Movies Ltd

του John Crowley. Με τους Eric Bana, Rebecca Hall, Ciarán Hinds, Jim Broadbent, Riz Ahmed, Isaac Hempstead-Wright, Denis Moschitto, Julia Stiles, Kenneth Cranham

Η Θέμις δεν έχει κέφια

του zerVo (@moviesltd)

Ομολογώ πως το προωθητικό κλιπ, μου άφησε υποσχέσεις για κάτι ιδιαίτερα αξιόλογο: Φτιαγμένο, έλεγε, από τους παραγωγούς του Tinker, Tailor, Soldier, Spy. Βαρύγδουπη η μαρκίζα, αν αναλογιστεί κανείς πως μιλάμε για την ατμοσφαιρικότερη σασπένς δημιουργία των τελευταίων χρόνων, ψιλοδουλεμένη στην λεπτομέρεια της μέχρι κεραίας, που σε έμπαζε στο τριπάκι της ίντριγκας, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, μέσα από την βρετανική της, ιδιαίτερη και ιδιόμορφη κορμοστασιά. Ναι, αλλά εδώ δεν έχει κατασκόπους, τουλάχιστον στην βασική σύνοψη, σκέφτομαι. Ούτε ψυχρό πόλεμο έχει, ούτε John Le Carre στην συγγραφή, ούτε καν Gary Oldman στην διανομή των ρόλων. Παγίδα τότε? Άντε, τουλάχιστον μας απέμεινε αυτή η εγγλέζικη η κινηματογράφηση, που από μόνη της είναι αρκετή για να σου κεντρίσει την περιέργεια και να δεις ένα όχι ξεχωριστό φιλμάκι σαν το Closed Circuit, με ελαφρώς άλλο μάτι...

Η τρομοκρατική βομβιστική επίθεση στην αγορά του Μπόρο, που θα κοστίσει την ζωή σε περισσότερους από διακόσιους ανυποψίαστους Λονδρέζους, θα σημάνει συναγερμό στις τοπικές αστυνομικές αρχές, που καλούνται άμεσα να εντοπίσουν τον υπαίτιο της σφαγής. Όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο πρόσωπο του Ισλαμιστή, Τουρκικής καταγωγής Φαρούκ Ερντογάν, που θα συλληφθεί άμεσα και με συνοπτικές διαδικασίες θα οδηγηθεί σε δίκη, προκειμένου να αποδειχθεί το ειδεχθές αδίκημα που διέπραξε. Μια ιδιάζουσα νομική διαδικασία θα εκκινήσει, κατά την οποία λαμβάνουν χώρα δύο ξεχωριστές διεργασίες. Η δημόσια, κατά την οποία εκτίθενται τα δημοσιευμένα στοιχεία της δικογραφίας και η μυστική, εκεί όπου κάτω από απόλυτη εχεμύθεια, παρουσιάζονται οι top secret αποκαλύψεις των υπηρεσιών ασφαλείας. Για το (και ερωτικό, προ ολίγων φεγγαριών) ζευγάρι δικηγόρων του ταχύτατα ανερχόμενου στην εισαγγελική ιεραρχία Μάρτιν Ρόουζ και της φιλόδοξης Κλόντια Σίμονς Χάου, αυτή η διπλή εκπροσώπηση αποτελεί πρόκληση για την καριέρα τους. Μπορεί όμως να αποβεί και μοιραία, αν και εφόσον σπάσουν τον κανόνα και έλθουν σε επαφή κατά την διάρκεια της δίκης, κάτι που θα θεωρηθεί ασυμβίβαστο και δεδομένη ανταλλαγή πληροφοριών...

Από τις πρώτες στιγμές που θα πάρουν στα χέρια τους τον τεράστιο όγκο πληροφοριών της έρευνας, οι δύο συνήγοροι θα συμπεράνουν πως αυτή η υπόθεση θα είναι εκείνη που θα αλλάξει ολοκληρωτικά την καριέρα τους. Αντιλαμβανόμενοι μάλιστα, πως κάθε τους βήμα παρακολουθείται από καμουφλαρισμένους κατασκόπους, σε συνδυασμό με την αποκάλυψη πως το φονικό συμβάν σχετίζεται με την δράση της MI5, οι άμαθοι σε αυτό το μυστηριώδες παιχνίδι νομικοί, θα ξεπεράσουν τις αρμοδιότητες τους, δρώντας και εκτός των κανόνων τς Θέμιδας, προκειμένου να υποστηρίξουν όπως πρέπει, τα δικαιώματα του πελάτη τους.

Δύσκολο στην ανάγνωση και στην μελέτη του το θέμα της ταινίας του ταλαντούχου σκηνοθέτη από το μεγάλο νησί, John Crowley, που από τις κοινωνικές δραματικές εικόνες των A Boy και Intermission, μεταπηδά σε ένα άλλο, διαφορετικό genre, πολύ πιο απαιτητικό σε έμπνευση, προοπτική και σχεδιαστικές ικανότητες. Ο Εγγλέζος, έχοντας την υποχρέωση να ακολουθήσει κάποια πρέπει στην αφήγηση του - βασικά να γνωστοποιηθεί στον κατά συντριπτικό ποσοστό αδαή περί της λειτουργίας των βασιλικών δικαστηρίων θεατή, τι ακριβώς προβλέπει ο Νόμος για την δίκη εμπλεκομένων σε τρομοκρατικές ενέργειες - μοιάζει με δεμένα τα χέρια για περίπου ένα μισάωρο. Εκεί, στην εισαγωγή, που παλεύει με όλα τα εργαλεία που έχει στην διάθεση του, να μετατρέψει τις ελάχιστα ελκυστικές νόρμες σε μυθοπλασία και πέφτει στην παγίδα μακροσκελών (υπνωτικών, σχεδόν) διαλόγων, που αποφορτίζουν την ένταση που προκάλεσε η έκρηξη του intro. Ευτυχώς για όλους, το τέμπο ανεβαίνει σταδιακά από την στιγμή που στο τερέν εισέρχονται οι σύντροφοι του Τζέιμς Μποντ, οι οποίοι για να γίνει ακόμη πιο αρεστό το παιχνίδι, δεν αρέσκονται διόλου σε κινήσεις ενάρετες και προς όφελος του συνόλου, μα - για αδιευκρίνιστους προς το παρόν λόγους - προτιμούν την δράση κάτω από το τραπέζι και τα κτυπήματα πίσω από την πλάτη.

Για πες: Κι έτσι για κάτι λιγότερο από μία ώρα, το άλλοτε παραδοσιακό και άλλοτε χάιτεκ Closed Circuit παίρνει την φόρμα που όλοι θα επιθυμούσαμε να διέθετε αποξαρχής, με τα νυχτερινά τρεχαλητά στο πλάι του Τάμεση, τις δολοπλοκίες στους διαδρόμους τους δικαστικού μεγάρου και τις ανατρεπτικές προδοσίες ακόμη και από πλευρά των πλέον έμπιστων προσώπων. Στο επίκεντρο του μελετημένου και γεμάτου εξαιρετικούς ρολίστες καστ (Broadbent, Hints και Cranham ορίζουν μια σπουδαία τριάδα Αλβιονέζων ερμηνευτών) το ντουέτο των συνηγόρων, φαντάζει ελαφρώς παράταιρο και σίγουρα με ελάχιστη πειθώ, πως μπορεί κάποτε στο παρελθόν να έχει υπάρξει κάτι παραπάνω από επαγγελματικό μεταξύ των μελών του. Να ψέξω κάποιον γι αυτό? Δίχως να είναι απαραίτητο θα γείρω την ευθύνη στην μεριά του Eric Bana, που μοιάζει πιο πλαδαρός και αταίριαστος μέσα στο μισο-αυστραλιανό του αξάν, από την εντυπωσιακής θωριάς Rebecca Hall, η οποία από την μεριά της δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να αποδίδει τον χαρακτήρα της ζορισμένης δικηγόρου, με διεκπαιρεωτικό τρόπο, δίχως τις απαιτούμενες εξάρσεις...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon

του Nimród Antal. Με τους Dane DeHaan, James Hetfield, Lars Ulrich, Kirk Hammett, Robert Trujillo

Μάστερ! Μάστερ!

του zerVo (@moviesltd)

Παίζει να είσαι ανάμεσα σε εκείνους που αυτή η καυτή Πέμπτη του Ιούνη του 2010 στο Sonicsphere, έχει μείνει χαραγμένη στην μνήμη σου σαν μια από τις σπουδαιότερες Live εμπειρίες της ζωής σου? Παίζει να έχεις πάρει στο χέρι τα ψημένα τουίτερ των αβανταδόρικων JBL σου, που δεν άντεξαν την υψηλή τάση των ριφ του Master Of Puppets? Παίζει να αγριεύει το ματάκι σου και να δηλώνεις πανέτοιμος να κατεβάσεις κουκούλα, μόλις τσιτώσεις λίγο παραπάνω το ...And Justice For All? Αν όλα αυτά τα παραπάνω παίζουν, νεανία μου οποιασδήποτε ηλικίας, τότε σου επιφυλάσσω έκπληξη από εκείνες που ούτε καν θα φανταζόσουν, στην απαίτηση να παρακολουθήσεις ξανά το αγαπημένο σου συγκρότημα on stage. Θα μπορούσα μάλιστα μέχρι να σου υποσχεθώ πως θα τους αγκαλιάσεις την ώρα που σολάρουν, η έλλειψη του IMAX στα μέρη μας όμως, με (και σε) περιορίζει στις τρισδιάστατες σταγόνες του ιδρώτα, που πέφτουν βροχή κάθε φορά που ο Lars δίνει το σύνθημα με ορμή, πάνω στις ολόχρυσες Zildjian...

Στο κατάμεστο στάδιο, κάπου στο κέντρο της έρημης πολιτείας, οι Metallica είναι πανέτοιμοι να ανέβουν στην σκηνή, για να ξεκινήσουν το sold out κονσέρτο τους. Με το πρώτο γρατσούνισμα της ματωμένης κιθάρας του Hammet, ένας ανέκφραστος πιτσιρικάς, ξεκινά από την άλλη άκρη της πόλης, με την εντολή να εντοπίσει ένα ακινητοποιημένο βανάκι, κάπου κοντά στην τιγκαρισμένη από ενθουσιώδη κόσμο Αρένα. Καθώς ο Τριπ, οδηγούμενος από το ένστικτο του, φορτωμένος με ένα μπιτόνι γεμάτο βενζίνη, πλησιάζει στον στόχο του, οι δρόμοι στο διάβα του θα αρχίσουν να γεμίζουν με κόσμο. Φλογισμένους διαδηλωτές, μασκοφόρους εξεγερθέντες, ένστολους καταστολείς, αγριεμένους καβαλάρηδες. Πόλεμος! Creeping Death παντού! Και δεν υπάρχει πουθενά διέξοδος!

Όλες οι λεωφόροι οδηγούν στην συναυλία. Εκεί που εδώ και λίγη ώρα λιώνουν μέταλλα από τον ηλεκτρισμό που δονεί την ατμόσφαιρα. Στον περίγυρο όμως επικρατεί πανδαιμόνιο. Βία, τρόμος, φλόγες, πανικός, νεκροί κρεμασμένοι παντού και άψυχα κορμιά στην άσφαλτο έχουν μετατρέψει το τοπίο σε κόλαση. Και στο μέσον του ο παράξενος ταξιδιώτης, να βάλλεται από παντού. Η πορεία του προδιαγεγραμμένη, αλλά και το μέλλον του ίσως. Μια κινούμενη ανθρώπινη μαριονέτα. Οι καμπάνες κτυπούν. Ήρθε η στιγμή να πάρει την τύχη στα νεαρά χέρια του.

Πανεύκολα, δίχως να έχουν οτιδήποτε να αποδείξουν στο κοινό τους, οι Metallica, μια από τις σημαντικότερες μπάντες στην ιστορία της ροκ, θα μπορούσαν να στήσουν απλώς, ένα θεαματικό λάιβ, που με την βοήθεια της 3D τεχνολογίας, του κοφτού μοντάζ και των μελετημένων ειδικών εφέ, θα παρουσίαζαν ένα ακόμη θορυβώδες, μέχρι τελικής πτώσης υπερθέαμα. Αυτό κάνουν, με την διαφορά πως διαλέγουν να προσθέσουν εμβόλιμα, σαν γέφυρες που ενώνουν τα κομμάτια του σετ λιστ, τις σουρεαλιστικές στιγμές από το ατέρμονο ταξίδι του ατίθασου νέου, που από την μια στιγμή στην άλλη βρίσκεται στο επίκεντρο των απίστευτων γεγονότων. Η φαινομενικά αταίριαστη, αρχικά, υπο-ιστορία, σόλο με το σόλο, τόνο με τον τόνο από το καυτό μπάσο του Trujillo, γίνεται ένα με τα όσα λαμβάνουν χώρα εντός της παθιασμένης στο έπακρο αίθουσας. Όταν οι ρότες της φαντασίας και την πραγματικότητας γίνουν ένα, όταν οι νότες αγγίξουν την πορεία του περιπλανώμενου μοναχικού παίκτη, θα επέλθει η λύτρωση, η εξιλέωση. And nothing else matters...

Για πες: Μιάμιση βιντεοκλιπίστικη ώρα, βγαλμένη από την έμπνευση του Nimrod Predator Antal, πλημμυρισμένη από μουσική δράση χιλιάδων οκτανίων, που ακούγεται μόνο στην διαπασών, ορίζει την υπόσταση του διαφορετικού απ' ότι περίμενα Through The Never. Με πυλώνες την εκρηκτική ηγετική φυσιογνωμία του φρόντμαν James Hetfield και την γαλάζια σπινθηροβόλα ματιά του ραγδαία ανερχόμενου Dane DeHaan, το μέταλ πολύχρωμο και ολόφωτο όνειρο, όπως λένε και οι τωρινοί τινέιτζερς, τα σπάει! Τα σπάει για τα καλά όμως...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon

της Πέννυς Παναγιωτοπούλου. Με τους Κόρα Καρβούνη, Μαρία Σκουλά, Νίκο Διαμάντη, Χρήστο Στέργιογλου

Άψυχα, μισοφαγωμένα Φρίσκις

του zerVo (@moviesltd)

Πάει, πέρασε η εποχή της ανθρωπιάς στην σύγχρονη, την προχωρημένη κοινωνία μας. Κάτι οι έντονοι παλμοί, κάτι τα προσωπικά ζόρια του καθενός, κάτι οι ηθικές αρχές που έχουν ξεφτίσει, έχουν μειώσει σε μηδενικά επίπεδα συμπεριφορές και ιδιότητες που μια φορά κι έναν καιρό χαρακτήριζαν τον Ρωμιό. Αλληλεγγύη πάνω απ' όλα, λέγαμε κάποτε... Τι συμβαίνει τώρα? Όλοι υποδύονται τον καλόνε προς τον απέναντι, ωσότου εκείνος να επιστρέψει στην φωλιά του, οπότε η μουτσούνα της φιλίας καταρρέει και το πραγματικό προσωπείο του παρτάκια ζαμανφού εγωιστή κάνει την εμφάνιση του. Κάπως έτσι δημιουργούνται, αναπτύσσονται και πληθαίνουν οι ομάδες του ενός, του αποτραβηγμένου, του μοναχικού, που προτιμά το καβούκι του από την δημόσια χλεύη, για την (όποια, τυχούσα) ιδιομορφία του. Θλιβερό...

Απομακρυσμένη από γονείς και συγγενείς, δίχως πραγματικούς φίλους, χωρίς έστω έναν άνθρωπο να μοιραστεί όνειρα και συγκινήσεις, η τριαντάχρονη Άννα έχει απομονωθεί στον εαυτό της, μοιράζοντας τον χρόνο της, ανάμεσα στην μίζερη απρόσωπη εργασία και στον εθελούσιο εγκλεισμό στο μικρό της διαμέρισμα. Αποκούμπι της και μοναδικός που αντιλαμβάνεται την φυλακισμένη ανάγκη επικοινωνίας της, ο λατρεμένος της σκύλος, ο Μανού, που την ακολουθεί παντού, ακόμη και στο πάρκιν του σούπερ μάρκετ που δουλεύει, ανταποδίδοντας με την πίστη του το ολοήμερο χάδι, που με στοργή του προσφέρει. Το σοκ της ξαφνικής του απώλειας, καθώς το γήρας πρόδωσε την αγαπησιάρα καρδούλα του θα είναι βαρύ για την Άννα, που πλέον έχει μείνει μόνη κι έρημη στην αχανή μεγαλούπολη...

Ζηλεύοντας την οικογενειακή θαλπωρή και την (φαινομενική) ευτυχία της τετραμελούς γειτονικής φαμίλιας, που τόσο καλά συμπεριφερόταν στο σκυλάκι της, θα ψάξει μια πιο άμεση επαφή με τα μέλη της, κάνοντας αρχή από την χάρη που θα ζητήσει, να θάψει το κουφάρι του τετράποδου στον κήπο της. Επιθυμία που θα πραγματοποιηθεί, δίνοντας την εντύπωση στην προβληματισμένη Άννα, πως αυτή η πράξη αποτελεί και την βάση μιας υγιούς φιλίας που τόσο της έλειπε. Ατυχώς για εκείνη, η πραγματικότητα είναι διαφορετική από εκείνη που της δείχνουν οι γειτόνοι, επιδεικνύοντας οίκτο για την τραγικά ερημωμένη της υπόσταση.

Από τα πλέον συνήθη και λυπηρά ζητήματα των μοντέρνων δυτικών σοσιετέ, η έλλειψη δεσμών με τον περίγυρο, λυπηρή πραγματικότητα που καθιστά ακόμη πιο τρομακτική ο ενδεχόμενος ολοκληρωτικός κατακερματισμός των σχέσεων με τα συγγενικά πρόσωπα, που στο άκουσμα ενός τέτοιου S.O.S. θα είχαν την δύναμη να τείνουν χείρα βοηθείας. Σε μια πολιτεία που την περικυκλώνουν εκατομμύρια ζωές, η ηρωίδα της ιστορίας της Πέννυς Παναγιωτοπούλου, υπαρκτή και σίγουρα αληθινή, μαραμένη απόκληρη της διπλανής πόρτας, με τον θάνατο του μοναδικού όντος που της έδινε όλο του το είναι, χωρίς να ζητά ανταλλάγματα ή να αποσκοπεί σε ίδιον όφελος, ουσιαστικά αποσπά το αχρείαστο πια περιλαίμιο και το φορά κολιέ, παίρνοντας την θέση του αδέσποτου, που ψάχνει σπίτι, αγκαλιά, θέρμη, ένα έστω απλό άγγιγμα ψυχής. Ντεμέκ, όμως τα ξεροκόμματα που θα της πετάξει η άκαρδη συντροφιά, μισοφαγωμένα και ψυχρά Φρίσκις, κενά συναισθημάτων και ειλικρινούς αγάπης. Αδιέξοδο?

Για πες: Εικόνες λιτές, που βγάζουν όμως τις χίλιες λέξεις τους για να πληθύνει το σενάριο της ικανής δημιουργού, το οποίο αποδίδεται με εκφραστικότητα και πάθος, από την καταπληκτική εδώ Κόρα Καρβούνη, που έχει ως άξια παραστάτρια, την ολόσωστη ρολίστα Μαρία Σκουλά. Στο κτίσιμο της δραματουργίας απουσιάζει όμως ο λόγος της αρχικής (αυτό?)περιθωριοποίησης της Άννας, ώστε να καταστεί σαφέστερο αν πρόκειται πραγματικά για προσωπικότητα αυτοάνοσα εξασθενημένη ή για άτομο που έχει αποκλειστεί ντε φάκτο από τον κύκλο του. Θα μου πεις αν έχει σημασία μια τέτοια επεξήγηση. Ναι έχει. Διότι για να προσαρμοστείς στις απαιτήσεις της κοινωνίας του 21ου αιώνα, υποχρεούσαι να είσαι άριστος γνώστης των συνθηκών του τερέν που καλείσαι να αγωνιστείς, ως άτομο της. Σε αντίθετη περίπτωση, άπαντες, ακόμη και οι πιο καλοπροαίρετοι, δύσκολα δεν θα σου κρεμάσουν το ταμπελάκι του Άλιεν. Και τότε θα παραμείνεις έρμαιο αναζητώντας εκείνον τον Σεπτέμβρη, που αποκλειστικά μόνο εσύ θα γνωρίζεις, πως ορίζει το καινούργιο σου ξεκίνημα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon

της Bille August. Με τους Jeremy Irons, Mélanie Laurent, Jack Huston, Martina Gedeck, Bruno Ganz, Christopher Lee, Lena Olin, Charlotte Rampling, Tom Courtenay, Marco d'Almeida, August Diehl

Πολιτικό θρίλερ σταθερής τροχιάς

του zerVo (@moviesltd)

Δύο χιλιάδες ένα χιλιόμετρα ακριβώς, που αντιστοιχούν σε κοντά είκοσι ώρες ταξιδιού με αμαξοστοιχία, απροετοίμαστος και δίχως βαλίτσες, πρέπει να διανύσει ο ήρωας της ιστορίας που πρόκειται να παρακολουθήσεις, προκειμένου να φτάσει σε έναν τόπο ξένο, άγνωστο, που δεν μιλά την γλώσσα των ανθρώπων του, ώστε να ξεδιψάσει την περιέργεια του. Πρόσεξε δεν μιλάμε για κάποιον εκκολαπτόμενο Πουαρό ή έστω έναν δαιμόνιο ρεπόρτερ, που κάτι τέτοιες προκλήσεις κάνουν το αίμα του να βράζει, αλλά για έναν εξηντάχρονο, βολεμένο στην καλοπέραση της πιο hi-life quality, όσο και βαρετής χώρας του κόσμου. Την δέχεσαι την αναγκαία συνθήκη ώστε το κουβάρι να κυλήσει και το μπεστ σέλλερ να ξετυλιχθεί στο πανί? Ή πάμε γι άλλα, εγκαταλείποντας ένα πολλά υποσχόμενο ιντερνάσιοναλ ερμηνευτικό ανσάμπλ, που σπάνια σου δίνεται η ευκαιρία να παρακολουθήσεις?

Έχοντας μόλις σώσει την ζωή μιας νεαρής γυναίκας, αποτρέποντας την την τελευταία στιγμή από την βουτιά αυτοκτονίας της στα παγωμένα νερά του ποταμού Άαρ, ο μοναχικός καθηγητής φιλολογίας του πανεπιστημίου της Βέρνης, Ράιμουντ Γκρεγκόριους, θα βρεθεί μπροστά σε μια τεράστια έκπληξη, καθώς το κορίτσι θα εξαφανιστεί, δίχως να αφήσει το παραμικρό ίχνος. Μοναδικό στοιχείο που θα μείνει στην κατοχή του διανοούμενου, το άλικο αδιάβροχο της, στην τσέπη του οποίου θα βρει ένα φιλοσοφικό δοκίμιο κι ένα εισιτήριο τρένου για την Λισαβόνα. Επηρεασμένος από το συμβάν που ανέτρεψε την νηνεμία της καθημερινότητας του, ο ηλικιωμένος άντρας θα αποφασίσει να πάρει τον συρμό, με προορισμό την γραφική πρωτεύουσα της Πορτογαλίας.

Στο νυχτερινό του ταξίδι θα βρει συντροφιά στο καλογραμμένο βιβλίο, μια μελέτη ποτισμένη με τις αρχές της επανάστασης, του έρωτα και της αγνής φιλίας, που γράφηκε από τον γιατρό Αμεντέου Πράντο, έναν νεαρό επαναστάτη, κατά την διάρκεια του αντιστασιακού αγώνα, ενάντια στην λυσσαλέα χούντα του φασίστα Σαλαζάρ. Επηρεασμένος από τις απόψεις του παθιασμένου και πανέτοιμου για όλα επιστήμονα, θα ξεκινήσει μια προσωπική έρευνα, έχοντας σαν βοηθό μια ντόπια οφθαλμίατρο, για τον εντοπισμό των ιχνών του. Ένα ψάξιμο στο άγνωστο, που όχι μόνο θα του αποκαλύψει πικρές αλήθειες για την διαδρομή του εξεγερμένου Αμεντέου, αλλά θα τον οδηγήσει στο να ανακαλύψει τον δικό του εγκλωβισμένο εαυτό.

Φόντο της ιστορίας του Night Train To Lisbon που αφηγείται ο Bille August, ο βετεράνος πλέον μεγαλοσκηνοθέτης από τον ευρωπαϊκό Βορρά, είναι οι δύσκολες στιγμές που γνώρισε η συμπαθέστατη γωνιά της Ιβηρικής, ούσα βυθισμένη στην σκιά της φιλο-Φρανκικής δικτατορίας, για κοντά πέντε (!) δεκαετίες. Κινούμενη σε δύο ράγες η αφήγηση, μία στις αρχές των 70s, εποχή που η Επανάσταση των Γαρύφαλλων, έθετε τους πυλώνες πριν εκραγεί και μία στο σήμερα, που ο ερασιτέχνης ντετέκτιβ συνομιλεί με τους επιζώντες εκείνης της εποχής, παρουσιάζει ένα κλιμακούμενο πολιτικό θρίλερ, γεμάτο ανολοκλήρωτους πόθους, προδοσίες, διώξεις και βασανιστήρια, που αν μη τι άλλο, διατηρεί το ενδιαφέρον του γνώστη των αληθινών ιστορικών γεγονότων, ζωντανό μέχρι τέλους.

Επειδή όμως ο Δανός, δεν φτάνει ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι την ποιότητα του ενός και μοναδικού γνώστη του genre Κώστα Γαβρά, παρότι ακολουθεί το δικό του πατρόν όπως στον Αγνοούμενο, χρησιμοποιώντας διαρκή φλασμπάκ για να αναδείξει την ίντριγκα, εντούτοις ούτε η ένταση, ούτε το θερμόμετρο φτάνουν ποτέ σε υψηλές στάθμες. Όμορφη φωτογραφία των φυσικών σκηνικών της Λουζιτανίας, αξιόλογη καλλιτεχνική διεύθυνση, δεμένες και πειστικές (όλες αγγλόφωνες, όμως...) ερμηνείες από το παγκόσμιο καστ, που περιλαμβάνει από σπουδαίους έμπειρους ηθοποιούς (όπως η Rampling,  η Olin, ο Ganz και ο Christopher Lee) μέχρι νεότερους ταλαντούχους αστέρες (όπως ο εξέχων Jack Huston, η μισκάστ Melanie Laurent και η Gedeck).

Για πες: Άπαντες ενορχηστρωμένοι κάτω από την μπαγκέτα του ενός και μοναδικού, αγαπημένου Jeremy Irons, που προσθέτει μια ακόμη όμορφη παρουσία στην μακρά λίστα των εμφανίσεων του, υποδυόμενος τον ζορισμένο και πρόθυμο να μάθει την αλήθεια προφέσορα. Οι προσπάθειες του Εγγλέζου και της ομήγυρης του όμως, βρίσκουν τροχοπέδη στην άτολμη σκηνοθεσία του υπερμετρημένου Σκανδιναβού, που προτιμά να δει τα περιστατικά ως άβουλος παρατηρητής, παρά να τα βιώσει, να τα νιώσει και να τα μεταδώσει κατοπινά στο κοινό του, με την δυναμική του τους πρέπει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Οκτωβρίου 2013 από την Hollywood

του zerVo (@moviesltd)

Από τα σημαντικότερα υλικά στο κτίσιμο μιας περιπέτειας δράσης υψηλού επιπέδου, είναι το τουίστ. Εκείνη η σεναριακή πινελιά, που την στιγμή που η ίντριγκα πηγαίνει να κάνει την κοιλίτσα της, επαναφέρει και πάλι το ενδιαφέρον της πλατείας στον σωστό δρόμο, αλλάζοντας την αρχική εκτίμηση του θεατή, για όλα όσα παρακολουθούσε μέχρι ώρας στο πανί και εκκινώντας - συνήθως εκ του μηδενός - σκέψεις και αντιλήψεις περί των μυθοπλαστικών πεπραγμένων. Η κατάχρηση αυτού του δυναμικού εργαλείου, επιφέρει σχεδόν πάντα όμως αντίστροφα αποτελέσματα, αφού από ένα σημείο και μετά ο λήπτης των διαρκώς ανατρεπόμενων πληροφοριών, ζαλισμένος, εγκαταλείπει την προσπάθεια συγκέντρωσης στο εκράν, που πλέον έχει χάσει την όποια αξιοπιστία του. Σχεδόν πάντα, λέω, γιατί υπάρχουν και μάγοι όπως ο Tarantino που βγάζουν λαγό από το καπέλο ακόμη κι εκεί που αρχίζεις να βαραίνεις. Κι επειδή ο Ισλανδός δεν είναι Quentin, τότε...

Εμφανιζόμενοι μπροστά στον Μεξικάνο βαρόνο των καρτέλ, Πάπι Γκρέκο ως έμποροι ναρκωτικών, ο Μπόμπι Τρεντς και ο Μάρκους Στίγκμαν, απεσταλμένοι των αμερικάνικων αρχών, δεν θα καταφέρουν να του αποσπάσουν το φορτίο της κοκαίνης, που θα είναι αρκετό για να τον ενοχοποιήσει και να τον οδηγήσει στην δικαιοσύνη. Το Plan B του εύστροφου ντουέτου θα είναι να αδειάσουν το θησαυροφυλάκιο του μεγαλοδιακινητή, εκεί που κατά τις πληροφορίες τους κρύβονται περίπου τρία εκατομμύρια δολάρια, προκειμένου να τον κατηγορήσουν πλέον για ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Τι συμβαίνει όμως όταν στις θυρίδες του, το ποσό δεν είναι αυτό ακριβώς που υπολόγιζαν αλλά το δεκαπενταπλάσιο?

Η απάντηση θα δινόταν πανεύκολα, αν και εφόσον μιλούσαμε για δύο κακοποιούς που κοιτούν το ατομικό τους συμφέρον, τσεπώνουν το παραδάκι και εξαφανίζονται. Όταν όμως ο Τρεντς, είναι πράκτορας της DEA σε διατεταγμένη υπηρεσία και ο Στιγκ, αξιωματικός του αμερικάνικου ναυτικού, που στοχεύει να αποσπάσει το ποσόν για να χρηματοδοτήσει το Σώμα, ιδιότητες που ο ένας αγνοεί για τον άλλο, τότε η κατάσταση αλλάζει άρδην. Τα (πολλά, μετρημένα 40 εκατομμύρια και 125 χιλιάρικα ντόλαρς) λεφτά πρέπει να καταλήξουν στην τσέπη ενός. και κανείς από τους δύο δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει πίσω. Πόσο μάλλον όταν στην διεκδίκηση τους επιστρέψει ο Πάπι, ο Στρατός, αλλά και εκείνος που κρύβεται πίσω από την τεράστια αυτή περιουσία, η CIA...

Υπό διαφορετικές συνθήκες δεν θα γινόταν της ανατροπής, αλλά της διαφθοράς. Θεματικά η - αγγλιστί - corruption είναι η βασική πρωταγωνίστρια του βγαλμένου από graphic novel στόρι που επεξεργάζεται και σερβίρει ακολουθώντας την γνώριμη τεχνική του - από το 101 Reykjavik και την δυτική διασκευή του δικού του σκριπτ Contraband - ο Σκανδιναβός Baltasar Kormakur, στέλνοντας την κάμερα του να ταξιδέψει πάνω κάτω τα σύνορα του Ρίο Γκράντε, μισή ντουζίνα φορές. Αυτό ακριβώς το αναμφισβήτητο (αλλά και δυσάρεστο αν μιλάμε για στρατιωτικούς και μυστικούς της Υπερδύναμης - φαινόμενο, το φιλμ το αντιμετωπίζει εντελώς επιδερμικά, λες και είναι τόσο δεδομένο, που δεν αξίζει καν ο λόγος να το συζητάμε. με την αποκάλυψη και του τελευταίου διεφθαρμένου της υπόθεσης, όλοι - πλην ενός, που δεν το φαντάζεσαι διαβάζοντας τα ονόματα του καστ - δίνουν ραντεβού στην ερημιά της Σιέρα Μάντρε για την τελική αναμέτρηση, εκεί που βεβαίως δεν πρέπει να αναμένεις περαιτέρω εκπλήξεις, στο ποιος θα φύγει από το αιματηρό ράντσο ζωντανός.

Για πες: Δυνατό στοιχείο του 2 Guns, το απίθανο δέσιμο ανάμεσα στους δύο βασικούς του πρωταγωνιστές, που παλιά τους τέχνη κόσκινο, παίζουν τους ρόλους τους για παιχνιδάκι. Denzel ως πεπειραμένος γκάγκστερ και Marky Mark ως ο αστείος πάρτνερ, άνετοι και υπερβολικά ανάλαφροι στην ερμηνευτική τους συμπεριφορά, κλείνουν ματάκι ο ένας στον άλλο και ανεβαίνουν αεράτοι στην σκηνή, δίνοντας εντελώς άλλο τέμπο σε μια περιπέτεια δράσης όχι του επιπέδου τους. Αντίθετα αδιάφοροι προσπερνούν οι υπερεκτεθειμένοι κακοί της ιστορίας, ο αστείος ως σαδιστής Bill Paxton, ο άχρωμος ως πλεονέκτης James Marsden, ο καρικατούρας ως Αζτέκος James Olmos και δίχως σοβαρό villain, είναι λογικό να μην ανεβαίνουν οι εντάσεις στο βαθμό που απαιτεί η περίσταση. Αντίθετα η κορμί θανατηφόρο Paula Patton, όχι απλά εκτοξεύει αλλά λιώνει το θερμόμετρο με την θωριά της, αποδίδοντας έναν χαρακτήρα που εκτιμώ πως ο Kormakur δεν εκμεταλλεύτηκε όσο θα του άξιζε...

του Κυριάκου Τοφαρίδη. Με τους Κώστα Δημητρίου, Κάρμεν Ρουγγέρη, Μιχάλη Μαρίνο, Γιάννη Τσιμιτσέλη, Ειρήνη Κωνσταντίνου, Ζωή Κυπριανού, Osman Alkas, Στέλιο Καυκαρίδη

Είχαμε τα δικά μας, ήρθαν και τα εισαγόμενα...

του zerVo (@moviesltd)

Με το που η οικονομική κρίση, κτύπησε επίπεδα κόκκινου συναγερμού, σε κάθε πεδίο της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας και οι εγχώριες εμπορικές παραγωγές επέδειξαν κάποια στασιμότητα στην συνηθισμένη ροή τους. Αρχής γενομένης από τα τηλεοπτικά δρώμενα, όχι λίγοι γνώριμοι αστέρες λοξοκοίταξαν - και καλώς έπραξαν οι άνθρωποι - προς τις ξένες λιγότερο εξασθενημένες αγορές, για να βγάλουν το μεροκάματο τους, με πρώτη επιλογή λόγω γλώσσας την Μεγαλόνησο, αλλά και την γειτονική μας Τουρκία, όπου το φαινόμενο των ακριβών παραγωγών, γνωρίζει πρωτοφανή άνθηση. Ατυχώς όμως και αυτή η ελπίδα αποδεικνύεται φρούδα, μετά τα γνωστά περιστατικά με την αστάθεια και της κυπριακής αγοράς. Εκεί που θα περίμενε κανείς καλλιτεχνική ανάταση - όπως συμβαίνει στον τόπο μας - η Κυπριακή πρόταση επιμένει στην παλιά, δοκιμασμένη, αλλά και ελάχιστα ποιοτική εκδοχή της φαρσικής μπαλαφάρας...

Αναστάτωση στην ήρεμη καθημερινότητα του συνταξιοδοτημένου απόμαχου, αλλά και λάτρη της καλής ζωής, καλοβαλμένου Κωνσταντίνου Ριζίτη, θα προκαλέσει η αποκάλυψη πως στην έκταση που έχει στην ιδιοκτησία του, υπάρχει ένα τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου, ικανού να λύσει το ενεργειακό, αλλά και οικονομικό ζόρι που αντιμετωπίζει η χώρα. Μια κατάσταση που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο ίδιος, προκειμένου να βοηθήσει τόσο την φαμίλια του - τα δυο ενήλικα παιδιά του, μόλις έχουν βαρέσει κανόνι στις δικές τους επιχειρήσεις - κάτι που δεν είναι και τόσο εύκολο, εφόσον η υψηλή κυριότητα του Οικοπέδου 12, ακόμη δεν έχει διασαφηνιστεί.

Όπερ σημαίνει μύλος, εφόσον πέρα από τους ντόπιους διεκδικητές του πλούσιου εδάφους, θα κάνουν την εμφάνιση τους και μνηστήρες από την αντίπερα όχθη, την Τουρκική, υποστηρίζοντας, με την στήριξη των δυτικών προστατών τους, πως οι πηγές μαύρου χρυσού του Αγίου Σωζομένου ανήκουν σε εκείνους. Σε όλη αυτή την περίεργη και φωνακλάδικη οχλαγωγία, αν προσθέσεις και τις ονειρώξεις του ηλικιωμένου άντρα για τα εξωτικά μάτια της Ινδής οικονόμου του, θα σχηματίσεις μια πρώτη άποψη για την κομεντί ανεξέλεγκτων καταστάσεων και ανατροπών που προσφέρει ο Κύπριος Κυριακός Τοφαρίδης. Συμπαθής η απόπειρα, με διάθεση να αναδείξει μέσα από προφανείς αλληγορίες μια σκληρή πραγματικότητα για το Νησί, που γρήγορα όμως πέφτει στην παγίδα της φτηνής αρπαχτής, με χαμηλότατη αισθητική, δίχως το παραμικρό καλλιτεχνικό ενδιαφέρον, που χαμηλώνει ακόμη πιότερο και από κακές τηλεοπτικές εικόνες περασμένων δεκαετιών.

Για πες: Συρφετό που δεν σώζουν από την διαρκή και κατακόρυφη πτώση στον γκρεμό, ούτε οι παρουσίες γνώριμων - και ικανών θα πρόσθετα - πρωταγωνιστών από τα μέρη μας, όπως η αναμφίβολα ποιοτική Κάρμεν Ρουγγέρη στον ρόλο της ζορισμένης από την κατάσταση που δεν θέτει υπό έλεγχο ο κύρης της (ο Κύπριος Κώστας Δημητρίου). Είναι κρίμα πάντως που μετά από μια περίοδο επαναλαμβανόμενων βραβεύσεων σε διεθνείς σπουδαίες διοργανώσεις και κατόπιν ενός φεστιβάλ που ανέδειξε τις πανύψηλες ικανότητες του εγχώριου σινεμά, να προσγειωνόμαστε τόσο άγαρμπα σε μια πραγματικότητα, που δεν είμαι και τόσο βέβαιος αν ζήτησε - και κυρίως αν προκάλεσε - έστω κι ένας θεατής...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Οκτωβρίου 2013 από την Village

Ο κόσμος δεν θα είναι πια ο ίδιος! Είκοσι ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία φορά, που το γιγάντιο τέρας από τον βυθό του Ειρηνικού, επισκέφτηκε για τελευταία φορά την μεγάλη οθόνη, σκορπώντας τον φόβο και τον τρόμο στους Νεουορκέζους, με την υπογραφή του μετρ της καταστροφής Roland Emmerich. Και πολύ άργησε να επιστρέψει στην δράση ο δημοφιλέστατος Godzilla, που αυτή την φορά γυρνά στα κινηματογραφικά καρέ, κάτω από την επίβλεψη του Gareth Edwards και με την σφραγίδα της Legendary στην παραγωγή και της Warner στην διανομή. Ο θεόρατος δεινόσαυρος, που ξεπήδησε από την έμπνευση του γιαπωνέζικου στούντιο της Toho, έξι περίπου δεκαετίες πριν, γεννημένος από τις δονήσεις που προκάλεσαν οι ρίψεις των ατομικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, αυτή την φορά υπόσχεται να παραμείνει πιστός στην αρχική εκδοχή - με τον τίτλο Gojira - αποδίδοντας την περιπέτεια σε τρισδιάστατη μάλιστα φόρμα. Ο καινούργιος Γκοτζίλα, πρόκειται να κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες στις 16 Μαΐου του 2014. Το αρχικό τίζερ τρέιλερ μοιάζει απίστευτα ελκυστικό, περιπετειώδες και δεδομένα καταχωρεί το πρότζεκτ στην λίστα των μπλοκμπάστερς του ερχόμενου καλοκαιριού!

Το εντυπωσιακό στην παρούσα περίπτωση έχει να κάνει με το προσεκτικά επιλεγμένο διεθνές καστ, που αποτελούν αστέρες με μεγάλες καλλιτεχνικές επιτυχίες, όπως οι Aaron Taylor Johnson, Elizabeth Olsen, Ken Watanabe, Juliette Binoche, David Strathairn, Bryan Cranston και Sally Hawkins. Πραγματικά απίθανο ανσάμπλ!

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Μια από τις πιο εμβληματικές μορφές και ένας από τους θρυλικότερους εκφραστές της χρυσής περιόδου του ιταλιάνικου γουέστερν, ο Giuliano Gemma, που έμεινε στην ιστορία του σινεμά ως ο σκληροτράχηλος και πάντα νικητής Ρίνγκο, έφυγε από την ζωή σε ηλικία 75 ετών, πέφτοντας θύμα τροχαίου δυστυχήματος τα ξημερώματα της Τρίτης, σε περιφερειακό δρόμο της Ρώμης. Έχοντας διαπρέψει στα νεανικά του χρόνια ως πρωταθλητής της κολύμβησης, της πυγμαχίας, της γυμναστικής, ο Gemma γρήγορα επέδειξε έντονο ενδιαφέρον και για τα φιλμικά δρώμενα. Έχοντας περάσει σε περιφερειακούς ρόλους, αλλά και ως κασκαντέρ στις ιστορικές ταινίες (Messalina, Maciste) που γεννούσε η Τσινετσιτά στα τέλη του 50, θα γίνει αντιληπτός στα γυρίσματα του Il Gattopardo από τον ανερχόμενο και μετέπειτα σπουδαίο ρετζίστα Duccio Tessari, που θα του ανοίξει τον δρόμο για μια μεγάλη καριέρα. Πρώτος σταθμός το Arrivano I Titani, στην πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Tessari, που ο Gemma, θα υποδυθεί τον Κριό στο πλάι του επίσης μυθικού Pedro Armendariz. Το μεγάλο βήμα στην καριέρα του όμως θα επιχειρήσει στα 1965 όταν θα ντυθεί την στολή του περιπλανώμενου πιστολέρο στο Una Pistola Per Ringo (Ένα πιστόλι για τον Ρίνγκο) που κυριολεκτικά θα σπάσει ταμεία, εντός κι εκτός των στενών συνόρων της Ιταλίας. Το όνομα του Gemma αρχίζει να αποκτά σταρική υπόσταση - έστω κι αν προσωρινά χρησιμοποιεί το πιο πιασάρικο στην Δύση ψευδώνυμο, Montgomery Wood - συνεπώς το κολτ του συνεχίζει ασίγαστα την δουλειά του: Un Dolario Bucato / Ένα Τρύπιο Δολάριο (1965), Il Ritorno Di Ringo / Η Επιστροφή του Ρίνγκο (1965), Adios Gringo (1965), Per Pochi Dollari Ancora (1966), Wanted (1967), Vivi O, Preferibilmente Morti (1969).

Με την σταδιακή πτώση της φήμης του είδους που υπηρέτησε, η φήμη του Gemma θα αρχίσει να ξεθωριάζει κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 70, παρότι δεν σταμάτησε ποτέ να πρωταγωνιστεί σε φιλμς και μάλιστα σημαντικών δημιουργών όπως ο Michele Lupo (Kalifornia, 1977), ο Umberto Lenzi (Il Grande Attacco, 1978), ο Damiano Damiani (Un Uomo In Ginocchio, 1980), ο Enzo Barboni (Ciao Nemico, 1981), ο Dario Argento (Tenebre, 1982). Με καταχωρημένες στο ενεργητικό του περισσότερες από 70 κινηματογραφικές ταινίες, αλλά και αμέτρητες τηλεοπτικές σειρές, όπου συμμετείχε κατά κόρον στο πιο ώριμο στάδιο της πορείας του, ο Gemma είχε την τύχη να βρεθεί στο πλάι πολύ σπουδαίων ερμηνευτών, όπως ο Delon, η Cardinale, η Loren, η Ekberg, η Schneider, ο Lancaster, η Deneuve, η Hayworth, ο Fonda.

Με μια τέτοια αξιοζήλευτη διαδρομή ο Giuliano Gemma καταχωρήθηκε στην Χρυσή Βίβλο των σπουδαίων αστέρων που γέννησε η γειτονική μας χώρα, αλλά το κυριότερο είναι πως θα παραμείνει για πάντα στην μνήμη μας ως εκείνος ο σούπερ ήρωας με το καουμπόικο καπέλο και την ευαίσθητη καρδιά, που συντρόφευσε τις πρώτες εφηβικές εξορμήσεις στο γειτονικό σινεάκ. Καλό δρόμο Ρίνγκο!

Ολοκληρώθηκε στην Αμερικάνικη Ακαδημία Τεχνών και Κινηματογράφου, η διαδικασία των υποβολών των υποψήφιων ταινιών, για το Όσκαρ στην κατηγορία των μη αγγλόφωνων παραγωγών, δεδομένα μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες της λαμπερής διαδικασίας. Για φέτος 76 κράτη, αριθμός ρεκόρ που ξεπερνά τις περσινές 71, δήλωσαν συμμετοχή στην κούρσα, που αρχικά στις 16 Γενάρη θα αναδείξει τις πέντε επικρατέστερες, μέχρι την μεγάλη βραδιά που να βγει ο νικητής ένα περίπου μήνα αργότερα. Δεν ήταν και λίγες οι εκπλήξεις που συνόδευσαν τις τελικές nominations από κάθε επιμέρους επιτροπή, με σημαντικότερη εκείνη της Γαλλίας, όπου απουσιάζει ο θριαμβευτής των Καννών, La Vie D'Adele και ανταυτού την θέση του έχει πάρει το Renoir του Gilles Boudros. Οι περισσότερες από τις δημιουργίες της λίστας έχουν συμμετάσχει στα διεθνή κινηματογραφικά ραντεβού, αποσπώντας σημαντικές διακρίσεις, συνεπώς έχουν καθοριστεί και τα πρώτα φαβορί που αναμένεται να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην τρίμηνη πορεία προς το χρυσό αγαλματίδιο. Φιλμς όπως το Le Passe του Asghar Farhadi από το Ιράν, βραβείο γυναικείας ερμηνείας στις Κάννες, η Gloria από την Χιλή, βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο Βερολίνο, η Ιταλική The Great Beauty, το Βελγικό The Broken Circle Breakdown, η Καναδέζικη Grabrielle, βρίσκονται μεταξύ των επικρατέστερων για τις nods.

Φυσικά και δεν λησμονείται η Ιαπωνία, που μπορεί να μην έστειλε στον διαγωνισμό το Like Father, Like Son, που έκανε θραύση στις Κάννες, αλλά το The Great Passage, όπως και για πρώτη φορά η Σαουδική Αραβία, με την καταπληκτική Wadjda, που δύσκολα πιστεύω δεν θα ταξιδέψει μέχρι το LA. Στα γκραν αουτσάιντερς και η ελληνική εκπροσώπηση με το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού του Έκτορα Λυγίζου, που θα παλέψει σκληρά για να επιτύχει την έκπληξη.

Ο διάδοχος του περσινού Amour, θα αναδειχτεί από τις κάτωθι συμμετέχουσες ταινίες:

Αφγανιστάν - Wajma, An Afghan Love Story, Barmak Akram
Αλβανία - Agon, Robert Budina
Αργεντινή - Wakolda, Lucía Puenzo
Αυστραλία - The Rocket, Kim Mordaunt
Αυστρία - The Wall, Julian Polsler
Αζερμπαιτζάν - Steppe Man, Shamil Aliyev
Μπανγκλαντές - Television, Mostofa Sarwar Farooki
Βέλγιο - The Broken Circle Breakdown, Felix van Groeningen
Βοσνία Ερζεγοβίνη - An Episode in the Life of an Iron Picker, Danis Tanović
Βραζιλία - Neighbouring Sounds, Kleber Mendonça Filho
Βουλγαρία - Colour of the Chameleon, Emil Hristov
Καμπότζη - The Missing Picture, Rithy Panh
Καναδάς - Gabrielle, Louise Archambault
Τσαντ - GriGris, Mahamat-Saleh Haroun
Χιλή - Gloria, Sebastian Lelio
Κίνα - Back To 1942, Feng Xiaogang
Κολομβία - La Playa DC, Juan Andrés Arango
Κροατία - Halima's Path, Arsen Anton Ostojić
Τσεχία - Burning Bush, Agnieszka Holland
Δανία - The Hunt, Thomas Vinterberg
Δομινικανή Δημοκρατία - Who's The Boss?, Ronni Castillo
Εκουαδόρ - The Porcelain Horse, Javier Andrade
Αίγυπτος - Winter of Discontent, Ibrahim El- Batout
Εσθονία - Free Range, Veiko Õunpuu
Φινλανδία - Disciple, Ulrika Bengts
Γαλλία - Renoir, Gilles Bourdos
Γεωργία - In Bloom, Nana Ekvtimishvili και Simon Groß
Γερμανία - Two Lives, Georg Maas
Ελλάδα - Boy Eating The Bird's Food, Ektoras Lygizos
Χονγκ Κονγκ - The Grandmaster, Wong Kar-wai
Ουγγαρία - The Notebook, Janosz Szasz
Ισλανδία - Of Horses and Men, Benedikt Erlingsson
Ινδία - The Good Road, Gyan Correa
Ινδονησία - Sang Kiai, Rako Prijanto
Ιράν - The Past, Asghar Farhadi
Ισραήλ - Bethlehem, Yuval Adler
Ιταλία - The Great Beauty, Paolo Sorrentino
Ιαπωνία - The Great Passage, Yuya Ishii
Καζακστάν - The Old Man, Ermek Tursunov
Λετονία - Mother I Love You, Janis Nords
Λίβανος - Ghadi, Amin Dora
Λιθουανία - Conversations of Serious Topics, Giedrė Beinoriūtė
Λουξεμβούργο - Blind Spot, Christophe Wagner
Μεξικό - Heli, Amat Escalante
Μολδαβία - All God's Children, Adrian Popovici
Μαυροβούνιο - Bad Destiny, Draško Đurović
Μαρόκο - God's Horses, Nabil Ayouch
Νεπάλ - Soongava: Dance of the Orchids, Subarna Thapa
Ολλανδία - Borgman, Alex van Warmerdam
Νέα Ζηλανδία - White Lies, Dana Rotberg
Νορβηγία - I Am Yours, Iram Haq
Πακιστάν - Zinda Bhaag, Meenu Gaur and Farjad Nabi
Παλαιστίνη - Omar, Hany Abu-Assad
Περού - The Cleaner, Adrian Saba
Φιλιππίνες - Transit, Hannah Espia
Πολωνία - Walesa, Andrzej Wajda
Πορτογαλία - Lines of Wellington, Valeria Sarmiento
Ρουμανία - Child's Pose, Calin Peter Netzer
Ρωσία - Stalingrad, Fedor Bondarchuk
Σαουδική Αραβία - Wadjda, Haifaa al-Mansour
Σερβία - Circles, Srdan Golubovic
Σιγκαπούρη - Ilo Ilo, Anthony Chen
Σλοβακία - My Dog Killer, Mira Fornay
Σλοβενία - Class Enemy, Rok Biček (Slovene)
Ισπανία - 15 Years Plus a Day, Gracia Querejeta
Νότιος Αφρική - Four Corners, Ian Gabriel
Νότια Κορέα - Juvenile Offender, Kang Yi-kwan
Σουηδία - Eat Sleep Die, Gabriela Pichler
Ελβετία - More Than Honey, Markus Imhoof
Ταιβάν - Soul,Chung Mong-Hong
Ταιλάνδη -  Countdown, Nattawut Poonpiriya
Τουρκία - The Butterfly’s Dream, Yilmaz Erdogan
Ουκρανία - Paradjanov, Serge Avedikian και Olena Fetisova
Ηνωμένο Βασίλειο - Metro Manila, Sean Ellis
Ουρουγουάη - Anina, Alfredo Soderguit
Βενεζουέλα - Breach in the Silence, Luis Alejandro Rodríguez και Andrés Eduardo Rodríguez

Αθόρυβα και μακριά από φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, κρατώντας πολύ χαμηλά το όποιο μπλοκμπαστερικό επίπεδο, η Walden Media ανακοίνωσε την έναρξη των διεργασιών της καινούργια συνέχειας, που βασίζεται στην σειρά μυθιστορημάτων του C.S. Lewis, The Chronicles Of Narnia, που θα φέρει τον τίτλο The Silver Chair. Το τέταρτο επεισόδιο έρχεται τρία χρόνια μετά την ικανοποιητική πορεία εμπορικά του The Voyage Of The Dawn Treader, για να κινήσει ξανά τα νερά του πρότζεκτ, που εσχάτως έμοιαζαν λιμνάζοντα κι ενώ άπαντες ανάμεναν την Fox Να εισβάλλει στην παραγωγική διαδικασία του πρότζεκτ, έχοντας μάλιστα την άποψη πως το καινούργιο τεύχος θα έπρεπε να είναι το The Magician's Nephew. Εντέλει στην μεγάλη οθόνη από τους live χαρακτήρες των αρχικών μερών, έχει μείνει μόνο ο εξάδελφος Γιουστάς, ο οποίος μαζί με την πρωτοφανέρωτη Τζιλ, θα κινήσουν ένα μακρύ φανταστικό ταξίδι, προκειμένου να εντοπίσουν τα ίχνη του γιου του Πρίγκηπα Κάσπιαν, που μεγαλώνει ολομόναχος μέσα στην θλίψη, εξαιτίας της απώλειας του πατέρα του. Ακόμη φυσικά δεν έχει γίνει καν λόγος για το ποιοι θα μοιραστούν τους ρόλους της Narnia 4, ούτε και για το ποιος πρόκειται να καθίσει στην σκηνοθετική καρέκλα παίρνοντας την σκυτάλη από τον Michael Apted του Ταξιδιώτη της Αυγής.

Μετά από τις back to back αποτυχίες πολυδιαφημισμένων πρότζεκτς, όπως ο John Carter και ο The Lone Ranger, η Disney πήρε την απόφαση να περιορίσει το ρίσκο των επενδύσεων της και να χρηματοδοτήσει σίγουρες και σταθερές κινηματογραφικές αξίες: Τα νέα επεισόδια του Star Wars, τα μπλοκμπάστερς της Marvel, φιλμς με ζωντανούς χαρακτήρες βγαλμένους από δημοφιλή παραμύθια, σαν το Maleficent ή την Cinderella. Στην τελευταία κατηγορία ανήκει και η περίπτωση της Cruella, που σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες είναι ένα πλάνο που ήδη το περίφημο στούντιο έχει ξεκινήσει, αποτίοντας φόρο τιμής σε μια από τις πλέον διάσημες κακές των αγαπημένων της animation, την διαβολική Κρουέλα Ντε Βιλ, από τα συμπαθέστατα 101 Dalmatians. Φυσικά η ίδια η Disney κρατά καλά κρυμμένες τις λεπτομέρειες του σχεδίου, δίχως να δίνει πληροφορίες για το ποια πρόκειται να υποδυθεί την κακίστρω νεόπλουτη, ρόλο που στην τελευταία εκδοχή των Σκυλιών της Δαλματίας είχε κρατήσει η σπουδαία Glenn Close. Το σενάριο πάντως ήδη έχει χριστεί να συγγράψει η βασίλισσα του rom / com Aline Brosh McKenna (The Devil Wears Prada, 27 Dresses, I Don't Know How She Does It, Annie, Cinderella) προκειμένου τα πάντα να είναι έτοιμα με την ολοκλήρωση του κάστινγκ για την έναρξη των γυρισμάτων.

Είχε ακουστεί έντονα ως φημολογία, πως οι δύο αυτοκόλλητες έγχρωμες ερμηνεύτριες, που απολαύσαμε στο προ τριετίας The Help, Octavia Spencer και Viola Davis θα συμμετείχαν στην κινηματογραφική βιογραφία του Νονού της Σόουλ James Brown. Και μόλις σήμερα η Universal, επιβεβαίωσε του λόγου το αληθές. Αμφότερες οι ικανές ρολίστες θα περιβάλλουν τον ταλαντούχο Chadwick Boseman, που έχει ήδη οριστεί να υποδυθεί τον θρυλικό καλλιτέχνη, η μεν Davis παίζοντας την μητέρα του Σούζι Μπράουν και η Spencer κρατώντας τον ρόλο της θείας του Αν Τάνευ. Στην σκηνοθετική καρέκλα του Get On Up, όπως θα είναι ο τίτλος του Biopic, κάθεται ο δημιουργός των Υπηρετριών, Tate Taylor, ενώ το σενάριο ανήκει στους Jez και John-Henry Butterworth, που έχουν υπογράψει επίσης το σκριπτ του Fair Game με την Naomi Watts και τον Sean Penn. Τα γυρίσματα του φιλμ αναμένεται να ξεκινήσουν τον ερχόμενο Νοέμβρη, με τα σκηνικά να στήνονται ήδη στο Μισισίπι, προκειμένου η ταινία να είναι έτοιμη προς διάθεση στις 17 Οκτωβρίου του 2014, όταν και έχει οριστεί η ημερομηνία εξόδου της στις αίθουσες. Αξίζει να σημειωθεί πως την συμπαραγωγή υπογράφουν ο Brian Grazer και ο αγέραστος Rolling Stone, Mick Jagger.