Movies Ltd

του Alfonso Cuarón. Με τους Sandra Bullock, George Clooney

2013: A Space Odyssey

του gaRis (@takisgaris)

H Βενετιά ανακέκραξε στην επίσημη πρεμιέρα του Gravity: Η ταινία είναι ένα κινηματογραφικό γεγονός που σπρώχνει μπροστά το μέσο στον 21ο αιώνα. Στοιχείο δεύτερο: Ο James Cameron, ο κατασκευαστής του μνημειώδους (και αστειωδώς νικημένου από την πρώην του στα Oscars) Avatar, ο όχι ακριβώς ταπεινόφρων ή γλυκομίλητος Cameron, τραβά μια βαθιά υπόκλιση στο ταλέντο του αθορύβως ξαφανισμένου Alfonso Cuaron που κάτι πήγε να αρθρώσει με το Children of Men (2006), καθώς έχει καταγραφεί ως το breakthrough φιλμ του το Y Tu Mama Tambien (2002). Όποιος γυρίσει να αποσώσει πως το είχε πάρει γραμμή ότι ο Cuaron είχε τέτοια καραφιλμάρα (κατοχυρώνω τον χαρακτηρισμό) εντός του, εγώ του παραδίδω το στριγκάκι μου. Όσοι αρχίζουν τα τάματα στο βωμό του Kubrick λυσιτελούν μόνο ως προς το καινουργές, το ως τώρα άμαθο της θεαματικής εμπειρίας. Ο Μεχικάνος, κολλητάρι του μπέμπη του Del Toro, που καλά είναι να μαθαίνει και να αφήσει τα λέγκος του στην άκρια (Pacific Rim), δεν τραβά ζόρι για τον μακρόκοσμο του εξιστενσιαλισμού ει μη μόνο δια το εδώ και τώρα στο βουβό εξωδιάστημα, κει που η βαρύτης είναι ο δολοφόνος σου.

Τρελαίνομαι για τον συμβολισμό. Τα βαρίδια φίλε μου. Μπάγκατζ που λεν στο Καρπενήσι. Ό,τι μας τραβά προς τα οπίσω, κάτω και στον πάτο της ενοχής. Τα 80 μυριόπουλα μπατζετιάς όχι απλά φυσάνε – γαργαλάνε τον οπτικό ουρανίσκο σε βαθμό αφασίας. Ο Emmanuel Lubezki (μονιμάς του Quaron και του Malick) να την έχει βγάλει έξω και να ζωγραφίζει απεραντωσά και γαληνευτή σαγήνη. To second unit ίσαμε 10 σελίδες, να κεντά εφφέδες, κατηφέδες, ήχος και φως, δίνοντας την πανώρια αίσθηση του διαστημικού τρόμου όπως οφείλει να είναι. Ο πήχης όντως ανεβαίνει πανύψηλα εδώ. Αν όμως αντέξεις την εντύπωση και τραβήξεις την κουρτίνα, Solaris (Solyaris, 1972) δε θα βρεις. Γλιέπς, εσύ μέγα μαϊστρο Andrei Tarkofsky εκεί ΣΟΛΑΡΕΙΣ. Απεκδυσάσθω τον εξώκοσμο για να ανατάξεις το μικρό-τον μέγα εσώκοσμο. Inner space. Το χάος το αμέτρητον. Άλλη κατηγορία αυτή όμως.

Εδωνά το στόρι είναι περίπου προσχηματικό: Ο βετεράνος George Clooney (κάποτε στο τραγελαφικό ριμέικ του Solaris), στην τελευταία του διαστημική βόλτα πριν τη σύνταξη, μυεί όλο μπρίο και φλερτάκι τη μονήρη σεμνύνουσα χόσπιταλ εντζινήερ Sandra Bullock. Αυτή θα την κάνει τη γκάφα, αυτός θα επιστρατεύσει όλη του την εμπειρία να τους διασώσει. Κάθε δευτερόλεπτο η ζημιά χοντραίνει και ακριβώς εδώ μπαίνει η φρικαλέα φάση που βλέπεις τη ζωή να σου περνά μπροστά από τα μάτια. Τα λεπτά, ρήαλ τάιμ, μόλις 90. Σοφή επιλογή, για την καθολικότητα του σασπένς και τη μετάδοση μιας πολύ συγκεκριμένης, αλλά Speed στο διάστημα, τίγκα αδρεναλιζομένης περιπέτειας. Ο Clooney είναι μάγος στις slick περικοκλάδες, είναι του απολύτου φυζίκ και αυτό τον καθιστά ερμηνευτικά θαυμάσια κασταρισμένο. Ο ρόλος της Bullock, που πέρασε από Angelina Jolie, Rachel Weisz, Naomi Watts, Natalie Portman, Marion Cotillard, Abbie Cornish, Carey Mulligan, Sienna Miller, Scarlett Johansson, Blake Lively, Rebecca Hall και Olivia Wilde (μόνο), είναι κομβικός για τη μυθολογία του genre το οποίο έχει ευτυχήσει μόνο μια φορά με γυναίκα πρωταγωνίστρια, στο Alien του Ridley Scott. Μέσα από την κάσκα η Sandra έχει μια μάντρα κογιόνες, πείθει μέσα στην ισοζυγισμένη αλήθεια του πανικού της, κι αν αφαιρέσεις ένα τατς δραμαμελωμένης υπο-ιστορίας είναι εξαιρετική. Μάλλον θα ζήσουμε να δούμε την πρώτη αστροναύτισσα στα τεφτέρια των Oscars.

Για πες: Όπως και όλη η αρχιπαραγώγα είναι για απανωτές βραβεύσεις. Αν το Life of Pi (αστήρικτα αφελές στη λύση του) έκανε γερό σεφτέ, το Gravity πρέπει να αρχίσει να μετρά από τώρα. Δέστο υποχρεωτικά σε IMAX και 3D. Αν είναι να πας σινεμά μια βολά το χρόνο, μια στο τόσο, ε, εδώ δέσαμε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Νοεμβρίου 2013 από την Village

του J. C. Chandor. Με τον Robert Redford

Ο Καλύτερος

του zerVo (@moviesltd)

Πάντοτε για το φανατικό κοινό του, που σε συντριπτικό ποσοστό υπερτερούσε σε γυναικείο πληθυσμό, ήταν Ο Όμορφος. Είτε τον λερωμένο καουμπόη Sundance Kid έπαιζε στους Δυο Ληστές, είτε τον δεινό χαρτοκλέφτη Τζόνι Χούκερ στο Κεντρί, είτε τον προδότη έρωτα κι ιδανικών Χάμπελ στα Καλύτερα μας Χρόνια, η ξανθιά του κώμη κι η παλικαρίσια κορμοστασιά, έριχνα σε δεύτερο πλάνο το αναμφισβήτητο τάλαντο του. "Ο Όμορφος" άκουγες τότε να ψιθυρίζει η πλατεία, αφήνοντας το "Καλύτερος" για τον κοντοπίθαρο συνεργάτη του στο All The Presidents Men ή για τους δύο Ιταλιάνους που είχαν την τύχη να υποδυθούν τους χρυσοφόρους ρόλους των Κορλεόνε. Για το γνήσιο τέκνο της σπουδαίας (της σπουδαιότερης ίσως) κινηματογραφικής δεκαετίας των 70s, Robert Redford, τώρα που το κάλλος έχει παραδώσει την σκυτάλη στις ρυτίδες, λίγο πριν διαβεί το κατώφλι των 80 χρόνων ζωής, έφτασε η στιγμή να ακουστεί και γι αυτόν το Καλύτερος. Απλά και δικαιωματικά...

Μια γρατσουνιά στην πλώρη του ιστιοφόρου σκάφους, από την σύγκρουση με περιπλανώμενο στον ωκεανό κοντέινερ, παρότι θα επιδιορθωθεί από τον μοναχικό και πεπειραμένο ναυτικό, αλλά θα του αφήσει κουσούρια, από την εισροή υδάτων στο σκαρί, την καταστροφή του ασυρμάτου και του δίαυλου επικοινωνίας. Δίχως την παραμικρή δυνατότητα σύνδεσης με την στεριά και με την τροπική καταιγίδα να πλησιάζει, ευρισκόμενο στην μέση του Ινδικού Ωκεανού, το The Virginia Jean, με μοναδικό επιβάτη τον πλοηγό του, είναι πανέτοιμο να παλέψει με τα κύματα προκειμένου να βγει ζωντανό από την μάχη με τα στοιχεία της φύσης.

Τρόμος! Χωρίς να γνωρίζει επακριβώς το σημείο που βρίσκεται, εκατοντάδες μίλια μακρυά από την ακτή και με το αλάτι να έχει διαλύσει τα μέσα επικοινωνίας του, ο ναυαγός χωρίς να χάσει στιγμή την ψυχραιμία του, με μεθοδικότητα και γαλήνια σκέψη εν μέσω τρικυμίας, θα καταστρώσει σχέδιο διαφυγής από τον υδάτινο τάφο, που ολοένα και σχηματίζεται ολόγυρα του: Να τραβήξει ρότα έως τον διάδρομο που πλέουν τα θεόρατα φορτηγά, που δεν μπορεί, όλο και κάποιο θα αντιληφθεί την παρουσία του, έρμαια κουκκίδα στο κέντρο του πελάγους. Έβαλε ο Θεός σημάδι που λένε, άμα κάτι ξεκινήσει στραβά, δεν θα έχει αίσια συνέχεια και έκβαση...

Αρχικά, από το τρέιλερ, είχα πιστέψει πως θα έχω μπροστά μου μια ακόμη περίπτωση αγωνιώδους One Man Show, που το μοναδικό υποκείμενο βρίσκεται σε κατάσταση Save Our Souls, όπως περίπου συνέβη στον Buried ή στο Detour. Πραγματικά η αρχική σεναριακή ιδέα, προς τα εκεί κατευθύνει,βάζοντας συνάμα τον θεατή στο αγωνιώδες ράλι, για το αν θα βγει εντέλει σώος ο ιστιοπλόος από την μάχη με τις μπουνάτσες και τα μποφόρια. Καθώς η ταινία μεσιάζει όμως και η κάμερα του J. C. Chandor, εστιάζει ολοένα και πιότερο το σκαμμένο από τα χρόνια πρόσωπο του ήρωα του, καταλαβαίνεις πως ο πόλεμος δεν είναι στην ουσία αυτός που φαίνεται, αλλά εκείνος που αναπτύσσεται μέσα στην ψυχή του χορτασμένου εβδομηντάρη, να βγει θριαμβευτής από τις αντιξοότητες, ξεπερνώντας τον ίδιο του, τον ριγμένο, αδικημένο ίσως και ελάχιστα δοκιμασμένο όλα αυτά τα χρόνια εαυτό.

Με εντελώς διαφορετική φιλοσοφία από το προηγούμενο πόνημα του - το χρηματοπιστωτικό δράμα Margin Call - ο δημιουργός, επικεντρώνεται σε αυτή την Never Give Up μονομαχία του Γεράκου, αποτραβώντας πλάνο με το πλάνο την ματιά από το σασπένς της τελικής έκβασης. Ζωντανός ή νεκρός? Συνεπώς καθώς το καθηλωτικό φινάλε εκτυλίσσεται με μαεστρία στο εκράν, γίνεται σαφές πως υπάρχει και τρίτος δρόμος, που δεν τον είχες φανταστεί και γι αυτόν δεν ήσουν προετοιμασμένος. Ευφυής κατάληξη, ενός πραγματικά σπουδαίου ποιήματος επιβίωσης και προσωπικής νίκης!

Για πες: Εκστομίζοντας μονάχα ένα Fuck σε δύο ώρες ρεσιτάλ στο πανί, την στιγμή που αντιλαμβάνεται πως η δοκιμασία του δεν έχει τελειωμό, μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της Έβδομης Τέχνης, ο Robert Redford, σκαλίζει υποδυόμενος τον ουδέποτε απελπισμένο, φορτισμένο ή έστω ελαφρώς τσατισμένο Κασταγουέι, την ολόχρυση κορνίζα, που μέσα της περιέχει καρτ ποστάλ μιας απίστευτης, μιας μυθικής καριέρας. Ο Όμορφος, ο Ξανθός, ο Γόης δεδομένα ανήκει στο Hall Of Fame της κινηματογραφικής Μέκκας και δεν χρειαζόταν το All Is Lost για να επιστεγαστεί κάτι τέτοιο. Απλά και όμορφα, πλέον ο Bobbie παίρνει και το μετάλλιο του Καλύτερου, που πάντα δικαιούταν, αλλά, να, έπρεπε να υπερκεράσει εαυτόν για να το φορέσει στο στήθος!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Νοεμβρίου 2013 από την Audiovisual

του Αλέξανδρου Αβρανά. Με τους Θέμη Πάνου, Ρένη Πιττακή, Ελένη Ρουσσινού, Σίσσυ Τουμάση, Καλλιόπη Ζωντανού

Ποιος νομίζεις πως είσαι?

του zerVo (@moviesltd)

Επί της επιφανειακής του όψης: Κοκάλωσα! Οι πρώτες λέξεις βγήκαν από το στόμα μου, μετά το πέμπτο, έκτο εκτονωτικό τσιγάρο, εφόσον δυσκολευόμουν πολύ να επεξεργαστώ στο νου ότι ακριβώς παρακολούθησα προ ολίγου. Τα έντεκα κεράκια μου βλέπεις τα έχω σβήσει δυο φορές. Τόσο ως παιδί, οντότητα δηλαδή προνομιούχα, ανέμελη, που μοναδικό της ζόρι είναι η διαχείριση των δικαιωμάτων, όσο και ως γονιός, ύπαρξη αγχωμένη, προβληματισμένη, που έχει εναποθέσει ψυχή και σώμα στην διατήρηση του ασφαλούς μεγαλώματος εκείνου που έφερε στον κόσμο. Άλλη η ματιά μου το λοιπόν, άλλη η συλλογιστική μου, άλλη η αντίδραση μου σε εικόνες που - πλέον - δεν μου περνούν από τον νου, ούτε καν σαν μυθοπλασία. Με αποκαλείς συντηρητικό, ουτοπικό και αποτραβηγμένο στον δικό μου παραδεισένιο μικρόκοσμο και αδιάφορο για το τι μπορεί να συμβαίνει πίσω από την μεσοτοιχία, που με χωρίζει από τους διπλανούς? Καλά κάνεις να με νομίζεις όπως αγαπάς. Άλλωστε οτιδήποτε κι αν τρέχει με τους δίπλα, δεν μπορεί, ένας γνωστικός θα υπάρχει εκεί μέσα να βάλει τάξη. Εκτός κι αν ο μόνος, ήταν εκείνος που μαζέψαμε τις προάλλες, κομμάτια από τον ακάλυπτο, αφού σάλταρε από την ταράτσα...

Γιορτινή είναι η ατμόσφαιρα που επικρατεί στο σαλόνι του μεσοαστικού διαμερίσματος, που κατοικεί η πολυμελής φαμίλια. Η μικρή Αγγελικούλα κλείνει τα έντεκα χρόνια της και όλα τα αγαπημένα και κοντινά της πρόσωπα έχουν φορέσει τα καλά τους για να της ευχηθούν. Με την στιγμή της εθιμοτυπικής φωτογραφίας να πλησιάζει, η μικρούλα ζωγραφίζοντας στα χείλη το καλύτερο της χαμόγελο, θα σκαρφαλώσει στα κάγκελα του μπαλκονιού και θα βουτήξει στο κενό, βάζοντας τέλος στην ελπιδοφόρα και ευοίωνη ζωή της. Χόρεψε με, μέχρι το τέλος της αγάπης, ήταν το τελευταίο πράγμα που άκουσε πριν σβήσει...

Επηρεασμένη από το τραγικό περιστατικό η οικογένεια, καταφέρνοντας να ξεπεράσει το πρώτο κύμα ερωτήσεων των καχύποπτων αστυνομικών αρχών, μέρα με την ημέρα θα ξεπεράσει το σοκ του κοριτσίστικου αίματος στο πεζοδρόμιο και θα συνεχίσει να κινείται στην γνώριμη, μίζερη καθημερινότητα. Στην ημιαπασχόληση που έχει μόλις προσληφθεί ως λογιστής ο παππούς, στην κουζίνα της η γιαγιά, στο μεγάλωμα των παιδιών που της απέμειναν η παρατημένη από σύζυγο (?) μεγάλη κόρη, στο σχολείο η έφηβη μικρή της αδελφή. Τουλάχιστον αυτή τους την διαδρομή καταλαβαίνει ο περίγυρος, γιατί μόλις η τρίαινα γυρίσει και η πόρτα κλείσει ερμητικά, η αλήθεια που διαβάζουν οι τέσσερις τοίχοι, είναι το λιγότερο ανατριχιαστική.

Παίρνει αρκετό χρόνο από την αφήγηση για να κατανοήσεις το ποιος είναι ποιος, από όσους κινούνται στο ευάερο και ευήλιο τεσσάρι του Αθηναϊκού κέντρου. Το μοναδικό σαφές στοιχείο που δίνει το σενάριο, αμέσως μετά την πτώση των αρχικών credits είναι πως στο άνετο σπίτι κατοικούν έξι ψυχές, μη συμπεριλαμβανομένης της εκλιπούσας. Δύο ηλικιωμένοι, μια τριαντάχρονη, τρεις ανήλικοι, δυο κορίτσια, ένα μικρό αγόρι. Το στήσιμο του δέντρου, κατόπιν των πιθανών προσθαφαιρέσεων - το πρώτο πράγμα που αναζητείται είναι ο Λούης σύζυγος, επί ματαίω όμως, εφόσον το ψάξιμο του, σε προειδοποιώ θα σου φάει αρκετή από την φαιά ουσία αδίκως - είναι μια ελκυστική, μα και συνάμα παζλένια διαδικασία, που κατά περιόδους με οδήγησε μέχρι και στον γοητευτικό εκνευρισμό. Κάποια κομματάκια δεν μου κολλάνε... Σε απίθανα αργό τέμπο ορίζει ο σύγχρονος Ευριπίδης στο πρώτο μέρος, τις πραγματικότητες. Ας περάσουμε μετά το ημιχρόνιο και στις αλήθειες...

Αλλαγή σκυτάλης, πλέον με την σταθερή κάμερα να μεταβάλλεται σε στροβιλιζόμενη μονοπλανικιά, ακολουθώντας πλέον τους παλμούς των έντονων κτυπημάτων της καρδιάς των (αντί) ηρώων. Με τις αποκαλύψεις που μέσα σου σιγόβραζαν μα ουδέποτε ήθελες να πιστέψεις πως θα εμφανιστούν, να σκάνε σαν χιλιόβολτοι κεραυνοί και τον τρόμο μην τυχόν και οτιδήποτε βγει έξω από το στοιχειωμένο απάρτμεντ να διαχέεται στην ατμόσφαιρα, η πανάσχημη ζωγραφιά αρχίζει να παίρνει μορφή, καθώς το τέρας βγάζει το χαμογελαστό, γραβατωμένο του προσωπείο και βρυχάται ένθεν κακείθεν, δίχως διακρίσεις, δίχως έλεος, δίχως συνείδηση. Άλλωστε όλοι ή σχεδόν όλοι στον κύκλο του, είναι άγνωστοι στα μάτια του κι έχουν συμπληρώσει ή βαδίζουν στα έντεκα τους χρόνια, το όριο του τέλους της αθωότητας. Γεγονός? Σινεμάς? Ή αλληγορία?

Στο τρίτο ερωτηματικό δυσκολεύομαι να σταθώ. Είναι και το σημείο τριβής μου με τις απόψεις του Miss Violence, που δεν έχουν την παραμικρή universal κατεύθυνση, είναι συγκυριακές, δεν διαθέτουν ούτε στο ελάχιστο μεταφορική απήχηση και για να φτάσω και στο προκείμενου, ούτε ψήγμα επαναστατικής προτροπής. Αγαπητέ μου φίλε, (πανάξια) πολυβραβευμένε σκηνοθέτα, ενώ το έστησες περίφημα το θρίλερ και οργάνωσες εξόχως την ανατροπή, δεν φρόντισες να με μπάσεις και μένα στην ομήγυρη, να με κάνεις κομμάτι της, έστω κλειδαροτρυπικά να νοιαστώ για όλα όσα βιώνει. Γιατί ακόμη κι αν δεχτώ το επ ουδενί ισχύον δόγμα, πως μια κατακερματισμένη κοινωνία προϋποθέτει πρωτίστως την διαλυμένη φαμίλια, βασικά θα με μέλλει το δικό μου το μαντρί που καίγεται, παρά του διπλανού. Και στο δικό μου, που δεν με λένε Ντιτρού ή δεν το έχω σκάσει από το ΨΝΑ, αυτά τα εξτρίμ περιστατικά, δεν συμβαίνουν κι ούτε πρόκειται να συμβούν.

Οπότε ελλέιψει ικανής κοινωνικής αντανάκλασης - η ειδοποιός διαφορά της Miss Violence με το σύνολο σχεδόν των έτερων κρίκων της αλυσίδας του Νέου Εγχώριου Φιλμικού Κύματος - τι απομένει? Ένα πραγματικά εντυπωσιακής σκηνοθετικής σύλληψης μακάβριο θρίλερ, που σοκάρει στην θωριά του. Υπολογίζοντας πως πρέπει να έχει μελετήσει καρέ καρέ το έργο του Kubrick στο σύνολο του, ο Αβρανάς, παρουσιάζει με φόντο την παράνοια της μεγαλούπολης μια μοντέρνα αρχαία τραγωδία, αποφεύγοντας εντέχνως να πιτσιλίσει με κόκκινο το εκράν ή να τοποθετήσει το τσεκούρι στο χέρι του κτήνους για να αποδώσει την σατανική του ψυχή. Υπάρχουν και άλλες εμπνευσμένες μέθοδοι για να αναδειχτεί το θηρίο. Μέσα από προοπτικές βιρτουοζικές και με αριστοτεχνική καθοδήγηση ενός οσκαρικού επιπέδου καστ, μολονότι μόλις η δεύτερη μεγάλου μήκους δουλειά του, ο αναγνωρισμένος Έλληνας οτέρ θέτει πάμπολλους πανύψηλους στόχους με το πόνημα του. Κάποιοι χάθηκαν ολοσχερώς, επειδή όμως οι περισσότεροι κτύπησαν διάνα, το όνομα του πλέον λάμπει στο λίμπρο ντόρο των θριαμβευτών της βενετσάνικης Μόστρας. Δικαίως...

Για πες: Για δυο περίπου μήνες, από την ημέρα που στον ουρανό του Λίντο υψώθηκε στα χέρια του Αλέξανδρου το Αργυρό Λιοντάρι, η λέξη Κυνόδοντας πάφλαζε δίπλα στην οποιαδήποτε αναφορά γινόταν στην πραγματικά πολύ καλή προσπάθεια του Miss. Κι αυτό ήταν λάθος, που τουλάχιστον συνειρμικά δούλεψε στο να χτιστούν απαιτήσεις ιδίου τεράστιου επιπέδου με την κορυφαία ελληνική ταινία των τελευταίων δεκαετιών. Συνεπώς...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Νοεμβρίου 2013 από την Feelgood

Με πέντε θεματικά πόστερς που προβάλλουν τους βασικούς χαρακτήρες της υπόθεσης της ταινίας The Railway Man, συνέχισε η διανομή της Lionsgate την προώθηση του φιλμ, που σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις αναμένεται να παίξει σε αρκετές κατηγορίες των επερχόμενων Οσκαρικών βραβεύσεων. Το έργο που υπογράφει σκηνοθετικά ο Jonathan Teplitzky (The Burning Man) είναι μια διασκευή της αυτοβιογραφίας του βετεράνου του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, Έρικ Λόμαξ, όπως την κατέγραψε ο Frank Cotrell Boyce και περιγράφει την αγωνία του απόστρατου αξιωματικού, καθώς δεκαετίες μετά την συνθηκολόγηση, θα πληροφορηθεί πως ο Ιάπωνας ομόλογος του και υπαίτιος για τα ψυχικά και σωματικά τραύματα που φέρει, από τον καιρό που παρέμεινε αιχμάλωτος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ζωντανός. Έφτασε η ώρα της εκδίκησης ή σκεπτόμενος πιο ορθολογικά, ο ηλικιωμένος πλέον άντρας, μπορεί να δώσει πλέον τόπο στην οργή, κόντρα στα φαντάσματα του παρελθόντος?

Αναμένεται μια ακόμη πολύ σπουδαία ερμηνεία, από τον κορυφαίο σύγχρονο Βρετανό ηθοποιό Colin Firth και τιμημένο με το όσκαρ α' ανδρικού ρόλου, που υποδύεται τον Λοχαγό του Βρετανικού Στρατού, που θα έχει στο πλάι του πλειάδα σπουδαίων ρολιστών, όπως ο Kiroyuki Sanada, ο Jeremy Irvine, ο Stellan Skarsgard αλλά και η σε διαρκή ανάκαμψη Nicole Kidman.

Στις δικές μας αίθουσες, ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Είναι γνωστό τοις πάσι πως τα franchise τρόμου δύσκολα τερματίζουν κάποια στιγμή την κινηματογραφική τους διαδρομή, αυτό που συμβαίνει με την περίπτωση του σίριαλ Saw, που τρεις φορές έχει εξαγγείλει το τελευταίο επεισόδιο και όλο επανεμφανίζεται, δεν έχει προηγούμενο. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά για την παραγωγό Lionsgate, που μπορεί να έχει δει τις πωλήσεις του προϊόντος της να φθίνουν, με το τελευταίο να έχει φτάσει τα μόλις (?) 69 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις παγκοσμίως, κατά πολύ λιγότερα από τα 100 τουλάχιστον που έχουν καταφέρει οι προκάτοχοι του? Με συνολικό άθροισμα στα ταμεία κοντά στα 870 εκ. στις επτά πρώτες του στιγμές στην μεγάλη οθόνη, δεν ήταν δύσκολη η απόφαση για μια όγδοη φορά που ο Παζλάκιας, πεθαμένος και αναστημένος φαντάζομαι, θα επιστρέψει στην δράση για να κάνει με εκδικητική μέθοδο, κόλαση την ζωή, όλων όσων μετέτρεψαν την δική του σε μαρτύριο. Το καινούργιο Σε Βλέπω, μόλις μπήκε σε διαδικασία pre production, ακολουθώντας πιστά τις προσταγές του χαμηλού μπάτζετ, αναζητώντας σεναριογράφους, σκηνοθέτη, αλλά και καστ - όπως πάντα μεταξύ αγνώστων ηθοποιών - υπολογίζοντας να ξεκινήσει τις διεργασίες του, στα μέσα περίπου του 2014.

Η αντίστροφη μέτρηση για την έναρξη της διαδικασίας της απονομής των 68ων Βραβείων Όσκαρ πλησιάζει και η μία μετά την άλλη οι κατηγορίες δέχονται τις υποψηφιότητες από τις οποίες θα αναδειχθούν οι καλύτεροι της χρονιάς. Μετά τις μη Αγγλόφωνες παραγωγές, που κάθε χώρα ξεχωριστά απέστειλε στην AMPAS, για την ανάδειξη του Best Foreign Language Film, έγιναν γνωστά και τα 19 κινούμενα σχέδια, που θα μπουν στην αφετηρία της κούρσας ανάδειξης του ποιοτικότερου, φινάλε που θα πέσει στις 2 του ερχόμενου Μάρτη στο Λος Άντζελες. Πρόκειται για μια από τις δημοφιλέστερες κατηγορίες του θεσμού, που κατά συντριπτικό ποσοστό επιβραβεύεται το animation που κέρδισε ολοκληρωτικά τις καρδιές κοινού και κριτικής, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως η περσινή, που το Brave της Pixar, δεν υπήρξε η πρώτη επιλογή ούτε των μεν, ούτε των δε.

Ας δούμε τους 19 μνηστήρες του βαρύτιμου τροπαίου:

CLOUDY WITH A CHANCE OF MEATBALLS 2 
THE CROODS
DESPICABLE ME 2
EPIC
ERNEST AND CELESTE
THE FAKE
FREE BIRDS
FROZEN
KHUMBA
THE LEGEND OF SARILA
A LETTER TO MOMO
MONSTERS UNIVERSITY
O APOSTOLO
PLANES
PUELLA MAGI MADOKA MAGICA THE MOVIE – REBELLION
RIO 2096: A STORY OF LOVE AND FURY
THE SMURFS 2
TURBO
THE WIND RISES

Δύο πραγματικά γοητευτικές κυρίες του παγκόσμιου σινεμά, προστέθηκαν στο καστ της νέας ταινίας, του πολυβραβευμένου (ελέω The Artist) Γάλλου σκηνοθέτη, Michel Hazanavicius, που θα φέρει τον τίτλο The Search. Πρόκειται για την τέσσερις φορές υποψήφια για Όσκαρ, σπουδαία κυρία Annette Bening και την ραγδαία ανερχόμενη Φραντσέζα με τις Αργεντίνικες ρίζες, Berenice Bejo, που επιλέχθηκαν από την παραγωγή του δραματικού φιλμ, το οποίο έχει σαν κεντρικό θέμα την σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε μια ακτιβίστρια εθελόντρια ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού κι ένα μικρό αγόρι, που μεγαλώνει στις φλόγες του πολέμου στην Τσετσενία. Ουσιαστικά το θέμα αποτελεί μια ελεύθερη διασκευή της ομώνυμης ταινίας του Fred Zinnemann, που η δράση της εκτυλισσόταν τότε στην εμπόλεμη Γερμανία, με τα γυρίσματα να έχουν ξεκινήσει ήδη στην πρώην Σοβιετική Δημοκρατία της Γεωργίας, πριν το σετ ταξιδέψει τις προσεχείς εβδομάδες στην Γαλλία, όπου θα φιλμαριστεί το μεγαλύτερο μέρος των πλάνων.

Τίποτα δεν έχει τελειώσει! Δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια, από την στιγμή που μια από τις δυνατότερες περιπέτειες δράσης και έντονης βίας της μετά-millenium εποχής, το απωανατολίτικο The Raid, έκανε την εμφάνιση του, ενθουσιάζοντας τους διψασμένους φανατικούς φίλους του είδους και η συνέχεια του - ελέω της τρομακτικής εισπρακτικής του επιτυχίας - είναι πανέτοιμη. Προμοτάρεται μάλιστα μέσα από ένα καταπληκτικό τίζερ τρέιλερ της Sony Classics, παρουσιάζόντας τον εσώκλειστο στο κελί της φυλακής Ράμα, να γρονθοκοπεί μετά μανίας, μια σχηματισμένη μορφή στον τοίχο. Κάθε χτύπημα και μια αιματηρή ανάμνηση, κάθε μπουνιά στο τσιμέντο και μια νοσηρή θύμηση. Στο The Raid 2: Berandal, που το σενάριο και την σκηνοθεσία επιμελείται ξανά ο Ουαλός Gareth Evans, ο κεντρικός ήρωας, περιπλανιέται στον υπόκοσμο της Ινδονησιακής πρωτεύουσας Τζακάρτα, προκειμένου να προστατέψει τα μέλη της φαμίλιας του από την μανία των βαρόνων της τοπικής Μαφίας. Φυσικά μόνο ενθουσιασμό μπορεί να προκαλέσει στους σινεφίλ που εντυπωσιάστηκαν με το πρώτο επεισόδιο το ακόμη μεγαλύτερου προυπολογισμού σίκουελ, δεν απομένει παρά να κάνουν υπομονή, μέχρι την επίσημη κυκλοφορία του, στις αρχές του 2014.

Καινούργιοι χαρακτήρες έχουν προστεθεί στην ίντριγκα, με βάση τα φλας που ανάβουν στο μικρό προωθητικό βίντεο, ο βασικός πρωταγωνιστής παραμένει ο ίδιος. Ο Ασιάτης δηλαδή Iko Uwais, που περιστοιχίζεται από τους Arifin Putra, Alex Abad, Oka Antara, Tio Pakusadewo, Julie Estelle, Cecep Arif Rahman, Cok Simbara, Yayan Ruhian, Matsuda Ryuhei, Endo Kenichi και Kitamura Kazuki.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Captain Phillips	Feelgood	2	74	23.805	87.817
2	Escape Plan	Odeon	1	30	15.729	20.286
3	Despicable Me 2	UIP	4	46	13.209	145.889
4	Cloudy With A Chance Of Meatballs 2	Feelgood	2	91	13.146	39.707
5	La Vie D'Adele	Strada	1	15	12.706	12.706
6	Insidious 2	Feelgood	1	50	11.829	11.829
7	Gravity	Village	0	15	8.242	8.242
8	Prisoners	Odeon	4	25	5.872	112.924
9	The Conjuring	Village	6	16	2.478	152.680
10	Don Jon	Seven / Spentzos	2	12	2.402	11.075

Με τα πόστερ των γιγαντιαίων μορφών των τεσσάρων βασικών χαρακτήρων της υπόθεσης, ολοκληρώνει το προμόσιον του πενήντα περίπου ημέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του, το σίκουελ του Anchorman, που εμφανίζεται κοντά στην μια δεκαετία μετά από το ορίτζιναλ και φέρει τον λογικό υπότιτλο The Legend Continues. Τέσσερις φιγούρες καλτ, που υπόσχονται και πάλι να μοιράσουν αφειδώς το γέλιο και που μοιάζουν να κυριαρχούν γνώριμων τοποθεσιών της Νέας Υόρκης: Ο Ρον Μπέργκαντι, ο Μπρικ Τάμλαντ, ο Μπράιαν Φαντάνα, ο Τσαμπ Κιντ επιστρέφουν στην δράση, στην συνέχεια που σκηνοθετικά επιμελείται ξανά ο Adam McKay.

Έχοντας αφήσει πίσω του τα θριαμβευτικά για εκείνον 70s, ο κορυφαίος παρουσιαστής Ρον Μπέργκαντι (επιστροφή του Will Ferrell στον, ίσως, καλύτερο ρόλο της καριέρας του) μαζεύει ξανά την γνώριμη ομάδα του δελτίου ειδήσεων, που συμπεριλαμβάνει την κούκλα σύζυγό του, Βερόνικα Κόρνινγκστον (Christina Applegate), ως συνοδό του στα παράθυρα, τον εκφωνητή του δελτίου καιρού Μπρικ (Steve Carrell), τον δημοσιογράφο που κυνηγά το ρεπορτάζ του δρόμου Μπράιαν (Paul Rudd) και τον αθλητικογράφο Τσαμπ (David Koechner) και κυριολεκτικά αναστατώνει και πάλι το κανάλι που τον εμπιστεύεται. Ένα γερό εεμπορικό χαρτί για την Paramount, εντός όμως των αμερικάνικων τειχών, αφού πέραν αυτών ο Anchorman, από την πρώτη του διαδρομή, δεν είχε συναντήσει ανάλογη επιτυχία.

Στις δικές μας αίθουσες, ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Λιγότερο από μήνας έχει απομείνει μέχρι την επίσημη κυκλοφορία στους κινηματογράφους του δεύτερου μέρους της σειράς The Hobbit, με τον υπότιτλο The Desolation Of Smaug και η διανομή της Warner Bros όπως το συνηθίζει άλλωστε από τον καιρό του The Lotrd Of The Rings, κυκλοφόρησε επτά πόστερς που απεικονίζονται οι μορφές των βασικών συντελεστών του επεισοδίου. Όλοι τους οπλισμένοι και πανέτοιμοι να δηλώσουν το παρόν στην μάχη, εκτός από τον Θόριν (Richard Armitage) που είναι απλώς εφοδιασμένος με το κοφτερό του βλέμμα. Οι μορφές των υπόλοιπων έξι συμπεριλαμβάνουν τον Λέγκολας (Orlando Bloom), τον Μπίλμπο (Martin Freeman), τον Μπαρντ (Luke Evans), τον Θράντουιλ (Lee Pace), φυσικά τον Γκάνταλφ (ian McKellen) και την Τόριελ (Evangeline Lilly).

Στο μεσαίο τεύχος της τριλογίας του έργου που βασίζεται στο δημοφιλές αριστούργημα του J.R.R. Tolkien, The Hobbit, συνεχίζεται η ατέρμονη αναζήτηση του κεντρικού χαρακτήρα του τίτλου Μπίλμπο Μπάγκινς, μαζί με την συντροφιά του που ορίζουν ο πανίσχυρος Μάγος Γκάνταλφ και οι δεκατρείς νάνοι με αρχηγό τον Θόριν Όακενφιλντ, όπως απεικονίζεται στο επικό τους ταξίδι με σκοπό τηςν απελευθέρωση του βασιλείου της Έρεμπορ. Στην σκηνοθεσία και γενικότερα ως έχοντα το γενικό πρόσταγμα συναντάμε τον Peter Jackson για μια ακόμη φορά, που εδώ συνυπογράφει και το σενάριο μαζί με την τριάδα των Guillermo Del Toro, Fran Walsh και Philipa Boyens.

Στις δικές μας αίθουσες, στις 12 Δεκεμβρίου 2013