Movies Ltd

του zerVo (@moviesltd)

Πως το έλεγε κάποτε ο ποιητής? Αθήνα διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι. Ρήση που ένθεν του λησμονημένου από τους πάντες, μα εσχάτως αναβιωθέντος Εμφυλίου, υιοθέτησαν όλοι οι μακρόπνοοι και παρλαπίπες μπαρμπάδες μας, ουσιαστικά μεγεθύνοντας μαζί με τα τετραγωνικά χιλιόμετρα της πόλης και το συνολικό εύρος της λακκούβας που άπαντες σε άγνοια μας σκάβαμε, για να πέσουμε εντέλει μέσα. Πηγάδι που ατυχώς διαθέτει τέτοιο απύθμενο βάθος, ώστε η σωτηρία και η απαγκίστρωση από τον κοινωνικό βούρκο που κρύβει να θεωρείται πια αδύνατη. Πριν βουτήξουν και οι τελευταίοι στον πυθμένα του, πάντως, μια έσχατη απέλπιδα προσπάθεια δεν είναι ανέφικτη, ούτε δίχως νόημα. Πάρτε δρόμο λοιπόν συχωριανοί. Και όπου φύγει, φύγει.

Κύμα εξαφανίσεων μαστίζει εδώ και λίγες ώρες την πρωτεύουσα, αφού μια χούφτα πολίτες, δίχως την παραμικρή σχέση μεταξύ τους, έχουν δηλωθεί ως αγνοούμενοι στις αρχές. Εντελώς αναπάντεχα, μια εύπορη γυναίκα, η Μαρία, σύζυγος πλούσιου επιχειρηματία και μητέρα δύο παιδιών, θα αφήσει πίσω της την πολυτελή έπαυλη στην Ερυθραία και θα τραπεί σε φυγή, προς άγνωστη κατεύθυνση. Ομοίως και ο τριαντάχρονος Λουκάς, άνεργος με ανυπολόγιστα χρέη στις τράπεζες, που θα εγκαταλείψει την εστία του και την μοναχική του μάνα, καβαλώντας ένα ξένο αμάξι και οδηγώντας προς αόριστο προορισμό. Και μαζί τους πόσοι ακόμη φοβισμένοι φουκαράδες που τρέχουν να γλυτώσουν από την αόρατη απειλή.

Αόρατη, τρόπος του λέγεις δηλαδή, αφού το τέρας που καταδιώκει τους τρομαγμένους φυγάδες, μπορεί να μην έχει σάρκα και οστά, έχει όμως τσιμεντένια υπόσταση και αδηφάγα ψυχή. Από τον Νέο Κόσμο μέχρι τους Θρακομακεδόνες και από τον Βοτανικό ίσαμε την Πάρνηθα, το νοσηρό κλίμα έχει εξαπλωθεί παντού και τιγκάρει με απόγνωση, τις κατακερματισμένες ψυχές των σε κατάσταση ασφυξίας αστών. Διέξοδος? Το άγνωστο. Είναι κι αυτό μια αρχή στην περιπλάνηση για την σωτηρία. Τουλάχιστον, οι ριζοσπάστες, δεν ανέχονται να υπομείνουν το μαρτύριο του καθημερινού θανάτου.

Κινούμενο σε ράγες που χάραξαν οι b-movies αναφοράς της δεκαετίας του 60 και παίρνοντας κατευθυντήριες γραμμές από εικόνες εκκένωσης που σχεδίασαν ο Danny Boyle (28 Days Later) και ο Matt Reeves (Cloverfield) o πρωτοεμφανιζόμενος στο μεγάλο μήκος Δημήτρης Μπαβέλας, στήνει πάνω στον ασπρόμαυρο καμβά του, ένα αντιδραστικό μανιφέστο, κόντρα σε καθετί που προκαλεί την καθημερινή παράνοια: Οικονομική κρίση, ανέχεια, απώλεια φίλιας συνείδησης και αλληλεγγύης, ξενοφοβία. Τα πλάνα του, κατά βάση αλληγορικά και με βαθύτερες σημασίες και επεξηγήσεις, δείχνουν μεν το αδέσμευτο διάβα, που στις μαρκίζες του δεν γράφει πουθενά την λέξη αστυφιλία, εντέλει όμως δεν ορίζει μια ολοκληρωμένη πρόταση ενάντια στον αιμοσταγή ιό. Εξόν κι αν σε τελική ανάλυση, στο φινάλε μείνουν ολομόναχα τα θεόρατα εκτρώματα, να καμαρώνουν τους αδειανούς δρόμους κάτω από τον φημισμένο ηλιόλουστο ουρανό. Συνεπώς πεθάναμε για την κάναμε?

Για πες: Με ελάχιστη προσοχή στο λίγων ομιλούντων γραμμών σενάριο, που ίσως να έδινε και στα πρόσωπα της ιστορίας μια πιο ανθρώπινη υπόσταση, το Runaway Day θα αποκτούσε έναν δραματικότερο και πιο συμπαγή χαρακτήρα. Σκοπός του δημιουργού του - που τον πετυχαίνει - δεν ήταν προφανώς να προσφέρει ένα πόνημα που θα μπορείς να το ξαναδείς για να το απολαύσεις, αλλά να συμμαζέψει κάποιες τρομαγμένες εικόνες, κτυπώντας ταυτόχρονα το καμπανάκι, για κάτι που με μαθηματική ακρίβεια θα συμβεί στο κοντινό μέλλον.

Ένα εγχείρημα που ο κόσμος θεωρούσε αδύνατο, θα εξελιχθεί στην περιπέτεια που θα αλλάξει την ζωή της για πάντα. Έχοντας διανύσει διαδρομή στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου, όπως του Τορόντο, της Βενετίας και του Τέλουράιντ, έρχεται η Αυστραλιανή ταινία Tracks, από τους παραγωγούς του Οσκαρικά αναγνωρισμένου The King's Speech. Πρόκειται για την πραγματική ιστορία της Ρόμπιν Ντέιβιντσον, εξερευνήτριας και γεμάτης πάθος για νέες ανακαλύψεις 27χρονης, που θα ρισκάρει να διανύσει 2700 χιλιόμετρα ολομόναχη, στην άγρια φύση της Ωκεανίας, ξεκινώντας από το Άλις Σπρινγκς και καταλήγοντας στο Ουλούρου. Συντροφιά μόνο με τον πιστό της σκύλο και από τέσσερις απρόβλεπτης συμπεριφοράς καμήλες η νεαρή γυναίκα, κάτω από δύσκολες κι αβάσταχτες συνθήκες, θα πετύχει το ακατόρθωτο, εν έτι 1977 και θα εξελιχθεί σε μια πραγματικά εμβληματική μορφή για την πατρίδα της. Η ανεξάρτητη παραγωγή, υπογράφεται σκηνοθετικά από τον John Curran (των Painted Veil και We Don's Live Here Anymore) και μέσα από τα πλάνα των λίγων λεπτών του τρέιλερ δείχνει εξαιρετικά προσεγμένη στην καλλιτεχνική της διεύθυνση και λογικά θα προσελκύσει το ενδιαφέρον των παγκόσμιων αγορών, που ακόμη δεν την έχουν επιλέξει προς διάθεση.

Πολύ καλή ηθοποιός η πρωταγωνίστρια Mia Wasikowska, που παίρνει πάνω της μια τεράστια ευθύνη να υποδυθεί σε ένα μακροσκελές One man show, την μυθική μορφή της Ντέιβιντσον, πρόσωπο που και η ίδια η νεαρή Αυστραλέζα, θεωρεί όπως έχει δηλώσει, ως ένα από τα είδωλα των παιδικών της χρόνων.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ένας γάμος που δεν επέλεξε. Ένα πάθος που δεν μπορούσε να αγνοήσει. Δραματική ταινία εποχής είναι το In Secret, μια ανεξάρτητη παραγωγή που μας μεταφέρει χρονικά στα μέσα του 19ου αιώνα, εκεί που εκτυλίσσεται η ίντριγκα της ιστορίας, που βασίζεται στο πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα του Emile Zola, Therese Raquin. Στο Παρίσι του 1860, μια πανέμορφη νεαρή γυναίκα, η Τερέζ, βρίσκεται παγιδευμένη σε μια παντρειά που ουδέποτε ζήτησε, υποχρεωμένη να γίνει σύζυγος του φιλάσθενου - και μακρινού εξαδέλφου της - Καμίλ. Γεμάτη φιλοδοξίες η Τερέζ, θα αναγκαστεί να ξοδεύει τις ημέρες της εργαζόμενη σε ένα μικρό παντοπωλείο και τα απογεύματα της, παρακολουθώντας την καταπιεστική πεθερά της να παίζει ντόμινο με την βαρετή συντροφιά της. Όταν θα γνωρίσει τον παιδικό φίλο του άντρα της, Λοράν, ανάμεσα τους θα γεννηθεί ένας απελπισμένος και δίχως όρια έρωτας, που θα οδηγήσει σε τραγικές, για όλους συνέπειες. Το φιλμ που σκηνοθετικά υπογράφει ο Charlie Stratton, μοιάζει ιδιαίτερα ενδιαφέρον και θα ήταν ακόμη πιο ελκυστικό, αν το προωθητικό τρέιλερ στην προσπάθεια του να προσελκύσει κοινό, δεν αποκάλυπτε στην ουσία, την βασική σεναριακή ανατροπή του στόρι. Η ταινία πάντως που έκανε την επίσημη πρεμιέρα της στο φεστιβάλ του Τορόντο, αναμένεται να φτάσει στις σκοτεινές αίθουσες, σε πολύ περιορισμένο κύκλωμα, στις 21 Φεβρουαρίου του 2014.

Όπλο της διασκευής της κλασσικής νουβέλας, η ταλαντούχα και ιδιαιτέρως εμφανίσιμη Elizabeth Olsen, που ενώ απέδειξε στις προηγούμενες εμφανίσεις της. τις αναμφισβήτητες ικανότητες της, ακόμη αναζητά τον ρόλο που θα εκτοξεύσει την καριέρα της. Μαζί της εμφανίζονται ο Oscar Isaac, που φέτος είναι η χρονιά του, όντας ο πρωταγωνιστής του Coenικού Inside Llewyn Davis, ο Tom Felton που τελευταία του εμφάνιση ήταν στο Rise Of The Planet Of The Apes και η σπουδαία κυρία και τιμημένη με Όσκαρ ερμηνείας Jessica Lange.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2014

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Hunger Games: Catching Fire	Spentzos	1	63	38.892	38.892
2	Thor: The Dark World	Feelgood	2	81	21.610	95.930
3	The Councelor	Odeon	2	40	15.962	56.126
4	Gravity	Village	4	33	6.928	205.026
5	La Grande Bellezza	Feelgood	1	8	6.828	6.828
6	Diana	Village	1	21	5.236	5.236
7	Despicable Me 2	UIP	7	32	4.564	180.806
8	Free Birds	Feelgood	3	51	3.752	24.239
9	Cloudy With A Chance Of Meatballs 2	Feelgood	6	33	3.287	64.873
10	The Gummy Bear Search For Santa	Audiovisual	1	37	2.779	2.779

Είναι σοκαριστικό το άκουσμα της είδησης του θανάτου ενός τόσο νέου ανθρώπου, που χάθηκε τόσο άδοξα, πάνω στην πιο ελπιδοφόρα στροφή της καριέρας του κι έχοντας τόσα να προσφέρει, αλλά και να αποκομίσει ο ίδιος στο μέλλον. Η κούρσα με το πανάκριβο σπορ αμάξι, στην θέση του συνοδηγού μάλιστα, στην Σάντα Κλαρίτα, λίγο έξω από το Λος Άντζελες, έμελλε να είναι η τελευταία για τον Paul Walker, τον ηθοποιό που, τι ειρωνεία, στήριξε ολόκληρη την πρωταγωνιστική του καριέρα, πάνω στο πιο επιτυχημένο franchise του βολάν, στην ιστορία του σινεμά. Ο ένας εκ των δύο βασικών συντελεστών του σίριαλ Fast And The Furious, που ξεκίνησε την πορεία του πριν από 13 χρόνια, ήδη έχει καλύψει διαδρομή έξι επεισοδίων και ήδη βρίσκεται στην διαδικασία του εβδόμου, μαζί με τον εξίσου δυναμικό Vin Diesel, δεν βρίσκεται πια στην ζωή, Μοιάζει αστείο, αλλά εκείνος που βγήκε τόσες φορές νικητής στα αυτοσχέδια φιλμικά ράλι που η αδρεναλίνη κτυπούσε κόκκινο στο πάτημα του κουμπιού του νίτρο, να έχει φύγει τόσο άδικα...

Πρώτη φορά που ο Walker σύστησε την καταγάλανη ματιά στο κινηματογραφικό κοινό, μετά από αρκετές εμφανίσεις στην μικρή οθόνη, ήταν στον (ασπρόμαυρο...) Pleasantville, φιλμ του Gary Ross του 1988, από το οποίο ξεχώρισαν όχι λίγα ταλαντούχα, κατοπινά, αστέρια. Ακολούθησαν περιφερειακοί ρόλοι στο νεανικού χαρακτήρα Varsity Blues (Brian Robbins, 1998), στο She's All That (1999), στο τρομακτικό The Skulls (Rob Cohen, 2000). Μέχρι που η καριέρα του θα πάρει την ανιούσα κατόπιν της επιλογής στο πρόσωπο του από την Universal, για να παίξει τον Μπράιαν Ο Κόννερ, άσσο στο τιμόνι - πράκτορα της αστυνομίας σε μυστική αποστολή, ρόλος που ταίριαξε άψογα με την ατίθαση εμφάνιση του και λειτούργησε απόλυτα θετικά στο να γίνουν οι Γρήγοροι και Θανάσιμοι, μετά από ένα δυο σκαμπανεβάσματα στα σίκουελ, η νούμερο ένα περιπέτεια δράσης της μετά μιλένιουμ εποχής.

Φάνταζε απίθανη εξέλιξη για την πορεία του Walker, που όπως όλοι οι συνοδοιπόροι του στις συνέχειες, καθισμένος στις δάφνες των FF, δεν βιάστηκε να συμμετάσχει σε άλλα πρότζεκτ παρόμοιων ή και υψηλότερων στόχων. Αξιοπρεπές το πέρασμα από το αγωνιώδες Joy Ride (John Dahl, 2001), από το adventure φαντασίας Timeline (Richard Donner, 2003), από το μαγικών υποθαλάσσιων λήψεων Into The Blue μαζί με την Jessica Alba (John Stockwell, 2005), από την προσωπική μου άποψη, καλύτερη ερμηνευτική του στιγμή στο Running Scared του Wayne Kramer στα 2006. Οι ταινίες με εκείνον σε πρώτο πλάνο, ποτέ δεν φτάνουν σε εμπορικά επίπεδα τους Γρήγορους. Η Disney τον επιλέγει για να ερμηνεύσει τον εξερευνητή στην Ανταρκτική στο Eight Below (Frank Marshall, 2006), o Clint Eastwood του δίνει μια χρυσή ευκαιρία συμπεριλαμβάνοντας τον στο ταλαντούχο καστ της αμερικάνικης θωριάς της μάχης της Ίβο Τζίμα (Flags Of Our Fathers, 2006), o John Hertzfeld, του δίνει τον βασικό ρόλο του secret agent ντεμέκ Bobby Z (2007). Η άνοδος όμως και πάλι θα συνεχιστεί, με την σφραγίδα των Fast, την στιγμή που το στούντιο θα θελήσει να εκτοξεύσει το πρότζεκτ στα ύψη και να το καταστήσει ως μια από τις εμπορικότερες ταινίες όλων των εποχών.

Η δεκαετία του '10 θα ανοίξει για τον Paulie με την συμμετοχή του στους αξιοπρεπείς αλλά όχι ιδιαίτερα αποδοτικούς στο box office, Takers (John Luessenhop, 2010), θα συνεχιστεί με ένα σπιν οφ των γνώριμων παρουσιών του πίσω από το τιμόνι (Vehicle 13, 2013) και θα ολοκληρωθεί με ένα καλοστημμένο θρίλερ, πάνω στην πανωλεθρία που προκάλεσε ο τυφώνας Κατρίνα (Hours, 2013). Φιλμ που έμελλε να είναι και το τελευταίο στην σύντομη, αλλά και περήφανη πορεία του στην μεγάλη οθόνη, πριν τον βάλει σημάδι ο χάροντας της ασφάλτου. Κρίμα... Φαντάζομαι πλέον πως οι Μαχητές των Δρόμων, δεν θα είναι σε καμία περίπτωση οι ίδιοι μετά τον χαμό του Walker, ενώ είναι σίγουρο πως η συναισθηματική φόρτιση θα παίξει αναμφίβολα τον ρόλο της στην εξέλιξη της ιστορίας. Rest In Peace Paul. Οι Furians δεν θα σε λησμονήσουν ποτέ...

Την πρώτη φορά του, σχεδόν δεν χρειάστηκε καν μέικ απ - που λέει ο λόγος - προκειμένου να αποδώσει στο πανί τον κυνηγημένο πειρατή Κάπτεν Τιγκ, που κατά σύμπτωση τυγχάνει και πατέρας του εκκεντρικού Τζακ Σπάροου. Τόσο ταιριαστή υπήρξε η επιλογή στην ξεχωριστή φυσιογνωμία του θρυλικού Rolling Stone, Keith Richards, από το κάστινγκ, προκειμένου να ερμηνεύσει, έστω και ως μικρή παρένθεση έναν από τους ρόλους των Pirates Of The Caribbean. Η παραγωγή της καινούργιας συνέχειας της επιτυχημένης σειράς, που αποφάσισε να καθυστερήσει την έναρξη του Pre production κατά περίπου ένα χρόνο, άρα και την κυκλοφορία του σίκουελ από το καλοκαίρι του '14, κατά το ίδιο διάστημα του 2015, αποφάσισε να εντάξει και πάλι τον βετεράνο ρόκερ στο πρωταγωνιστικό τιμ του Dead Men Tell No Tales. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες από το πρότζεκτ σε περίοπτη θέση στην λίστα των υποψηφίων για μια θέση στο πλήρωμα των νέων Πειρατών, παίζει τόσο το όνομα του Christoph Waltz, που φυσικά είναι ο πρώτος επιλαχών για να κρατήσει τον ρόλο του κακού της υπόθεσης - τι πρωτότυπο - Κάπτεν Μπραντ, όσο και της κορμάρας Rebecca Hall, που είναι το πρώτο φαβορί για να χριστεί κόρη του Μπαρμπόσα, η μάγισσα με τις αστρονομικές γνώσεις, που ακούει στο όνομα Καρίνα Σμάιθ. Εν αναμονή εξελίξεων λοιπόν...

Σε έναν από τους κορυφαίους δημιουργούς του παγκόσμιου σινεμά, σε έναν ζωντανό θρύλο της Έβδομης Τέχνης, θα αποτίσει τιμές η 64η εκδοχή του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Τον Χρυσό Λέοντα για την προσφορά του στο σινεμά, θα απονείμει η Berlinale του 2014 στον κορυφαίο Βρετανό σκηνοθέτη Ken Loach, κάτι που με επίσημη ανακοίνωση της διοργανώτριας αρχής, θα συμβεί λίγο πριν την προβολή της ταινίας του, από το 1993, Raining Stones. Πρόκειται για ότι σπουδαιότερο έχει να επιδείξει τις τελευταίες δεκαετίες ο κινηματογράφος της Αλβιόνας, ένας οτέρ που μέσα από την ρεαλιστική και συνάμα καθηλωτική του ματιά, αναδεικνύει φλέγοντα και ολοζώντανα κοινωνικά ζητήματα, σε δράματα υψηλού επιπέδου όπως τα Kes, The Wind That Shakes The Barley, Cathy Come Home, Looking For Eric, αλλά και το πιο πρόσφατο πόνημα του The Spirit Of 45. Το κορυφαίο φεστιβάλ της Γηραιάς Ηπείρου θα προβάλλει επίσης ρετροσπεκτίβα του έργου του Loach, παρουσιάζοντας τις δέκα σημαντικότερες δημιουργίες του. Όλα αυτά, όπως πάντα εν μέσω χειμώνα στην γερμανική πρωτεύουσα, στις αρχές του ερχόμενου Φλεβάρη.

του Francis Lawrence. Με τους Jennifer Lawrence, Josh Hutcherson, Liam Hemsworth, Woody Harrelson, Elizabeth Banks, Lenny Kravitz, Philip Seymour Hoffman, Jeffrey Wright, Stanley Tucci, Donald Sutherland

Jen’s Law

του gaRis (@takisgaris)

Η υπερβολή μου ενεργοποιεί ως αντιστάθμισμα γενναίες δόσεις αποστασιοποίησης. Δεν είναι δα η Αποκάλυψη, του Ιωάννη ή του Francis Ford (εσύ διαλέγεις) το The Hunger Games: Catching Fire. Διαβάζοντας τριγύρω διθυράμβους για το δεύτερο μέρος της τετραλογίας (που θα κλείσει με το τρίτο βιβλίο, το ίσα με $50Μ (στο σύνολο) ευπώλητο της Suzanne Collins, Mocking Jay) έχω περίπου ενοχληθεί με τον κουρνιαχτό. Οι ειδικοί των σινε-γκισέδων αγωνιούν για το αν το Catching Fire θα πιάσει τις εισπράξεις πρώτου τετραημέρου ($152Μ) του περσινού θριαμβευτικά εναρκτήριου Hunger Games, καμωμένου από τον ακριβοθώρητο Gary Ross (Pleasantville, Seabiscuit) ή αυτή η μπλοκμπαστεριά των $140Μ μπατζετίλας θα σκάσει λίγο παραδίπλα. Σο έφφινγκ γουάτ; Αντιληπτό το hype και η ασύλληπτη διαφήμιση του νέου εφηβικού τουήνερ έπικ μετά το - αιωνία του η λήθη -Twilight, όμως η αλήθεια παραμένει πως το Catching Fire όχι μονάχα δεν πιάνει φωτιά, αλλά δε στέκεται καν αυθύπαρκτα όπως μερικοί χαριεντίζονται πως τάχαμου βρίσκεται στο επίπεδο Empire Strikes Back ή έστω X2.

Παρά το shaky cam του πρώτου Hunger Games εύκολα κανείς μπορούσε να διακρίνει ιδιαίτερη όρεξη από πλευράς της πλειάδας ρολιστών που πλαισίωναν μια ακόμη άγουρη (πριν το μπαμ του πρώτου της - ΑΠΟ ΤΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΕΣΣΕΡΑ υπολογίζω) όσκαρ της καριέρας της 23χρονης Jennifer Lawrence. Ο τρελόπουστας κονφερασιέ Stanley Tucci, ο σαγηνευτικός μεθύστακας game survivor Woody Harrelson, ο υπερκουλαριστός fashion designer Lenny Kravitz με κορυφαίο του χορού τον αδιανόητα μη βραβευθέντα έβερ Donald Sutherland ως πρόεδρο-τύραννο των 13 πολιτειών της Panem. Εδώ, με την προσθήκη του παντελώς αδιάφορου Philip Seymour Hoffman (μέσα στους τρεις-τέσσερις κορυφαίους κινηματογραφικούς ηθοποιούς του πλανήτη, αυτή τη στιγμή), το καστ μπατάρει, εξαιρουμένου ίσως του Sutherland, ενώ η φάτσα του Josh Hutcherson (Πήττα) αντίπαλο δέος του μικρού αδερφού του Chris Hemsworth (Thor), αυτουνού του Liam, είναι μετά βεβαιότητος ενοχλητική.

Οι 75οι Αγώνες Πείνας κυλούν με μερικά εντυπωσιακά εφέ και παντελώς προβλέψιμο buddy count, παρασάγγας (ξανά) από το αρχετυπική Battle Royale και έτη φωτός από το αρχαιοελληνικό template του Μινώταυρου. Το συγγραφικό δίδυμο Simon Beaufoy (Slumdog Millionaire, 127 Hours) και Michael Arndt (Little Miss Sunshine, Brave) στήνει γοργά τη γέφυρα για την επικολυρική κατάληξη του Mocking Jay, την οποία υπηρετεί συνεπώς ο γκραμμευμένος βιντεοκλιπάς Francis Lawrence (σκηνοθέτης των Constantine, I Am Legend). Η ταινία αποδύεται τον ρόλο της φανταστικής περιπέτειας για να μοντάρει με βελόνα και δαχτυλήθρα το δυστοπικά φουτουριστικό πολιτικό θρίλερ στο αλαβάστρινο σώμα με αυτό το σπάνιας αξίας κεφάλι της Jenn Law. Η διάρκεια αχρείαστα μεγάλη (κοντά 2 ¼ ώρες) όμως το προϊόν προορίζεται να ξεπουλήσει και οφείλει να πακεταριστεί ελκυστικά ως προς τις σεκάνς απόδρασης από την τεχνητή αρένα της Κάπιταλ. Ο ίδιος κόσμος που ψοφάει για άρτον και θεάματα βρίσκεται ηδονο-κλεπτικά εντός-εκτός οθόνης, καθώς παραληρεί στη θέα μιας σπάνιας πράγματι παρουσίας.

Για πες: Γιατί η Τζένη από το Λούιβιλ του Κεντάκυ, αυτό το βλαχαδερό που μπήκε ξαφνικά στη ζωή μας με το Winter's Bone για να βομβαρδίσει πέρσι το σκρήνι με το Silver Linings Playbook έχει έρθει όχι απλά για να μείνει, αλλά να φυλακίσει τις αισθήσεις μας. Το νοιώθει κάργα ως Κάτνις Έβερντην, κάθε κίνηση του προσώπου της είναι βέλος που σε χτυπά καρδιά και νου ενσάμπλ. Η ταινία δε λέει, όμως τα πλάνα πιάνουν φωτιά στο πέρασμά της, εν αναμονή του ρεσιτάλ στο American Hustle, ξανά με τον τρελο-μέντορά της David O’Russell. Ξέρεις, υπάρχει ένα μικρό ενδεχόμενο να πάρει η Streep το τέταρτο όσκαρ για το August: Osage County και η Lawrence το δεύτερο για το Hustle φέτο. Τουλάχιστον η Meryl πρέπει να αγωνιά για τη νίκη, αν θέλει να έχει μια ελπίδα να μην την ξεπεράσει το τσογλανάκι αυτό, πριν καν πατήσει τα σαράντα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Νοεμβρίου 2013 από την Spentzos

του Paolo Sorrentino. Με τους Toni Servillo, Carlo Verdone, Sabrina Ferilli, Carlo Buccirosso, Iaia Forte, Pamela Villoresi, Galatea Ranzi, Franco Graziosi, Giorgio Pasotti, Massimo Popolizio

Ψυχή Κενή

του zerVo (@moviesltd)

Λαμπερά σατέν και καλοραμμένα Μισόνι, πανάκριβες τουαλέτες και διαμαντένιες στιλέτο Louboutin, ποτάμια shaken και stirred αλκοολούχων κοκτέηλς, όρη ανεβαστικής πούδρας, ικανής να τιγκάρει κάθε καλοσχηματισμένη στον δεξιοτέχνη χειρουργό μυτούλα, μακρόστενα χαμόγελα που δεν εγκαταλείπουν την παραμικρή ρυτίδα στην γυαλουρονικένια, σνομπ μουτσούνα. Χέρια στον αέρα, παλιομοδίτικες χορευτικές φιγούρες στην πίστα, καλοπληρωμένα ξέκωλα πάνω στις μπάρες, στα κλουβιά, πίσω από τις βιτρίνες που λικνίζονται στις καντσονίσιμα νότες του A Far L'Amore, διάχυτη αίσθηση πανηγυριού, συνδυασμένου με την αφ' υψηλού κυριαρχική αίσθηση. Πόση κενότητα, όμως και πόση υποκρισία φωλιάζει πίσω από τα ανέκφραστα προσωπεία? Κόντηδες, Δόγηδες, Βαρόνοι, Βαρονέτοι, όλοι στοιβαγμένοι στην πασαρέλα της χάι σοσάιτι, προσδοκώντας να χωρέσουν έστω σε μια γωνίτσα της λάιφ στάιλ πολαρόιντ. Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας...

Ο βασιλιάς της καλοπέρασης, ο μπον βιβέρ Τζεπ Γκαμπαρντέλα, επιλεκτικός δημοσιογράφος και συγγραφέας μια φορά κι έναν καιρό μυθιστορήματος, που αν και το μοναδικό του, οι πωλήσεις του έμελλε να τον καταχωρήσουν ισοβίως στην γκεστ λιστ των ακριβότερων πάρτι της Αιώνιας Πόλης, κλείνει τα 65 του χρόνια. Ολάκερη η υψηλή κοινωνία της Ρώμης, προετοιμάζεται για το κορυφαίο κοσμοπολίτικο γεγονός της χρονιάς, που θα λάβει χώρα στην ευρύχωρη ιδιόκτητη ταράτσα, μια αγκαλιά από τις ομορφιές του Κολοσέο. Φοβισμένος, τρομαγμένος, προβληματισμένος από τα κεράκια που αναμένεται να σβήσει, παρουσία πλήθους ίσης κοινωνικής βαθμίδας φίλων και γνωστών, ο ηλικιωμένος κοτσονάτος επιχειρεί απογραφή ζωής. Μηδέν εις το πηλίκο...

Μια διαδρομή που καταγράφει μυριάδες ώρες ταραντέλας, άπειρα ξέφρενα ξενύχτια, αμέτρητες ερωτικές κατακτήσεις, ευρύτατο κύκλο γνωριμιών. Αλήθεια σε όλο αυτό το σταμπιλαρισμένο παζλ που από μακριά βρωμά μαρτίνι και τσιγαρίλα, που υπάρχει ο χώρος για την αγάπη? Την αλληλεγγύη? Την συντροφικότητα? Πουθενά! Μόνο σαν μακρινή ανάμνηση κάπου στο περιθώριο. Όταν πολύ πριν ξεκινήσουν όλα, όταν ο Τζεπ αμούστακο παλικαράκι ακόμη έκανε τις διακοπές του στα παράλια του Αδριατικού νότου, άδραξε για μια στιγμή το αγνό χάδι, από την Τέλεια Ομορφιά της καρδιάς του. Την στιγμή του απολογισμού, εκείνη η θάλασσα, εκείνος ο φάρος, εκείνο το προκλητικό, μα τόσο αθώο βλέμμα, στοιχειώνει την αηδιασμένη από την ζωή που δεν έζησε, κενή ψυχή του.

Μετά από την κινηματογραφική εξερεύνηση δύο ιδιαίτερων προσωπικοτήτων, τόσο στον Il Divo, όσο και στο ατυχές εμπορικά This Must Be The Place, ο κορυφαίος Ιταλιάνος ρετζίστας των ημερών μας Paolo Sorrentino, επιχειρεί να προσεγγίσει ακόμη έναν, πολύ πιο περίπλοκο και αδιαφανή, μέσα από ένα φιλμικό πόνημα που εξυμνεί με σεβασμό και ήθος τον δάσκαλο του, τον μαστρο Federico, που σίγουρα από εκεί ψηλά θα καμαρώνει για τον διάδοχο που άφησε. Σε μια ακριβέστατη συνέχεια της Dolce Vita, ο 43χρονος μόλις σκηνοθέτης, ζωγραφίζει πάνω στις ομορφιές της πιο πλούσιας - μόνο η Πόλη δικαιούται να διεκδικεί το πρωτείο - πρωτεύουσας του πλανήτη, ένα πολύχρωμο εικαστικό αληθινό παραμύθι, ασύμμετρης λογικής, πρωθύστερης αφήγησης, σουρεαλιστικής χροιάς, καυτηριάζοντας, πέρα από το προφανές, πάμπολλες τάσεις της ατζούρο κοινωνίας: κατακερματισμός ηθικών και οικογενειακών αξιών, άκρατη θρησκευτική προσήλωση, εμμονές στην κουτσομπολίστικη λογική και στην αυτοπροβολή.

Μαγική η πένα του (συν)σεναριογράφου Umberto Contarello, που κτίζει σκηνή σκηνή και πλάνο πλάνο την εξέλιξη, πολλές φορές ταιριάζοντας ασύνταχτα τα κομματάκια, μέσα από τις σκόρπιες ρουμπρίκες, της 42χρονης στριπτιζέζ, της ώριμης one night stand, του φοβιτσάρη κολλητού, της ψηλομύτας Δόνας με τον ηλίθιο γιο, του αινιγματικού γείτονα. Ακόμη πιο εντυπωσιακή η ματιά του φωτογράφου Luca Bigazzi μέσα από το βιζέρ στην θωριά της σκοτεινής λεωφόρου Ρεπούμπλικα, του βρωμερού μα γοητευτικού Τίβερη, των ανηφοριών της πολυτελούς Βία Βένετο, των Παλάτσο που κρύβουν καλά τους αναγεννησιακούς θησαυρούς. Σοκάκια, φοντάνες και σκαλοπάτια που βαδίζει ο γερο-Τζεπ, ο προβληματισμένος αυτός πάνσοφος (πλέον) δεδηλωμένος τεμπελχανάς, που ηδονίζεται απλά και μόνο στην σκέψη του κους κους, στο ενδεχόμενο λεκτικής ανακατωσούρας, στην πιθανότητα θέας μιας ακόμη μαύρη ράντας πεσμένης στην ράχη του αντικειμένου του πόθου. Το ερμηνευτικό είδωλο του Sorrentino, που ακούει στο όνομα Toni Servillo, αγγίζει και πάλι πανύψηλα στάνταρντς υποκριτικής, συνδυάζοντας μια αταίριαστα καλοσυνάτη όψη, στην φάτσα του καλοπερασάκια ευγενή, που κοιτάζοντας πίσω από την άκληρη, μοναχική, ίσως και φουκαριάρα ράχη του συναντά το απόλυτο ζερό...

Για πες: Μου έμεινε η εμπειρική ρήση "αν κάτι έχω μάθει από τόσα χρόνια, είναι να μην χαλώ άσκοπα τον χρόνο μου σε οτιδήποτε δεν με ενδιαφέρει" που εκστομίζει ο anti-hero, γυρνώντας συνάμα την πλάτη στην Isabella Ferrari, την μία από τις δύο κούγκαρ του στόρι - μαζί με την συνομήλικη της πενηντάρα Sabrina Ferrili. Μετράει το ρητό σου καλέ μου Τζεπέτο, όσο όμως βλέπεις μπροστά, έχεις τον διάδρομο ακόμη αδιαπέραστο και είσαι στο κατόπι της La Grande Bellezza. Γιατί τώρα που τον θωρείς από το φινάλε του και το πουλάκι έχει πετάξει... Άσε μην σε πικράνω κι εγώ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Νοεμβρίου 2013 από την Feelgood

του Bill Condon. Με τους Benedict Cumberbatch, Daniel Brühl, Anthony Mackie, David Thewlis, Alicia Vikander, Stanley Tucci, Laura Linney

Weak Leaks

του gaRis (@takisgaris)

Ο Julian Assange έγινε 42 ετών φέτος στις 3 Ιουλίου. Ο ιδρυτής του διαβόητου WikiLeaks (2006) παραμένει για δεύτερη χρονιά έγκλειστος σε ένα δωμάτιο 15Χ13 πόδια, μέσα στην πρεσβεία του Εκουαδόρ, κυνηγημένος από τους Σουηδούς, για δύο υποθέσεις σεξουαλικών παρενοχλήσεων (ξέρεις, σα του Ντομινίκ Στροσκάν ένα πράμα), παραμένοντας τόσο ενεργός ώστε να κάνει παρεμβάσεις στον ΟΗΕ, να ιδρύσει πολιτικό κόμμα στη γενέτειρά του Αυστραλία και συνάμα να λειτουργεί εξ αποστάσεως το site, που αποτελεί ζωντανό μνημείο διαφάνειας και πολιτικού ακτιβισμού. Το 2010, περίπου μισό εκατομμύριο έγγραφα, πιθανότατα δια χειρός του αμερικανού Μπραντ Μάννιγκ, χαμηλόβαθμου αξιωματικού διαπιστευμένου στο Ιράκ, διέρρευσαν ταυτόχρονα σε Γκάρντιαν, Νιού Γιόρκ Τάιμς και Σπήγκελ από το WikiLeaks. Αυτό ήταν ο κολοφώνας της κοινής δόξας Ασάνζ – Ντόμσχάιτ Μπέργκ, του Γερμανού τεχνοκράτη - πιστού σκυλιού του Ασάνζ που στην πορεία αποσκίρτησε κι έγραψε (τι γλυκό!) τα μεμουάρ του, κοπρίζοντας το έργο του αφεντικού της Γουίκυ ως ανεξακρίβωτων πηγών, επικίνδυνων για τους γουίστλ μπλόουερς και σκοτεινών προθέσεων και εξαρτήσεων.

Έρχεται λοιπόν ο κος Χόλιγουντ (έτσι για να προσωποποιήσω τις δυνάμεις που χρησιμοποιούν το σινεμά για διασπορά διαστρεβλωμένων, πολιτικά ύπουλων ιστορικών στοιχείων) και προσλαμβάνει, με $35Μ μπατζετιά τον Bill Condon (Kinsey, Gods and Monsters, Dreamgirls αλλά και οι δύο τελευταίες Twilight φόλες), παραδίδοντάς του το βιβλίο του Μπέργκ ώστε να το κάνει τύπου biopic. Το υπεργατόνι Ασάνζ, αποκηρύσσει άμεσα το εγχείρημα, γράφοντας στον Benedict Cumberbutch που έμελλε να τον υποδυθεί, ότι οφείλει να μη διαθέσει εαυτόν στην υπηρεσία των κατ’ουσίαν διωκτών του. Σημειωτέον ότι ο εκκεντρικός ασπρομάλλης (τα βάφει, γράφει η κατίνα ο Μπέργκ) είναι ο κυριότερος σύμβουλος του άλλου πολιτικού πρόσφυγα, Γουίλλιαμ Σνόουντεν, εξωτερικού συνεργάτη του N.S.A., οργανισμού παγκόσμιας παρακολούθησης κυβερνήσεων (έξαλλη η Άνγκελα) αλλά και δυνητικά του καθενός πολίτη απανταχού της γης.

Έρχεται τώρα το TIFF13 και πανηγυρικά ανακοινώνει το The Fifth Estate ως την παγκόσμια πρεμιέρα που θα ανοίξει το κατ’εξοχήν οσκαρικό φεστιβάλ του πλανήτη. Οι Cumberbitches αλαλάζουν οργασμικά, γιατί ο Βενέδικτος, εκκινώντας από μια ακόμη τηλεοπτική παρουσίαση του διασημότερου ντεντέκτιβ όλων των εποχών (Sherlock) στον ομώνυμο ρόλο, έχει μπει δυναμικότατα φέτος με ρολάκια από Star Trek Into Darkness σε 12 Years A Slave και August: Osage County. Αλλά και για τον Daniel Bruhl (Goodbye Lenin, Inglourious Basterds) το 2013 είναι γουρλίδικο, επειδή τόσο εδώ ως άσπονδος φίλος Μπέργκ, όσο κυριότερα ως Niki Lauda στο Rush (πιθανή οσκαρική υποψηφιότητα) δείχνει μέθοδο και μελετημένη ανάλυση χαρακτήρα, που προσιδιάζει στον αυστριακό (δις οσκαροστεφανωμένο) Christoph Waltz. Δυστυχώς όμως, όποτε η κάμερα δεν εστιάζει στις συναρπαστικές στιχομυθίες των, η προσοχή αναλώνεται μέχρι βαρύγδουπης εξαντλήσεως σε γραμματοσειρές που ίπτανται εν είδει πάουερπόιντ επί της οθόνης, συν δυο τουλάχιστον αχρείαστες υποπλοκές (το ειδύλλιο του Bruhl με τη βοηθό του Alicia Vikander και οι προκάτ τσιριμόνιες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών με διπλό ξόδεμα των ρολιστών Laura Linney και Stanley Tucci) που ολοκληρώνουν το παζλ μια σούπερ ενδιαφέρουσας ιδέας που γίνεται ένα σούπερ βαρετό κινηματογραφικό έργο.

Για πες: Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Ασάνζ άξιζε μια πιο αξιόλογη προσωπογραφία. Η ταινία πάτωσε πιάνοντας με το ζόρι $3Μ στον μποξ όφφι. Ο Cumberbutch έχασε την ευκαιρία να καθιερωθεί ως σούπερ σταρ που μπορεί να τα φέρνει εισπρακτικά. Εγώ τουητάρισα ανάμεσα στους πρώτους μετά την πρεμιέρα - παρουσία του ιδίου του Condon τον οποίο εξακολουθώ να εκτιμώ παρά το ηχηρό στραβοπάτημα - και φυσικά είχα να αντιμετωπίσω ορδές φανς, που ήταν έτοιμες να ξεσκίσουν οποιονδήποτε δε θα έδινε εδώ-και-τώρα το Oscar στον πραγματικά από άλλο πλανήτη ως φάτσα Benedict. Όλοι λοιπόν χάσαμε κάτι. Αν θέλεις να μπεις κι εσύ στο κλαμπ, πλήρωσε το τίμημα και δες την ταινία για να κλάψουμε όλοι μαζί τη μοίρα μας. Πάντως ο Ασάνζ, εκεί στο 15Χ13 πόδια δωματιάκι της Εκουαδοριανής πρεσβείας στο Λονδίνο είμαι σίγουρος ότι χαμογελά ειρωνικά. Για νιοστή φορά.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Νοεμβρίου 2013 από την Odeon

του Felix Van Groeningen. Με τους Veerle Baetens, Johan Heldenbergh, Nell Cattrysse

Διαλυμένα μισοφέγγαρα

του zerVo (@moviesltd)

Κύκλος της αγάπης, κύκλος του έρωτα, κύκλος της φαμίλιας. Κύκλος των δυσπρόσιτων ονείρων, κύκλος της ζητούμενης διακαώς ευτυχίας, κύκλος της αγνοούμενης πίστης, κύκλος της αδιόρατης θρησκείας. Κύκλος της ζωής. Με την μεταλλική του μύτη να ματώνει το κέντρο, την καρδιά, ο διαβήτης παίρνει ομοαξονικές γυροβολιές, για να σχηματίσει την ολοκλήρωση, το τέλος να συναντήσει την έναρξη και να φτάσει ο λυτρωμός, να συμπληρωθεί το ουτοπικό ζητούμενο. Τι βασανιστική που είναι η μοίρα όμως, σφεντονίζει από μόνη της μια δηλητηριασμένη διχοτόμο και όλες οι τσακισμένες μολυβιές σκορπούν στον αέρα, διαλυμένα μισοφέγγαρα, απότομα ραγισμένα μονόδρομα διανύσματα, που σημαίνουν την πρόωρη έλευση του φινάλε. Και τότε τα κυρτώματα αρχίζουν να ισιώνουν επικίνδυνα, γίνονται ευθείες, δίχως παλμό, χωρίς σφυγμό. Κι εσύ είσαι ένας ζωντανός - flatliner - νεκρός...

Φανατικός λάτρης της Αμερικής και του dream που πάντα διατηρεί ζωντανό στην ψυχή του είναι ο Ντιντιέ, μπάντζο οργανοπαίκτης, που στα περίχωρα της Βέλγικης υπαίθρου, έχει φτιάξει τον δικό του παράδεισο, ένα ημιτελές ράντσο, που διαβιώνει σε συνθήκες Γιάνκικης επαρχίας. Αναζητώντας τραγουδίστρια για το επιτυχημένο στα στενά όρια της περιοχής του, κάντρι συγκρότημα του, θα ανακαλύψει την καλλίφωνη Ελίζ, καλλιτέχνιδα τατουάζ, που όλες τις αναμνήσεις της ζωής της, τις έχει στιγματίσει ανεξίτηλα στο δέρμα της. Γνωριμία που θα εξελιχθεί σε μια φλογερή σχέση που θα πλημμυρίσει με πάθος το μοναχικό τροχόσπιτο στην μέση του αγροκτήματος, την ερωτική φωλιά - στέγη των φωτεινών φιλοδοξιών τους. Η έλευση της μικρής τους κόρης, θα αποτελέσει, όπως πιστεύουν, την κορώνα της λιτής περιουσίας τους...

...όλα αυτά όμως επτά χρόνια πριν. Τώρα πλέον μισογκρεμισμένα ράκη, περιφέρονται από γωνιά σε γωνιά του νοσοκομειακού δωματίου, εκεί που νοσηλεύεται η μονάκριβη τους Μέιμπελ, που δίνει σθεναρή και παλικαρίσια μάχη ενάντια στην επιθετική λευχαιμία. Με τις ελπίδες να λιγοστεύουν, καθώς η μία μετά την άλλη οι θεραπείες αποτυγχάνουν να σβήσουν το κακό, οι δυο ταλαιπωρημένοι από την δοκιμασία γονείς, δεν δείχνουν προετοιμασμένοι για τον επίλογο της συμφοράς που τους έχει κτυπήσει.

Ο οποίος λαμβάνει χώρα λίγα μόλις λεπτά πριν την λήξη του πρώτου μισού της ταινίας, ουσιαστικά τερματίζοντας τον οποιοδήποτε λόγο ύπαρξης περαιτέρω φιλμ, αλλά και την όποια θέληση του θεατή να αντικρίσει τις εικόνες που επακολουθούν. Δυστυχώς, αυτή είναι η κυνική πραγματικότητα για το μελόδραμα που υπογράφει ο Φλαμανδός Felix Van Groeningen, που θέτοντας στο επίκεντρο της ιστορίας του, το πλέον σπαραχτικό σεναριακό στιγμιότυπο - που κανείς δεν επιθυμεί να αντικρίσει, ούτε στα ψέματα του εκράν - δεν δικαιούται να ζητήσει από τον αναγνώστη του, να υπομείνει το ψυχικό βασανιστήριο μέχρι την πτώση των credits.

Άδικα θέλεις? Θα συμφωνήσω μιας και ως φιλμικό πόνημα το The Βroken Circle Βreakdown είναι απόλυτα ολοκληρωμένο. Ακόμη κι αν μιλάμε για την απόλυτα ετερόκλητη θεματική ιδέα, της τοποθέτησης δηλαδή της χαριτωμένης και παλμικής σε βαθμό να κουνάς στο τέμπο της, το πόδι κάτω από το κάθισμα, μπλούγκρας πραγματικότητας, στο επίκεντρο μιας αδιάφορης, μουντής και συννεφιασμένης κεντροευρωπαικής χώρας, η μέθοδος που χειρίζεται ο Βέλγος κάμερα και αφήγηση μοιάζει ευρηματικός. Με ντοκιμαντερίστικη διάθεση, κινούμενο ντίτζιταλ καταγραφέα και διαρκή, ανεξέλεγκτης χροιάς χρονικά πέρα δώθε, η υπόθεση ανεβάζει επίπεδα συγκινησιακής φόρτισης, μέχρι που στην θωριά του λευκού φερέτρου λήγουν τα πάντα. Το τι να περιμένεις έκτοτε δεν βλέπω τι νόημα μπορεί να έχει, αν ο γενειοφόρος γίγαντας Ντιντιέ (απίθανη ερμηνεία από τον Johan Heldenbergh) και η ελκυστική Ελίζ (η ζωγραφισμένη παντού Veerle Baetens) καταφέρουν ποτέ τους να ορθοποδήσουν. και δεν νομίζω να νοιάζει και κανέναν. Δεν ξέρω αν ο δημιουργός εκτίμησε ως ακραία την πρόωρη τελεία που έβαλε στο στόρι του, δεν πιστεύω με τίποτα όμως πως βάση των δεδομένων απέχει έστω και μισό πόντο από μια τέτοια ενδεχόμενη συνέχεια και ολοκλήρωση.

Για πες: Που σφύζει από συμβολισμούς κατάρρευσης προσδοκιών, θελήσεων και ονείρων. Οι Walk The Line νότες, που συνοδεύουν τα γεμάτα νοήματα πίστης λόγια, συνθλίβονται κάτω από την πίεση του Θεϊκού αστείου. Είναι άλλωστε και η μοναδική φορά που κανείς μπορεί με άνεση να στρέψει το βλέμμα στον ουρανό και να ουρλιάξει με όση δύναμη του απομένει: Άσε ρε Μεγάλε. Δεν υπάρχεις!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Νοεμβρίου 2013 από την Seven / Spentzos

του Oliver Hirschbiegel. Με τους Naomi Watts, Naveen Andrews, Douglas Hodge, Charles Edwards, Daniel Pirrie, Cas Anvar

Ακόμη πιο θλιμμένη, η πριγκίπισσα

του zerVo (@moviesltd)

Φλασμπάκ εξομολόγησης, στο ίδιο κουτουρού feeling όπως το φιλμ με τον τίτλο Diana: Είναι καλοκαίρι του '81, η τελευταία Τετάρτη του τελευταίου Ιούλη προ της Αλλαγής κι ενώ το πρόγραμμα πρόσταζε ολοήμερη περατζάδα στην παραλία μαζί με τους συνομήλικους δωδεκάχρονους, κάτι με έσπρωχνε να σπάσω την ευχάριστη ρουτίνα, έχοντας καρφωθεί από πρωίας, στραμμένος στον μόλις δύο καναλιών τηλεοπτικό δέκτη, να παρακολουθήσω τον - όπως τον αποκαλούσαν τότε - γάμο του αιώνα. Ειλικρινά δεν θυμάμαι να έχω νιώσει έκτοτε μεγαλύτερο συναίσθημα ζηλοφθονίας, κόντρα σε υποτιθέμενο αντίπαλο μνηστήρα, από εκείνο που έζησα δαύτο το απόγευμα, βλέποντας τον άχαρο, ατσούμπαλο σημαιοστολισμένο μυτόγκα να στεφανώνεται εκείνη, που μέσα στην μισοπαιδιάστικη - μισοεφηβική μου συλλογιστική, αποτελούσε την γυναίκα των ονείρων μου. Ερωτοκτυπημένο νιώσιμο που με τον καιρό φούντωνε, καθώς το άγουρο βρετανάκι ωρίμαζε, ομόρφαινε και εξελισσόταν σε κυρία. Σιγά την διαφορά που έχουμε, σκεφτόμουν. Την ηλικιακή εννοούσα, αγνοώντας μέσα στην ματαιοδοξία μου, οποιοδήποτε άλλο χάσμα μπορεί και να μας χώριζε... 

1995. Εξουθενωμένη, κυριολεκτικά τσακισμένη ψυχικά από μια συμβίωση που ουδέποτε περπάτησε ευτυχισμένο μονοπάτι, κουρασμένη από τα ατελείωτα κυνηγητά των φωτορεπόρτερ, για να αποσπάσουν ακόμη και το παραμικρό δημόσιο ενσταντανέ, η Νταϊάνα, οσονούπω ξανά Σπένσερ, άμα τη εκδόσει του διαζευκτηρίου της από τον διάδοχο του Βρετανικού θρόνου, έχει αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι, στο φιλανθρωπικό της έργο. Η τυχαία γνωριμία με τον ανερχόμενο Πακιστανό καρδιοχειρουργό Χασνάτ Χάν, έναν φιλόδοξο άντρα που περιέργως γνωρίζει ελάχιστα για εκείνη, θα δημιουργήσει στην ψυχή της ελπίδες ανανέωσης. Πόσο μάλλον όταν από την πρώτη ματιά θα δημιουργηθεί μεταξύ τους σπινθήρας έλξης, που γρήγορα θα εξελιχθεί σε μοιραίο ερωτικό πάθος.

Από τις πρώτες κιόλας στιγμές αυτού του σμιξήματος και από τις πομπώδεις ατάκες που ανταλλάσσουν οι κατοπινοί lovers, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο κουτή σεναριακά είναι δαύτη η τύποις βιογραφία, της μεγαλύτερης pop icon του εικοστού αιώνα. Της γυναίκας που αγαπήθηκε από τον απλό λαουτζίκο - όχι κατ ανάγκη κάτοχο βρετανικού διαβατηρίου - τόσο για τον (έντονα προμοταρισμένο είναι η αλήθεια) τρόπο που έδειξε να ασχολείται με τα απλά του προβλήματα, αλλά κυρίως με την στάση που κράτησε απέναντι στο Στέμμα και τις ιδιοτροπίες του πρωτοκόλλου του. Αυτή ακριβώς η περσόνα, δεκαπέντε χρόνια μετά τον πραγματικά απίστευτο, με τον τρόπο συνέβη, θάνατο της σε εκείνη την παρισινή παλιοδιάβαση, δικαιούταν μιας καλύτερης κινηματογραφικής συμπεριφοράς, από ένα απλοϊκό σαχλαμαρίστικο Άρλεκιν, σ' αγαπώ, μ'αγαπάς, τι θα γίνει μ' εμάς.

Μοιάζει εξωφρενικό το πως καταστρέφει καριέρες, αυτό το καλλιτεχνικό πέρασμα του Ατλαντικού. Τρανό παράδειγμα αυτού του δίχως σταματημό κατήφορου, ορίζει η σκηνοθετική στάση ενός από τους πλέον χαρισματικούς κινηματογραφιστές της γερμανικής σχολής, του Oliver Hirschbiegel, που αντικειμενικά έχει προσφέρει δύο φιλμικά διαμάντια - την Πτώση και το Πείραμα - πανύψηλου τεχνικά και εκφραστικά επιπέδου. Η μέθοδος αφήγησης που ακολουθεί ο Γερμανός, πέρα από το γεγονός πως πέφτει σε ανιστόρητες παγίδες που δεν μπορούν με τίποτα να επιβεβαιωθούν, είναι τόσο ανιαρός και γλυκανάλατος, εφόσον έχει στήσει την κάμερα του κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να προβάλλει το ζαχαρωμένο love story μιας μαραζωμένης ατυχήσασας. Ε, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι αυτός ο βίος της Λαίδης Ντάι...

Για πες: Ίσως και να μιλώ για το πιο άχρηστο biopic που έχω παρακολουθήσει ποτέ. Ίσως και ο τίτλος biopic που απέδωσα, να είναι ιδιαίτερα τιμητικός, για αυτή την μετριότατη - αν και πανάκριβη - διεθνή παραγωγή, που μου έμοιασε υποδεέστερη και από εκείνη την χιλιοπαιγμένη τηλεταινία, που αραιά και που γεμίζει με δάκρυα τα σαββατόβραδα των ρομαντικά ευαίσθητων. Η μη αναφορά μου στην πρωταγωνίστρια μάλιστα και μόλις προ ολίγων μηνών υποψήφιας για Όσκαρ ερμηνείας, διόλου τυχαία είναι, εφόσον τυγχάνει αγαπημένη μου, όσο και εκείνη που υποδύθηκε και θέλω να λησμονήσω το συντομότερο δυνατόν αυτό της το ατόπημα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Νοεμβρίου 2013 από την Village