Movies Ltd

Μία ρομαντική κομεντί από τον ειδήμονα του είδους σεναριογράφο-συγγραφέα Richard Curtis που συνδυάζει με μοναδική γλυκύτητα έρωτα, δεύτερες ευκαιρίες και επιστροφή στο χρόνο για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως τελικά η ζωή είναι για να τη ζεις στο έπακρο καθημερινά, δίχως πρόβα.

Ένας νεαρός, ασκούμενος δικηγόρος, μόλις συμπληρώνει το 21ο έτος της ηλικίας του, ανακαλύπτει (από τον πατέρα του που του το εκμυστηρεύεται) ότι, όπως όλοι οι άντρες στην οικογένειά του, έτσι κι εκείνος έχει πλέον τη δυνατότητα να ταξιδεύει πίσω στο χρόνο και μάλιστα, σε όποια χρονική στιγμή του παρελθόντος του επιθυμεί, και να διορθώνει ό,τι θέλει.

Ο πρωταγωνιστής, αρχικά, αποφασίζει, όπως κάθε νεαρός της ηλικίας του, να χρησιμοποιήσει αυτό το δώρο προκειμένου να αποκτήσει φιλενάδα, και γι’ αυτό γυρίζει πίσω, κάθε φορά που κάνει κάτι λάθος στον τομέα του φλερτ και των σχέσεων ώστε να το δοκιμάσει μια δεύτερη φορά. Όμως, αυτό το ταξίδι, παρά τα δώρα που φέρνει, δεν είναι πάντα ευχάριστο ή εύκολο, ούτε πανάκεια για κάθε λύπη ή απογοήτευση που αναπόφευκτα προκύπτουν στη ζωή…

Σκηνοθετημένο από τον δημιουργό μεγάλων επιτυχιών, όπως Four Weddings And A Funeral (σενάριο), Notting Hill (ως σεναριογράφος επίσης) και Love Actually, Richard Curtis, το About Time συγκεντρώνει στην μεγάλη οθόνη μια ομάδα εξαιρετικών πρωταγωνιστών, όπως ο Doomhall Gleeson και η Rachel McAdams που συνθέτουν το ερωτευμένο ζευγάρι της ιστορίας και ο Bill Nighy, που υποδύεται με συγκινητικό τρόπο τον πατέρα του νεαρού.

Πέντε (υποτιτλισμένα στα Ελληνικά) κλιπς από το rom com έδωσε στην κυκλοφορία η Universal, συνολικής διάρκειας 7 λεπτών, που δίνουν μια ολοκληρωμένη εικόνα από την υπόθεση, το ύφος και την διάθεση του About Time.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Οκτωβρίου 2013 από την UIP

Κάθε άντρας έχει ένα πεπρωμένο! Μια ακόμη κινηματογραφική παραγωγή, που θυσιάζει την εμπνευσμένη Ελληνική μυθολογία, στον βωμό των εισπρακτικών χολιγουντιανών αξιών, είναι η περίπτωση του Hercules: The Legend Begins, η πρώτη που θα σύρει τον χορό, έχοντας για κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας της, τον θρυλικό επικό υπερήρωα Ηρακλή, ίσως κάπως διαφορετικό απότι τον γνωρίζουμε με την λεοντή και το ρόπαλο επ ώμου. Εδώ ο Ημίθεος, όπως αποκαλύπτει το τρέιλερ της ταινίας που υπογράφει ο παντελώς εξαφανισμένος Renny Harlin, από τα πιο καυτά σκηνοθετικά ονόματα πριν από δύο δεκαετίες (Die Hard 2, Cliffhanger, The Long Kiss Goodnight, The Cutthroat Island) φαντάζει περισσότερο με Gladiator, που δίνει τις μάχες του σε κατάμεστα θέατρα από κοινό διψασμένο για αίμα. Θα μπορέσει να σταθεί μια τέτοια παραποίηση της πραγματικής ταυτότητας ενός μυθικού θρύλου στα Box Office ή θα έχει την τύχη και άλλων προσώπων της ίδιας εποχής, όπως ο φιλμικός Περσέας ή ο Ιάσονας, όταν θα κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες από την Legendary τον Μάρτιο του 2014? Φυσικά σε τρισδιάστατη φόρμα, ως είθισται...

Ο Kellan Lutz, ένα ακόμη αστεράκι που προέκυψε από τον Saga του Twilight, υποδύεται εδώ τον πανίσχυρο μαχητή, έχοντας δίπλα του ως συμπαραστάτες τους όχι ιδιαίτερα διάσημους Gaia Weiss, Liam McIntyre, Scott Adkins, Roxanne McKee και Luke Newberry

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ακόμη μια κίνηση που υπέχει έντονου ρίσκου, αυτή την φορά μάλιστα μεγαλύτερου του ερμηνευτικού, για την ώριμη πια Nicole Kidman, που αν μη τι άλλο τον τελευταίο καιρό, προσπαθεί να επαναφέρει την καριέρα της ξανά στον σωστό δρόμο. Αυτή την φορά η κοκκινομάλλα Αυστραλή, επέλεξε να ερμηνεύσει τον κεντρικό χαρακτήρα της κινηματογραφικής μεταφορά του βιβλίου της A.S.A. Harrison, The Silent Wife, πρότζεκτ το οποίο θα χρηματοδοτήσει μάλιστα η ίδια, μέσω της εταιρίας παραγωγής της, Blossom Films. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ, γύρω από μια τεταμένη ερωτική σχέση, που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ένα παντρεμένο ζευγάρι, στο οποίο ο άντρας δείχνει διαρκώς τάσεις απιστίας και η παραμελημένη σύζυγός του, θα πάρει την απόφαση να τον εκδικηθεί, δολοφονώντας τον. Το θέμα μοιάζει να διαθέτει δυνατότητες για να εξελιχθεί σε ένα ενδιαφέρον φιλμικό πόνημα, κάτι για το οποίο πρωτίστως πρέπει να εντοπιστεί ο ικανός σεναριογράφος και κατοπινά ο σκηνοθέτης που θα το φέρει εις πέρας. Προς το παρόν αμφότεροι αναζητούνται από το στούντιο που διευθύνει η πολυβραβευμένη σταρ.

του Denis Villeneuve. Με τους Hugh Jackman, Jake Gyllenhaal, Viola Davis, Maria Bello, Terrence Howard, Melissa Leo, Paul Dano

Zodiac Meets Silence of the Lambs Quebecois Style

του gaRis (@takisgaris)

O Denis Villeneuve είναι ένα πολύ αξιόλογο παλικάρι στα εδώ τα μέρη και λίγο πιο βόρεια, στο φραγκόφωνο Κεμπέκ. Έχει μια πρόσφατη υποψηφιότητα στα ξενόγλωσσα όσκαρ με το αρχαιοελληνικού δράματος ελεγειακό τράιμπ Incendies. Από το Maelstrom στο August 32nd On Earth και το Polytechnique το πάει το πράμα από θανατηφόρα αυτοκινητιστικά σε ομαδικές σφαγές. Δωρικά όσο και με την ένταση στο κατακόρυφο, κυνηγώντας το όριο της ανθρώπινης αντίφασης όπου η στιγμή θα εκτονώσει πάθη που ο χρόνος δε θα έφερνε (υπό αναμενόμενες συνθήκες) ποτέ στο διάβα του καθημερινού άνθρωπα. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η πρώτη αγγλόφωνη δουλειά του Καναδού Quebecois τον προσγειώνει εντυπωσιακά στο χολυγουντιακό mainstream των κοντά $50Μ μπατζετικώς με ένα κάστενκρού - παραζάλη από τις οσκαρικές προδιαγραφές. Πάρε ανασεμιά:

Hugh Jackman (Keller Dover, ο ατρόμητος πατέρας του ενός από τα δύο αγνοούμενα κορίτσια, ανήμερα των Ευχαριστιών). Maria Bello (η χαπακωμένη λόγω του σοκ σύζυγος). Terrence Howard (o κλαψιάρης πατέρας του έτερου νηπίου). Viola Davis (η δυναμική μέσα στο σπαραγμό της σύζυγος). Melissa Leo (ανάδοχος μητέρα του διανοητικώς υστερούντως Alex (Paul Dano), βασικού υπόπτου για τη διπλή απαγωγή). Jake Gyllenhaal (ο αντισυμβατικός ντετέκτιβ Λόκι της αστυνομικής διεύθυνσης της Πενσιλβάνια, που αναλαμβάνει τη μυστηριώδη υπόθεση). Ο μάγος (10κις Οσκαρικός υποψήφιος) φωτογράφος Roger Deakins φέρνει μεμιάς τη γλίτσα του Se7en, τη σκοτεινιά του Zodiac και την τρομακτικά αποσταθεροποιητική αμεσότητα των πλάνων της Σιωπής των Αμνών στο μάτι. Κι όπως πήρε από τους Coen τον Deakins, έτσι έκλεψε και τους καλλιτέχνες του Eastwood, Joel Cox και Gary Roach για να κάνουν τις μόντες.

Παρότι μιλάμε για τον ατέλειωτο εκατόν πενήντα τριών λεπτών, η ταινία είναι καταιγιστική. Σανάπιες πέντε εσπρεσσάκια σερί μονορούφι. Αυτοδικία του τρελαμένου πατέρα Jackman επί του μισοαθώου και εμπάσει περιπτώσει ακαταλόγιστου Dano. Με τον μπάκουρα Gyllenhaal να κλείνει τικάροντας το μάτι και να συγκρατεί ηφαιστιώδη θυμό, που κοντράρει ασύμμετρα με το ρετάρισμα του οικογενειάρχη Χιού. Ο Ντάνο τελειοποιεί τη διεστραμμένη περσόνα του μυξιάρη ανωμαλεόνε σε οσκαρικού βεληνεκές απροσδιόριστη εκφραστικά σήμανση. Η Leo είναι καλύτερη όλων, χαλύβδινη, τραγική διαβολομάνα. Οι λοιποί πλαισιώνουν πειστικά ένα θρίλερ δολοφονιών κατά συρροή, που τις περισσότερες φορές ξεπερνά άνετα τον πήχη της οκάς, εάν το διαβάσεις έτσι. Γιατί συνήθως οι κριτικοί θέλουμε να λειτουργούμε στη λογική διάσταση του τι θα μπορούσε, ή τι (ακόμη χειρότερα) θα έπρεπε να είναι το Prisoners:

Ασούμε εν πρώτοις μια βαθύτερη ανάλυση του φληναφήματος «είμαστε όλοι έγκλειστοι», απαχθέντες και απαγωγείς, διεστραμμένα θύματα αλλοφρόνων αυτοδικούντων, δέσμιοι παθών (ποτό, χάπια μέχρι κόλλημα από λύση παζλ - λαβυρίνθων έχει ο μπαχτσές). Ο Villeuneve μπορεί αλλά η λύση του δράματος, υποβοηθούμενη από το ιντριγκάτο αλλά τρύπιο σενάριο του Aaron Guzikowski (Contraband) μοιάζει να σαμποτάρει κάθε αξιέπαινη προηγηθείσα προσπάθεια να πάρεις τους Prisoners σοβαρότερα.

Για πες: Δε μπορώ να γνωρίζω αν ο αρχικός σχεδιασμός με Wahlberg, Bale και Singer στο τιμόνι θα απέβαινε πιο συνεπής, στον στόχο για τη δημιουργία ενός εκτός σωρού θρίλερ που αφεαυτό μοιάζει κατόρθωμα, ωστόσο η ταινία τα σπάει στον τομέα σασπένς και προσφέρει χορταστικές ερμηνείες, προεξάρχοντος του Αυστραλού που ίσως για πρώτη φορά διαπρέπει σε ρόλο που δε χορεύει ή τραγουδάει. Και στο φινάλε (εδώ κάποιοι θα δαγκωθούν αλλά δεν κρατιέμαι) κάλλιο να δω δέκα φορές το Prisoners αντί για δεύτερη το υπναλέο Zodiac. (Sorry Finch, αλλά…)

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon

του Asghar Farhadi. Με τους Bérénice Bejo, Tahar Rahim, Ali Mosaffa, Pauline Burlet, Elyes Aguis, Jeanne Jestin, Sabrina Ouazani

Η Απόσταση μεταξύ Μπέργκμαν και Δράματος του Νεροχύτη

του gaRis (@takisgaris)

Το 2011 μου έχει αφήσει δυο ταινίες ανεξίτηλα χαραγμένες στην αισθητική μου. Η μια το The Artist, λάγνα βίντατζ και πανέξυπνα χαρισμένη στην αυτό-αναφορικότητα του παλιού Χόλυγουντ. Ο ηθικός όμως νικητής της χρονιάς, υπήρξε το A Separation, από τον άγνωστο (παρά τις 5 προηγούμενες δουλειές του ως σκηνοθέτης) μάστορη της οικογενειακής ίντριγκας, Asghar Farhadi. Άξιος νικητής στην ξενόγλωσση κατηγορία συν την υποψηφιότητα για καλύτερο πρωτότυπο σενάριο, ο Ιρανός παρέδωσε σεμινάριο οικογενειακής ανατομίας δομημένο σε ένα αστυνομικού τύπου καμβά πολιτικής αλληγορίας για ένα Ιράν που παλεύει να εκσυγχρονιστεί αιχμάλωτο σε έναν κυκεώνα θεοκρατικής αγκύλωσης και καθημερινού φανατισμού. Ίσως η έλλειψη αυτού του τελευταίου πατριδογνωστικού περιεχομένου να στοιχίζει στο εν πολλοίς sequel του Α Separation, πρώτης δουλειάς στη Γαλλία του Farhadi, The Past.

Ο Ιρανός Ahmad (Ali Mosaffa) επιστρέφει στο Παρίσι για να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητες του συναινετικού του διαζυγίου με τη φαρμακοποιό σύζυγό του Marie Brisson (Bérénice Bejo). Εκείνη τον καλεί να διαμείνει στο σπίτι (τους) με τις δυο κόρες της από προηγούμενο γάμο (που μολαταύτα ένοιωθαν τον Ahmad σαν πατέρα τους) και το γιο του νέου μνηστήρα της Samir (Tahar Rahim) - υποψηφίου τρίτου συζύγου της (την ύπαρξη των οποίων αγνοεί ο Ahmad). Οι κραδασμοί με την έλευση του συντόμως πρώην συζύγου θα πληθύνει τους υπάρχοντες κραδασμούς, ενώ ένα μυστικό που αφορά την ευρισκόμενη μετά από απόπειρα αυτοκτονίας σε κώμα ιταλίδα σύζυγο του Samir, θα απειλήσει να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Ο Ahmad, σα να μη πέρασε μια μέρα από τους παλιότερους καθημερινούς καβγάδες με την Marie η οποία θέλει σα τρελή μια τρίτη ευκαιρία στη ζωή της, δια του επικείμενου γάμου της με τον Samir, βρίσκεται άθελά του μπλεγμένος σε μεγάλο ψέμα που σχετίζεται με τη 16χρονη Lucie, μεγαλύτερη κόρη της Μarie.

Οι αποστάσεις μεταξύ σαπουνόπερας ή του βρετανικού kitchen sink δράμα με την υψηλώς ανατέμνουσα δραματουργία ενός Μπέργκμαν, καταφανέστατη επιρροή στην αφηγηματική σπουδή του Farhadi είναι λεπτές και παραδεδεγμένα είναι άξιο θαυμασμού πως ο Ιρανός μόνο ακροπατάει τα όριά τους. Η Bejo (εξής και ο περί The Artist πρόλογος) παρουσιάζεται καίρια και ωμά γήινη, γυναίκα που πασχίζει να βρει ολοκλήρωση μέσα από βεβιασμένες επιλογές. Όχι ιδιαίτερα συμπαθής ρόλος στις εκρήξεις του, όμως ολότελα πειστικός (αν κι όχι οσκαρικού βεληνεκούς, παρά τη βράβευση στις Κάννες), σε αντίθεση με την εκτός πλαισίου κουλαριστή ερμηνεία του Mosaffa, ο οποίος εμφανώς αποτελεί το alter ego του αφηγητή Farhadi επί της οθόνης. Οι μικρότερες ηλικίες κλέβουν την παράσταση, ειδικά ο πεντάχρονος Fouad (Elyes Aguis) και η νεαρή Pauline Burlet (Lucie) που έπαιξε την 10χρονη Edith Piaf στον οσκαρικό θρίαμβο της Marion Cotilliard La Vie En Rose. Σημειωτέον ότι η Marion ήταν η πρώτη επιλογή για το ρόλο της Marie, όμως τελικά δε μπόρεσε λόγω της προώθησης του Rust and Bone.

Για πες: Παρά την θελκτικότατη συναρμολόγηση του, το Le Passe μοιάζει με ήσσονα προέκταση του εξαιρετικού A Seperation, πιο λάιτ, εύπεπτου δράμα προς άγραν δυτικότροπου κοινού. O Asghar Farahdi έχει μια αναγνωρίσιμη σφραγίδα και πανθομολογούμενες αρετές, εστιαζόμενες στο να ξεθάβει αλήθειες μέσα από τα πιο μύχια ψέμματα. Η γοητεία της έκπληξης όμως έχει χαθεί και είναι μάλλον καιρός να επανεξετάσει τη ρουμπρίκα του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Οκτωβρίου 2013 από την Seven

του Μιχάλη Κωνσταντάτου. Με τους Νικόλα Βλαχάκη, Ελευθερία Κόμη, Χρήστο Σαπουντζή

Έσπασε ο Κροκός...

του zerVo (@moviesltd)

Νιώθω πολύ χαρούμενος που το κόλπο μου πιάνει. Εδώ και κάποια χρόνια - λίγο πριν, λίγο μετά το Attenberg - πήρα την απόφαση να απέχω οποιασδήποτε ενημέρωσης, γύρω από την θεματική των εγχώριων κινηματογραφικών παραγωγών, πριν τις παρακολουθήσω, ένα μικρό ρίσκο που μέχρι στιγμή μόνο σε καλό μου έχει βγει. Αγνοώ παντελώς τι πρόκειται να δω, ούτε καν ξέρω περί ποιου ζητήματος περιστρέφεται το πόνημα που εντός ολίγου θα ξεδιπλωθεί στο εκράν και ούτε με νοιάζει κιόλας. Μέχρι ώρας την σπουδαιότερη διάνα, το τρικ μου, πέτυχε εδώ, στο Luton και πίστεψε με, αν επιθυμείς κι εσύ να το ευχαριστηθείς με την ψυχή σου το φιλμάκι, άκουσε την συμβουλή μου και μην διαβάσεις ούτε μισή αράδα παρακάτω. Ακόμη κι αν μείνεις με την αρχική εντύπωση πως η ταινία κάνει λόγο για το λονδρέζικο προάστιο της μαρκίζας, που οι μισοί γνωρίζουν ως το πάρκιν των αεροσκαφών της Easy Jet κι οι άλλοι μισοί από τους Καπελαδούρες, την ποδοσφαιρική ομάδα με τα ασπρόμαυρα, που μέχρι πριν κάποιες δεκαετίες διέπρεπε στην σκληροτράχηλη Α΄Εθνική της Αγγλίας, δεν αποπροσανατολίζεσαι διόλου από το πλοτ. Stay Focused, όμως και κάνε υπομονή. Το καλό, σύγχρονο ελληνικό σινεμά, έχει μάθει να μην απογοητεύει στο φινάλε του...

Γόνος καλοβαλμένης και νεόπλουτης ΒΠ φαμίλιας, είναι ο έφηβος Τζίμης. Ούτε ο πιο δημοφιλής είναι στον μικρόκοσμο του λυκείου του, ούτε ο πιο ελκυστικός για παρέα, ούτε στον αθλητισμό διαπρέπει, όπως οι περισσότεροι συνομήλικοι του, επιτυχία που πιθανόν να του ανοίξει το δρόμο της κοινωνικοποίησης. Αόρατος, περνά, ακόμη κι από τους δικούς του ανθρώπους, που σε συντριπτικό ποσοστό, αγνοούν τις απαιτήσεις και τα νεανικά θέλω του. Ένα σκαλοπάτι παραπάνω στην ηλικιακή, αλλά και στην επαγγελματική βαθμίδα βρίσκεται η Μαίρη, δικηγοράκι που μόλις αποφοίτησε από την Σχολή και παλεύει με νύχια και με δόντια να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, που επιτάσσουν οι αυστηροί κανόνες των κτιρίων της Ευελπίδων.

Μεγαλοκοπέλα που ακόμη δεν έχει κατασταλάξει συναισθηματικά, ξοδεύοντας την ερωτική της ενέργεια σε μια αόριστη σχέση με τσαρλατάνο συνάδελφο της, αναζητά διέξοδο από τα καθημερινά της ζόρια, έχοντας να γηροκομήσει και την κατάκοιτη στην νοσοκομειακή κλίνη μάνα. Από την μεριά του, γονιός τριών παιδιών και εγκλωβισμένος σε έναν μίζερο γάμο που δεν του προσφέρει την παραμικρή συγκίνηση είναι ο μικροαστός Μάκης, ιδιοκτήτης καταστήματος ψιλικών, που περισσότερο εμπόρευμα καταναλώνει ο ίδιος, παρά οι άφαντοι πελάτες του. Ρουτίνα επαναλαμβανόμενη, κανένα μπάνιο στην πολύβουη Αρτέμιδα, μισός ώριμος γιαρμάς και η φασαριόζα πεθερά πάνω από το σβέρκο του...

Πως στην ευχή να συνδέονται οι ιστορίες αυτών των τριών εντελώς διαφορετικών προσωπικοτήτων, που μοναδικό τους κοινό σημείο είναι ότι ζουν, αναπνέουν και αναπτύσσονται (?) κάτω από τον ίδιο, Αττικό, ουρανό? Έλα όμως που υπάρχει συνδετήρας και μάλιστα τόσο ατσάλινος και άκαμπτος, ώστε να έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους ένα πρωτόγνωρο δέσιμο, που καλύπτει τις ανάγκες διεξόδου τους από το στείρο μεροδούλι - μεροφάι. Αλυσίδα, πασαλειμμένη εθισμό και ναρκωτική ουσία, που τους μαγνητίζει ανοίγοντας τους ριψοκίνδυνα μα και ελκυστικά μονοπάτια που αυτόνομα, σαν μονάδες ο καθένας δύσκολα θα διάβαινε. Δεμένοι χειροπόδαρα στην ροπή της εκτόνωσης, μοιάζουν όλοι τους να μην νοιάζονται που το πρωινό τους είναι βουτηγμένο στην ανία. Η νύχτα έρχεται, μαζί της και οι καινούργιες μουτσούνες που θα φορέσουν. Με ποιο όριο όμως και με ποιον ανεξέλεγκτο προγραμματισμό. Κι εδώ ξεκινά ο τρόμος...

Πέντε λεπτά επιλόγου - φυσικά και δεν στα αποκαλύπτω - που κυριολεκτικά καθήλωσαν το δεξί πόδι μου, που έπαιζε για μιάμιση ώρα νευρικά στο αντίκρυ εικόνων που ζω, που βιώνω σαν πολίτης και που δεδομένα θα με ωθούσαν να απαντήσω στο προτεινόμενο μικρόφωνο του ρεπόρτερ ο οποίος καλύπτει το συμβάν: "Πέφτω από τα σύννεφα, αυτός ο φιλήσυχος νοικοκύρης, που ποτέ του δεν είχε δώσει δικαίωμα? Δεν το χωρά ο νους!" Αν όχι στην καλύτερη, μα τουλάχιστον την πιο συζητήσιμη εγχώρια φιλμική στιγμή της σεζόν, ο Μιχάλης Κωνσταντάτος, για πρώτη φορά σε μεγάλο μήκος, εκθέτει αληθινές εικόνες και δρώμενα, για να αποδώσει την πραγματική διάσταση που κρύβεται πίσω από ακραίες παραβατικές πράξεις, με πρωταγωνιστές άτομα της διπλανής πόρτας. Κινούμενος σε τρεις παράλληλες τροχιές, όσοι και οι ήρωες της ιστορίας του, ο σκηνοθέτης κτίζει ένα πανέμορφο σενάριο, που δεν σου περνά από τον νου (είδες για να μην ξέρεις το παραμικρό?) το πως θα τις οδηγήσει να καταλήξουν στο ίδιο σημείο στο φινάλε. Ρεαλιστική αισθητική στην κινηματογράφηση, ερμηνείες δεμένες μέχρι πόντου από τον (θα τον περάσεις για τον Έντουαρντ και μην μου πεις ποιον Έντουαρντ) εκφραστικό νεανία Νικόλα Βλαχάκη, από την (όμορφη δεν την λες, ούτε ηθοποιάρα, την λες όμως ελκυστική και χορογραφικά αεράτη) Ελευθερία Κόμη και τον (τυποποιημένο διαφημιστικά ως φουκαριάρη, τόσο έμπειρο θεατρικό καρατερίστα) Χρήστο Σαπουντζή στην ποιοτικότερη υποστηρικτική στιγμή της σεζόν και σενάριο που σιγοβράζει ώσπου το κόχλασμα θα σπάσει τον κροκό, ορίζουν τα στοιχεία του επεξηγηματικού φλιπ σάιντ του Elephant, του Funny Games, του We Need To Talk About Kevin. Διαλέγεις και παίρνεις...

Για πες: Αν συμφωνώ με τον Κωνσταντάτο τώρα? Στην σοσιολογική του έκθεση, απόλυτα. Οι σύγχρονοι Χάνιμπαλ Λέκτερ και Νόρμαν Μπέιτς δεν είναι παρανοϊκοί τύποι που δεν τους χωρά το Δαφνί. Ούτε κρύβουν στην φαιά τους μια εκ γενετής καταστροφική τάση, να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο. Δεν αρκούμαι όμως στην πασαρέλα. Θέλω και πρόταση επίλυσης του "σκοτώνω και δεν πληρώνω". Εξόν κι αν παίζει κάτι στο μακρινό και βροχερό Λούτον, εκεί σιμά στα αερόπλανα του Χατζηιωάννου, που λίγοι γνωρίζουν και δεν το λένε και σε μας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Οκτωβρίου 2013 από την Feelgood

των Pierre Coffin, Chris Renaud. Με τις φωνές των Steve Carell, Kristen Wiig, Benjamin Bratt, Miranda Cosgrove, Elsie Fisher, Dana Gaier, Russell Brand, Ken Jeong, Steve Coogan

Ta Minions Όλα Τα Λεφτά

του gaRis (@takisgaris)

Εξομολογούμαι: Αφενός τον πρώτο Απαισιότατο, αυτόν του είκοσι δέκα, τον εγνώρισα μόλις φέτος, λίγο πριν το σήκουελ. Κάτι η σκατίφατσα του Γκρού, κάτι το ψιλο-ενοχλητικό στυλάκι του Steve (ναι-ναι, ναι-ναι-ναι-ναι, το παραδέχομαι, προτιμώ την Ricky Gervais εκδοχή του The Office, όσο επίσης είμαι σταθερά υπέρ του Jimmy Carrey σε κάθε κινηματογραφική μονομαχία με τον Steve Carell). Αφετέρου όμως, ο νέρντυ μυτόνγκας έδειξε ιδιαίτερο τάλαντο σε β’ δραματικό ρόλο φέτο (The Way, Way Back), χώρια που παρολίγον να έπαιζε οσκαρικά αν εντέλει το πολυαναμενόμενο Foxcather του (Capote, Moneyball) Bennett Miller δε ζμπρωχνότανε προς άνοιγμα μέσα στο 2014. Να επανέλθω όμως στο Despicable Me franchise, που μετά από μισό δις δολάρια εισπράξεις, έδωσε πράσινο φως στους Coffin - Renaud από την Illumination Entertainment και $75Μ μπάτζετ ώστε να φέρουν πίσω με ευκολία κοντά 400Μ μπάκς. Οι λόγοι είναι πολύ συγκεκριμένοι κι όλοι συντείνουν στον ίδιο παρονομαστή. Το DM κονέκτς. Απλά.

Είδα την Ellen (DeGeneres, παρουσιάστρια για δεύτερη φορά της επερχόμενης 86ης Οσκαρικής Απονομής) την εβδομάδα που άνοιγε στη Βόρειο Αμερική ο Γκρου και είδα ένα αλλαλάζον κοινό να αποθεώνει τον Carell σε κόσπλεη, επιδιδόμενο σε Saturday Night Live χορευτικές φιγούρες. Στον κάπακα είδα την κόρη μου να βλέπει Μίνιον ΠΑΝΤΟΥ και να σπαρταράει στο γέλιο. Ώσπου στο τέλος κατέβασα το (free) ομότιτλο παιχνίδι στο i-Phone και, σας δίνω το λόγο μου, δεν έχω σταματήσει έκτοτε να το παίζω (sic) καθημερινά, σε σημείο που μαλώνουμε με το Κατινάκι ποιος θα καθαρίσει τις περισσότερες μπανάνες - ως Μίνιον οφ κόρς. Κόβω τα αυτοαναφορικά των οποίων έκανα χρήση δια να διατρανώσω το πώς η όλη ιστορία έχει πάρει μορφή πολιτιστικού φαινομένου σε σημείο που ξεχνάς… την ίδια την ιστορία. Το σενάριο, την πλοκή. Το ότι, καλά τα οπτικά γκαγκς που κοπιάρουν τις καλές στιγμές της Dreamworks και το γάργαρο φαν των Looney Tunes, όμως αλλού είναι το θέμα, το πόιντ που λέμε.

Φθάνω οσονούπω στο δια ταύτα. Αφού πρώτα ξεκαθαρίσω ότι η συνέχεια ωχριά, όχι μόνο πρωτοτυπικά έναντι του πρώτου installment αλλά και ως συναίσθημα, φεύγοντας από το σίγουρο τερέν της πατρότητας στο εκτός κλίματος κόνσεπτ ερωτυλίκι, αφενός μεταξύ του Dr Grou (Steve Carell) και της μυστικής πράκτορος (Anti - Villain League) Lucy (Kristen Wiig) και αφετέρου τα ξεπεταρίσματα της μιας (εκ των τριών) κορούλας του Margo με τον λατίνο εραστάκο Antonio Perez. Το χάπυ έντινγκ έρχεται ζαχαρωμένο, όμως αμφιβάλλω για μια τρίτη συνέχεια συντόμως, καθότι το χρήμα, το αληθινό χρυσωρυχείο βρίσκεται στα κιτρινιάρικα, μπαμπέσικα, αδέξια και άρτζι μπούρτζι και λουλά Μίνιονς που σου παίρνουν αρχιπανεύκολα τα σκαλπ με τα τσιριχτά γελάκια και τις ατελείωτες τούμπες τους.

Για πες: Θυμάστε οι παλαιοί όταν λέγαμε «κάνε μας και μια τούμπα να γελάσουμε»; Ναι, πολύ πριν το «Θείτσα όταν κλάνς σβήν η λάμπα;». Ε, λοιπόν, από σούπες άλλο τίποτα, όσο και άλλο τόσο από τα νέα κλανομπίστολα. Anyway, εσένα θα σου αρέσει, του παιδιού πολύ περισσότερο, κι εγώ έχω θέμα γιατί αν δεν σβήσω το παιχνίδι σύντομα από το τηλέφωνο θα χρειαστώ ομάδα απεξάρτησης από τα άτιμα τα Μινιόνια. ΥΓ: MINIONS!!!!!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Οκτωβρίου 2013 από την UIP

του Luc Besson. Με τους Robert De Niro, Michelle Pfeiffer, Dianna Agron, Tommy Lee Jones, John D'Leo

Ανάλυσε τους...

του zerVo (@moviesltd)

Κάπου εκεί κοντά στο μιλένιουμ ήταν, όταν έκανε την εμφάνιση της μια αμερικάνικη κομεντί, που έμελλε να αποτελέσει μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες του είδους, ολάκερης της κινηματογραφικής ιστορίας. Το Analyze This, τόσο λόγω της ευχάριστης του θεματικής, όσο κυρίως χάρη στην μέθοδο που αυτοπαρωδούσε τους ρόλους που υποδύθηκε κατά το παρελθόν, ο πιο τυποποιημένος μαφιοζο-γκάγκστερ της μεγάλης οθόνης, σάρωσε τα ταμεία και γίνηκε μπλοκμπάστερ. Λίγα χρόνια αργότερα, η (λογική) συνέχεια, δεν απέφερε (λογικά) τα ίδια αποτελέσματα, εφόσον (λογικά) το κοινό δεν επιθυμούσε να ματαδεί το αναμάσημα του ίδιου στόρι. Πως το έφερε από εδώ, πως το πήγε από κει, ένα από τα λαμπρότερα της μοντέρνας κινηματογραφίας, έπεισε τον εαυτό του (και τον Bob) πως αξίζει ακόμη μια προσπάθεια επανάληψης αν όχι του ίδιου, άντε ενός εφάμιλλου πλοτ, δίχως - απλώς - την ψυχαναλυτική του προέκταση. Ε, λογικό λοιπόν το fail, αγαπητέ μεσιέ Luc...

Έξι χρόνια μετά την αποτυχημένη δολοφονική επίθεση κατά της φαμίλιας του μαφιόζου Τζοβάνι Μαντζόνι, ο ιθύνων νους του παρολίγον μοιραίου φονικού και μεγαλοστέλεχος της Κόζα Νόστρα, Ντον Λουκέζε, βρίσκεται κατόπιν υπόδειξης του πρώην κομπανιέρου του, πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, εκτίοντας ποινή ισόβιας κάθειρξης. Προκειμένου να αποφύγει την εκδικητική μανία της συμμορίας του ηλικιωμένου έγκλειστου, ο Τζοβάνι και η οικογένεια του, με το καινούργιο πλέον όνομα Μπλέικ, θα τεθούν κάτω από την επίβλεψη του προγράμματος προστασίας μαρτύρων και θα σταλούν να κατοικήσουν σε καινούργιο, ασφαλές έδαφος στα περίχωρα της Νορμανδίας.

Στο νέο, όχι ιδιαίτερα φιλόξενο, περιβάλλον της Βόρειας Γαλλίας, όμως, η τετράδα δεν πρόκειται να ξεχάσει τις παλιές ανήθικες συνήθειες της, ακόμη κι αν παρακολουθείται στενά από ομάδα μυστικών πρακτόρων του FBI. Κι αν ο πατήρ Φρεντ (πλέον) έχει πάρει την απόφαση να αφήσει οριστικά πίσω του το μαφιόζικο παρελθόν, ακολουθώντας το επάγγελμα που πάντα ονειρευόταν να ακολουθήσει, συγγραφέας δηλαδή, σύζυγος και τέκνα, παραμένουν πιστά στις προσταγές των σκοτεινών κανόνων του Μπρούκλιν, παίρνοντας το αίμα τους πίσω, για κάθε επίθεση που θα δεχτούν από τον περίγυρο, που δεν έχει πάρει τους Γιάνκηδες γειτόνους με τόσο καλό μάτι.

Πραγματικά έχει το γούστο του να παρακολουθείς τις προσπάθειες του κουαρτέτου να αποτινάξει από πάνω του την ανεξίτηλη στάμπα του παρανόμου - σημειωτέον πως η ηλικία και το φύλο δεν παίζουν τον παραμικρό ρόλο - επιζητώντας όχι με κανένα ιδιαίτερο σθένος να ακολουθήσει τον δρόμο της Αρετής και ουχί της Κακίας. Για μισή περίπου ώρα που διαρκεί το introduction στον τόπο που πρόκειται να φιλοξενήσει την τετράδα, το γοργό τέμπο και τα πραγματικά χιουμοριστικά ευρήματα, διατηρούν την ευχάριστη διάθεση σε ένα κάποιο επίπεδο, προδιαθέτοντας για μια ακόμη πιο φινετσάτη συνέχεια. Λοξοδρωμόντας όμως από το αρχικό του πλάνο ο - μια συνταξιοδοτούμαι, μια δεν - Luc Besson, ντύνει την σάτιρα με ένα κοστούμι αταίριαστο, εκείνο της βάναυσης αιματηρής περιπέτειας, που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το ελκυστικό της πρώτης πράξης, ωθώντας το φιλόδοξο πόνημα του στην προβλεπόμενη αποσύνθεση. Δεν μου περνά από τον νου, πως ο Απέραντος Γαλάζιος, στα 55 του, την είδε Tarantino και έσπευσε να βάλει - αποτυχημένα εκ του αποτελέσματος - την δική του πινελιά πάνω στο είδος. Αυτό που μου περνά με σιγουριά, είναι που ο αγαπημένος Φραντσέζος, είκοσι χρόνια μετά τον Leon και δεκαπέντε μετά το Fifth Element, δεν πετυχαίνει με την Επικίνδυνη Φαμίλια του όχι να αγγίξει, αλλά ούτε να πλησιάσει με τα κιάλια τα στάνταρντς που τον τοποθέτησαν στο πάνω ράφι των πλέον εμπνευσμένων και ανατρεπτικών οτέρς. Λες να είναι η Lucy, το κόλπο γκρόσο που ζητά ο Mr EuropaCorp για να πετύχει το ζητούμενο come back..?

Για πες: Για να πω την αλήθεια περίμενα πολύ πιο βαριεστημένο και μπλαζέ τον De Niro, στην πολλοστή φορά που γυαλίζεται με την σιτσιλιάνικη μπριγιαντίνη και με διέψευσε ευχάριστα, αυτοσχεδιάζοντας εμφανώς σε στιγμές που το μέτριο σκριπτ τον εμφάνιζε σαν καρικατούρα του παλιού του παράνομου εαυτού. Απεναντίας η Pfeiffer, για πέμπτη ή έκτη συνεχή φορά, αποδεικνύεται κακό μαντάτο και σκηνοθετοφάγα [έχει δαγκώσει προηγούμενα και με σειρά εμφανίσεως και τον Adam Shankman (Hairspray) και τον Matthew Vaughn (Stardust, πάλι με Robert) και τον Frears (στην Cheri) και τον Tim Burton κυρίως (στις Dark Shadows)] συνεπώς από το Κασσανδρινό της άγγιγμα δεν γλυτώνει ούτε ο Besson. Ο οποίος παρεμπιπτόντως, δεν λησμονεί το χάρισμα του να ανακαλύπτει νέες κεχαριτωμένες ενζενί, προσθέτοντας στον μακρύ κατάλογο των αποκαλύψεων του, την Glee μπεμπίτσα Dianna Agron, όνομα που πρέπει να συγκρατήσεις, μιας και στο σύντομο μέλλον θα σου ξανακάνει κλικ...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Οκτωβρίου 2013 από την Feelgood

του Ed Gass-Donnelly. Με τους Ashley Bell, Julia Garner, Spencer Treat Clark, David Jensen, Tarra Riggs, Louis Herthum, Muse Watson

Η Οδύσσεια μιας δαιμονισμένης

του zerVo (@moviesltd)

Έχοντας εικοσαπλασιάσει σε έσοδα το αρχικό του κόστος, μια πραγματική αναλογία της τάξης των 40 προς 1,8 εκατομμυρίων που αρχικά κόστισε, μόνο στην εγχώρια αμερικάνικη αγορά, δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη που οι παράγοντες της Studio Canal άναψαν το πράσινο φως για την συνέχεια του, όπως να έχει εμπορικά πετυχημένου, The Last Exorcism. Με τις ευλογίες του πανταχού παρόντα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις Eli Roth, το σίκουελ θα περίμενε κανείς να συνεχίσει στο ίδιο τροπάρι του found footage, τακτική που ακολούθησαν καταφέρνοντας εισπρακτικό χιτ πάνω από μια ντουζίνα παρόμοιες περιπτώσεις. Θετικά σκεπτόμενοι οι ιθύνοντες του πρότζεκτ, παραμέρισαν στην άκρη την βαρετότατη πλέον ιδέα του πρότερου βιντεοσκοπημένου, ντεμέκ αληθινού,  υλικού, για να ακολουθήσουν τον δρόμο της γνώριμης γραμμικής αφήγησης. Ατυχώς για εκείνους οι φοβιστικές τους εμπνεύσεις δεν έπεισαν την πιτσιρικαρία, με συνέπεια να πάρουν πίσω μόνο τρεις φορές τα πέντε μιλιούνια ντόλαρς που ξόδεψαν. Μόνο στο Αμέρικα, πάντα...

Έχοντας μόλις ξεπεράσει το σοκ που της προκάλεσε ο μοιραίος εξορκισμός της, μια διαδικασία που κόστισε την ζωή τόσο του πάστορα που τον διενήργησε, όσο και της φαμίλιας της, η τρομαγμένη Νελ, με έντονα κενά μνήμης, θα βρει ασφαλές καταφύγιο σε ένα κοινόβιο ξενώνα νεαρών γυναικών, παρέχοντας σε ανταμοιβή τις υπηρεσίες της ως καμαριέρα. Τα δαιμόνια που αρχικά είχε πιστέψει πως την έχουν εγκαταλείψει όμως, δεν δείχνουν διατεθειμένα να αφήσουν σε ησυχία την άμοιρη κοπέλα, κυριεύοντας τους εφιάλτες, την πραγματικότητα και σταδιακά την ζωή της, έχοντας ξανά έναν και μοναδικό σκοπό: Να εισχωρήσουν και πάλι μέσα της.

Ακριβώς από το σημείο που τερμάτισε η ιστορία του πρωτότυπου, ξεκινά την δράση του το δεύτερο μέρος μιας περίεργης υπόθεσης, που δεν απέχει σε κάποια της στοιχεία και πολύ από την πραγματικότητα. Το ίδιο ακριβώς πρόσωπο του άστατου ορίτζιναλ, η αγνή Νελ - τίποτα σπουδαίο ούτε εμφανισιακά, μα κυρίως υποκριτικά η Ashley Bell που την υποδύεται - προκαλεί στην παρθένα της θωριά τους βελζεβούληδες, που θα εκτοπίσουν τον συνομήλικο αγαπητικό, τις κακίστρες συγκατοίκους, τον αναστάντα μπαμπά (!) και με όπλο τις προκαλυμμένες παγανίστριες συναδέλφους θα στήσουν τον φονικό τους κόκκινο κύκλο, για να παγιδεύσουν το αθώο κορίτσι. Θα επικρατήσει εντέλει το ενάρετο, αγαθό και ιερό στην μάχη κόντρα στον σατανά ή οι δυνάμεις του είναι υπεράνω του όποιου σθένους θα επιδείξει η άσπιλη ερωτικά - τι σεναριακή σαχλαμάρα! - εικοσάχρονη?

Για πες: Για να βάζουμε τα πράγματα στην θέση τους, δεν υπάρχει ούτε μισή στιγμή που το τριχάκι στο μπράτσο θα ταλαντωθεί από όσα συμβαίνουν επί σκηνής. Ή για να είμαι πιο δίκαιος, όλα όσα τρομακτικά εφευρίσκει ο παν-άσημος σκηνοθέτης Ed Gass-Donnelly, γαβγίσματα, κινούμενα είδωλα, θροίσματα φύλλων, ωσότου φτάσουμε στα φαινόμενα τηλεκινησίας, έχουν προβλεφθεί από τον θεατή, πολλά δευτερόλεπτα πριν αποκαλυφθούν στο πανί. Με την κοινοτυπία και το κλισέ να πλημμυρίζει τον τόπο, πνίγοντας την όποια φιλοδοξία του θεατή για ένα έστω αξιοπρεπές ανατριχιαστικό μεταφυσικό θρίλερ και πολύ του είναι λοιπόν του δεύτερου Τελευταίου Εξορκισμού, που παίρνει διανομή στις αίθουσες, αντί να οδηγηθεί στο straight to video, όπου πραγματικά του αξίζει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Οκτωβρίου 2013 από την Village

Μια από τις ποιοτικότερες βρετανικές φιλμικές μπράντες, η Working Title, ανακοίνωσε την έναρξη των γυρισμάτων της βιογραφικής ταινίας The Theory Of Everything, που είναι αφιερωμένη στην πορεία ενός εκ των σημαντικότερων επιστημόνων των ημερών μας του Stephen Hawking, του μεγαλοφυή επιστήμονα, που έχει θεωρηθεί ως ο φυσικός διάδοχος του Αινστάιν. Το σενάριο του φιλμ, που υπογράφει ο Anthony McCarten βασισμένος στα απομνημονεύματα της συζύγου του φυσικού, Jane, Travelling To Infinity, παρακολουθεί τα νεανικά χρόνια του Hawking στο Πανεπιστήμιο, εκεί που γνώρισε τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, μια σπουδάστρια της σχολής καλών τεχνών και μετέπειτα γυναίκα του. Συνάμα την ίδια εποχή, ως φοιτητής κοσμολογίας στα 21 του μόλις χρόνια, διεγνώσθη με την σπάνια πάθηση που τον καθήλωσε στο αναπηρικό καροτσάκι, δεν του στέρησε όμως ούτε την χαρά να γίνει πατέρας τριών παιδιών, ούτε την τιμή να ανακηρυχθεί ως ο πλέον χαρισματικός νους της υφηλίου. Τον ρόλο του Hawking κρατά ο Eddie Redmayne, που έγινε διάσημος υποδυόμενος τον αντάρτη Μάριο στο μιούζικαλ Les Miserables, που εδώ έχει στο πλάι του την Felicity Jones, ως νεαρή αγαπημένη, αλλά και ένα πλήθος Βρετανών αστέρων όπως οι David Thewlis, Emily Watson, Charlie Cox, Simon McBurnley και Harry Lloyd. Στην σκηνοθετική καρέκλα κάθεται ο James Marsh, δημιουργός του συγκλονιστικού ντοκιμαντέρ Man On A Wire και του εξαιρετικού Shadow Dancer. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις αρχές του Οκτώβρη στους φυσικούς χώρους του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, αλλά και άλλες τοποθεσίες της Μεγάλης Βρετανίας και πρόκειται να ολοκληρωθούν στις αρχές του νέου έτους, με σκοπό η βιογραφία να βγει στις αίθουσες το 2015.

Με μια από τις πλέον συγκλονιστικές υποθέσεις απαγωγής και εκείνη που έχει καταγραφεί στα χρονικά ως εκείνη που δαπανήθηκαν τα περισσότερα λύτρα για την απελευθέρωση των ομήρων, ασχολείται η ταινία Kidnapping Freddy Heineken, μια διεθνής συμπαραγωγή, με έδρα - φυσικά - την Ολλανδία, όπου έλαβαν χώρα τα περιστατικά που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη. Θύμα της απαγωγής, είχε πέσει το 1983, ο ηλικιωμένος Φρέντι Χάινεκεν, στέλεχος της πασίγνωστης οικογένειας ζυθοποιών, που προκειμένου να αφεθεί ελεύθερος εκταμιεύτηκε το ποσό - ρεκόρ των 35 εκατομμυρίων γκιλντών (σημερινά 50 εκ. δολάρια). Αυτή την διαβόητη υπόθεση, μετέτρεψε σε σενάριο ο William Brookfield, αντλώντας στοιχεία από το μπεστ σέλλερ του ερευνητή Peter De Vries και το παρέδωσε στον σκηνοθέτη των δύο τελευταίων επεισοδίων της Σουηδικής εκδοχής του Girl With The dragon Tattoo, Daniel Alfredson, προκειμένου να το παρουσιάσει με την μορφή καταιγιστικού θρίλερ. Εργαλεία του στην δύσκολη αποστολή του, ο πολυβραβευμένος βετεράνος Anthony Hopkins, που θα υποδυθεί τον ζάπλουτο επιχειρηματία, αλλά και ένα ιντερνάσιοναλ καστ αποτελούμενο από τους Jim Sturgess, Sam Worthington, Ryan Kwanten, τον Ολλανδό Mark Van Eeuwen και τον Αυστραλό Tom Cocquerel. Τα γυρίσματα του ενδιαφέροντος, βασισμένου σε πραγματικά περιστατικά, φιλμ, δεύτερου χρονικά πάνω στο ίδιο θέμα, μετά από εκείνο με πρωταγωνιστή τον Rutger Hauer, αναμένεται να ξεκινήσουν στις κάτω Χώρες, στα τέλη του Οκτώβρη.

Ξεκίνησε τα γυρίσματα της η καινούργια ταινία του Cameron Crowe, ενός σκηνοθέτη που το έργο του στο πέρασμα του χρόνου έχει αποκτήσει φανατικότατους οπαδούς, χάρη σε δημοφιλέστατα φιλμς όπως τα Almost Famous, Say Anything, Jerry Maguire και Vanilla Sky. Η επιστροφή του Καλιφορνέζου στην δράση, μετά το προπέρσινο We Bought A Zoo, που δεν έτυχε θερμής αποδοχής από κοινό και κριτική, ακόμη δεν έχει τιτλοφορηθεί, το μόνο που είναι γνωστό πάντως είναι το γεγονός πως λαμβάνει χώρα στην μαγευτική Χαβάη. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ένας επιτυχημένος προμηθευτής στρατιωτικού υλικού, που ενώ για επαγγελματικούς λόγους θα βρεθεί στην ειδυλλιακή τοποθεσία του Ειρηνικού, θα αναζητήσει έναν παλιότερο έρωτα του. Συνάμα όμως θα δημιουργήσει έναν στενό δεσμό με την αξιωματικό της αεροπορίας, που έχει την εντολή να τον συνοδεύσει κατά την διάρκεια της παρουσίας του στο νησί. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους του φιλμ κρατούν οι Bradley Cooper, Emma Stone και Rachel McAdams, ενώ έχουν ακουστεί ακόμη ως συμμετέχοντες στο καστ και οι Alec Baldwin και Danny McBride, δίχως όμως ακόμη η παρουσία τους να έχει επιβεβαιωθεί. Σημαντικό στοιχείο τέλος είναι πως την φωτογραφία του έργου υπογράφει ο Eric Gautier, ο βραβευμένος για την δουλειά του στο Into The Wild κινηματογραφιστής.