Movies Ltd

του Abdellatif Kechiche. Με τους Adèle Exarchopoulos, Léa Seydoux, Jérémie Laheurte, Catherine Salée, Aurélien Recoing, Sandor Funtek

Πως Το Τρίβουν Το Πιπέρι

του gaRis (@takisgaris)

Είναι η ταινία που έκανε τη μεγαλύτερη αίσθηση στις φετινές Κάννες, αρπάζοντας τον Χρυσό Φοίνικα παρά τη φαινομενικά ρηξικέλευθη ταυτότητά της. Τρίωρη σε διάρκεια, γραφική απεικόνιση της σεξουαλικής σχέσης μεταξύ δύο νεαρών γυναικών (η μία ανήλικη μαθήτρια), με δύο-τρεις δεκάλεπτης διάρκειας, σκληρότερες από αληθινό πορνό σκηνές λεσβιακής σεξουαλικής διαπαιδαγώγισης. Το δίδυμο Emma (Lea Seydoux) – Adèle (Adèle Εξαρχοπούλου) σαρώνει τον καμβά του πολυμήχανου γαλλο-τυνήσιου Abdellatif Kechiche ο οποίος έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα προσωπικό σινεμά, οργαστικά ρεαλιστικό μόλις με έξι ταινίες (από τις οποίες ξεχωρίζω το προ περίπου 10ετίας ανάλογα νεανικού περιεχομένου Games of Love and Chance). H αφήγηση είναι νωχελικά γραμμική στο σημείο που αισθάνεσαι ότι μεγαλώνεις μαζί με τη μικρή Αντέλ που γνωρίζει, μετά από μια όχι ιδιαίτερα ηδονική διακόρευση (ομοιότητα με το Υoung and Beautiful του άλλου βλεπάκια του Ozon) τον έρωτα της ζωής της στο πρόσωπο της αρτιστίκ (ζωγράφος της σχολής καλών τεχνών) σαγηνεύτρας Emma, πάνω στην οποία έξυπνα ο Abdellatif δομεί την ορθοτομούσα περσόνα της αμαζόνας-λεσβίας, αυτής που είναι το αντράκι της υπόθεσης.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων ξηγιέμαι: Εδώ είναι Τορόντο, που σημαίνει ότι και στο gay pride πηγαίνουμε οικογενειακώς κάθε χρόνο αλλά και ότι δε μας κάνει διαφορά το ομόφυλο ζευγάρι ή οποιοσδήποτε τράνς συμπολίτης μας. Αισθάνομαι λοιπόν ότι η ευρωπαϊκή σεμνοτυφία, την οποία εκδήλως ξεμπροστιάζει ο Κεσίς δίνει πολλούς έξτρα πόντους αντιμετωπίζοντας την ταινία περισσότερο ως δήλωση ή γεγονός (που είναι αμφότερα) παρά ως καλλιτεχνικό επίτευγμα, γιατί εκεί χωρεί πολύ και ακανθώδης κουβέντα. Καθότι με διαλόγους που αντανακλούν κάθετα την κλασική ανδρική φαντασίωση περί λεσβιακού έρωτα, με τα γεμάτα ευκολία σύμβολα τύπου μακαρόνια μπολωνέζ και στρείδια ή φιλοσοφικά τσιτάτα μεταξύ τυρού και αχλαδιού ή τέλος την αυθαίρετη αντιστοίχιση της ομοφυλοφυλίας με τον ακτιβισμό για καλύτερη παιδεία δεν κερδίζεται η παρτίδα.

Εκεί όμως που ουδεμιά αμφιβολία δεν μπορεί να υπάρξει είναι το πάθος και ο άνευ όρων ερωτικός ολοκληρωτισμός που σχεδόν δια βίας ο σκηνοθέτης εκμαιεύει από τις συμπρωταγωνίστριές του. Χωρίς να θέλω να μειώσω την στον πόντο μελετημένη ερμηνεία της Seydoux, ο κότινος ανήκει στη δικιά μας Αντέλ Exarchopoulos η οποία ρίχνεται σα κούτσουρο στο καμίνι μιας ψυχοσωματικής δοκιμασίας του απελπισμένου ως γνήσιου πρωτόλειου έρωτα. Η Adele χειραφετείται από την Emma, προσδιορίζεται από εκείνη και εντέλει εκδιώχνεται χωρίς να έχει διαννοηθεί τη ζωή εκτός της. Η σπαραχτική απόδοση ενός κοριτσιού-γυναίκας στο δρόμο της προσωπικής της ανεξαρτησίας είναι αδύνατο να μη κερδίσει και τον πιο καχύποπτο θεατή, αυτόν που (δικαιολογημένα, διαβάζοντας τις εκατέρωθεν κατηγόριες μεταξύ πρωταγωνιστριών-Κεσίς) αντιλαμβάνεται ότι μια τέτοια έκδυση σώματος και ψυχής επιτυγχάνεται με μεγάλο ατομικό κόστος.

Για πες: Η τέχνη λοιπόν απαιτεί θυσίες κι αυτή της Αντέλ ίσως την οδηγήσει μέχρι τα σκαλοπάτια του Hollywood, ή ακόμη και στη μεγάλη σάλα του Dolby Theater στις 2 Μαρτίου 2014.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Οκτωβρίου 2013 από την Strada

του Robert Rodriguez. Με τους Danny Trejo, Michelle Rodriguez, Mel Gibson, Sofía Vergara, Amber Heard, Demián Bichir, Carlos Estévez, Lady Gaga, Antonio Banderas, Cuba Gooding, Jr., Jessica Alba, Walton Goggins, Vanessa Hudgens, Alexa Vega, Marko Zaror

Άι της αγάπης ματσετιά!

του zerVo (@moviesltd)

Κάποιος μάλλον δεν κατανόησε κάτι καλά. Άμανες ήταν αμίγκο, κάτι πεθαμένο εδώ και καιρό, να είχε πέραση ακόμη στον κοσμάκη, δεν θα το είχε φάει το μαύρο χώμα και το σκοτάδι για κοντά τρεις δεκαετίες. Οκ, είπαμε όλοι μας, άντε για μια βολά, με το κολπάκι του Grindhouse, εκεί που έπαιξε σε διπλό ταμπλό το ράντισμα της φορμόλης, πάνω στην μνημειώδη μαρκίζα "Σήμερον δύο έργα καταιγιστικής δράσεως", κομμάτια να γίνει, για τότες που ως έφηβοι ξοδεύαμε τα απογεύματα στο σινέ-Αλάσκα, προς τέρψην και απόλαυσην καράτε της κακιάς ώρας. Άντε είπαμε, ξανά, for the good times sake, το κολπάκι να επαναληφθεί, με πιότερο επαγγελματισμό στην (τάχαμου) αναβίωση της b-movie νοσταλγίας. Το κομμάτι μας το κάναμε, όπως επιθυμούσαμε θενιόρ Rodriguez, την πλάκα μας την σπάσαμε και μάλιστα φωναχτά, το σίριαλ για ποιον λόγο το συνεχίζουμε, ακόμη δεν το έχει καταλάβει κανείς. Εξόν κι αν η ικανότητα μας, δεν τραβάει ούτε ρούπι παραπέρα από την φάρσα, οπότε κρυβόμαστε πίσω από το κοροιδιλίκι των missed reels, για να καλύψουμε τις αδυναμίες μας...

Δίχως ακόμη να έχει ξεπεράσει το σοκ, αντικρίζοντας την εδώ και καιρό συνεργάτιδα του, Σαρτάνα Ριβέρα, να πέφτει νεκρή από την μανιασμένη οργή του άγνωστου μασκοφόρου εκτελεστή, ο διεθνούς φήμης διώκτης του εγκλήματος, Ματσέτε Κορτέζ, θα δεχτεί κλήση S.O.S. από τον Λευκό Οίκο, καθώς ο Πλανητάρχης Ράθκοκ, ζητά αγωνιωδώς την βοήθεια του. Αιτία, η αποκάλυψη από τις μυστικές υπηρεσίες, της ύπαρξης ενός παρανοϊκού Μεξικάνου εξτρεμιστή, ονόματι Μάρκος Μέντες, στα που δηλώνει πανέτοιμος να εκτοξεύσει πύραυλο και να αφανίσει την πρωτεύουσα, αν και εφόσον η Κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν σταματήσει να παρενοχλεί την διεφθαρμένη διοίκηση των Αζτέκων.

Τραυματισμένος αλλά και γεμάτος πείσμα να εκδικηθεί τον χαμό της κομπανιέρας του, θα επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, βάζοντας - ολομόναχος - μπρος το σχέδιο σύλληψης του τρομοκράτη. Στην πραγματικότητα όμως, εκείνο που δεν γνωρίζει, είναι πως μόλις ξεκινά τον πόλεμο ενάντια στον υπ αριθμόν ένα έμπορο όπλων στον κόσμο, Λούθερ Βοζ, τον μεγιστάνα που ονειρεύεται να ισοπεδώσει την κατακερματισμένων αξιών ανθρωπότητα, προκειμένου να μεταφέρει τους αγνούς ακολούθους του, στην δικής του έμπνευσης και δημιουργίας, διαστημική αποικία.

Τώρα το πως μπορεί μέσα στο ίδιο πλοτ να συνδυαστεί ο χιλιοτραγουδισμένος Ρίο Γκράντε, που στις όχθες του λαμβάνει χώρα το σύνολο σχεδόν τς ανατρεπτικής ίντριγκας, με το Άλφα του Κενταύρου (ή κάπου εκεί παραδίπλα, που θα προσγειωθεί το κοσμοναυτικό λεωφορείο με τους εποίκους) μόνο η νοσηρή φαντασία του Τεξανού Robert μπορεί να εξηγήσει. Αλλά και ο διακαής του πόθος, στο τρίτο μέρος της σειράς - όπως διαλαλεί με το προωθητικό intro τρέιλερ - να στείλει τον ατρόμητο μουστακαλή σαμουράι σε ένα μακρινό αστέρι, όπου θα γραφεί ο επίλογος της αιματοβαμμένης, κατόπιν περίπου δυόμισι εκατομμυρίων on screen νεκρών, αποκεφαλισμένων και διαμελισμένων, φιλμικής σειράς.

Θυμάμαι κάποτε, αποτελούσε βασικό κανόνα για κάθε περιπέτεια δράσης, το ότι το πανηγύρι σχολούσε στην άφιξη του γυναικείου χαρακτήρα του στόρι. Ε, εδώ το κολπάκι που επιχειρεί ο Rodriguez είναι να περιστοιχίσει τον Ματσέτα του με μπόλικες αλαφροντυμένες κυρίες, μισές - μισές στην μοιρασιά των καλών και των κακών, που υποτίθεται θα ανεβάσουν και την αδρεναλίνη με την δράση τους, αλλά και το θερμόμετρο της αρσενικής πλατείας με την καυτή τους θωριά. Οι Λατίνες με τα φλογοβόλα τοπάκια και δολοφονικά στραπόν και οι πλατινέ ξανθιές άριστες χειρίστριες του ρεβόλβερ (σε μια από τις εκδοχές του πολυπρόσωπου Χαμαιλέοντα, σκάει μόνο με τη γούνα της και η ακριβοθώρητη Lady Gaga) μια χαρά έπαιξαν όλο αυτό το καιρό στο πρόμο της σέξι λιγούρας, στην ουσία όμως, στο ζουμάκι δεν συνεισφέρουν ούτε δράμι. Συνεπώς τα βάρη πέφτουν για μια ακόμη φορά στον παλιόφατσα Danny Trejo, που δεδομένα είναι ο μέγας κερδισμένος του πρότζεκτ, στον Bichir, που για την μισή ταινία έχεις την εντύπωση πως αυτός είναι ο Villain και εντέλει στον μέγα Mel, που δεν ζορίζεται να ντυθεί το κοστούμι του εκκεντρικού λεφτά, του σεναριακού καταλύτη και συνδέσμου με το next και final (?) chapter...

Για πες: Εντάξει, σύμφωνοι, χαβαλές είναι ο Machete Kills και μάλιστα χοντροκομμένος, που με την μπρουτάλ μοβόρα αισθητική του, ώρες, ώρες σε κάνει να αισθάνεσαι και άσχημα που θες να γελάσεις στο αντίκρυ των όσων σουρεααλιστικών, συμβαίνουν στο φλογισμένο εκράν. Σκεπτόμενος, αποξαρχής κιόλας, μάλιστα πως το σόου θα έχει και συνέχεια στην αντιβαρύτητα του outer space, έπεσα σε διάθεση ακόμη πιο πολύ, καταλαβαίνοντας πως ο Rodriguez, δεν αποτίνει πλέον φόρο τιμής στο χαμένο Grindhouse, αλλά έχει πέσει σε μια ματαιόδοξη παγίδα - μπούμερανγκ, που του κοστίζει σε χρήμα (το παρόν νούμερο 2 πήγε άπατο στα box office) και κυρίως δημιουργικότητα. Να δούμε τις (επικείμενες) διορθώσεις του, στο δεύτερο Sin City και τα ξαναλέμε...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Οκτωβρίου 2013 από την Spentzos

των Joachim Rønning, Espen Sandberg. Με τους Pål Sverre Valheim Hagen, Anders Baasmo Christiansen, Gustaf Skarsgård, Odd-Magnus Williamson, Tobias Santelmann, Jakob Oftebro, Agnes Kittelsen

Εθελοντές ναυαγοί!

του zerVo (@moviesltd)

Επίτευγμα που δεν χωρά ο ανθρώπινος νους. Για να κατανοήσεις - κάπως - πόσα ακριβώς είναι τα οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα, θα πρέπει να ταξιδέψεις από εδώ ίσαμε το Πεκίνο, στην μακρινή Ανατολή, σε ευθεία γραμμή! Κι επειδή ούτε έτσι γίνεται αντιληπτός ο άθλος, να τον κάνω λιανότερο. Επί εκατό ημέρες, να πρέπει να διανύσεις ογδόντα χιλιόμετρα θάλασσας ημερησίως, πάνω σε δεμένους κορμούς, δίχως μηχανή, μόνο με πανί, χωρίς την παραμικρή τεχνολογική υποστήριξη και με τα στοιχειά της φύσης να λυσσομανούν. Θα μου πεις από την άλλη μεριά, το έκαναν πρώτοι κάποιοι άλλοι πρόγονοι, σύμφωνα με τις ανεπιβεβαίωτες γραφές και η προσωπική επιμονή προστάζει την επανάληψη του, για επιστημονικούς σκοπούς. Όπως και να έχει, αυτή η ριψοκίνδυνη αποστολή, που μέχρι στιγμής δεν είχε αναδειχθεί από την παγκόσμια κινηματογραφία, βρήκε στο πρόσωπο ετούτης της παραγωγής των Νορντίκων τις τιμές και τις δόξες που της πρέπει!

Λίγο μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, υποκινούμενος από στοιχεία που συνέλεξε με προσωπική του έρευνα μετά από χρόνια μελέτης στα εδάφη της Πολυνησίας, ο Βορειοευρωπαίος ερευνητής Θορ Χέγερνταλ, θα βάλει μπροστά ένα μεγαλεπήβολο πλάνο, που όμοιο του δεν είχε ακουστεί ξανά στους παγκόσμιους επιστημονικούς κύκλους. Να ταξιδέψει από τις ακτές του Περού στην λατινική Αμερική, μέχρι τις ατόλες της Σαμόας, του Κουκ και του Κιριμπάτι, στο μέσον του Ειρηνικού Ωκεανού, πάνω σε μια ξύλινη σχεδία και με κινητήρια δύναμη μόνο τα μποφόρια του ανέμου, επαναλαμβάνοντας το κατόρθωμα, που κατ αυτόν είχαν πετύχει πρώτοι, πριν τους μεγάλους θαλασσοπόρους, οι Μάγια, πολλές χιλιάδες χρόνια πριν.

Μαζεύοντας γύρω από το όραμα του, μια ομάδα έξι ετερόκλητων και όχι ιδιαίτερα γνωστικών ναυτικών - ο ένας δήλωσε συμμετοχή, προκειμένου να ξεφύγει από την ανία του επαγγέλματος του, ως πωλητής ψυγείων - ο Νορβηγός με ελάχιστα μέσα, εφόδια και μοντέρνο εξοπλισμό, λιτά και απέριττα όπως οι αρχαίοι ταξιδευτές και με πλήρη άγνοια των κινδύνων που παραμονεύουν στο ανοιχτό πέλαγος, θα εκκινήσει την αποστολή, ένα απόγευμα του Απριλίου του 1947. Εκατόν-μία ημέρες αργότερα, έχοντας ξεπεράσει καταιγίδες, φουρτούνες και τους καραδοκούντες καρχαρίες, η προχειροφτιαγμένη από λινάτσες και κορμούς μικρή πλωτή επιφάνεια, θα προσκρούσει στα Πολυνησιακά κοράλλια, καταχωρώντας το όνομα του Χέγερνταλ στην λίμπρο ντόρο των σπουδαίων εξερευνητών.

Βασισμένοι πάνω στα απομνημονεύματα των ταξιδιωτών, αλλά και στο ντοκιμαντέρ του ίδιου του Νορβηγού - κορυφαία μορφή της χώρας του για τον 20ο αιώνα, όπως ψηφίστηκε από τους συμπατριώτες του - που στα 1950 χάρη στην σπανιότητα των εικόνων του, απέσπασε το Όσκαρ τεκμηρίωσης, οι χαρισματικοί Σκανδιναβοί σκηνοθέτες Joachim Ronning και Espen Sandberg, δίχως κι εκείνοι πολλές τεχνικές ανέσεις και με κόστος μόλις 17 εκατομμύρια δολάρια, επιχειρούν να αναβιώσουν στο πανί το έπος. Δεν προκαλούν εκπλήξεις, με την επιλεγμένων περιστατικών από το τρίμηνο πάνω στην σχεδία, γραμμική τους αφήγηση, μα χάρη στην καταπληκτική, έντεχνα εντόνως χρωματισμένη κινηματογράφηση, προσφέρουν έναν καταπληκτικό περιπετειώδη στα όρια του θρίλερ γαλαζοπράσινο πίνακα, που στις τέσσερις γωνιές του περικλείει έναν γεγονός μοναδικό και σπάνιο στα χρονικά. Πρώτο βραβείο τους, πέρα από την πεντάδα της Ακαδημίας Τεχνών για το καλύτερο μη αγγλόφωνο φιλμ, όπου βρέθηκαν, η επιλογή τους από την κραταιά Disney, ως των συνεχιστών δημιουργών του καινούργιου επεισοδίου των θρυλικών Πειρατών της Καραϊβικής. Ανεκτίμητο μετάλλιο.

Για πες: Χωρίς να καθηλώνει, μιας και η εξιστόρηση δεν έχει σκοπό να αναδείξει την στιγμιαία κορύφωση αλλά το τελικό επίτευγμα, το Kon-Tiki - η ονομασία της ορίτζιναλ ναυτικής αποστολής των Περουβιανών - αποτελεί μια εξαιρετική κινηματογραφική αναπαράσταση στιγμών ηρωικών, που πέτυχαν άνθρωποι με ιδανικά, αποφασιστικότητα και θάρρος. Γιατί εδώ που τα λέμε, να οριστείς εξ ορισμού και εθελοντικά ναυαγός αφημένος στο έλεος των ρευμάτων, απαιτεί μαζί με όλα τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά κι εκείνο της τρέλας. Ως αφετηρίας και κατάληξης των πάντων...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon

του James Wan. Με τους Patrick Wilson, Garrett Ryan, Rose Byrne, Ty Simpkins, Lin Shaye, Lindsay Seim, Barbara Hershey, Jocelin Donahue, Steve Coulter, Hank Harris, Leigh Whannell

Μια του μπαμπούλα, δυο του μπαμπούλα...

του zerVo (@moviesltd)

Έχοντας επιστρέψει πίσω τα λεφτά που κόστισε, πολλαπλασιασμένα κατά περίπου σαράντα φορές, νούμερο που αφορά μονάχα την εγχώρια Αμερικάνικη αγορά που προβλήθηκε, θα ήταν και κομματάκι παράξενο η κατέχουσα στην αγκαλιά της το χρυσοφόρο τζακ ποτ παραγωγή της Alliance Films, να μην προβεί στην διαδικασία ενός (τουλάχιστον) σίκουελ. Πραγματικά δυόμισι μόλις χρονάκια μετά την εμφάνιση του πρώτου και αξιοπρεπούς ως horror, Insidious, η συνέχεια κάνει την εμφάνιση της, υποσχόμενη παρόμοιες, αν όχι περισσότερες ανατριχίλες. Όπως κατά κανόνα συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, το Κεφάλαιο 2, λειτούργησε μέσες άκρες, σαν μια αναπαράσταση του ορίτζιναλ, εξίσου όμως προσοδοφόρα στα box office, με τα 5 εκατομμύρια που κόστισε, να γίνονται πανεύκολα 80 (!) μόνο στις States, στοιχείο που οδηγεί στο συμπέρασμα πως το Chapter 3, βρίσκεται ήδη στα σπάργανα...

Ακόμη δεν έχει καταλαγιάσει καλά καλά ο τρόμος που βίωσε η οικογένεια του Τζος και της Ρενέ Λάμπερτ και η αγωνία που έζησαν αναζητώντας στις φλόγες της κόλασης τον στοιχειωμένο τους γιο και καινούργιες αμφιβολίες έρχονται να συνταράξουν την φαινομενική γαλήνη τους καινούργιου τους σπιτιού. Βασική αιτία, δεν αποτελεί τόσο η διάχυτη καχυποψία της ορθολογικά σκεπτόμενης αστυνομίας στο πρόσωπο του Τζος, ως εκείνου που προκάλεσε τον φρικτό θάνατο της γηραιάς Ελίζ, μέντιουμ που βοήθησε στην απομάκρυνση των στοιχειών, πληρώνοντας όμως με την ίδια της την ζωή την μοιραία διαδικασία, όσο η επανεμφάνιση της ίδιας ασπροντυμένης γυναίκας - φάντασμα, που απειλεί για ακόμη μια φορά την ακεραιότητα της στοχευμένης από τα δαιμόνια φαμίλιας.

Ακριβώς από το σημείο που ολοκλήρωσε το φοβιστικό ταξίδι του το Chapter 1, αρχινά το δικό του, το δεύτερο τεύχος ενός ακόμη φιλμικού σίριαλ με φανατικούς φίλους και εκδηλωτικούς υποστηρικτές. Εδώ ακριβώς είναι που βγαίνει το καπέλο στο ντουέτο αυτών των απίθανων Αυστραλέζων, του James Wan και του Leigh Whannell, που φέτος συμπληρώνουν μια δεκαετία δράσης, από την εποχή που το πρωτοποριακό τους Saw, άρεσε δεν άρεσε, άλλαξε τον ρου της πορείας του κινηματογραφικού τρόμου, καθίζοντας τους στον θρόνο των κορυφαίων (τουλάχιστον εμπορικά, δεν τίθεται καν θέμα) δημιουργών του genre. Οι τύποι έχοντας αφήσει ολοκληρωτικά πίσω τους την πολυετή Οδύσσεια του εκκεντρικού φονιά Παζλάκια, αναζήτησαν διαφορετικές αφηγηματικές φόρμες, από εκείνες του αναίτιου σπλάτερ και βαδίζοντας πάνω στο Ασιανό πατρόν φόβου, έχουν πετύχει απόλυτα τον σκοπό τους. Back To Back, δύο απίστευτες - και πανομοιότυπες, γεγονός που εξυψώνει ακόμη πιο πολύ το επίτευγμα - επιτυχίες, μέσα σε διάστημα μικρότερο του διμήνου (η πρώτη ήταν το The Conjuring, η απαρχή ενός ακόμη Franchise) δεν είναι αδιάφορο σκορ. Εισπρακτικά. Να το δούμε και κινηματογραφικά?

Οι ανατριχίλες που μοιράζει στον εξώστη το δεύτερο Insidious, δεν είναι λίγες, αμέσως μετά το εισαγωγικό intro - φλάσμπακ, που προσθέτει στην υπόθεση ένα νέο πρόσωπο, την μαμά του Τζος (Barbara Hershey) αποκαλύπτοντας συνάμα πως κάτι διαβολικό έχει υπάρξει στο παρελθόν του άντρα, από τον καιρό που ήταν πιτσιρικάς. Στο δεύτερο μισό όμως, η έμπνευση για κάτι πιο φρέσκο πηγαίνει περίπατο, η αφήγηση ταξιδεύει σε δύο μονοπάτια, εκείνο των ζωντανών και εκείνο του προθάλαμου των πεθαμένων, όπως ακριβώς είχε συμβεί και στο πρωτότυπο, με τις στριγκλιές και τα εφέ να παίζουν σε πρώτο πλάνο, τσαλαπατώντας την όποια ατμόσφαιρα είχε δημιουργηθεί μέχρι αυτού του σημείου.

Για πες: Ο ωραίος Patrick Wilson και η όμορφη Rose Byrne, πλέον αλλάζουν μόστρα και δεν είναι το λατρεμένο ζευγαράκι του 2010, μιας και η αμφιβολία που έχει μπει ανάμεσα τους, έχει συντρίψει την ερωτική τους επικοινωνία. Ο μικρούλης Ty Simpkins, επιλογή κλειδί στο Part 1, εδώ κρύβεται κάτω από τα σκεπάσματα και δεν βγαίνει στην επιφάνεια παρά μόνο στον επίλογο, όταν έχουν περάσει από την οθόνη καμιά δεκαριά Poltergeist και ο θεατή έχει βαρυστομαχιάσει, προσμένωντας απλώς τον επίλογο, εκεί που και επίσημα μπαίνουν οι βάσεις για την τρίτη φορά που την πόρτα των φουκαριάρηδων θα κτυπήσει ο μπαμπούλας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Οκτωβρίου 2013 από την Feelgood

του Olivier Dahan. Με τους José Garcia, Franck Dubosc, Jean-Pierre Marielle, Gad Elmaleh, JoeyStarr, Ramzy Bédia, Omar Sy, Le comte de Bouderbala, Frédérique Bel, Clémentine Baert

Η μεγάλη εμφάνιση των Έντεκα!

του zerVo (@moviesltd)

Δεν είναι και πολλές οι φορές που η στρογγυλή θεά έχει μετακομίσει από τα καταπράσινα τερέν στα κινηματογραφικά εκράν. Και συνήθως όποτε το σινεμά ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, η επιτυχία δεν ήταν ανάλογα μεγάλη, σε σύγκριση με την φρενήρη δημοτικότητα, του βασιλιά των σπορ. Κι αν η τριλογία των Goal, με τις ευλογίες της διεθνούς ομοσπονδίας, αλλά και την καμέο παρουσία διεθνών σταρς, πέρασε και δεν ακούμπησε ούτε τους φανατικότερους του αθλήματος, δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο, για το ποδοσφαιρικά ιστορικού περιεχομένου The Damned United, που ουσιαστικά αποτέλεσε την πιο αξιομνημόνευτη Soccer Story της μεγάλης οθόνης, από την εποχή της σύναξης του Escape To Victory. Ταινίας που ορίζει και τον καμβά πάνω στο οποίο - μέσες, άκρες - βαδίζει και η κομεντί Les Seigneurs ή όπως είναι γνωστή διεθνώς The Dream Team, μιας και μαζεύει ότι πιο κεφάτο έχει να επιδείξει το σύγχρονο Γαλλικό σινεμά, για να κτίσει εντεκάδα...

Μια δεκαετία μετά τον θρίαμβο που έζησε στο Μουντιάλ με τα χρώματα της Εθνικής ομάδας, ως αρχηγός της μάλιστα, τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο για τον πάλαι ποτέ θρύλο Πατρίκ Ορμπερά. Αλκοολικός πια και με αδέξιους τρόπους που δεν συνάδουν με έναν πρωταθλητή της αξίας του, ο πρώην αστέρας των Τρικολόρ, έχει πέσει στην αφάνεια, στην λοιδωρία των μέσων ενημέρωσης και στην απαξίωση ακόμη και των δικών του προσώπων, της φαμίλιας και της αγαπημένης κόρης του, που κινδυνεύει να χάσει την επιμέλεια της. Μοναδική τους λύση να βρει επειγόντως εργασία, αλλά με την συμπεριφορά του, δύσκολα θα προσελκύσει το ενδιαφέρον κάποιας ομάδας, για να τον εντάξει στο δυναμικό της ως προπονητή.

Εκτός ίσως από την άσημη Αθλητική Ένωση Μολέν, που έχει σαν έδρα ένα απομονωμένο νησάκι στις ακτές της Βρετάνης και τον Κοινοτάρχη - Πρόεδρο της, που θα στηρίξει πάνω στην γνώση και την εμπειρία του, την πιθανότητα να προχωρήσει ο σύλλογος κάποιους γύρους στο Κύπελλο Γαλλίας και από τα έσοδα, εξοφληθούν τα χρέη του τοπικού εργοστασίου σαρδέλας. Ευρισκόμενος σε αδιέξοδο ο Ορμπερά όχι μόνο θα δεχτεί το πόστο, αλλά θα επιχειρήσει μέσα από τις γνωριμίες του να μεταγράψει στα Ψαράκια, κάποιους παροπλισμένους ποδοσφαιρικούς αστέρες του παρελθόντος, που πλέον έχουν αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Δηλαδή έναν άσωτο κοκαϊνομανή προλετάριο, έναν ψυχοπαθή εθισμένο στο Playstation, έναν φαντασμένο βεντέτο που τώρα το παίζει ηθοποιός, έναν δυναμικό σέντερ μπακ που έχει προδοθεί από την καρδιά του κι έναν κοιλαρά μπεκρή, που διαρκώς αναζητούν οι αστυνομικές αρχές. Όλοι τους παικταράδες! Κάποτε...

Τι ομάδα πες να κτίσεις με όλους αυτούς τους ασύνταχτους και προβληματικούς τύπους είναι το ζήτημα, πόσω μάλλον όταν έχουν να ακουμπήσουν το τόπι, για πέντε έξι χρονάκια ο καθένας? Σε έναν Κρανίου Τόπο μάλιστα, που στα μάτια του καθενός καλομαθημένου αστέρα, μοιάζει με την εξορία του Αδάμ. Τόσο η θέρμη των ντόπιων, που θα τους αγκαλιάσουν σαν αιώνια είδωλα, όσο και οι ευθύνες που θα τους αποδοθούν, στην αποστολή σωτηρίας της μοναδικής πλουτοπαραγωγικής πηγής του νησιού, θα κάνουν τους βετεράνους να δώσουν τα πάντα για την ομάδα. Είναι όμως αυτό αρκετό για να μην μπει λουκέτο στην φάμπρικα? Το όπιο των λαών συνυπάρχει με την παγκόσμια οικονομική ύφεση, στην διασκεδαστική ιστορία που περιγράφει ο σκηνοθέτης του θριάμβου του La Vie En Rose, Olivier Dahan, που δοκιμάζει τις ανέτοιμες δυνάμεις του στον χώρο της κωμωδίας και δεν τα καταφέρνει εξίσου καλά. Χοντράδες και ενίοτε αστεία τέταρτης κατηγορίας (εκεί που αγωνίζεται η Μολέν δηλαδή) περιτυλίγουν τα υπαρκτά κοινωνικά ζητήματα που επιδερμικά προτάσσει το αδέξιο σενάριο, δίνοντας απλώς έναν κλότσο στην μπαλίτσα της αφήγησης να κυλήσει μέχρι το αναμενόμενα happy φινάλε.

Για πες: Αξιόλογες οι κινηματογραφήσεις των δύο ζωντανών ματς που αναπαριστά στην διάρκεια του το Les Seigneurs, ο ένας μάλιστα κόντρα στην κραταιά Ολεμπίκ Μαρσέιγ, φτιάχνουν το χαβαλεδιάρικο κλίμα, μέσα στο οποίο κινείται η αστεία Ντριμ Τιμ συνύπαρξη αστέρων του Φραντσέζικου σινεμά, από τον Jose Garcia και τον Gad Elmaleh, μέχρι τον ροκ JoeyStarr και τον διεθνούς καριέρας πλέον Omar Sy. Η λάμψη όλων, έστω και κρυμμένη πίσω από άτσαλες περούκες και μέικ απ αναμφίβολη, ανεβάζει κάπως την διάθεση, στην παρακολούθηση ενός κινηματογραφικού ματς χαμηλών απαιτήσεων και ακόμη πιο χαλαρών βαθύτερων νοημάτων.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Οκτωβρίου 2013 από την Village

του zerVo (@moviesltd)

Μόνον όποιος έχει βιώσει την κινηματογραφική βεντέτα τους, εκεί πίσω στα παρεξηγημένα 80s, μπορεί να αναλογιστεί το μέγεθος αυτής της συνύπαρξης. Μια κόντρα παθιασμένη, ένα πινγκ πονγκ πλημμυρισμένο στην εκρηκτική δράση, που έφερνε άλλοτε τον ένα και άλλοτε τον άλλο σε θέση οδηγού, στην κόντρα για τον κορυφαίο action performer. Εποχές που ο θρίαμβος του ενός, σήμαινε αυτόματα και την επερχόμενη απάντηση του άλλου, με μοναδικό κερδισμένο, το καθηλωμένο από την έκσταση κοινό, που βίωνε την καλύτερη - μακράν - εποχή της φιλμικής περιπέτειας. Ποτέ τους δεν έδωσαν ραντεβού στο ίδιο καρέ, παρότι οι πληροφορίες έκαναν λόγο για μια πανίσχυρη φιλία που τους έδενε. Βλέπεις οι κανόνες της σόου μπιζ, τους ζητούσαν να τραβά ο καθένας τον δικό του μοναχικό - στρωμένο φυσικά με χρυσάφι και ανείπωτη δημοφιλία - δρόμο. Για λίγα λεπτά η αρχή έγινε στους προειδοποιητικούς Expendables. Τώρα έφτασε η στιγμή του μεγάλου ραντεβού! Στα 67 τους...

Πρώην πανίσχυρος εισαγγελέας και νυν στέλεχος σε εταιρία ελέγχου ασφαλείας των σωφρονιστικών καταστημάτων είναι ο Ρέι Μπρέσλιν, που για προσωπικούς του λόγους έχει ορκιστεί να μην αφήσει την παραμικρή χαραμάδα σε οποιαδήποτε στενή, από όπου θα μπορέσει να αποδράσει έστω και ένας κακοποιός. Για τον λόγο αυτό, ντύνεται ο ίδιος την φόρμα του βαρυποινίτη και τσεκάρει ιδίοις όμασι τις συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές, προκειμένου να καλύψει και το πιο πιθανό ενδεχόμενο οι εσώκλειστοι να καταφέρουν να το σκάσουν. Η τελευταία πρόταση που θα έρθει στο γραφείο του από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, εκτός από διαφορετική, θα υπέχει και ξεχωριστού ρίσκου.

Κι αυτό γιατί οι υπεύθυνοι εκεί στο Λάνγκλευ της Βιρτζίνια, έχουν μελετήσει και στήσει την κατά την εκτίμηση τους, ότι τεχνολογικά αρτιότερο και μοντέρνο υπάρχει στην φύλαξη των δεσμωτών, από όπου δεν υπάρχει ούτε σε σκέψη η ελπίδα κανείς να διαφύγει. Έναντι αδράς αμοιβής, με την προϋπόθεση να μην γνωρίζει ουδείς από τους στενούς του συνεργάτες την ακριβή τοποθεσία του ιδρύματος, ο Μπρέσλιν θα δοκιμάσει τις ικανότητες του στην φυγή, πίσω και από αυτά τα φαίμπεργκλας κάγκελα, που ελέγχονται τόσο από αμέτρητες κάμερες, όσο και από πάνοπλους μασκοφόρους δεσμοφύλακες.

Ακόμη κι εδώ, που τα επίπεδα ασφαλείας θεωρούνται υψίστης σημασίας, το τρίπτυχο της δράσης του βετεράνου ελεγκτή, δεν αλλάζει ούτε πόντο. Μελέτα το χώρο, γνώρισε τις συνήθειες των φρουρών, εντόπισε βοήθειες εκ των έσω. και εδώ ακριβώς στον τελευταίο κανόνα, εισβάλλει η υποστήριξη που ο παγιδευμένος από τους ίδιους του τους κομπανιέρους κι ας μην το ξέρει, Μπρέσλιν, θα βρει στο πρόσωπο του Έμιλ Ροτμάγιερ, ισοβίτη που ποτέ δεν έχει πάψει να υποστηρίζει την αθωότητα του και που μαζί, οι δυο τους θα στήσουν το πανέξυπνο Escape Plan.

Στην μνήμη των παλαιότερων πανεύκολα έρχεται μια από τις πιο σπουδαίες στιγμές του Sly, όταν πέτυχε να αποδράσει από μια (αναλογικών και όχι τέτοιων ηλεκτρονικών μεθόδων) εξίσου αδιαπέραστη φυλακή, μονάχος όμως τότε, στο Lock Up και πραγματικά η βασική σεναριακή ιδέα, δεν απέχει ιδιαίτερα από εκείνο το γεμάτο σασπένς πόνημα του John Flynn. Οι διαφορές εντοπίζονται κατά κύριο λόγο στο εντελώς απομονωτικό περιβάλλον, που ακόμη και την στιγμή της αποκάλυψης της τοποθεσίας του, φαντάζει πέρα από κάθε λογική και στο γενικότερο ύφος των κελιών, που θυμίζουν έντονα THX 1138, με μια μικρή ένεση μελλοντολογίας από το Fortress. Φυσικά λόγος για σεναριακή συνέπεια και συνέχεια, δεν γίνεται, άλλωστε κανένα Prison Break δεν φτιάχτηκε ποτέ του με γνώμονα την αληθοφάνεια και τον ρεαλισμό. Μοναδικός στόχος του Σκανδιναβού Mikael Hafstrom (σκηνοθέτη του paranoid 1408, αλλά και των πιο πρόσφατων Shanghai και The Rite), είναι να ανεβάσει την ένταση στα ύψη, καθώς η βαριά πόρτα κλείνει πίσω από τον εθελούσια εσώκλειστο και αναζητείται πλέον φως στην άκρη του σκοτεινού τούνελ.

Για πες: Που δεν νομίζω να υπάρχει έστω και ένας να πιστεύει πως ο Sylvester Stallone δεν θα βρει την λύση, ειδικά όταν επιστρατεύει την McGyverίσια βετεράνα εξυπνάδα του ενάντια στον μανιασμένο κακίστρο διευθυντή του μπαλαούρου (κάκιστη επιλογή ο babyface Caviezel) έχοντας βέβαια και την αμέριστη υποστήριξη του suppport ρόλου κλειδί που κρατά ο, επιμελώς στεκούμενος σε δεύτερο πλάνο Schwarzennegger. Όσο για το ραντεβού των δύο συνολικής ηλικίας 140 χρόνων σταρς, οι αμέτρητοι φανς, να μην ανησυχούν διόλου. Στην τελευταία σεκάνς, που ακούγεται το "Λες να το ξανακάνουμε?" ανανεώθηκε αυτομάτως...

Μια από τις σπουδαιότερες μορφές στην ιστορία του παγκόσμιου κλασσικού αθλητισμού, o Βρετανός Ολυμπιονίκης και ρέκορντμαν μέσων αποστάσεων Sebastian Coe, αποκτά την δική του κινηματογραφική biopic, που φέρει τον τίτλο Gold και θα παρακολουθήσει την πορεία του από τα πρώτα του στάδια στον αθλητισμό, μέχρι την ολοκληρωτική καταξίωση των Χρυσών μεταλλίων στους Αγώνες της Μόσχας το καλοκαίρι του 1980. Βασισμένο στην βιογραφία του τεράστιου δρομέα όπως την έχει συγγράψει ο Pat Butcher στο The Perfect Distance, το φιλμ θα απεικονίσει και μια από τις μεγαλύτερες κόντρες στα δρομικά χρονικά, εκείνη του Coe ενάντια στον εξίσου μεγάλο συμπατριώτη του Steve Ovett, σε κούρσες που κυριολεκτικά έκοβαν την ανάσα των φιλάθλων. Την συμπαραγωγή του BBC και του British Film Institute έχει οριστεί να διευθύνει σκηνοθετικά ο ικανός Εγγλέζος δημιουργός James Watkins, που θα έχει την χαρά να κατευθύνει στον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο, τον ταλαντούχο Daniel Radcliffe, σε μια ακόμη συνεργασία τους, μετά το προπέρσινο αξιοπρεπές ανατριχιαστικό The Woman In Black. Με την συμμετοχή του στο πρότζεκτ, ο νεαρός σταρ που όλος ο κόσμος τον έμαθε μέσα από την παρουσία του στην σειρά του Harry Potter, ανοίγει ακόμη περισσότερο τους ερμηνευτικούς του ορίζοντες, που συνήθως έχουν θετική αποδοχή, αν κρίνει κανείς από τα κολακευτικά σχόλια που απέσπασε στην τελευταία του ταινία, Kill Your Darlings.

Κοντά έξι μήνες συμπληρώνονται από την στιγμή που ο χαρισματικός Γιαπωνέζος σκηνοθέτης Takashi Miike (Ichi The Killer, 13 Assassins) εξήγγειλε την ταινία που θα αποτελέσει την πρώτη του αγγλόφωνη σκηνοθετική απόπειρα και θα φέρει τον τίτλο The Outsider, έκτοτε όμως τίποτα περισσότερο δεν είχε ακουστεί γύρω από το κινηματογραφικό αυτό πλάνο. Εντέλει σήμερα έγινε μόλις γνωστό, πως το πρότζεκτ στο οποίο έχει συμφωνήσει να πρωταγωνιστήσει ο σούπερ αστέρας Tom Hardy, υποδυόμενος έναν πρώην αμερικάνο πεζοναύτη, που μετά το πέρας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου θα παραμείνει στην χώρα του ανατέλλοντος ήλιου και θα γίνει μέλος της τοπικής μαφίας της Γιακούζα, δεν θα χρηματοδοτηθεί από τον πανταχού παρόντα μεγαλοπαραγωγό Joel Silver, αλλά από την Worldview Entertainment, που όρισε και την έναρξη της διαδικασίας του pre production. Το σενάριο της πολύ ενδιαφέρουσας ιστορίας έχει δεχτεί την εντολή να συγγράψει ο Andrew Baldwin, νεόφερτος στον χώρο, που ήδη επεξεργάζεται και το σκριπτ του ριμέικ της καταιγιστικής περιπέτειας Logan's Run, με τον Miike ήδη να έχει δηλώσει πως επιθυμεί να φτιάξει μια ταινία που να βαδίζει στα πρότυπα του Scorcesικού The Departed. Η επόμενη χρονιά πάντως για τον Hardy ήδη μοιάζει πολυάσχολη, εφόσον ο εξαιρετικός ηθοποιός ήδη έχει δηλώσει το παρόν σε ακόμη ένα σπουδαίο φιλμικό πλάνο, το Rocketman, που θα αποτελέσει το biopic του σπουδαίου Elton John.

Μια από τις καλύτερες ταινίες της Γαλλικής κινηματογραφίας των τελευταίων δέκα ετών, ετοιμάζεται να αποκτήσει την αγγλόφωνη εκδοχή της και καθώς φαίνεται μπαίνουν γερές βάσεις για την πραγματοποίηση ενός δυνατού ριμέικ. Πρόκειται για το φιλμ του Jacques Audiard, Un Prophete, που περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας αραβικής καταγωγής κακοποιός, καθώς κλείνεται στο σωφρονιστικό ίδρυμα, η οποία είχε φτάσει μέχρι την οσκαρική πεντάδα καλύτερης ξενόγλωσσης παραγωγής, σε μια από τις ποιοτικότερες χρονιές της κατηγορίας στα χρονικά του θεσμού. Ο Προφήτης που ήδη έχει μπει σε διαδικασία pre production από το στούντιο της Sony, ήδη διαθέτει τον σεναριογράφο που θα μετατρέψει την Φραντσέζικη βερσιόν σε Χολιγουντιανή και δεν είναι άλλος, από τον διαβόητο συγγραφέα Dennis Lehane, μια από τις χαρισματικότερες πένες αστυνομικών μυθιστορημάτων, που έχει στο παλμαρέ του καταγράψει έργα όπως τα Mystic River, Gone Baby Gone και Shutter Island, τα οποία έχουν μεταφερθεί στο σελιλόιντ, από σκηνοθέτες σαν τους Clint Eastwood, Ben Affleck και Martin Scorsese αντίστοιχα. Ο Lehane αυτή την εποχή βρίσκεται σε περίοδο έντονης φόρμας, καθώς έχει συνάψει συνεργασία με την Fox για δύο σενάρια (Travis McGee και Silk Road) ενώ δικό του είναι επίσης το σκριπτ της δημιουργίας της Fox Searchlight, Animal Rescue, που θα γίνει ταινία με πρωταγωνιστή τον Tom Hardy.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Captain Phillips	Feelgood	1	76	37.992	37.992
2	Despicable Me 2	UIP	3	79	22.245	123.718
3	Cloudy With A Chance Of Meatballs 2	Feelgood	1	95	19.313	19.313
4	Prisoners	Odeon	3	44	13.482	97.718
5	Don Jon	Seven / Spentzos	1	17	4.928	4.928
6	The Family	Feelgood	3	30	4.299	41.821
7	The Conjuring	Village	5	18	3.797	147.562
8	Escape Plan	Odeon	0	10	3.128	3.128
9	Riddick	Audiovisual	2	23	3.013	14.135
10	About Time	UIP	2	20	2.727	11.722

Μπορεί ο Gerard Butler να μην είχε την δυνατότητα επιστροφής στο σίκουελ των 300, ταινίας που τον κατέστησε διεθνώς ως σούπερ αστέρα, θα πρωταγωνιστήσει όμως στην συνέχεια της δεύτερης μεγαλύτερης εμπορικής του επιτυχίας, του Olympus Has Fallen, περιπέτειας δράσης που κατατρόπωσε το αντίπαλον δέος (και φαβορί) στην φετινή κόντρα των αιματηρών καταλήψεων της Προεδρικής κατοικίας, White House Down. Η παραγωγός Nu Image, πήρε την απόφαση να προχωρήσει στο επόμενο επεισόδιο της ίντριγκας που θέλει τον Πλανητάρχη να πέφτει θύμα των ορέξεων τρομοκρατών, τοποθετώντας την υπόθεση στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, το Λονδίνο, πόλη που θα επισκεφτεί ο Πρόεδρος, αγνοώντας τα σχέδια των εξτρεμιστών που θέλουν να τον θέσουν και πάλι σε κατάσταση ομηρείας. Σαν από μηχανής Θεός την κατάσταση θα πάρει στα χέρια του ο χαρισματικός μυστικός πράκτορας Μάικ Μπάνινγκ, που πλέον έχει πάρει αξίωμα στην ιεραρχία της φύλαξης του mr President, έχοντας όμως και την βοήθεια των ντόπιων MI6, προκειμένου να βάλουν τέλος στα πλάνα των δεινών και καλά οργανωμένων κακοποιών. Εκτός του Butler, που ήδη έχει θέσει εαυτόν στην υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητας, αναμένεται να επιστρέψουν στους ρόλους του ορίτζιναλ τόσο ο Aaron Eckhart, όσο και ο Morgan Freeman, ενώ θετική απάντηση προβλέπεται να δώσουν και οι περιφερειακών ρόλων Radha Mitchell και Angela Bassett. Η συνέχεια που θα φέρει τον τίτλο London Has Fallen, έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει τα γυρίσματα της τον Μάιο του 2014.

Τον άδικα χαμένο πάνω στην καλύτερη φάση της καριέρας του, τεράστιο κωμικό John Belushi, θα υποδυθεί στο κινηματογραφικό biopic που είναι αφιερωμένο στην ζωή του, ο αξιόλογος νεαρός ερμηνευτής Emile Hirsch. Ο εκφραστικός Καλιφορνέζος, που προκάλεσε αίσθηση για την ερμηνεία του στο Into The Wild, ενώ πιο πρόσφατα έχει αποσπάσει θετικά σχόλια για τους ρόλους του σε Killer Joe, Twice Born, The Darkest Hour και Taking Woodstock, κέρδισε στο νήμα της κούρσας τους άλλους δύο υποψηφίους για τον αβανταδόρικο ρόλο, Joaquin Phoenix και Adam Devine και είναι αυτός ο εκλεκτός του σκηνοθέτη Steve Conrad, για να ερμηνεύσει τον ταλαντούχο διασκεδαστή. Ο οποίος πριν ακόμη συμπληρώσει τα τριάντα του χρόνια, βρέθηκε ενώπιος μιας τεράστιας επιτυχίας, έχοντας καταγράψει μια νούμερο 1 ταινία στα box office (Animal House), μια νούμερο 1 τηλεοπτική σειρά (Saturday Night Live) και ένα νούμερο 1 μουσικό άλμπουμ στα τσαρτς (Brifcase Full Of Blues), την οποία όμως δεν κατάφερε να χειριστεί όπως ακριβώς θα έπρεπε. Όντας η ψυχή του πάρτι, έφτασε σε σημείο να συμμετέχει καθημερινώς σε αυτά, μέχρι το μοιραίο που του στοίχισε την ζωή του σε ηλικία 33 ετών, το 1982, όταν βρέθηκε νεκρός σε δωμάτιο του Chateau Marmond στο Λος Άντζελες. Η παραγωγή του - όπως λογικά θα τιτλοφορηθεί - Belushi, αναμένεται να εκκινήσει την ερχόμενη άνοιξη στην Νέα Υόρκη.