Movies Ltd

του David Soren. Με τις φωνές των Ryan Reynolds, Paul Giamatti, Michael Peña, Snoop Dogg, Maya Rudolph, Michelle Rodriguez, Samuel L. Jackson, Luis Guzmán, Bill Hader, Richard Jenkins, Ken Jeong

Χοχλιοί...Τουρμπουριστοί!

του zerVo (@moviesltd)

Σαν να βλέπω τα ματάκια των ανήλικων μπόμπιρων να φωτίζονται ξανά. Αφού κάπου έχασαν για λίγο την λάμψη τους, καθώς ο ένας και μοναδικός τετράτροχος ήρωας τους, ο Κεραυνός Μακουίν, στην επάνοδο του στην μεγάλη οθόνη προτίμησε να τους μπερδέψει, φορώντας περισσότερο το κοστούμι του μυστικού πράκτορα, από τα γκαζώνει στις μεγάλες πίστες, ένα υποκατάστατο του, όχημα, αλλά και ζωάκι συνάμα, έρχεται για να καλύψει το κενό. Με πολλή πολλή μαγιά από τα πρώτα - εντυπωσιακά όσο και συγκινητικά - Cars, λοιπόν, αλλά και με μια γερή ένεση από το γνωστό σε όλους Αισώπειο μύθο της δυσκίνητης Χελώνας και του υπερόπτη Λαγού, ο συμπαθέστατος Turbo, μπορεί ήδη να υπερηφανεύεται πως έχει κερδίσει ήδη μια θέση στο ράφι του παιδικού δωματίου με τα ταχύτατα αμαξάκια. Και που ξέρεις? Ίσως με ένα γερό ντεμαράζ στην τελευταία στροφή - δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο - να πετύχει να πλασαριστεί στην πεντάδα των σημαντικότερων animation στιγμών του 2013...

Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, τα φιλήσυχα σαλιγκάρια στο μποστανάκι δυο πράγματα έχουν μόνο στο μυαλό τους. Πως θα καταφέρουν να εξασφαλίσουν την καθημερινή τους τροφή, καμιά γινομένη ντοματούλα, ένα μαρουλάκι, αλλά κυρίως πως θα καταφέρουν να αποφύγουν τις επιθετικές ορέξεις των κοράκων, που εκμεταλλεύονται την αργοκινησία τους και τα αρπάζουν για μεζεδάκια. Μοναδικός που ξεχωρίζει από τον μικρόκοσμο του κηπάκου, ο φιλόδοξος Τίο, που έχει σαν όνειρο του κάποια στιγμή να γίνει ένας μεγάλος και τρανός άσος των ράλι, όπως το ίνδαλμα του, ο δοξασμένος πιλότος Γκι Γκανιέ. Μόνιμα όμως το όραμα σβήνει και ο σαλιγκαράκος προσγειώνεται στην πραγματικότητα, καθώς αντιλαμβάνεται πως αν κάτι δεν χαρακτηρίζει το είδος του, είναι η γρηγοράδα. Αν γινόταν όμως ένα θαύμα?

Ούτε στην πιο αισιόδοξη φαντασία του ο ριψοκίνδυνος πιτσιρίκος, δεν θα μπορούσε να φανταστεί, πως αφού θα καταπιεί μια γερή δόση νίτρου πολλών οκτανίων, θα μπορεί πλέον να σαρώσει την άσφαλτο με ταχύτητα που ξεπερνά τα 200 χιλιόμετρα την ώρα! Με τέτοια ικανότητα, μπορεί πλέον να πραγματοποιήσει το μεγαλεπήβολο σχέδιο του, να δηλώσει συμμετοχή στον πιο διάσημο αγώνα ράλι της Αμερικής, το ένα και μοναδικό Ιντιανάπολις 500. Και γιατί όχι, μπροστά σε πλήθος κόσμου, να πάρει την καρό σημαία, τερματίζοντας πρώτος μπροστά από τους ραλίστες που θαυμάζει ολημερίς μπροστά στην τηλεόραση...

Ψυχή! Αυτό ακριβώς είναι το κλειδί της επιτυχίας ενός σύγχρονου κινούμενου σκίτσου. Ύπαρξη, υπόσταση, ανθρωπιά των ζωγραφιστών χαρακτήρων, όπως ακριβώς την ζητά ο θεατής, μικρός ή μεγάλος, ακόμη κι αν το υποκείμενο δεν ανήκει στην συνομοταξία των λογικών όντων. Ποιο ακριβώς κόλπο σκέφτηκε αυτή την φορά, η ηλιόλουστων, πολύχρωμων, φαντεζί, αλλά και λιγοστού κοινωνικού προβληματισμού πλάνων, δημιουργική ομάδα της Dreamworks, για να περάσει το συναίσθημα στην πλατεία? Να αναθέσει το ξεσκόνισμα του σεναρίου σε έναν δοκιμασμένο όχι στην ιχνογραφία, αλλά στον κινηματογράφο των πραγματικών χαρακτήρων γραφιά, τον Robert Siegel, που αν μη τι άλλο στον The Wrestler του, έκτισε με ρεαλιστικό τρόπο την εικόνα του σε χάντικαπ ατόμου, που δεν δέχεται να το βάλει κάτω, δίνοντας μέχρι τέλους τον άνισο αγώνα του. Φυσικά εδώ δεν είναι ούτε ρινγκ, ούτε μιλάμε για κατς, άσε που το βασικό target group - η πιτσιρικαρία δηλαδή - δεν επιθυμεί δράματα στο φινάλε, αλλά ηρωικό χάπι εντ.

Ότι πιο εύκολο δηλαδή, για εκείνον που επί μια φιλμική ώρα, έχει πετύχει να προσδιορίσει έναν (τουλάχιστον) ήρωα που μπορεί να μην το λέει το κορμί του, το λέει όμως η καρδιά του. Μάλιστα υπό την επίβλεψη του (δεν μοιάζει διόλου για πρωτόπειρος στο είδος, το αντίθετο θα έλεγα) σκηνοθέτη David Soren, γύρω από τον τουρμπουριστό χοχλιό, κτίζεται ένας ολάκερος κόσμος, αδυνάτων, φτωχών, περιθωριοποιημένων από το σύστημα τύπων, που βιώνουν σε όλο της το εύρος την μανιασμένη οικονομική κρίση. Οι μετανάστες καντινιέρηδες από το Μέχικο, η ηλικιωμένη σχιστομάτα μανικιουρίστα, ο κολλημένος στην παράδοση παιχνιδάς, η αντρογυναίκα του βουλκανιζατέρ της γειτονιάς, είναι μεροκαματιάρηδες, που καταλαβαίνουν πως τα μεγάλα και ογκώδη μολ, οσονούπω θα βάλουν λουκέτο στην μικροεπιχείρηση τους. Αν εκείνος που κοιτάζει από ψηλά, ρίξει ένα βλέφαρο και σε δαύτους τους πικραμένους και πάρει μπροστά το (παγκοσμιοποιημένο πλέον) Αμερικάνικο Όνειρο τους όμως, δεν πρόκειται κάτι να αλλάξει?

Ενόσω ο βασικός ήρωας στην παιδιάστικη ματιά σαλίγκαρος, αλλάζει την μια ταχύτητα μετά άλλη, καταπίνοντας τα μίλια σαν πειραγμένο αγωνιστικό και αφήνοντας πίσω του το χρυσαφί του ίχνος για να τον καταλαβαίνουν οι θεατές - εκεί που μέχρι πρότινος ήθελε κανά δεκάλεπτο για να καλύψει μισό μέτρο - εκτοξεύονται και οι ελπίδες των βουτηγμένων στην ανέχεια και την απόγνωση χορηγών του. Μην φανταστείς τίποτα σπόνσορινγκ εκατομμυρίων, κάτι λίγα δολάρια που ο καθένας τους κρύβει στο στρώμα για ώρα ανάγκης. Μόλις ο Turbo πατήσει το πόδι του στο Ίντι 500 και επίσημα, με την σφραγίδα του σνομπ, υπερόπτη, αδιάλλακτου διοργανωτή (κατάλαβες τον ρόλο φαντάζομαι...) το ποτάμι πλέον έχει πάρει τροχιά και δεν γυρίζει πίσω. Και είναι απόλυτα σίγουρο ποιος στο τέλος θα τερματίσει πρώτος, θα σηκώσει το τρόπαιο, θα βγει νικητής. Πρωτίστως της ζωής...

Το σχέδιο - μέχρι να φτάσουμε στην πίστα - είναι εξαιρετικό, δίχως να εστιάζει περισσότερο στην λεπτομέρεια, αλλά στην δημιουργία του απαιτούμενου βάθους πεδίου, με τα γρασίδια, τα ζαρζαβατικά και τις φυλλωσιές, να φτιάχνουν ένα απίθανο τρισδιάστατο σκηνικό. Καθώς η δράση μεταφέρεται στην Ιντιάνα, μέσω ενός απίθανου βίντεο κλιπ, με την νεανική φωνούλα του βασιλιά της ποπ, όμως, η κρεατίβ διάθεση των σκιτσογράφων απογειώνεται, αφού πολύ δύσκολα πιστεύει κανείς πως το μελετημένο μέχρι κεραίας, ντεκόρ της αγωνιώδους μέχρι και το φώτο φίνις κούρσας δεν είναι αληθινό. Κοινώς, η Dreamworks του σκανταλιάρη Shrek και των χοροπηδηχτών I Like To Move It Move It πιγκουίνων της Madagascar ενηλικιώνεται σε όλους τους τομείς. Έστω κι αν κι εδώ οι εξίσου φασαριόζοι Pitbull, Snoop Dogg και Run DMC κτίζουν το σάουντρακ.

Για πες: Παράπονο μου? Που δεν χάρηκα αυτή την ηχητική μπάντα στην ορίτζιναλ αγγλόφωνη φόρμα της, με όλα αυτά τα αστέρια στην ερμηνευτική της σύνθεση, αλλά στην μεταγλωττισμένη. Είμαι σίγουρος πως έχασα πράγματα στην μετάφραση, πιστεύω όμως όχι όμως τόσο ουσιώδη που να μεταβάλλουν την γενικότερη κεντρική ιδέα. Που λέει πως τελικά, ακόμη κι ο βραδύπορος, ο αδύναμος, ίσως κι ο λιγότερο διαφημισμένος, όπως ο Turbo επί της παρούσης, μπορεί στην μισμάτς καλοκαιρινή κόντρα του με τα μεγαθήρια, όπως τους ασύνταχτους και άδειους Μπαμπούλες της κραταιάς Pixar, να αναδειχτεί μετά Βαΐων και κλάδων θριαμβευτής!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Ιουλίου 2013 από την Odeon

του Régis Roinsard. Με τους Romain Duris, Déborah François, Bérénice Bejo, Miou-Miou, Eddy Mitchell, Nicolas Bedos, Shaun Benson

Μέθοδος Didacta!

του zerVo (@moviesltd)

Και η επιμονή του γαλλικού σινεμά στις παλιομοδίτικες φιλμικές φόρμες περασμένων δεκαετιών πολύ καλά κρατεί. Σε συνέχεια του ασπρόμαυρου βωβού Αρτίστα,που με την γοητεία της νοσταλγίας, διεκδίκησε στους εφετζίδικους μοντέρνους καιρούς και κέρδισε την εκτίμηση των απανταχού σινεφίλ, η τρικολόρ βιομηχανία στρέφει τον φακό της στην λατρεμένη πολύχρωμη και φαντεζί αισθηματική κομεντί των 50s και πετυχαίνει για ακόμη μια φορά διάνα, επιδεικνύοντας μια απίστευτη συνέπεια στην αναβίωση της εποχής. Υποχρεούμαι να ομολογήσω πως η Populaire είναι η καλύτερη ταινία που έχω παρακολουθήσει ποτέ, που θεματικά περιστρέφεται γύρω από την ανάδειξη της καλύτερης δακτυλογράφου του κόσμου. Βασικά διότι δεν έχει υπάρξει άλλη και δευτερευόντως γιατί πρόκειται για μια πραγματικά αξιόλογη δημιουργία.

Στα 21 της χρόνια, η συνεσταλμένη αλλά φιλόδοξη Ροζ Παμφίλ, θα αφήσει πίσω την γενέτειρα της, μια κωμόπολη της Νορμανδίας, αναζητώντας την τύχη της στην μεγάλη πόλη και κάνοντας όπως όλες οι συνομήλικες της όνειρα, να προσληφθεί κάποια στιγμή ως γραμματέας σε μια μεγάλη επιχείρηση. Στην πρώτη κιόλας οντισιόν, για την κάλυψη της θέσης της ιδιαιτέρας του διακεκριμένου ασφαλιστικού συμβούλου Κυρίου Εσάρ, η Ροζ θα αντιληφθεί πως οι ικανότητες της στο συγκεκριμένο επάγγελμα είναι περιορισμένες, όπως όμως θα καταλάβει πως διαθέτει ένα ξεχωριστό χάρισμα, είναι ταχύτατη στο χτύπημα των πλήκτρων της γραφομηχανής, στοιχείο που θα συμβάλει στην άμεση πρόσληψη της...

Σύντομα πάντως ο νεαρός και γοητευτικός εργοδότης της, θα πειστεί πως η άχαρη, αδέξια και ουσιαστικά ανίκανη να ανταποκριθεί στα καθήκοντα της δεσποινίς δεν πρόκειται να στεριώσει στο διπλανό του γραφείο, αντίθετα όμως μπορεί άνετα να γίνει η πρωταθλήτρια της επαρχίας στην δακτυλογραφία, γι αυτό και θα την πάρει κάτω από την εποπτεία του, προπονώντας την για να πάρει μέρος στους μεγάλους αγώνες. Και καθώς ο περιζήτητος εργένης θα την φιλοξενήσει για να εξασκηθεί στην πολυτελή του βίλα, θα αναπτυχθεί μεταξύ τους μια σχέση στενότερη από εκείνη του μέντορα και της μαθήτριας του.

Δεν υπάρχει φυσικά κάποια δυνατή πρωτοτυπία στην πολλοστή απεικόνιση στην μεγάλη οθόνη του μύθου του Πυγμαλίωνα, πέραν του γεγονότος της αναφοράς της δακτυλογραφίας (ουσιαστικά η λέξη κλειδί του σεναρίου) ως άθλημα, που διαθέτει τσάμπιον τοπικό, κρατικό και παγκόσμιο, ρεκόρ (γύρω στα 510 κτυπήματα το λεπτό) και βεβαίως αγωνία για το ποιος θα στεφθεί εντέλει νικητής στο τέλος. Ουσιαστικά στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο ο χαρισματικός όπως αποδεικνύεται σκηνοθέτης Regis Roinsard, βαδίζει πάνω στις ράγες της ρομαντικής ίντριγκας του My Fair Lady, πασπαλίζοντας τα παστέλ απόχρωσης και νεοκλασικής σκηνογραφίας πλάνα του με ψήγματα από Rocky (ναι,υπάρχει πλάνο εκγύμνασης της "αθλήτριας" στην ύπαιθρο), Karate Kid (οι τετ α τετ κόντρες των ταχύτατων δεσποινίδων με τους κότσους, δεν χρειάζεται να έχουν σωματική επαφή για να εξελιχθούν σε βίαιες) αλλά και οποιασδήποτε άλλης ταινίας διαγωνιστικού χαρακτήρα, που ο πρωταγωνιστής φτάνει στον τελικό κι εντέλει σηκώνει εν μέσω θριαμβευτικού μουσικού θέματος το τρόπαιο.

Το οποίο στην περίπτωση μας δεν έχει τόσο τον χαρακτήρα κυπέλλου, μεταλλίου, κορδέλας ή έστω χρηματικής ανταμοιβής, μα της ικανοποίησης για την πραγμάτωση του αρχικού στόχου, που ήταν η κοπελιά να κερδίσει το στοίχημα και να παραμείνει στην μεγαλούπολη ως επιτυχημένη και όχι να επιστρέψει πίσω ως φλόπα, παίρνοντας θέση στον πάγκο του μπακάλικου του μπαμπά. Μέσα από πανέξυπνους και ελαφρώς πιπεράτους διαλόγους, ρυθμικές σεκάνς γεμάτες χρώμα που ξεχειλίζουν ευεξία και πάθος, το Populaire παραμένει πιστό στην αναπαράσταση της κλασσικής φραντσέζας ρομαντικής κομεντί, κλείνοντας συνάμα το μάτι σε ένα διαχρονικό και ακόμη υπαρκτό κοινωνικό ζήτημα, που έχει άμεση σχέση με το american dream που όλοι μας κρύβουμε στην ψυχή.

Για πες: Έστω κι αν ο Romain Duris είναι ο έμπειρος, ο αεράτος και ο σούπερ σταρ του διδύμου της ιστορίας, εντούτοις την παράσταση με την φρεσκάδα και την έντεχνη αδεξιότητα της (το αντίθετο θα ήταν το εύκολο) η κουκλίνα ενζενί Deborah Francois. Κι αν δεν σου λέει τίποτα το ονοματεπώνυμο της ενζενί, καλό θα ήταν να ανατρέξεις στις παλαιότερες δημιουργίες των Dardennes, όπως το εξαιρετικό L'Enfant για να την συναντήσεις, σε φυσικότερη φόρμα και αμακιγιάριστη, δίχως βέβαια και τα σκέρτσα, τα νάζια και τις μπριόζικες φατσούλες που σε πληθώρα μοιράζει ως Populaire. Η Βελγίδα, σέξι και συνάμα τόσο αθώα ως αυτοδίδακτη της μεθόδου Didacta, αποδίδει μια εναλλακτική άποψη της τεράστιας κι ανεπανάληπτης Audrey - που πολλάκις μνημονεύεται στα νοσταλγικά καρέ - έχοντας την υποστήριξη πέρα από του τόσο άνετου Duris και της Berenice Bejo (αστραφτερή κούκλα και σικάτη) στην πρώτη της, κατόπιν The Artist εμφάνιση.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Ιουλίου 2013 από την Feelgood

του Nika Agiashvili. Με τους Ed O'Ross, George Finn, Shannon Elizabeth, Billy Zane, Annabella Sciorra, Malcolm McDowell, Roger Burt, Alessandra Torresani, Αλέξης Γεωργούλης, Louis Mandylor

Κατά παραγγελία biopic γίνεται;

του gaRis (@takisgaris)

Έχω διιιίλημμαααα, ποιόν δρό-μο να δια-λεεεέξωωω κλπ (Αλέξια). Είμαι Έλληνας, μετανάστης, κυνηγός του βορειο-αμερικάνικου ονείρου. Τρου. Είμαι που λες στο TIFF πέρσι, μόνος έλλην κριτικός στην πρώτη δημοσιογραφική προβολή γνωστής μπαϊοεπικής ελληνικής ταινίας. Και νάτη-πετιέται πάνω μου η PR, (ευγενεστάτη η κοπελιά, δε λέω) και νάσου πιέζει για συνέντευξη με σκηνοθέτη και δημιουργό, κατά πατριωτική προτεραιότητα (προχθές που έβλεπα το κατάπτυστο A Good Day to Die Hard δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τον αχαλίνωτο γέλωτα στην όψη του συμπαθεστάτου ευρωπαίου σταρ και το θυμήθηκα πάλε). Το ότι κατάφερα να αποφύγω την κατά μέτωπο αντιπαράθεση με τους συντελεστές ελληνικής ταινίας επί ξένου φεστιβαλικού εδάφους (σημειωτέον ότι εφέτος τον Σεπτέμβρη η Αθήνα θα είναι η τιμώμενη πόλη στο Τορόντο δια στόματος καλλιτεχνικού διευθυντού – κορυφή - Cameron Bailey o οποίος μου ανταπέδωσε δια ρητουίτ την εκδηλωθείσα αυτοστιγμεί υπερηφάνειά μου ως Έλλην) δε λέει απολύτως τίποτε άλλο, πλην της ντροπής που νοιώθω κάθε φορά που θέλω να υποστηρίξω την ελληνική παραγωγή και το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα μου το απαγορεύει δια ροπάλου.

Επειδή όμως ο ταχυδρόμος χτυπά πάντα δυο φορές, ξανά μετά από φιλότιμες ενέργειες ετέρου γραφείου προώθησης, έλαβα από τους πρώτους προ τριμήνου το screener του A Green Story. Ο τρόμος μου έκοψε τα πόδια. Θα μπορούσα άνετα να έχω γράψει την πρώτη παγκόσμια κριτική για αυτή την κατά παραγγελία οικογενείας Βλαχάκη εξιστόρηση της ζωής του Ευτύχη «Βαν» Βλαχάκη, εβδομηντάρη μετανάστη της δεκαετίας του πενήντα στο Αμέρικα, ο οποίος με 22 ντόλαρς στην τσέπη σπούδασε χημικός και κατάφερε να στήσει την Earth Friendly Products, ένα θαυμάσιο (μάλιστα το πρώτο) οικολογικό απορρυπαντικό που παίρνουμε συχνά από το τοπικό CostCo (αν δεν ξέρεις δες το άθλιο The Watch και θα τα καταλάβεις όλα). Ειλικρινά οφείλουμε να είμαστε περήφανοι για τον Βαν, όπως και για πλείστους απόδημους συμπατριώτες (τόξερες φερειπείν ότι ο καναδέζος Μάικ Λαζαρίδης είναι ο ιδρυτής της RIM, δηλαδή ο άνθρωπος πίσω από το κινητό Blackberry;). Όμως αυτή η ταινία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Είναι μια παραγωγή που θα άρμοζε να προβληθεί στα πλαίσια εταιρικών εκδηλώσεων ή στο περιθώριο της απονομής υποτροφιών που ο διαπρεπής επιχειρηματίας διαθέτει στον βωμό της υστεροφημίας του. Αυτό όμως που είδα δεν ήταν παρά ένα αμελώς καμουφλαρισμένο βάνιτυ πρότζεκτ, ένα λιβανιστήρι που καταπατά πλείστους βασικούς κανόνες κινηματογραφικής σύνθεσης. Ο Γεωργιανός Nika Agiashvili, στη δεύτερη ταινία του μετά το άγνωστο Crash – Pulp Fiction υβρίδιο 5 Nights in Hollywood (2009) τρεκλίζει μεταξύ τηλεοπτικής σαπουνόπερας και φλασμπακικής αρρυθμίας, προσπαθώντας να ξεγελάσει τον θεατή στο ότι δήθεν βλέπει έναν έντιμο μεγιστάνα με διαγνωσμένες λίγες εβδομάδες ζωής (ο βαρύς πλην τίμιος Ed’ O Ross) για να συνεχίσει με το δύσπεπτο ρομάντζο του μετά της σε - ηλικία κόρης του - φιλενάδας του (η ξοδεμένη Annabella Sciorra) ώστε να καταλήξει στην θριαμβευτική του επικράτηση επί των καρχαριών των πολυεθνικών που επιβουλεύτηκαν την οικογενειακή επιχείρηση (οι Malcolm McDowell και Billy Zane σε περάσματα που μοιάζουν να ανήκουν σε μια άλλη ταινία - ίσως αυτή που θα μπορούσε να σταθεί δραματουργικά ως ανεκτή). Το μοντάζ νυσταλέο, η προβλεψιμότητα εξόφθαλμη. Τι μένει;

Για πες: Οι καλές προθέσεις. Α, και ένας κάκιστος Εραστής Δυτικών Προαστίων Αλέξης Γεωργούλης, παίζοντας το ρόλο σπιούνου - βοηθού Βλαχάκη με ενοχλητική προφορά, σε αγωνιώδη προσπάθεια για χολυγουντιανή καριέρα, 4 χρόνια μετά το τουλάχιστον αναγνωρίσιμο My Life in Ruins της ελληνοκαναδέζας Nia Vardalos. Κάπου εδώ σταματώ προτού με πιάσει η απελπισία. Η Ελλάδα διαθέτει σινεμά δυνατοτήτων, πέρα από αρπαχτές αλλά και πομφόλυγες μαϊνδανίζουσας υπερπαραγώγας β’ διαλογής. Και δε δηλώνω καν φαν του Λάνθιμου (τον οποίο όμως τιμώ για το στίγμα και τη συνέπειά του). Σόρρυ λοιπόν Paramyth films αλλά η ιστορία σου δεν έχει δράκο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Ιουλίου 2013 από την Feelgood

Λίγο πολύ έμοιαζε αναμενόμενο, χρονικά πάντως η ανακοίνωση από το στούντιο ήλθε πολύ πιο σύντομα από ότι θα περίμενε και ο πιο φανατικός φίλος της σειράς. Ο σκηνοθέτης Ron Howard και ο σούπερ σταρ Tom Hanks, θα ταξιδέψουν και πάλι στον μυστηριώδη κόσμο του Dan Brown, συνεργαζόμενοι στην τρίτη ταινία που βασίζεται σε μυθιστόρημα του διάσημου - και πολυεκατομμυριούχου - συγγραφέα. Η απόφαση της Sony ήταν, κατόπιν του Da Vinci Code και του Angels And Demons να παρακαμφθεί το The Lost Symbol και το επόμενο κινηματογραφικό ταξίδι του μελετητή αρχαίων συμβόλων, Ρόμπερτ Λάνγκντον θα είναι το ολόφρεσκο στα ράφια Inferno, το οποίο ήδη έχει αναλάβει να μεταφέρει σε σενάριο, ο έμπειρος από τις δύο προηγούμενες φορές David Koepp (Jurassic Park, Mission: Impossible, Spider-Man). Το νούμερο ένα μπεστ σέλλερ της χρονιάς που διανύουμε, επιστρέφει στην δράση τον διαβόητο ερευνητή, που για μια ακόμη φορά θα βρεθεί στο επίκεντρο μιας διεθνούς συνωμοσίας, που έχει τις ρίζες της στο περίφημο έργο του Δάντη, Κόλαση και λαμβάνει χώρα στην πανέμορφη Λομβαρδία. Το Inferno, που αναμένεται εντός των προσεχώς εβδομάδων να γεμίσει και το υπόλοιπο ενδιαφέρον καστ του, έχει οριστεί να κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες στις 18 Δεκεμβρίου του 2015.

Ακολουθώντας την πεπατημένη των συνομηλίκων του, που από το πουθενά κατάφεραν να κάνουν σπουδαία επιτυχία - όπως ο Liam Neeson στα Taken, ο Bruce Willis στους RED και ο Sly με τον Schwartz στους Expendables, ο Sean Penn παίρνει το ρίσκο να ασχοληθεί κι εκείνος με την καθαρόαιμη περιπέτεια δράσης, αναζητώντας το χιτ εκείνο που θα επαναφέρει την καριέρα του στα ίσα της. Κάτι που αναμένεται να επιτύχει μέσω της ταινίας The Gunman, που σκηνοθετικά επιμελείται ο Γάλλος Pierre Morel, ο οποίος ορίζει και την εκλεκτική συγγένεια με την ολική επαναφορά στο προσκήνιο, του προαναφερόμενου Ιρλανδού, ως ένα από τα αγαπημένα παιδιά του δαιμόνιου Luc Besson. Στο φιλμ ο πολυβραβευμένος ερμηνευτής, υποδύεται έναν βετεράνο στρατιώτη των πολεμικών αναμετρήσεων ανά τον κόσμο, που παίρνει την οριστική απόφαση να τερματίσει την καριέρα του και να αποσυρθεί από την δράση, ουσιαστικά όμως το μόνο που πετυχαίνει είναι να πάρει μέρος σε ακόμη πιο αιματηρά θέατρα πολέμου.

Το φιλμ βασίζεται θεματικά στην κατασκοπική νουβέλα του Jean Patrick Manchette και στο καστ του περιλαμβάνει πέρα από τον πρωταγωνιστή αστέρα και τους Javier Bardem, Idris Elba, Ray Winstone και Mark Rylance. Η πρώτη φωτογραφία που το στούντιο του Joel Silver και της Canal Plus, δείχνει τον κεντρικό ήρωα Μάρτιν Τεριέ, με την μορφή του Sean Penn, σε ένα ενσταντανέ που μας γυρνά πολλές πολλές δεκαετίες πίσω, στις Casualties Of War του De Palma κι ακόμη πιο παλιά στους Taps του Harold Becker. Πρεμιέρα μέσα στο 2014.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Lone Ranger	Feelgood	2	64			13.171	68.353
2	The Company You Keep	Village	1	20			12.382	12.382
3	Star Trek Into Darkness	UIP	1	56			11.275	11.275
4	Grown Ups 2	Odeon	1	32			7.202	7.202
5	World War Z	UIP	3	34			5.827	74.937
6	Monsters University	Feelgood	4	56			5.583	75.710
7	Before Midnight	Feelgood	5	17			3.974	94.891
8	Man Of Steel	Village	4	28			3.433	123.347
9	Un Bonheur N;Arrive Jamais Seul	Seven	2	5			3.218	9.467
10	The Iceman	Odeon	1	4			3.107	3.107

Yurusarezaru! Στην κινηματογραφική ιστορία, υπήρξαν γουέστερν που εμπνεύστηκαν την θεματική τους από επικές γιαπωνέζικες φιλμικές δημιουργίες. Τέτοιες περιπτώσεις υπήρξαν τα πασίγνωστα For A Fistfull Of Dollars και οι Magnificent Seven, που ουσιαστικά υπήρξαν ριμέικς των απωανατολίτικων Yojimbo και Seven Samurai. Αυτή την φορά, η διαδρομή ακολουθεί την αντίστροφη φορά, με τους Ιάπωνες να είναι εκείνοι που θα αποδώσουν με τον δικό τους τρόπο μια από τις πλέον βραβευμένες αφηγήσεις του Φαρ Ουέστ, όπως την παρουσίασε ο Clint Eastwood πριν από δύο περίπου δεκαετίες στους Unforgiven. Σε σκηνοθεσία του Lee Sang Il η έμπνευση του David Webb Peoples μεταφέρεται στην εποχή των Σαμουράι, στα 1880, όταν ένας από τους παραδοσιακούς ατρόμητους μαχητές ο Τζουμπέι Καμάτα, εγκαταλείπει το παράνομο παρελθόν του και αποφασίζει να ζήσει στο νησί του Χοκάιντο στα βόρεια της χώρας, μαζί με την αγαπημένη του σύζυγο Άινου. Όταν η καινούργια του ταυτότητα όμως αποκαλυφθεί, ο δυναμικός άντρας, πρέπει να επιστρέψει για μια ακόμη φορά στην δράση, για να βάλει ένα οριστικό τέλος στις αρνητικές θύμησες που τον κατατρέχουν. Οι Γιαπωνέζοι Ασυγχώρητοι θα κάνουν την εμφάνιση τους στους κινηματογράφους, πρώτα φυσικά στην πατρίδα τους, στις 13 Σεπτεμβρίου.

Ο πιο διάσημος σύγχρονος πρωταγωνιστής από την χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου, ο Ken Watanabe, κρατά τον βασικό ρόλο του Σαμουράι (ο Μάνι που υποδύθηκε ο Clint), έχοντας στο πλάι του ως άξιους παραστάτες τους Akira Emoto (να κοπιάρει τον ρόλο του Morgan Freeman) και Koichi Sato (σε αντικατάσταση του χαρακτήρα που έπαιξε ο Gene Hackman).

Στις δικές μας αίθουσες? Όχι και τόσο πιθανό...

Εξαρχής οι πιθανότητες να αρνηθεί την πρόταση της παραγωγής ήταν ελάχιστες, καθώς έφερε εις πέρας το γεμάτο ρίσκο εγχείρημα του Skyfall, με απόλυτη επιτυχία, εμπορική και καλλιτεχνική. Ο Sam Mendes όπως ανακοίνωσε με κάθε επισημότητα η κομπανία της EON Productions, της Metro Goldwyn Mayer και φυσικά της Sony, θα είναι ο σκηνοθέτης της καινούργιας περιπέτειας της πιο μακροσκελούς σειράς στην ιστορία του κινηματογράφου, του 24ου Τζέιμς Μποντ, ο οποίος θα βασιστεί πάνω σε σενάριο του John Logan. Φυσικά το βασικό εργαλείο στα χέρια του, ο πρωταγωνιστής Daniel Craig θα επιστρέψει στον ρόλο του ακαταμάχητου 007, με τα στούντιο να δίνουν καταληκτική ημερομηνία εξόδου του ατιτλοφόρητου ακόμη φιλμ, την 23η Οκτωβρίου 2015 για την Βρετανία και ένα δεκαπενθήμερο αργότερα για τις ΗΠΑ. Συμπληρωματικά με την οριστικοποίηση του ονόματος του δημιουργού, η παραγωγή, η διανομή του Skyfall ανακοίνωσε και τα τελικά νούμερα που πέτυχε το τεύχος 23 του σίριαλ, ξεπερνώντας το 1.1 δισεκατομμύριο δολάρια στο παγκόσμιο box office, καθιστώντας το πιο επικερδές όλων, αλλά και τα αστέρια που απέσπασε από την διεθνή κριτική, που το ανέδειξε και ως το ποιοτικότερο στην 51 ετών φιλμική πορεία του γοητευτικού κατασκόπου.

Για να ζωντανέψει την Μαίρη Πόππινς, θα πρέπει να βάλει όλη του την μαγεία... Πρόκειται για την πραγματική ιστορία, που ποτέ δεν ειπώθηκε πίσω από τον μύθο της κινηματογραφικής μεταφοράς ενός εκ των διασημότερων μιούζικαλ της ιστορίας. Πόσα εμπόδια άραγε χρειάστηκε να υπερπηδήσει ο δαιμόνιος Θείος Γουόλτ για να κάνει πραγματικότητα το μεγαλεπήβολο σχέδιο, να απεικονίσει στο πανί την λατρεμένη από όλους ιστορία της Mary Poppins? Το σημαντικότερο η ίδια η συγγραφέας του έργου, Π.Λ. Τρέιβερς, που από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της στο Λος Άντζελες, δεν είδε με καλό μάτι το ενδεχόμενο να δει την ηρωίδα που εμπνεύστηκε να παίρνει σάρκα και οστά στην μεγάλη οθόνη. Η ολοκαίνουργια, ζωντανών χαρακτήρων ταινία της Disney, Saving Mr. Banks μοιάζει σαν ένα από τα αμέτρητα παραμύθια που το στούντιο έχει αφηγηθεί στο πέρασμα των χρόνων, που πασπαλισμένη με φαντασία, πολυχρωμία και μόνιμα γλαφυρή διάθεση, αναμένεται να αποτελέσει μια από τις σημαντικότερες χριστουγενιάτικες επιτυχίες της ερχόμενης σεζόν. Στην σκηνοθετική καρέκλα κάθεται ο John Lee Hancock, που είχε κάνει την έκπληξη με το The Blind Side, που καλείται να φέρεις εις πέρας το σενάριο της πρωτόπειρης Kelly Marcel, βασισμένο στο βιβλίο της ιδίας με τον τίτλο Terra Nova.

Κουτί ο ρόλος του Ντίσνευ ταιριάζει στον αεικίνητο Tom Hanks, ο οποίος αναμένεται να έχει μια αξιόλογη εμπορική χρονιά, προσθέτοντας και το αγωνιώδες Captain Phillips, που θα προβληθεί στους κινηματογράφους λίγες εβδομάδες πριν. Πιο γάντι όμως η ερμηνεία πηγαίνει στην Emma Thompson, που έχει περιορίσει τις εμφανίσεις της τελευταία, επιχειρώντας πιο εκλεκτικές επιλογές. Μαζί με το αταίριαστο ντουέτο, όπως αποκαλύπτει το προωθητικό τρέιλερ και οι Colin Farrell, Paul Giamatti και Jason Schwartzman.

Στις δικές μας αίθουσες? Τa Χριστούγεννα του 2013

Για την ελπίδα. Για την φαμίλια. Για την δικαιοσύνη... Παλαιότερα ήταν γνωστή ως η βιομηχανική καρδιά της Αμερικής. Στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα, επεκτεινόμενη στις πέριξ της Νέας Υόρκης επαρχίες, μέχρι την Πενσιλβάνια, το Ιλλινόι και το Μίσιγκαν, ονομάστηκε Rust Belt, τίτλος που παρέμεινε μέχρι και σήμερα, που η συγκεκριμένη ζώνη, αντιμετωπίζει τα μεγαλύτερα ζόρια της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Σε αυτό τον μαραζωμένο από την ανεργία τόπο, ο Ράσελ, που έχει εκτίσει μια περίοδο της ζωής του στην φυλακή, καλείται να αντιμετωπίσει τα αμέτρητα προβλήματα που ταλανίζουν τον μικρότερο αδελφό του, Ρόντνευ, εξαιτίας της σχέσης του με τις τοπικές γκαγκστερικές φατρίες. Καθώς οι αστυνομικές αρχές δηλώνουν αδυναμία στο να κοντράρουν τα βίαια φαινόμενα, ο ζορισμένος Ράσελ, πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην ελευθερία του και το καθαρό μέτωπο της οικογένειας του. Βγαλμένο από την σύγχρονη καθημερινότητα των πάμφτωχων σε βαθμό εξαθλίωσης περιοχών των περήφανων ΗΠΑ, είναι το σενάριο της ταινίας του Scott Cooper, του αφανή ήρωα πίσω από την επιτυχία του Jeff Bridges στο Crazy Heart, που αναμένεται να παίξει σημαντικό ρόλο στις επερχόμενες οσκαρικές υποψηφιότητες του 2014. Από την Relativity Media, το φιλόδοξο Out Of The Furnace, αναμένεται να κάνει την εμφάνιση τους στους κινηματογράφους στις 27 Νοεμβρίου.

Διαθέτοντας σαν σημαντικό των όπλων του το ίδιο του το καστ, που όπως αποκαλύπτει το δίλεπτο τρέιλερ, είναι γεμάτο από αστέρες που διακρίνονται για το ερμηνευτικό τους τάλαντο. Με αρχηγό τον Christian Bale, που τα έχει καταφέρει περίφημα σε παρόμοιας υφής δράματα όπως τα The Machinist και Rescue Down, μια πανίσχυρη υποκριτική ομάδα, ορίζει το απόλυτο ανσάμπλ της χρονιάς, αποτελούμενη από τους Woody Harrelson, Zoe Saldana, Willem Dafoe, Sam Shepard, Forest Whitaker, Casey Affleck. Σχεδόν άπαντες, έχουν τιμηθεί ή έχουν υπάρξει υποψήφιοι για την υπέρτατη καλλιτεχνική διάκριση!

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2013

του Dennis Dugan. Με τους Adam Sandler, Kevin James, Chris Rock, Salma Hayek, David Spade, Maya Rudolph, Maria Bello

Please Stop!

του zerVo (@moviesltd)

Φαντάζει απίθανο κι όμως το εξακρίβωσα κι εγώ ο ίδιος καταφεύγοντας στο λυσσάρι, πως πρόκειται για την πρώτη φορά, που ο φιλότιμος Adam Sandler πρωταγωνιστεί σε σίκουελ. Φαντάζομαι απορείς κι εσύ ο ίδιος, αναλογιζόμενος τις καμιά τριανταριά ίδιες ταινίες με τον γελαστό κωμικό που έχεις παρακολουθήσει, πως είναι κάτι τέτοιο δυνατόν? Κι όμως ο Happy Gilmore, πέρα από μια δυο στιγμές που δικαιολόγησε την αναγραφόμενη στην ταυτότητα του λέξη ηθοποιός - μία μετράω το αδικημένο Spanglish, άλλη μία το Punch Drunk Love - συνεχίζει πάνω στο ίδιο και το ίδιο μοτίβο να παίζει τον βασικό χαρακτήρα γκροτέσκων και παρείστικων κομεντί, που ναι μεν κόβουν εισιτήρια στις Πολιτείες, στην ουσία όμως διαγωνίζονται η μία την άλλη για το ποια θα είναι η χειρότερη. Ελπίζω - αν και κάθε φορά το ίδιο λέω - για τον συμπαθή Μπρουκλυνέζο, το Grown Ups 2 να είναι ο πάτος. Και κάθε φορά έχει και παρακάτω...

Η απόφαση του να πάρει την πενταμελή φαμίλια του μακριά από την βουή του Χόλιγουντ, για να ζήσουν στην ηρεμία της εξοχής, ήδη εμφανίζει τα πρώτα θετικά της σημάδια για τον Λένι, που βρίσκει πλέον όλο τον χρόνο που χρειάζεται για να αφιερώσει στην παρέα των συνομήλικων κολλητών του, που συνθέτουν ο χοντράνθρωπος Έρικ, ο συνεσταλμένος Κέρτ και ο ρέμπελος Μάρκους. Την πρώτη ημέρα των σχολικών θερινών διακοπών, η ανέμελη τετράδα θα ακολουθήσει την συνηθισμένη της βόλτα στην πόλη, δίχως να είναι έτοιμη όμως για τις εκπλήξεις που πρόκειται να βρει στο διάβα της.

Τι εκπλήξεις δηλαδή, κουταμάρες για να περνά η ώρα, μια χάρμα οφθαλμών καθηγήτρια / γυμνάστρια των νεαρών κοριτσιών της κωμόπολης που ετοιμάζονται για τον ετήσιο χορό, ένα από το πουθενά δημιουργημένο Carwash με απρόβλεπτη εξέλιξη, α και η δημιουργία μιας περίεργης κόντρας με συμμορία αγριεμένων πιτσιρικάδων, που περισσότερο κάνουν την πλάκα τους, με τους σιτεμένους χαβαλέδες. Κάπου ανάμεσα στα παζλάκια, που κομματάκι κομματάκι φτάνουν το μήκος της ταινίας κάπου λιγότερο από το δίωρο, κάνουν την εμφάνιση τους και τα σοβαρά ζητήματα που πρέπει να επιλύσουν οι κομπανιέροι, σαν την απαίτηση της γυναικός του ενός για ένα ακόμη παιδάκι, την περιέργεια της μαμάς του άλλου, που του αποσπά περισσότερη προσοχή από όση πρέπει, τον άξαφνα εμφανιζόμενο φασαριόζο γιο του στην κοσμάρα του τρίτου, που δεν ξέρει τι να τον κάνει, την διαρκή γκρίνια της κυράς του τελευταίου, που δεν μπορεί να βρει τον τρόπο να αντισταθεί στην αυταρχικότητα της.

Με πόση σοβαρότητα τα ελέγχει όλα αυτά το σενάριο, ας το αφήσουμε καλύτερα. Ελάφια που κάνουν την ανάγκη τους μέσα στα σπίτια - και πάνω στην κεφάλα του νοικοκύρη! - τύποι που ξαλαφρώνουν μέσα στο τοπικό γιγα-μάρκετ, πρώην θρυλικοί μπασκετμπολίστες που γεμίζουν μια ολάκερη πισίνα με το κάτουρο τους. Θα μου πεις από την άλλη, πως όλα αυτά ακριβώς περίμενες από το δεύτερο μέρος των Μεγάλων, λες και στα τρία χρόνια που έχουν περάσει από την πρώτη τους εκδρομή στην εξοχή, το μυαλό τους θα έπηζε και λιγουλάκι. Μπα...

Για πες: Για να πω την αλήθεια, μέσα σε όλο αυτό το βλακώδες κλίμα, ένιωσα την απουσία εκείνου του φατσάκια του Rob Schneider, που αν μη τι άλλο είναι τόσο ηλίθιας κοψιάς που σε κάνει για λίγο να χαμογελάς. Ο ένας της αρχικής πεντάδας όμως την έκανε, αφήνοντας τους άλλους τέσσερις να μας βασανίζουν με τις αναμενόμενες χοντράδες τους. Από την άλλη θα ήθελα να ήξερα, πόσο βλαμμένος πρέπει να είναι εκείνος, που έχει για γυναικάκι, την Salma, ελκυστικότατη και προκλητική ακόμη και στα 47 της και αντί να περνά όλο το εικοσιτετράωρο στην αγκαλιά της, επιδίδεται σε τέτοιας μέγιστης ανοησίας μπούρδες? Λες να μάθω την απάντηση στο Part 3? Ωχ!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Ιουλίου 2013 από την Feelgood

του J. J. Abrams. Με τους Chris Pine, Zachary Quinto, Benedict Cumberbatch, Karl Urban, John Cho, Zoe Saldana, Alice Eve, Anton Yelchin, Simon Pegg, Bruce Greenwood, Noel Clarke, Nazneen Contractor, Peter Weller

Star Wars Trek

του gaRis (@takisgaris)

J. J. Abrams. Alias. Lost. Mission Impossible ΙΙΙ (επιμένω το συναρπαστικότερο της ως τώρα τετραλογίας). To (εφάμιλλο με το Nolanειο Batmanικό) rebootάρισμα του Star Trek προ 4ετίας. Η ωδή στον Μούσια με το Super 8 στα είκοσι έντεκα. Και τώρα, να παίρνει σκάλπς Trekies και αμυήτων αφειδώς και αδιακρίτως με το Star Trek Into Darkness. Ο άνθρωπας αυτός έχει φάει τη λασπουριά με το ανατρεπόμενο και την μικροψυχία με το γαρμπίλι. Γιατί; Επειδής (άκουσον εις το τετράγωνο) η Disney θα του αναθέσει το Star Wars Επτά (ή Episode μείον 1, αναλόγως από που τα μετράς). Ποιος είναι ναούμε ο J.J. που, αφού πρώτα έβαλε χέρι στο Enterprise, πάει τώρα να αποπατήσει στα ιερά χώματα του Πολέμου των Άστρων; Να ρωτήσετε τον Spielberg παιδιά. Αυτός ξέρει. Τον έχρισε διάδοχο. Ο Lucas βάρεσε προσοχή. Ο Abrams είναι αυτός που οδηγεί το science fiction saga στη χρυσοφόρο Γη της χολυγουντιανής Επαγγελίας. Μεταξύ Κρόνου και Διός γωνία με Λονδίνο και Σαν Φρανσίσκο με τον Zachary (Quinto), τον Chris (Pine), τον Benedict (Cumberbatch) και τα άλλα παιδιά.

Είναι ο μπασκετικός Ολυμπιακός των 2/2 τροπαίων στη Euroleague. Back to back. Κι αν στο πρώτο Star Trek μπήκαν οι βάσεις με μετρημένα και σταθερά βήματα, εδώ το περιθρύλητο αστρόπλοιο απογειώνεται για άλλες πολιτείες, διαπλανητικές. Οι Κασσάνδρες βέβαια θα διυλίσουν τη σκνίπα και θα στάξουν δηλητηριώδη μελάνη πιάνοντας τα ασήμαντα με τον υπερμεγεθυντικό φακό της κουλτουροσύνης των: "Μα τι είναι αυτό το κόλλημα με τους φλουταρισμένους μπλε φακούς; Που κολλάει το Into Darkness ως τίτλος; (Heart of Darkness του Joseph Conrad, κανείς;) Προς τι η ξεσαλούρα με την α λα Michael Bay ασταματήτου γκλανγκλόν οχλαγωγία;" Μα τα ίδια brainiac καλόπαιδα της γνωστής παρέας - Damon Lindelof, Roberto Orci και Alex Kurtzman καγχάζουν μεταξύ τους εκστομώνοντας τον εκτροχιαστικά παιγνιώδη (υπο)τίτλο Star Trek: Transformers 4!

O J.J. δε μασάει, δε φοβάται χάροντα, έχει να μοιράσει $185Μ και το διαπράττει υποδειγματικά, σουτάροντας με IMAX καμερόνια, προσθέτοντας στο πόστ προντάκσιον το 3D. To στόρυ του δεν είναι το αξεπέραστα ορίτζιναλ, αλλά και πότε το Trek saga εφημίζετο για την πρωτοποριακή του εξιστόρηση; Ο Κέρκ (Chris Pine) θα ωριμάσει ως κάπταιν μέσα από το μπρομάντζο του με τον Σποκ (Zachary Quinto), σε ένα Εντερπράιζ σύστριγγλο που ο Σκόττυ (χάιλέριοος ο Simon Pegg) και το αξιολάτρευτο πλήρωμα (Saldana, Urban, Cho, Yelchin) συμπληρώνονται αντιθετικά, προσθέτοντας ψίχα στην περίτεχνη κόρα του Αβραμικού παντεσπανιού. Υπάρχει δουλεμένος διάλογος, ατάκα -ατάκα, με πλήθος γαργαλιστικών αναφορών για τους Trekies που επιβάλλεται να φρεσκάρουν το Τhe Wrath of Khan (1982) προτού αφεθούν στο ακαταμάχητο δέλεαρ του υπερθετικού Khan, ενσαρκωμένου από τον επόμενο super star (μετά από περάσματα σε Atonement, War Horse – με πιάνς; - και την τρομερή επιτυχία ως τηλεοπτικός Sherlock Holmes) με το εξόχως ξεχωριστό όνομα Benedict Cumberbatch. O μαστεράς της βασιλικής ακαδημίας θεάτρου και κάτοχος του Λώρενς Ολίβιε βραβείου ως o κατά Danny Boyle Frankenstein, o Benedict διαθέτει υποκριτικά αυγά και μάλιστα παπίσια, δίκροκα και ντούμπλ φας. Όταν κάθε σύσπαση του προσώπου του διαδηλώνει τη φυσική του ανωτερότητα έναντι των αντιπάλων του, υπάρχει μια αδυσώπητα καθηλωτική επενέργεια στον θεατή που ολίγιστοι μπορούν να εκπέμψουν, όπως ο φίλος του από τον Σμάιλυ, αυτό το τέρας ο Tom Hardy.

Για πες: Θες σενάριο και διάλογο να μιλά μέσα στο μυοκάρδι σου; πάρε το A Separation ή παίξε με το οσονούπω Before Midnight που κλείνει ίσως την πιο σπαραχτικά ανθρώπινη τριλογία του σινεμά. Δεν είσαι για τα εδώ τα μέρη. Ο J.J. είναι μάγος, υιοθετημένο παιδί του πρώιμου Μούσια, αυτού της προ Schindler εποχής, που δεν έπαιρνε τα ρίσκα για κάτι πιο μεγαλεπήβολο θεματολογικά όμως σου κρέμαγε τα jaws με τα ασταμάτητα σκηνοθετικά κολπάκια. Μετά συγχωρήσεως, αλλά αυτόν τον Spielberg νοσταλγώ και, τώρα που ο ίδιος το έχει ρίξει στο ασήκωτο fathers of our nation ζεϊμπέκικο (Lincoln), δοξάζω το ότι υπάρχει το μαθητούδι ο Abrams να σοβαντίζει με καντάρια ευφυίας την από τοίχο - σε - τοίχο οθόνη σε ήχο Dolby ATMOS.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Ιουλίου 2013 από την UIP