Movies Ltd

Σε μια σεμνή, όπως συνηθίζεται κάθε χρόνο τελετή, ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες των Όσκαρς της ανεξάρτητης παραγωγής, των Independent Spirit Awards, που φέτος θα δοθούν για 29η συνεχόμενη χρονιά, υποστηρίζοντας την κινηματογραφία που δεν έχει την οικονομική - τουλάχιστον - κάλυψη των μεγάλων στούντιος. Δύο φιλμς ξεχώρισαν με τις περισσότερες nods κατά την φετινή χρονιά, το 12 Years A Slave του Steve McQueen και η Nebraska του Alexander Payne, που αμφότερα έχουν αποσπάσει από πέντε, ενώ ανάμεσα στις λοιπές υποψήφιες δημιουργίες βρίσκονται ακόμη τα Frances Ha, All Is Lost, Blue Jasmine και Before Midnight. Τα βραβεία θα δοθούν στους νικητές την 1η Μαρτίου 2014 στην Σάντα Μόνικα. Μέχρι τότε ας δούμε τις επιμέρους κατηγορίες και όσους ήδη έχουν ριχτεί στην διεκδίκηση ενός βαρύτιμου Indie.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
12 Years a Slave
All Is Lost
Frances Ha
Inside Llewyn Davis
Nebraska

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Shane Carruth – Upstream Color
J.C. Chandor – All Is Lost
Steve McQueen – 12 Years a Slave
Jeff Nichols – Mud
Alexander Payne – Nebraska

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Woody Allen – Blue Jasmine
Julie Delpy, Ethan Hawke, & Richard Linklater – Before Midnight
Nicole Holofcener – Enough Said
Scott Neustadter & Michael H. Weber – The Spectacular Now
John Ridley – 12 Years a Slave

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ
Blue Caprice
Concussion
Fruitvale Station
Una Noche
Wadjda

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΩΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Lake Bell – In a World…
Joseph Gordon-Levitt – Don Jon
Bob Nelson – Nebraska
Jill Soloway – Afternoon Delight
Michael Starrbury – The Inevitable Defeat of Mister and Pete

ΒΡΑΒΕΙΟ JOHN CASSAVETES
Απονέμεται σε παραγωγές που έχουν κοστίσει λιγότερο από 500.000 δολάρια.

Computer Chess
Crystal Fairy
Museum Hours
Pit Stop
This Is Martin Bonner

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Cate Blanchett – Blue Jasmine
Julie Delpy – Before Midnight
Gaby Hoffmann – Crystal Fairy
Brie Larson – Short Term 12
Shailene Woodley – The Spectacular Now

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΔΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Bruce Dern – Nebraska
Chiwetel Ejiofor – 12 Years a Slave
Oscar Isaac – Inside Llewyn Davis
Michael B. Jordan – Fruitvale Station
Matthew McConaughey – Dallas Buyers Club
Robert Redford – All Is Lost

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Melonie Diaz – Fruitvale Station
Sally Hawkins – Blue Jasmine
Lupita Nyong’O – 12 Years a Slave
Yolanda Ross – Go for Sisters
June Squibb – Nebraska

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ ΑΝΔΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Michael Fassbender – 12 Years a Slave
Will Forte – Nebraska
James Gandolfini – Enough Said
Jared Leto – Dallas Buyers Club
Keith Stanfield – Short Term 12

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Sean Bobbitt – 12 Years a Slave
Benoit Debie – Spring Breakers
Bruno Delbonnel – Inside Llewyn Davis
Frank G. Demarco – All Is Lost
Matthias Grunsky – Computer Chess

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
20 Feet from Stardom
After Tiller
Gideon’s Army
The Act of Killing
The Square

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
A Touch of Sin – Κίνα
Blue Is the Warmest Color – Γαλλία
Gloria – Χιλή
The Great Beauty – Ιταλία
The Hunt – Δανία

ΒΡΑΒΕΙΟ ROBERT ALTMAN
Απονέμεται στον σκηνοθέτη, στον οργανωτή του κάστινγκ και σε ολόκληρη την ερμηνευτική ομάδα μιας επιλεγμένης παραγωγής
Mud

Αμέσως μετά την ανάληψη των δικαιωμάτων του σεναρίου της ταλαντούχας και ταχύτατα ανερχόμενης κωμικού Amy Schumer, με τον τίτλο Train Wreck, από την Universal, έγινε γνωστό το περασμένο καλοκαίρι πως ο χαρισματικός Judd Apatow θα συμμετάσχει στο συγκεκριμένο πρότζεκτ από το πόστο του συμπαραγωγού. Σήμερα μόλις έγινε γνωστό πως ο σκηνοθέτης των δημοφιλέστατων διασκεδαστικών επιτυχιών This Is 40, Knocked Up και 40 Years Old Virgin, εντυπωσιασμένος από την δυναμική ιστορία της Schumer, θα καθίσει στην καρέκλα του δημιουργού, καθοδηγώντας την στο ερμηνευτικό της ντεμπούτο. Εκεί που η γνωστή για τις stand up comedy ικανότητες της ηθοποιός, όπως τις έχει παρουσιάσει στο σόου Inside, θα υποδυθεί μια γυναίκα ταλαιπωρημένη που παλεύει να ορθοποδήσει και να κτίσει ξανά την ζωή της, έχοντας πιάσει συναισθηματικά και επαγγελματικά τον πάτο. Το θέμα δεν μοιάζει και ιδιαίτερα κοντινό με τα καυστικού και ιδιόμορφου χιούμορ φιλμς που έχει παρουσιάσει στο παρελθόν ο Apatow, ο ίδιος όμως έχει πάρει πολύ ζεστά τον ρόλο του, αναζητώντας ήδη το υποστηρικτικό καστ στο Λος Άντζελες, ενώ μέσα στην προσεχή εβδομάδα θα ταξιδέψει στην Νέα Υόρκη αναζητώντας τους αστέρες που θα συνοδεύσουν στο εκράν την ρούκι, κινηματογραφικά, σταρ.

Ένα μόλις χρόνο μετά την έξοδο στις αίθουσες του θρυλικού Django Unchained και ενώ στο μεταξύ έχει κάνει δηλώσεις, περί του The Lone Ranger ως μιας από τις πλέον αγαπημένες του ταινίες για το 2013, δεν προκαλεί την παραμικρή εντύπωση το γεγονός πως και στην ερχόμενη του δημιουργία, ο δημοφιλής Quentin Tarantino θα ασχοληθεί με την θεματική του γουέστερν. Ανακοίνωση που έκανε ο ίδιος ο σκηνοθέτης των Pulp Fixtion, Reservoir Dogs και Inglourious Basterds, στην υψηλής θεαματικότητας εκπομπή του Jay Leno, The Tonight Show, όπου βρέθηκε προσκεκλημένος για να προμοτάρει την εκδοχή του Τζάνγκο, σε graphic novel που μόλις κυκλοφόρησε. Ο Tarantino αφού ομολόγησε την λατρεία που τρέφει για το genre, ομολόγησε πως αφού έκανε την πρώτη κίνηση, τώρα βρίσκεται στον σχεδιασμό ακόμη μιας γουέστερν ιστορίας, που θα αποτελέσει την βάση της επόμενης του ταινίας. Διευκρινίζοντας μάλιστα πως δεν πρόκειται να αποτελέσει σε καμία περίπτωση σίκουελ της περιπέτειας με πρωταγωνιστή τον Jamie Foxx, που άλλωστε έχει υπάρξει και η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της μέχρι τώρα αναγνωρισμένης καλλιτεχνικά καριέρας του. Πρόκειται ουσιαστικά για μια επιβεβαίωση των όσων είχε δηλώσει ο ίδιος στον Guardian το 2012, δίχως όμως να προβεί σε περισσότερες λεπτομέρειες.

Την στιγμή που οι σινεφίλ παλεύουν να μαντέψουν ποια θα είναι η επόμενη σίκουελ κίνηση στον πλανήτη Χόλιγουντ, μετά τον καταιγισμό επαναλήψεων που έχει προγραμματιστεί για την προσεχή περίοδο, μια κίνηση της Paramount, αποδεικνύει πως η ανακύκλωση σεναρίων έχει φτάσει στο απόγειο της. Κι αυτό διότι μέσα από επίσημη ανακοίνωση του στούντιο στα social media, ένα από τα πλέον φημισμένα τρομακτικά σίριαλ της φιλμικής ιστορίας, το Friday The 13th, λίγα μόλις χρόνια μετά το ριμπούτ του Marcus Nispel, δεν θα αποκτήσει μια απλή συνέχεια, μα ένα ακόμη...ριμπούτ! Συνεπώς αυτό σημαίνει πως η φοβιστική μορφή του Τζέισον Βόρχες, που στην τελευταία του εμφάνιση τα πήγε εξαιρετικά στα box office βάζοντας στα ταμεία της Warner - που πλέον μοιράστηκε τα δικαιώματα - περί τα 65 εκατομμύρια δολάρια, θα ξεκινήσει και πάλι το μακρύ αιματηρό της ταξίδι στα κινηματογραφικά εκράν. Αρχής γενομένης, από την 13η Μαρτίου 2015, όταν και η νέα αρχή της πασίγνωστης πλέον ιστορίας, που βρίσκεται σε αναζήτηση δημιουργού και καστ, θα καταφτάσει στις σκοτεινές αίθουσες, υποσχόμενη ακόμη περισσότερες ανατριχίλες.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Thor: The Dark World	Feelgood	1	97	51.418	51.418
2	The Councelor	Odeon	1	45	27.598	27.598
3	Gravity	Village	3	64	17.143	191.717
4	Free Birds	Feelgood	2	77	6.744	19.911
5	Despicable Me 2	UIP	7	47	5.889	175.678
6	Captain Phillips	Feelgood	5	28	5.735	145.376
7	La Vie D'Adele	Strada	4	13	5.180	47.493
8	Escape Plan	Odeon	4	16	3.393	61.352
9	Cloudy With A Chance Of Meatballs 2	Feelgood	5	41	3.381	61.380
10	All Is Lost	Audiovisual	3	13	3.311	21.349

Διανύουμε εποχή, που όλες οι μεγάλες επιτυχίες του αείμνηστου Patrick Swayze, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αποκτούν την διασκευή τους. Αμέσως μετά την επικείμενη μεταφορά του δακρύβρεχτου Ghost στην μικρή οθόνη, αλλά και του Point Break σε μια πιο σύγχρονη μεταφορά, η MGM πήρε την απόφαση να προχωρήσει στο ριμέικ του ιδιαίτερα επιτυχημένου Road House, μιας δραματικής περιπέτειας, που sta 1989 έκοψε περισσότερα από 35 εκ. δολάρια στο box office. Την ιστορία του περιπλανώμενου μπράβου, που καταλήγει να κρατά τις τύχες ενός κακόφημου κλαμπ κλαμπ του Μιζούρι, του Double Deuce, ορίστηκε να κάνει πραγματικότητα ο βετεράνος στο είδος της δράσης Rob Cohen, που έχει υπογράψει στο παρελθόν φιλμς όπως το Daylight, ο XxX και τα πρώτα The Fast And The Furious, ενώ το σενάριο ήδη έχει αναλάβει να συγγράψει ο Michael Stokes. Το μόνο που απομένει είναι να οριστεί από την Metro η ερμηνευτική ομάδα, που θα αντικαταστήσει στις μέρες μας τόσο τον Swayze, όσο και τον αξιόλογο περίγυρο του, που τότε αποτελούσαν οι Sam Elliott, Ben Gazzara αλλά και η εκρηκτική σεξοβόμβα Kelly Lynch!

Δέκα live action μικρού μήκους ταινίες απέμειναν στην τελική ευθεία της Οσκαρικής κούρσας, για να διεκδικήσουν το χρυσό αγαλματίδιο, καθώς πλέον οι ψηφοφόροι της Αμερικάνικης Ακαδημίας τεχνών και Κινηματογράφου, έχουν να επιλέξουν μεταξύ τους για να αναδείξουν την τελική πεντάδα των nods. Λίστα που θα δοθεί στην δημοσιότητα ως γνωστόν στις 16 του ερχόμενου Ιανουαρίου, στο θέατρο Σάμουελ Γκολντγουίν, ενώ η λαμπερή τελετή για φέτος έχει προγραμματιστεί για τις 2 Μαρτίου, στο Kodak Theatre που θα την φιλοξενήσει για ακόμη μια φορά.

Αυτοί είναι οι δέκα εναπομείναντες μνηστήρες του βαρύτιμου τροπαίου:

"Aquel No Era Yo (That Wasn’t Me)" Esteban Crespo, σκηνοθέτης (Producciones Africanauan)

"Avant Que De Tout Perdre (Just before Losing Everything)" Xavier Legrand, σκηνοθέτης και Alexandre Gavras, παραγωγός (KG Productions)

"Dva (Two)" Mickey Nedimovic, σκηνοθέτης, and Henner Besuch, διευθυντής φωτογραφίας (Filoufilm Dani Barsch)

"Helium" Anders Walter, σκηνοθέτης και Kim Magnusson, παραγωγός (M & M Productions)

"Kush" Shubhashish Bhutiani, σκηνοθέτης (Red Carpet Moving Pictures)

"Pitaako Mun Kaikki Hoitaa? (Do I Have to Take Care of Everything?)" Selma Vilhunen, σκηνοθέτης και Kirsikka Saari, σεναριογράφος (Tuffi Films)

"Record/Play" Jesse Atlas, σκηνοθέτης και Thom Fennessey, εξειδικευμένος παραγωγός (Collaboration Factory)

"Throat Song" Miranda de Pencier, σκηνοθέτης (Northwood Productions)

"Tiger Boy" Gabriele Mainetti, σκηνοθέτης (Goon Films)

"The Voorman Problem" Mark Gill, σκηνοθέτης, and Baldwin Li, παραγωγός (Honlodge Productions)

Χάρη στις ικανότητες τους, είναι οι καλύτεροι. Χάρη στην ομαδική τους δράση, είναι μια οικογένεια. Μέχρι που μια αποστολή τους, θα τους μετατρέψει σε στόχους. Περιπέτεια δράσης πολλών οκτανίων, υπόσχεται πως θα είναι το Sabotage, που έρχεται με τις καλύτερες συστάσεις, μιας και το σενάριο υπογράφει ο Skip Woods των A Good Day To Die Hard και The A-Team, ενώ στην σκηνοθετική καρέκλα κάθεται ο David Ayer του αγαπημένα ιδιόμορφου Point Of View, End Of Watch. τεχνική που σε όχι λίγα πλάνα λαμβάνει χώρα κι εδώ, όπως αποκαλύπτει το τρέιλερ της Open Road, που θα ρίξει στην μάχη των εισιτηρίων το φιλμ στις 11 Απριλίου 2014. Πρόκειται για την ιστορία της αρματωμένης και έμπειρη ομάδας πολεμιστών που μάχονται τα καρτέλ ναρκωτικών ανά τον κόσμο, η οποία βρίσκεται κάτω από τις εντολές ενός έμπειρου και σεβάσμιου βετεράνου πεζοναύτη, που θα βρεθεί παγιδευμένη κάτω από αντίξοες συνθήκες και το ένα μετά το άλλο τα μέλη της θα πέφτουν νεκρά από αγνώστου προέλευσης πυρά. Με τους δέκα να γίνονται εννιά και πολύ σύντομα οκτώ, δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για την ομάδα να μην αντιδράσει.

Και τι ομάδα ε? Με οπλαρχηγό τον Arnold Schwarzenegger που έχει πάρει για τα καλά τον καινούργιο του ρόλο ως πεπειραμένου πολεμιστή, αποτελείται από αστέρες πρώτης γραμμής, όπως ο Sam Worthington, ο Harrold Perrineau, o Terrence Howard, o Josh Holloway, η Olivia Williams και η Mireille Enos. Το αντίπαλον δέος των Expendables, μόλις γεννήθηκε!

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2014

του Alan Taylor Με τους Chris Hemsworth, Natalie Portman, Tom Hiddleston, Anthony Hopkins, Stellan Skarsgård, Idris Elba, Christopher Eccleston, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Kat Dennings, Ray Stevenson, Zachary Levi

I Don’t Like Thοr’sdays

του gaRis (@takisgaris)

Καλά. Μην το παίρνεις τοις μετρητοίς αδελφάκι μου. Έχει πλάκα πάντως το ότι η ονοματοθεσία της Πέμπτης ημέρας της εβδομάδας, ξεκινώντας από την ημέρα του ηλιάτορα – Sunday ή του Κυρίου - Κυριακή (αυτή πριν από το πρόσφατα θεσμοθετημένο κυριακάτικο μεροδούλι) έρχεται κατευθείαν από την Asgard της βασιλικής οικογενείας των μονόφθαλμου τζώρα Οντίν και ξανθού μορφονιού Θορ, αυτουνού του Avenger με το τεράστιο σφυρί. Η δυσαρέσκειά μου (βλ. Βαρεμάρα) δεν αφορά απολύτως ΚΑΝΕΝΑ βέβαια, εξ’ού και η Marvel, με τον αέρα της μπράντας εμπορικά επιτυχημένης, εύπεπτης ψιλομπαρόκ δουλειάς του Kenneth Branagh (που ξαναπέρασε μια Φρανκεστάιν φάση) ξαναχτυπά με το ίδιο βασικό κάστ: Hopkins ο μπαμπάς Θορ, Rene Russo η μαμά και ερωτικό ενδιαφέρον η Τζέην Φόστερ - Natalie Portman, η οποία δεν είχε διαφυγή από το συμβόλαιό της, όταν η Jenkins (σκηνοθέτις του Monster) τάσπασε με την παραγωγή.

Δε θα σταθώ στον πρώην της Miley Cyrus που την έχει κάνει τουέρκιν - wrecking ball, τον γόητα Chris Hemsworth που, παρότι έλαμψε στο Rush φέτος, εδώ περιορίζεται σε δευτερεύοντα χαρακτήρα ως ξύλινος Thor. Η ταινία ανήκει ολοκληρωτικά στο αδέρφι του τον Loki. O ικανότατος Tom Hiddleston, ο άνθρωπας που έκλεψε τον κεραυνό του μοναδικού Robert Downey στους Avengers, εξελίσσεται σε μια διασταύρωση Cumberbutch – Fassbender, λοξοκοιτώντας με το άδειο βλέμμα κακότητος ενός Hopkins (που εδώ δε βλέπεται) από τα «νιάτα» του ως Χάνιμπαλ. Επιβλητική (αν και θαμμένη κάτω από τόνους μέικαπ) και η εμφάνιση του Malekith – Christopher Eccleston, αρχηγού των σκοτεινών Έλβς που ζητούν συμπαντική επικυριαρχία, ξεκινώντας από το ξεκλήρισμα της φαμελιάς του Θορ, βάζοντας στο μάτι και το γκομενάκι την Portman.

Υπάρχουν τόσοι δεύτεροι ρόλοι που ξοδεύονται άδικα, με κυρίαρχο αυτόν του ανερχόμενου Idris Elba (Χέιμνταλ), που σκίζει αυτή τη χρονιά ως Νέλσον Μαντέλα, μέχρι του απαραίτητου σε σκανδιναβικές ιστορίες ρολίστα Stellan Skarsgard (Έρικ Σέλβιγκ) ο οποίος περιφέρεται μονίμως με το λευκό («Ατθίς» για τους ομηλίκους μου) σώβρακο, διότι αυτή η δροσιά στα αχαμνά φέρνει έμπνευση στον τρελοεπιστήμονα, ειδικά όταν αναπτύσσει την Convergence θεωρία του στο πιο αδιάφορο κοινό, όπως αυτό του σανατορίου όπου τον κλείνουν προσωρινά, για να εξασφαλιστεί το κάμεο του Πάπα της Marvel, του μυθικού (και ζάμπλουτου) Stan Lee.

O μικροθονίστας Alan Taylor που γύρισε στο παρελθόν μερικά Sex & The City επεισόδια αλλά και μισή ντουζίνα του περσινού Game of Thrones, είναι μάλλον ο αδύναμος κρίκος του δεύτερου Thor, καθώς περίπου καταφέρνει να περάσει στο ντούκου μερικά αξιοζήλευτα οπτικά εφφέ, ειδικά της τρίτης πράξης που ευτυχώς φτάνουμε σχετικά νωρίς, περνώντας από υπεραρκετές φλύαρες σκηνές σαχλού χιούμορ και χωρίς ίχνος ερωτισμού μεταξύ Hemsworth – Portman. Οι δύο σκηνές-γκαγκς για τους marvel-ultras των τίτλων τέλους είναι χλιαρής αξίας, ενώ το συνολικό 3D δε δικαιολογεί επουδενί το έξτρα αντίτιμο της εισόδου.

Για πες: Ο Thor: The Dark World είναι μια κινηματογραφική παρένθεση στο γκαγκάν Avengerικό έπος του Josh Whedon σε όλα τα επίπεδα. Τα $100+Μ της πρώτης εβδομάδας κυκλοφορίας του επιβεβαιώνουν ότι εδώ έχει βρεθεί αστείρευτη φλέβα χρυσού για το κοινό 15-35. Για τους λοιπούς, θα υπάρχει πάντα το δίδυμο Nolan - Goyer.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Νοεμβρίου 2013 από την Feelgood

του Ridley Scott. Με τους Michael Fassbender, Penélope Cruz, Cameron Diaz, Javier Bardem, Brad Pitt, Rosie Pérez, Richard Cabral, Natalie Dormer, Bruno Ganz, Rubén Blades, Goran Višnjić, Toby Kebbell, Emma Rigby, John Leguizamo

Ανήλεος Mακαρθισμός

του gaRis (@takisgaris)

Είναι τρεις – τέσσερις νοβελίστες που συμπυκνώνουν το απαύγασμα της νεότερης βορειοαμερικανικής λογοτεχνίας. Ο Philip Roth (The Human Stain), o Don Delillo (Cosmopolis), o Thomas Pynchon (Inherent Vice, το οποίο γυρίζει ταινία καθώς μιλάμε ο P.T. Anderson) και το δικό μας παιδί, ο Cormac McCarthy, του Πούλιτζερ (The Road, 2007), του American National Book Award (All The Pretty Horses, 1992) και φυσικά των Coenικών όσκαρς (No Country For Old Men, 2007). Κοινό χαρακτηριστικό η σκοτεινή, αδυσώπητη, περίπου νιχιλιστική αποφλοίωση του αμερικανικού ονείρου, με τη ματιά των ογδοντάρηδων πλέον διανοούμενων που αισθάνονται την αποξένωση ενός κόσμου (τους) που αναχωρεί. Κοντοσείρι και ο Ridley Scott, ο οποίος, δέσμιος της χιτ εντ μις φιλμικής του τροχιάς, πατώντας στο χνάρι του μπάρμπα - Clint, είναι αποδεδειγμένα ενεργός (Body of Lies, Robin Hood και Prometheus οι δουλειές του μέσα στα 5 τελευταία χρόνια) και εξίσου ενδιαφέρων, δίχως να προσκολλάται σε ένα είδος (αυτό δεν σημαίνει πως του πάει και η ρομαντική κομεντί, αν κριθεί από την αποτυχία του A Good Year, 2006).

Το ζήτημα εδώ είναι πως ο McCarthy ενδεχομένως εζήλωσε οσκαρική δόξα και είπε, ξεκινώντας την ένατη δεκαετία της ζωής του, να γράψει απευθείας για τη μεγάλη οθόνη. Από την άλλη άκρη του δημιουργικού νήματος, ο σκηνοθεταράς των Alien – Blade Runner μάζεψε ένα υποκριτικό μελίσσι που θα επαρκούσε για δυο τουλάχιστο μπλοκμπάστερς μαζί: Το ζεύγος Bardem (Reiner)- Cruz (Laura), τον αρχιγόη Michael Fassbender (o Counselor, άνευ ετέρου ονόματος), την ταραντούλα Cameron Diaz (Malkina) και το μαγνήτη Brad Pitt σε έναν ακόμη ρόλο Καναδού μετά το 12 Years A Slave. Το στόρυ του The Counselor, όχι μακριά από το πνεύμα του Νόου Κάντρυ και έτι εγγύτερα στη φόρμα του Τράφικ, με μεχικάνικα καρτέλ και φορτία ασπρόσκονης, όπου τα κεφάλια πέφτουν με συρματόσχοινο και τα κουφάρια περνούν τα σύνορα σφηνωμένα σε βαρέλια, αν δεν αιμοατοβάψουν τις αφιλόξενες ερημιές, καταμεσίς του δρόμου.

Ο Fassbender, κουλ και παραδόξως ξένο σώμα σε έναν υπόκοσμο καρακιτσάτης χλιδής (οι μούτες του Xavier Bardem όσο και η εμφάνιση αυτού και της αλανιάρας συντρόφου του Diaz, ταιριάζουν γάντι στην πολύχρωμη ολιγοφρένεια ενός Despicable Me), αφήνεται στην περιδίνηση μεταξύ ενός ιδανικού επικείμενου γάμου με την Penelope και στην αναπόδραστη κάθοδο στον Άδη από όπου ο ξυπνιτζής καουμπόης Brad, ως ο συνεταίρος που δε θα πεθάνει και για χάρη του μπλεγμένου Fassie, δε θα μπορέσει να τον γλιτώσει. Σπόιλερ αλέρτ; Δε χρειάζεται, γιατί επί της ουσίας δεν υπάρχει αξιομνημόνευτο στόρυ, ούτε μυστηριώδης διαπλοκή. Το ρίσκο του να πετάξεις στον ταβλά τον οριακά πομπώδη, υπαινικτικά κρυπτικό λόγο του McCarthy και να βάλεις ένα τσούρμο χαρακτήρων να μιλά για το (σιχαμένο) νόημα της (άχαρης) ζωής σχοινοβατεί μεταξύ φιλοσοφικά θαλερού και θεατράλε γελοίου. Ο Ridley Scott καδράρει έντονα, φετιχιστικά στιλπνά και υπάρχουν δυο σκηνές που όζουν σεξουαλικότητας, όπως η εναρκτήρια – κάτω απ΄τα σεντόνια και η ΑΛΛΗ, σκηνή ανθολογίας, όπου η Diaz σκαρφαλώνει ξεβράκωτη πάνω στο παρμπρίζ του κάμπριο και τραβά ένα αλύπητα λικνίζον σπαγκάτ φάτσα - φόρα στα μάτια του εμβρόντητου Bardem που αξίζει ολάκερο το εισιτήριο, καθώς ηρωικά πετά στα σκουπίδια την καλτ πλέον σκηνή της κατρούλας Nicole πάνω στο δύσμοιρο Zac Efron από το The Paperboy.

Για πες: Κι όμως, το μεγαλύτερο σοκ είναι η σπατάλη ενός συνολικά τεράστιου ταλέντου στο βωμό μιας ταινίας που στην καλύτερη αποτελεί μια συρραφή μακρόσυρτα επιτηδευμένων αφορισμών και συμβολισμών επιπέδου μειρακίου, όπως η περιφορά ενός ζεύγους λεοπαρδάλεων – κατοικίδιων της μονοδιάστατης ερμηνευτικά Diaz, η οποία φέρει κι ένα πανομοιότυπο με το διάστικτο δέρμα τους τατού. Ή όταν η ίδια πηγαίνει να εξομολογηθεί για πρώτη φορά στη ζωή της σε καθολικό ιερέα κι αυτός βγαίνει από την εξομολογητήρια καμπίνα, μη υποφέροντας την ένοχη - σαν - αμαρτία Malkina. Έτσι όπως ακριβώς σου κάθεται εντέλει και ο The Counselor: Σαν ανομολόγητη ηδονή, ασήμαντης μεν αξίας αλλά και γοητευτική μέσα στην παρακμιακή της τρυφηλότητα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Νοεμβρίου 2013 από την Odeon

του Malik Bendjelloul. Με τους Sixto Rodriguez, Stephen 'Sugar' Segerman, Dennis Coffey, Mike Theodore, Dan DiMaggio, Jerome Ferretti, Steve Rowland, Willem Möller, Craig Bartholomew Strydom, Ilse Assmann

...η ζωή πως περιμένεις να σε ξέρει?

του zerVo (@moviesltd)

Για κάτι τέτοιες περιπτώσεις, έχει επικρατήσει η άποψη πως το ντοκιμαντέρ είναι το σινεμά του μέλλοντος. Για κάτι τέτοια, βγαλμένα με ανατριχιαστικό, βασανιστικό τρόπο από την καθημερινότητα, όσο κι αν δεν θέλεις να το πιστέψεις, σενάρια, που όμοια τους δύσκολα συναντάς στην μυθοπλασία, για κάποιες άκρατου επαγγελματισμού έρευνες στοιχείων, που στην εμπεριστατωμένη αφήγηση τους προτάσσουν συρραμμένος, ηθικές αρχές, κοινωνικές πραγματικότητες, δραματικές ανατροπές, απαράμιλλες συγκινήσεις. Ο δίσκος βινυλίου που μόλις βγήκε από την δισκοθήκη, έχει στο εξώφυλλο έναν περίεργο τύπο, καθισμένο οκλαδόν μέσα σε μια γυάλινη σφαίρα. Η βελόνα του αειθαλούς 1200 ΜΚΙΙ περιμένει να ασχοληθεί εναγωνίως με τα αυλάκια του, η κεφαλή χαμηλώνει, ένα μουσικό ταξίδι - θρίλερ, διάρκειας τεσσάρων δεκαετιών, μόλις ξεκινά...

Χαρισματικός και ταλαντούχος τραγουδοποιός, ανακαλύπτεται από δαιμόνιους μουσικούς παραγωγούς να παρουσιάζει με ιδιόμορφο και ξεχωριστό στυλ τις νότες του στο κοινό, σε χαμηλόφωτη μπουάτ του Ντιτρόιτ. Το όνομα του είναι Ροντρίγκεζ, Σίξτο Ροντρίγκεζ και χάρη στην δυναμική των εμπνευσμένων στίχων του και στην μελωδική του φωνή, η δισκογραφία θα πάρει το ρίσκο να κυκλοφορήσει το πρώτο του long play άλμπουμ, με τον τίτλο Cold Fact. Τα αποτελέσματα τραγικά, απελπιστικά, τόσο για την παρθενική, όσο και για την δεύτερη, εξίσου ποιοτική δουλειά, που θα ολοκληρωθεί ένα χρόνο αργότερα. Τα κομμάτια που πουλήθηκαν στην αμερικάνικη αγορά, στις αρχές της δεκαετίας του 70, δεν ξεπέρασαν σε αριθμό τα δάκτυλα των δύο χεριών...

Κέιπ Τάουν, Νότιος Αφρική 1998. Ιδιοκτήτης δισκοπωλείου και μανιώδης συλλέκτης πλακών, μαζί με δαιμόνιο δημοσιογράφο, θα αναζητήσουν τα ίχνη του εξαφανισμένου από το 1975 καλλιτέχνη που κρύβεται πίσω από μια τεράστια εμπορική επιτυχία των seventees, που έχει καταφέρει να οδηγήσει στο νούμερο ένα των τοπικών charts διψήφιο αριθμό τραγουδιών. Το ελάχιστα γνωστά στοιχεία για τον ερμηνευτή που στα μέρη τους ξεπερνά σε δημοτικότητα ακόμη και τον Βασιλιά Elvis, είναι πως πρόκειται για Αμερικάνο, που για έναν ανεξήγητο ακόμη λόγο τερμάτισε την ζωή του σε συναυλία, με αναπάντεχο τρόπο, ενώπιον του κοινού του. Οι απόψεις για το μοιραίο συμβάν ελαφρώς διίστανται, άλλος λέει αυτοπυρπολήθηκε, άλλος πως πάτησε την σκανδάλη. Το χειροπιαστό...Fact είναι πως το όνομα του είναι Ροντρίγκεζ και το LP που έχει πουλήσει περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα, είναι το Cold Fact!

Το σίγουρο είναι πως όλα όσα εξιστορεί στις εικόνες της η τεκμηρίωση του Searching For Sugar Man, δεν ενδείκνυνται για καχύποπτους φανς των θεωριών συνωμοσίας, που θα αντικρίσουν πίσω από ένα απίστευτης εξέλιξης δράμα, ένα καλοστημένο παραμύθι, γύρω από τον Μεξικάνικης καταγωγής αρτίστα, που είδε το όνειρο του να θάβεται στα χαρακώματα των 33 στροφών. Κι όμως το ρεπορτάζ του κινηματογραφιστή Malik Bendjelloul δεν αφήνει όσα εύλογα κενά και ερωτηματικά γεννιούνται στον ορθολογικό νου του θεατή στην αρχική ανάγνωση της σύνοψης. Δικαιολογώντας το νεκρό διάστημα επικοινωνίας ανάμεσα στην βιομηχανική Motor City και την εγκλωβισμένη στις ακραίες αντιλήψεις της, Πόλη του Ακρωτηρίου, στον παγκόσμιο διεθνή αποκλεισμό της Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας, ελέω απαρτχάιντ, ρατσισμού και βίας ενάντια στις πλειονότητες. Από το κλουβί που ζούσαν φυλακισμένοι είτε άσπροι, είτε μαύροι Μπαφάνα, δηλαδή, ούτε διέρρεε, ούτε εισερχόταν πληροφορία, η χώρα βάδιζε αμέριμνη - ευτυχής, τε και δυστυχής - σαν να υπήρχε μόνο εκείνη στον παγκόσμιο Άτλαντα. Δεν το διανοείσαι!

Το πραγματικό δράμα όμως, δεν έχει να κάνει με την ασύμμετρη κοινωνία που διοικούσαν κάτι καθάρματα σαν τον Πίτερ Μπότα και την συμμορία του, αλλά με το αναμφισβήτητο γεγονός της ζωής που δικαιούταν και δεν έζησε, ένα αστέρι που ποτέ του δεν ανέτειλε, ο Σίξτο Ροντρίγκεζ. Οι μελωδίες του, που πλημμυρίζουν το σάουντρακ του έργου, είναι δεδομένα πιασάρικες και η φωνή του είναι τόσο ζεστή και κοντινή σε εκείνη των μύθων Paul Simon και Bob Dylan, που σου προκαλείται ακόμη μεγαλύτερη απορία για τους λόγους που δεν τράβηξαν εμπορικά στις ΗΠΑ. Το ότι παίχτηκαν παιχνίδια κερδοσκόπων στην πλάτη του, το αντιλαμβάνεσαι μόνο και μόνο στην θωριά του βαρόνου της Motown και επικαρπωτή των κερδών - μολονότι ο ίδιος το αρνείται πεισματικά - Clarence Avant, που δεν πείθει κανέναν για την αθωότητα του. Μια από τις αμέτρητες συνεντεύξεις που ο κινηματογραφιστής μπολιάζει στις ρυθμικές και τίγκα στην πληροφορία εικόνες του, συνδυάζοντας τις με επίκαιρα της εποχής και καλογυρισμένα βίντεο κλιπς.

Για πες: Για ενενήντα λεπτά, στο πίσω μέρος του μυαλού μου στριφογυρνούσε διαρκώς το ενδεχόμενο αυτού που οι μοντέρνες γενιές αποκαλούν "τρολάρισμα". Τόσο αδιανόητα είναι τα συμβάντα που περιγράφει στην - δεν ξέρεις και πως να την αποκαλέσεις, θετική ή αρνητική - πορεία ζωής ο Sugar Man. Το βέβαιο είναι πως μέχρι την στιγμή που ανοίγει τα παντζούρια του καλυβιού του, κάπου στα φτωχικά προάστια του βασιλείου της Ford και της Mustang, ο καθηλωμένος στο κάθισμα του θεατής, έχει εξαπολύσει και ο ίδιος κυνηγητό ψαξίματος του, απελευθερώνοντας ψυχή, νου και αισθήσεις. Και αυτό από μόνο του, είναι ένα σπουδαίο κατόρθωμα της Έβδομης Τέχνης.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Νοεμβρίου 2013 από την Filmtrade

It's not easy being mean. Σε μια προσπάθεια να παρουσιάσει μια ακόμη πιο επιτυχημένη κινηματογραφική παρουσία των δημοφιλέστατων κουκλίνων που γεννήθηκαν από την έμπνευση του Jim Henson, η Disney παίρνει την απόφαση να παγκοσμιοποιήσει το προϊόν της κι έτσι οι ολοκαίνουργοι Μάπετς, ξεφεύγουν από τα στενά όρια των ΗΠΑ, ταξιδεύοντας και στην Ευρώπη. Όλα αυτά συμβαίνουν στην κωμική περιπέτεια Muppets Most Wanted, όπου οι μαριονέτες βρίσκονται σε μια διεθνή τουρνέ, παρουσιάζοντας το σόου τους σε πόλεις όπως η Μαδρίτη, το Λονδίνο, το Βερολίνο. Σε μια από τις στάσεις τους όμως στην Γηραιά Ήπειρο, θα αντιληφθούν πως βρίσκονται στο επίκεντρο μιας συνωμοσίας, που έχουν στήσει ο Κόνσταντιν, ο νούμερο Ένα καταζητούμενος από την αστυνομία και ο Ντόμινικ, ο νούμερο...Δύο καταζητούμενος. Σκηνοθεσία από τον James Bobin, που είχε επιμεληθεί και τους ορίτζιναλ The Muppets προ διετίας, ο οποίος συνέγραψε και το σενάριο μαζί με τον Nicholas Stoller. Η ταινία που αναμένεται να κινήσει το ενδιαφέρον των απανταχού φανς των Μάπετς θα κάνει την επίσημη εμφάνιση της στους κινηματογράφους στις 21 Μαρτίου 2014.

Κέρμιτ, Μις Πίγκι, Άνιμαλ, Γκόνζο και όλη η παλιοπαρέα, θα βρεθούν για ακόμη μια φορά επί σκηνής, έχοντας στο πλευρό τους διάσημους αστέρες, όπως τον χαρισματικό κωμικό Ricky Gervais, τον Ty Burrell, την Tina Fay, την Salma Hayek, αλλά και καμέο καλλιτεχνών σαν την Celine Dion, τον Ray Liotta, τον Christoph Waltz και τον P. Diddy.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2014