Movies Ltd

Μια ακόμη ταινία θα προσθέσει στο ενεργητικό της η ελκυστική ενζενί Kristen Stewart, η κουκλίτσα που έγινε διάσημη σε ολόκληρη την υφήλιο μέσα από τις εικόνες του δημοφιλούς σίριαλ του Twilight. Πρόκειται για το ανεξάρτητης παραγωγής δράμα Anesthesia, που έχει αναλάβει να σκηνοθετήσει ο Tim Blake Nelson, στην καινούργια του δημιουργική απόπειρα μετά το The Leaves Of Grass, που περιστρέφει την θεματική του γύρω από την επιρροή που θα βιώσει μια ομάδα νεαρών σπουδαστών, από την έντονη προσωπικότητα του καθηγητή φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο που φοιτούν. Η Μπέλα που κατόπιν του Λυκόφωτος, δεν έχει γνωρίσει ανάλογη επιτυχία, ούτε στο αρκετά εμπορικό Snow White And The Huntsman, ούτε βεβαίως στα πιο Indie υφής The Runaways και On The Road, κρατά έναν από τους ρόλους που συνθέτουν το ανσάμπλ και που σίγουρα δεν θα έχει ούτε την χρονική διάρκεια στην σκηνή, ούτε βεβαίως την λάμψη του Saga. Αυτή την περίοδο η νεαρή σταρ βρίσκεται στο μέσον των γυρισμάτων τριών πρότζεκτς, του Camp X-Ray, του Sils Maria από τον Olivier Assayas και του The Big Shoe του Steven Sheinberg, μαζί με την Elizabeth Banks.

Μη Γονατίζεις σε Κανέναν! Καλός ή κακός, πετυχημένος για όχι, ήδη έχει γράψει ιστορία ο Αδάμαστος. Αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά, πως σε περιόδους κρίσης, η καλλιτεχνική έμπνευση εκτοξεύεται σε ύψη που δεν μπορεί να συλλάβει ούτε ο πιο ευφάνταστος νους, η Ελληνική κινηματογραφία, σκάβει ένα ακόμη παρακλάδι στην λεωφόρο (πια) που έχει διανοίξει η νουβέλ βαγκ του εγχώριου σινεμά, ασχολούμενη - παρακαλώ - με την επική περιπέτεια! Το genre που αποφεύγουν να ασχοληθούν διεθνείς και τίγκα στους παράδες βιομηχανίες, φοβούμενες ένα ενδεχόμενο κραχ, δεν δείχνει να τρομάζει δράμι δύο χαρισματικούς, ταλαντούχους και βεβαίως αδάμαστης φαντασίας νέους, τον Γιάννη Ρουμπούλια, που από το μυαλό του ξεπήδησε η αρχική ιδέα, ορίζοντας την αρχικώς στις σελίδες του κόμικ που επιμελήθηκε και τον Θάνο Κερμίτση, που διεύθυνε την κινηματογραφική μεταφορά του πρώτου επεισοδίου (εδώ ποζάρει η έκδηλη φιλοδοξία των τευχών που θα ακολουθήσουν) των Χρονικών του Δρακοφοίνικα. Η αρχική αντίδραση του κοινού στις πρώτες προβολές του φιλμ στο πρόσφατο Φεστιβάλ Αθηνών, κατέταξε τον Indomitable ως την έκπληξη της διοργάνωσης, εφόσον κατάφερε να τιγκάρει δύο αίθουσες, δίνοντας την από στόμα σε στόμα εντολή, το πρώτο στα γαλανόλευκα φιλμικά Chronicles, fantasy epic, να πάρει διανομή και να κυκλοφορήσει επισήμως στις αίθουσες στις 14 Νοεμβρίου. Επίτευγμα πρώτο επετεύχθη για το τιμ των ικανών κινηματογραφιστών, που νιώθουν κάτι που ξεκίνησαν από καπρίτσιο - όπως οι ίδιοι ομολογούν - να αγκαλιάζεται με τέτοια θέρμη από τους σινεφίλ.

Ο κόσμος του Έλεμπρος βρίσκεται κάτω από την σκοτεινή διοίκηση της Αυτοκρατορίας του Δρακοφοίνικα, που κυβερνά το βασίλειο με αυταρχισμό και σιδερένια πυγμή. Από τον φτωχικό Βορρά, κατάγεται ο μαχητής Ντραγκάρ, σκλάβος που στρατολογήθηκε από τις Αρχές για να πολεμήσει στο πλευρό του Αυτοκράτορα, ο οποίος μέσα του δεν μπορεί να σβήσει την σπίθα του επαναστάτη. Απαγάγοντας την κόρη του πανίσχυρου Στρατηγού Ακιλόνιους, την όμορφη Βαλέρια, θα επιδιώξει τόσο την προσωπική του ελευθερία, όσο και την αποκοπή του τόπου του, των δικών του ανθρώπων, της φαμίλιας του από τα δεσμά του Άρχοντα. Η μάχη για την ανεξαρτησία, μόλις έχει ξεκινήσει... Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ατρόμητου πολεμιστή κρατά ο ίδιος ο σεναριογράφος Γιάννης Ρουμπούλιας, την γοητευτική όμηρο η Κωνσταντίνα Γεωργαντά, τον μοχθηρό Χενεράλ ο κορυφαίος ρολίστας Μελέτης Γεωργιάδης (remember Μπιγκ Χιτ), ενώ τους περιφερειακούς χαρακτήρες υποδύονται οι Γεωργία Γιαννακούδη, Θάνος Κερμίτσης, Γιώργος Μπούγος, Άρης Καπλανίδης, Βασίλης Λιόγος, Θάνος Λιάκος, Κωνσταντίνα Τάτση. Η φωτογραφία ανήκει στον Axe Αποστόλου, βοηθός σκηνοθέτη είναι ο Χάρης Γιουλάτος, τον ήχο επιμελείται ο Αντώνης Κουτελιάς, το μακιγιάζ η Μαρία Ηλιάκη, τα σκηνικά η Μέι Καραμανίδη, την μουσική ο Δημήτρης Παπαβασιλείου, τα κοστούμια η Λουίζα Καραμούζη, τα ειδικά εφέ τον ντουέτο των Κωστή Αντωνίνη και Μπάμπη Λόλα και τα οπτικά εφέ ο Βαγγέλης Παπαευαγγέλου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Νοεμβρίου 2013 από την Filmboy

Αν είναι να πεθάνεις, πέθανε για την αγάπη... Με φόντο τις άγνωστες στους περισσότερους ομορφιές της Ρουμάνικης πρωτεύουσας, εκεί που εκτυλίσσεται η γεμάτη μυστήριο υπόθεση και με ένα μουσικό σκορ τόσο ελκυστικό που σε ωθεί να το αναζητήσεις ώστε να το ακούσεις ολοκληρωμένο, έρχεται το κατακόκκινο και ακατάλληλο για πολλούς λόγους, τρέιλερ της ταινίας Charlie Countryman, που έρχεται να ανατρέψει ουκ ολίγα κινηματογραφικά δεδομένα, γνωρίζαμε μέχρι πρότινος. Έχοντας μόλις συναντηθεί με την νεκρή μητέρα του σε όνειρο, ο Τσάρλι θα πειστεί να ακολουθήσει την συμβουλή της και να ταξιδέψει στο μακρινό Βουκουρέστι, εκεί όπου τον περιμένουν λογιών λογιών περιπέτειες. Αρχικώς θα πέσει θύμα έρωτος για τα μάτια μιας όμορφης και σούπερ σέξι ντόπιας, συνάμα όμως θα βρεθεί στο στόχαστρο ενός βαρόνου του υποκόσμου, που τον θεωρεί απειλή για την μικρούλα που έχει υπό την προστασία του. Καθώς ο γκάνκστερ θα την απαγάγει μέσα από τα χέρια του ανυποψίαστου πιτσιρικά, εκείνος θα εισέλθει στον κόσμο των κακοποιών, προκειμένου να την αναζητήσει και να την διεκδικήσει και πάλι. Ο βιντεοκλιπάς και διαφημισάς Fredrik Bond προσφέρει στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο στην μεγάλη οθόνη, έναν ατμοσφαιρικό πολύχρωμο πίνακα, γεμάτο σεξ, ουσίες και βία, τραβώντας το μεταμοντέρνο διάβα που το τελευταίο διάστημα έχει κι αυτό την δική του πέραση. Μετά από το Sundance που ξεκίνησε την πορεία του και το Βερολίνο και την Ντοβίλ που την συνέχισε, ο Τσάρλι θα κάνει το μπάσιμο του και στους κινηματογράφους για το κοινό, στις 15 Νοεμβρίου από την Millenium.

Πρόκειται πραγματικά για μια απίθανη μεταστροφή στην καριέρα του Shia LaBeouf, που από τις εξωγήινες λαμαρίνες των Transformers, το γυρνά στην ιδιόμορφη καλλιτεχνία, πρωταγωνιστώντας σε αυτή την ιδιόμορφα γοητευτική ιστορία. Τον ρόλο του κακού κρατά ο συνηθισμένος σε κάτι τέτοιες παρουσίες Mads Mikkelsen, το ερωτικό αντικείμενο του πόθου η σαγηνευτική Evan Rachel Wood ενώ ο Rupert Grind, μοιάζει σαν να έχουν περάσει μερικοί αιώνες από την εποχή που σιγόνταρε στο πανί τον κολλητό του Harry Potter...

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Πως μποείς να έχεις ζήσει τόσο και ακόμη να μην καταλαβαίνεις? Έχοντας κάνει την επίσημη πρεμιέρα της τον περασμένο Μάη στις Κάννες, η καινούργια ταινία του σκηνοθέτη των Dead man, Broken Flowers και Limits Of Control, Jim Jarmusch, Only Lovers Left Alive, άφησε ανάμεικτα συναισθήματα σε όσους είχαν την τύχη να την παρακολουθήσουν. Πρόκειται για την ιστορία ενός μοναχικού, περιπλανώμενου, ανεξάρτητου μουσικού, που το περιβάλλον του τον έχει αποκηρύξει κι εκείνος αντιδρά μέσω της καλλιτεχνίας σε κάθε είδους απόρριψη, που ενώνεται ξανά με την αγαπημένη της ζωής του, μια αινιγματική και μυστηριώδη γυναίκα. Ένα ειδύλλιο που σουρεαλιστικά διαρκεί αιώνες και κανείς δεν μπορεί να τον αμφισβητήσει, εκτός ίσως από την ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη αδελφή του θηλυκού σκέλους του ντουέτου. Εξίσου λυρικά ρομαντικό και το τρέιλερ διαλαλεί την νέα ιστορία του πάντοτε κινούμενου στην indie σφαίρα Jarmusch, φιλμ που ακόμη δεν έχει πάρει ημερομηνία κυκλοφορίας στις ΗΠΑ, κάτι που αναμένεται να συμβεί εντός των προσεχών εβδομάδων από την διανομέα Sony Classics.

Το εντυπωσιακότερο στοιχείο που αποκαλύπτει το τρέιλερ, είναι το δέσιμο ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές που συνθέτουν το μοιραίο δίδυμο. Κι αν ως παρουσία η Tilda Swinton έχει πείσει πως ανήκει στην ερμηνευτική αφρόκρεμα των ημερών μας, δεν συμβαίνει πάντα το ίδιο και για τον Tom Hiddleston, που μετά τον μπλοκμπαστερικό Thor, περνά σε πιο καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Μαζί τους συνυπάρχουν και οι Mia Wasikowska, John Hurt, Anton Yelchin και Jeffrey Wright.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Όταν εξόντωσαν την οικογένεια του, δεν του άφησαν καμία άλλη επιλογή, παρά να τους σκοτώσει όλους! Τρεις Μάηδες πριν ήταν όταν ο κορυφαίος των σύγχρονων Ιαπώνων σκηνοθετών Takeshi Kitano, ταξίδεψε στις Κάννες με την τελευταία του - τότε - ταινία, το περιπετειώδες θρίλερ Outrage κερδίζοντας όπως συνήθως το χειροκρότημα του κοινού. Σήμερα ο Beat, επιστρέφει με το σίκουελ Beyond Outrage, το οποίο για πρώτη φορά το πρόβαλλε σε ένα ακόμη σημαντικό φεστιβάλ, στην Βενετία, συνεχίζοντας θεματικά από εκεί που σταμάτησε το ορίτζιναλ. Αστυνομικός του τμήματος του Τόκιο, επιθυμεί διακαώς να ξεκινήσει τον πόλεμο ανάμεσα σε δύο τοπικές φατρίες της Γιακούζα, προκειμένου να τις οδηγήσει στην αλληλοεξόντωση. Μοχλός πίεσης για να πετύχει τον σκοπό του, ο θεωρούμενος ως νεκρός από όλους, Οτόμο, ένας περιθωριακός γκάνγκστερ που οι πρώην σύντροφοι του, φρόντισαν να αφανίσουν, μαζί την φαμίλια του. Η ταινία θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα της σε Video On Demand στα τέλη του Νοέμβρη, ενώ αναμένεται να φτάσει στους αμερικάνικους κινηματογράφους, σε πολύ περιορισμένο κύκλωμα την πρώτη εβδομάδα του 2014.

Τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο ίδιος ο εμπνευστής και δημιουργός που έχει κτίσει τον δικό του μύθο γύρω από το όνομα του, από την εποχή του Violent Cop, του Boiling Point, του Achiles. Παρομοίως κι εδώ λοιπόν, οι ακόλουθοι του έργου του Kitano, δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να απογοητευτούν...

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Don't Be Scared! Επιστροφή στην δράση για έναν από τους πλέον δημοφιλείς σκηνοθέτες του νέου αμερικάνικου κύματος, με ένα δράμα τέτοιου χαρακτήρα, που δεν έχει υπάρξει σε οτιδήποτε κι αν έχει καταπιαστεί μέχρι τώρα. Διότι κατά βάση το έργο του Jason Reitman, διαθέτει μεν έντονο κοινωνικό προβληματισμό, συνάμα όμως κινείται και σε πιο σατυρικούς / κομεντί χώρους, κάτι που στα πρώτα πλάνα από το τρέιλερ του Labor Day, απουσιάζει ολοκληρωτικά. Μοναχική μητέρα, καταπιεσμένη από το αβάσταχτο βάρος του μεγαλώματος του γιου της, προσφέροντας σε έναν άγνωστο, κουρασμένο διαβάτη μια θέση στο αυτοκίνητο της, για να τον εξυπηρετήσει, δεν φαντάζεται πως εκείνος είναι καταζητούμενος ως φυγάς, από το σύνολο των αστυνομικών αρχών του τόπου. Όταν θα βρεθεί όμηρος, μαζί με το ανήλικο παιδί της, απειλούμενη με την ίδια της την ζωή, μην τον μαρτυρήσει, δεν μπορεί να υπολογίσει καν, ότι πρόκειται να επακολουθήσει. Το πόστερ κάνει λόγο για την φαρδιά πλατιά υπογραφή του δημιουργού των Thank You For Smoking, Juno και Up In The Air, όπερ σημαίνει πως το Οσκαρικό κατώφλι δύσκολα δεν θα το περάσει η Μέρα της Εργατιάς, επιμελώς πάντως φροντίζει να μην αναφέρει τον τίτλο Young Adult, όχι διότι δεν ήταν τουλάχιστον αξιοπρεπές, μα γιατί έχει καταγράψει την πιο αποτυχημένη μέχρι ώρας στιγμή του γιου Reitman.

Εδώ όμως, Kate Winslet παρούσης, δεν υπάρχουν περιθώρια για γκέλες. Η όσο περνούν τα χρόνια και γοητευτικότερη Βρετανίδα, παίζει πάνω στα αγαπημένα της δραματικά πατρόν, έχοντας στο πλάι της τον ακόμη όχι όσο αναγνωρισμένο θα έπρεπε Josh Brolin στον ρόλο του καταζητούμενου. Δϊπλα στο χαρισματικό ερμηνευτικά ζεύγος, συναντάμε και τους Tobey Maguire, Clark Gregg, James Van Der Beek, Brooke Smith και τον μικρούλη Gattlin Griffith. Πρεμιέρα στην Αμερική, ανήμερα τα Χριστούγεννα, από την Paramount, που στις αρχές του 2014, θα διευρύνει την διανομή σε μεγαλύτερο κύκλωμα αιθουσών.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ένα από τα μεγαλύτερα δημιουργικά ταλέντα που έχει αναδείξει η Ιβηρική κινηματογραφία τα τελευταία χρόνια, επιστρέφει στην δράση, μετά από ένα κενό τεσσάρων ετών. Πρόκειται για τον Ισπανό Alejandro Amenabar, σκηνοθέτη σπουδαίων φιλμικών στιγμών όπως τα Tesis, Abre Los Ojos, The Others, του Οσκαρικά τιμημένου Mar A Dentro και του πιο πρόσφατου και όχι ιδίου επιπέδου Agora, που θα καθίσει και πάλι στην καρέκλα για την ταινία Regression. Πρόκειται για ένα θέμα που και θα προβάλλει τους αρχέγονους ανθρώπινους φόβους δείχνοντας το πόσο εύθραυστοι και ευμετάβλητοι είμαστε, ακόμη κι όταν οι συνθήκες ευνοούν το ακριβώς αντίθετο. Στον κεντρικό πρωταγωνιστικό ρόλο θα βρεθεί ο πολυάσχολος το τελευταίο χρονικό διάστημα Ethan Hawke, που ολοκληρώνει μια ιδιαίτερα γεμάτη σεζόν συμμετέχοντας στα The Purge, Before Midnight, The Getaway και έχοντας μόλις ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του στην διασκευή του Σεξπιρικού Cymbeline. Τα γυρίσματα του φιλμ, έχουν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν την ερχόμενη άνοιξη και θα λάβουν χώρα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Καινούργια προσθήκη στο υπό συναρμολόγηση καστ των νέων Avengers, που κάτω από την σκηνοθετική επίβλεψη του Joss Whedon, θα φέρουν τον υπότιτλο Age Of Ultron. Αυτή την φορά ο ζεν πρεμιέ Aaron Taylor Johnson,. που έχει γίνει διάσημος από τις παρουσίες του σε Kick Ass, Savages και Anna Karenina, ορίστηκε από την παραγωγή της Marven ως εκείνος που θα υποδυθεί στο σίκουελ τον Πιέτρο Μαξίμοφ, γνωστότερο στους φίλους της σειράς ως Quicksilver. Είναι η δεύτερη φορά που ο συγκεκριμένος χαρακτήρας μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη, κατόπιν του επερχόμενου X-Men Days Of The Future Past, εκεί όμως τον ρόλο κρατά ο Evan Peters, κάτι που δεν συνηθίζεται από το στούντιο, που κατά κύριο λόγο φροντίζει ο κάθε υπερήρωας να διατηρεί σε όλες τις ταινίες, την ίδια μορφή. Η επόμενη ανακοίνωση που αναμένεται από την Marvel θα έχει να κάνει με την αδελφή του Quicksilver, την διαβόητη Scarlett Witch, που επίσης κατέχει θέση στο σενάριο και που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα την ερμηνεύσει η Elizabeth Olsen. Οι Avengers: Age Of Ultron, έχουν οριστεί να κυκλοφορήσουν στις αίθουσες την 1η Μαΐου του 2015.

του Abdellatif Kechiche. Με τους Adèle Exarchopoulos, Léa Seydoux, Jérémie Laheurte, Catherine Salée, Aurélien Recoing, Sandor Funtek

Πως Το Τρίβουν Το Πιπέρι

του gaRis (@takisgaris)

Είναι η ταινία που έκανε τη μεγαλύτερη αίσθηση στις φετινές Κάννες, αρπάζοντας τον Χρυσό Φοίνικα παρά τη φαινομενικά ρηξικέλευθη ταυτότητά της. Τρίωρη σε διάρκεια, γραφική απεικόνιση της σεξουαλικής σχέσης μεταξύ δύο νεαρών γυναικών (η μία ανήλικη μαθήτρια), με δύο-τρεις δεκάλεπτης διάρκειας, σκληρότερες από αληθινό πορνό σκηνές λεσβιακής σεξουαλικής διαπαιδαγώγισης. Το δίδυμο Emma (Lea Seydoux) – Adèle (Adèle Εξαρχοπούλου) σαρώνει τον καμβά του πολυμήχανου γαλλο-τυνήσιου Abdellatif Kechiche ο οποίος έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα προσωπικό σινεμά, οργαστικά ρεαλιστικό μόλις με έξι ταινίες (από τις οποίες ξεχωρίζω το προ περίπου 10ετίας ανάλογα νεανικού περιεχομένου Games of Love and Chance). H αφήγηση είναι νωχελικά γραμμική στο σημείο που αισθάνεσαι ότι μεγαλώνεις μαζί με τη μικρή Αντέλ που γνωρίζει, μετά από μια όχι ιδιαίτερα ηδονική διακόρευση (ομοιότητα με το Υoung and Beautiful του άλλου βλεπάκια του Ozon) τον έρωτα της ζωής της στο πρόσωπο της αρτιστίκ (ζωγράφος της σχολής καλών τεχνών) σαγηνεύτρας Emma, πάνω στην οποία έξυπνα ο Abdellatif δομεί την ορθοτομούσα περσόνα της αμαζόνας-λεσβίας, αυτής που είναι το αντράκι της υπόθεσης.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων ξηγιέμαι: Εδώ είναι Τορόντο, που σημαίνει ότι και στο gay pride πηγαίνουμε οικογενειακώς κάθε χρόνο αλλά και ότι δε μας κάνει διαφορά το ομόφυλο ζευγάρι ή οποιοσδήποτε τράνς συμπολίτης μας. Αισθάνομαι λοιπόν ότι η ευρωπαϊκή σεμνοτυφία, την οποία εκδήλως ξεμπροστιάζει ο Κεσίς δίνει πολλούς έξτρα πόντους αντιμετωπίζοντας την ταινία περισσότερο ως δήλωση ή γεγονός (που είναι αμφότερα) παρά ως καλλιτεχνικό επίτευγμα, γιατί εκεί χωρεί πολύ και ακανθώδης κουβέντα. Καθότι με διαλόγους που αντανακλούν κάθετα την κλασική ανδρική φαντασίωση περί λεσβιακού έρωτα, με τα γεμάτα ευκολία σύμβολα τύπου μακαρόνια μπολωνέζ και στρείδια ή φιλοσοφικά τσιτάτα μεταξύ τυρού και αχλαδιού ή τέλος την αυθαίρετη αντιστοίχιση της ομοφυλοφυλίας με τον ακτιβισμό για καλύτερη παιδεία δεν κερδίζεται η παρτίδα.

Εκεί όμως που ουδεμιά αμφιβολία δεν μπορεί να υπάρξει είναι το πάθος και ο άνευ όρων ερωτικός ολοκληρωτισμός που σχεδόν δια βίας ο σκηνοθέτης εκμαιεύει από τις συμπρωταγωνίστριές του. Χωρίς να θέλω να μειώσω την στον πόντο μελετημένη ερμηνεία της Seydoux, ο κότινος ανήκει στη δικιά μας Αντέλ Exarchopoulos η οποία ρίχνεται σα κούτσουρο στο καμίνι μιας ψυχοσωματικής δοκιμασίας του απελπισμένου ως γνήσιου πρωτόλειου έρωτα. Η Adele χειραφετείται από την Emma, προσδιορίζεται από εκείνη και εντέλει εκδιώχνεται χωρίς να έχει διαννοηθεί τη ζωή εκτός της. Η σπαραχτική απόδοση ενός κοριτσιού-γυναίκας στο δρόμο της προσωπικής της ανεξαρτησίας είναι αδύνατο να μη κερδίσει και τον πιο καχύποπτο θεατή, αυτόν που (δικαιολογημένα, διαβάζοντας τις εκατέρωθεν κατηγόριες μεταξύ πρωταγωνιστριών-Κεσίς) αντιλαμβάνεται ότι μια τέτοια έκδυση σώματος και ψυχής επιτυγχάνεται με μεγάλο ατομικό κόστος.

Για πες: Η τέχνη λοιπόν απαιτεί θυσίες κι αυτή της Αντέλ ίσως την οδηγήσει μέχρι τα σκαλοπάτια του Hollywood, ή ακόμη και στη μεγάλη σάλα του Dolby Theater στις 2 Μαρτίου 2014.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Οκτωβρίου 2013 από την Strada

του Robert Rodriguez. Με τους Danny Trejo, Michelle Rodriguez, Mel Gibson, Sofía Vergara, Amber Heard, Demián Bichir, Carlos Estévez, Lady Gaga, Antonio Banderas, Cuba Gooding, Jr., Jessica Alba, Walton Goggins, Vanessa Hudgens, Alexa Vega, Marko Zaror

Άι της αγάπης ματσετιά!

του zerVo (@moviesltd)

Κάποιος μάλλον δεν κατανόησε κάτι καλά. Άμανες ήταν αμίγκο, κάτι πεθαμένο εδώ και καιρό, να είχε πέραση ακόμη στον κοσμάκη, δεν θα το είχε φάει το μαύρο χώμα και το σκοτάδι για κοντά τρεις δεκαετίες. Οκ, είπαμε όλοι μας, άντε για μια βολά, με το κολπάκι του Grindhouse, εκεί που έπαιξε σε διπλό ταμπλό το ράντισμα της φορμόλης, πάνω στην μνημειώδη μαρκίζα "Σήμερον δύο έργα καταιγιστικής δράσεως", κομμάτια να γίνει, για τότες που ως έφηβοι ξοδεύαμε τα απογεύματα στο σινέ-Αλάσκα, προς τέρψην και απόλαυσην καράτε της κακιάς ώρας. Άντε είπαμε, ξανά, for the good times sake, το κολπάκι να επαναληφθεί, με πιότερο επαγγελματισμό στην (τάχαμου) αναβίωση της b-movie νοσταλγίας. Το κομμάτι μας το κάναμε, όπως επιθυμούσαμε θενιόρ Rodriguez, την πλάκα μας την σπάσαμε και μάλιστα φωναχτά, το σίριαλ για ποιον λόγο το συνεχίζουμε, ακόμη δεν το έχει καταλάβει κανείς. Εξόν κι αν η ικανότητα μας, δεν τραβάει ούτε ρούπι παραπέρα από την φάρσα, οπότε κρυβόμαστε πίσω από το κοροιδιλίκι των missed reels, για να καλύψουμε τις αδυναμίες μας...

Δίχως ακόμη να έχει ξεπεράσει το σοκ, αντικρίζοντας την εδώ και καιρό συνεργάτιδα του, Σαρτάνα Ριβέρα, να πέφτει νεκρή από την μανιασμένη οργή του άγνωστου μασκοφόρου εκτελεστή, ο διεθνούς φήμης διώκτης του εγκλήματος, Ματσέτε Κορτέζ, θα δεχτεί κλήση S.O.S. από τον Λευκό Οίκο, καθώς ο Πλανητάρχης Ράθκοκ, ζητά αγωνιωδώς την βοήθεια του. Αιτία, η αποκάλυψη από τις μυστικές υπηρεσίες, της ύπαρξης ενός παρανοϊκού Μεξικάνου εξτρεμιστή, ονόματι Μάρκος Μέντες, στα που δηλώνει πανέτοιμος να εκτοξεύσει πύραυλο και να αφανίσει την πρωτεύουσα, αν και εφόσον η Κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν σταματήσει να παρενοχλεί την διεφθαρμένη διοίκηση των Αζτέκων.

Τραυματισμένος αλλά και γεμάτος πείσμα να εκδικηθεί τον χαμό της κομπανιέρας του, θα επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, βάζοντας - ολομόναχος - μπρος το σχέδιο σύλληψης του τρομοκράτη. Στην πραγματικότητα όμως, εκείνο που δεν γνωρίζει, είναι πως μόλις ξεκινά τον πόλεμο ενάντια στον υπ αριθμόν ένα έμπορο όπλων στον κόσμο, Λούθερ Βοζ, τον μεγιστάνα που ονειρεύεται να ισοπεδώσει την κατακερματισμένων αξιών ανθρωπότητα, προκειμένου να μεταφέρει τους αγνούς ακολούθους του, στην δικής του έμπνευσης και δημιουργίας, διαστημική αποικία.

Τώρα το πως μπορεί μέσα στο ίδιο πλοτ να συνδυαστεί ο χιλιοτραγουδισμένος Ρίο Γκράντε, που στις όχθες του λαμβάνει χώρα το σύνολο σχεδόν τς ανατρεπτικής ίντριγκας, με το Άλφα του Κενταύρου (ή κάπου εκεί παραδίπλα, που θα προσγειωθεί το κοσμοναυτικό λεωφορείο με τους εποίκους) μόνο η νοσηρή φαντασία του Τεξανού Robert μπορεί να εξηγήσει. Αλλά και ο διακαής του πόθος, στο τρίτο μέρος της σειράς - όπως διαλαλεί με το προωθητικό intro τρέιλερ - να στείλει τον ατρόμητο μουστακαλή σαμουράι σε ένα μακρινό αστέρι, όπου θα γραφεί ο επίλογος της αιματοβαμμένης, κατόπιν περίπου δυόμισι εκατομμυρίων on screen νεκρών, αποκεφαλισμένων και διαμελισμένων, φιλμικής σειράς.

Θυμάμαι κάποτε, αποτελούσε βασικό κανόνα για κάθε περιπέτεια δράσης, το ότι το πανηγύρι σχολούσε στην άφιξη του γυναικείου χαρακτήρα του στόρι. Ε, εδώ το κολπάκι που επιχειρεί ο Rodriguez είναι να περιστοιχίσει τον Ματσέτα του με μπόλικες αλαφροντυμένες κυρίες, μισές - μισές στην μοιρασιά των καλών και των κακών, που υποτίθεται θα ανεβάσουν και την αδρεναλίνη με την δράση τους, αλλά και το θερμόμετρο της αρσενικής πλατείας με την καυτή τους θωριά. Οι Λατίνες με τα φλογοβόλα τοπάκια και δολοφονικά στραπόν και οι πλατινέ ξανθιές άριστες χειρίστριες του ρεβόλβερ (σε μια από τις εκδοχές του πολυπρόσωπου Χαμαιλέοντα, σκάει μόνο με τη γούνα της και η ακριβοθώρητη Lady Gaga) μια χαρά έπαιξαν όλο αυτό το καιρό στο πρόμο της σέξι λιγούρας, στην ουσία όμως, στο ζουμάκι δεν συνεισφέρουν ούτε δράμι. Συνεπώς τα βάρη πέφτουν για μια ακόμη φορά στον παλιόφατσα Danny Trejo, που δεδομένα είναι ο μέγας κερδισμένος του πρότζεκτ, στον Bichir, που για την μισή ταινία έχεις την εντύπωση πως αυτός είναι ο Villain και εντέλει στον μέγα Mel, που δεν ζορίζεται να ντυθεί το κοστούμι του εκκεντρικού λεφτά, του σεναριακού καταλύτη και συνδέσμου με το next και final (?) chapter...

Για πες: Εντάξει, σύμφωνοι, χαβαλές είναι ο Machete Kills και μάλιστα χοντροκομμένος, που με την μπρουτάλ μοβόρα αισθητική του, ώρες, ώρες σε κάνει να αισθάνεσαι και άσχημα που θες να γελάσεις στο αντίκρυ των όσων σουρεααλιστικών, συμβαίνουν στο φλογισμένο εκράν. Σκεπτόμενος, αποξαρχής κιόλας, μάλιστα πως το σόου θα έχει και συνέχεια στην αντιβαρύτητα του outer space, έπεσα σε διάθεση ακόμη πιο πολύ, καταλαβαίνοντας πως ο Rodriguez, δεν αποτίνει πλέον φόρο τιμής στο χαμένο Grindhouse, αλλά έχει πέσει σε μια ματαιόδοξη παγίδα - μπούμερανγκ, που του κοστίζει σε χρήμα (το παρόν νούμερο 2 πήγε άπατο στα box office) και κυρίως δημιουργικότητα. Να δούμε τις (επικείμενες) διορθώσεις του, στο δεύτερο Sin City και τα ξαναλέμε...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Οκτωβρίου 2013 από την Spentzos

των Joachim Rønning, Espen Sandberg. Με τους Pål Sverre Valheim Hagen, Anders Baasmo Christiansen, Gustaf Skarsgård, Odd-Magnus Williamson, Tobias Santelmann, Jakob Oftebro, Agnes Kittelsen

Εθελοντές ναυαγοί!

του zerVo (@moviesltd)

Επίτευγμα που δεν χωρά ο ανθρώπινος νους. Για να κατανοήσεις - κάπως - πόσα ακριβώς είναι τα οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα, θα πρέπει να ταξιδέψεις από εδώ ίσαμε το Πεκίνο, στην μακρινή Ανατολή, σε ευθεία γραμμή! Κι επειδή ούτε έτσι γίνεται αντιληπτός ο άθλος, να τον κάνω λιανότερο. Επί εκατό ημέρες, να πρέπει να διανύσεις ογδόντα χιλιόμετρα θάλασσας ημερησίως, πάνω σε δεμένους κορμούς, δίχως μηχανή, μόνο με πανί, χωρίς την παραμικρή τεχνολογική υποστήριξη και με τα στοιχειά της φύσης να λυσσομανούν. Θα μου πεις από την άλλη μεριά, το έκαναν πρώτοι κάποιοι άλλοι πρόγονοι, σύμφωνα με τις ανεπιβεβαίωτες γραφές και η προσωπική επιμονή προστάζει την επανάληψη του, για επιστημονικούς σκοπούς. Όπως και να έχει, αυτή η ριψοκίνδυνη αποστολή, που μέχρι στιγμής δεν είχε αναδειχθεί από την παγκόσμια κινηματογραφία, βρήκε στο πρόσωπο ετούτης της παραγωγής των Νορντίκων τις τιμές και τις δόξες που της πρέπει!

Λίγο μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, υποκινούμενος από στοιχεία που συνέλεξε με προσωπική του έρευνα μετά από χρόνια μελέτης στα εδάφη της Πολυνησίας, ο Βορειοευρωπαίος ερευνητής Θορ Χέγερνταλ, θα βάλει μπροστά ένα μεγαλεπήβολο πλάνο, που όμοιο του δεν είχε ακουστεί ξανά στους παγκόσμιους επιστημονικούς κύκλους. Να ταξιδέψει από τις ακτές του Περού στην λατινική Αμερική, μέχρι τις ατόλες της Σαμόας, του Κουκ και του Κιριμπάτι, στο μέσον του Ειρηνικού Ωκεανού, πάνω σε μια ξύλινη σχεδία και με κινητήρια δύναμη μόνο τα μποφόρια του ανέμου, επαναλαμβάνοντας το κατόρθωμα, που κατ αυτόν είχαν πετύχει πρώτοι, πριν τους μεγάλους θαλασσοπόρους, οι Μάγια, πολλές χιλιάδες χρόνια πριν.

Μαζεύοντας γύρω από το όραμα του, μια ομάδα έξι ετερόκλητων και όχι ιδιαίτερα γνωστικών ναυτικών - ο ένας δήλωσε συμμετοχή, προκειμένου να ξεφύγει από την ανία του επαγγέλματος του, ως πωλητής ψυγείων - ο Νορβηγός με ελάχιστα μέσα, εφόδια και μοντέρνο εξοπλισμό, λιτά και απέριττα όπως οι αρχαίοι ταξιδευτές και με πλήρη άγνοια των κινδύνων που παραμονεύουν στο ανοιχτό πέλαγος, θα εκκινήσει την αποστολή, ένα απόγευμα του Απριλίου του 1947. Εκατόν-μία ημέρες αργότερα, έχοντας ξεπεράσει καταιγίδες, φουρτούνες και τους καραδοκούντες καρχαρίες, η προχειροφτιαγμένη από λινάτσες και κορμούς μικρή πλωτή επιφάνεια, θα προσκρούσει στα Πολυνησιακά κοράλλια, καταχωρώντας το όνομα του Χέγερνταλ στην λίμπρο ντόρο των σπουδαίων εξερευνητών.

Βασισμένοι πάνω στα απομνημονεύματα των ταξιδιωτών, αλλά και στο ντοκιμαντέρ του ίδιου του Νορβηγού - κορυφαία μορφή της χώρας του για τον 20ο αιώνα, όπως ψηφίστηκε από τους συμπατριώτες του - που στα 1950 χάρη στην σπανιότητα των εικόνων του, απέσπασε το Όσκαρ τεκμηρίωσης, οι χαρισματικοί Σκανδιναβοί σκηνοθέτες Joachim Ronning και Espen Sandberg, δίχως κι εκείνοι πολλές τεχνικές ανέσεις και με κόστος μόλις 17 εκατομμύρια δολάρια, επιχειρούν να αναβιώσουν στο πανί το έπος. Δεν προκαλούν εκπλήξεις, με την επιλεγμένων περιστατικών από το τρίμηνο πάνω στην σχεδία, γραμμική τους αφήγηση, μα χάρη στην καταπληκτική, έντεχνα εντόνως χρωματισμένη κινηματογράφηση, προσφέρουν έναν καταπληκτικό περιπετειώδη στα όρια του θρίλερ γαλαζοπράσινο πίνακα, που στις τέσσερις γωνιές του περικλείει έναν γεγονός μοναδικό και σπάνιο στα χρονικά. Πρώτο βραβείο τους, πέρα από την πεντάδα της Ακαδημίας Τεχνών για το καλύτερο μη αγγλόφωνο φιλμ, όπου βρέθηκαν, η επιλογή τους από την κραταιά Disney, ως των συνεχιστών δημιουργών του καινούργιου επεισοδίου των θρυλικών Πειρατών της Καραϊβικής. Ανεκτίμητο μετάλλιο.

Για πες: Χωρίς να καθηλώνει, μιας και η εξιστόρηση δεν έχει σκοπό να αναδείξει την στιγμιαία κορύφωση αλλά το τελικό επίτευγμα, το Kon-Tiki - η ονομασία της ορίτζιναλ ναυτικής αποστολής των Περουβιανών - αποτελεί μια εξαιρετική κινηματογραφική αναπαράσταση στιγμών ηρωικών, που πέτυχαν άνθρωποι με ιδανικά, αποφασιστικότητα και θάρρος. Γιατί εδώ που τα λέμε, να οριστείς εξ ορισμού και εθελοντικά ναυαγός αφημένος στο έλεος των ρευμάτων, απαιτεί μαζί με όλα τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά κι εκείνο της τρέλας. Ως αφετηρίας και κατάληξης των πάντων...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon

του James Wan. Με τους Patrick Wilson, Garrett Ryan, Rose Byrne, Ty Simpkins, Lin Shaye, Lindsay Seim, Barbara Hershey, Jocelin Donahue, Steve Coulter, Hank Harris, Leigh Whannell

Μια του μπαμπούλα, δυο του μπαμπούλα...

του zerVo (@moviesltd)

Έχοντας επιστρέψει πίσω τα λεφτά που κόστισε, πολλαπλασιασμένα κατά περίπου σαράντα φορές, νούμερο που αφορά μονάχα την εγχώρια Αμερικάνικη αγορά που προβλήθηκε, θα ήταν και κομματάκι παράξενο η κατέχουσα στην αγκαλιά της το χρυσοφόρο τζακ ποτ παραγωγή της Alliance Films, να μην προβεί στην διαδικασία ενός (τουλάχιστον) σίκουελ. Πραγματικά δυόμισι μόλις χρονάκια μετά την εμφάνιση του πρώτου και αξιοπρεπούς ως horror, Insidious, η συνέχεια κάνει την εμφάνιση της, υποσχόμενη παρόμοιες, αν όχι περισσότερες ανατριχίλες. Όπως κατά κανόνα συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, το Κεφάλαιο 2, λειτούργησε μέσες άκρες, σαν μια αναπαράσταση του ορίτζιναλ, εξίσου όμως προσοδοφόρα στα box office, με τα 5 εκατομμύρια που κόστισε, να γίνονται πανεύκολα 80 (!) μόνο στις States, στοιχείο που οδηγεί στο συμπέρασμα πως το Chapter 3, βρίσκεται ήδη στα σπάργανα...

Ακόμη δεν έχει καταλαγιάσει καλά καλά ο τρόμος που βίωσε η οικογένεια του Τζος και της Ρενέ Λάμπερτ και η αγωνία που έζησαν αναζητώντας στις φλόγες της κόλασης τον στοιχειωμένο τους γιο και καινούργιες αμφιβολίες έρχονται να συνταράξουν την φαινομενική γαλήνη τους καινούργιου τους σπιτιού. Βασική αιτία, δεν αποτελεί τόσο η διάχυτη καχυποψία της ορθολογικά σκεπτόμενης αστυνομίας στο πρόσωπο του Τζος, ως εκείνου που προκάλεσε τον φρικτό θάνατο της γηραιάς Ελίζ, μέντιουμ που βοήθησε στην απομάκρυνση των στοιχειών, πληρώνοντας όμως με την ίδια της την ζωή την μοιραία διαδικασία, όσο η επανεμφάνιση της ίδιας ασπροντυμένης γυναίκας - φάντασμα, που απειλεί για ακόμη μια φορά την ακεραιότητα της στοχευμένης από τα δαιμόνια φαμίλιας.

Ακριβώς από το σημείο που ολοκλήρωσε το φοβιστικό ταξίδι του το Chapter 1, αρχινά το δικό του, το δεύτερο τεύχος ενός ακόμη φιλμικού σίριαλ με φανατικούς φίλους και εκδηλωτικούς υποστηρικτές. Εδώ ακριβώς είναι που βγαίνει το καπέλο στο ντουέτο αυτών των απίθανων Αυστραλέζων, του James Wan και του Leigh Whannell, που φέτος συμπληρώνουν μια δεκαετία δράσης, από την εποχή που το πρωτοποριακό τους Saw, άρεσε δεν άρεσε, άλλαξε τον ρου της πορείας του κινηματογραφικού τρόμου, καθίζοντας τους στον θρόνο των κορυφαίων (τουλάχιστον εμπορικά, δεν τίθεται καν θέμα) δημιουργών του genre. Οι τύποι έχοντας αφήσει ολοκληρωτικά πίσω τους την πολυετή Οδύσσεια του εκκεντρικού φονιά Παζλάκια, αναζήτησαν διαφορετικές αφηγηματικές φόρμες, από εκείνες του αναίτιου σπλάτερ και βαδίζοντας πάνω στο Ασιανό πατρόν φόβου, έχουν πετύχει απόλυτα τον σκοπό τους. Back To Back, δύο απίστευτες - και πανομοιότυπες, γεγονός που εξυψώνει ακόμη πιο πολύ το επίτευγμα - επιτυχίες, μέσα σε διάστημα μικρότερο του διμήνου (η πρώτη ήταν το The Conjuring, η απαρχή ενός ακόμη Franchise) δεν είναι αδιάφορο σκορ. Εισπρακτικά. Να το δούμε και κινηματογραφικά?

Οι ανατριχίλες που μοιράζει στον εξώστη το δεύτερο Insidious, δεν είναι λίγες, αμέσως μετά το εισαγωγικό intro - φλάσμπακ, που προσθέτει στην υπόθεση ένα νέο πρόσωπο, την μαμά του Τζος (Barbara Hershey) αποκαλύπτοντας συνάμα πως κάτι διαβολικό έχει υπάρξει στο παρελθόν του άντρα, από τον καιρό που ήταν πιτσιρικάς. Στο δεύτερο μισό όμως, η έμπνευση για κάτι πιο φρέσκο πηγαίνει περίπατο, η αφήγηση ταξιδεύει σε δύο μονοπάτια, εκείνο των ζωντανών και εκείνο του προθάλαμου των πεθαμένων, όπως ακριβώς είχε συμβεί και στο πρωτότυπο, με τις στριγκλιές και τα εφέ να παίζουν σε πρώτο πλάνο, τσαλαπατώντας την όποια ατμόσφαιρα είχε δημιουργηθεί μέχρι αυτού του σημείου.

Για πες: Ο ωραίος Patrick Wilson και η όμορφη Rose Byrne, πλέον αλλάζουν μόστρα και δεν είναι το λατρεμένο ζευγαράκι του 2010, μιας και η αμφιβολία που έχει μπει ανάμεσα τους, έχει συντρίψει την ερωτική τους επικοινωνία. Ο μικρούλης Ty Simpkins, επιλογή κλειδί στο Part 1, εδώ κρύβεται κάτω από τα σκεπάσματα και δεν βγαίνει στην επιφάνεια παρά μόνο στον επίλογο, όταν έχουν περάσει από την οθόνη καμιά δεκαριά Poltergeist και ο θεατή έχει βαρυστομαχιάσει, προσμένωντας απλώς τον επίλογο, εκεί που και επίσημα μπαίνουν οι βάσεις για την τρίτη φορά που την πόρτα των φουκαριάρηδων θα κτυπήσει ο μπαμπούλας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Οκτωβρίου 2013 από την Feelgood