Movies Ltd

του Calin Peter Netzer. Με τους Luminița Gheorghiu, Vlad Ivanov, Florin Zamfirescu, Bogdan Dumitrache, Ilinca Goia, Nataşa Raab, Adrian Titieni

Μαρέ Γιε μου κανακάρη...

του zerVo (@moviesltd)

Οι περισσότεροι πιστεύουν πως ο βασικότερος λόγος που οδηγεί αρχικά στην ψυχρότητα, κατοπινά στο σχίσμα και εντέλει στον τελειωτικό χωρισμό τα σύγχρονα ζευγάρια, είναι η ύπαρξη ενός τρίτου προσώπου, που εισχωρεί ανάμεσα τους και διαλύει την (όποιου βεληνεκούς) σχέσης αγάπης έχει αναπτυχθεί. Ακριβώς έτσι είναι, με την διαφορά πως αυτός ο αυτόκλητος εισβολέας, δεν παίζει να μοιάζει με την ερωτική παγίδα, που είναι πιθανόν να ξεμυαλίσει το ένα κομμάτι του διδύμου, αλλά με εκείνον (ή εκείνους) που το έφερε στον κόσμο και μαθημένος να λειτουργεί αυθαιρέτως υπερπροστατευτικά, ξεπερνά διαρκώς τα όρια, δίχως ποτέ να γνωρίζει το πότε πρέπει να υποχωρεί, να βάζει όπισθεν. Η έκφραση "κακιά πεθερά' ούτε από την φαντασία του λαουτζίκου έχει ξεπηδήσει, ούτε σε κίβδηλες καθημερινές ιστορίες αναφέρεται. Άσχετα αν εκείνη που φέρει τον τίτλο, στον νου της μετατρέπει την αρνητική αυτή μαρκίζα, σε ηλιόφωτη ταμπέλα, που αναγράφει "καλή μανούλα".

Γεμάτη παράπονα από την απόμακρη στάση του ενήλικα γιου της, Μπάρμπου, είναι η εξηντάχρονη Κορνέλια Κέρενες, πρώην φημισμένη αρχιτέκτονας και μέλος της hi society του Βουκουρεστίου, με γνωριμίες στα υψηλότερα κλιμάκια της κοινωνικής ιεραρχίας. Γκρίνιες που η ίδια εξομολογείται στα στενότερα της πρόσωπα - συμπεριλαμβανομένου και του εν διαστάσει συζύγου της - και βασίζονται στην συμπεριφορά του παιδιού της, που πολλές φορές αγγίζει και τα όρια της βαρβαρότητας, στην προσπάθεια του να ανεξαρτητοποιηθεί από την φαμίλια του, να ανοίξει τα δικά του φτερά, να φτιάξει το νέο του σπιτικό. Δίχως να ζητήσει, όπως εκείνη μέσα της επιθυμεί, την συμβουλή, την χειραγώγηση και εντέλει την άδεια της.

Μια παγωμένη χειμωνιάτικη βραδιά, οδηγώντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε αυτοκινητόδρομο των προαστίων της πρωτεύουσας, ο Μπάρμπου θα παρασύρει με το όχημα του και θα σκοτώσει έναν περαστικό ανυποψίαστο πιτσιρικά και θα οδηγηθεί στο κρατητήριο. Από την πρώτη στιγμή του μοιραίου περιστατικού, η Κορνέλια, θα βρεθεί στον τόπο της έρευνας, όχι μονάχα για να σταθεί στο πλευρό του κανακάρη της, μα και για να κάνει οτιδήποτε - οτιδήποτε όμως, ακόμη κι αν θα πέσει στον βούρκο της ανηθικότητας - προκειμένου να την βγάλει λάδι και να μην οδηγηθεί στο δικαστήριο, όπου αντιμετωπίζει πιθανή τιμωρία φυλάκισης για ανθρωποκτονία εξ αμελείας, έως και δεκαπέντε ετών.

Τραγωδία! Έτσι ακριβώς νομίζει το υγιές μυαλό, με έναν έφηβο στο χώμα κι έναν φοβητσιάρη μπουνταλά να τρέμει στην ιδέα του εγκλεισμού. Όχι όμως και στην λογική της μητέρας, που θα βρει μιας πρώτης τάξης ευκαιρία και θα πατήσει πάνω στο αιματηρό συμβάν, για να φέρει πάλι κοντά της το βλαστάρι της και να βγει νικήτρια στην ανοικτή κόντρα που έχει ανοίξει με την (τυχάρπαστη κατά τα λεγόμενα της) μνηστή του, που του έχει κουβαλήσει και το αξεσουάρ παιδί της, για να το μεγαλώσει. Αρχικά στεκούμενη ως φύλακας άγγελος από πάνω του, την στιγμή που οι Αρχές βομβαρδίζουν τον δράστη με ερωτήσεις, μετέπειτα χρησιμοποιώντας κάθε είδους κυβερνητικό δόντι που γνωρίζει, επιζητώντας την χαλαρότερη αντιμετώπιση του και τέλος βάζοντας τα μεγάλα μέσα κάτω από το τραπέζι, προκειμένου να εξαφανίσει μάρτυρες και ενδεχόμενα πειστήρια. Θρίλερ φαντάζεσαι, το λοιπόν, πως περιβάλλει η υπόθεση του Child's Pose, με μια πιο δραματική προσέγγιση στην ανάγνωση των οικογενειακών και γενικότερα σοσιολογικών αξιών.

Όχι, όμως, απαντά ο Calin Peter Netzer, Ρουμάνος σκηνοθέτης και εξέχων στέλεχος του νέου, αξιόλογου και πολυτιμηθέντος κινηματογραφικού κύματος της γειτονικής χώρας, που χαίρει παγκόσμιας αναγνώρισης σε κάθε φιλμικό ραντεβού, υψηλού επιπέδου. Η ταινία, παρότι κάπως έτσι δείχνει στην αφετηρία της, στην πορεία χάνει την αστυνομική της υφή, εστιάζοντας πιότερο στην δράση της μάνας κουράγιο, που μέσα στην απελπισία της μην τυχόν και δει τον μικρό πίσω από τα κάγκελα, λειτουργεί και προς ίδιον όφελος, υπολογίζοντας πως θα τον ξαναδεί να φορά τις πυτζάμες του, νιώθοντας την μητρική της θέρμη, στο διπλανό της δωμάτιο. Η ματαιοδοξία του ταραγμένου στο διάβα του κατωφλιού της τρίτης ηλικίας ατόμου, εκτοξεύεται σταδιακά στα ουράνια, στοιχείο όμως που αντί να βοηθήσει την συγκίνηση της ρεαλιστικής εικόνας, περισσότερο την αποπροσανατολίζει από τον στόχο της, αφήνοντας, παρόλο το σοκαριστικό φινάλε, μια αίσθηση ανολοκλήρωτης αφήγησης. Όσο για το πως φωτογραφίζεται το περιβάλλον που εξελίσσεται το ζήτημα, από το σενάριο του Razvan Radulescu, εκεί αναγνωρίζω τον πιο αδύναμο κρίκο του μελετημένου κατά τα άλλα συνόλου, εφόσον με μισαδάκια πολεμά να προβάλλει τον αναμφισβήτητο και γνωστό τοις πάσι διεφθαρμένο κατακερματισμό, ενός κράτους - υπόδειγμα λειτουργίας, μέχρι πρότινος.

Για πες: Ηγεμονική η ερμηνεία της έμπειρης Luminita Gheorghiu, ανεβάζει το λέβελ του πονήματος σκάλες με την παρουσία της σε κάθε του πλάνο, συνεχίζοντας την χαρισματική υποκριτική σκυταλοδρομία της εθνικής Ρουμανίας, που στις τάξεις της διαθέτει την Anamaria Marinca (κόρη της στο ορόσημο του 4 Months, 3 Weeks and 2 Days) και τις Cristina Flutur, Cosmina Stratan του Dupa Dealuri. Ατυχώς για εκείνη - και όχι για το φιλμ, που για πρώτη φορά χάρισε στους Τρανσυλβανούς το σπουδαιότερο βραβείο του βερολινέζικου φιλμικού θεσμού - στο διάβα της προέκυψε η Gloria και το Χρυσό Αρκουδάκι α' ρόλου, ταξίδεψε προς Χιλή μεριά.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Οκτωβρίου 2013 από την Seven

του Ryan Coogler. Με τους Michael B. Jordan, Octavia Spencer, Melonie Diaz, Ahna O'Reilly, Kevin Durand, Chad Michael Murray

Κάθε Μέρα Είναι Μια Τελευταία Ευκαιρία

του gaRis (@takisgaris)

Πόσοι ζούμε για το τώρα; Ρωτάω σοβαρά και έντιμα, χωρίς ουδεμιά διάθεση για κήρυγμα. Είμαι άλλωστε αποδεδειγμένα από εκείνους που αναβάλλουν τη στιγμή στο κυνήγι ενός ανυπόστατου λαμπρύνοντος μεθαύριο. Κι όμως, είσαι ή δεν είσαι καλός ή κακός, χρήσιμος ή επικίνδυνος, άγιος ή σκατόπουστος (χωρίς τον παραμικρό σεξουαλικό προσδιορισμό αυτό), εδώ και τώρα. Η στιγμή που περνά και χάνεται, χάνεται. Η επιλογή που χτυπά και πίσω δε γυρνά. Τι σημαίνει «το παίρνω πίσω»; Τίποτα. Τίποτα δε μπορεί να γυρίσει πίσω γιατί ότι γίνεται δε ξεγίνεται. Μετά από εκεί υπάρχουν τα δίδυμα αδελφάκια Συγχώρεση και Ενοχή. Άσπονδα αλλά και αλληλοσυμπληρούμενα. Όπως ο θύτης και το θύμα. Το έγκλημα και η τιμωρία. Ή Κάθαρση.

Μια Πρωτοχρονιά στη φυλακή. Ορφανός. Μόλις πατημένα τα είκοσι χρόνια. Παιδί του μαύρου γκέτο στο Καλιφορνέζικο Bay. Να διώχνει τη Sophina που έρχεται γεμάτη μητρικό έλεος να τον επισκεφθεί κι αυτός αλητάκος, μπλεγμένος με μαριχουάνες κι έτοιμος για καυγά με τους ρατσίστες συγκρατούμενους του. Τη διώχνει γιατί της ζητά βίαια μια αγκαλιά που δεν ταιριάζει με την κακή του διαγωγή. Έχει τη Wanda, μια φιλενάδα που την αγαπά απατώντας την και μια δίχρονη κορούλα την Τ. που λατρεύει, γιατί αποτελεί το μόνο υγιές κομμάτι της γεμάτης αχρείαστες προφάσεις ζωή του. Ο Oscar Grant πρέπει να αλλάξει πολλά και δείχνει αποφασισμένος να το κάνει την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2011, στα γενέθλια της μάνας που ποτέ δεν τον αδίκησε, όπως ο ιδιοκτήτης του μπακάλικου που δεν τον παίρνει πίσω, αφού τον απέλυσε γιατί αργούσε να έρθει τα πρωινά στη δουλειά. Ο Oscar πετά τη μαριχουάνα στη θάλασσα, προσπαθεί μάταια να σώσει έναν αδέσποτο σκύλο που ασυνείδητος οδηγός πατά μπροστά στα μάτια του, βοηθά άγνωστο κόσμο σε μικροπράγματα, πασχίζοντας αυτό που η επιρρεπής στην ασωτία προσωπικότητά του τον σπρώχνει με ιλιγγιώδη ταχύτητα: Το τέλος του χρόνου του.

Το πάρτι στο σπίτι της μαμάς κυλά ευτυχισμένα, όμως ο Oscar θέλει να πάρει τη Wanda και να αλλάξουν Πρωτοχρονιά ντάουντάουν παρέα με τα φιλαράκια. Η Sophina τον πείθει να πάρουν τον ηλεκτρικό για να μπορούν να πιουν χωρίς να χρειαστεί να οδηγήσουν μετά. Όλα κυλούν γλυκά κι ανέμελα ώσπου ο δρόμος της επιστροφής κάνει στοπ στο Fruitvale Station. «Ζήσε την κάθε μέρα σου σα νάναι η τελευταία» λέει η λαϊκή ρήση. Ποιος μπορεί να το πει αυτό σε έναν άνθρωπο εικοσιδύο, δεκαδύο, δύο ετών χωρίς να κομπιάσει μπρος στη θεότυφλη ειμαρμένη; Πόσω μάλλον όταν αυτός που θα κόψει το νήμα δεν είναι άλλος από το επιτετραμμένο όργανο της τάξης και ασφάλειας των πολιτών. O Oscar Grant, ο άδικος χαμός του οποίου ξεσήκωσε τη μαύρη κοινότητα του Bay σε διαδηλώσεις, δε βρήκε δικαίωση από την μόλις 11μηνη φυλάκιση του φονιά αστυνομικού. Ευτύχησε όμως μετά θάνατο, να κατακτήσει την αθανασία με αυτή την ταινία που καθορίζει κινηματογραφικά το πρώτο 7μηνο του 2013.

Δύο εικοσιεξάρηδες. Ο σκηνοθέτης, Ryan Coogler. O πρωταγωνιστής του, Michael B. Jordan (Chronicle). Ο πρώτος, ξεκινά με πρώτο πλάνο τη σκηνή της δολοφονίας, παρμένη από κινητά συνεπιβατών. Εκεί ακριβώς είσαι νοκ ντάουν. Ο,τι ακολουθεί, με νατουραλισμό και στιλπνότητα, είναι το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου, ένα αναπόδραστο δράμα από όπου μέχρι την τελική σκηνή θες να το σκάσει(ς) γιατί οι άνθρωποι είμαστε στο μεδούλι μας πλάσματα της δεύτερης ευκαιρίας. Γιατί ο «κακός» μπορεί να χρισθεί θύμα αυτοστιγμεί, ως παιδί μιας μάνας, σύντροφος μιας άλλης μάνας, του δικού του βλασταριού. Κανένα ειδικό εφέ. Διαπεραστικά πλάνα και αληθινοί χαρακτήρες. Ο Jordan μόνο με τον νεαρό Denzel Washington μπορεί να συγκριθεί. Με μια γοητεία του δρόμου, έτοιμος να πιάσει την κροτίδα που θα του σκάσει στα χέρια. Η μάνα - Octavia Spencer (χάρη στην οποία αλλά και στον μέγα και εντελώς αντι-σταρ συμπαραγωγό της εδώ Forest Whitaker που θα τρελάνει κόσμο φέτο με το Lee Daniels The Butler υπάρχει αυτή η ταινία) δίνει και ερμηνευτικά την ατσάλινη ψυχούλα της σε αυτό το pet project που ενώ κόστισε κάτι παραπάνω από 200 χιλιάρικα, έσκισε στο Sundance κι αγοράστηκε από την TWC για $2.5Μ, βγάζοντας ήδη $11Μ κι έπεται συνέχεια.

Για πες: Θα φτάσει το Fruitvale Station στα Oscars; Ο Oscar του Michael B. Jordan είναι άξιος να το κάνει. Το ίδιο και η ταινία, όσο κι αν κάποιοι την απορρίψουν για μονομέρεια ή αγιοποίηση του αλητάκου Grant. Όσο η αμερικανική δικαιοσύνη συνεχίζει να νομιμοποιεί την τυφλή αστυνομική βία με πρόδηλη φυλετική απόχρωση, όπως πρόσφατα με την υπόθεση Zimmerman, τόσο η γενναιότητα αυτού του είδους πολιτικού σινεμά θα μας χτυπά γροθιά ίσα στα μούτρα. Μιάμιση ώρα οργής που θα αγγίξει τα αγνότερα ύφαλα της δικαιοσύνης μέσα στην ψυχή είναι μια κερδισμένη ώρα. Γιατί κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι η τελευταία.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon

του François Ozon. Με τους Marine Vacth, Charlotte Rampling, Frédéric Pierrot, Géraldine Pailhas, Nathalie Richard

“No one’s serious at seventeen” – Arthur Rimbaud, Novel (29/9/1870)

του gaRis (@takisgaris)

O Francois Ozon (5X2, Swimming Pool), το τρομερό παιδί της νεότερης γενιάς του γαλλικού σινεμά, βαδίζει αισίως προς τα πρώτα –ήντα του, διατηρώντας, της εμμονικής του αφοσίωσης στη γυναικεία σεξουαλικότητα συμπεριλαμβανομένης, τις αρετές ενός γνήσιου voyeur σκηνοθέτη, εμφανώς πιο κοντά στον πάπα Χίτσκοκ παρά τον ρέμαλο τον Larry Clark (Kids). Σθεναρά φεστιβαλικός, φέτος απασχόλησε το TIFF13, μετά από μια χλιαρή υποδοχή στις Κάννες με τη σπουδή του στη γυναικεία σεξουαλική αφύπνιση Jeune et Jolie. Αυτό που μου κίνησε περισσότερο το ενδιαφέρον, πέρα από τις μηχανικές συνευρέσεις της κατ’ επιλογή εταίρας 17χρονης Isabelle, είναι η (έστω, επιτηδευμένη) προσέγγιση της γενιάς των νέων στην εποχή της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης, αυτής που φέρει το στίγμα της καταδικασμένης στην ανεργία, οραματική ένδεια, εγκλωβισμένης στην ελευθεριάζουσα εξατομικευμένη (α λα κάρτ) σεξουαλική ηθική που, ανερυθρίαστα ομολογώ, σχεδόν τρομάζει εμάς τους σαραντάρηδες νέους γονείς της καταπιεσμένης Generation Χ γενιάς, του AIDS και των σκυβάλων της μόστρας και της δανεικής ευμάρειας.

Μια ιστορία που ξεκινά ένα καλοκαίρι άχαρης διακόρευσης, διαρκεί τέσσερις εποχές και ισάριθμα τραγούδια που αχρείαστα κάνουν νιανιά μια εν γένει ασαφή καταγραφή του σημείου που ενώνει την Isabelle με τους πελάτες, την οικογένεια, τις σπουδές της και τη γνωριμία ενός κάποιου έρωτα, το Jeune Et Jolie ευτυχεί στο πρόσωπο της παγερά όμορφης πρωταγωνίστριάς του: Ατενίζοντας το πρώην μοντέλο (23 Μαϊων) Marine Vacth, αισθάνεσαι την ίδια ταλάντευση με τον χαρακτήρα που υποδύεται. Είναι μια ανέραστη υπολογίστρια ή μια βαθιά πληγωμένη περσόνα με ατσαλένια θέληση που ψάχνει λύτρωση; Ο νους ταξιδεύει ιερόσυλα στην (τρελά αγαπημένη του Ozon) Ντάμα Catherine Deneuve, όταν συνομήλικη της Vacth σάρωνε την οθόνη ως Belle Du Jour. Με τη διαφορά όμως ότι ο Luis Bunuel έδινε, σχεδόν απροσπάθιστα, λαγαρές τις απαντήσεις που ο Francois μας εδώ διπλωματικά αποφεύγει.

Διότι μπορεί στο δελτίο τύπου του να παριστάνει τον εντομολόγο που ακολουθεί σαγηνευμένος το αντικείμενο του πόθου Isabelle στις βόλτες της μεταξύ ανίας, πορνείας και σύγκρουσης με την επίμονη αλλά αναποτελεσματική ως μητέρα της (και κορυφαία ερμηνευτικώς στην ταινία) Geraldine Pailhas, μολαταύτα η ασάφεια ως προς τα κίνητρα (μια «απλά» απογοητευμένη από την πρώτη της σεξουαλική εμπειρία μεσοαστή το ρίχνει στον επί πληρωμή έρωτα;) αλλά και η φετιχιστική μανιέρα του γυμνού έναντι της πορείας προς μια έκβαση από το υπαρξιακό αδιέξοδο της αντι-ηρωίδας του μας αφήνει μετεωρίζοντες και ορροδώντες προ διλήμματος:

Για πες: Αρκεί στον Ozon η περιέργειά μας ή όντως τον απασοχλεί να μας δώσει μια ερμηνεία για το πάθος της Isabelle; Αν και γέρνω ελαφρώς προς το πρώτο, χρίζοντάς το ως την «ασθένεια του Egoyan» (βλ. σκανδαλιστικό σινεμά χωρίς ιδεολογικό στοχασμό αντίστοιχο με το πρωθύστερα ένδοξο oeuvre του σκηνοθέτη) σε πρώιμο σταδιο, δεν αρνούμαι το αυταπόδεικτο: Το ότι δηλαδή ο γάλλος έχει δική του σφραγίδα και αρκετή περιέργεια να δώσει ένα δυνατό κοινωνικό φίλμ όταν σταματήσει να υποκύπτει στην ευκολία της ηδονοβλεπτικής περιδίνησης.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Οκτωβρίου 2013 από την Feelgood

του David Twohy. Με τους Vin Diesel, Jordi Mollà, Matt Nable, Katee Sackhoff, Dave Bautista, Bokeem Woodbine, Raoul Trujillo, Karl Urban

Ε, με το στανιό μπλοκμπάστερ, δεν γίνεται

του zerVo (@moviesltd)

Μπορεί στην συνείδηση πολλών (φίλων κυρίως του οικιακού κινηματογράφου, εκεί που το πρότζεκτ, χάρη στο τρομακτικό επίπεδο των οπτικοακουστικών του ικανοτήτων) να βρίσκεται πολύ ψηλά σε εκτίμηση, στην πραγματικότητα όμως και από την πρώτη κιόλας κυκλοφορία του στην μεγάλη οθόνη, το Σχέδιο Ρίντικ, όχι μόνο δεν είναι επιτυχημένο, αλλά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως μια απελπιστική φλόπα. Κι αν σε εκείνη την πρεμιέρα του - προσωπικά εξαιρετικού και αγωνιώδους sci-fi θρίλερ - Pitch Black, το ισοζύγιο πήγε ίσα βάρκα, ίσα πανιά, τι να πει κανείς για το σίκουελ με τα Chronicles του ήρωα, ένα εμπορικό κάζο που δεν επέφερε στα ταμεία της Universal, ούτε τα μισά από τα 105 εκ. που κόστισε. Κι όμως το πείσμα, τόσο της (νέας) παραγωγής, όσο και του υπερφιαλίδη σταρ της σειράς, που το έχουν βάλει αμέτι μοχαμέτι να καταστήσουν τον ημίτυφλο εκδικητή ως superhero icon, παρόλα τα στραπάτσα παραμένει όχι μόνο ζωντανό, αλλά και ανυποχώρητο. Με το στανιό όμως μπλοκμπάστερ γίνεται? Ε, δεν γίνεται...

Έχοντας πέσει θύμα των υπέρμετρων φιλοδοξιών για εξουσία του Κομάντερ Βάακο, οδηγούμενος σε έναν αφιλόξενο πλανήτη από το πρωτοπαλίκαρο του, Κρόνε, ο Ρίντικ, θα καταφέρει να βγει ζωντανός, πλην βαρύτατα λαβωμένος, από την φονική παγίδα που του έστησαν οι θανάσιμοι εχθροί. Έχοντας πρωτίστως να προσαρμοστεί σε ένα περιβάλλον ξένο και γεμάτο παγίδες, πρέπει να προετοιμαστεί κατάλληλα προκειμένου να αντιμετωπίσει τα σαρκοβόρα τέρατα που καραδοκούν σε κάθε του βήμα. Ξεπερνώντας με επιδεξιότητα και ευστροφία τα εμπόδια, θα φτάσει μέχρι την στρατιωτική βάση, όπου θα εκπέμψει σήμα κινδύνου προς κάθε κατεύθυνση...

Φευ! Ο Ρίντικ είναι ένας φυγάς, ένας παράνομος, ένας επικηρυγμένος, που ακόμη και πολλά φεγγάρια μακριά από τον τόπο του, δεν παύει να αποτελεί τον νούμερο ένα καταζητούμενο των διαπλανητικών κυνηγών κεφαλών. Συνεπώς τώρα που βολοδέρνει ολομόναχος και περικυκλωμένος από αιμοσταγείς δαίμονες στο αχαρτογράφητο αστέρι, είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για τις συμμορίες των headhunters του διαβόητου Σαντάνα και των μισθοφόρων του Μπος Τζονς, να τον αναζητήσουν΄, ζωντανό ή νεκρό, διεκδικώντας την υψηλή αμοιβή.

Εδώ δεν τον κάνουν καλά τον φωτοφοβικό μπρατσαρά όλα τα δηλητηριώδη φρικιά που κρύβονται στους Αρειανούς βάλτους, θα το πετύχει μια ντουζίνα ασύνταχτων, απείθαρχων και απλώς βαριά οπλισμένων πεζοναυτών? Κανείς δεν φαντάζεται φυσικά, έστω και για ένα δευτερόλεπτο πως η έκβαση μπορεί να είναι αρνητική για τον ήρωα που έχει δώσει το όνομα του σε δύο μέχρι στιγμής live action φιλμ, ένα animation και αμέτρητα δημοφιλή games, από όπου πάντοτε διαφεύγει, τραυματισμένος μεν, αλλά θριαμβευτής. Το τρίτο μέρος του φιλμικού σίριαλ που εμπνεύστηκε ο David Twohy, ένας ταγμένος στο είδος της μελλοντολογικής περιπέτειας σκηνοθέτης, δεν διαφέρει στην συλλογιστική του από τα προηγούμενα τεύχη, τοποθετώντας ξανά τον παλικαρά στο μέσον των δεινών, από όπου καλείται να δραπετεύσει, παρότι οι πιθανότητες είναι συντριπτικά εναντίον του. Το τέμπο, αν εξαιρέσω το πρώτο παρατραβηγμένο χρονικά εισαγωγικό μισάωρο, δεν θα απογοητεύσει τους φανατικούς φίλους του πανίσχυρου καταζητούμενου Ριτσαρντ, αφού ελάχιστες είναι οι στιγμές που η δράση καταλαγιάζει. Δράση για την χόρταση και τον εντυπωσιασμό όμως, δίχως εκπλήξεις, ανατροπές, συγκινήσεις, άσε που η μείωση του προϋπολογισμού στο εν τρίτο από τον προκάτοχο, δεν αφήνει γεύση αρτιότητας στα συνήθως ικανά ειδικά εφέ.

Για πες: Έχει μεγάλη πλάκα το γεγονός πως αν παρατηρήσει κανείς την καριέρα του πυρηνικού Vin Diesel και εξαιρέσει τα τιτάνια μεγκαχίτ των Fast And Furious, δεν πρόκειται να αντικρίσει μια πρωταγωνιστική του στιγμή που να τα πήγε έστω συμπαθητικά στα box offices. Ούτε ο πολυδιαφημισμένος Triple X, ούτε το Babylon AD, ούτε ο Pacifier, ούτε φυσικά η τριλογία του Riddick κατέγραψαν θετικά νούμερα στα ταμεία. Χρειάζεται προσοχή λοιπόν από τον δυναμικό σούπερ σταρ στις συνήθως one man show επιλογές του, μιας και η πηγή δολαρίων των Μαχητών των Δρόμων δεν μπορεί να μείνει για πάντα αστείρευτη και απαιτείται ένα Plan B στο ενδεχόμενο που οι ρόδες και τα βολάν τραβήξουν προς ανώμαλο εμπορικά δρόμο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Οκτωβρίου 2013 από την Audiovisual

Στα 40.000 πόδια κανείς δεν είναι ασφαλής. Κι έτσι έχουμε μπροστά μας την απόλυτη περιπέτεια δράσης και αγωνίας, που κινείται στα βήματα των υπερ-επιτυχημένων στον τόπο μας Taken και Unknown, που ως κοινό τους στοιχείο έχουν την επιβλητική φιγούρα του απόλυτα αναγνωρισμένου στον ρόλο του εκπροσώπου του Νόμου, πρωταγωνιστή τους. Το πόνημα του Jaume Collet Serra, Non-Stop, του Γάλλου δηλαδή σκηνοθέτη του δεύτερου εκ των προαναφερόμενων, που κάνει διεθνή καριέρα με τις ευλογίες της Canal Plus, μεταφέρει την ένταση στην διάρκεια μιας Υπερατλαντικής πτήσης, όπου ένας παρανοϊκός τρομοκράτης έχει βάλει σκοπό να τινάξει στον αέρα, ζητώντας οικονομικά ανταλλάγματα ύψους 150 εκατομμυρίων δολαρίων, κατατεθειμένα σε λογαριασμό παράκτιας επιχείρησης. Για πολύ κακή του τύχη όμως, στο αεροσκάφος επεμβαίνει ο καλύτερος των ειδικών φυλάκων ασφαλείας, ο βετεράνος Μπιλ Μαρκς, που μεθοδικά και με όπλο την πείρα του, αναμένεται να βάλει τα πράγματα σε τάξη. Η hi tech adventure, που υπόσχεται να κρατήσει σε ένταση τους θεατές της καθώς ο φονικός χρόνος περνά - κάθε είκοσι λεπτά, σύμφωνα με τον δολοφόνο, θα σκοτώνεται κι ένας επιβάτης - αναμένεται να κάνει την εμφάνιση της στις 21 Φεβρουαρίου, πρώτα στους αμερικάνικους κινηματογράφους από την Universal.

Η εγγύηση στην περίπτωση μας, ακούει στο όνομα Liam Neeson, εφόσον ο Βρετανός αστέρας έχει φτιάξει γύρω από το πρόσωπο του μια απίστευτα δημοφιλή εικόνα Die Hard μαχητή, προσφέροντας και ποιότητα αλλά και μια ξεχωριστή δυναμική στους χαρακτήρες που καλείται να υποδυθεί. Δίπλα του στα ουράνια, συμμετέχει η πάντα σέξι Julianne Moore, πιθανόν, αν το σενάριο δεν επιφυλάσσει ανατροπές, σε ρόλο δεξιού του χεριού.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Φεβρουάριο του 2014

Πραγματική απόβαση στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για το Γαλλικό σινεμά, ορίζει η πολυδιαφημισμένη, αλλά και πολυαναμενόμενη καινούργια δημιουργία του χαρισματικού και πολυτάλαντου Guillaume Canet, Blood Ties. Μια δραματική ιστορία που εστιάζει στην υπόθεση δύο αδελφών που στέκονται στην απέναντι γωνία του νόμου, στην Νέα Υόρκη του 1974. Ο ένας, ο μεγαλύτερος, μόλις έχει αποφυλακιστεί, μετά από χρόνια εγκλεισμού, για την συμμετοχή του σε ξεκαθάρισμα συμμοριών, αλλά δείχνει τάσεις σωφρονισμού, παρά επιθυμεί να επιστρέψει και πάλι στις σκοτεινές δουλειές του υποκόσμου, ενώ αντιθέτως ο μικρότερος υπηρετεί στο αστυνομικό τμήμα του Μπρούκλυν και βρίσκεται σε δίλημμα για το αν πρέπει να τον συνετίσει με οποιονδήποτε τρόπο. Στην μέση της ενδοοικογενειακής διαμάχης θα βρεθεί ο ηλικιωμένος πατέρας τους, που τους έχει μεγαλώσει ολομόναχος, ο οποίος δείχνει στην προκειμένη περίσταση, την καλά κρυμμένη μέσα του αδυναμία στον πρωτότοκο γιο του.

Επτά πόστερς, στυλιζαρισμένα στο ύφος της περιόδου που εκτυλίσσεται το στόρι, προσφέρει η διανομή της Mars, με τις μορφές των πρωταγωνιστών, που ορίζουν το διεθνές καστ. Δηλαδή του Clive Owen και του Billy Crudup, που υποδύονται τους εκ διαμέτρου αντίθετους αδελφούς, του βετεράνου James Caan ο οποίος δίνει την μορφή του στον αμφιταλαντευόμενο πατέρα, των τριών γυναικών της υπόθεσης που ερμηνεύουν οι βραβευμένες Marion Cottilard, Mila Kunis και Zoe Saldana αλλά και του εξαιρετικού Βέλγου Matthias Schoenaerts, που ξεκινά ιντενάσιοναλ καριέρα.

Στις δικές μας αίθουσες, ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Η εξαπάτηση είναι ένα παιχνίδι, η εμπιστοσύνη είναι μια οφθαλμαπάτη, η εξυπνάδα είναι ένα όπλο. Για πολλοστή φορά και με καινούργια εμφάνιση - μετά από τους Alec Baldwin, Harrison Ford και Ben Affleck στις προηγούμενες φόρμες, στα επιτυχημένα Hunt For Red October, Patriot Games, Clear And Present Danger και The Sum Of All Fears - επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη ένας από τους δημοφιλέστερους και δυναμικούς κατασκόπους, ο Τζακ Ράιαν. Αυτή την φορά φέροντας στην μαρκίζα το πιασάρικο όνομα του, πριν από το απαιτούμενο υποτιτλικό συνοδευτικό - Jack Ryan: Shadow Recruit - σε μια ακόμη περιπέτεια δράσης και σασπένς που ξεπήδησε από την έμπνευση του πολυτάλαντου Tom Clancy, για να μεταφερθεί σε σενάριο από τους άριστους γνώστες του είδους Steven Zaillian, Anthony Peckham, Adam Cozad και David Koepp. Σε σκηνοθεσία του πολύπλευρου Βρετανού Kenneth Branagh το τύποις ριμπούτ παρακολουθεί την εξέλιξη του νεαρότερου από κάθε άλλη φορά Τζακ Ράιαν, λίγο καιρό πριν εκείνος στρατολογηθεί από την CIA. H Paramount υπολογίζει πως το εμπορικότατο νέο επεισόδιο θα κάνει την εμφάνιση τους στις αίθουσες, ανήμερα τα Χριστούγεννα του 2013, εκτός και αν επιλεγεί γι αυτή την ημερομηνία η έξοδος του Οσκαρικού The Wolf Of The Wall Street οπότε και το παρόν θα αναβληθεί για μερικές εβδομάδες αργότερα.

Δεν είναι τυχαίο που ο ανερχόμενος αστέρας Chris Pine, δέχεται την μία αξιόλογη πρόταση μετά την άλλη, μετά την καταλυτική του παρουσία στα δύο πιο πρόσφατα τεύχη των Star Trek, όπως δεν είναι τυχαίο που φέρνει τις δύσκολες αποστολές εις πέρας, παρόλο το νεαρό της ηλικίας του. Κάτι που αναμένεται να συμβεί κι εδώ, έχοντας ως συμπαραστάτες τον έμπειρο Kevin Costner, την κούκλα Keira Knightley αλλά και τον ίδιο τον Branagh, που σηκώνεται από την σκηνοθετική καρέκλα για να ερμηνεύσει τον κακό της ιστορίας, Ρώσο παρανοϊκό τρομοκράτη.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Έκλεψαν κυριολεκτικά την παράσταση ως παρουσιάστριες της απαιτητικής βραδιάς απονομής των φετινών Χρυσών Σφαιρών, με την ευστροφία, την εξυπνάδα, το μπρίο, το κέφι, αλλά και την σέξι τους εμφάνιση που δεν πέρασε από κανέναν απαρατήρητη. Λογικό κι επόμενο λοιπόν η διοργανώτρια αρχή, Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Χόλιγουντ, να προτείνει στις χαρισματικές κωμικούς Tina Fey και Amy Poehler την ανανέωση της συνεργασίας τους και για την 71η νύχτα απόδοση των Golden Globes, που θα λάβει χώρα στο Λος Άντζελες στις 12 Ιανουαρίου 2014. Ανακοίνωση που έκρυβε όμως ακόμη μια έκπληξη μιας και το πανίσχυρο δίδυμο, με την απίστευτη χημεία, ορίστηκε ως εκείνο που θα παρουσιάσει τον θεσμό και το 2015, όπως άλλωστε δήλωσε με υπερηφάνεια ο εκπρόσωπος Τύπου του NBC έχοντας μόνο καλά λόγια για τις δυο τους να πει, πετώντας φυσικά και την θεόρατη σπόντα προς την μεριά του αιώνιου Οσκαρικού ανταγωνιστή: "Είμαστε ενθουσιασμένοι που η Tina και η Amy αποδέχτηκαν την πρόταση μας και θα βρίσκονται κοντά μας για τις δύο επόμενες σεζόν  του θεσμού. Αμφότερες άλλωστε είναι δύο από τις πλέον ταλαντούχες παρουσίες της showbiz και δεν είναι τυχαίο που σε εκείνες οφείλεται η ανάδειξη της περσινής τελετής ως του πιο λαμπερού σόου της περσινής σεζόν." 

Καθώς σύσσωμη η ομάδα της τεράστιας προ διετίας επιτυχίας των διασκεδαστικών Horrible Bosses, δηλώνει παρούσα στο αναμενόμενο σίκουελ, όπερ σημαίνει πως τόσο ο σκηνοθέτης, Seth Gordon, αλλά και το κουαρτέτο των Jason Sudeikis, Jason Bateman, Charlie Day και Jamie Foxx θα επαναλάβει τους ρόλους του ορίτζιναλ, η παραγωγή προχωράει σε σημαντικές προσθήκες, προκειμένου να τονώσει το ενδιαφέρον. Πρώτη εξ αυτών θα είναι αυτή του ταλαντούχου και γοητευτικού Chris Pine, ενός εκ των βασικότερων συντελεστών του μέγκα χιτ των ριμπούτ του Star Trek και της συνέχειας του Into Darkness, που αναμένεται να κρατήσει έναν από τους ρόλους κακίστρου αφεντικού της ιστορίας. Πιο συγκεκριμένα ο Pine θα υποδυθεί το νεαρότερο σκέλος της δυάδας πατέρα - γιου, που θα κλέψει στυγνά από την τριάδα των ηρώων μια προσοδοφόρα επενδυτική πατέντα, γεγονός που θα προκαλέσει την αντίδραση τους, που εφόσον έχουν ήδη την πρότερη γνώση, θα είναι αμείλικτα εκδικητική. Αρχικά ο Christoph Waltz είχε φτάσει μια ανάσα από το πρότζεκτ, μα εντέλει δήλωσε αδυναμία στο να συμμετάσχει, συνεπώς η θέση του πατρός παραμένει αδειανή και διεκδικείται από αρκετούς έμπειρους πρωταγωνιστές, που πολύ θα ήθελαν να δουν εαυτόν στο τιμ των Horrible Bosses 2.

Σε κάθε φιλία υπάρχουν στιγμές που οι κολλητοί δένονται περισσότερο, υπάρχουν στιγμές που τις μετανιώνουν, υπάρχει όμως και η στιγμή που μπορεί να αλλάξει τα πάντα! Ως παρείστικη κομεντί μπορεί να χαρακτηριστεί η ταινία That Awkward Moment - γνωστή μέχρι τα τώρα με τον δοκιμαστικό τίτλο Are We Officially Dating? - που παρακολουθεί τις ζωές τριών αδελφικών φίλων που απολαμβάνουν την εργένικη ζωή, δίχως να υπολογίζουν πως ο έρωτας μπορεί να παραφυλάει σε κάθε τους βήμα. Μόλις μάλιστα κάνει για τα καλά την εμφάνιση του, στο μυαλό τους θα σκάσει το δεινό ερωτηματικό, για το που ακριβώς μπορεί να οδηγήσει αυτή η σχέση. Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον ανερχόμενο Tom Gormican, το φιλμ διακρίνεται για τους πιπεράτους διαλόγους και τις ελαφρώς ακατάλληλες για ανηλίκους κωμικές σεκάνς, που αποκαλύπτονται στο δίλεπτο προωθητικό τρέιλερ της FilmDistrict, που θα διανείμει το φιλμ στις αμερικάνικες αίθουσες την τελευταία ημέρα του Γενάρη του 2014.

Τρεις από τους πλέον αξιόλογους ζεν πρεμιέ του σύγχρονου αμερικάνικου σινεμά, ενώνουν τις δυνάμεις τους, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης στο θηλυκό κοινό. Άλλωστε η δημοφιλία τόσο του Zac Efron (17 Again, The Lucky One, The Paperboy) όσο και των άξιων συμπαραστατών του Michael B. Jordan (Chronicle, Fruitvale Station) και Miles Teller (Divergent) είναι σε τόσο υψηλά επίπεδα που υπόσχεται κοσμοσυρροή, στους κινηματογράφους, τουλάχιστον πέρα του Ατλαντικού. Από την άλλη μεριά το ωραίο φύλο εκπροσωπούν οι Imogen Poots (Fright Night) και Jessica Lucas (Evil Dead).

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

των Nat Faxon, Jim Rash. Με τους Liam James, Steve Carell, Toni Collette, Allison Janney, AnnaSophia Robb, Sam Rockwell, Maya Rudolph, Rob Corddry, Amanda Peet

Το καλοκαίρι που άλλαξε τη ζωή μου

του zerVo (@moviesltd)

Συνήθως είναι εκείνο το τρίμηνο που μεσολαβεί μεταξύ της τελευταίας τάξης του γυμνασίου και της πρώτης του λυκείου. Είναι η εποχή που αχνά σχηματίζεται πάνω από το χείλος το μουστακάκι της άχαρης ηλικίας, που η εξωτερική εμφάνιση αρχίζει να παίζει ακόμη μεγαλύτερο ρόλο, μπας κι ο στολισμός προκαλέσει το ενδιαφέρον καμιάς συνομήλικης πιτσιρίκας, που τα ενδιαφέροντα εντός του σπιτιού μοιάζουν να χάνουν την μέχρι πρότινος σημασία τους, δίνοντας την σκυτάλη στο έξω, στην βόλτα, στο πάρτι, στην παρέα. Βουτώντας την σκέψη στην νοσταλγία, είμαι βέβαιος πως οι περισσότεροι αν είχαν την δυνατότητα, θα επέστρεφαν μονομιάς σε εκείνο το καλοκαίρι της ζωής τους. Που έστω και με πολλαπλά υπαρκτά προβλήματα στον περίγυρο τους, η ανέμελη, εφηβική συλλογιστική θα τα έκανε όλα πέρα. Κι επειδή μηχανή του χρόνου ακόμη δεν έχει υπάρξει, καλό είναι και το σινεμά που ώρες, ώρες πετυχαίνει να σε ταξιδέψει στα χρόνια της αθωότητας...

Λιγομίλητος, απόμακρος, μοναχικός και όχι ιδιαίτερα δημοφιλής είναι ο δεκατετράχρονος Ντάνκαν, που δεν του έφτανε η μελαγχολία που του προκάλεσε το πρόσφατο διαζύγιο των γονιών του, είναι και υποχρεωμένος να ακολουθήσει την μητέρα του στις καλοκαιρινές διακοπές, στο εξοχικό σπίτι του ενοχλητικά απότομου καινούργιου της μνηστήρα. Δίχως το παραμικρό σημείο επαφής με την γυναίκα που τον έφερε στον κόσμο, εκνευρισμένος από την αρνητική στάση του πατριού, προς το πρόσωπο του και χωρίς έστω φίλο ή γνωστό να τον περιμένει στο ηλιόλουστο πλην αφιλόξενο εκ πρώτης όψης Καλιφορνέζικο θέρετρο, ο μικρός αισθάνεται πως αυτός ο Ιούλιος στην εξοχή, θα είναι μια αληθινή κόλαση. Και από τις πρώτες ώρες στο σπίτι στην παραθαλάσσια κατοικία, η πρόβλεψη του, δεν θα απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.

Αναζητώντας έξοδο διαφυγής από το βαριεστημένο, μονότονο και ενίοτε αποκρουστικό περιβάλλον, ο αγέλαστος Ντάνκαν θα βρεθεί στο τοπικό πάρκο με τις τεράστιες πισίνες και τις νεροτσουλήθρες, μέρος που θα γνωρίσει τον έξω καρδιά φύλακα Όουεν, που αντιλαμβανόμενος την ανάγκη του για φιλική επικοινωνία, θα του προτείνει να εργαστεί στην επιχείρηση σαν καμαρωτάκι. Η θετική απάντηση που θα δώσει ο μικρός, θα σημάνει συνάμα και την απαρχή των σαρωτικών αλλαγών που θα συντελεστούν στον χαρακτήρα του.

Ενάμιση χειμώνα πριν ήταν όταν το ντουέτο των Nat Faxon και Jim Rush, ύψωναν στον ουρανό του Λος Άντζελες, το ολόχρυσο οσκάρινο αγαλματάκι, δείγμα του θριάμβου που πέτυχαν σε μια από τις πλέον απαιτητικές κατηγορίες του θεσμού, στο ορίτζιναλ σενάριο, χάρη στην έμπνευση τους στο ελπιδοφόρα συγκινητικό The Descendants. Αυτή τη φορά το δίδυμο, επιθυμώντας να ανοίξει κατάτι παραπάνω τα φτερά του, δεν δανείζει το σκριπτ του σε κάποιον άλλο σκηνοθέτη, μα το παλεύει να κτίσει το ίδιο τις εικόνες που θα περιβάλλουν την εξίσου ανθρώπινη και ζεστή ιστορία τους. Ακολουθώντας πιστά το μάθημα που πήραν από τον σπουδαίο Alexander Payne, φροντίζουν ακόμη και σε στιγμές που οι αντιξοότητες πνίγουν το κεντρικό υποκείμενο του πλοτ, να πλημμυρίζουν την οθόνη με μια απίστευτα ηλιόλουστη και πολύχρωμη διάθεση, δείγμα των πιστεύω τους πως όλα, ακόμη και τώρα που η μπόρα από το βάθος πλησιάζει, θα πάνε μια χαρά. Είναι η στιγμή που θες αυτό το I Can't Fight This Feeling καλοκαίρι να μην τελειώσει ποτέ, ξέρεις καλά μέσα σου όμως πως στην πάροδο του τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο.

Για πες: Ακόμη και αν υποκύπτει σε θεματικές ευκολίες στο δεύτερο μισό της, η καθαρόαιμα indie και ντεμονταρισμένα ψευτοστημένη κάπου στα μέσα των ανεπανάληπτων 80s, αφήγηση του The Way Way Back, δεν σου δίνει ποτέ την ευκαιρία να αποσπάσεις την ματιά από το εκράν. Αναμφισβήτητη επιτυχία σε αυτό φέρει και ο άγνωστος μέχρι πριν λίγο μπόμπιρας Liam James, που μέσα από την εκφραστική ματιά του, την κενή εν αρχή, μα τόσο πλούσια σε συναισθήματα στο φινάλε, σε πείθει πως δικαιούται του χειροκροτήματος. Ένα παιχνίδι που ούτε για μισή στιγμή δεν παίζει μόνος, αφού δίπλα του, σε κάθε πλάνο συνυπάρχει και από ένας σπουδαίος ρολίστας να τον συμβουλεύει, είτε με την μορφή της μάνας (η καλύτερη του τιμ Αυστραλέζα Toni Colette), είτε με την εχθρική φιγούρα του αδιάφορου νέου πατέρα (ολοένα και προσεγγίζει με πειθώ, μη κωμικούς ρόλους ο Carell), είτε με την φίλια, διασκεδαστική μουτσούνα, του φίλου - αδελφού - μέντορα ακόμη και γονιού, ρόλο που κρατά ο πιο αδικημένος στις μεγάλες βραβεύσεις, σύγχρονος ερμηνευτής Sam Rockwell.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανότατα - δυστυχώς - κατευθείαν στο βίντεο

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Despicable Me 2	UIP	1	122			45.722	45.722
2	Prisoners	Odeon	1	45			26.672	26.672
3	The Family	Feelgood	1	59			15.829	15.829
4	The Conjuring	Village	3	43			13.994	124.688
5	Le Passe	Seven	1	11			8.149	8.149
6	The Smurfs 2	Feelgood	6	51			5.370	170.780
7	2 Guns	Audiovisual	2	26			4.409	25.584
8	Gloria	Strada	2	7			3.652	12.719
9	Blue Jasmine	Odeon	7	21			3.063	152.273
10	The Last Exorcism 2	Village	1	12			2.812	2.812