Movies Ltd

Καθώς σύσσωμη η ομάδα της τεράστιας προ διετίας επιτυχίας των διασκεδαστικών Horrible Bosses, δηλώνει παρούσα στο αναμενόμενο σίκουελ, όπερ σημαίνει πως τόσο ο σκηνοθέτης, Seth Gordon, αλλά και το κουαρτέτο των Jason Sudeikis, Jason Bateman, Charlie Day και Jamie Foxx θα επαναλάβει τους ρόλους του ορίτζιναλ, η παραγωγή προχωράει σε σημαντικές προσθήκες, προκειμένου να τονώσει το ενδιαφέρον. Πρώτη εξ αυτών θα είναι αυτή του ταλαντούχου και γοητευτικού Chris Pine, ενός εκ των βασικότερων συντελεστών του μέγκα χιτ των ριμπούτ του Star Trek και της συνέχειας του Into Darkness, που αναμένεται να κρατήσει έναν από τους ρόλους κακίστρου αφεντικού της ιστορίας. Πιο συγκεκριμένα ο Pine θα υποδυθεί το νεαρότερο σκέλος της δυάδας πατέρα - γιου, που θα κλέψει στυγνά από την τριάδα των ηρώων μια προσοδοφόρα επενδυτική πατέντα, γεγονός που θα προκαλέσει την αντίδραση τους, που εφόσον έχουν ήδη την πρότερη γνώση, θα είναι αμείλικτα εκδικητική. Αρχικά ο Christoph Waltz είχε φτάσει μια ανάσα από το πρότζεκτ, μα εντέλει δήλωσε αδυναμία στο να συμμετάσχει, συνεπώς η θέση του πατρός παραμένει αδειανή και διεκδικείται από αρκετούς έμπειρους πρωταγωνιστές, που πολύ θα ήθελαν να δουν εαυτόν στο τιμ των Horrible Bosses 2.

Σε κάθε φιλία υπάρχουν στιγμές που οι κολλητοί δένονται περισσότερο, υπάρχουν στιγμές που τις μετανιώνουν, υπάρχει όμως και η στιγμή που μπορεί να αλλάξει τα πάντα! Ως παρείστικη κομεντί μπορεί να χαρακτηριστεί η ταινία That Awkward Moment - γνωστή μέχρι τα τώρα με τον δοκιμαστικό τίτλο Are We Officially Dating? - που παρακολουθεί τις ζωές τριών αδελφικών φίλων που απολαμβάνουν την εργένικη ζωή, δίχως να υπολογίζουν πως ο έρωτας μπορεί να παραφυλάει σε κάθε τους βήμα. Μόλις μάλιστα κάνει για τα καλά την εμφάνιση του, στο μυαλό τους θα σκάσει το δεινό ερωτηματικό, για το που ακριβώς μπορεί να οδηγήσει αυτή η σχέση. Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον ανερχόμενο Tom Gormican, το φιλμ διακρίνεται για τους πιπεράτους διαλόγους και τις ελαφρώς ακατάλληλες για ανηλίκους κωμικές σεκάνς, που αποκαλύπτονται στο δίλεπτο προωθητικό τρέιλερ της FilmDistrict, που θα διανείμει το φιλμ στις αμερικάνικες αίθουσες την τελευταία ημέρα του Γενάρη του 2014.

Τρεις από τους πλέον αξιόλογους ζεν πρεμιέ του σύγχρονου αμερικάνικου σινεμά, ενώνουν τις δυνάμεις τους, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης στο θηλυκό κοινό. Άλλωστε η δημοφιλία τόσο του Zac Efron (17 Again, The Lucky One, The Paperboy) όσο και των άξιων συμπαραστατών του Michael B. Jordan (Chronicle, Fruitvale Station) και Miles Teller (Divergent) είναι σε τόσο υψηλά επίπεδα που υπόσχεται κοσμοσυρροή, στους κινηματογράφους, τουλάχιστον πέρα του Ατλαντικού. Από την άλλη μεριά το ωραίο φύλο εκπροσωπούν οι Imogen Poots (Fright Night) και Jessica Lucas (Evil Dead).

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

των Nat Faxon, Jim Rash. Με τους Liam James, Steve Carell, Toni Collette, Allison Janney, AnnaSophia Robb, Sam Rockwell, Maya Rudolph, Rob Corddry, Amanda Peet

Το καλοκαίρι που άλλαξε τη ζωή μου

του zerVo (@moviesltd)

Συνήθως είναι εκείνο το τρίμηνο που μεσολαβεί μεταξύ της τελευταίας τάξης του γυμνασίου και της πρώτης του λυκείου. Είναι η εποχή που αχνά σχηματίζεται πάνω από το χείλος το μουστακάκι της άχαρης ηλικίας, που η εξωτερική εμφάνιση αρχίζει να παίζει ακόμη μεγαλύτερο ρόλο, μπας κι ο στολισμός προκαλέσει το ενδιαφέρον καμιάς συνομήλικης πιτσιρίκας, που τα ενδιαφέροντα εντός του σπιτιού μοιάζουν να χάνουν την μέχρι πρότινος σημασία τους, δίνοντας την σκυτάλη στο έξω, στην βόλτα, στο πάρτι, στην παρέα. Βουτώντας την σκέψη στην νοσταλγία, είμαι βέβαιος πως οι περισσότεροι αν είχαν την δυνατότητα, θα επέστρεφαν μονομιάς σε εκείνο το καλοκαίρι της ζωής τους. Που έστω και με πολλαπλά υπαρκτά προβλήματα στον περίγυρο τους, η ανέμελη, εφηβική συλλογιστική θα τα έκανε όλα πέρα. Κι επειδή μηχανή του χρόνου ακόμη δεν έχει υπάρξει, καλό είναι και το σινεμά που ώρες, ώρες πετυχαίνει να σε ταξιδέψει στα χρόνια της αθωότητας...

Λιγομίλητος, απόμακρος, μοναχικός και όχι ιδιαίτερα δημοφιλής είναι ο δεκατετράχρονος Ντάνκαν, που δεν του έφτανε η μελαγχολία που του προκάλεσε το πρόσφατο διαζύγιο των γονιών του, είναι και υποχρεωμένος να ακολουθήσει την μητέρα του στις καλοκαιρινές διακοπές, στο εξοχικό σπίτι του ενοχλητικά απότομου καινούργιου της μνηστήρα. Δίχως το παραμικρό σημείο επαφής με την γυναίκα που τον έφερε στον κόσμο, εκνευρισμένος από την αρνητική στάση του πατριού, προς το πρόσωπο του και χωρίς έστω φίλο ή γνωστό να τον περιμένει στο ηλιόλουστο πλην αφιλόξενο εκ πρώτης όψης Καλιφορνέζικο θέρετρο, ο μικρός αισθάνεται πως αυτός ο Ιούλιος στην εξοχή, θα είναι μια αληθινή κόλαση. Και από τις πρώτες ώρες στο σπίτι στην παραθαλάσσια κατοικία, η πρόβλεψη του, δεν θα απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.

Αναζητώντας έξοδο διαφυγής από το βαριεστημένο, μονότονο και ενίοτε αποκρουστικό περιβάλλον, ο αγέλαστος Ντάνκαν θα βρεθεί στο τοπικό πάρκο με τις τεράστιες πισίνες και τις νεροτσουλήθρες, μέρος που θα γνωρίσει τον έξω καρδιά φύλακα Όουεν, που αντιλαμβανόμενος την ανάγκη του για φιλική επικοινωνία, θα του προτείνει να εργαστεί στην επιχείρηση σαν καμαρωτάκι. Η θετική απάντηση που θα δώσει ο μικρός, θα σημάνει συνάμα και την απαρχή των σαρωτικών αλλαγών που θα συντελεστούν στον χαρακτήρα του.

Ενάμιση χειμώνα πριν ήταν όταν το ντουέτο των Nat Faxon και Jim Rush, ύψωναν στον ουρανό του Λος Άντζελες, το ολόχρυσο οσκάρινο αγαλματάκι, δείγμα του θριάμβου που πέτυχαν σε μια από τις πλέον απαιτητικές κατηγορίες του θεσμού, στο ορίτζιναλ σενάριο, χάρη στην έμπνευση τους στο ελπιδοφόρα συγκινητικό The Descendants. Αυτή τη φορά το δίδυμο, επιθυμώντας να ανοίξει κατάτι παραπάνω τα φτερά του, δεν δανείζει το σκριπτ του σε κάποιον άλλο σκηνοθέτη, μα το παλεύει να κτίσει το ίδιο τις εικόνες που θα περιβάλλουν την εξίσου ανθρώπινη και ζεστή ιστορία τους. Ακολουθώντας πιστά το μάθημα που πήραν από τον σπουδαίο Alexander Payne, φροντίζουν ακόμη και σε στιγμές που οι αντιξοότητες πνίγουν το κεντρικό υποκείμενο του πλοτ, να πλημμυρίζουν την οθόνη με μια απίστευτα ηλιόλουστη και πολύχρωμη διάθεση, δείγμα των πιστεύω τους πως όλα, ακόμη και τώρα που η μπόρα από το βάθος πλησιάζει, θα πάνε μια χαρά. Είναι η στιγμή που θες αυτό το I Can't Fight This Feeling καλοκαίρι να μην τελειώσει ποτέ, ξέρεις καλά μέσα σου όμως πως στην πάροδο του τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο.

Για πες: Ακόμη και αν υποκύπτει σε θεματικές ευκολίες στο δεύτερο μισό της, η καθαρόαιμα indie και ντεμονταρισμένα ψευτοστημένη κάπου στα μέσα των ανεπανάληπτων 80s, αφήγηση του The Way Way Back, δεν σου δίνει ποτέ την ευκαιρία να αποσπάσεις την ματιά από το εκράν. Αναμφισβήτητη επιτυχία σε αυτό φέρει και ο άγνωστος μέχρι πριν λίγο μπόμπιρας Liam James, που μέσα από την εκφραστική ματιά του, την κενή εν αρχή, μα τόσο πλούσια σε συναισθήματα στο φινάλε, σε πείθει πως δικαιούται του χειροκροτήματος. Ένα παιχνίδι που ούτε για μισή στιγμή δεν παίζει μόνος, αφού δίπλα του, σε κάθε πλάνο συνυπάρχει και από ένας σπουδαίος ρολίστας να τον συμβουλεύει, είτε με την μορφή της μάνας (η καλύτερη του τιμ Αυστραλέζα Toni Colette), είτε με την εχθρική φιγούρα του αδιάφορου νέου πατέρα (ολοένα και προσεγγίζει με πειθώ, μη κωμικούς ρόλους ο Carell), είτε με την φίλια, διασκεδαστική μουτσούνα, του φίλου - αδελφού - μέντορα ακόμη και γονιού, ρόλο που κρατά ο πιο αδικημένος στις μεγάλες βραβεύσεις, σύγχρονος ερμηνευτής Sam Rockwell.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανότατα - δυστυχώς - κατευθείαν στο βίντεο

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Despicable Me 2	UIP	1	122			45.722	45.722
2	Prisoners	Odeon	1	45			26.672	26.672
3	The Family	Feelgood	1	59			15.829	15.829
4	The Conjuring	Village	3	43			13.994	124.688
5	Le Passe	Seven	1	11			8.149	8.149
6	The Smurfs 2	Feelgood	6	51			5.370	170.780
7	2 Guns	Audiovisual	2	26			4.409	25.584
8	Gloria	Strada	2	7			3.652	12.719
9	Blue Jasmine	Odeon	7	21			3.063	152.273
10	The Last Exorcism 2	Village	1	12			2.812	2.812

Μία ρομαντική κομεντί από τον ειδήμονα του είδους σεναριογράφο-συγγραφέα Richard Curtis που συνδυάζει με μοναδική γλυκύτητα έρωτα, δεύτερες ευκαιρίες και επιστροφή στο χρόνο για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως τελικά η ζωή είναι για να τη ζεις στο έπακρο καθημερινά, δίχως πρόβα.

Ένας νεαρός, ασκούμενος δικηγόρος, μόλις συμπληρώνει το 21ο έτος της ηλικίας του, ανακαλύπτει (από τον πατέρα του που του το εκμυστηρεύεται) ότι, όπως όλοι οι άντρες στην οικογένειά του, έτσι κι εκείνος έχει πλέον τη δυνατότητα να ταξιδεύει πίσω στο χρόνο και μάλιστα, σε όποια χρονική στιγμή του παρελθόντος του επιθυμεί, και να διορθώνει ό,τι θέλει.

Ο πρωταγωνιστής, αρχικά, αποφασίζει, όπως κάθε νεαρός της ηλικίας του, να χρησιμοποιήσει αυτό το δώρο προκειμένου να αποκτήσει φιλενάδα, και γι’ αυτό γυρίζει πίσω, κάθε φορά που κάνει κάτι λάθος στον τομέα του φλερτ και των σχέσεων ώστε να το δοκιμάσει μια δεύτερη φορά. Όμως, αυτό το ταξίδι, παρά τα δώρα που φέρνει, δεν είναι πάντα ευχάριστο ή εύκολο, ούτε πανάκεια για κάθε λύπη ή απογοήτευση που αναπόφευκτα προκύπτουν στη ζωή…

Σκηνοθετημένο από τον δημιουργό μεγάλων επιτυχιών, όπως Four Weddings And A Funeral (σενάριο), Notting Hill (ως σεναριογράφος επίσης) και Love Actually, Richard Curtis, το About Time συγκεντρώνει στην μεγάλη οθόνη μια ομάδα εξαιρετικών πρωταγωνιστών, όπως ο Doomhall Gleeson και η Rachel McAdams που συνθέτουν το ερωτευμένο ζευγάρι της ιστορίας και ο Bill Nighy, που υποδύεται με συγκινητικό τρόπο τον πατέρα του νεαρού.

Πέντε (υποτιτλισμένα στα Ελληνικά) κλιπς από το rom com έδωσε στην κυκλοφορία η Universal, συνολικής διάρκειας 7 λεπτών, που δίνουν μια ολοκληρωμένη εικόνα από την υπόθεση, το ύφος και την διάθεση του About Time.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Οκτωβρίου 2013 από την UIP

Κάθε άντρας έχει ένα πεπρωμένο! Μια ακόμη κινηματογραφική παραγωγή, που θυσιάζει την εμπνευσμένη Ελληνική μυθολογία, στον βωμό των εισπρακτικών χολιγουντιανών αξιών, είναι η περίπτωση του Hercules: The Legend Begins, η πρώτη που θα σύρει τον χορό, έχοντας για κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας της, τον θρυλικό επικό υπερήρωα Ηρακλή, ίσως κάπως διαφορετικό απότι τον γνωρίζουμε με την λεοντή και το ρόπαλο επ ώμου. Εδώ ο Ημίθεος, όπως αποκαλύπτει το τρέιλερ της ταινίας που υπογράφει ο παντελώς εξαφανισμένος Renny Harlin, από τα πιο καυτά σκηνοθετικά ονόματα πριν από δύο δεκαετίες (Die Hard 2, Cliffhanger, The Long Kiss Goodnight, The Cutthroat Island) φαντάζει περισσότερο με Gladiator, που δίνει τις μάχες του σε κατάμεστα θέατρα από κοινό διψασμένο για αίμα. Θα μπορέσει να σταθεί μια τέτοια παραποίηση της πραγματικής ταυτότητας ενός μυθικού θρύλου στα Box Office ή θα έχει την τύχη και άλλων προσώπων της ίδιας εποχής, όπως ο φιλμικός Περσέας ή ο Ιάσονας, όταν θα κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες από την Legendary τον Μάρτιο του 2014? Φυσικά σε τρισδιάστατη φόρμα, ως είθισται...

Ο Kellan Lutz, ένα ακόμη αστεράκι που προέκυψε από τον Saga του Twilight, υποδύεται εδώ τον πανίσχυρο μαχητή, έχοντας δίπλα του ως συμπαραστάτες τους όχι ιδιαίτερα διάσημους Gaia Weiss, Liam McIntyre, Scott Adkins, Roxanne McKee και Luke Newberry

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ακόμη μια κίνηση που υπέχει έντονου ρίσκου, αυτή την φορά μάλιστα μεγαλύτερου του ερμηνευτικού, για την ώριμη πια Nicole Kidman, που αν μη τι άλλο τον τελευταίο καιρό, προσπαθεί να επαναφέρει την καριέρα της ξανά στον σωστό δρόμο. Αυτή την φορά η κοκκινομάλλα Αυστραλή, επέλεξε να ερμηνεύσει τον κεντρικό χαρακτήρα της κινηματογραφικής μεταφορά του βιβλίου της A.S.A. Harrison, The Silent Wife, πρότζεκτ το οποίο θα χρηματοδοτήσει μάλιστα η ίδια, μέσω της εταιρίας παραγωγής της, Blossom Films. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ, γύρω από μια τεταμένη ερωτική σχέση, που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ένα παντρεμένο ζευγάρι, στο οποίο ο άντρας δείχνει διαρκώς τάσεις απιστίας και η παραμελημένη σύζυγός του, θα πάρει την απόφαση να τον εκδικηθεί, δολοφονώντας τον. Το θέμα μοιάζει να διαθέτει δυνατότητες για να εξελιχθεί σε ένα ενδιαφέρον φιλμικό πόνημα, κάτι για το οποίο πρωτίστως πρέπει να εντοπιστεί ο ικανός σεναριογράφος και κατοπινά ο σκηνοθέτης που θα το φέρει εις πέρας. Προς το παρόν αμφότεροι αναζητούνται από το στούντιο που διευθύνει η πολυβραβευμένη σταρ.

του Denis Villeneuve. Με τους Hugh Jackman, Jake Gyllenhaal, Viola Davis, Maria Bello, Terrence Howard, Melissa Leo, Paul Dano

Zodiac Meets Silence of the Lambs Quebecois Style

του gaRis (@takisgaris)

O Denis Villeneuve είναι ένα πολύ αξιόλογο παλικάρι στα εδώ τα μέρη και λίγο πιο βόρεια, στο φραγκόφωνο Κεμπέκ. Έχει μια πρόσφατη υποψηφιότητα στα ξενόγλωσσα όσκαρ με το αρχαιοελληνικού δράματος ελεγειακό τράιμπ Incendies. Από το Maelstrom στο August 32nd On Earth και το Polytechnique το πάει το πράμα από θανατηφόρα αυτοκινητιστικά σε ομαδικές σφαγές. Δωρικά όσο και με την ένταση στο κατακόρυφο, κυνηγώντας το όριο της ανθρώπινης αντίφασης όπου η στιγμή θα εκτονώσει πάθη που ο χρόνος δε θα έφερνε (υπό αναμενόμενες συνθήκες) ποτέ στο διάβα του καθημερινού άνθρωπα. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η πρώτη αγγλόφωνη δουλειά του Καναδού Quebecois τον προσγειώνει εντυπωσιακά στο χολυγουντιακό mainstream των κοντά $50Μ μπατζετικώς με ένα κάστενκρού - παραζάλη από τις οσκαρικές προδιαγραφές. Πάρε ανασεμιά:

Hugh Jackman (Keller Dover, ο ατρόμητος πατέρας του ενός από τα δύο αγνοούμενα κορίτσια, ανήμερα των Ευχαριστιών). Maria Bello (η χαπακωμένη λόγω του σοκ σύζυγος). Terrence Howard (o κλαψιάρης πατέρας του έτερου νηπίου). Viola Davis (η δυναμική μέσα στο σπαραγμό της σύζυγος). Melissa Leo (ανάδοχος μητέρα του διανοητικώς υστερούντως Alex (Paul Dano), βασικού υπόπτου για τη διπλή απαγωγή). Jake Gyllenhaal (ο αντισυμβατικός ντετέκτιβ Λόκι της αστυνομικής διεύθυνσης της Πενσιλβάνια, που αναλαμβάνει τη μυστηριώδη υπόθεση). Ο μάγος (10κις Οσκαρικός υποψήφιος) φωτογράφος Roger Deakins φέρνει μεμιάς τη γλίτσα του Se7en, τη σκοτεινιά του Zodiac και την τρομακτικά αποσταθεροποιητική αμεσότητα των πλάνων της Σιωπής των Αμνών στο μάτι. Κι όπως πήρε από τους Coen τον Deakins, έτσι έκλεψε και τους καλλιτέχνες του Eastwood, Joel Cox και Gary Roach για να κάνουν τις μόντες.

Παρότι μιλάμε για τον ατέλειωτο εκατόν πενήντα τριών λεπτών, η ταινία είναι καταιγιστική. Σανάπιες πέντε εσπρεσσάκια σερί μονορούφι. Αυτοδικία του τρελαμένου πατέρα Jackman επί του μισοαθώου και εμπάσει περιπτώσει ακαταλόγιστου Dano. Με τον μπάκουρα Gyllenhaal να κλείνει τικάροντας το μάτι και να συγκρατεί ηφαιστιώδη θυμό, που κοντράρει ασύμμετρα με το ρετάρισμα του οικογενειάρχη Χιού. Ο Ντάνο τελειοποιεί τη διεστραμμένη περσόνα του μυξιάρη ανωμαλεόνε σε οσκαρικού βεληνεκές απροσδιόριστη εκφραστικά σήμανση. Η Leo είναι καλύτερη όλων, χαλύβδινη, τραγική διαβολομάνα. Οι λοιποί πλαισιώνουν πειστικά ένα θρίλερ δολοφονιών κατά συρροή, που τις περισσότερες φορές ξεπερνά άνετα τον πήχη της οκάς, εάν το διαβάσεις έτσι. Γιατί συνήθως οι κριτικοί θέλουμε να λειτουργούμε στη λογική διάσταση του τι θα μπορούσε, ή τι (ακόμη χειρότερα) θα έπρεπε να είναι το Prisoners:

Ασούμε εν πρώτοις μια βαθύτερη ανάλυση του φληναφήματος «είμαστε όλοι έγκλειστοι», απαχθέντες και απαγωγείς, διεστραμμένα θύματα αλλοφρόνων αυτοδικούντων, δέσμιοι παθών (ποτό, χάπια μέχρι κόλλημα από λύση παζλ - λαβυρίνθων έχει ο μπαχτσές). Ο Villeuneve μπορεί αλλά η λύση του δράματος, υποβοηθούμενη από το ιντριγκάτο αλλά τρύπιο σενάριο του Aaron Guzikowski (Contraband) μοιάζει να σαμποτάρει κάθε αξιέπαινη προηγηθείσα προσπάθεια να πάρεις τους Prisoners σοβαρότερα.

Για πες: Δε μπορώ να γνωρίζω αν ο αρχικός σχεδιασμός με Wahlberg, Bale και Singer στο τιμόνι θα απέβαινε πιο συνεπής, στον στόχο για τη δημιουργία ενός εκτός σωρού θρίλερ που αφεαυτό μοιάζει κατόρθωμα, ωστόσο η ταινία τα σπάει στον τομέα σασπένς και προσφέρει χορταστικές ερμηνείες, προεξάρχοντος του Αυστραλού που ίσως για πρώτη φορά διαπρέπει σε ρόλο που δε χορεύει ή τραγουδάει. Και στο φινάλε (εδώ κάποιοι θα δαγκωθούν αλλά δεν κρατιέμαι) κάλλιο να δω δέκα φορές το Prisoners αντί για δεύτερη το υπναλέο Zodiac. (Sorry Finch, αλλά…)

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon

του Asghar Farhadi. Με τους Bérénice Bejo, Tahar Rahim, Ali Mosaffa, Pauline Burlet, Elyes Aguis, Jeanne Jestin, Sabrina Ouazani

Η Απόσταση μεταξύ Μπέργκμαν και Δράματος του Νεροχύτη

του gaRis (@takisgaris)

Το 2011 μου έχει αφήσει δυο ταινίες ανεξίτηλα χαραγμένες στην αισθητική μου. Η μια το The Artist, λάγνα βίντατζ και πανέξυπνα χαρισμένη στην αυτό-αναφορικότητα του παλιού Χόλυγουντ. Ο ηθικός όμως νικητής της χρονιάς, υπήρξε το A Separation, από τον άγνωστο (παρά τις 5 προηγούμενες δουλειές του ως σκηνοθέτης) μάστορη της οικογενειακής ίντριγκας, Asghar Farhadi. Άξιος νικητής στην ξενόγλωσση κατηγορία συν την υποψηφιότητα για καλύτερο πρωτότυπο σενάριο, ο Ιρανός παρέδωσε σεμινάριο οικογενειακής ανατομίας δομημένο σε ένα αστυνομικού τύπου καμβά πολιτικής αλληγορίας για ένα Ιράν που παλεύει να εκσυγχρονιστεί αιχμάλωτο σε έναν κυκεώνα θεοκρατικής αγκύλωσης και καθημερινού φανατισμού. Ίσως η έλλειψη αυτού του τελευταίου πατριδογνωστικού περιεχομένου να στοιχίζει στο εν πολλοίς sequel του Α Separation, πρώτης δουλειάς στη Γαλλία του Farhadi, The Past.

Ο Ιρανός Ahmad (Ali Mosaffa) επιστρέφει στο Παρίσι για να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητες του συναινετικού του διαζυγίου με τη φαρμακοποιό σύζυγό του Marie Brisson (Bérénice Bejo). Εκείνη τον καλεί να διαμείνει στο σπίτι (τους) με τις δυο κόρες της από προηγούμενο γάμο (που μολαταύτα ένοιωθαν τον Ahmad σαν πατέρα τους) και το γιο του νέου μνηστήρα της Samir (Tahar Rahim) - υποψηφίου τρίτου συζύγου της (την ύπαρξη των οποίων αγνοεί ο Ahmad). Οι κραδασμοί με την έλευση του συντόμως πρώην συζύγου θα πληθύνει τους υπάρχοντες κραδασμούς, ενώ ένα μυστικό που αφορά την ευρισκόμενη μετά από απόπειρα αυτοκτονίας σε κώμα ιταλίδα σύζυγο του Samir, θα απειλήσει να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Ο Ahmad, σα να μη πέρασε μια μέρα από τους παλιότερους καθημερινούς καβγάδες με την Marie η οποία θέλει σα τρελή μια τρίτη ευκαιρία στη ζωή της, δια του επικείμενου γάμου της με τον Samir, βρίσκεται άθελά του μπλεγμένος σε μεγάλο ψέμα που σχετίζεται με τη 16χρονη Lucie, μεγαλύτερη κόρη της Μarie.

Οι αποστάσεις μεταξύ σαπουνόπερας ή του βρετανικού kitchen sink δράμα με την υψηλώς ανατέμνουσα δραματουργία ενός Μπέργκμαν, καταφανέστατη επιρροή στην αφηγηματική σπουδή του Farhadi είναι λεπτές και παραδεδεγμένα είναι άξιο θαυμασμού πως ο Ιρανός μόνο ακροπατάει τα όριά τους. Η Bejo (εξής και ο περί The Artist πρόλογος) παρουσιάζεται καίρια και ωμά γήινη, γυναίκα που πασχίζει να βρει ολοκλήρωση μέσα από βεβιασμένες επιλογές. Όχι ιδιαίτερα συμπαθής ρόλος στις εκρήξεις του, όμως ολότελα πειστικός (αν κι όχι οσκαρικού βεληνεκούς, παρά τη βράβευση στις Κάννες), σε αντίθεση με την εκτός πλαισίου κουλαριστή ερμηνεία του Mosaffa, ο οποίος εμφανώς αποτελεί το alter ego του αφηγητή Farhadi επί της οθόνης. Οι μικρότερες ηλικίες κλέβουν την παράσταση, ειδικά ο πεντάχρονος Fouad (Elyes Aguis) και η νεαρή Pauline Burlet (Lucie) που έπαιξε την 10χρονη Edith Piaf στον οσκαρικό θρίαμβο της Marion Cotilliard La Vie En Rose. Σημειωτέον ότι η Marion ήταν η πρώτη επιλογή για το ρόλο της Marie, όμως τελικά δε μπόρεσε λόγω της προώθησης του Rust and Bone.

Για πες: Παρά την θελκτικότατη συναρμολόγηση του, το Le Passe μοιάζει με ήσσονα προέκταση του εξαιρετικού A Seperation, πιο λάιτ, εύπεπτου δράμα προς άγραν δυτικότροπου κοινού. O Asghar Farahdi έχει μια αναγνωρίσιμη σφραγίδα και πανθομολογούμενες αρετές, εστιαζόμενες στο να ξεθάβει αλήθειες μέσα από τα πιο μύχια ψέμματα. Η γοητεία της έκπληξης όμως έχει χαθεί και είναι μάλλον καιρός να επανεξετάσει τη ρουμπρίκα του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Οκτωβρίου 2013 από την Seven

του Μιχάλη Κωνσταντάτου. Με τους Νικόλα Βλαχάκη, Ελευθερία Κόμη, Χρήστο Σαπουντζή

Έσπασε ο Κροκός...

του zerVo (@moviesltd)

Νιώθω πολύ χαρούμενος που το κόλπο μου πιάνει. Εδώ και κάποια χρόνια - λίγο πριν, λίγο μετά το Attenberg - πήρα την απόφαση να απέχω οποιασδήποτε ενημέρωσης, γύρω από την θεματική των εγχώριων κινηματογραφικών παραγωγών, πριν τις παρακολουθήσω, ένα μικρό ρίσκο που μέχρι στιγμή μόνο σε καλό μου έχει βγει. Αγνοώ παντελώς τι πρόκειται να δω, ούτε καν ξέρω περί ποιου ζητήματος περιστρέφεται το πόνημα που εντός ολίγου θα ξεδιπλωθεί στο εκράν και ούτε με νοιάζει κιόλας. Μέχρι ώρας την σπουδαιότερη διάνα, το τρικ μου, πέτυχε εδώ, στο Luton και πίστεψε με, αν επιθυμείς κι εσύ να το ευχαριστηθείς με την ψυχή σου το φιλμάκι, άκουσε την συμβουλή μου και μην διαβάσεις ούτε μισή αράδα παρακάτω. Ακόμη κι αν μείνεις με την αρχική εντύπωση πως η ταινία κάνει λόγο για το λονδρέζικο προάστιο της μαρκίζας, που οι μισοί γνωρίζουν ως το πάρκιν των αεροσκαφών της Easy Jet κι οι άλλοι μισοί από τους Καπελαδούρες, την ποδοσφαιρική ομάδα με τα ασπρόμαυρα, που μέχρι πριν κάποιες δεκαετίες διέπρεπε στην σκληροτράχηλη Α΄Εθνική της Αγγλίας, δεν αποπροσανατολίζεσαι διόλου από το πλοτ. Stay Focused, όμως και κάνε υπομονή. Το καλό, σύγχρονο ελληνικό σινεμά, έχει μάθει να μην απογοητεύει στο φινάλε του...

Γόνος καλοβαλμένης και νεόπλουτης ΒΠ φαμίλιας, είναι ο έφηβος Τζίμης. Ούτε ο πιο δημοφιλής είναι στον μικρόκοσμο του λυκείου του, ούτε ο πιο ελκυστικός για παρέα, ούτε στον αθλητισμό διαπρέπει, όπως οι περισσότεροι συνομήλικοι του, επιτυχία που πιθανόν να του ανοίξει το δρόμο της κοινωνικοποίησης. Αόρατος, περνά, ακόμη κι από τους δικούς του ανθρώπους, που σε συντριπτικό ποσοστό, αγνοούν τις απαιτήσεις και τα νεανικά θέλω του. Ένα σκαλοπάτι παραπάνω στην ηλικιακή, αλλά και στην επαγγελματική βαθμίδα βρίσκεται η Μαίρη, δικηγοράκι που μόλις αποφοίτησε από την Σχολή και παλεύει με νύχια και με δόντια να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, που επιτάσσουν οι αυστηροί κανόνες των κτιρίων της Ευελπίδων.

Μεγαλοκοπέλα που ακόμη δεν έχει κατασταλάξει συναισθηματικά, ξοδεύοντας την ερωτική της ενέργεια σε μια αόριστη σχέση με τσαρλατάνο συνάδελφο της, αναζητά διέξοδο από τα καθημερινά της ζόρια, έχοντας να γηροκομήσει και την κατάκοιτη στην νοσοκομειακή κλίνη μάνα. Από την μεριά του, γονιός τριών παιδιών και εγκλωβισμένος σε έναν μίζερο γάμο που δεν του προσφέρει την παραμικρή συγκίνηση είναι ο μικροαστός Μάκης, ιδιοκτήτης καταστήματος ψιλικών, που περισσότερο εμπόρευμα καταναλώνει ο ίδιος, παρά οι άφαντοι πελάτες του. Ρουτίνα επαναλαμβανόμενη, κανένα μπάνιο στην πολύβουη Αρτέμιδα, μισός ώριμος γιαρμάς και η φασαριόζα πεθερά πάνω από το σβέρκο του...

Πως στην ευχή να συνδέονται οι ιστορίες αυτών των τριών εντελώς διαφορετικών προσωπικοτήτων, που μοναδικό τους κοινό σημείο είναι ότι ζουν, αναπνέουν και αναπτύσσονται (?) κάτω από τον ίδιο, Αττικό, ουρανό? Έλα όμως που υπάρχει συνδετήρας και μάλιστα τόσο ατσάλινος και άκαμπτος, ώστε να έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους ένα πρωτόγνωρο δέσιμο, που καλύπτει τις ανάγκες διεξόδου τους από το στείρο μεροδούλι - μεροφάι. Αλυσίδα, πασαλειμμένη εθισμό και ναρκωτική ουσία, που τους μαγνητίζει ανοίγοντας τους ριψοκίνδυνα μα και ελκυστικά μονοπάτια που αυτόνομα, σαν μονάδες ο καθένας δύσκολα θα διάβαινε. Δεμένοι χειροπόδαρα στην ροπή της εκτόνωσης, μοιάζουν όλοι τους να μην νοιάζονται που το πρωινό τους είναι βουτηγμένο στην ανία. Η νύχτα έρχεται, μαζί της και οι καινούργιες μουτσούνες που θα φορέσουν. Με ποιο όριο όμως και με ποιον ανεξέλεγκτο προγραμματισμό. Κι εδώ ξεκινά ο τρόμος...

Πέντε λεπτά επιλόγου - φυσικά και δεν στα αποκαλύπτω - που κυριολεκτικά καθήλωσαν το δεξί πόδι μου, που έπαιζε για μιάμιση ώρα νευρικά στο αντίκρυ εικόνων που ζω, που βιώνω σαν πολίτης και που δεδομένα θα με ωθούσαν να απαντήσω στο προτεινόμενο μικρόφωνο του ρεπόρτερ ο οποίος καλύπτει το συμβάν: "Πέφτω από τα σύννεφα, αυτός ο φιλήσυχος νοικοκύρης, που ποτέ του δεν είχε δώσει δικαίωμα? Δεν το χωρά ο νους!" Αν όχι στην καλύτερη, μα τουλάχιστον την πιο συζητήσιμη εγχώρια φιλμική στιγμή της σεζόν, ο Μιχάλης Κωνσταντάτος, για πρώτη φορά σε μεγάλο μήκος, εκθέτει αληθινές εικόνες και δρώμενα, για να αποδώσει την πραγματική διάσταση που κρύβεται πίσω από ακραίες παραβατικές πράξεις, με πρωταγωνιστές άτομα της διπλανής πόρτας. Κινούμενος σε τρεις παράλληλες τροχιές, όσοι και οι ήρωες της ιστορίας του, ο σκηνοθέτης κτίζει ένα πανέμορφο σενάριο, που δεν σου περνά από τον νου (είδες για να μην ξέρεις το παραμικρό?) το πως θα τις οδηγήσει να καταλήξουν στο ίδιο σημείο στο φινάλε. Ρεαλιστική αισθητική στην κινηματογράφηση, ερμηνείες δεμένες μέχρι πόντου από τον (θα τον περάσεις για τον Έντουαρντ και μην μου πεις ποιον Έντουαρντ) εκφραστικό νεανία Νικόλα Βλαχάκη, από την (όμορφη δεν την λες, ούτε ηθοποιάρα, την λες όμως ελκυστική και χορογραφικά αεράτη) Ελευθερία Κόμη και τον (τυποποιημένο διαφημιστικά ως φουκαριάρη, τόσο έμπειρο θεατρικό καρατερίστα) Χρήστο Σαπουντζή στην ποιοτικότερη υποστηρικτική στιγμή της σεζόν και σενάριο που σιγοβράζει ώσπου το κόχλασμα θα σπάσει τον κροκό, ορίζουν τα στοιχεία του επεξηγηματικού φλιπ σάιντ του Elephant, του Funny Games, του We Need To Talk About Kevin. Διαλέγεις και παίρνεις...

Για πες: Αν συμφωνώ με τον Κωνσταντάτο τώρα? Στην σοσιολογική του έκθεση, απόλυτα. Οι σύγχρονοι Χάνιμπαλ Λέκτερ και Νόρμαν Μπέιτς δεν είναι παρανοϊκοί τύποι που δεν τους χωρά το Δαφνί. Ούτε κρύβουν στην φαιά τους μια εκ γενετής καταστροφική τάση, να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο. Δεν αρκούμαι όμως στην πασαρέλα. Θέλω και πρόταση επίλυσης του "σκοτώνω και δεν πληρώνω". Εξόν κι αν παίζει κάτι στο μακρινό και βροχερό Λούτον, εκεί σιμά στα αερόπλανα του Χατζηιωάννου, που λίγοι γνωρίζουν και δεν το λένε και σε μας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Οκτωβρίου 2013 από την Feelgood

των Pierre Coffin, Chris Renaud. Με τις φωνές των Steve Carell, Kristen Wiig, Benjamin Bratt, Miranda Cosgrove, Elsie Fisher, Dana Gaier, Russell Brand, Ken Jeong, Steve Coogan

Ta Minions Όλα Τα Λεφτά

του gaRis (@takisgaris)

Εξομολογούμαι: Αφενός τον πρώτο Απαισιότατο, αυτόν του είκοσι δέκα, τον εγνώρισα μόλις φέτος, λίγο πριν το σήκουελ. Κάτι η σκατίφατσα του Γκρού, κάτι το ψιλο-ενοχλητικό στυλάκι του Steve (ναι-ναι, ναι-ναι-ναι-ναι, το παραδέχομαι, προτιμώ την Ricky Gervais εκδοχή του The Office, όσο επίσης είμαι σταθερά υπέρ του Jimmy Carrey σε κάθε κινηματογραφική μονομαχία με τον Steve Carell). Αφετέρου όμως, ο νέρντυ μυτόνγκας έδειξε ιδιαίτερο τάλαντο σε β’ δραματικό ρόλο φέτο (The Way, Way Back), χώρια που παρολίγον να έπαιζε οσκαρικά αν εντέλει το πολυαναμενόμενο Foxcather του (Capote, Moneyball) Bennett Miller δε ζμπρωχνότανε προς άνοιγμα μέσα στο 2014. Να επανέλθω όμως στο Despicable Me franchise, που μετά από μισό δις δολάρια εισπράξεις, έδωσε πράσινο φως στους Coffin - Renaud από την Illumination Entertainment και $75Μ μπάτζετ ώστε να φέρουν πίσω με ευκολία κοντά 400Μ μπάκς. Οι λόγοι είναι πολύ συγκεκριμένοι κι όλοι συντείνουν στον ίδιο παρονομαστή. Το DM κονέκτς. Απλά.

Είδα την Ellen (DeGeneres, παρουσιάστρια για δεύτερη φορά της επερχόμενης 86ης Οσκαρικής Απονομής) την εβδομάδα που άνοιγε στη Βόρειο Αμερική ο Γκρου και είδα ένα αλλαλάζον κοινό να αποθεώνει τον Carell σε κόσπλεη, επιδιδόμενο σε Saturday Night Live χορευτικές φιγούρες. Στον κάπακα είδα την κόρη μου να βλέπει Μίνιον ΠΑΝΤΟΥ και να σπαρταράει στο γέλιο. Ώσπου στο τέλος κατέβασα το (free) ομότιτλο παιχνίδι στο i-Phone και, σας δίνω το λόγο μου, δεν έχω σταματήσει έκτοτε να το παίζω (sic) καθημερινά, σε σημείο που μαλώνουμε με το Κατινάκι ποιος θα καθαρίσει τις περισσότερες μπανάνες - ως Μίνιον οφ κόρς. Κόβω τα αυτοαναφορικά των οποίων έκανα χρήση δια να διατρανώσω το πώς η όλη ιστορία έχει πάρει μορφή πολιτιστικού φαινομένου σε σημείο που ξεχνάς… την ίδια την ιστορία. Το σενάριο, την πλοκή. Το ότι, καλά τα οπτικά γκαγκς που κοπιάρουν τις καλές στιγμές της Dreamworks και το γάργαρο φαν των Looney Tunes, όμως αλλού είναι το θέμα, το πόιντ που λέμε.

Φθάνω οσονούπω στο δια ταύτα. Αφού πρώτα ξεκαθαρίσω ότι η συνέχεια ωχριά, όχι μόνο πρωτοτυπικά έναντι του πρώτου installment αλλά και ως συναίσθημα, φεύγοντας από το σίγουρο τερέν της πατρότητας στο εκτός κλίματος κόνσεπτ ερωτυλίκι, αφενός μεταξύ του Dr Grou (Steve Carell) και της μυστικής πράκτορος (Anti - Villain League) Lucy (Kristen Wiig) και αφετέρου τα ξεπεταρίσματα της μιας (εκ των τριών) κορούλας του Margo με τον λατίνο εραστάκο Antonio Perez. Το χάπυ έντινγκ έρχεται ζαχαρωμένο, όμως αμφιβάλλω για μια τρίτη συνέχεια συντόμως, καθότι το χρήμα, το αληθινό χρυσωρυχείο βρίσκεται στα κιτρινιάρικα, μπαμπέσικα, αδέξια και άρτζι μπούρτζι και λουλά Μίνιονς που σου παίρνουν αρχιπανεύκολα τα σκαλπ με τα τσιριχτά γελάκια και τις ατελείωτες τούμπες τους.

Για πες: Θυμάστε οι παλαιοί όταν λέγαμε «κάνε μας και μια τούμπα να γελάσουμε»; Ναι, πολύ πριν το «Θείτσα όταν κλάνς σβήν η λάμπα;». Ε, λοιπόν, από σούπες άλλο τίποτα, όσο και άλλο τόσο από τα νέα κλανομπίστολα. Anyway, εσένα θα σου αρέσει, του παιδιού πολύ περισσότερο, κι εγώ έχω θέμα γιατί αν δεν σβήσω το παιχνίδι σύντομα από το τηλέφωνο θα χρειαστώ ομάδα απεξάρτησης από τα άτιμα τα Μινιόνια. ΥΓ: MINIONS!!!!!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Οκτωβρίου 2013 από την UIP

του Luc Besson. Με τους Robert De Niro, Michelle Pfeiffer, Dianna Agron, Tommy Lee Jones, John D'Leo

Ανάλυσε τους...

του zerVo (@moviesltd)

Κάπου εκεί κοντά στο μιλένιουμ ήταν, όταν έκανε την εμφάνιση της μια αμερικάνικη κομεντί, που έμελλε να αποτελέσει μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες του είδους, ολάκερης της κινηματογραφικής ιστορίας. Το Analyze This, τόσο λόγω της ευχάριστης του θεματικής, όσο κυρίως χάρη στην μέθοδο που αυτοπαρωδούσε τους ρόλους που υποδύθηκε κατά το παρελθόν, ο πιο τυποποιημένος μαφιοζο-γκάγκστερ της μεγάλης οθόνης, σάρωσε τα ταμεία και γίνηκε μπλοκμπάστερ. Λίγα χρόνια αργότερα, η (λογική) συνέχεια, δεν απέφερε (λογικά) τα ίδια αποτελέσματα, εφόσον (λογικά) το κοινό δεν επιθυμούσε να ματαδεί το αναμάσημα του ίδιου στόρι. Πως το έφερε από εδώ, πως το πήγε από κει, ένα από τα λαμπρότερα της μοντέρνας κινηματογραφίας, έπεισε τον εαυτό του (και τον Bob) πως αξίζει ακόμη μια προσπάθεια επανάληψης αν όχι του ίδιου, άντε ενός εφάμιλλου πλοτ, δίχως - απλώς - την ψυχαναλυτική του προέκταση. Ε, λογικό λοιπόν το fail, αγαπητέ μεσιέ Luc...

Έξι χρόνια μετά την αποτυχημένη δολοφονική επίθεση κατά της φαμίλιας του μαφιόζου Τζοβάνι Μαντζόνι, ο ιθύνων νους του παρολίγον μοιραίου φονικού και μεγαλοστέλεχος της Κόζα Νόστρα, Ντον Λουκέζε, βρίσκεται κατόπιν υπόδειξης του πρώην κομπανιέρου του, πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, εκτίοντας ποινή ισόβιας κάθειρξης. Προκειμένου να αποφύγει την εκδικητική μανία της συμμορίας του ηλικιωμένου έγκλειστου, ο Τζοβάνι και η οικογένεια του, με το καινούργιο πλέον όνομα Μπλέικ, θα τεθούν κάτω από την επίβλεψη του προγράμματος προστασίας μαρτύρων και θα σταλούν να κατοικήσουν σε καινούργιο, ασφαλές έδαφος στα περίχωρα της Νορμανδίας.

Στο νέο, όχι ιδιαίτερα φιλόξενο, περιβάλλον της Βόρειας Γαλλίας, όμως, η τετράδα δεν πρόκειται να ξεχάσει τις παλιές ανήθικες συνήθειες της, ακόμη κι αν παρακολουθείται στενά από ομάδα μυστικών πρακτόρων του FBI. Κι αν ο πατήρ Φρεντ (πλέον) έχει πάρει την απόφαση να αφήσει οριστικά πίσω του το μαφιόζικο παρελθόν, ακολουθώντας το επάγγελμα που πάντα ονειρευόταν να ακολουθήσει, συγγραφέας δηλαδή, σύζυγος και τέκνα, παραμένουν πιστά στις προσταγές των σκοτεινών κανόνων του Μπρούκλιν, παίρνοντας το αίμα τους πίσω, για κάθε επίθεση που θα δεχτούν από τον περίγυρο, που δεν έχει πάρει τους Γιάνκηδες γειτόνους με τόσο καλό μάτι.

Πραγματικά έχει το γούστο του να παρακολουθείς τις προσπάθειες του κουαρτέτου να αποτινάξει από πάνω του την ανεξίτηλη στάμπα του παρανόμου - σημειωτέον πως η ηλικία και το φύλο δεν παίζουν τον παραμικρό ρόλο - επιζητώντας όχι με κανένα ιδιαίτερο σθένος να ακολουθήσει τον δρόμο της Αρετής και ουχί της Κακίας. Για μισή περίπου ώρα που διαρκεί το introduction στον τόπο που πρόκειται να φιλοξενήσει την τετράδα, το γοργό τέμπο και τα πραγματικά χιουμοριστικά ευρήματα, διατηρούν την ευχάριστη διάθεση σε ένα κάποιο επίπεδο, προδιαθέτοντας για μια ακόμη πιο φινετσάτη συνέχεια. Λοξοδρωμόντας όμως από το αρχικό του πλάνο ο - μια συνταξιοδοτούμαι, μια δεν - Luc Besson, ντύνει την σάτιρα με ένα κοστούμι αταίριαστο, εκείνο της βάναυσης αιματηρής περιπέτειας, που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το ελκυστικό της πρώτης πράξης, ωθώντας το φιλόδοξο πόνημα του στην προβλεπόμενη αποσύνθεση. Δεν μου περνά από τον νου, πως ο Απέραντος Γαλάζιος, στα 55 του, την είδε Tarantino και έσπευσε να βάλει - αποτυχημένα εκ του αποτελέσματος - την δική του πινελιά πάνω στο είδος. Αυτό που μου περνά με σιγουριά, είναι που ο αγαπημένος Φραντσέζος, είκοσι χρόνια μετά τον Leon και δεκαπέντε μετά το Fifth Element, δεν πετυχαίνει με την Επικίνδυνη Φαμίλια του όχι να αγγίξει, αλλά ούτε να πλησιάσει με τα κιάλια τα στάνταρντς που τον τοποθέτησαν στο πάνω ράφι των πλέον εμπνευσμένων και ανατρεπτικών οτέρς. Λες να είναι η Lucy, το κόλπο γκρόσο που ζητά ο Mr EuropaCorp για να πετύχει το ζητούμενο come back..?

Για πες: Για να πω την αλήθεια περίμενα πολύ πιο βαριεστημένο και μπλαζέ τον De Niro, στην πολλοστή φορά που γυαλίζεται με την σιτσιλιάνικη μπριγιαντίνη και με διέψευσε ευχάριστα, αυτοσχεδιάζοντας εμφανώς σε στιγμές που το μέτριο σκριπτ τον εμφάνιζε σαν καρικατούρα του παλιού του παράνομου εαυτού. Απεναντίας η Pfeiffer, για πέμπτη ή έκτη συνεχή φορά, αποδεικνύεται κακό μαντάτο και σκηνοθετοφάγα [έχει δαγκώσει προηγούμενα και με σειρά εμφανίσεως και τον Adam Shankman (Hairspray) και τον Matthew Vaughn (Stardust, πάλι με Robert) και τον Frears (στην Cheri) και τον Tim Burton κυρίως (στις Dark Shadows)] συνεπώς από το Κασσανδρινό της άγγιγμα δεν γλυτώνει ούτε ο Besson. Ο οποίος παρεμπιπτόντως, δεν λησμονεί το χάρισμα του να ανακαλύπτει νέες κεχαριτωμένες ενζενί, προσθέτοντας στον μακρύ κατάλογο των αποκαλύψεων του, την Glee μπεμπίτσα Dianna Agron, όνομα που πρέπει να συγκρατήσεις, μιας και στο σύντομο μέλλον θα σου ξανακάνει κλικ...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Οκτωβρίου 2013 από την Feelgood