αφήγηση, προκειμένου να βγουν στο εκράν πλήρεις οι μορφές που στοίχισε στις γραμμές του βιβλίου της η Καρυστιάνη.

Ευτυχία για την Μικρά Αγγλία, το καταπληκτικό καστ, που επισκιάζει ακόμη και εκείνη την αρτιότητα της καλλιτεχνικής διεύθυνσης και αποδίδει μια μπόνους εύφημη μνεία στην Βούλγαρη - κόρη, που το επιμελήθηκε. Ανσάμπλ γυναικείο, εκφραστικό μέχρι δακρύων, ορισμένο από την ηγετικών μορφασμών, εκφράσεων και κινήσεων Αννέζα Παπαδοπούλου, που κινούμενη ως αυταρχική God Save The Queen της μικροκοσμικής φαμίλιας, προσφέρει υποστηρικτική ερμηνεία παγκόσμιου βεληνεκούς. Πιότερο καθηλωτική κι από την ομορφάδα της, ειδικά στην τελευταία πράξη, όταν η αποκάλυψη την έχει καταστήσει ένα ανθρώπινο ράκος, η Πηνελόπη Τσιλίκα, μοιράζεται το χειροκρότημα με την επίσης άρτι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής, Σοφία Κόκκαλη, που με πειστικά ρεαλιστική χαλαρότητα αποδίδει την μικρή της αδελφή. Πόντος καταγράφεται και στην παρουσία του Ανδρέα Κωνσταντίνου - στις χρυσές ημέρες του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου, θα είχε κάνει πάταγο - που υποδύεται τον άντρα συνδετικό κρίκο όλων των προσώπων της ιστορίας, όχι όμως και στον πολύ πιο σφιγμένο Μάξιμο Μουμούρη, που στέκει, ως η πιο άχαρη περσόνα του έργου, κακά τα ψέματα, πιο επίπεδος από το απαιτητό.

Για πες: Δεν τίθεται καν θέμα για το αν πρόκειται για το φιλμικό γεγονός της χρονιάς, σε ότι αφορά τον σε διαρκή ανάταση εγχώριο σινεμά. Προσωπική μου εκτίμηση και ο χρόνος είναι μόνο εκείνος που θα το επιβεβαιώσει, είναι πως το βασισμένο σε ένα πανίσχυρο και πλήρες σε εντάσεις, συγκινησιακές φορτίσεις και ανατροπές σεναριακό πατρόν, κοινωνικό δράμα του Βούλγαρη, είναι η πληρέστερη (αν και όχι τόσο πολιτικά ουσιώδης, όσο επιζητούν οι μέρες μας) δουλειά της πολύ μεγάλης του καριέρας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2013 από την Feelgood

του Gary Fleder. Με τους Jason Statham, James Franco, Kate Bosworth, Winona Ryder, Frank Grillo, Izabela Vidovic

Αυτό που σκέφτεσαι, ξανασκέψου το!

του zerVo (@moviesltd)

Ας ελέγξω την λίστα με τα συστατικά, που ορίζουν ένα action drama περιοπής: Ακατάπαυστη δράση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο? Check! Ένας αλλά λύκος κεντρικός ήρωας, που με γνώμονα τις ηθικές αρχές του τα βάζει με μια μεραρχία κακοποιών και στο τέλος κερδίζει? Check! Ένας βασικός κακός χαρακτήρας, που σε όλο το χρονικό εύρος του φιλμ ο θεατής επιθυμεί διακαώς την εξόντωση του από το καλό παλικάρι? Check! Πιστολίδι, εκρήξεις, εφετζίδικα τρικ, αδρεναλίνη στο φουλ, βαρύγδουπες και πομπώδεις ατάκες? Check! Stallone? Χμμμ... O Sly κι αν εγέρασε - που λέει η παροιμία - κι άσπρισε το μαλλί του, έχει βρει κι άλλες ταυτότητες για να κάνει αισθητή την παρουσία του, αδυνατώντας πλέον να σταθεί, όπως του αρμόζει, ως ο σούπερ σταρ του πρότζεκτ. Χρηματοδότης και σεναριογράφος. Οπότε, Check κι εδώ και η οθόνη είναι έτοιμη να πάρει φωτιά!

Δύο χρόνια μετά την μεγαλύτερη επιτυχία του ως μυστικού αστυνομικού, μια υπόθεση που ακόμη στοιχειώνει τα όνειρα του, ο χήρος και συνταξιοδοτημένος πλέον από την υπηρεσία του, ντετέκτιβ Φιλ Μπρόκερ, θα πάρει την απόφαση ζωής να εγκατασταθεί με την μικρή ανήλικη θυγατέρα του Μάντι, σε μια κωμόπολη του αμερικάνικου Νότου, εγκαταλείποντας οριστικά την ενεργό δράση. Από τις πρώτες στιγμές στην Λουιζιάνα, η παρουσία του δεν θα γίνει αποδεκτή όμως από τους κοκκινολαίμηδες επαρχιώτες, που αντιλαμβανόμενοι πως δεν τα βγάζουν πέρα εύκολα μαζί του, θα βάλουν σε εφαρμογή τα μεγάλα μέσα...

...που ακούν στο όνομα Γκέιτορ Μποντάιν, το καλόπαιδο της περιοχής, που πίσω από το αδρανές συνεργείο ταχύπλοων σκαφών, έχει στημένο το παράνομο εργαστήρι δημιουργίας μεθαμφεταμινών, που παράγει ποσότητες ικανές να τροφοδοτήσουν ολάκερες τις Νότιες Πολιτείες. Λειτουργώντας με μεθόδους εκκεντρικές, που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας, ο έκρυθμος βαρονέτος των ναρκωτικών, όχι μόνο θα προκαλέσει ανοιχτά τον άρτι αφιχθέντα γείτονα, αλλά εν αγνοία του θα αποκαλύψει και την πραγματική του ταυτότητα. Την ίδια στιγμή που πολλοί, υψηλόβαθμοι μαφιόζοι, έχοντας πάρει, χάρη στην αστυνομική ικανότητα του Μπρόκερ, τον δρόμο για το φρέσκο, θα ήθελαν πολύ να πληροφορηθούν την καινούργια του κρυψώνα και να ζητήσουν εκδίκηση.

Συνεπώς εκεί παραδίπλα από τα βαλτοτόπια με τους ανθρωποφάγους κροκόδειλους, θα στηθεί το σκηνικό της τελικής μάχης ανάμεσα στον Ένα και όλους τους άλλους. Επιχειρώντας να γυρίσω τον χρόνο - αρκετά - πίσω, εκεί στην διφορούμενη δεκαετία του 80, μπορώ με άνεση να θυμηθώ δεκάδες παρόμοιες κινηματογραφικές και πολλαπλάσιες straight to video στιγμές, που ο μοναχικός όσο και ατρόμητος μαχητής, πολεμούσε κόντρα σε θεούς και δαίμονες, τόσο για να προστατέψει την φαμίλια του, όσο και για να διεκδικήσει μέχρι τέλους το δίκιο του. Καλώς ή κακώς (κακώς ασυζητητί) το αυτόνομο genre, με τον παροπλισμό του Sly, του Russell, του Snipes, του Van Damme, ακόμη και του Seagal έπεσε σε μαρασμό και πλέον θεωρείται όχι απλά παλιομοδίτικο, μα και παρωχημένο. Τρανή απόδειξη, η μετριότατη εμπορική αποδοχή του Homefront στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, που τσίμα θα βγάλει τα 20 εκατομμύρια του κόστους του, εν αντιθέσει με κάποτε που θα αποτελούσε τον ορισμό του μπλοκμπάστερ.

Σημασία έχει ποιον ακριβώς πτοεί αυτό το χαλαρό κέφι του μποξ όφη, κυρίως στο να σκεφτεί να επαναλάβει την διαδικασία στο προσεχές μέλλον, με παρόμοια λαχτάρα και όρεξη για αναβίωση. Γιατί το φιλμ που υπογράφει ο Gary Fleder (των αξιοπρεπέστατων Kiss The Girls και Don's Say A Word) μια χαρά τα καταφέρνει στην διατήρηση του αγωνιώδους τέμπο, εκτοξεύοντας παλμούς στον φλογισμένο επίλογο, δεν πέφτει σε τίποτα τραγικές λακκούβες στην ρότα της αφήγησης του, ούτε προκαλεί το ορθολογικό αίσθημα με ακρότητες τραβηγμένες από τα μαλλιά. Με δυο λόγια οι (φανατικοί) φίλοι μια χαρά θα περάσουν το δίωρο τους, παρακολουθώντας μια περιπέτεια που φτιάχτηκε από τα μπρατσωμένα χεράκια του Stallone, χωρίς όμως εκείνον στο κέντρο του εκράν.

Ευτυχώς που ο Ιταλιάνος πάντως έχει φροντίσει να αφήσει εδώ και καιρό διάδοχο στον αυτοκρατορικό του θρόνο, τον μάτσο, λιγομίλητο όσο πρέπει και ατακαδόρο εκεί που το σενάριο απαιτεί, Jason Statham, που έχει κοπεί κι έχει ραφτεί ταμάμ για τέτοιους ρόλους. Άνετος ακόμη κι όταν τα περιθώρια στενεύουν και σε σωστές δόσεις επιδεικτικός, φροντίζοντας να δείξει από πολύ νωρίς ποιος είναι το αφεντικό, ο Εγγλέζος δεν αφήνει ούτε δευτερόλεπτο να αμφισβητήσει κανείς το ποιος θα βγει τροπαιούχος στην βάναυση αιματηρή κόντρα. Έχοντας δοκιμαστεί και στο παρελθόν, υποδυόμενος αρνητικούς χαρακτήρες, από την μεριά του ο ιδίου βεληνεκούς σταρ James Franco δεν το παλεύει καν να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία, αρκούμενος να σταθεί σε δεύτερο πλάνο. Παρέα με τις μορφονιές Rachelle Lefevre, Kate Bosworth (too classy για redneck) και Winona Ryder (τζάνκι πόρνη η Winona, ποιος θα το φανταζόταν?) που βάζουν τις δικές του σέξι πινελιές στην ίντριγκα.

Για πες: Δεν δυσκολεύομαι να αναδείξω τον Απρόσκλητο Επισκέπτη ως την τοπ action δραματική στιγμή του 2013, εφόσον κάλυψε απόλυτα ακόμη και την παραμικρή μου απαίτηση, ως επισκέπτη της σκοτεινής αίθουσας, με λιγοστές καλλιτεχνικές απαιτήσεις μα πολύ περισσότερες για σασπένς και φανφάρες. Παρέα μόνο με το Olympus Has Fallen, οι δυο ικανότεροι εκπρόσωποι του είδους για φέτος, έπεσαν μαζί πάνω στο νήμα. Ποιος θα πάρει την πρωτιά, μπορεί να το ορίσει μόνο το φώτο φίνις...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2013 από την Odeon

της Nicole Holofcener. Με τους Julia Louis-Dreyfus, James Gandolfini, Toni Collette, Catherine Keener, Ben Falcone, Toby Huss

Σερσέ Λα Φαμ...

του zerVo (@moviesltd)

Ε φαντάσου πλέον πόσο πασιφανές είναι το υπαίτιο φύλο όλων των δεινών, που ακόμη και σε καλλιτεχνικά πονήματα αμιγούς θηλυκού ύφους, να εμφανίζονται διαρκώς δακτυλάκια που το υποδεικνύουν, καθιστώντας την αλήθεια σαφέστερη, ακόμη και στον πλέον αδαή. Σε πουλούν και σε αγοράζουν στο λεπτό, επιδιώκουν και παίρνουν το πάνω χέρι την ίδια στιγμή που δείχνουν μισοκακόμοιρες έτοιμες να ξεψυχήσουν, έχουν γνώση για το κάθετι, παίρνοντας την τελική απόφαση για τα πάντα, δίνοντας σου συνάμα την αίσθηση πως εσύ είσαι το αφεντικό και μόλις φτάσει η καταστροφή, σηκώνουν τους ώμους αδιάφορα, όντας πεπεισμένες πως δεν τις βαρύνει η παραμικρή ευθύνη. Απεναντίας το ολιγαρκές αρσενικό, την βγάζει με ένα πιάτο φαγητό, ακόμη και το ίδιο επί ημερησίας βάσης, αντέχει και δίχως κομοδίνα στην κρεβατοκάμαρη του και έχει μόνο μια απαίτηση: Όχι μούτρα! Πες δηλαδή στον αντάρτη να ξαρματωθεί...

Χωρίς να έχει ξεπεράσει ακόμη τον πρόσφατο χωρισμό της και με το βάσανο της επερχόμενης φυγής της μοναχοκόρης της για το Πανεπιστήμιο να βασανίζει την σκέψη της, η πενηντάχρονη Εύα θα ρίξει το βάρος της στην επαγγελματική της δραστηριότητα, ως φυσιοθεραπεύτρια / μασέρ, μήπως και λησμονήσει τα δεινά. Η αναπάντεχη γνωριμία της σε μια γιορτή με τον συνομήλικο της, παρομοίως ατυχήσαντα Άλμπερτ, θα της μεταστρέψει προς το θετικό τον τρόπο σκέψης, αφού στην καλοσυνάτη θωριά του, στην ευχάριστη συντροφιά του και στην θηριώδη αγκαλιά του, θα ανακαλύψει τον άντρα που πάντα ονειρευόταν. Δεν έχει υπολογίσει όμως τον πανταχού παρόντα αστάθμητο παράγοντα, την μοίρα...

Οποία σύμπτωση λοιπόν, αφού ανάμεσα στο πελατολόγιο της, ανήκει και μια αριστοκρατική, με τάσεις μεγαλομανίας και αυτοεπίδειξης, ιδιαίτερα εμφανίσιμη για τα χρονάκια της ποιήτρια, που μέσα από την φιλική κουβεντούλα, θα προκύψει ως η παντελώς απογοητευμένη πρώην σύζυγος, του νυν αγαπημένου της. Με τις συκοφαντίες από την σνομπ ψηλομύτα να δίνουν και να παίρνουν, εν αγνοία σε ποιαν τις εκστομίζει, η σκεπτική της Εύας θα αλλάξει κατά εκατόν ογδόντα μοίρες κι ενώ ο φουκαράς Άλμπερτ δεν έχει υποπέσει στο παραμικρό παράπτωμα, εκείνη θα τον αντιλαμβάνεται πλέον μέσα από τα μάτια της μαραζωμένης από τα νιάτα που ξόδεψε στο πλάι του, προηγούμενης κυράς του.

Μια γλυκιά (και εντέλει αισιόδοξη) ιστορία, πάνω στο υπαρκτό ζήτημα της κρίσης της μέσης ηλικίας, περιόδου που σταδιακά προσθέτει έτη στην γραμμή της αφετηρία της, είναι η καινούργια ταινία της Νεουορκέζας Nicole Holofcener, πέμπτη στην εικοσάχρονη καριέρα της, που αισθητικά δεν παρεκκλίνει δράμι από την γνώριμη ρομαντζαδουρίστικου και γλαφυρού ρότα που η ίδια έχει τραβήξει. Τονίζω ιδιαίτερα τον τόπο καταγωγής της, μιας και αυτό το έξυπνα πολυλογάδικο, διασκεδαστικά ευθύβολο και ιδιόμορφα εύστροφο στυλ που διατηρεί στους διαλόγους του σεναρίου της, πανεύκολα καθοδηγεί στον πρώτο διδάξαντα της τεχνοτροπίας Woody Allen. Σίγουρα η ικανή κινηματογραφίστρια δεν αγγίζει στις δουλειές της, τα επίπεδα του μεγαλοφυή προαναφερθέντα, σε καμία περίπτωση όμως το προϊόν που προτείνει, παρότι στενόχωρο κατά τόπους, ίσως και μέχρι έκκρισης συγκινησιακών δακρύων, ουδέποτε βαραίνει τον θεατή του, που παρακολουθεί μια ακριβέστατη και κατά το δοκούν αντικειμενική εργασία, πάνω στην προαιώνια μάχη των φύλων.

Έτσι κι αλλιώς στην περίπτωση του Enough Said, ήδη προϋπάρχει στον αέρα μια δεδομένη φόρτιση, εξαιτίας του πρόσφατου χαμού του πρωταγωνιστή της, James Gandolfini. Θα λείψει πολύ και σε όλους ο χαρισματικός ρολίστας, που ενώ την μια στιγμή υποδυόταν τον άτεγκτο και σκοτεινό μαφιόζο του Killing Me Softly ή τον αυστηρό διοικητή της CIA στο Zero Dark Thirty, την ακριβώς επόμενη φορούσε το άνετο φαρδύ μακό του γλυκούλη, ζεστού, αγαπησιάρη, εύθραυστου αλλά και όχι αψεγάδιαστου γερο-ερωτευμένου. Καλή η χημεία με την παρτενέρ του, την τηλεοπτικής κυρίως πορείας Julia Louis-Dreyfus, που αποσπά και το μεγαλύτερο μερίδιο της σεναριακής πίτας, ούσα εκείνη που πάνω στην εύπλαστη και ανασφαλή (ω, της έκπληξης) περσόνα της, κτίζεται το στόρι.

Για πες: Που τελικώς δεν αφήνει κανέναν παραπονούμενο, δίνοντας σε άπαντες την δυνατότητα να το αντιληφθούν από την δική τους σκοπιά και προτάσσοντας τα προσωπικά τους συμφέροντα. Αφήνοντας στο φινάλε να εννοηθεί, πως σε αυτό τον κόσμο των απανταχού διαζευγμένων (ακόμη κι αυτών που δεν το γνωρίζουν ακόμη) η δεύτερη ευκαιρία θα αποδώσει δικαιοσύνη και οι στενοχωρημένοι της πρώτης φοράς, θα κερδίσουν από την ζωή, όλα όσα αξίζουν. Μακάρι νά' ναι έτσι...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2013 από την Odeon

της Kimberly Peirce. Με τους Chloë Grace Moretz, Judy Greer, Portia Doubleday, Alex Russell, Gabriella Wilde, Julianne Moore

Δάκρυα και Αίμα

του zerVo (@moviesltd)

Στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι περιπτώσεις των ριμέικ θρυλικών κινηματογραφικών στιγμών του παρελθόντος, μοιάζουν άκαιρες, δίχως συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης και γι αυτό στο σύνολο τους σχεδόν, αμέσως μετά την κυκλοφορία τους πέφτουν στην αφάνεια. Το Psycho, το The Day The Earth Stood Still, το The Island Of Doctor Moreau, ακόμη και το Burtonικό The Planet Of the Apes, ξεκίνησαν με όνειρα χίλια, για να καταλήξουν στον βούρκο της λήθης. Η περίπτωση της Carrie όμως διαφέρει. Κι αυτό διότι όταν στα 1974 την φαντάστηκε ως ιστορία, ο πιο διασκευασμένος φιλμικά συγγραφέας και δυο χρόνια μετά την φίλμαρε ο κορυφαίος στο είδος σκηνοθέτης, λειτούργησε ως μάντης δεινών, που θα κτυπούσαν τις νεανικές κοινότητες. Συνεπώς μια διασκευή του μύθου, κατόπιν των φαινομένων του Κόλουμπαιν, του Νιούταουν και του Μπλάκσμπεργκ, έχει κάποιο νόημα, τέσσερις δεκαετίες μετά.

Τρομαγμένη στην θωριά του αίματος της πρώτης εμμήνου ρύσης και ζορισμένη ψυχικά από την εξευτελιστική συμπεριφορά των συμμαθητριών της, η έφηβη Κάρι, θα νιώσει περιθωριοποιημένη και απομονωμένη από όλους στην μικρή σχολική κοινωνία. Αποκούμπι και στήριγμα, θα αναζητήσει στην υπερπροστατευτική μητέρα της, που επηρεασμένη από βαθιά θρησκοληψία θα αντιληφθεί την φυσική γυναικεία εξέλιξη της θυγατέρας της, μια σατανική ύπαρξη και θα την τιμωρήσει στέλνοντας την στην απομόνωση. Αυστηρή γονική μεταχείριση, που θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο την απόγνωση στο μυαλό της δεκαεπτάχρονης, που θα αναζητήσει διεξόδους για να διοχετεύσει τον χείμαρρο των συναισθημάτων της!

Εκεί ακριβώς που εισέρχεται στο στόρι ο μεταφυσικός παράγοντας, βγαλμένος από τον νου του Stephen King, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή 180 μοιρών στην δυναμικότητα του κάθε χαρακτήρα. Η μικρή Κάρι πίσω από το φοβισμένο βλέμμα και την υποτακτική θλίψη, κρύβει απίστευτες ικανότητες τηλεκινητικής, στοιχείο που αυτομάτως την καθιστά ως υπερδύναμη κόντρα στους περιφρονητικούς συνομηλίκους της. Με την λαμπερή βραδιά του μαθητικού χορού των αποφοίτων να πλησιάζει, κανείς δεν είναι προετοιμασμένος στην μικρή κωμόπολη για το δράμα που πρόκειται να εκτυλιχτεί.

Είναι τόσο καλογραμμένο το ορίτζιναλ θέμα από τον μετρ των μυθιστορημάτων τρόμου και σασπένς, που θα πρέπει να προσπαθήσει πολύ κάποιος σεναριογράφος για να το καταστρέψει. Και ακόμη κι αν πρόκειται για την πρώτη φορά που πιάνει κινηματογραφικό σκριπτ στα χέρια του ο Roberto Aguirre Sacasa (του Glee) εντούτοις βαδίζοντας σταθερά πάνω στα χνάρια του πρότερου Lawrence Cohen (που τον βοηθά στο ξεσκόνισμα τα μέγιστα) προσφέρει μια αξιοπρεπέστατη εκμοντερνισμένη βερσιόν του θρύλου. Οι συγκρίσεις με το αριστούργημα του De Palma, βεβαίως γεννιούνται από το πρώτο κιόλας πλάνο, σαφέστατα και λειτουργούν αρνητικά στην ματιά του θεατή που έχει την γνώση του ορίτζιναλ, ποτέ όμως δεν οδηγούν την Carrie του 2013 στην καταστροφή.

Σύμφωνοι, δεν υπάρχει εκείνη η δημιουργική έμπνευση, που προέβαλλε ισόποσα τον τρόμο με την γκρεμισμένη ψυχή της τινέιτζερ, ούτε στην εξέλιξη του το στόρι αγγίζει τις άκρατες συγκινησιακές φορτίσεις που άγγιξε η μπαγκέτα του μαέστρο Brian. Χάρη όμως στην γυναικεία ευελιξία στην διαχείριση της Kimberly Peirce, της ιδανικότερης των σκηνοθετικών επιλογών, χάρη στο έξοχο προ δεκαπενταετίας δικό της μελόδραμα Boys Don't Cry, το ριμέικ δεν καταντά ούτε καρικατούρα, ούτε κόπια.

Για πες: Κακά τα ψέμματα όμως. Όταν η πρώτη Carrie έχει σηματοδοτήσει - παρέα με το Badlands - την απαρχή της τεράστιας καριέρας μιας ερμηνεύτριας του διαμετρήματος της Sissy Spacek, ο πήχης για την κατά δέκα χρόνια μικρότερη της, την στιγμή των αντίστοιχων γυρισμάτων, Chloe Moretz έχει ανέβει τρομακτικά ψηλά. Η πιτσιρίκα, όπως απέδειξε και σε μια ακόμη διασκευή, αυτή του εξίσου καθηλωτικού Let Me In, δεν φοβάται να παίξει με την φωτιά, κερδίζοντας τις εντυπώσεις και στήνοντας στα μέτρα της μια απαιτητική performance. Αν μάλιστα έπαιρνε και τις βοήθειες, που εξ ορισμού η ιστορία ορίζει στον έτερο πόλο, εκείνον της θεούσας μάνας, η οποία εδώ περνά απείθαρχα αδιάφορη με την μορφή της τόσο έμπειρης Julianne Moore, σίγουρα το αποτέλεσμα θα ήταν ικανοποιητικότερο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2013 από την Feelgood

του Steven Soderbergh. Με τους Michael Douglas, Matt Damon, Dan Aykroyd, Rob Lowe, Debbie Reynolds, Scott Bakula, Tom Papa, Paul Reiser, Cheyenne Jackson

Μέσα στη Ντουλάπα με τον Καντελάμπρα

του gaRis (@takisgaris)

Και τώρα καλωσορίστε ένα από τους εικονικότερους διασκεδαστές της Αμερικής. Ηχογράφησε πάνω από 200 άλμπουμς. Βραβευμένος με τηλεοπτικό EMMY, ιδρυτής του δικού του ιδρύματος, ιδιοκτήτης προσωπικού μουσείου αλλά και εστιατορίου, χειροκροτήστε τον Mr. Showmanship, the Candelabra Kid, Mr. Smiles, King of Diamonds, ηθοποιό, συγγραφέα τριών υπερεπιτυχημένων αυτοβιογραφικών βιβλίων, τον ανεπανάληπτο Liberace! Έτσι τον παρουσίασε η Oprah στην τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση, Χριστούγεννα του 1986, μήνες προτού αποδημήσει εις Κύριον ως κλασικά ενοχικός Καθολικός, ο Walter Liberace, Lee για τον στενό του κύκλο που απαρτίζετο - ως είθισται - από μετεφηβικά σμιλεμένα αγόρια, που αποτελούσαν το προς ηδονιστική κατανάλωση υπηρετικό του προσωπικό.

Ο διασημότερος σαλούν-πιανίστας όλων των εποχών υπήρξε αναντίρρητα ο πνευματικός πατέρας του δικού μας Γιάννη Φλωρινιώτη, με ενδυμασία και σόουζ στο Βέγκας που σου καταστρέφουν τον αμφιβληστροειδή από το στρας και την απατηλή γκλαμουριά του χρυσού. Τα δε περουκίνια - σήματα κατατεθέντα μιας προσωπικότητας κατακυριευμένης από το πάθος για την τρυφηλότητα, όλα όμως ερμητικά κλειστά στην ντουλάπα με τους απειράριθμους σκελετούς, με την ομόφυλη ατζέντα να κρύβει άπιαστα όνειρα του γάμου, των παιδιών, το γήρας που κλέβει την ομορφιά και την αδυνατότητα ύπαρξης σε μια ισότιμη σχέση με τα πολύ νεότερα πουλέν του, λειτουργώντας ο ίδιος ως Ντόριαν Γκρέυ και σεξουαλικό βαμπίρ. Οι πλαστικές, τα ναρκωτικά, οι αρχιτεκτονικές και παντός λάιφστάιλ εξτραβαγκάντζες, ισοϋψείς του πιανιστικού ταλάντου, μια χλέπα μεγαλομανίας περιτυλιγμένη σε μανδύες, μινκ γούνες και κοστούμια τύπου εσχάτης Έλβις εποχής που θα έκαναν τον Σπύρο Ρέβη, γνήσιο εγγόνι του εκλιπόντος, να σπαρταρά στα πατώματα από ζούλια.

Ο Σκότυ Θόρσον, η μακροβιότερη σχέση του Λη, (1977-1984) έγραψε το Behind the Candelabra για την κονόμα, μιας και το πάθος του για τα ναρκωτικά δεν τον βοήθησε να ολοκληρώσει το σχέδιο του να τον κληρονομήσει, φθάνοντας μέχρι το και-πέντε της υιοθεσίας, κι αυτά μέσα στα ομοφοβικά 80s, που αρρωστήσαμε όταν μάθαμε το μαντάτο του υπεργόη Rock Hudson μέσα από τα τέσσερα γράμματα που τον αποκαθήλωσαν στα μάτια των εκατομμυρίων φανς: AIDS. Την ίδια ειμαρμένη ακολούθησε ο Lee (1987), έχοντας μάλιστα στο παρελθόν πάρει χρήματα από τον αγγλικό κουτσομπολίστικο τύπο, επειδή τόλμησαν να τον συκοφαντήσουν ως gay. Πως λέμε Harvey Milk; Καμιά σχέση. Γιατί όπως πάντοτε διατράνωνε ο απαστράπτων σολίστ, οι διασκεδαστές δεν είναι για να αλλάξουν τον κόσμο παρά απλά για να τον διασκεδάζουν.

Ο Steven Soderbergh (και δυστυχώς όχι ο Buzz Luhrman) θέλει να τον κάνει ταινία και σχεδόν τα καταφέρνει στα 2008, όμως το project τραινάρει μια τριετία ωσότου ο Michael Douglas (το μισκαστάρισμα του αιώνα) καταφέρει εντέλει να νικήσει τον καρκίνο του φάρυγγα στο τέταρτο στάδιο. Ο 68χρονος αρσενικότατος και νοσηλευθείς για εθισμό στο σεξ κατά το παρελθόν, Douglas παίζει τον τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια σήνιορ Λιμπεράτση που δεν ξεπέρασε εν ζωή τα 67, ενώ ο σωφέρ, γραμματέας, εραστής, υιός και κακιασμένος πρώην, Θόρσον ενσαρκώνεται από τον κατά είκοσι έτη μεγαλύτερο Matt Damon κι ενώ το χόλυγουντ γέμει gay ερμηνευτών - γνωστών και μη εξαιρετέων. Βλέπεις όμως κανείς δε ρισκάρει το όνομά του γι΄αυτή την ιστορία-καρμανιόλα όπως αποδεικνύεται η μεταφορά της θυελλώδους σχέσης των Lee-Scotty στην οθόνη.

Στη μικρή οθόνη, γιατί το εγχείρημα ήταν «too gay» για να βρει αμερικανική κινηματογραφική διανομή. Το αποτέλεσμα ήταν να παιχτεί προχθές στο καλωδιακό HBO και ο κόσμος να αναρωτιέται γιατί θα έπρεπε το αυτοδιακηρυχθέν ως κύκνειο άσμα του Σόντυ να καταδικαστεί στη Β’ Εθνική των τηλεταινιών. Αν κάποιος παρακολουθήσει το προ μηνός ξέσπασμα του οσκαρούχου (Traffic) δημιουργού θα βρει όλες τις απαντήσεις που χρειάζεται. Η ταινία πρέπει να φέρει 3-4 φορές το μπάτζετ κατασκευής της για να ρεφάρει. Αυτό το ρίσκο το Candelabra δε το σήκωσε. Και είναι κρίμας κι άδικο κε πρόεδρε ναούμε. Γιατί ο Liberace του Douglas είναι κογιονάτος, ερμηνευμένος βαθιά και τόσο περήφανα που το γκλίτερ λειώνει κάτω από το κύρος του ψημένου από κάθε άποψη γιου του Kirk, του παιδιού που έβλεπε από τη χαραμάδα του γειτονικού σπιτιού στο Παλμ Σπρίνγκς τον αληθινό Lee να ζει το αμερικάνικο όνειρο στην πιο διεστραμμένη του έκφανση, και δεν αναφέρομαι διόλου στην σεξουαλική του επιλογή. Ίσα –ίσα, θεωρώ ότι οι ουκ ολίγες σεξουαλικές περιπτύξεις στο γυαλί φαίνονται προσποιητές όπως και οι τρανταχτά ξεφωνητές παρουσίες σαν αυτή του (πλαστικού χειρουργού - enabler του Scott) Rob Lowe, εκτός στόχου τουλάχιστον.

Για πες: Ο Soderbergh παρότι ευτυχεί στο πρόσωπο του ερμηνευτικά εκπληκτικού στην κυριολεξία Damon να αδράξει την αλήθεια για τον δραματουργικό πυρήνα της ιστορίας, του σε χαμηλές και σπάνιας ευαισθησίας οκτάβες, ενώ σε χορταίνει γκλαμουριά και επιδειξιμανία με αληθινά αποστασιοποιημένη μαστοριά, χάνει μαρς το πνεύμα του καταραμένου δεσμού των Lee-Scott που φωνάζει πως τα πάντα είναι μια υποκρισία, όλων προς όλους, με κορυφαία την άρνηση της αμερικανικής κοινωνίας να αποδεχθεί το δικαίωμα του καλλιτέχνη να ζήσει την αλήθεια των σεξουαλικών του επιλογών μπροστά από τα κηροπήγια. Υπάρχει πόνος και απέραντη θλίψη εδώ, όχι αληθινή αγάπη για το είδωλο Liberace. Κι ο Sode, που αρχικά με το Sex Lies & Videotape αλλά και με το έσχατο Side Effects έχει δείξει ότι για τον ίδιο το αληθινά ενδιαφέρον μέρος της σεξουαλικότητας είναι η επιβολή του Εγώ στο Εσύ, εμμονοληπτικά κι εδώ διαδηλώνει ότι τίποτε ηδονικό δεν κρατά αιώνια. Ούτε καν η τόσο σημαντική (μα πάντα κάτω των τεράστιων προσδοκιών) καριέρα του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2013 από την Hollywood Entertainment

του zerVo (@moviesltd)

Πως το έλεγε κάποτε ο ποιητής? Αθήνα διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι. Ρήση που ένθεν του λησμονημένου από τους πάντες, μα εσχάτως αναβιωθέντος Εμφυλίου, υιοθέτησαν όλοι οι μακρόπνοοι και παρλαπίπες μπαρμπάδες μας, ουσιαστικά μεγεθύνοντας μαζί με τα τετραγωνικά χιλιόμετρα της πόλης και το συνολικό εύρος της λακκούβας που άπαντες σε άγνοια μας σκάβαμε, για να πέσουμε εντέλει μέσα. Πηγάδι που ατυχώς διαθέτει τέτοιο απύθμενο βάθος, ώστε η σωτηρία και η απαγκίστρωση από τον κοινωνικό βούρκο που κρύβει να θεωρείται πια αδύνατη. Πριν βουτήξουν και οι τελευταίοι στον πυθμένα του, πάντως, μια έσχατη απέλπιδα προσπάθεια δεν είναι ανέφικτη, ούτε δίχως νόημα. Πάρτε δρόμο λοιπόν συχωριανοί. Και όπου φύγει, φύγει.

Κύμα εξαφανίσεων μαστίζει εδώ και λίγες ώρες την πρωτεύουσα, αφού μια χούφτα πολίτες, δίχως την παραμικρή σχέση μεταξύ τους, έχουν δηλωθεί ως αγνοούμενοι στις αρχές. Εντελώς αναπάντεχα, μια εύπορη γυναίκα, η Μαρία, σύζυγος πλούσιου επιχειρηματία και μητέρα δύο παιδιών, θα αφήσει πίσω της την πολυτελή έπαυλη στην Ερυθραία και θα τραπεί σε φυγή, προς άγνωστη κατεύθυνση. Ομοίως και ο τριαντάχρονος Λουκάς, άνεργος με ανυπολόγιστα χρέη στις τράπεζες, που θα εγκαταλείψει την εστία του και την μοναχική του μάνα, καβαλώντας ένα ξένο αμάξι και οδηγώντας προς αόριστο προορισμό. Και μαζί τους πόσοι ακόμη φοβισμένοι φουκαράδες που τρέχουν να γλυτώσουν από την αόρατη απειλή.

Αόρατη, τρόπος του λέγεις δηλαδή, αφού το τέρας που καταδιώκει τους τρομαγμένους φυγάδες, μπορεί να μην έχει σάρκα και οστά, έχει όμως τσιμεντένια υπόσταση και αδηφάγα ψυχή. Από τον Νέο Κόσμο μέχρι τους Θρακομακεδόνες και από τον Βοτανικό ίσαμε την Πάρνηθα, το νοσηρό κλίμα έχει εξαπλωθεί παντού και τιγκάρει με απόγνωση, τις κατακερματισμένες ψυχές των σε κατάσταση ασφυξίας αστών. Διέξοδος? Το άγνωστο. Είναι κι αυτό μια αρχή στην περιπλάνηση για την σωτηρία. Τουλάχιστον, οι ριζοσπάστες, δεν ανέχονται να υπομείνουν το μαρτύριο του καθημερινού θανάτου.

Κινούμενο σε ράγες που χάραξαν οι b-movies αναφοράς της δεκαετίας του 60 και παίρνοντας κατευθυντήριες γραμμές από εικόνες εκκένωσης που σχεδίασαν ο Danny Boyle (28 Days Later) και ο Matt Reeves (Cloverfield) o πρωτοεμφανιζόμενος στο μεγάλο μήκος Δημήτρης Μπαβέλας, στήνει πάνω στον ασπρόμαυρο καμβά του, ένα αντιδραστικό μανιφέστο, κόντρα σε καθετί που προκαλεί την καθημερινή παράνοια: Οικονομική κρίση, ανέχεια, απώλεια φίλιας συνείδησης και αλληλεγγύης, ξενοφοβία. Τα πλάνα του, κατά βάση αλληγορικά και με βαθύτερες σημασίες και επεξηγήσεις, δείχνουν μεν το αδέσμευτο διάβα, που στις μαρκίζες του δεν γράφει πουθενά την λέξη αστυφιλία, εντέλει όμως δεν ορίζει μια ολοκληρωμένη πρόταση ενάντια στον αιμοσταγή ιό. Εξόν κι αν σε τελική ανάλυση, στο φινάλε μείνουν ολομόναχα τα θεόρατα εκτρώματα, να καμαρώνουν τους αδειανούς δρόμους κάτω από τον φημισμένο ηλιόλουστο ουρανό. Συνεπώς πεθάναμε για την κάναμε?

Για πες: Με ελάχιστη προσοχή στο λίγων ομιλούντων γραμμών σενάριο, που ίσως να έδινε και στα πρόσωπα της ιστορίας μια πιο ανθρώπινη υπόσταση, το Runaway Day θα αποκτούσε έναν δραματικότερο και πιο συμπαγή χαρακτήρα. Σκοπός του δημιουργού του - που τον πετυχαίνει - δεν ήταν προφανώς να προσφέρει ένα πόνημα που θα μπορείς να το ξαναδείς για να το απολαύσεις, αλλά να συμμαζέψει κάποιες τρομαγμένες εικόνες, κτυπώντας ταυτόχρονα το καμπανάκι, για κάτι που με μαθηματική ακρίβεια θα συμβεί στο κοντινό μέλλον.

Ένα εγχείρημα που ο κόσμος θεωρούσε αδύνατο, θα εξελιχθεί στην περιπέτεια που θα αλλάξει την ζωή της για πάντα. Έχοντας διανύσει διαδρομή στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου, όπως του Τορόντο, της Βενετίας και του Τέλουράιντ, έρχεται η Αυστραλιανή ταινία Tracks, από τους παραγωγούς του Οσκαρικά αναγνωρισμένου The King's Speech. Πρόκειται για την πραγματική ιστορία της Ρόμπιν Ντέιβιντσον, εξερευνήτριας και γεμάτης πάθος για νέες ανακαλύψεις 27χρονης, που θα ρισκάρει να διανύσει 2700 χιλιόμετρα ολομόναχη, στην άγρια φύση της Ωκεανίας, ξεκινώντας από το Άλις Σπρινγκς και καταλήγοντας στο Ουλούρου. Συντροφιά μόνο με τον πιστό της σκύλο και από τέσσερις απρόβλεπτης συμπεριφοράς καμήλες η νεαρή γυναίκα, κάτω από δύσκολες κι αβάσταχτες συνθήκες, θα πετύχει το ακατόρθωτο, εν έτι 1977 και θα εξελιχθεί σε μια πραγματικά εμβληματική μορφή για την πατρίδα της. Η ανεξάρτητη παραγωγή, υπογράφεται σκηνοθετικά από τον John Curran (των Painted Veil και We Don's Live Here Anymore) και μέσα από τα πλάνα των λίγων λεπτών του τρέιλερ δείχνει εξαιρετικά προσεγμένη στην καλλιτεχνική της διεύθυνση και λογικά θα προσελκύσει το ενδιαφέρον των παγκόσμιων αγορών, που ακόμη δεν την έχουν επιλέξει προς διάθεση.

Πολύ καλή ηθοποιός η πρωταγωνίστρια Mia Wasikowska, που παίρνει πάνω της μια τεράστια ευθύνη να υποδυθεί σε ένα μακροσκελές One man show, την μυθική μορφή της Ντέιβιντσον, πρόσωπο που και η ίδια η νεαρή Αυστραλέζα, θεωρεί όπως έχει δηλώσει, ως ένα από τα είδωλα των παιδικών της χρόνων.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ένας γάμος που δεν επέλεξε. Ένα πάθος που δεν μπορούσε να αγνοήσει. Δραματική ταινία εποχής είναι το In Secret, μια ανεξάρτητη παραγωγή που μας μεταφέρει χρονικά στα μέσα του 19ου αιώνα, εκεί που εκτυλίσσεται η ίντριγκα της ιστορίας, που βασίζεται στο πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα του Emile Zola, Therese Raquin. Στο Παρίσι του 1860, μια πανέμορφη νεαρή γυναίκα, η Τερέζ, βρίσκεται παγιδευμένη σε μια παντρειά που ουδέποτε ζήτησε, υποχρεωμένη να γίνει σύζυγος του φιλάσθενου - και μακρινού εξαδέλφου της - Καμίλ. Γεμάτη φιλοδοξίες η Τερέζ, θα αναγκαστεί να ξοδεύει τις ημέρες της εργαζόμενη σε ένα μικρό παντοπωλείο και τα απογεύματα της, παρακολουθώντας την καταπιεστική πεθερά της να παίζει ντόμινο με την βαρετή συντροφιά της. Όταν θα γνωρίσει τον παιδικό φίλο του άντρα της, Λοράν, ανάμεσα τους θα γεννηθεί ένας απελπισμένος και δίχως όρια έρωτας, που θα οδηγήσει σε τραγικές, για όλους συνέπειες. Το φιλμ που σκηνοθετικά υπογράφει ο Charlie Stratton, μοιάζει ιδιαίτερα ενδιαφέρον και θα ήταν ακόμη πιο ελκυστικό, αν το προωθητικό τρέιλερ στην προσπάθεια του να προσελκύσει κοινό, δεν αποκάλυπτε στην ουσία, την βασική σεναριακή ανατροπή του στόρι. Η ταινία πάντως που έκανε την επίσημη πρεμιέρα της στο φεστιβάλ του Τορόντο, αναμένεται να φτάσει στις σκοτεινές αίθουσες, σε πολύ περιορισμένο κύκλωμα, στις 21 Φεβρουαρίου του 2014.

Όπλο της διασκευής της κλασσικής νουβέλας, η ταλαντούχα και ιδιαιτέρως εμφανίσιμη Elizabeth Olsen, που ενώ απέδειξε στις προηγούμενες εμφανίσεις της. τις αναμφισβήτητες ικανότητες της, ακόμη αναζητά τον ρόλο που θα εκτοξεύσει την καριέρα της. Μαζί της εμφανίζονται ο Oscar Isaac, που φέτος είναι η χρονιά του, όντας ο πρωταγωνιστής του Coenικού Inside Llewyn Davis, ο Tom Felton που τελευταία του εμφάνιση ήταν στο Rise Of The Planet Of The Apes και η σπουδαία κυρία και τιμημένη με Όσκαρ ερμηνείας Jessica Lange.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2014

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Hunger Games: Catching Fire	Spentzos	1	63	38.892	38.892
2	Thor: The Dark World	Feelgood	2	81	21.610	95.930
3	The Councelor	Odeon	2	40	15.962	56.126
4	Gravity	Village	4	33	6.928	205.026
5	La Grande Bellezza	Feelgood	1	8	6.828	6.828
6	Diana	Village	1	21	5.236	5.236
7	Despicable Me 2	UIP	7	32	4.564	180.806
8	Free Birds	Feelgood	3	51	3.752	24.239
9	Cloudy With A Chance Of Meatballs 2	Feelgood	6	33	3.287	64.873
10	The Gummy Bear Search For Santa	Audiovisual	1	37	2.779	2.779

Είναι σοκαριστικό το άκουσμα της είδησης του θανάτου ενός τόσο νέου ανθρώπου, που χάθηκε τόσο άδοξα, πάνω στην πιο ελπιδοφόρα στροφή της καριέρας του κι έχοντας τόσα να προσφέρει, αλλά και να αποκομίσει ο ίδιος στο μέλλον. Η κούρσα με το πανάκριβο σπορ αμάξι, στην θέση του συνοδηγού μάλιστα, στην Σάντα Κλαρίτα, λίγο έξω από το Λος Άντζελες, έμελλε να είναι η τελευταία για τον Paul Walker, τον ηθοποιό που, τι ειρωνεία, στήριξε ολόκληρη την πρωταγωνιστική του καριέρα, πάνω στο πιο επιτυχημένο franchise του βολάν, στην ιστορία του σινεμά. Ο ένας εκ των δύο βασικών συντελεστών του σίριαλ Fast And The Furious, που ξεκίνησε την πορεία του πριν από 13 χρόνια, ήδη έχει καλύψει διαδρομή έξι επεισοδίων και ήδη βρίσκεται στην διαδικασία του εβδόμου, μαζί με τον εξίσου δυναμικό Vin Diesel, δεν βρίσκεται πια στην ζωή, Μοιάζει αστείο, αλλά εκείνος που βγήκε τόσες φορές νικητής στα αυτοσχέδια φιλμικά ράλι που η αδρεναλίνη κτυπούσε κόκκινο στο πάτημα του κουμπιού του νίτρο, να έχει φύγει τόσο άδικα...

Πρώτη φορά που ο Walker σύστησε την καταγάλανη ματιά στο κινηματογραφικό κοινό, μετά από αρκετές εμφανίσεις στην μικρή οθόνη, ήταν στον (ασπρόμαυρο...) Pleasantville, φιλμ του Gary Ross του 1988, από το οποίο ξεχώρισαν όχι λίγα ταλαντούχα, κατοπινά, αστέρια. Ακολούθησαν περιφερειακοί ρόλοι στο νεανικού χαρακτήρα Varsity Blues (Brian Robbins, 1998), στο She's All That (1999), στο τρομακτικό The Skulls (Rob Cohen, 2000). Μέχρι που η καριέρα του θα πάρει την ανιούσα κατόπιν της επιλογής στο πρόσωπο του από την Universal, για να παίξει τον Μπράιαν Ο Κόννερ, άσσο στο τιμόνι - πράκτορα της αστυνομίας σε μυστική αποστολή, ρόλος που ταίριαξε άψογα με την ατίθαση εμφάνιση του και λειτούργησε απόλυτα θετικά στο να γίνουν οι Γρήγοροι και Θανάσιμοι, μετά από ένα δυο σκαμπανεβάσματα στα σίκουελ, η νούμερο ένα περιπέτεια δράσης της μετά μιλένιουμ εποχής.

Φάνταζε απίθανη εξέλιξη για την πορεία του Walker, που όπως όλοι οι συνοδοιπόροι του στις συνέχειες, καθισμένος στις δάφνες των FF, δεν βιάστηκε να συμμετάσχει σε άλλα πρότζεκτ παρόμοιων ή και υψηλότερων στόχων. Αξιοπρεπές το πέρασμα από το αγωνιώδες Joy Ride (John Dahl, 2001), από το adventure φαντασίας Timeline (Richard Donner, 2003), από το μαγικών υποθαλάσσιων λήψεων Into The Blue μαζί με την Jessica Alba (John Stockwell, 2005), από την προσωπική μου άποψη, καλύτερη ερμηνευτική του στιγμή στο Running Scared του Wayne Kramer στα 2006. Οι ταινίες με εκείνον σε πρώτο πλάνο, ποτέ δεν φτάνουν σε εμπορικά επίπεδα τους Γρήγορους. Η Disney τον επιλέγει για να ερμηνεύσει τον εξερευνητή στην Ανταρκτική στο Eight Below (Frank Marshall, 2006), o Clint Eastwood του δίνει μια χρυσή ευκαιρία συμπεριλαμβάνοντας τον στο ταλαντούχο καστ της αμερικάνικης θωριάς της μάχης της Ίβο Τζίμα (Flags Of Our Fathers, 2006), o John Hertzfeld, του δίνει τον βασικό ρόλο του secret agent ντεμέκ Bobby Z (2007). Η άνοδος όμως και πάλι θα συνεχιστεί, με την σφραγίδα των Fast, την στιγμή που το στούντιο θα θελήσει να εκτοξεύσει το πρότζεκτ στα ύψη και να το καταστήσει ως μια από τις εμπορικότερες ταινίες όλων των εποχών.

Η δεκαετία του '10 θα ανοίξει για τον Paulie με την συμμετοχή του στους αξιοπρεπείς αλλά όχι ιδιαίτερα αποδοτικούς στο box office, Takers (John Luessenhop, 2010), θα συνεχιστεί με ένα σπιν οφ των γνώριμων παρουσιών του πίσω από το τιμόνι (Vehicle 13, 2013) και θα ολοκληρωθεί με ένα καλοστημμένο θρίλερ, πάνω στην πανωλεθρία που προκάλεσε ο τυφώνας Κατρίνα (Hours, 2013). Φιλμ που έμελλε να είναι και το τελευταίο στην σύντομη, αλλά και περήφανη πορεία του στην μεγάλη οθόνη, πριν τον βάλει σημάδι ο χάροντας της ασφάλτου. Κρίμα... Φαντάζομαι πλέον πως οι Μαχητές των Δρόμων, δεν θα είναι σε καμία περίπτωση οι ίδιοι μετά τον χαμό του Walker, ενώ είναι σίγουρο πως η συναισθηματική φόρτιση θα παίξει αναμφίβολα τον ρόλο της στην εξέλιξη της ιστορίας. Rest In Peace Paul. Οι Furians δεν θα σε λησμονήσουν ποτέ...