Movies Ltd

H καλλονή με τις Ουκρανικές ρίζες Milla Jovovich, ου εντός ολίγου πρόκειται να την δούμε για μια ακόμη φορά στον ρόλο της Άλις, στην έκτη συνέχεια του Resident Evil, πρόκειται να πρωταγωνιστήσει στο καταιγιστικό θρίλερ Survivor, εκεί που θα συναντήσει στο καστ την Emma Thompson, την Angela Bassett, που ήδη τα ονόματα τους έχουν καταχωρηθεί στο ερμηνευτικό τιμ, αλλά και τον βετεράνο Pierce Brosnan, που μόλις προστέθηκε στην ομάδα. Η παραγωγή της Millenium Films, των Charles και Irwin Winkler, σε σενάριο του Phil Shelby, θα έχει στην σκηνοθετική καρέκλα τον φημισμένο από το ανεπανάληπτο V For Vendetta, James McTeigue, που η δημιουργική του συνέχεια σε Ninja Assassins και The Raven δεν είχε ανάλογα αποτελέσματα. Στο επίκεντρο της ιστορίας, μιας υπάλληλος του Υπουργείου Εσωτερικών των ΗΠΑ - αυτή θα είναι η Jovovich - αποστέλλεται στην καινούργια της έδρα στο Λονδίνο, επιφορτισμένη με το καθήκον να εντοπίζει πιθανές τρομοκρατικές οργανώσεις και να τους αποτρέπει την δίοδο τους στο αμερικάνικο έδαφος. Γρήγορα όμως θα βρεθεί στο στόχαστρο εξτρεμιστών, που αφού την παγιδεύσουν με συνέπεια την απομάκρυνση της από την Υπηρεσία, θα σχεδιάσουν βομβιστική επίθεση στο κέντρο της Πλατείας Τάιμς, την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Η ενδιαφέρουσα, όπως ακούγεται, κατασκοπική περιπέτεια, αναμένεται να ξεκινήσει τα γυρίσματα της τον Ιανουάριο του 2014, στην Βρετανική πρωτεύουσα, πριν ταξιδέψει στην Νέα Υόρκη για το δεύτερο σκέλος του shooting.

Ένας ακούραστος εργάτης της Τέχνης και από τους γνησιότερους εκφραστές της σύγχρονης Γαλλικής κουλτούρας, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Patrice Chereau, άφησε την τελευταία του πνοή στο Παρίσι, χάνοντας την μάχη με την επάρατη νόσο σε ηλικία 68 ετών. Γιος φημισμένων Παριζιάνων ζωγράφων, από νεαρή ηλικία ο Patrice επέδειξε κι εκείνος καλλιτεχνικές τάσεις, ασχολούμενος αρχικά με την συγγραφή και το σχέδιο, στο θέατρο και την σκηνοθεσία βρήκε τα στοιχεία εκείνα που τον ώθησαν να σπουδάσει στο φημισμένο Λύκειο Λουί Λε Γκραντ, όπου έκανε και τα πρώτα του βήματα ως δημιουργός. Η φήμη του κτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 60, αναλαμβάνοντας την εποπτεία δεκάδων έργων που ανέβηκαν στο Εθνικό Λαικό Θέατρο του Βιλερμπάν, δράση που διατήρησε αναλλοίωτη μέχρι τα τέλη του 70, όταν και για μια ολόκληρη τετραετία θριάμβευσε με την Τετραλογία, Ο Βάγκνερ στο Μπαιρόιτ, με τον πρωταγωνιστή Pierre Boulez να κρατά τον βασικό ρόλο της παράστασης.

To 1974 έφτασε η στιγμή να διανύσει την απόσταση από το σανίδι στην μεγάλη οθόνη, παρουσιάζοντας την πρώτη του ταινία με τον τίτλο La Chair De L'Orchidee, ενώ οι σημαντικότερες του δημιουργίες που ακολούθησαν ήταν η Judith Therpauve με την Simone Signoret (1978), o L'Homme Blesse (1983), η La Reine Margot με την Isabelle Adjani (1994), φιλμ που έφτασε μέχρι την Οσκαρική πεντάδα μη αγγλόφωνης παραγωγής, το Ceux qui m'aiment prendront le train με τον αγαπημένο του πρωταγωνιστή Pascal Greggory, φιλμ που θα του χαρίσει το Cesar σκηνοθεσίας. Τίτλος που θα ξεπεραστεί μόνο με την Χρυσή Άρκτο του Βερολίνου, δύο χρόνια αργότερα γα το εξαιρετικό Intimacy, που έχει καταχωρηθεί ως η πλέον ολοκληρωμένη του κινηματογραφική δουλειά. Οι πιο πρόσφατες φιλμικές του στιγμές, πριν αφοσιωθεί ολοκληρωτικά και πάλι στην μεγάλη του αγάπη το θέατρο, υπήρξαν το Son Frere (2003), Ασημένια Άρκτος σκηνοθεσίας στο Βερολίνο, η Gabrielle με την Huppert (2005) και το Persecution με τον Romain Duris και την Gainsbourg στα 2009. Ως ηθοποιός ο Chereau είχε ρολίστικα περάσματα σε φιλμ όπως ο Danton στο πλάι του Depardieu (1983), στον The Last Of The Mohicans με τον Day Lewis (1992), στην Lucie Aubrac με την Bouquet και τον Auteuil (1997) και τέλος στο Le temps Du Loup του Haneke το 2003. Η απώλεια για τον Γαλλικό καλλιτεχνικό κόσμο από τον χαμό του (και φιλέλληνα που είχε επισκεφτεί την χώρα μας αρκετές φορές κατά την διάρκεια του Γαλλόφωνου φεστιβάλ) Patrice Chereau, είναι τεράστια. Ας αναπαυθεί ειρηνικά.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Conjuring	Village	2	53			29.995	90.521
2	2 Guns	Audiovisual	1	42			12.336	12.336
3	The Smurfs 2	Feelgood	5	78			11.323	164.150
4	Gloria	Strada	1	9			6.696	6.696
5	Night Train To Lisbon	Hollywood	1	18			6.177	6.177
6	Planes	Feelgood	7	36			5.749	101.357
7	Blue Jasmine	Odeon	6	26			5.262	147.248
8	Closed Circuit	Odeon	1	12			5.022	5.022
9	White House Down	Feelgood	3	29			4.033	39.980
10	Frances Ha	Seven	2	6			3.946	9.719

Υπήρξε  μεγαλύτερος συγγραφέας του κόσμου. Η καλύτερη ιστορία του ήταν όμως, εκείνη που δεν μπορούσε να πει! Με τον μυστικό έρωτα, ενός εκ των σημαντικότερων λογοτεχνών στα παγκόσμια χρονικά, του Βρετανού Kαρόλου Ντίκενς, ασχολείται στην θεματική της, η δραματική ταινία The Invisible Woman. Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο 45χρονος Ντίκενς, διανύοντας το εικοστό έτος του γάμου του, θα γνωρίσει κατά την διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης, την 17χρονη ηθοποιό Νέλλι Τέρναν και θα την ερωτευθεί. Στο πουριτανικών αντιλήψεων Λονδίνο της περιόδου, ένας τέτοιος ερωτικός δεσμός, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός και το σκάνδαλο που θα προκαλέσει είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσει ζητήματα στην καριέρα του σημαντικού μυθιστοριογράφου του Όλιβερ Τουίστ και του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ. Με αυτή την πλέον θυελλώδη σχέση, που σημάδεψε την πορεία αμφότερων των εραστών συνεχίζει το δημιουργικό του έργο ο πολυτάλαντος Ralph Fiennes, επιχειρώντας το δεύτερο σκηνοθετικό του βήμα μετά τον αξιοπρεπή Coriolanus. Σε σενάριο της Abi Morgan, Που βασίζεται στο έργο της Claire Tomalin, η ταινία που ξεκίνησε την διαδρομή της από το φεστιβάλ του Τέλουραιντ, της Νέας Υόρκης και του Τορόντο, αναμένεται να κάνει την επίσημη εμφάνιση της στους κινηματογράφους στις 25 Δεκεμβρίου 2013.

Στον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο ο εξαιρετικός Βρετανός, δίνει κατευθύνσεις στον ίδιο του τον εαυτό, προκειμένου να αποδώσει όσο πιο πιστά γίνεται τον ρόλο του ιδιοφυούς μυθιστοριογράφου. Δίπλα στον Fiennes, η καταπληκτική ενζενί Felicity Jones, μοιάζει στο σενάριο να αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά, ενώ συμμετέχουν ακόμη και οι Kristin Scott Thomas (συνεπώς έχουμε ρεπρίζ του ντουέτου του The English Patient), Tom Hollander, Michelle Fairley και Tom Burke.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Μου αρέσει να κερδίζω. μα πάνω από όλα δεν αντέχω στην ιδέα της ήττας. Κάτι τέτοιο για μένα ισοδυναμεί με θάνατος! Όταν αυτά τα λόγια βγαίνουν από το στόμα αθλητή, τότε δεν χρειάζεται και πολύ για να κατανοήσει και ο πιο αδαής, πως θα έκανε τα πάντα, ακόμη κι αν χρειαστεί να χρησιμοποιήσει δόλια μέσα, προκειμένου να μην σκύψει ποτέ το κεφάλι χαμένος. Πόσο μάλλον όταν προέρχονται από τον διασημότερο ποδηλάτη στην ιστορία του αθλήματος, τον σούπερ αστέρα Λανς Άρμστρονγκ, που όταν δημοσιοποίησε την ασθένεια του μια δεκαετία και κάτι πριν, επιστρέφοντας στους στίβους, γνώριζε πολύ καλά πως το όνειρο του πρωταθλητισμού, ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Η αποκάλυψη πως όλες αυτές οι νίκες ήταν προϊόντα λήψης στεροειδών, προκάλεσε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στα χρονικά του παγκόσμιου αθλητισμού και τον ισοπεδωτικό εξευτελισμό του ειδώλου, αλλά και του ανθρώπου που οι οπαδοί του πίστεψαν πως κατάφερε μόνο με τις δικές του δυνάμεις να επιστρέψει στους αγώνες υγιής και νικητής. Ο βραβευμένος ντοκιμαντερίστας - δικό του είναι επίσης το φετινό We Steal Secrets Γύρω από την δράση της Wiki Leaks - Alex Gibney, μέσα από την τεκμηρίωση του, The Armstrong Lie, εκθέτει εικόνες που ο ίδιος τράβηξε κατά τον μεγάλο γυρισμό του δικυκλιστή στον Γύρο της Γαλλίας, επιχειρώντας να προβάλλει με σφαιρικό τρόπο το σοκαριστικό συμβάν, έχοντας σαν πρωταγωνιστή τον ίδιο τον απατεώνα.

Πλάνα ντοκουμέντα, που κρύφτηκαν από το φως της δημοσιότητας καθώς άνοιξε η πολύκροτη διαδικασία ελέγχου του αθλητή και εμφανίστηκαν και πάλι στο προσκήνιο, με την ομολογία του, που έβαλε οριστικό τέλος σε μια τεράστια, πλην ψεύτικη καριέρα. Ο ίδιος άλλωστε είναι και εκείνος που έκανε την πιο συνταρακτική των δηλώσεων, πως δεν ζούσε μια ζωή μέσα στα ψέματα, αλλά μέσα σε ένα και καλό. Το φιλμ που ήδη προβλήθηκε στους επισκέπτες των φεστιβάλ του Τορόντο και της Βενετίας, θα κάνει την εμφάνιση του σε περιορισμένο κύκλωμα στην Αμερική στις 8 Νοεμβρίου 2013, από την Sony Classics.

Στις δικές μας αίθουσες? Ναι, σιγά...

Αθάνατος! Μα και καταραμένος! Μια ακόμη διασκευή της θρυλικής περσόνας που ξεπήδησε από την φαντασία της Mary Shelley, παρουσιάζει η περιπέτεια δράσης I. Frankenstein, που όπως αποκαλύπτει και ο τίτλος της, θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την επική ιστορία του διάσημου ερευνητή, κάτω από ένα μεταμοντέρνο και άκρως καταιγιστικό πρίσμα. Τοποθετημένο χρονικά στην σύγχρονη εποχή, που απέχει δραματικά όμως από την ειρηνική πραγματικότητα, εφόσον η ανθρωπότητα σχεδόν έχει αφανιστεί από την παρουσία εχθρικών δαιμονίων και μοχθηρών βαμπίρων, οι οποίοι έχουν μεταφέρει τον αιμοσταγή τους πόλεμο στην γη, το φιλμ περιγράφει την αέναη πορεία του απέθαντου Φρανκενστάιν, ανάμεσα στα δύο φονικά είδη. Μια διαρκής πάλη που έχει σκοπό τόσο την αποφυγή των φονικών τους παγίδων, αλλά και της αιχμαλωσίας στα χέρια τους, που σκοπό έχει να αποκαλύψει τους λόγους της αθανασίας του. Σκηνοθετημένο από τον Stuart Beattie, μέχρι ώρας γνωστού για τις σεναριακές του ικανότητες σε δεύτερης διαλογής action movies, η ταινία μοιάζει, αν προσέξει κανείς λίγες μόνο στιγμές από το τρέιλερ, σαν μια ακόμη συνέχεια του - πολύ καλού, τουλάχιστον στα πρώτα του επεισόδια - Underworld. Δεν είναι τυχαίο, που οι παραγωγοί της δημοφιλούς σειράς κρύβονται πίσω από το πρότζεκτ, που η Lionsgate πρόκειται να ρίξει στην μάχη των αιθουσών στις 24 Ιανουαρίου 2014, καταμεσής δηλαδή της πλέον αντιεμπορικής περιόδου.

Χρειάζεται προσπάθεια πάντως από έναν πρωταγωνιστή που κατείχε περίοπτη θέση στην μυθική σειρά του The Dark Knight, να εντοπίσει τον ρόλο εκείνο που θα τον διατηρήσει στο προσκήνιο, αμέσως μετά το πέρας της τριλογίας του πιο πρόσφατου Μπάτμαν. Ο λόγος για τον Aaron Eckhart, που δεν δείχνει να εξαργυρώνει με τον καλύτερο τρόπο την πρόσφατη δημοτικότητα του, ερμηνεύοντας εδώ τον βασικό ήρωα του στόρι, που είναι βγαλμένος από την Graphic novel του Kevin Grievus. Μαζί του συμμετέχουν και οι Bill Nighy, Yvonne Strahovski, Miranda Otto, Jai Courtney, Caitlin Stasey και Aden Young.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Παρότι τα περισσότερα προγνωστικά έχουν εστιάσει στο 12 Years A Slave ως το επικρατέστερο για να κόψει πρώτο το νήμα της Οσκαρικής κούρσας, εντούτοις ουδείς μπορεί να διαγράψει από την σκέψη του την περίπτωση του David O'Russell. Είναι ο ίδιος που μόλις πέρσι, χάρη σε ένα, όπως ακουγόταν αρχικά τυπικό rom-com, κατάφερε να φτάσει μετά την πρώτη προβολή της ταινίας Silver Linings Playbook, στον μαγικό αριθμό των οκτώ Οσκαρικών υποψηφιοτήτων, εκ των οποίων η μία κατέληξε στον προσωπικό θρίαμβο της Jennifewr Lawrence, ως τιμώμενης με το βραβείο α' γυναικείας ερμηνείας. Συνεπώς ουδείς δικαιούται να υποτιμήσει την περίπτωση του American Hustle, που λανσάρεται ως μια καθαρόαιμη 70s λαμπερή ιστορία, βασισμένη στα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης ενός απατεώνα και της ερωμένης του, που συνεργαζόμενοι με έναν μυστικό πράκτορα του FBI, θα αναστατώσουν ολάκερο τον αμερικάνικο υπόκοσμο.

Πέντε πόστερς πασπαλισμένα με την αισθητική της εποχής, τις παγιέτες, τις περμανάντ και τα μεγάλα πέτα, απεικονίζουν τους βασικούς ήρωες του στόρι, που φέρουν αντίστοιχα τις μορφές πέντε σούπερ σταρς του σύγχρονου Χόλιγουντ. Bradley Cooper, Christian Bale, Jeremy Renner αλλά και οι εντυπωσιακά σέξι Amy Adams και Jennifer Lawrence, συμμετέχουν σε ένα από πλέον αναγνωρίσιμα ανσάμπλ της χρονιάς, υποσχόμενοι μια από τις καλύτερες σινεφίλ εμπειρίες της σεζόν.

Στις δικές μας αίθουσες, στις 9 Ιανουαρίου 2014 από την Audiovisual

του Sebastian Lelio. Με τους Paulina Garcia, Sergio Hernandez, Diego Fontecilla, Fabiola Zamora, Coca Guazzini, Hugo Moraga

Δεν Παραιτούμαι!

του zerVo (@moviesltd)

Τρίτος όροφος! Η βαριά, μεταλλική πόρτα του, μονόδρομου προς τα πάνω, ανελκυστήρα ανοίγει για ύστατη φορά. Μπροστά στα μάτια των κουρασμένων, ταλαιπωρημένων μεσήλικων, απλώνεται ένας μακρύς διάδρομος, ρεαλιστικά ο τελευταίος που πρόκειται να βαδίσουν. Αριστερά και δεξιά, πίσω από τα άθραυστα πλέξιγκλας, καθένας μπορεί να αντικρίσει, αλλά σχεδόν απίθανο να τα αγγίξει, τα απόμακρα αγαπημένα του πρόσωπα, να κινούνται στην σφαίρα της δικής τους πραγματικότητας, των δικών τους δυσκολιών, ενώ στο διάφανο παρκέ, σαν σε τρισδιάστατη καρτ ποστάλ ξετυλίγονται οι θύμησες, οι αναμνήσεις που βίωσαν στα παρελθόντα πατώματα. Στα πέντε μόλις μέτρα από την αρχή του, ο δρόμος χωρίζει. Από την μια μεριά υπάρχει κυλιόμενη πορεία, για να μην κουράζονται οι απόμαχοι, στην απαρχή του όμως ένας κάδος απορριμάτων απαιτεί να αφήσουν αντικείμενα που παραπέμπουν στην νιότη, κραγιόν, γραβάτες, αποτριχωτικές χαλάουες, λουστρίνια, μην τυχόν και στην διαδρομή αποπροσανατολίσουν την πορεία προς το σκοτεινό γήρας. Ουρά οι ηλικιωμένοι εδώ, σε αντίθεση με την αντίπερα αδειανή στράτα, που την διαβαίνεις και ουδείς σου ζητά να του παραδώσεις τίποτα, αφού είναι φτιαγμένη γι αυτούς που δεν φοβούνται Χάρο και το αίμα συνεχά να βράζει. Να, σαν να βλέπω μια καλοβαλμένη κυρία, με μεγάλα γυαλιά, λακαριστό φουντωτό μαλλί, ρεβέρ του τινέιτζερ στο τζιν, φτυστή η Τούτση να κοντοζυγώνει τραγουδώντας. "Για που το έβαλε η τρελή?" αναρωτιέμαι...

Στο κατώφλι της συμπλήρωσης έξι δεκαετιών ζωής, η Γκλόρια, διαζευγμένη εδώ και μια ντουζίνα χρόνια, μητέρα δύο ενήλικων παιδιών, που το καθένα προγραμματίζει πλέον μόνο του την πορεία του, δεν δείχνει διατεθειμένη να εγκαταλείψει τις αγαπημένες της συνήθειες, που συναρπάζουν την στείρα και μοναχική καθημερινότητα της. Όπως το να ξεσκά κάθε σαββατόβραδο, στην ντίσκο που συχνάζουν μπάτσελορ συνομήλικοι της, αναζητώντας, την ώρα που λικνίζεται στην ολόφωτη πίστα, μια περιστασιακή αγκαλιά, ένα φιλί που θα ζεστάνει την απελπισμένη ερημιά της. Η γνωριμία της με τον κοτσονάτο Ροντόλφο, έναν άντρα που παλεύει να ξεπεράσει το προ δωδεκαμήνου διαζύγιο του, αποξαρχής θα φανεί διαφορετική, καθώς εκείνος θα δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για εκείνη, πείθοντας την πως το βασικό του κίνητρο είναι ο έρωτας.

Κι ενώ η Γκλόρια δείχνει αποφασισμένη να μην αφήσει τα πολλά και σημαντικά ζόρια που γεννά το ρουτινιάρικο μετερίζι της να την καταβάλλουν - το οριστικό αντίο της εγκυμονούσας θυγατέρας, που φεύγει για την ξενιτιά, τα οικονομικά προβλήματα του άνεργου μουσικού γιου, που έχει και μια φαμίλια να θρέψει, οι δικές της επαγγελματικές απαιτήσεις - και να την αποπροσανατολίσουν από την περίοδο μέλιτος, στο πλάι του μετεωρίζοντα συντρόφου της, εντούτοις ταράζεται ανεπανόρθωτα στο άκουσμα των παράλογων απαιτήσεων των μελών της οικογένειας του, που (θεωρητικά) εγκατέλειψε, μη αντέχοντας τις προκλητικές τους νευρώσεις.

Είπαμε να κάνουμε το κέφι μας Σενιόρ Ροντόλφο, να ζήσουμε όμορφα την αγάπη μας και όχι και να υιοθετήσουμε τους ατέρμονους μπελάδες που κουβαλάς. Για χάρη του αγαπημένου της όμως, που την αποτράβηξε από την πνιγηρή μοναξιά της, η έξω καρδιά Λατίνα, θα κάνει πέρα τις φιλελεύθερες συλλογιστικές της, θάβοντας μέσα της τον θυμό και υποχωρώντας μπροστά στον τρόμο που γεννά η πιθανότητα το διαμέρισμα της να ερημώσει ξανά. Πάνω στην υπαρκτή προσωπικότητα μιας γυναίκας όπως η Gloria, ο Χιλιανός Sebastian Lelio, γνήσιο τέκνο της σχολής Larrain, μιας από τις προοδευτικότερες, πλέον καινοτόμες, αλλά και αναγνωρισμένες στον χώρο της μοντέρνας Έβδομης Τέχνης, κτίζει, άλλοτε με μακροσκελείς και λεπτομερείς και άλλοτε με μικρές και εμβόλιμες σεκάνς, ένα αληθινό δράμα, που στην εξέλιξη του όμως, αντί να συννεφιάσει από τα εμπόδια που φράζουν τις ελπίδες της μαραζωμένης ηρωίδας του, καταλήγει ηλιόλουστο και αισιόδοξο, αφήνοντας φωτεινό το ενδεχόμενο ενός γλυκύτερου αύριο.

Για πες: Λες και το έχει, ιστορικά, το όνομα, δίπλα στον βασικό χαρακτήρα της φιλμικής ηρωίδας, καταγράφεται μια ερμηνεία από εκείνες που δύσκολα μπορεί να λησμονήσει ο σινεφίλ. Η πρωτοφανέρωτη (διεθνώς) Paulina Garcia, σταρ στον τόπο της, χάρη στα σήριαλ της μικρής οθόνης που πρωταγωνιστεί, ντύνεται τα ασύμμετρα για ότι γράφει η ταυτότητα της, εφαρμοστά φορέματα της ασυμβίβαστης, αλλά και στο όριο της κατάρρευσης εξηντάρας και προσφέρει μια σπάνια, πειστική μέχρι το κόκαλο, συνταρακτική ίσαμε δακρύων περφόρμανς, που με βατήρα το Ασημένιο Αρκουδάκι α' Ρόλου του φεστιβάλ Βερολίνου, της ανοίγει διάπλατα τους ορίζοντες, για μια παγκόσμια καριέρα, τώρα, έστω και τόσο αργά. "Πόσο αργά εννοείς νεαρέ?" αντιδρά η αυτοκόλλητη περσόνα της, που παρότι προσηλωμένη στο αειθαλές τραγούδι που της αφιερώνει ο Umberto Tozzi, χοροπηδώντας στους πασίγνωστους στίχους του, με άκουσε και με αγριοκοιτά, σουφρώνοντας τα κατακόκκινα από το λίπστικ χείλη. "Νομίζεις πως όλοι έχουν σκοπό να τραβήξουν το μονοπάτι μαζί με τα ΚΑΠΗ? Σιγά εγώ μην παραιτηθώ."

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Οκτωβρίου 2013 από την Strada

του John Crowley. Με τους Eric Bana, Rebecca Hall, Ciarán Hinds, Jim Broadbent, Riz Ahmed, Isaac Hempstead-Wright, Denis Moschitto, Julia Stiles, Kenneth Cranham

Η Θέμις δεν έχει κέφια

του zerVo (@moviesltd)

Ομολογώ πως το προωθητικό κλιπ, μου άφησε υποσχέσεις για κάτι ιδιαίτερα αξιόλογο: Φτιαγμένο, έλεγε, από τους παραγωγούς του Tinker, Tailor, Soldier, Spy. Βαρύγδουπη η μαρκίζα, αν αναλογιστεί κανείς πως μιλάμε για την ατμοσφαιρικότερη σασπένς δημιουργία των τελευταίων χρόνων, ψιλοδουλεμένη στην λεπτομέρεια της μέχρι κεραίας, που σε έμπαζε στο τριπάκι της ίντριγκας, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, μέσα από την βρετανική της, ιδιαίτερη και ιδιόμορφη κορμοστασιά. Ναι, αλλά εδώ δεν έχει κατασκόπους, τουλάχιστον στην βασική σύνοψη, σκέφτομαι. Ούτε ψυχρό πόλεμο έχει, ούτε John Le Carre στην συγγραφή, ούτε καν Gary Oldman στην διανομή των ρόλων. Παγίδα τότε? Άντε, τουλάχιστον μας απέμεινε αυτή η εγγλέζικη η κινηματογράφηση, που από μόνη της είναι αρκετή για να σου κεντρίσει την περιέργεια και να δεις ένα όχι ξεχωριστό φιλμάκι σαν το Closed Circuit, με ελαφρώς άλλο μάτι...

Η τρομοκρατική βομβιστική επίθεση στην αγορά του Μπόρο, που θα κοστίσει την ζωή σε περισσότερους από διακόσιους ανυποψίαστους Λονδρέζους, θα σημάνει συναγερμό στις τοπικές αστυνομικές αρχές, που καλούνται άμεσα να εντοπίσουν τον υπαίτιο της σφαγής. Όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο πρόσωπο του Ισλαμιστή, Τουρκικής καταγωγής Φαρούκ Ερντογάν, που θα συλληφθεί άμεσα και με συνοπτικές διαδικασίες θα οδηγηθεί σε δίκη, προκειμένου να αποδειχθεί το ειδεχθές αδίκημα που διέπραξε. Μια ιδιάζουσα νομική διαδικασία θα εκκινήσει, κατά την οποία λαμβάνουν χώρα δύο ξεχωριστές διεργασίες. Η δημόσια, κατά την οποία εκτίθενται τα δημοσιευμένα στοιχεία της δικογραφίας και η μυστική, εκεί όπου κάτω από απόλυτη εχεμύθεια, παρουσιάζονται οι top secret αποκαλύψεις των υπηρεσιών ασφαλείας. Για το (και ερωτικό, προ ολίγων φεγγαριών) ζευγάρι δικηγόρων του ταχύτατα ανερχόμενου στην εισαγγελική ιεραρχία Μάρτιν Ρόουζ και της φιλόδοξης Κλόντια Σίμονς Χάου, αυτή η διπλή εκπροσώπηση αποτελεί πρόκληση για την καριέρα τους. Μπορεί όμως να αποβεί και μοιραία, αν και εφόσον σπάσουν τον κανόνα και έλθουν σε επαφή κατά την διάρκεια της δίκης, κάτι που θα θεωρηθεί ασυμβίβαστο και δεδομένη ανταλλαγή πληροφοριών...

Από τις πρώτες στιγμές που θα πάρουν στα χέρια τους τον τεράστιο όγκο πληροφοριών της έρευνας, οι δύο συνήγοροι θα συμπεράνουν πως αυτή η υπόθεση θα είναι εκείνη που θα αλλάξει ολοκληρωτικά την καριέρα τους. Αντιλαμβανόμενοι μάλιστα, πως κάθε τους βήμα παρακολουθείται από καμουφλαρισμένους κατασκόπους, σε συνδυασμό με την αποκάλυψη πως το φονικό συμβάν σχετίζεται με την δράση της MI5, οι άμαθοι σε αυτό το μυστηριώδες παιχνίδι νομικοί, θα ξεπεράσουν τις αρμοδιότητες τους, δρώντας και εκτός των κανόνων τς Θέμιδας, προκειμένου να υποστηρίξουν όπως πρέπει, τα δικαιώματα του πελάτη τους.

Δύσκολο στην ανάγνωση και στην μελέτη του το θέμα της ταινίας του ταλαντούχου σκηνοθέτη από το μεγάλο νησί, John Crowley, που από τις κοινωνικές δραματικές εικόνες των A Boy και Intermission, μεταπηδά σε ένα άλλο, διαφορετικό genre, πολύ πιο απαιτητικό σε έμπνευση, προοπτική και σχεδιαστικές ικανότητες. Ο Εγγλέζος, έχοντας την υποχρέωση να ακολουθήσει κάποια πρέπει στην αφήγηση του - βασικά να γνωστοποιηθεί στον κατά συντριπτικό ποσοστό αδαή περί της λειτουργίας των βασιλικών δικαστηρίων θεατή, τι ακριβώς προβλέπει ο Νόμος για την δίκη εμπλεκομένων σε τρομοκρατικές ενέργειες - μοιάζει με δεμένα τα χέρια για περίπου ένα μισάωρο. Εκεί, στην εισαγωγή, που παλεύει με όλα τα εργαλεία που έχει στην διάθεση του, να μετατρέψει τις ελάχιστα ελκυστικές νόρμες σε μυθοπλασία και πέφτει στην παγίδα μακροσκελών (υπνωτικών, σχεδόν) διαλόγων, που αποφορτίζουν την ένταση που προκάλεσε η έκρηξη του intro. Ευτυχώς για όλους, το τέμπο ανεβαίνει σταδιακά από την στιγμή που στο τερέν εισέρχονται οι σύντροφοι του Τζέιμς Μποντ, οι οποίοι για να γίνει ακόμη πιο αρεστό το παιχνίδι, δεν αρέσκονται διόλου σε κινήσεις ενάρετες και προς όφελος του συνόλου, μα - για αδιευκρίνιστους προς το παρόν λόγους - προτιμούν την δράση κάτω από το τραπέζι και τα κτυπήματα πίσω από την πλάτη.

Για πες: Κι έτσι για κάτι λιγότερο από μία ώρα, το άλλοτε παραδοσιακό και άλλοτε χάιτεκ Closed Circuit παίρνει την φόρμα που όλοι θα επιθυμούσαμε να διέθετε αποξαρχής, με τα νυχτερινά τρεχαλητά στο πλάι του Τάμεση, τις δολοπλοκίες στους διαδρόμους τους δικαστικού μεγάρου και τις ανατρεπτικές προδοσίες ακόμη και από πλευρά των πλέον έμπιστων προσώπων. Στο επίκεντρο του μελετημένου και γεμάτου εξαιρετικούς ρολίστες καστ (Broadbent, Hints και Cranham ορίζουν μια σπουδαία τριάδα Αλβιονέζων ερμηνευτών) το ντουέτο των συνηγόρων, φαντάζει ελαφρώς παράταιρο και σίγουρα με ελάχιστη πειθώ, πως μπορεί κάποτε στο παρελθόν να έχει υπάρξει κάτι παραπάνω από επαγγελματικό μεταξύ των μελών του. Να ψέξω κάποιον γι αυτό? Δίχως να είναι απαραίτητο θα γείρω την ευθύνη στην μεριά του Eric Bana, που μοιάζει πιο πλαδαρός και αταίριαστος μέσα στο μισο-αυστραλιανό του αξάν, από την εντυπωσιακής θωριάς Rebecca Hall, η οποία από την μεριά της δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να αποδίδει τον χαρακτήρα της ζορισμένης δικηγόρου, με διεκπαιρεωτικό τρόπο, δίχως τις απαιτούμενες εξάρσεις...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon

του Nimród Antal. Με τους Dane DeHaan, James Hetfield, Lars Ulrich, Kirk Hammett, Robert Trujillo

Μάστερ! Μάστερ!

του zerVo (@moviesltd)

Παίζει να είσαι ανάμεσα σε εκείνους που αυτή η καυτή Πέμπτη του Ιούνη του 2010 στο Sonicsphere, έχει μείνει χαραγμένη στην μνήμη σου σαν μια από τις σπουδαιότερες Live εμπειρίες της ζωής σου? Παίζει να έχεις πάρει στο χέρι τα ψημένα τουίτερ των αβανταδόρικων JBL σου, που δεν άντεξαν την υψηλή τάση των ριφ του Master Of Puppets? Παίζει να αγριεύει το ματάκι σου και να δηλώνεις πανέτοιμος να κατεβάσεις κουκούλα, μόλις τσιτώσεις λίγο παραπάνω το ...And Justice For All? Αν όλα αυτά τα παραπάνω παίζουν, νεανία μου οποιασδήποτε ηλικίας, τότε σου επιφυλάσσω έκπληξη από εκείνες που ούτε καν θα φανταζόσουν, στην απαίτηση να παρακολουθήσεις ξανά το αγαπημένο σου συγκρότημα on stage. Θα μπορούσα μάλιστα μέχρι να σου υποσχεθώ πως θα τους αγκαλιάσεις την ώρα που σολάρουν, η έλλειψη του IMAX στα μέρη μας όμως, με (και σε) περιορίζει στις τρισδιάστατες σταγόνες του ιδρώτα, που πέφτουν βροχή κάθε φορά που ο Lars δίνει το σύνθημα με ορμή, πάνω στις ολόχρυσες Zildjian...

Στο κατάμεστο στάδιο, κάπου στο κέντρο της έρημης πολιτείας, οι Metallica είναι πανέτοιμοι να ανέβουν στην σκηνή, για να ξεκινήσουν το sold out κονσέρτο τους. Με το πρώτο γρατσούνισμα της ματωμένης κιθάρας του Hammet, ένας ανέκφραστος πιτσιρικάς, ξεκινά από την άλλη άκρη της πόλης, με την εντολή να εντοπίσει ένα ακινητοποιημένο βανάκι, κάπου κοντά στην τιγκαρισμένη από ενθουσιώδη κόσμο Αρένα. Καθώς ο Τριπ, οδηγούμενος από το ένστικτο του, φορτωμένος με ένα μπιτόνι γεμάτο βενζίνη, πλησιάζει στον στόχο του, οι δρόμοι στο διάβα του θα αρχίσουν να γεμίζουν με κόσμο. Φλογισμένους διαδηλωτές, μασκοφόρους εξεγερθέντες, ένστολους καταστολείς, αγριεμένους καβαλάρηδες. Πόλεμος! Creeping Death παντού! Και δεν υπάρχει πουθενά διέξοδος!

Όλες οι λεωφόροι οδηγούν στην συναυλία. Εκεί που εδώ και λίγη ώρα λιώνουν μέταλλα από τον ηλεκτρισμό που δονεί την ατμόσφαιρα. Στον περίγυρο όμως επικρατεί πανδαιμόνιο. Βία, τρόμος, φλόγες, πανικός, νεκροί κρεμασμένοι παντού και άψυχα κορμιά στην άσφαλτο έχουν μετατρέψει το τοπίο σε κόλαση. Και στο μέσον του ο παράξενος ταξιδιώτης, να βάλλεται από παντού. Η πορεία του προδιαγεγραμμένη, αλλά και το μέλλον του ίσως. Μια κινούμενη ανθρώπινη μαριονέτα. Οι καμπάνες κτυπούν. Ήρθε η στιγμή να πάρει την τύχη στα νεαρά χέρια του.

Πανεύκολα, δίχως να έχουν οτιδήποτε να αποδείξουν στο κοινό τους, οι Metallica, μια από τις σημαντικότερες μπάντες στην ιστορία της ροκ, θα μπορούσαν να στήσουν απλώς, ένα θεαματικό λάιβ, που με την βοήθεια της 3D τεχνολογίας, του κοφτού μοντάζ και των μελετημένων ειδικών εφέ, θα παρουσίαζαν ένα ακόμη θορυβώδες, μέχρι τελικής πτώσης υπερθέαμα. Αυτό κάνουν, με την διαφορά πως διαλέγουν να προσθέσουν εμβόλιμα, σαν γέφυρες που ενώνουν τα κομμάτια του σετ λιστ, τις σουρεαλιστικές στιγμές από το ατέρμονο ταξίδι του ατίθασου νέου, που από την μια στιγμή στην άλλη βρίσκεται στο επίκεντρο των απίστευτων γεγονότων. Η φαινομενικά αταίριαστη, αρχικά, υπο-ιστορία, σόλο με το σόλο, τόνο με τον τόνο από το καυτό μπάσο του Trujillo, γίνεται ένα με τα όσα λαμβάνουν χώρα εντός της παθιασμένης στο έπακρο αίθουσας. Όταν οι ρότες της φαντασίας και την πραγματικότητας γίνουν ένα, όταν οι νότες αγγίξουν την πορεία του περιπλανώμενου μοναχικού παίκτη, θα επέλθει η λύτρωση, η εξιλέωση. And nothing else matters...

Για πες: Μιάμιση βιντεοκλιπίστικη ώρα, βγαλμένη από την έμπνευση του Nimrod Predator Antal, πλημμυρισμένη από μουσική δράση χιλιάδων οκτανίων, που ακούγεται μόνο στην διαπασών, ορίζει την υπόσταση του διαφορετικού απ' ότι περίμενα Through The Never. Με πυλώνες την εκρηκτική ηγετική φυσιογνωμία του φρόντμαν James Hetfield και την γαλάζια σπινθηροβόλα ματιά του ραγδαία ανερχόμενου Dane DeHaan, το μέταλ πολύχρωμο και ολόφωτο όνειρο, όπως λένε και οι τωρινοί τινέιτζερς, τα σπάει! Τα σπάει για τα καλά όμως...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon

της Πέννυς Παναγιωτοπούλου. Με τους Κόρα Καρβούνη, Μαρία Σκουλά, Νίκο Διαμάντη, Χρήστο Στέργιογλου

Άψυχα, μισοφαγωμένα Φρίσκις

του zerVo (@moviesltd)

Πάει, πέρασε η εποχή της ανθρωπιάς στην σύγχρονη, την προχωρημένη κοινωνία μας. Κάτι οι έντονοι παλμοί, κάτι τα προσωπικά ζόρια του καθενός, κάτι οι ηθικές αρχές που έχουν ξεφτίσει, έχουν μειώσει σε μηδενικά επίπεδα συμπεριφορές και ιδιότητες που μια φορά κι έναν καιρό χαρακτήριζαν τον Ρωμιό. Αλληλεγγύη πάνω απ' όλα, λέγαμε κάποτε... Τι συμβαίνει τώρα? Όλοι υποδύονται τον καλόνε προς τον απέναντι, ωσότου εκείνος να επιστρέψει στην φωλιά του, οπότε η μουτσούνα της φιλίας καταρρέει και το πραγματικό προσωπείο του παρτάκια ζαμανφού εγωιστή κάνει την εμφάνιση του. Κάπως έτσι δημιουργούνται, αναπτύσσονται και πληθαίνουν οι ομάδες του ενός, του αποτραβηγμένου, του μοναχικού, που προτιμά το καβούκι του από την δημόσια χλεύη, για την (όποια, τυχούσα) ιδιομορφία του. Θλιβερό...

Απομακρυσμένη από γονείς και συγγενείς, δίχως πραγματικούς φίλους, χωρίς έστω έναν άνθρωπο να μοιραστεί όνειρα και συγκινήσεις, η τριαντάχρονη Άννα έχει απομονωθεί στον εαυτό της, μοιράζοντας τον χρόνο της, ανάμεσα στην μίζερη απρόσωπη εργασία και στον εθελούσιο εγκλεισμό στο μικρό της διαμέρισμα. Αποκούμπι της και μοναδικός που αντιλαμβάνεται την φυλακισμένη ανάγκη επικοινωνίας της, ο λατρεμένος της σκύλος, ο Μανού, που την ακολουθεί παντού, ακόμη και στο πάρκιν του σούπερ μάρκετ που δουλεύει, ανταποδίδοντας με την πίστη του το ολοήμερο χάδι, που με στοργή του προσφέρει. Το σοκ της ξαφνικής του απώλειας, καθώς το γήρας πρόδωσε την αγαπησιάρα καρδούλα του θα είναι βαρύ για την Άννα, που πλέον έχει μείνει μόνη κι έρημη στην αχανή μεγαλούπολη...

Ζηλεύοντας την οικογενειακή θαλπωρή και την (φαινομενική) ευτυχία της τετραμελούς γειτονικής φαμίλιας, που τόσο καλά συμπεριφερόταν στο σκυλάκι της, θα ψάξει μια πιο άμεση επαφή με τα μέλη της, κάνοντας αρχή από την χάρη που θα ζητήσει, να θάψει το κουφάρι του τετράποδου στον κήπο της. Επιθυμία που θα πραγματοποιηθεί, δίνοντας την εντύπωση στην προβληματισμένη Άννα, πως αυτή η πράξη αποτελεί και την βάση μιας υγιούς φιλίας που τόσο της έλειπε. Ατυχώς για εκείνη, η πραγματικότητα είναι διαφορετική από εκείνη που της δείχνουν οι γειτόνοι, επιδεικνύοντας οίκτο για την τραγικά ερημωμένη της υπόσταση.

Από τα πλέον συνήθη και λυπηρά ζητήματα των μοντέρνων δυτικών σοσιετέ, η έλλειψη δεσμών με τον περίγυρο, λυπηρή πραγματικότητα που καθιστά ακόμη πιο τρομακτική ο ενδεχόμενος ολοκληρωτικός κατακερματισμός των σχέσεων με τα συγγενικά πρόσωπα, που στο άκουσμα ενός τέτοιου S.O.S. θα είχαν την δύναμη να τείνουν χείρα βοηθείας. Σε μια πολιτεία που την περικυκλώνουν εκατομμύρια ζωές, η ηρωίδα της ιστορίας της Πέννυς Παναγιωτοπούλου, υπαρκτή και σίγουρα αληθινή, μαραμένη απόκληρη της διπλανής πόρτας, με τον θάνατο του μοναδικού όντος που της έδινε όλο του το είναι, χωρίς να ζητά ανταλλάγματα ή να αποσκοπεί σε ίδιον όφελος, ουσιαστικά αποσπά το αχρείαστο πια περιλαίμιο και το φορά κολιέ, παίρνοντας την θέση του αδέσποτου, που ψάχνει σπίτι, αγκαλιά, θέρμη, ένα έστω απλό άγγιγμα ψυχής. Ντεμέκ, όμως τα ξεροκόμματα που θα της πετάξει η άκαρδη συντροφιά, μισοφαγωμένα και ψυχρά Φρίσκις, κενά συναισθημάτων και ειλικρινούς αγάπης. Αδιέξοδο?

Για πες: Εικόνες λιτές, που βγάζουν όμως τις χίλιες λέξεις τους για να πληθύνει το σενάριο της ικανής δημιουργού, το οποίο αποδίδεται με εκφραστικότητα και πάθος, από την καταπληκτική εδώ Κόρα Καρβούνη, που έχει ως άξια παραστάτρια, την ολόσωστη ρολίστα Μαρία Σκουλά. Στο κτίσιμο της δραματουργίας απουσιάζει όμως ο λόγος της αρχικής (αυτό?)περιθωριοποίησης της Άννας, ώστε να καταστεί σαφέστερο αν πρόκειται πραγματικά για προσωπικότητα αυτοάνοσα εξασθενημένη ή για άτομο που έχει αποκλειστεί ντε φάκτο από τον κύκλο του. Θα μου πεις αν έχει σημασία μια τέτοια επεξήγηση. Ναι έχει. Διότι για να προσαρμοστείς στις απαιτήσεις της κοινωνίας του 21ου αιώνα, υποχρεούσαι να είσαι άριστος γνώστης των συνθηκών του τερέν που καλείσαι να αγωνιστείς, ως άτομο της. Σε αντίθετη περίπτωση, άπαντες, ακόμη και οι πιο καλοπροαίρετοι, δύσκολα δεν θα σου κρεμάσουν το ταμπελάκι του Άλιεν. Και τότε θα παραμείνεις έρμαιο αναζητώντας εκείνον τον Σεπτέμβρη, που αποκλειστικά μόνο εσύ θα γνωρίζεις, πως ορίζει το καινούργιο σου ξεκίνημα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon

της Bille August. Με τους Jeremy Irons, Mélanie Laurent, Jack Huston, Martina Gedeck, Bruno Ganz, Christopher Lee, Lena Olin, Charlotte Rampling, Tom Courtenay, Marco d'Almeida, August Diehl

Πολιτικό θρίλερ σταθερής τροχιάς

του zerVo (@moviesltd)

Δύο χιλιάδες ένα χιλιόμετρα ακριβώς, που αντιστοιχούν σε κοντά είκοσι ώρες ταξιδιού με αμαξοστοιχία, απροετοίμαστος και δίχως βαλίτσες, πρέπει να διανύσει ο ήρωας της ιστορίας που πρόκειται να παρακολουθήσεις, προκειμένου να φτάσει σε έναν τόπο ξένο, άγνωστο, που δεν μιλά την γλώσσα των ανθρώπων του, ώστε να ξεδιψάσει την περιέργεια του. Πρόσεξε δεν μιλάμε για κάποιον εκκολαπτόμενο Πουαρό ή έστω έναν δαιμόνιο ρεπόρτερ, που κάτι τέτοιες προκλήσεις κάνουν το αίμα του να βράζει, αλλά για έναν εξηντάχρονο, βολεμένο στην καλοπέραση της πιο hi-life quality, όσο και βαρετής χώρας του κόσμου. Την δέχεσαι την αναγκαία συνθήκη ώστε το κουβάρι να κυλήσει και το μπεστ σέλλερ να ξετυλιχθεί στο πανί? Ή πάμε γι άλλα, εγκαταλείποντας ένα πολλά υποσχόμενο ιντερνάσιοναλ ερμηνευτικό ανσάμπλ, που σπάνια σου δίνεται η ευκαιρία να παρακολουθήσεις?

Έχοντας μόλις σώσει την ζωή μιας νεαρής γυναίκας, αποτρέποντας την την τελευταία στιγμή από την βουτιά αυτοκτονίας της στα παγωμένα νερά του ποταμού Άαρ, ο μοναχικός καθηγητής φιλολογίας του πανεπιστημίου της Βέρνης, Ράιμουντ Γκρεγκόριους, θα βρεθεί μπροστά σε μια τεράστια έκπληξη, καθώς το κορίτσι θα εξαφανιστεί, δίχως να αφήσει το παραμικρό ίχνος. Μοναδικό στοιχείο που θα μείνει στην κατοχή του διανοούμενου, το άλικο αδιάβροχο της, στην τσέπη του οποίου θα βρει ένα φιλοσοφικό δοκίμιο κι ένα εισιτήριο τρένου για την Λισαβόνα. Επηρεασμένος από το συμβάν που ανέτρεψε την νηνεμία της καθημερινότητας του, ο ηλικιωμένος άντρας θα αποφασίσει να πάρει τον συρμό, με προορισμό την γραφική πρωτεύουσα της Πορτογαλίας.

Στο νυχτερινό του ταξίδι θα βρει συντροφιά στο καλογραμμένο βιβλίο, μια μελέτη ποτισμένη με τις αρχές της επανάστασης, του έρωτα και της αγνής φιλίας, που γράφηκε από τον γιατρό Αμεντέου Πράντο, έναν νεαρό επαναστάτη, κατά την διάρκεια του αντιστασιακού αγώνα, ενάντια στην λυσσαλέα χούντα του φασίστα Σαλαζάρ. Επηρεασμένος από τις απόψεις του παθιασμένου και πανέτοιμου για όλα επιστήμονα, θα ξεκινήσει μια προσωπική έρευνα, έχοντας σαν βοηθό μια ντόπια οφθαλμίατρο, για τον εντοπισμό των ιχνών του. Ένα ψάξιμο στο άγνωστο, που όχι μόνο θα του αποκαλύψει πικρές αλήθειες για την διαδρομή του εξεγερμένου Αμεντέου, αλλά θα τον οδηγήσει στο να ανακαλύψει τον δικό του εγκλωβισμένο εαυτό.

Φόντο της ιστορίας του Night Train To Lisbon που αφηγείται ο Bille August, ο βετεράνος πλέον μεγαλοσκηνοθέτης από τον ευρωπαϊκό Βορρά, είναι οι δύσκολες στιγμές που γνώρισε η συμπαθέστατη γωνιά της Ιβηρικής, ούσα βυθισμένη στην σκιά της φιλο-Φρανκικής δικτατορίας, για κοντά πέντε (!) δεκαετίες. Κινούμενη σε δύο ράγες η αφήγηση, μία στις αρχές των 70s, εποχή που η Επανάσταση των Γαρύφαλλων, έθετε τους πυλώνες πριν εκραγεί και μία στο σήμερα, που ο ερασιτέχνης ντετέκτιβ συνομιλεί με τους επιζώντες εκείνης της εποχής, παρουσιάζει ένα κλιμακούμενο πολιτικό θρίλερ, γεμάτο ανολοκλήρωτους πόθους, προδοσίες, διώξεις και βασανιστήρια, που αν μη τι άλλο, διατηρεί το ενδιαφέρον του γνώστη των αληθινών ιστορικών γεγονότων, ζωντανό μέχρι τέλους.

Επειδή όμως ο Δανός, δεν φτάνει ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι την ποιότητα του ενός και μοναδικού γνώστη του genre Κώστα Γαβρά, παρότι ακολουθεί το δικό του πατρόν όπως στον Αγνοούμενο, χρησιμοποιώντας διαρκή φλασμπάκ για να αναδείξει την ίντριγκα, εντούτοις ούτε η ένταση, ούτε το θερμόμετρο φτάνουν ποτέ σε υψηλές στάθμες. Όμορφη φωτογραφία των φυσικών σκηνικών της Λουζιτανίας, αξιόλογη καλλιτεχνική διεύθυνση, δεμένες και πειστικές (όλες αγγλόφωνες, όμως...) ερμηνείες από το παγκόσμιο καστ, που περιλαμβάνει από σπουδαίους έμπειρους ηθοποιούς (όπως η Rampling,  η Olin, ο Ganz και ο Christopher Lee) μέχρι νεότερους ταλαντούχους αστέρες (όπως ο εξέχων Jack Huston, η μισκάστ Melanie Laurent και η Gedeck).

Για πες: Άπαντες ενορχηστρωμένοι κάτω από την μπαγκέτα του ενός και μοναδικού, αγαπημένου Jeremy Irons, που προσθέτει μια ακόμη όμορφη παρουσία στην μακρά λίστα των εμφανίσεων του, υποδυόμενος τον ζορισμένο και πρόθυμο να μάθει την αλήθεια προφέσορα. Οι προσπάθειες του Εγγλέζου και της ομήγυρης του όμως, βρίσκουν τροχοπέδη στην άτολμη σκηνοθεσία του υπερμετρημένου Σκανδιναβού, που προτιμά να δει τα περιστατικά ως άβουλος παρατηρητής, παρά να τα βιώσει, να τα νιώσει και να τα μεταδώσει κατοπινά στο κοινό του, με την δυναμική του τους πρέπει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Οκτωβρίου 2013 από την Hollywood